Lewa i prawa noga bez obrażeń.
Mamy ofiarę wypadku motocyklowego, 16 lat, przytomny.
Ciśnienie?
- 110 na 88. - Dziękuję.
- Podaliśmy 20 mililitrów. - Doktorze Maguire, podać płyny?
Boli cię po lewej stronie?
Brak zniekształceń i otarć na plecach.
Prześwietlenie piersi.
Medic 85, mamy dziewięciolatka na skrzyżowaniu Bushwick i Grove St.
Pacjent nabił się na płot.
Matka prosi o szpital Cohenów. Strażacy są na miejscu zdarzenia.
- Nie stracił przytomności? - Nie.
Czemu wspinałeś się na ten płot?
Żeby pokazać mamie.
Dobra.
Więc, doktorze...
Jakieś 14 centymetrów.
Dobrze, będziesz potrzebował szwów.
Transport.
Powiedz im, że czekamy na salę operacyjną.
Przywieźcie dziecko na ostry dyżur.
Na podstawie wywiadu i tego, co widzimy,
wygląda na to, że bateria utknęła w przewodzie pokarmowym.
- Zrobimy endoskopię przełyku. - Dobrze.
To bardzo ryzykowne.
- Jak to wygląda? - Okropnie.
Spróbuję to wyciągnąć.
- Dobra. - Masz to?
- Tak. - Dzięki.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
PAWILON IM. BLUMENFELDÓW
POGOTOWIE: NOWY JORK
BEZ PRACY NIE MA KOŁACZY
Chwileczkę. Poczekaj.
Spróbuję do kogoś zadzwonić. Mogę zadzwonić od ciebie do Tomasity?
Zadzwonię do ciotki. Jest z nim.
- To ona do nich zadzwoniła. - Mówi po angielsku?
Nie, po hiszpańsku. Dam ją do telefonu.
Halo?
- Halo, Tomasita? - Tak.
- Co dokładnie się stało? - Przewrócił się.
Myślą, że spadł z łóżka.
Dalej jest na podłodze?
Tak, bo nie pozwala nikomu się dotknąć.
Dobrze, Vicky.
- Boże. - Wszystko w porządku?
Chcę jechać.
- To w Brooklynie? - Tak.
Spotkamy się na górze.
Narzeka na ból w biodrze, ale rozmawiałem z jego synem...
Jak się czujesz?
- Jest mi smutno, ale radzimy sobie. - Spokojnie.
Nie lubi szpitali.
Wujku.
Wujku, jedziemy do szpitala, dobrze?
Wujku, nie łap za nic.
Jak za coś złapiesz, wszyscy możemy się przewrócić.
Zobacz, ile tu schodów. Spadlibyśmy na sam dół.
Przygotujecie nosze?
Trochę wolniej.
Jeszcze jeden.
Wiem, ze lubisz, jak cię noszą.
Zmierzymy ci ciśnienie.
Boli cię coś w tej chwili?
- Całe ciało. - Całe ciało?
Dobra.
Giovanni, jesteśmy w karetce.
Hej, jak leci?
Vicky, będę do ciebie mówić po angielsku.
Dobrze.
Zauważyliśmy, że wpada w depresję.
Nie je. Nie chce brać prysznica.
- To objawy depresji. - Czyli pogorszenie funkcji życiowych.
Mówił ci coś? Że nie chce żyć albo...
- Tak. - On tak powiedział?
- Tak. - Dobra.
Powiem to pielęgniarkom, jak dojedziemy.
Świetny pomysł.
To mnie najbardziej martwi. Ma 94 lata.
Prawda.
To początek demencji i depresji.
SZPITAL LENOX HILL
Gotowi.
Mimo że wytyczne mówią, żeby nie nosić maseczek, nosimy je.
Zazwyczaj noszę ze sobą nóż.
- To podstawa. - Nie skalecz się.
Nie potrzebuję maseczki, bo mam nóż.
