Co się stało?
Wiesz, jaki jest David. Lubi jeździć poza wyznaczonymi trasami.
Wpadł do wąwozu.
Leżał z twarzą w śniegu przez godzinę i nie mógł się ruszać.
Myślałem, że to koniec.
Naciągnął szyję i zerwał połączenia nerwowe.
Jakby ktoś wyciągnął wtyczkę z jego rdzenia kręgowego.
Nie sądzę, że powiniśmy się nim zajmować w Lenox Hill.
Potrzebuje prywatności.
Nikt nie chce widzieć ordynatora neurochirurgii
w takim stanie.
Zabierzcie go gdzieś indziej, żeby wrócił do zdrowia.
Ale wiecie, że David
nigdy nie kryje swoich uczuć publicznie.
Robi rzeczy po swojemu. Za to go kochamy.
Jedziemy ma lotnisko,
żeby odebrać 58-letniego pacjenta po wypadku narciarskim.
Dziękuję.
W piątek był na nartach w Vail.
Przewrócił się na twarz, naciągając szyję.
Dobrze.
Bolą pana ramiona?
Wszystko od C5 do C7.
Po obu stronach.
SZPITAL LENOX HILL
ORDYNATOR NEUROCHIRURGII
ŻONA DAVIDA
Ogromnym ryzykiem w przypadku urazu
kręgu C5, którego doznał doktor,
są problemy z oddychaniem...
Paraliż, utrata władzy w kończynach.
Zależy, jak poważne jest złamanie.
Nie wiemy, jak jest poważne.
Widziałem ludzi z takimi urazami.
Byli samodzielni, a teraz muszą prosić o pomoc.
Kiedy jesteś osobą, od której wszyscy oczekują pomocy,
a potem nagle
to ty szukasz kogoś, kto ci pomoże,
to straszne.
POGOTOWIE: NOWY JORK
SZPITAL LENOX HILL
Nie ma jak w domu.
JAK W DOMU
O Boże.
Lepiej?
RATOWNICZKA
Nie, czuję, że jest strasznie napięty.
Mówię ci, nie donosisz do końca miesiąca.
Proszę, uspokój się.
Jesteśmy w pracy.
Jest tutaj.
Muszę na chwilę wyjść.
Potrzebujesz pomocy?
Pomogę ci, nie wychodź na ulicę.
- Przejdziemy się po parku? - Chce mi się płakać.
Czemu? Boli cię? Chodź.
Teraz lepiej?
Tak, lepiej. Myślę, że to przez to, jak siedziałam.
Dobrze.
SZPITAL LENOX HILL
Tak.
Właśnie tak.
Cześć.
Jak się pan czuje? Jestem Stephanie, pielęgniarka.
Raz, dwa, trzy.
Dobrze. Spokojnie.
- Tu jest poduszka. - Dobrze.
Całkiem nieźle.
Doktorze Langer, czuje pan słabość, drętwienie, mrowienie?
Boli mnie szyja.
Do tego bolą mnie ręce.
Bolą od grawitacji.
Mogę utrzymać je w górze przez chwilę.
W tych dwóch palcach czuję jakby odmrożenie. W tym nie mam czucia.
Proszę mnie odepchnąć.
Dobrze.
- Czuje pan to z obu stron? - Tak.
- Z obu stron tak samo. - Przydałoby się jakieś znieczulenie.
A tutaj?
- Przepraszam. - Tak, tak samo.
Ból jest nie do zniesienia,
więc dopóki nie zelżeje, jestem trochę nerwowy.
Proszę oddychać głęboko.
Wdech i wydech.
Jak się pan czuje? To najważniejsze.
Cieszę się, że jestem w domu.
Idźcie naprawić resztę. Nic mi nie będzie.
Witaj w domu.
Wiem, że niektórzy ludzie nie chcą, żebym tu był w takim stanie...
Ale wolę być tu, niż gdzie indziej.
Mamy świetny zespół, pracują tu świetni ludzie.
- Nie ma lepszego miejsca. - Tak.
To po prostu ogromna odpowiedzialność.
Rozumiem, ale wiecie co?
Zajmujemy się każdym pacjentem i jego rodziną.
Zachowujmy się tak, jakby to nie robiło różnicy.
Zróbcie to, co robicie zawsze.
Jest pan jedną z najwytrwalszych osób, jakie znam.
