John, ano'ng nangyari?
Kilala mo si David. Nag-ski siya sa labas ng trail, alam mo 'yon?
Tumama siya sa kanal.
Isang oras siyang nakasubsob sa niyebe at 'di niya maigalaw ang braso at binti.
Kaya akala ko patay na siya.
Nabanat nang sobra ang leeg niya. At nagulo ang nerve signals.
Parang may nagtanggal ng saksak sa spinal cord niya.
Parang 'di magandang magpagamot sa Lenox.
Kailangan niya ng pagkapribado.
At walang gustong makakita sa Pinuno ng Neurosurgery nila
kapag may sakit sila.
Sa iba kayo pumunta, magpaayos, bumalik nang malusog.
Pero si David din, alam mo,
mas publiko ang emosyon niya.
May sarili siyang mundo minsan. Kaya nga mahal natin siya.
Papunta na kami sa airport,
at susunduin namin ang 58 taong gulang na lalaking naaksidente sa pag-ski.
Salamat.
Nag-i-ski siya sa Vail noong Biyernes,
nahulog at napasubsob siya,
nabanat ang leeg niya.
Okay.
May masakit sa balikat mo?
Lahat mula C5 hanggang C7.
Magkabila.
DAVID LANGER, MD TAGAPANGULO, NEUROSURGERY
Ang malaking panganib sa anumang pinsala,
sa tinamong pinsala sa C5 ng doktor,
ay anumang problema sa paghinga,
pagkaparalisa, o pagiging quadriplegic, o tetraplegic.
Depende na lang sa kung gaano kalala ang bali.
'Di natin alam ang lala nito.
Nakakita na tayo ng mga taong may ganitong pinsala.
Gaya ng iba, mula sa paggawa ng gusto nila,
ngayon, kailangan nilang, "Uy, patulong."
Kapag ikaw ang taong nilalapitan ng lahat para tumulong,
tapos bigla na lang,
ikaw ang naghahanap ng tutulong sa'yo,
nakakakilabot 'yon.
Nakauwi rin sa wakas.
NAKAUWI RIN SA WAKAS
Diyos ko po.
Ayos na ba?
Hindi, parang nakasiksik lang siya. Diyan.
Sabi na sa'yo, 'di ka na aabot hanggang katapusan.
Pwede ba, kumalma ka lang?
Nasa trabaho tayo.
Nandito siya, parang...
Susubukan kong bumaba.
Kailangan mo ng tulong?
Tutulungan na kita, bago ka pa sumuong sa trapiko.
- Maglalakad sa parke? - Gusto ko na lang umiyak.
Bakit? Nasasaktan ka ba? Halika.
Sige, ayos na?
Oo, mas maayos. Parang 'yong posisyon noong nakaupo ako.
Sige.
Oo.
Ganoon lang.
Hello.
Kumusta? Ako si Stephanie, ako ang nars ngayong gabi.
Isa, dalawa, tatlo.
Sige. Dahan-dahan lang.
- May unan. - Sige.
Ayos 'yan.
Dr. Langer, may panghihina ka ba, pamamanhid, pamimintig?
Masakit ang leeg ko.
Napakasakit ng kamay ko.
Masakit din ang braso ko.
Kaya kong itaas saglit.
Itong dalawang daliri, pakiramdam ko, parang may frostbite. Namamanhid.
Itulak mo ako.
Mahusay.
- Nararamdaman mo? Pantay sa magkabila? - Oo.
- Pantay 100%. Pantay. - Sige, gagamit tayo ng anesthesia rito.
At dito?
- Pasensya na. - Oo, pantay.
Nakakahadlang talaga ang sakit,
kaya hangga't humupa ang sakit, medyo nababalisa pa rin ako.
Huminga ka nang malalim.
Pasok, labas. Okay.
Kumusta ang pakiramdam mo? 'Yon ang pinakamahalaga.
Maswerte. Nakauwi na ako.
Aayusin natin ang iba. Magiging okay ako.
Maligayang pag-uwi.
Alam ko may ibang natatakot na nandito ako
at nakikitang mahina.
Pero wala na akong pipiliing lugar. Alam mo?
Mahusay ang team natin, mahuhusay ang mga tao natin.
- Walang mas mahusay na lugar, kaya... - Oo.
