Dzwonili z Huntingtona. Dzieciak biegał ze złamaną szczoteczką,
potknął się i upadł.
- Tak, to nowy. - Ma ranę w lewym migdałku.
- Migdałku? - Tak.
Transport, Donald.
Cześć, Dave.
Trzeci stopień? Powiedzieli coś więcej?
Nie.
Ma oznaki życia?
Właśnie ją reanimujemy.
Dobra, na razie.
Cześć, Deirdre.
Nie rozsiadaj się.
Wezwali nas do potrąconego pieszego. Są w trakcie reanimacji
i chciałabym, żebyś ze mną pojechała.
Dobra, chodźmy.
Pomogę im w reanimacji i dam ci znać.
- Będziemy za 18 minut. Właśnie ruszamy. - Dobra, dzięki.
Chodź! Jedziemy.
Na dieslu za szybko nie zajedziemy.
Chodźmy!
Cześć.
Samochód potrącił dziecko. Mama zaniosła je do szpitala.
Doszło do zatrzymania akcji serca.
Zaintubowaliśmy je i poprosiliśmy o transfuzję krwi.
Drobiazgi robią wielką różnicę,
dlatego jest z nami i z lekarzami terapeuta oddechowy.
Nie da się tego zrobić w pojedynkę.
W trójkę możemy zrobić więcej, niż sześć niewyszkolonych osób.
O cokolwiek poproszę Donalda, okazuje się, że już to zrobił.
„Chcesz to? Chcesz tamto?”
Przewiduję jej potrzeby.
Mamy mało czasu.
Rokowania w tej sytuacji są kiepskie.
Nie wiem, czy to jest odwracalne.
Zrobiłabym jeszcze jedną rundę i jak nie będzie miał pulsu,
to będzie jakieś 35 minut
i niestety będziemy musieli stwierdzić zgon.
- Pomożemy im. - Zdecydowanie.
Jest otwarte?
Jest tam sól fizjologiczna? Podać ci ją?
Gdzie mamy wkłucie? Deirdre, mam krew.
Mogę prosić o deskę?
Deska reanimacyjna.
Skąd się bierze ta krew? Opuchlizna. Niedobrze.
Czas zgonu?
- Nie zwróciłam uwagi. - Dobra.
Zorganizowaliśmy spotkanie, żeby każdy mógł się wypowiedzieć
i dać ujście emocjom.
Są wskazania, że to poprawia samopoczucie pracowników,
bo to nie jest normalne, kiedy dziecko umiera ci na rękach.
To nie tak powinno było się skończyć.
Wszyscy to czujemy.
- Idę do domu. - Dobrze.
W danym momencie trzeba zająć się tym, co pilne,
a potem zmierzyć się z emocjami.
Niestety, tym razem nie daliśmy rady nic zrobić
ze względu na obrażenia pacjenta. Były naprawdę poważne.
Mama wspięła się na łóżko i przytuliła dziecko,
zanim odwieźli je do kostnicy.
To był ostatni raz, kiedy widziała swoje dziecko.
Do zobaczenia.
- Jak leci? - Co u ciebie?
- W porządku? - Tak.
- Superbohater! - Nie.
Zepsuty.
- Dzięki, Donald. - Nie ma za co.
Jestem przyzwyczajony do obcowania ze śmiercią i żałobą.
Czasem trzeba się zresetować,
żeby móc znowu w pełni poświęcić się pacjentom.
POGOTOWIE: NOWY JORK
RESET
Dobra, chodźmy stąd. Mam mój talizman.
Co tam? Jak leci? Fajna czapka.
Fajna, nie?
- W porządku? - Witaj!
Miło was widzieć! Uważaj na moją szyję.
- Cholera! - Ostrożnie.
- Jest dobrze. - Miło cię widzieć.
- Dzięki. - Jasne.
Trzy miesiące temu miałem operację.
Cześć. Jak leci? Cześć, Jay.
Miałem rehabilitację przez półtora tygodnia.