Cieszę się, że się mną zajmujesz.
Doktorze Langer, pana lot opóźniał się aż do mojej zmiany.
To było przeznaczenie.
Zajmował się moim tatą na tej samej sali. Byłam bardzo wdzięczna.
A teraz ja się nim zajmę tak, jak moim tatą.
Zawsze będzie dla mnie jak ojciec.
Wiem, że to mój szef.
Ale zawsze był dla mnie jak ojciec i dlatego trochę się denerwuję.
To wielka odpowiedzialność, zajmować się doktorem Langerem.
Ale damy radę.
Każdy czasem popełnia błędy.
Nie popełnimy przy panu żadnego.
Proszę wracać do zdrowia. Mamy zabawkowe pistolety.
Dla nas, dla pielęgniarek i dla pana.
Żeby się zachowywał.
Dobrze. Jestem trochę zmęczony.
Damy panu spać. Zaraz przyjdą leki.
I gorąca kąpiel.
SZPITAL LENOX HILL
- Skąd go przywieźliście? - Z metra.
Z metra. Jest skrępowany?
- Był agresywny? - Tak.
Przyniesie mi ktoś zestaw do odsysania?
Nie chcę rozcinać jego ubrań. Może nie mieć żadnych innych.
- Wszystko w porządku? - Piętnastka wyszła?
Zaraz do niej pójdę.
Nie, zostań.
- Wyrwała obie kroplówki. - O Boże!
Mogę ją uśpić. Podać jej lorazepam?
Chcesz coś do jedzenia? Napój?
IZOLACJA
Zostaniesz wtedy?
Muszę dać jej to, co chce, żeby nie próbowała wychodzić.
Jestem doktor Macri.
Dzień dobry.
- Poznaliśmy się. - Dobrze.
Dawno temu.
Co się stało tym razem? Czemu pan do nas trafił?
Znowu zacząłem brać.
Heroinę?
Heroinę, kokainę.
Dobrze.
- Jest pan bezdomny? - Tak.
W porządku.
Dostanę majonez?
- Nie mamy majonezu. - Dobrze, dziękuję.
Jakie leki powinien pan brać?
- Zyprazydon. - Kiedy przestał go pan brać?
Dawno temu.
Chciał pan zrobić sobie krzywdę?
Tak.
Co pan powiedział pielęgniarce?
Że próbowałem się zabić.
W jaki sposób?
Rzucić się pod samochód.
Dobrze.
Nadal planuje pan to zrobić?
Być może.
W porządku.
Ma pan rodzinę w Nowym Jorku?
Nie. Wszyscy zmarli.
Wszyscy zmarli?
- Ma pan jakichś przyjaciół, którzy... - Zdecydowanie nie.
Żadnych przyjaciół.
Zadzwonię do psychiatry, jak tylko dostaniemy wyniki krwi,
żeby z panem porozmawiał.
- Dobrze. - Jakby co, proszę dać nam znać.
Widzę ludzi w coraz gorszym stanie,
niepełnosprawnych, którzy nie mogą pracować.
W czasie pandemii ludziom zabrakło opieki medycznej.
Co się stało?
Stracili dostęp do leków psychiatrycznych.
Brała dopalacze.
Powiedziała nam o tym w karetce, jak się obudziła.
Brałaś dopalacze?
Odpowiada i jej ciśnienie wzrasta.
Mamy tu sporo przypadków przedawkowań.
Dopalacze potrafią namieszać z ciśnieniem i z sercem.
Niestety są bardzo tanie i dużo ludzi je kupuje.
Dobra robota.
W jednej chwili było w porządku.
A potem wszystko eksplodowało.
Tak to jest na ostrym dyżurze.
W pewnym sensie uwielbiam to.
Lubię ten nagły ruch w środku nocy.
To nieprzewidywalne.
Nie, moja droga. Musisz usiąść.
- Nie przynieśliśmy jej napoju? - Próbowała go użyć jako broni.
Rozlała go na podłogę, rzuciła w ochroniarzy.
To syntetyczne kannabinoidy.
Tutaj naprawdę liczy się praca zespołowa.
Kiedy wybuchła pandemia, w czasie kryzysu,
musieliśmy być razem. Dobrze jest mieć takie wsparcie.
Jako zespół możemy lepiej zająć się pacjentami.