Medyo mabigat lang na alagaan ka.
Alam ko, pero alam mo ba? Kapag nandito ka,
aalagaan natin ang pamilya at aalagaan ang pamilya mo.
Dahil ako ito, iba, pero 'wag nating gawing iba.
Gawin ang laging ginagawa, gawin nang mahusay.
Isa ka sa pinakamatatapang na taong nakita ko.
Masaya akong ikaw ang mag-aalaga sa akin.
Dr. Langer, naantala ang flight mo hanggang sa shift ko.
Kaya sabi ko, nakalaan sa akin ito.
Alam mo, inalagaan niya ang papa ko, dito sa kwartong ito, nagpapasalamat ako.
At ngayon dumating siya rito, aalagaan ko siya na parang papa ko,
at sinasabi ko sa kanya na para ko na siyang ama.
Kakaiba, 'di ba? Amo mo, ama mo.
Pero ganyan talaga siya, kaya medyo kinabahan ako.
Parang, "Diyos ko, ang bigat na alagaan si Dr. Langer."
Pero kaya natin ito.
Okay lang magkamali minsan.
Hindi kami magkakamali sa'yo.
Kalma ka lang kasi may Nerf gun tayo rito.
Namigay sila ng isa sa amin, isa sa mga nars, at isa sa'yo.
Para magpakabait ka.
Sige. Medyo pagod na ako.
Sige, patutulugin ka na namin. Parating na ang gamot.
At iniutos na rin ang pagligo.
- Hi. Saan siya galing? - Sa subway.
Subway. Nakatali ba siya?
- Dahil nanlalaban? - Oo.
Pahingi nga ng PCT para kumuha ng mga Yankauer pang-suction?
Ayaw kong gupitin ang damit niya. Baka 'yan lang ang damit niya.
- Okay ka lang, pare? - Labinglima ang umalis?
Siya na ang sunod kong titingnan.
Huwag, umatras kayo.
- Tinanggal niya ang parehong IV niya. - Naku po!
Gusto ko siyang patulugin. Bigyan natin ng Ativan?
Gusto mo ng pagkain? Gusto mo ng salabat?
Okay. Hindi ka na ba aalis dito?
Kailangan lang ibigay ang gusto niya para 'di siya umalis dito.
Hi, ako si Dr. Macri.
Hello, Doktor.
- Nagkakilala na tayo. - Sige.
Matagal na.
Ano nangyari ngayon? Bakit ka naparito?
Nagbalik ako sa droga.
Heroin?
Heroin, cocaine.
Okay.
- Wala kang inuuwian ngayon? - Oo.
Sige.
Meron bang mayonnaise?
- Wala kaming mayonnaise. - Sige, salamat.
Ano'ng mga gamot ang dapat iniinom mo?
- Geodon. - Kailan ka huling nakainom?
Matagal na.
Iniisip mo bang saktan ang sarili mo kanina?
Oo.
Ano'ng sinabi mo sa charge nurse?
Nagtangka akong magpakamatay.
Okay. Paano ka magpapakamatay?
Magpapasagasa sa kotse.
Okay.
Pinaplano mo pa rin bang gawin 'yon?
Siguro.
Ah. Okay.
May kamag-anak ka ba rito sa New York?
Wala. Patay na lahat.
Patay na lahat?
- May kaibigan ka bang pwedeng... - Wala.
Walang kaibigan.
Tatawagan ko ang psychiatrist pagbalik ng blood work mo,
tapos kakausapin ka nila.
- Sige. - Kung may kailangan ka, sabihin mo lang.
May nakikita akong mas malubha,
mga taong may kapansanan, o hindi na nakakapagtrabaho.
Nawalan ng pangangalagang medikal ang mga tao noong pandemya.
Ano ang kwento?
Nawalan sila ng gamot para sa mga kalagayang saykayatriko.
Naka-K2 pala siya.
Sinabi niya sa amin sa likod ng ambulansya noong magising siya.
Hi. Nag-K2 ka ba?
Tumutugon siya, at tumataas na ang presyon niya.
Marami kaming ganito sa West Village, overdose sa droga.
Naaapektuhan ng K2 ang presyon, ang puso mo.
Sa kasamaang palad, dahil sobrang mura, nabibili ng mga tao.