- Ostrożnie. - Jak to się zamyka?
- Możesz przestać? - Tutaj.
- Przestań! - Nic nie robię.
Ostrożnie.
Będąc chirurgiem czasem lepiej zachować ostrożność.
Ale żeby pomóc komuś z niebezpiecznym problemem,
trzeba wykroczyć poza strefę komfortu.
Odrobina niepokoju, odrobina presji
pomagają podjąć decyzje, dzięki którym zmieniasz się na lepsze.
Czasem, aby uratować życie pacjenta, trzeba podjąć ryzyko.
Dobra robota, Langer.
Cześć, kochanie.
Musisz do mnie pisać.
ŻONA DAVIDA
- Pisać? Zadzwoniłam. - Wiesz, że nie odbieram telefonów.
Następnym razem napiszę. To moja żona.
- Cześć! Jestem Brittany. - A ja Nancy.
- Jestem jedną z pielęgniarek. - Miło cię poznać. Przepraszam.
- Zawsze za wszystko przepraszam. - To ja zawsze przepraszam.
To były przeprosiny z góry.
Cokolwiek teraz się stanie, już przeprosił.
Uciekam. Kocham cię.
- Chciałam się upewnić, że tam jest. - Tak.
Tutaj jest zmiana.
Zaczęłam dostrzegać zmiany w mimice.
Zwłaszcza grymasy.
Domyślam się, że ma różnego rodzaju napady,
- nawet, kiedy się na coś zapatrzy... - Wypróbowana metoda to usunięcie guza,
wycięcie, ile tylko się da.
Ten guz nie wpływa dobrze na jego autyzm,
a ataki gelastyczne oddziałują na cały mózg.
Żeby mógł osiągnąć maksimum swoich możliwości poznawczych,
trzeba to wyciąć.
Plan jest taki, żeby wejść tędy
i zacząć dekompresować to od środka.
Możemy dostać się na miejsce tymi korytarzami.
Te operacje są bardzo rzadkie
i to one popychają nas w stronę neurochirurgii,
dają nam motywację do pracy, ponieważ są technicznie skomplikowane,
pozwalają uratować życie i poprawić jego jakość.
Odzyskamy wasze dziecko.
To niebezpieczna operacja, ale wykonamy dobrą robotę.
Przez COVID rodzina odwlekała leczenie dziecka.
Do tego sytuacja była
wyjątkowa i skomplikowana ze względu na wielkość guza.
Cześć, kolego.
Tylko kilku chirurgów w kraju robi tego rodzaju operacje.
Jestem jedną z niewielu osób, które robią to w tej chwili,
więc przywieźliśmy pacjenta do szpitala imienia Cohenów,
w którym rzadko zdarza mi się operować,
ale który ma świetnych partnerów i gdzie razem z Shawnem
mogę wykonać zabieg na bardzo wysokim poziomie.
Kiepsko robić coś takiego samemu.
Wszystko kiepsko robić samotnie. Zawsze dobrze jest mieć przyjaciół.
To dobrze. Langer jutro się z nim zobaczy.
Spójrz na to.
To student medycyny.
Chodzi do tej samej szkoły, którą skończyłem, w Brooklynie.
Ma 23 lata i nabyte wodogłowie.
Zaczął się pochylać i mieć bóle głowy,
najgorsze w życiu.
To typowe objawy nagromadzenia płynu mózgowo-rdzeniowgo.
Płyn powinien spływać do tej komory,
a stamtąd przez ten wąski kanał
do czwartej komory i do rdzenia kręgowego.
Ten proces odbywa się każdego dnia.
Z niewiadomych przyczyn ten kanał,
ten akwedukt jest u niego zamknięty.
Ciśnienie w jego mózgu wzrasta.
Przenosi się do oczu i powoduje ogromne bóle głowy.
- To jak hydraulika. - Tak.
Możemy spróbować powiększyć ten otwór
i mieć nadzieje, że płyn spłynie.
Tak.