Idę do następnej osoby, która potrzebuje uwagi.
Czemu do mnie strzelasz? Nic nie zrobiłem.
To nie ja.
Zdjęliśmy twoje nazwisko i będziemy zamykać drzwi.
Masz tam pacjenta.
- Dobrze się czuje? - Tak.
Mogę iść się przywitać?
Nie, nie możesz.
To koniec mojego urlopu.
Tak samo, jak złapałeś COVID, to był pierwszy dzień urlopu.
- Tak. - Mamy motyw przewodni.
Nie dostaniesz więcej urlopu.
Musimy spróbować.
Za każdym razem, jak masz urlop, coś się dzieje.
Co zagrać na zakończenie twojego epizodu z paraliżem?
Pearl Jam.
Kocham cię. Dobra robota.
Dzięki za wszystko.
Dzięki, że jesteś taka wspaniała.
Powodzenia. Nie dajcie mu sobie wejść na głowę.
- Dziękuję, Nancy. - Bezpiecznej podróży.
W porządku.
- Dobranoc. Do zobaczenia rano. - Dzięki.
To było dziwne. Widziałem tylko śnieg, bo leżałem twarzą w dół.
Miałem ręce za plecami.
Leżałem w pozycji Supermana, czekając na przyjazd patrolu.
Byłem w szoku.
„Boże, nie czuję rąk i nóg. Nie mogę się ruszyć”.
O Boże, dziecko!
Cześć.
O nie. Poczekaj. Muszę umyć ręce.
- Dobrze cię widzieć. - Będzie pilotem.
- Nie rób jej tego. - Będzie kosmonautką.
Proszę bardzo. Tak lepiej.
Nie mogę się doczekać, aż dam Laurze ją potrzymać.
Cześć. Jestem spocona. Jak leci?
Laura, możesz ją potrzymać. Potrzebuję 35, 45 minut.
- Może oddasz ją od razu? - O Boże!
Cześć, mamo.
- Tęskniłam za tobą. - Co słychać?
Witaj z powrotem.
Nie, nie, nie.
- Co jej zrobiłeś? - Nie wiem.
Naprawdę?
- Cześć. - Jeszcze nie ogarnia emocji.
Tęskniłaś za nami? Pewnie nie.
Naprawdę za wami tęskniłam. Cały czas o was mówię.
Jest śliczna. Jak mała zabaweczka.
Patrz. Zaraz odpłynie.
Dzięki, że dałaś nam ją zobaczyć.
Nie ma sprawy.
To najlepszy moment mojego dnia.
Nie mogłam się doczekać. Dobra, bawcie się dobrze.
Dzięki. Na razie. Miłego dnia.
Aż mnie bolą policzki.
- Od uśmiechania się? - Tak.
ZAKAZ ODWIEDZIN PROSZĘ O KONTAKT Z KIEROWNICTWEM
Cześć.
- Jedziemy na rezonans. - Dobrze.
Dobrze się czujesz?
To z Denver Medical Centre.
John Langer, brat Davida, zadzwonił do mnie o piątej rano.
Złamał mi serce.
Na szczęście mózg nie jest uszkodzony.
Rdzeń kręgowy wygląda nieźle. Tu, w środku,
ma wrodzone zwężenie.
Przytrzasnął sobie rdzeń.
Kiedy jego głowa poleciała w tył, ta część przycisnęła jego rdzeń.
Teraz ma tu zapalenie. Coś takiego
nazywamy zespołem wewnątrzrdzeniowym. Może zatrzymać
sygnały ruchowe i czuciowe przechodzące z mózgu do kończyn.
Musimy to jakoś uwolnić,
więc będzie potrzebował laminektomii i stabilizacji.
Doktorze Langer, co się stało?
Potrzebuję trochę morfiny.
- Więcej leków? - Zajmę się tym.
Idziemy.
Jeśli wyciągniemy te kości i zrobimy więcej przestrzeni
dla jego rdzenia kręgowego...
Powinien odzyskać pełną sprawność, mam nadzieję.
Gotowe. Wyciągniemy pana.
David przeprowadza najbardziej skomplikowane operacje na świecie.
Jest chirurgiem mikronaczyniowym,
łączy ze sobą naczynia krwionośne.
Do tego potrzebne są najcieńsze szwy,
najcieńsze nici, najmniejsze instrumenty.