Mahusay ang pagtutulungan.
Isang minuto, maayos at napapamahalaan.
At sa susunod, biglang sasabog.
At 'yon ang kalikasan ng emergency room.
Sa totoo lang, gusto ko 'yon. Gusto ko.
Gusto ko 'yong nangyayaring buhos minsan sa kalagitnaan ng gabi.
Hindi mo mahuhulaan.
Hindi, mahal. Uupo ka.
'Di ba siya binigyan ng salabat?
Ginagamit niya para mang-atake.
Nakakalat sa sahig, ibinato niya sa security staff.
Merong spice, spice, at spice.
Nagpapasalamat kami sa team sa ganitong uri ng trabaho.
Noong mangyari ang pandemya, kinailangan namin sa gitna ng krisis
na magsama-sama, at mahusay na sistema ng suporta ang pagiging malapit.
Napakabuti ng pagtutulungan sa pangangalaga sa pasyente.
Titingnan ko na ang susunod kong pasyente na kailangan ng atensyon.
Bakit mo ako binabaril? Wala akong ginagawa.
Hindi kita babarilin.
Tinanggal namin ang pangalan mo sa labas at nakasara lagi ito.
Mukhang may isa kang pasyente roon.
- Okay lang sila? - Oo, okay lang.
Pwede kong kumustahin?
Hindi. Kalmado sila.
'Yon ang katapusan ng bakasyon ko.
Parang kapag nagka-Covid ka, unang araw ng bakasyon mo.
- Okay. - May tema rito, David.
'Di ka na pwedeng magbakasyon.
Kailangan nating subukan.
Alam ko, pero nagkakaproblema ka sa tuwing umaalis ka.
Ano'ng kanta ang patutugtugin mo sa buhay quadriplegic mo?
Kanta ng Pearl Jam.
Mahal kita. Ang galing mo.
Salamat sa lahat.
Salamat sa pagiging magaling.
Galingan n'yo. 'Wag n'yo siyang pansinin. Alam n'yo ang gagawin.
- Salamat, Nancy. Team David. - Ingat sa pag-uwi. Ingat. Team David.
Sige, oo.
- Magandang gabi. Kita tayo bukas. - Salamat.
Kakaiba. Niyebe lang ang nakikita ko dahil nakasubsob ako.
Nakaipit sa likod ang mga kamay ko.
Para akong naka-posisyong Superman, habang hinihintay ang ski patrol.
Para akong natigilan.
"Diyos ko, 'di ko maramdaman ang braso at binti ko. 'Di ako makagalaw."
Diyos ko, may bata!
Hello. Hi.
Naku, niloloko mo ako. Sandali. Maghuhugas ako ng kamay.
Masaya ako makita ka.
Magiging piloto siya.
- Huwag mong gawin 'yan. - Magiging astronaut siya.
Ayan. Ayos.
- Gusto kong mahawakan na siya ni Laura. - Hi!
Una sa lahat, hi. Pawisan ako. Kumusta?
Laura, hawakan mo siya. Kailangan ko ng 35, 45 minuto.
- Hindi. Isuko mo na kaya siya ngayon? - Diyos ko!
Hello, Mama.
- Sobrang na-miss kita. - Kumusta?
Maligayang pagbabalik.
- Hindi. - Hindi, hindi.
- Ano'ng ginawa mo? - Ewan ko.
Talaga?
- Hi. - Inaalam pa niya ang mga emosyon.
Na-miss mo ba kami? Baka hindi.
Na-miss ko talaga kayo. Kayo lagi ang bukambibig ko.
Nakakatuwa siya. Parang maliit na laruan.
Tingnan mo. Parang nahimatay.
Salamat at ipinakita mo siya. Salamat sa pagdadala sa kanya.
Oo naman, syempre.
Parang handog ito. Pinakamaganda sa araw ko.
Nasabik talaga ako. 'Di ako makapaghintay. Sige, magpakasaya kayo.
Maraming salamat. Paalam. Magpakasaya.
Sumakit ang pisngi ko. Masakit na ang pisngi ko.
- Sa sobrang pag-ngiti? - Oo.
BAWAL ANG BISITA. PUMUNTA SA PANGASIWAAN BAGO PUMASOK SA KWARTO
- Hi. - Hi.