Jest też bezpieczniejsza opcja. Powiedziałem mu, jakie ma opcje
i powiedział: „Niech pan wsadzi cewnik
i spuści ten płyn”.
Przyjąłem go, żeby zacząć dekompresję i włożyć cewnik.
Najbezpieczniej będzie tutaj.
Prowadzę badania nad zastawkami komorowo-otrzewnowymi,
więc znam odsetek powodzeń.
- Świetnie! - To ciekawe, być częścią statystyk.
Jak po wszystkim będziesz chciał napisać z nami artykuł...
To byłby zaszczyt.
Będziesz miał zawodowe i osobiste doświadczenie.
- Racja. - Do zobaczenia w środku.
Jak nic z tym nie zrobisz, możesz stracić wzrok.
Długotrwałe nadciśnienie śródczaszkowe może być śmiertelne.
Gdzie Langer, swoją drogą?
SZPITAL LENOX HILL
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Jose Prince do mnie pisał. Pójdę się z nim przywitać.
Znasz Marshalla?
Jeszcze nie. Jestem Shawn Rogers. Miło mi.
- To prawdziwa przyjemność. - Dzięki za wszystko.
Powiedziałem, żeby urządził operację prawostronną z zasłoną z lewej.
Chodźmy.
Jak się masz?
Nie widziałem cię od czasów North Shore.
- Oto on! - Cześć.
Jestem tu, popatrz.
Proszę pójść za mną.
Przeprowadzimy kontrolę bezpieczeństwa.
Dobrze.
Tata usiądzie na krześle.
Nie jestem najlepszy w zajmowaniu się dziećmi.
Szczerze, doceniam tego znaczenie,
ale nie wiem, jak dziecięcy neurochirurdzy dają radę to robić codziennie.
Zgadnij, co? Jest czerwona jak Elmo!
Naklejka z Elmo! Gotowe!
Będziemy puszczać bańki z Elmo.
Dzięki.
Niesamowite, jak oni to robią.
Całkiem inaczej, niż z dorosłymi.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
Już zasnął, może mu pan dać buziaka i poczekać na zewnątrz.
Doskonale. Dziękujemy.
Wielkie dzięki.
Dobra robota. Dzięki.
Shawn, pójdę porozmawiać z rodziną.
- Jasne. - Chcesz iść ze mną?
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Ciężko to ogarnąć. - Tak.
To przerażające.
Nic ci nie będzie, ale musisz zacząć jeść.
Nawet jak nie jesteś głodny.
Żebyś lepiej się poczuł.
Rodzina mówiła, że wystąpiło pogorszenie funkcji życiowych.
Nie je, nie pije, nie bierze prysznica, do tego powiedział, że nie chce żyć.
- Tak powiedział? - Tak. Do syna.
- Spytasz o nazwisko i datę urodzenia? - Wujku, jak masz na imię?
Jose.
- Doskonale. - Data urodzenia?
Kiedy się urodziłem?
Sam Bóg nie pamięta.
Nie pamiętasz, w którym miesiącu?
Nie?
Coś w rodzaju szóstego maja.
W którym roku?
Szóstego maja.
Bardzo się stara.
Nie szkodzi.
To nic, jak nie pamiętasz.
Dzień dobry. Jestem pani Cruz. Zrobię panu EKG.
Jest inaczej, kiedy chodzi o członka rodziny.
Musimy poczekać i zobaczyć, czy wszystko jest w porządku.
Chciałabym móc tu zostać,
ale teraz oni się nim zajmą.
Dziękuję bardzo.
- Wychodzisz? - Tak.
To moja partnerka.
Wracamy do pracy pomóc innym ludziom.
No dobrze.
Tak jest, szefowo.
Zadzwonię później, dobrze?
Bądź grzeczny.
Jak zawsze.
Zrobią prześwietlenie, żeby upewnić się, że wszystko jest w porządku
i wieczorem powinien być znowu w domu.