To, co robię, jest dużo łatwiejsze. Używam większych instrumentów
do usuwania guzów mózgu. On używa najmniejszych.
Nawet, jeśli ma to zająć trzy, cztery, pięć miesięcy, musi wrócić do szycia.
Przynajmniej będę miał z kim chodzić w rakietach.
W stanie Nowy Jork każdy pracownik służby zdrowia musi się zaszczepić
i według obecnego prawa bez szczepionki nie można zajmować się pacjentami.
Jestem jedyną osobą w zespole, która nie ma szczepionki.
W czwartek odeszłam z pogotowia. Dziś jest mój ostatni dzień w SkyHealth.
Ale nie będę płakać.
Jestem teraz u szczytu kariery. Odpowiada mi to, gdzie jestem.
Musiałam podjąć decyzję i zmierzyć się z jej konsekwencjami.
Northwell Center do SkyHealth, mam pacjenta z Peconic Bay Medical Center.
Odebrałeś?
Pacjent miał zawał serca. Ma pompę centryfugalną, respirator,
monitor pracy serca i parę kroplówek.
Wygląda na to, że jest niestabilny.
Musimy przenieść go bardzo ostrożnie.
Przełączniki. Czynniki środowiskowe?
Jesteśmy gotowi.
Northwell Center SkyHealth One
startuje o 13:21 z czterema osobami na pokładzie.
KLINIKA ZDROWIA KOBIET KATZ
- Gotowa, kochana? - Gotowa.
Dobrze.
Zdecydowaliśmy się na cesarskie cięcie
z powodu ułożenia dziecka.
Jeśli nie da rady wyjść samodzielnie,
będą musieli zwichnąć mu ramię.
Wiem, że muszę odpuścić i przygotować się na operację.
Teraz myślę tylko o chwili,
w której zobaczę po raz pierwszy twarz mojego syna.
Na to czekam.
Naciśnij trójkę, proszę.
W porządku?
Tak.
Niedługo zobaczymy nasze dziecko.
Wolałabym nie mieć teraz innych spraw na głowie,
bo zwykle to nie jest najlepsze.
Ale jak jesteś przy pacjencie, wszystko inne przestaje się liczyć.
Jestem Laura, jedna z pielęgniarek. Co się dzieje?
Ten 52-letni pacjent przyjechał zeszłej nocy około dwunastej.
Przywiozła go karetka. Miał duszności i ból brzucha.
Nie ma rodziny ani przyjaciół.
Nie ma rodziny? Biedactwo.
Martwił się, jak ma wrócić do domu.
Myśleliśmy, że nie ma ubezpieczenia, więc nie kontaktowaliśmy się z lekarzami.
Ale wygląda na to, że po prostu nie wie, jak umówić wizyty.
- Potrzebuje pracownika socjalnego. - Tak.
Skończyły mu się leki i nigdy ich nie uzupełnił.
Biedactwo.
Ponieważ odstawił leki, wylądował tutaj.
Raz, dwa, trzy.
Dobrze.
Wygodnie? Dobrze.
Jak się pan czuje? Czuje pan ból?
Dyskomfort?
Źle znosi maskę tlenową.
Proszę wziąć głęboki wdech i wydech.
Proszę nie próbować mówić przez jakiś czas.
Mogę dostać tę torbę, którą ci dałam?
Pilnuj pompy, to się tym zajmę. Daj mi chwilę.
Dobrze. Musimy lecieć.
- Obroty na minutę? - 100%.
- Przełączniki? - W porządku.
- Drzwi? - Zabezpieczone.
SkyHealth One. Startujemy.
- Lecimy z Peconic na południe. - Naciśnij jeszcze raz.
Coś jest z tym nie tak.
Odłącz to. Damy mu na chwilę maskę bezzwrotną, dobrze?
Jedziemy na intensywną terapię. Musimy jechać od razu.
Mamy transfer z Peconic.
Mieliśmy parę problemów w drodze, ale wszystko w porządku.
Gotowi? Raz, dwa, trzy. Świetnie.
Powodzenia. Miło było pana poznać.
Musiałam się wrócić po kask. Nie wiem, co ze mną nie tak.
Mój mózg był gdzieś indziej.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Jak się czujesz?
Jak pan się czuje?
- Podłączymy monitor, dobrze? - Jasne.