- Bababa na tayo sa MRI. - Okay.
Ayos ka lang?
Mula ito sa Denver Health Medical Center.
Tumawag sa akin kaninang 5:00 si John Langer, kapatid ni David.
Nadurog ang puso ko.
Buti na lang, maayos ang utak niya.
Maganda naman ang spinal cord niya, at dito sa gitna,
may congenital na paninikip.
Parang naipit ang cord niya.
Kaya noong humampas patalikod ang ulo niya, lumagitik ito.
May pamamaga siya rito. Karaniwan, kapag gagawin mo 'yan,
tinatawag 'yong central cord syndrome, at matitigil ang mga signal,
motor at sensory, na nagmumula sa utak papunta sa kamay at paa.
Anu't anuman, kailangan 'yong pakawalan at paluwagin,
kakailanganin niya ng laminectomy at fusion.
Oo, sir. Dr. Langer, ano'ng nangyari?
Kailangan ko ng kaunting morphine.
- Dagdag gamot pa? - Ako na.
Okay, papunta na kami.
Kung tatanggalin ang mga butong ito at bigyan siya ng lugar na kailangan,
para sa spinal cord niya,
babalik ang buong lakas niya, 'yon ang inaasahan ko.
Tapos na tayo. Ilalabas ka na namin.
Ginagawa ni David ang pinakamahihirap na operasyon sa sangkatauhan.
Isa siyang microvascular surgeon sa utak ng tao,
at itinatali niya ang mga blood vessels.
Kinakailangan doon ang pinakapinong pananahi,
pinakapinong sinulid, paghawak ng pinakapinong instrumento.
Mas madaling gawin ang ginagawa ko, humawak ng malalaking instrumento
at magtanggal ng tumor sa utak. Gumagamit siya ng pinong instrumento.
Kaya kahit abutin siya nang tatlo, apat, limang buwan, kailangan niyang magtahi.
Kahit paano may kasama na siyang mag-snowshoe.
Sabi ng Estado ng New York, dapat bakunado ang bawat manggagawa sa kalusugan,
at sa paraan ng paggana ng batas ngayon, idinidiktang
'di ka maaaring manggamot ng pasyente nang walang bakuna.
Ako lang yata ang bahagi ng team na hindi bakunado.
Noong Huwebes ang huling araw ko sa ER. Ngayon ang huling araw ko sa SkyHealth.
Hindi ako iiyak.
Kung kailan ako nasa tuktok ng karera ko, gusto at komportable ako sa ginagawa ko.
Kailangang gawin ang desisyong ito at ang kahihinatnan noon.
Northwell Center sa SkyHealth,
may parating na pasyente mula sa Peconic Bay Medical Center...
Nakuha mo?
Isa itong STEMI rescue. Naka-Impella at BiPAP ang pasyente,
may cardiac monitor at ilang drip.
Sige. Mukhang mabuway ang pasyente.
Tiyaking maingat ang paggalaw sa pasyente.
Mga balbula at switch. Konsiderasyon sa kapaligiran?
Handa na kung handa ka na.
Northwell Center SkyHealth One,
lumilipad nang 13:21 na may apat na kaluluwang nakasakay.
- Handa ka na, mahal? - Handa na ako.
- Okay. - Sige.
Nagpasya kaming gawin ang C-section
dahil sa posisyon ng bata.
Kung hindi siya lalabas nang walang tulong,
kailangang baliin ang balikat niya.
Alam ko dapat palampasin ko na at maghanda sa operasyon.
At gusto ko lang isipin ang sandaling
makikita ko ang mukha ng anak ko sa unang pagkakataon.
'Yon ang inaabangan ko.
Pakipindot ng tatlo?
Okay ka lang?
Oo?
Mamaya, makikita na natin ang anak natin.
Sana walang ibang tumatakbo sa isip ko,
dahil hindi ito kadalasang mabuti.
Pero kapag nasa tabi ka na ng kama, mawawala na ang lahat.
Hi. Ako si Laura, isa sa mga nars. Ano'ng nangyayari?
Dumating ang 52 taong gulang na lalaking ito, kagabi nang hatinggabi,
dinala siya ng ambulansya, dahil hirap sa paghinga at sakit sa tiyan.
Wala siyang pamilya o kaibigan.