Pa, Jamie. Dzięki. Do zobaczenia.
Postąpiliśmy słusznie, dzwoniąc do nich.
Czas przygotować się na kolejne wezwanie.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Wiele rzek zasila morze przemocy.
Na każdej z nich potrzeba tamy.
Musimy położyć kres przemocy z użyciem broni w naszym mieście i kraju.
Musimy zbudować przyszłość na bazie równości i dostępności szans,
ponieważ ich brak napędza strumień przemocy, którego jesteśmy świadkami.
Prezydent Biden będzie dziś rozmawiał o przemocy z użyciem broni.
To ironiczne, że będzie rozmawiał z burmistrzem na ten temat,
podczas gdy mamy w szpitalu dwójkę dzieci z ranami postrzałowymi.
To coraz bardziej powszechny problem, prawda?
Kiedy prowadzę wykłady o przeciwdziałaniu przemocy,
zawsze mam pod ręką historię dzieciaka, którego niedawno leczyliśmy
albo kogoś z okolicy, kto został postrzelony.
To naprawdę poważny problem, nie tylko tu, ale w całym kraju.
Wszystko w porządku?
Ktoś się wkurzył.
Robimy obchód.
Zaczniemy od pacjenta,
którego przyjęliśmy wczoraj z raną postrzałową lewego uda.
Miał dużo szczęścia.
- Jak się masz? - Dobrze.
Na szczęście nie musimy jechać na salę i robić operacji.
- Mówiliśmy o tym wczoraj. - Tak.
Rzucę okiem na ranę, dobrze?
W porządku. Już tak bardzo nie krwawi.
Nie. Czułem, jak wypływała krew.
Naprawdę miałeś ogromne szczęście
z raną postrzałową w tym miejscu.
- Kula utknęła... - W kilku miejscach.
- Tak. - Rozumiem. Czuję to.
- Czujesz to? - Tak, w plecach.
Tutaj. Czuję to tam, gdzie jest kość.
Utknęła w kręgosłupie, między żebrami i w kości miedniczej.
Ciężko w to uwierzyć, ale ludzie żyją z kulami
i wcale ich nie czują. Teraz boli, ale przestanie.
Miałem wczoraj dobry dzień.
Szedłem na spotkanie ze znajomymi.
- Tak? - Tak.
Miałem założone słuchawki i nic nie słyszałem,
ale jak tylko skręciłem w ulicę, usłyszałem strzały.
Nie wiem, skąd.
W pierwszym odruchu
chciałem się schylić i gdzieś schować.
Tyle wiem. Padłem na ziemię
i czołgałem się w stronę muru. Zrozumiałem, że mnie trafili,
bo poczułem ból w nogach.
Popatrzyłem w tę stronę. Była tam ta wielka dziura.
Spodnie mi się rozpadały.
Wszędzie była krew.
Znasz kogoś, kto też był ofiarą przemocy z użyciem broni?
- Mój kolega umarł. - Naprawdę?
- Tak. - Jest z tym związana jakaś trauma?
Czy jest to coś, co cię niepokoi?
- Po prostu bardziej boli. - Bardziej boli?
- Tak. - Emocjonalnie czy fizycznie?
Jedno i drugie.
- Kim chcesz być, jak dorośniesz? - Aktorem.
- Aktorem? Nieźle. - Tak.
Idę do szkoły aktorskiej.
Dostałeś się? Super. Kiedy zaczynasz?
Miałem zacząć siódmego lutego, ale teraz będę musiał poczekać.
SZPITAL LENOX HILL
- Rachel. - Tak?
- Sprawdziliśmy pozycję, prawda? - Tak.
Zaraz dostaniesz się do komory.
Musisz dobrze wycelować,
bo jak nie trafisz, dostaniesz się do torebki wewnętrznej.
Zabawne. W trakcie stażu urodziła mi się dwójka dzieci.
Dzięki mojej wiedzy bardziej się martwiłem
o przebieg ciąż i porodów.