Będę musiała podłączyć je z powrotem.
Zdejmijcie mu maskę.
- Cześć. Jestem Gary Giangola. - Cześć, Gary.
- Jak leci? - Jakoś się trzymam.
Dobrze. Trzymaj się. Wpadnę później.
Będę dzisiaj pana pielęgniarzem.
Jasne.
- Dzień dobry, doktorze. - Dzień dobry.
Jestem Marvin. Zmierzę panu temperaturę.
Proszę to nacisnąć, gdyby potrzebował pan leków przeciwbólowych.
- Jasne. - W porządku.
A jak zawołać pielęgniarkę?
- Tym przyciskiem. - Nie chcę ich pomylić.
To żaden problem.
Gdzie ona jest, do cholery?
Nieważne.
Cieszę się, że nie opuszcza pana poczucie humoru.
Decyzja o operacji w Lenox Hill
albo gdzie indziej, gdzie będzie miał więcej prywatności, była ciężka,
bo to on zbudował ten zespół.
Wie, kto jest dobrym chirurgiem.
Mamy najlepszych rezydentów, najlepsze pielęgniarki. Mamy zaufanie.
Ale ma to też słaby punkt.
Nikt nie chce widzieć liderów, kiedy są bezradni.
Jak potem o tym zapomnieć?
Wielu naszych pracowników będzie musiało wymazać ten obraz.
Jako chirurdzy musimy stale utrzymywać doskonały poziom.
Pięknie.
Musimy znaleźć równowagę.
David ma serce na dłoni i za to go kochamy.
Nie boi się okazać słabości,
ale musimy chronić jego prywatność i rozpoznać słabe punkty,
modlić się, żeby wszystko poszło dobrze i nie zmieniać jego leczenia.
To wspaniały człowiek. Żyje, jakby każdy dzień miał być ostatni.
Dzień dobry.
David?
Chciałem tylko...
Cześć, David.
Przepraszam.
Kocham cię.
Jak rezonans?
- Ruszyłem się. - Prawda.
- Dobrze wyglądasz. - Boli mnie twarz i szyja.
Twoje oko wygląda dobrze.
To dobrze.
Jakiego koloru jest mój szary garnitur?
Dobrze wyglądasz. Boli cię?
Tak, ramiona i plecy.
- Dalej cię boli? - Tak.
Pij.
Dzięki, John.
Widzę, jak się objadasz.
- Nieładnie. - Tak.
- Nadszedł dzień. - Tak.
GINEKOLOG
Dobry dzień, żeby przyjść na świat. Przyjrzyjmy się dziecku.
Rączka.
Mały palec.
Palce u nóg.
Tak, tam cały czas była ta stopa.
Na dole.
- Wygląda dobrze. - Tak.
- Gotowy na wyjście. - Chcę go już potrzymać.
Musimy porozmawiać o zgodzie.
Rozmawialiśmy o ryzyku wystąpienia dystocji barkowej,
kiedy po urodzeniu główki utkną ramiona.
Rozmawialiśmy o ryzyku powikłań u dziecka
i u pani, jeśli dojdzie do dystocji barkowej.
Biorąc to wszystko pod uwagę, zdecydowała się pani na cesarskie cięcie.
Dobrze.
Przejrzałem pani dokumentację.
Doznała pani urazu głowy w wypadku samochodowym?
Tak, w wypadku karetki w 2013.
Ale zostało mi tylko drżenie ręki.
- Może pani zadawać pytania. - Jestem gadatliwa, więc...
Na to też mamy lekarstwa.
Możemy je dostać na wynos?
Nie.
Chcesz pojemnik na wynos?
Mam nadzieję, że jak przyjdzie co do czego, nie stracisz humoru.
Wiesz, myślę, że częścią tego
jest niepokój i zdenerwowanie.
Nie rób z siebie bohatera. Mów, jak będzie bolało.
Nie bądź taka, jak ja. Bądź lepsza.
To sporo emocji.
Pracuję w służbie zdrowia od 16 lat.
Jestem pielęgniarką od 14 lat, od siedmiu lat latam w SkyHealth
i z powodu obowiązkowych szczepień moja kariera tutaj...
Jest skończona.
- Dostosuj się, improwizuj i zwyciężaj. - Właśnie.
Nie ma badań nad długoterminowymi skutkami dla płodów i niemowląt.