Wala siyang pamilya? Kawawang bata.
"Paano ako uuwi mula rito?" 'Yon ang inaalala niya.
Palagay namin wala siyang insurance kaya 'di siya nagpatingin sa mga doktor.
Pero mas dahil pa sa hindi niya alam paano gumawa ng follow-up appointment.
- Kailangan niya ng kaunting social work. - Oo.
Naubos na ang gamot niya, at 'di siya kumuha ng bago.
Ay, kawawa naman.
Dahil itinigil niya ang mga gamot, napunta siya rito.
Isa, dalawa, tatlo.
Okay.
Komportable? Mabuti.
Kumusta ka, Curtis? May masakit ba?
Nahihirapan ka?
Ayaw niya sa BiPAP mask.
Huminga ka nang malalim.
'Wag ka munang magsasalita nang ilang segundo. Okay?
Paabot ng bag na ibinigay ko kanina?
Bantayan mo lang 'yang Impella, at saka ko aayusin. Dalawang segundo.
Okay. Kailangan na nating umalis.
- Rotor RPM? - 100%
- Mga balbula at switch? - Malinis.
- Pinto? - Sarado.
Northwell Center SkyHealth One. Lumipad na kami.
- Peconic, papunta sa South Side. - Isa pa nga.
May problema sa bagay na ito.
Tanggalin mo na lang. Lalagyan muna natin ng non-rebreather, okay?
Papunta na tayo sa medical ICU. Kailangan nang umalis, akyat na.
May parating tayo galing sa Peconic.
May kaunting problema lang sa biyahe, pero nandito na lahat.
Handa na kayo? Isa, dalawa, tatlo. Ayos.
Curtis, galingan mo, okay? Ikinagagalak kitang makilala.
Nakalimutan ko ang helmet. Babalik ako. Ano'ng nangyayari sa'kin?
Lumilipad ang utak ko.
- Hello sa'yo. - Hi, Dr. Langer.
- Magandang umaga, Dr. Langer. - Kumusta?
Kumusta ka?
- Ibabalik ka namin sa monitor, okay? - Okay.
Ibabalik ko lang ang mga ito sa leads, okay?
Tanggalin ang mask niya.
- Uy, Dave. Gary Giangola. - Hi, Gary.
- Kumusta ka, pare? - Okay lang. Lumalaban pa rin.
Sige. Kapit lang. Magkita tayo mamaya, okay?
Uy, Dr. Langer. Ako ang nars mo ngayon, okay?
Sige ba.
- Magandang umaga, Dr. Langer. - Magandang umaga.
Ako si Marvin, isa sa mga PCA rito. Kukunin ko lang ang temperatura mo.
Iiwan ko ito sakaling kailanganin mo ng gamot sa kirot. Pipindutin mo, 'di ba?
- Sige. - Talaga? Okay.
At alin ang pantawag sa nars?
- Ang nurse call button... - Ayaw kong malito sa dalawa.
Okay lang kung malito ka, ha?
Nasaan na siya, pambihira?
Huwag na nga.
Masaya akong nakakapagpatawa ka pa rin, Dr. Langer.
Kaya ko 'yan.
Mahirap ang desisyon kung dito magpapa-opera sa Lenox
o pupunta sa iba para 'di makilala
dahil binuo mo ang team na ito.
Alam mo kung sino ang mahusay na doktor.
Mahusay ang PA team, residente, at nars natin. Kaya may tiwala rito.
Pero meron ding kahinaan, alam mo 'yon.
Bilang mga pinuno, ayaw nating makita tayo sa mahinang posisyon,
kaya mo bang limutin 'yon?
Marami sa mga kawani natin ang kailangang lumimot dito.
At syempre, bilang mga doktor,
kailangan mong mapanatili ang antas ng kahusayan na 'yon.
Wow. Ang ganda.
May balanse.
Bukas na libro si David, kaya nga mahal namin siya.
Hindi siya takot magpakita ng kahinaan,
pero dapat protektahan ang pagkapribado at kilalanin ang kahinaan niya,
at magdasal na maging ayos ang lahat at 'di mabago ang panggagamot sa kanya.
Napakahusay niyang tao, alam mo 'yon? Si David. Nabubuhay na parang mawawala na.