W jego przypadku to dobrze, że jest studentem medycyny,
bo może podjąć świadomą decyzję.
W większości przypadków jednak lepiej nic nie wiedzieć.
Nie chcesz wiedzieć, jak wysokie jest ryzyko.
Odcięli nam wodę?
Zapomniałeś zapłacić rachunku za wodę.
Proszę bardzo.
Proszę. Tak jest.
Donald ratuje sytuację.
To Hamza Khilji. Robimy zastawkę komorowo-otrzewnową z prawej strony.
Potwierdzam, że prawa strona jest właściwa.
Zgadzam się.
Proszę o chwilę skupienia.
Trzy głębokie oddechy przez nos i wydech ustami.
Zróbmy to razem.
Cześć.
Wyciągniemy rurkę do oddychania, dobrze?
Czekamy na specjalistę,
żeby podać mu tlen po wyciągnięciu rurki.
W porządku? Dobrze.
Josh, będziesz kaszlał i dławił się. To normalne.
To może być przerażające, ale to normalne, dobrze?
Możesz zwymiotować.
Kiedy damy ci znać, weźmiesz głęboki wdech i zakaszlesz.
My zajmiemy się resztą.
Czuję się dużo lepiej.
Kiedy wiem, że jest mu wygodniej bez tej rurki, czuję się lepiej.
Stworzyliśmy mu odpowiednie warunki,
więc wierzę, że mu się powiedzie.
Nie widzę problemu.
Porozumiewa się przy pomocy oczu i rąk.
Potakuje i kręci głową.
To wystarczy.
Zazwyczaj robimy 10-20 oddechów na minutę.
On robił 20-30, czyli za dużo.
Ale teraz ładnie oddycha.
- Dobrze. - Oddycha bez trudu.
Przechodzi ciężkie chwile.
Ale zapewniam go, że będzie lepiej.
Będzie mógł robić to, co lubi.
To pierwszy wielki krok.
Wielki postęp, Josh.
Jest bardzo zabawny.
Lubi żartować.
Wszystko będzie dobrze.
Odpocznij.
To moje wyjątkowe dziecko.
Wyjątkowe dziecko.
Kolego.
Dobra, Shawn. Zaczynaj. Jesteś najlepszy.
Nie denerwuję się.
Nie wszystko mogę kontrolować.
Mam do tego takie podejście, że...
Robię wszystko, co w mojej mocy, żeby być w tym jak najlepszy,
i myślę, że dobrze sobie radzę z takimi rzeczami.
Musisz tak o sobie myśleć, inaczej będziesz się denerwować.
Dobrze.
Dzięki.
Kleszcze bipolarne.
W środku jest odłamek kości.
Tu jest więcej kości.
Kleszcze do kości.
Te, które wyglądają... Tak, te.
- Jak tam, Jose? - Dobrze.
- Cześć. Jak leci? - Świetnie.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Widzę, że już się rozkręciłeś.
Zamierzałem zadzwonić, jak skończę.
- Albo jak będziemy szyć. - Jasne.
Załóż okulary 3D. Zobaczysz coś fajnego.
- Mam okulary. Bardzo fajne. - To egzoskop?
Patrzcie na to pulsujące naczynie.
- Dalej. - Piękne.
Chciałem cię później o coś zapytać.
- Zadzwonię. - Daj mi znać. Na razie.
Na razie, Jose.
Teraz.
Nożyczki do ścięgien.
- Jest nad płatem czołowym, tak? - Jeszcze jedne nożyczki.
- Jeszcze nie dotarł do szczeliny bocznej. - Zawsze jestem tu ostrożny.
Te nożyczki są okropne.
Kleszcze bipolarne.
Tu jest guz. Ciągle krwawi.
Nie przetnijmy nerwu wzrokowego. Kleszcze są włączone?
Rozmiar większe, proszę.
Mike, podaj mi moje fioletowe...
Mamy fioletowe. 18 na 0,6.