Chciałabym usłyszeć za kilka lat,
że szczepionka jest bezpieczna,
że nie ma żadnego negatywnego wpływu na moje dziecko.
To frustrujące, bo dużo pracowałam w czasie pandemii.
Myślę o rzeczach, dla których tak ciężko pracowałam,
tyle poświęciłam, zwłaszcza w czasie pandemii.
Widziałam ludzi na ostrym dyżurze,
którzy umierali na moich oczach. To już nie jest po prostu praca.
Wkładasz wszystko w opiekę nad tymi pacjentami.
Załatwiłam szczepionkę mojej sprzątaczce.
Pomagałam się zaszczepić ludziom w Jersey.
To dziwne, że muszę teraz pytać ludzi,
czy są zaszczepieni. Mam znajomą, która nie chce o tym mówić.
Nie chcę jej stawiać w tej sytuacji. Nie chcę jej pytać.
Nie wiem. To dziwne czasy.
Chcę wyjść do ludzi. Byłam w tej kwestii bardzo zachowawcza.
Dzień dobry.
Czytałam pani dokumentację.
W pani mieszkaniu był pożar?
Mikrofalówka się zapaliła.
Spałam, kiedy to się stało.
Ogień sięgał sufitu.
Rozumiem.
Bałam się, bo nie miałam kogo zawołać.
Przyjechała po panią karetka?
- Tak. - A strażacy?
Jakieś 20 samochodów na ulicy.
Przed pożarem była pani zdrowa?
Tak.
Ma pani jakieś zwierzęta?
- Nie. - Świetnie.
Mogę zobaczyć pani twarz? Chcę się upewnić, czy...
Pokaże mi pani zęby? Dobrze. Ma pani problemy z mówieniem?
- Trochę. - W porządku.
Jest pani zaszczepiona?
- Dwa razy. - Świetnie.
Nie możemy jej wypisać. Prawdopodobnie nie ma gdzie mieszkać.
Może bagatelizować sytuację,
ale mówiła, że mieszkanie jest całkiem zniszczone,
więc dokąd teraz pójdzie? Na jak długo?
Czy odzyska swoje rzeczy? Zobaczymy.
W mieszkaniu był pożar. Na pewno nie wdychała pani dymu?
Pewnie trochę tak, ale muszę stąd wyjść.
- Chce pani wyjść? - Tak, nic mi nie jest. Muszę iść.
Jestem zdenerwowana. Muszę iść.
Co panią denerwuje? Proszę mi powiedzieć.
Nie chcę psychoanalizy. Co mnie denerwuje?
Przeżyłam dziś traumę i nie chcę tu być.
Chcę stąd iść.
Dobrze. Czy może ktoś panią odebrać?
- Pewnie tak. - Tak będzie lepiej.
Proszę wcisnąć zielony.
Samo leczenie jest najłatwiejsze.
Jestem po szkole medycznej, uczyłam się tego.
Trudniej jest radzić sobie z socjalnymi aspektami tej pracy,
ponieważ spotykam się z naprawdę ciężkimi sytuacjami.
Dobrze. W porządku.
Córka po nią przyjedzie.
Była w mieszkaniu i mówiła, że ogień był niewyobrażalny.
Był wszędzie.
Dym był w całym budynku,
więc dziwię się, że nie mamy więcej ludzi stamtąd.
Chcę zrobić skan jej głowy i upewnić się, że nic
się tam nie dzieje, ale liczby wyglądają w porządku.
Co się stało z moim jedzeniem?
Jesteś silną kobietą.
Jesteś superbohaterką, która ratuje życia.
Każdego dnia w karetce.
A przez te dziewięć miesięcy ratowałaś życia
razem z naszym maluchem.
Dziękuję za twoją pomoc.
Jestem z ciebie dumny.
Bardzo.
Wiem, że wszystko będzie dobrze.
Za kilka chwil...
Tak, niedługo go przytulimy.
Kocham cię, mamo.
- Niech Bóg wam błogosławi. - Amen, Mami.
Dziękuję ze to dziecko.
To twój siostrzeniec.
Modliłam się dziś rano.
- Dzięki, Julie. - Wielkie dzięki.
Dziękuję za wasze wsparcie i miłość.
- Pa. - Kochamy was.
Gotowi?
- Spokojnie. Kocham cię. - Do zobaczenia.