Dwa miesiące siedziałem w domu.
Miałem fizjoterapię, a teraz chodzę na siłownię trzy razy w tygodniu.
Nie mam żadnych deficytów. W pewnym sensie rozwinąłem się,
bo mam lepsze podejście.
Doświadczenie z pogranicza śmierci zmienia człowieka.
Jak kogoś nie zmienia, to znaczy, że człowiek nie czerpie z tego korzyści.
Gdybym był sparaliżowany, nie byłbym zbyt szczęśliwy.
Myślałem, że wszystko straciłem, że to już koniec,
a teraz wróciłem i operuję na takim poziomie.
To jest coś.
Założyłem moje szczęśliwe skarpetki.
Dobrze mieć Langera z powrotem.
SZPITAL LENOX HILL
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
- Tutaj mamy zgłosić ich obu? - Nie.
- Który z nich jest pacjentem? - Obaj.
Obaj jesteśmy pacjentami.
Jak się pisze pana imię i nazwisko?
S-A-L-V-A-T-O-R-E.
Niech pan powie własnymi słowami, co pan dzisiaj robi.
Oddaję nerkę synowi.
Tyler ma 14 lat i cierpi na dysplazję nerki.
TRANSPLANTOLOG
Do tego urodził się z jedną nerką.
Możesz zdjąć maskę?
Od urodzenia brakowało mu jednej nerki,
a druga była bardzo zdeformowana,
więc jego tata oddaje mu nerkę, żeby Tyler mógł uniknąć dializ.
Ma pan ładne żyły.
Tak, zwykle nie ma z tym problemu.
Naprawdę ładne żyły! Nie pierwszy raz to słyszymy.
Jest sportowcem, gra w baseball.
Jakby miał dializy, musiałby przestać.
Zacząłby mieć metaliczny posmak w ustach, nie mógłby jeść.
Często by wymiotował, miałby spuchnięte nogi.
Stałby się zupełnie innym dzieckiem.
Nie chce tego, dzięki.
To miała być moja żona albo ja. Okazało się, że jest między nami zgodność.
Nie płaczę, bo jestem smutny, po prostu...
Martwię się o niego. To tyle.
Dobrze ci w niebieskim.
Pobrali ci krew? Jesteś gotowy?
Tak, czekam, aż mnie zawołają.
Dobrze.
W porządku, Tyler?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Wiecie, co teraz będzie!
To właśnie teraz będzie.
Muszę odciągać mleko, bo Fiamma...
PIELĘGNIARKA POKŁADOWA
...jest karmiona wyłącznie piersią
albo pije moje mleko z butelki.
Staram się być dobrą mamą.
Jest cenne jak złoto. Jak trochę rozleję, czuję się z tym naprawdę źle.
W poniedziałek rozstałam się z nią po raz pierwszy.
Dwanaście i pół godziny. Trudno się będzie przyzwyczaić.
Patrzcie, zaprzyjaźnia się z innym dzieckiem.
Szczęśliwa dziewczynka!
Całkiem ją to rozłoży.
- Musimy wracać do pracy. - Tak.
SkyHealth One, mamy zlecenie transportu.
Przyjąłem.
Kobieta, 55 lat, ze zdiagnozowaną zatorowością płucną.
Ma podaną heparynę i podłączony monitor serca.
Rozumiem. 10-4.
Uwielbiam to, co robię i chce to robić nadal,
bo od wczesnej młodości wiedziałam, że to powinnam robić,
i chcę jej pokazać, jak ważna jest praca i walka o to, czego się chce.
Ale nie muszę już walczyć o to, czego chcę.
Mam wszystko, czego pragnę.
SZPITAL LENOX HILL
Muszę to wysłać na salę operacyjną.
Widzi pani moją rękę?
Bliżej.
- Tak. - Widzi ją pani? A tutaj?
To 45-letnia kobieta cierpiąca na nagłą utratę wzroku.