- 20? - 20 na 0,6.
- Mamy jeszcze mniejsze, jak chcesz. - Najmniejsze, jak się da.
Mało tam miejsca. Podasz mi kleszcze?
Jest neuron.
Jak zrobię coś nie tak, powiedzcie.
Nie martw się. Nie dam ci zrobić nic głupiego.
- Wygląda nieźle. - To prawda.
Jedna z najpiękniejszych rzeczy, jakie możesz zrobić.
Mógłbym robić takie operacje za darmo.
Poważnie, to dla mnie jak...
Nie ma lepszej operacji.
Coś tu jest. Przysadka. To może być tu.
Chyba masz rację.
To jak równia pochyła.
Nagle możesz się znaleźć w podwzgórzu
i rozregulować układ hormonalny.
- Spowodować otyłość. - Albo utratę pamięci.
Granica jest cienka.
- To chyba tyle. - Tak, zgadzam się.
Sprawdź monitoring.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Będę miała sześć lat.
Tak, skończysz sześć lat.
London złapała grypę i myśleliśmy, że to COVID,
bo tyle tego teraz jest dookoła, ale testy wyszły negatywne.
W porządku, kochanie?
Jej mama zadzwoniła dziś wcześniej, więc jest ze mną od 11:00.
Dlatego odwożę ją wcześniej. Mój syn ma później mecz.
Z czwórką dzieci bywa niełatwo.
Moja relacja z dziećmi w czasie rozwodu była napięta.
Pracujemy nad tym. Jest im ciężko.
Moi rodzice ciężko pracowali.
Mama była pielęgniarką, tata taksówkarzem.
Nauczyłem się od nich ciężkiej pracy.
Ale nie chcę być całkiem taki, jak oni,
bo czasy się zmieniły.
Moja mama nigdzie nie pozwalała nam chodzić.
Teraz sam się zastanawiam, gdzie są moje dzieci.
Niby wiem, gdzie są. Grają w kosza albo są na siłowni.
Ale wiem mniej, niż bym chciał.
Nie chodzi o to, czy są grzeczne.
Chodzi o to, czy są na tyle dojrzałe, żeby unikać kłopotów.
Moi chłopcy przy ich wzroście,
przy obecnym klimacie, wyglądają jak dorośli.
Na tym polega bycie rodzicem. Zawsze się martwisz.
Operacja zastawki nigdy nie jest łatwa.
Jest mnóstwo rzeczy, które mogą pójść nie tak.
Zobaczcie, tu jest otwór w prowadnicy.
Wprowadzimy to pod skórę
i do brzucha, gdzie jest teraz doktor Greenberg,
wyciągniemy mandryn
i wsuniemy tę pomarańczową rurkę.
Tu jest jego obojczyk.
Najtrudniejszą częścią tej operacji jest znaleźć właściwą warstwę.
Ma bardzo grubą szyję.
Bardzo gęsta czaszka.
Kurwa.
Rany. Strasznie ciasno.
Nieważne. Trzymaj głowę.
- Proszę bardzo. - Świetnie. Podoba mi się.
To był twój trening na dziś. Możesz odpuścić siłownię.
- Ostrożnie. - Tak.
Jestem wyczerpany
emocjonalnie, fizycznie, duchowo.
- Tu jest rurka. - Dobrze.
Tak robi się to laparoskopowo.
Tylko mała dziura w brzuchu.
Wyciągnę wewnętrzny przewód.
Wyjmę prowadnicę.
Ssak.
Masz jakieś naczynie na płyn?
- Rany! - Wysokie ciśnienie.
Zabierz płyn.
Podstaw mi krzesło, proszę. Bagnet.
Teraz tylko pompujemy.
Pompuję przez zawór.
Jaki to organ pod spodem?
Jelito cienkie.
Zastawka będzie regulować przepływ płynu
z mózgu do jego brzucha przez resztę jego życia.
Dobra, będziemy zamykać.