- Dzięki za wszystko. - Pani partnerka przyszła.
- Ma tu cały fanklub. - To prawda.
- Będą pomagać w wychowywaniu dziecka? - Tak.
Założyliście już fundusz na studia?
Pa, Grace. Pa.
Potrzeba wielu osób, żeby wychować dziecko.
Prawda.
KLINIKA ZDROWIA KOBIET KATZ
SZPITAL LENOX HILL
- JB. - Chwila.
John. Chodź na chwilę. Baker?
JB rządzi na oddziale podczas mojej nieobecności.
Jak chce, żebym ja się czymś zajął, w porządku.
Jak nie, to on podejmuje decyzje.
Musi być zaproszony mailowo na wszystkie spotkania.
Dobrze. Przeorganizuję cały oddział.
Świetnie.
Jaki jest plan?
Dzisiaj podejmę decyzję o operacji i zrobimy ją jutro, jak się da.
Rany. Ale dramat.
Budowaliśmy razem ten oddział przez osiem lat.
Myślałem o naszych życiach, jak to, co stworzyliśmy, w jednej chwili
w pewnym sensie się skończyło.
Co mam tu robić bez Davida?
Zabrakło mojego partnera z naprzeciwka.
To dziura, której nie da się wypełnić.
ORDYNATOR
To normalne w szyi?
- Tak, normalne. - W porządku.
Zaraz poczujesz się lepiej.
Mdłości?
Tak. Chyba zaraz zwymiotuję.
Może tak się stać, ale mam nadzieję, że nie teraz.
Nie będziesz mnie widzieć, ale będziesz mnie słyszeć.
Źle się czuję.
Biedactwo.
Już sprawdzili. Znieczulenie działa.
W porządku.
Nacięcie.
Zróbmy to ładnie i bez krwi.
Usiądź.
Królowo, jestem przy tobie.
Oddychaj głęboko.
Jestem, kochana.
Miała mdłości.
Jestem tu.
Dobrze. Kleszcze.
Jak będzie miał na imię?
Mauricio Andres.
Mauricio Andres?
Nadchodzi.
- Udało się, kochanie. - Opuść trochę.
- Właśnie tak. - Rozluźnij się.
Właśnie tak. Bardzo dobrze.
Jesteś moją dzielną księżniczką.
Świetnie ci idzie, kochana.
Wezmę retraktor.
Tak samo jak wszystkim, którzy tu są.
Nacięcie?
- Skończyłeś? - Tak dobrze.
Poczujesz pchanie i ciągnięcie, i zaraz będziemy mieli dziecko.
Za chwilę zostaniesz mamą.
- Nasz chłopiec już prawie tu jest. - Nadchodzi.
- Już prawie. - Ładne ucho.
Opuśćcie stół.
Nadchodzi? Tak.
Idzie nasz synek.
Nasz Mauricio.
Nadchodzi Mauricio.
To on.
Mauricio!
Proszę bardzo.
Gratulacje, kochanie.
Tak.
Opuśćcie zasłonę.
To on. To dziecko. W porządku?
- Masz piękne dziecko. - Dobrze.
Oto i on. Śliczny i różowy.
Wszystkiego najlepszego!
Gratulacje.
Gratulacje, mamo.
Dobrze się spisałaś.
Jest naprawdę duży.
Kochanie, zobacz, kto to.
Podaliśmy fenylefrynę i płyny.
Wiem, że jesteś głodny.
Chcesz czekoladę?
W porządku.
Zaraz zjesz coś naprawdę dobrego.
Tak bardzo cię kocham.
Doktorze Langer, założymy maskę na czas transportu.
Trudno w to uwierzyć.
Jestem neurochirurgiem z uszkodzonym rdzeniem kręgowym
i nie tak dawno temu nie mogłem niczym ruszyć,
leżałem z twarzą w śniegu
i myślałem, że to koniec.
Myślałem, że nie będę mógł poprowadzić córki do ołtarza.
A teraz jestem w domu, w moim szpitalu,
prosząc moich partnerów, żeby uratowali mi życie.
To bardzo niebezpieczne, a stawka jest wysoka.
Życie jest kruche.
Jest cenne.
Uroczy.
Powodzenia, doktorze!
Dzięki.
Dobrze, do dzieła.
Czas na operację.
Napisy: Dorota Dołęga