Jest prawie niewidoma. Ma dużego guza,
który wykrzywia jej nerwy wzrokowe.
Jej stan się pogorszył. Podaliśmy sterydy
i zabraliśmy ją na salę operacyjną, żeby zmniejszyć nacisk na nerwy.
Jest ze mną John. To poważna sprawa.
Może całkiem stracić wzrok, nawet w najlepszych rękach,
więc chcemy się zabrać za to najszybciej, jak się da.
W wielu nagłych wypadkach ludziom grozi śmierć.
W tym wypadku grozi jej utrata wzroku.
To naprawdę poważna sprawa.
Jesteśmy gotowi?
Jestem podekscytowany, bo znowu robię to,
do czego się urodziłem i czego się uczyłem.
Mogę coś udowodnić samemu sobie.
Zabawne, że nawet robiąc coś takiego,
zaczynam myśleć o tym, ile mogę zrobić rękami.
To, że mogę operować tę kobietę,
która traci wzrok, razem z Johnem... Mogło być zupełnie inaczej.
Wygląda dobrze.
Mogę poczuć ślad nacięcia na mojej szyi i przypomnieć sobie, ile miałem szczęścia.
Przerwa.
Przeprowadzamy zabieg kraniotomii i wycięcia guza.
Langer, Boockvar.
Imię i data urodzenia się zgadzają. Podpisano zgodę.
Prawie całkiem straciła wzrok, więc ta operacja to ostatnia szansa.
To mój pierwszy przypadek po powrocie.
To jeden z tych momentów, które uczą pokory.
Doświadczenie ostatnich miesięcy było naprawdę wyjątkowe
i doceniam wsparcie, którego wszyscy mi udzielili.
Cieszę się, że mogę robić to, do czego jestem wyszkolony
i to dla mnie bardzo ważne, że nadal jestem w stanie to robić.
Doceniam to, co robicie każdego dnia.
Dobrze.
Przez dwie godziny myślałem, że to koniec, więc jak tylko poczułem się lepiej,
polepszyło mi się bardzo szybko i założyłem, że będę mógł wrócić.
Moje ręce działały.
Mogłem robić wszystko w domu.
Ćwiczyłem szycie w trakcie rehabilitacji.
Ale z głową jest inaczej.
Myślę lepiej. Jestem spokojniejszy.
Mogę być lepszym chirurgiem.
Dobrze.
Widzisz, jaki jestem spokojny? Normalnie już bym spanikował.
Co by się stało?
Nie wiem. Mózg by mi się usmażył.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Chce się upewnić, że będzie mógł zadzwonić do żony.
Spędzi pan w szpitalu dwa dni.
TRANSPLANTOLOG
Następnego dnia będzie pan mógł odwiedzić Tylera.
Będzie na intensywnej terapii, a pan na normalnej sali.
Laparoskopia to niewielkie nacięcie w okolicy pępka.
Wytniemy lewą nerkę.
- Dobrze? - Tak.
Do zobaczenia w środku.
- Proszę się mną zająć. - Dwadzieścia minut.
Dobrze.
- Co słychać? - Nic takiego.
- Podekscytowany? - Jasne.
- Na pewno? To nie brzmi przekonująco. - Jest zmęczony.
- Jak śniadanie? - Nie jadłem śniadania.
Właściwa odpowiedź! Świetnie.
Jakbyś powiedział, że jajka były pyszne,
musielibyśmy przełożyć wszystko na jutro.
- Tata jest tam. - Tak.
Nerka powinna działać od razu. Będziesz produkował dużo moczu.
Założymy ci tak zwany cewnik Foleya. To będzie twój najlepszy przyjaciel.
Ludzie, a zwłaszcza dzieciaki, uwielbiają rurki w penisach.
Przynajmniej takie jest moje doświadczenie.
Wyciągniemy go w czwartek albo w piątek.
Po operacji będziesz się czuł jak młody bóg.
Będziesz szybciej rósł
i nie będziesz miał problemów z nerkami.