- Dobrze. - Poszło świetnie.
Tak. Wszystko poszło dobrze.
- Dziękuję wszystkim. - Na razie.
Rachel, daj mi znać, jak się obudzi.
PŁYN RDZENIOWY
Te operacje zabierają ci lata życia. Chirurdzy przez nie siwieją.
Ludzie nie wiedzą, jak wielkim wysiłkiem fizycznym jest operacja.
Trzydzieści, czterdzieści lat operowania
z napiętym karkiem i w okularach.
To niełatwe.
Spędzam mnóstwo czasu, ćwicząc,
rozciągając się, wzmacniając mięśnie pleców i szyi,
do tego praktykuję uważność
i inne rzeczy, które pozwalają się odprężyć.
Ale nie można operować z kontuzją, więc nie jeżdżę na nartach,
nie robię niczego związanego z prędkością, bo mógłbym zerwać więzadło,
nie gram w kosza, żeby nie złamać palca.
Bo nie mógłbym operować.
To właśnie robimy.
Raz, dwa, trzy.
Poziom sodu 135.
Lepiej niż na początku.
Fajnie było do was wpaść. Macie ciekawe przypadki.
Pracować z tobą to zaszczyt i przyjemność.
- Do usług. - Dobrze się bawiłem.
To ta wielka dziura.
Wygląda dobrze.
- Wygląda nieźle. - Przyjdę, jak się obudzi.
- Porozmawiamy z rodziną? - Chodźmy.
Wszystko poszło świetnie, wycięliśmy bardzo dużo,
jakieś 70, 75, może 80 procent.
Zawsze możemy wyciąć więcej. Ale nie da się włożyć tkanki z powrotem.
To bardzo niebezpieczne, kiedy zranisz coś, czego nie widać.
Dzisiejsza operacja była bezpieczna.
- Wycięliśmy dużą część guza. - Mogę pana uściskać?
Tak.
Cały czas się szkolę, żeby być jak najlepszym,
ale czasem coś może pójść nie tak nie z twojej winy.
Kiedy powiedzie mi się w ryzykownym przypadku,
cieszę się, ale nie przypisuję sobie całej zasługi,
bo gdybym miał mniej szczęścia, poszłoby całkiem inaczej.
- Skończyłeś! - Jak poszło?
Dobrze.
- Bez problemu. - Jakie było ciśnienie?
Nie z tej ziemi. Jak włożyłem rurkę...
Po prostu zaczęło z niej sikać.
Wysłałem płyn na posiew, żeby upewnić się, że jest czysty.
Ma to sens.
Będziesz okropnie obolały.
Masz naprawdę grubą czaszkę.
Może kiedyś przyjdziesz ze mną pracować.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Świetny z ciebie dzieciak. Jestem z ciebie dumny.
Osobiste doświadczenia są dla nas źródłem motywacji.
To doświadczenie wpłynie na jego karierę.
Może zechce pracować z nami.
Idziesz na spacer?
Może pomogę?
Będę cię trzymał mocno,
żebyś na nic nie wpadł.
Na nic nie wpadnie, jak będę do trzymać.
- Spróbuję. Muszę jakoś wrócić. - Możesz spróbować.
- Tak. - Powiedz, jak się zmęczysz.
- Dobrze. - W porządku.
- W porządku? Ciężko, nie? - Tak.
Chcesz się zatrzymać i odetchnąć? Możesz się zatrzymać.
Jesteś przyzwyczajony do normalnego chodzenia. Wygodnie ci?
- Tak, wygodnie. - W porządku.
Boli cię, kiedy stoisz prosto?
- Nie. Po prostu tak mi wygodniej. - Dobrze.
Moje ciało próbuje wydobrzeć.
Jestem zły, że przez to, jak wylądowałem,
nie mogą tego wyciągnąć, bo to będzie gorsze niż rana.
Choroba tkwi w moim ciele.
To straszne, martwić się, że twoje dziecko
może zostać postrzelone na ulicy.