- Magandang umaga, team. - Magandang umaga.
David?
Ano lang...
Hi, David.
Pasensya na.
Natutulog ka ba?
Mahal kita.
Kumusta ang MRI?
- Gumalaw ako. - Oo nga.
- Maganda ang itsura mo. - Parang masakit ang mukha at leeg ko.
Uy. Maganda ang mata mo.
Oo. Okay lang 'yan.
Ano'ng kulay ng gray suit ko? Tatahimik na ako.
Ang ganda ng itsura mo.
Nasasaktan ka?
Oo, masakit ang braso ko at ang likod ko...
- Masakit pa rin? - Oo.
Boom.
Salamat, John.
Nakikita kita, nilalantakan ang pagkain.
- Ang sama niya. - Oo.
- Umaga na. - Oo nga.
Magandang araw ito para magluwal ng buhay.
Silipin natin ang sanggol.
Kamay.
Maliit na daliri.
Heto, daliri sa paa.
Oo, nandiyan nga ang paa buong panahon.
Sa ilalim mismo.
- Mabuti ang bata. - Oo.
- Hinihintay na lang lumabas. - Oo. Gusto ko nang mahawakan.
Okay, pag-uusapan natin ang pahintulot.
Pinag-usapan natin ang posibilidad ng dystocia sa balikat,
paglabas ng ulo ng bata at maiipit ang balikat.
Napag-usapan na natin ang pinsala sa panganganak sa bata,
pinsala sa'yo kung may dystocia sa balikat.
At kung isasaalang-alang ang mga 'yon, nagpasya kang magpatuloy sa C-section.
Okay.
Binasa ko nang kaunti ang tsart mo.
Mabilis lang, nagtamo ka ng tama sa ulo sa aksidente sa sasakyan?
Oo, mula sa aksidente ng ambulansya noong 2013.
Pero ang meron lang ako, panginginig ng kamay minsan.
Magtanong ka lang kahit kailan.
Madaldal ako, kaya...
May gamot din sila diyan.
Pwede bang mag-uwi ng gamot na 'yan?
Hindi.
Ay, gusto mo ng binalot?
Hello. Sana ganito ka kasigla kapag oras na.
Alam mo, pakiramdam ko bahagi nito parang,
natatakot ako at ninenerbiyos. Oo.
'Wag kang magpakabayani. Sabihin mo kung nasasaktan ka, okay?
- 'Wag kang gumaya sa'kin. Galingan mo. - Oo.
Napakaraming emosyon.
Nasa sistema na ako nang, ano, 16 na taon?
Nars na ako nang 14, 7 taon na akong nasa SkyHealth,
at dahil sa mandato sa bakuna, ang karera ko, ganito na lang.
Dito magtatapos.
- Umangkop, lumikha, at magpangibabaw. - Tama 'yan.
Sa pananaw ko, walang pag-aaral sa haba ng buhay ng mga fetus o sanggol.
Gusto kong mapakalma ng ilang taon sa likod noon para masabing,
"Oo, okay, komportable ako sa bakuna,
na walang gagawing negatibo 'yan sa batang nasa tiyan ko."
Nakakadismaya kasi nagpakahirap ako noong panahon ng Covid.
Maiisip mo ang mga bagay na sobrang pinaghirapan mo,
pinagsakripisyuhan mo, lalo na ang pagtatrabaho noong pandemya.
Papanoorin mo ang mga taong papasok sa hintayan ng ER
at mamamatay lang sa harap mo, at 'di na lang bastang trabaho 'yon.
Ibinibigay mo ang lahat para alagaan ang mga pasyenteng ito.
Ginawan ko ng appointment sa bakuna ang tagalinis ko.
Tumutulong ako sa mga tao sa Jersey na makakuha ng appointment sa bakuna.
Sobrang kakaiba na tatanungin ko ang mga tao,
"Nabakunahan ka na ba?" may kaibigan akong hindi komportable,
ayaw ko siyang ilagay sa posisyong 'yon. Ayaw ko siyang tanungin.
Kasi, ewan. Kakaibang panahon ito.
Gusto kong makipag-usap. Sobrang konserbatibo ko roon.
Hi, Gloria.
Binabasa ko nang mabilis ang triage note mo.
Nabanggit na nasunog daw ang bahay mo?