W pewnym momencie zaczniesz się zastanawiać,
po co ci te leki, skoro czujesz się tak dobrze?
Może zacząć cię kusić, żeby odstawić leki,
dlatego chcę, żebyś to dobrze zapamiętał:
nie odstawiaj leków.
Bo jak odrzucisz nerkę, będziesz miał problem. Jasne?
Teraz mama podpisze zgodę.
- Jak ostatnie dni szkoły? - Dobrze.
Teraz czas na liceum?
- Rany. Podekscytowany? - Pewnie.
Bal na koniec ósmej klasy jest strasznie niezręczny.
Musisz tańczyć pod kątem prostym.
Trzymasz ręce pod kątem prostym i nie możesz się zbliżyć.
Wybacz.
Uważaj na siebie.
Do zobaczenia. Jakby co, będę obok.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Dwuletni chłopiec z silnym atakiem astmy, ma problemy z oddychaniem.
Potrzebuje transportu do Cohenów.
Tlen podłączony.
Miał ciśnienie 95 na 190.
Chcesz zmniejszyć ilość tlenu? Co na to Gray?
- Tak. - Powiedział „Tak”!
Ciśnienie 111 na 73.
Wygląda na to, że chce iść spać.
Co nie?
Ma ciężką postać astmy.
Podaliśmy epinefrynę, terbutalinę,
salbutamol, magnez i sterydy,
a mimo to wciąż słychać świsty.
Wszystko w porządku.
Cześć!
Ciężka astma, zaintubowany w marcu, objawy zapalenia dróg oddechowych.
Bez gorączki. Mieszka z mamą, nie chodzi do żłobka.
Był w ciężkim stanie. Mama użyła inhalatora,
ratownicy podali epinefrynę, a ja podałem płyny.
Oddychaj, wdech i wydech.
Wdech i wydech.
To traumatyczne przeżycie, widzieć go otoczonego przez lekarzy.
Pielęgniarki. Zastrzyki. Płaczące dzieci. Ma tylko dwa lata.
To jest...
To mój najlepszy przyjaciel.
Chcesz swoje wieloryby?
- Co? - Sok.
Sok? Nie mam przy sobie soku!
Dam ci sok za chwilę, dobrze?
Szaleje za sokami.
Wychowuję go sama
i wiele razem przeszliśmy. Nie wiem, co bym bez niego zrobiła.
- Do zobaczenia za chwilę. - Jasne.
Czasem ratujesz komuś życie,
a czasem stwierdzasz czyjś zgon.
Na tym polega nasza praca.
Ale to zbiera swoje żniwo.
Ekipa ratunkowa do LIJ, oddział ratunkowy, pokój dziewięć.
Zespół chirurgiczny do LIJ, oddział ratunkowy, pokój dziewięć.
Jeszcze jeden!
- Pospiesz się! - Czemu się denerwujesz?
- Kto ma wózek? - Wezwali mnie do kogoś niebezpiecznego.
W ambulatorium potrzebują ekipy ratunkowej.
To może być cokolwiek, nawet zatrzymanie akcji serca.
Powinni być z nami ratownicy i transport.
Jest z nami lekarz pogotowia.
Wszyscy idziemy sprawdzić, co się dzieje.
- Tędy, kolego. - Oren, będziesz miał niezły slalom.
- Jak masz na imię? - Donald.
Miło cię poznać.
Możemy iść. Został hospitalizowany.
Tak. Został hospitalizowany.
- Cześć, Paula! - Jak leci?
Mamy urwanie głowy.
Dobrze.
- Pracujesz jutro wieczorem? - Tak.
Jedzenie dotarło?
Tak. Właśnie jadłem. Miałam cię zawołać.
Powrót do normalności.
- Tak. Było spokojnie. - Przez większość czasu.
Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy, kiedy tu jedziemy.
Do następnego.
Coś poważnego?
Dostał ataku w trakcie rezonansu.
- Dobra. - Czyli dość poważne.