Ktoś musi się zastanowić, skąd się bierze ta broń.
Jak przedostaje się do naszych społeczności?
Policja musi nas chronić.
Jak to możliwe, że ktoś zostaje postrzelony na oczach policji?
Nasze dzieci powinny czuć się bezpiecznie, idąc do sklepu albo na placu zabaw.
Powinny czuć się bezpieczne.
Powinni chronić nasze dzieci.
Żeby mogły być dziećmi.
Twoje włosy. Niesamowite.
Co tam, babciu?
- Siadaj. - To ty zaczęłaś.
Tak?
Patrz, dziadku. Robi się coraz mniejszy!
Jestem prawie tego samego wzrostu.
Włosy się nie liczą.
Było miło.
Dziękuję za wszystko.
Żaden problem. Też chcę następne dziecko.
- Za rok. - Jasne.
Cześć.
Ale ładnie wygląda.
Och, Noelia.
Jest taka ładna, ze sama taką chcę.
Jeszcze dziesięć rzędów i gotowe.
Idę na górę.
Ale piękne.
To bardzo miłe.
- Cześć. - Hej!
Cześć, Brett.
- Powiedz „Cześć, doktorze!” - Co tam?
- Wygląda świetnie. - Tak.
- Cześć, kolego. - To czarodziej.
- Tym razem patrzy na mnie. - Wyciął ci guz.
Widać, że zachowuje się inaczej.
To dobry znak, że nie miał do tej pory żadnego ataku.
Racja.
Nie do wiary.
Dokąd idziesz?
Chce się stąd wydostać.
- Chodź tu. - Rozumiem go.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Pa, pa!
Potrzebuję przerwy. Za tydzień biorę urlop.
Dobrze będzie się stąd wyrwać.
- Tak się cieszę. - Dziękuję.
Czuję się dużo lepiej.
Wiem.
Wygląda świetnie.
Zostawimy te klamry na jakieś dwa tygodnie,
upewnimy się, że wszystko się zrosło i że nie ma żadnej infekcji,
bo było otwarte dość długo. Tylko tym się martwię.
Jak się masz?
Jestem doktor Prince. Miło cię poznać.
Jestem jednym z chirurgów, którzy się tobą zajmowali
razem z pielęgniarkami i innymi lekarzami.
Masz jakieś pytania?
Nie? Dobrze.
Dla was to zupełnie nowy etap.
Dopiero się we wszystkim orientuje, więc musicie być z nim, całą rodziną.
Przebył długą drogę. Jest zdeterminowany.
To prawda. Pani też. My wszyscy. Pomożemy mu z tego wyjść.
Przejdziemy przez to.
- Dziękuję. - Ma pani świetne towarzystwo.
Do zobaczenia później.
Wspaniale móc go w końcu poznać.
Za kilka dni stąd wyjdzie.
To bardzo satysfakcjonujący etap tej podróży,
dotrzeć do tego punktu.
Doznał urazu psychicznego po tym, przez co przeszedł
i będzie musiał to przetworzyć,
żeby nie bać się i iść do przodu.
Czeka go trudna podróż
i udało nam się wyleczyć rany i obrażenia,
choć jak zazwyczaj w przypadku ran postrzałowych, zostaną mu blizny.
Ale z obrażeniami psychicznymi będzie musiał zmagać się całe życie.
Dzięki temu doceniam moją rodzinę.
Myślę o takich chwilach i o tym, jak nagle wszystko może się zmienić.
NOWY JORK
Denver Med Evac. Transportujemy pacjenta.
Mężczyzna po wypadku narciarskim.
Jesteśmy w drodze na lotnisko Eagle.
Ma uszkodzony kręg C5 i nie czuje rąk ani nóg.
Traci i odzyskuje przytomność.
Miejsce przylotu to lotnisko Newark w New Jersey.
David.
Wszystko w porządku?
Jezu.
Napisy: Dorota Dołęga