Nasunog ang microwave.
Tulog ako nang mangyari 'yon.
Umabot sa kisame.
Ay, ganoon ba?
Nakakatakot kasi wala akong matawagan.
Okay. Dumating ba ang ambulansya?
- Oo. - At ang mga bumbero?
Nasa 20 trak ang nasa kalsada.
Ayos ka lang ba bago ang sunog?
Ayos lang naman.
Okay, may alagang hayop ka ba sa bahay?
- Wala. - Ayos.
Pwedeng patingin ng mukha mo? Gusto ko lang tiyaking...
Patingin ng ngipin mo? Okay. Nahihirapan ka bang magsalita ngayon?
- Medyo. - Medyo? Okay.
At nabakunahan ka na ba?
- Oo, dalawang beses. - Okay, mabuti.
Hindi namin siya ligtas na mapapalabas. Wala na siguro siyang bahay.
Medyo minamaliit niya ang sitwasyon,
pero sinabi niyang nawasak ang bahay niya,
kaya may bahay ba siya pagkatapos nito? At gaano katagal?
Makukuha ba niya ang gamit niya? Oo, titingnan natin.
Nasunog ang bahay. Sigurado kang 'di ka nakalanghap ng usok?
Siguro kaunti, pero kailangan ko nang umalis.
- Gusto mo nang umalis? - Oo, 'di naman ako nasaktan. Aalis na ako.
Nababalisa na ako. Aalis na ako.
Okay. Bakit ka naiinis? Sabihin mo sa akin.
Ayaw ko ng pagsusuri. Bakit ako nababalisa?
Nakaranas ako ng trauma ngayong gabi, at ayaw ko manatili rito.
Gusto ko nang umalis.
Okay. Meron bang pwedeng sumundo sa'yo?
- Siguro. - Mas mabuti 'yon.
Pindutin ang green para sa tawag.
Alam mo, madaling bahagi ang medisina.
Pumasok kami sa paaralan ng medisina, nagsanay manggamot.
Para sa'kin, mas mahirap lagi ang pakikipag-usap sa mga pasyente sa ER
dahil nahaharap ka sa mga sitwasyong kumakapit sila.
Okay. Sige, mahal.
Susunduin siya ng anak niya.
Sabi ng anak niya, naroon siya sa bahay at pambihira ang sunog.
Kung saan-saan.
Natupok pala ang buong gusali,
kaya nagulat akong walang ibang tao rito na galing doon, pero malay natin.
Gusto ko pa ring suriin ang ulo niya at tiyaking wala siyang
anumang matinding nangyayari, pero ayos naman ang mga numero.
Saan na kaya napunta ang pagkain ko?
Napakalakas mong babae.
Isa kang bayaning nagliligtas ng buhay.
Araw-araw sa ambulansya.
At sa loob ng siyam na buwan, nagligtas ka ng buhay
kasama ng anak natin.
Salamat at tinulungan mo ako sa lahat.
Ipinagmamalaki kita.
Sobra.
Alam kong magiging okay ka, mahal ko.
Sa ilang sandali...
Oo, malapit na namin siyang mahawakan.
Mahal kita, Nanay.
Pagpalain nawa kayo ng Diyos.
- Amen. - Amen, Mama.
Salamat sa batang 'yan.
Ayan na ang pamangkin mo.
Nagdasal din ako kaninang umaga.
- Salamat, Julie. - Maraming salamat, Julie.
Maraming salamat sa suporta at pagmamahal mo.
- Paalam. - Mahal ko kayo.
Handa ka na ba?
- Kalma. Kalma, okay? Mahal Kita. - Magkita tayo roon.
- Salamat sa lahat. - Nandito ang partner mo.
- May sarili siyang fans club dito. - Oo, meron nga.
- 'Di sila tutulong magpalaki sa bata? - Tutulong.
'Di ba may pondo na agad sa kolehiyo?
Paalam, Grace. Paalam.
Isang baranggay talaga ang magpapalaki sa bata, kasi kailangang...
Oo.
- JB. - Oo, sandali lang.
John. Halika muna rito saglit. Baker?
Si JB ang nagpapatakbo sa departamento habang wala ako, okay.
Kung merong 'di siya komportable at gusto niyang isangguni, ayos.
Kung wala, desisyon niya 'yon, okay?
Mga pulong, pulong ng tagapangulo, kailangang kasali siya sa email chain.
Mabuti 'yon. Aayusin natin ang buong departamento.
Napakahusay. Ganoon ang ayos noon.
Ano nang plano mula rito?
Magpapasya ako tungkol sa operasyon at gusto kong gawin bukas kung kaya.
Gusto ko.
Ay, naku, naku. Drama.
Magkasama kami nang walong taon sa gusaling ito.
Naiisip ko ang buhay namin,
na umuulit, na parang lahat ng binuo namin, sa isang iglap,
matatapos nang ganoon.
Dahil ano na lang ako kung wala rito si David?
Wala ang partner ko sa tapat ng pasilyo.
Naroon ang butas na 'di mapupunan.
Normal ba sa leeg 'yan?
- Normal ang lahat. - Okay.
At magiging ayos ka rin maya-maya.
Medyo nahihilo?
Oo. Para akong masusuka, oo.
Nangyayari 'yon, pero sana 'wag ngayon.
Okay, Vicky, 'di mo ako makikita pero maririnig mo ako.
Masama ang pakiramdam ko.
Kawawang bata.
Ayos. Nasuri na nila. Maayos at manhid ka na, okay?
Ayos ang lahat.
Hiwa.
Gawin natin nang maayos at walang dugo.
Kaya maupo ka na.
Reyna ko, nandito lang ako.
Hinga nang malalim.
Nandito lang ako, mahal.
Nahilo siya.
Nandito lang ako.
Mabuti. Kochers.
Ano'ng pangalan niya?
Mauricio Andres.
Mauricio Andres?
Parating na siya.
- Nagawa natin, mahal ko. - Ibaba 'yan nang kaunti.
- At ganyan. - Subukang kumalma.
Ganoon lang. Napakahusay.
Ikaw ang prinsesang mandirigma ko.
Napakahusay mo, mahal ko.
Gagamit ako ng Rich.
At lahat ng kasama natin dito.
Hiwa?
- Tapos na? - Oo, ayos na 'yan.
Makakaramdam ka ng paghila at pagtulak, at may anak na tayo.
- Oo, magiging nanay ka na. - Ulo sana.
Malapit na ang tabaching natin.
Parating na siya.
- Malapit na siya. Kalma. - Ganda ng tenga.
Ibaba ang mesa.
Parating na ba? Oo.
Heto na ang anak natin.
Nandito na si Mauricio.
Nandito na siya.
At ayan na si Mauricio!
Ayan na siya.
Binabati kita, mahal ko.
Oo.
Sige, ibaba na ang tabing. Oo.
Ayan na siya. At narito na ang bata. Sige? Mabuti.
- Napakaganda ng anak mo. - Sige.
Talaga? Mabuti, ayan na siya. Maganda at mamula-mula.
Maligayang kaarawan!
Binabati ko kayo.
Binabati kita, Mama.
Mahusay ang ginawa mo.
Napakalaki niya.
Mahal ko, tingnan mo kung sino ang nandito.
Naka-phenylephtine siya. Tumatanggap siya ng fluid.
Alam kong gutom ka na.
Gusto mo ng tsokolate?
Ayos 'yan. Sige.
Kakain tayo ng masasarap.
Mahal na mahal kita.
Sige, Dr. Langer, lalagyan ka namin ng mask para sa paglilipat.
Mahirap paniwalaan.
Heto ako, isang neurosurgeon na may pinsala sa spinal cord,
hindi pa gaanong nagtatagal, 'di kayang gumalaw ng anuman,
nakasubsob sa niyebe,
iniisip na tapos na ang buhay.
Pinagninilayan ang tungkol sa hindi na maihahatid ang anak ko sa altar.
At nandito sa bahay ko, sa sarili kong ospital,
hinihingi sa mga partner ko na iligtas ang buhay ko, sa isang banda.
Sobrang mapanganib, at maraming nakataya.
Marupok ang buhay.
Napakahalaga nito.
Ang cute.
Galingan n'yo, Dr. Langer!
Salamat.
Sige, gawin na natin ito.
Sige, handa na kami sa time-out.
Pagsasalin ng subtitle ni: Erika Ivene Verder Columna