- Odbiorę. - Tutaj.
Nie, to pomyłka.
Transport. Rozumiem. Jeszcze nie wyszedłem. Na razie.
- Chce jedzenie. - Jedzenie?
Mówiła, że tu przyjdzie.
Cześć.
Mam dla ciebie jedzenie. Chcesz zjeść tu, jak skończysz?
- Przyszła sekcja specjalna, muszę iść. - Jasne.
W porządku.
To moja dziewczyna, która jest przy okazji moją szefową.
Brzmi nieźle. Tak. Zrobię tak...
- Jeszcze nikt go nie przyjął. - Lećmy i tak.
Dobrze.
Możemy to tu zostawić.
Jestem MacKenzie, pielęgniarka.
Przykro mi, że spotykamy się tutaj.
Czy straciła pani przytomność?
Myślę, że tak.
Być może będą chcieli usunąć zator.
Będą chcieli jechać na RI?
RI oznacza radiologię interwencyjną.
To oddział, na którym można usunąć zator.
Kiedy to się stało?
Jakieś trzy tygodnie temu. Myślę, że to jest przyczyną.
Też tak myślę.
Pacjentka miała wypadek na wrotkach
trzy tygodnie temu,
w którym złamała piszczel i strzałkę.
Kiedy dojdzie do złamania kończyny, trzeba założyć gips albo szynę
i pozostawać w tej samej pozycji przez długi czas.
Czasem może z tego powodu dojść do zakrzepu.
Ma spory zakrzep z lewej nodze.
Ma też zatory w obu płucach i w tętnicy płucnej,
więc ważne, żeby się nie forsowała,
bo będzie mieć duszności.
Jej serce musi pracować ciężej.
Zakrzepy są przerażające.
W każdej chwili może przestać oddychać.
Może dojść do zatrzymania krążenia. To poważna sprawa.
Najczarniejszy scenariusz to śmierć.
Musimy skupić się na nerwach, a guz opadnie na dół.
Nożyce do ścięgien. Irygacja.
Nożyce.
Nerw wzrokowy jest pod presją. Guz na niego naciska,
a my zmniejszamy nacisk, wiercąc w kości.
Nie chcemy manipulować nerwem, żeby nie spowodować uszkodzenia.
Wycinam go z kanału.
Wodzu!
- To oponiak. - Jak wam idzie?
- Ogromny. - Jaką ma konsystencję?
Jest twardy.
Oponiak. Okulary, proszę.
Naciskam na guz i odsuwam go od nerwów.
Wygląda nieźle, jeśli chodzi o wielkość.
- Langer wrócił! - Tak!
Dalej, David!
Widzisz prawy nerw wzrokowy?
Wygląda na bardzo cienki.
To jest prawy nerw wzrokowy.
David patrzy na niego pod tym kątem.
Problem w tym, że to bardzo twardy,
ziarnisty guz, a my musimy operować między nerwami wzrokowymi,
więc ta metoda jest bezpieczniejsza, jeśli chodzi o ryzyko utraty wzroku.
- Tam jest guz. - Tak.
Jak długo miała objawy, zanim przestała widzieć?
To było powolne.
Potrzeba czasu, żeby to zauważyć. To dziwne.
Ale bardzo jej się pogorszyło. Nożyce.
Nerw jest wygięty przez guz,
ściśnięty między nim a tętnicą przednią mózgu,
którą mamy tutaj.
Przesunięcie nerwu w górę spowoduje utratę wzroku.
Jest jak pestka naciskająca na miąższ.
Pomóc ci?
Dobrze, przygotuj się.
Powrót Davida jest jak odzyskanie najmocniejszego gracza.
Zmienia cały skład.
Niczego nie biorę za pewnik. Jak wracam do domu, przytulam psa, dzieci i żonę.
Kolejność przypadkowa. To naprawdę inspirujący dzień.
Czas ocalić czyjś wzrok.
SZPITAL LENOX HILL
- Cześć. - Jak leci?
Proszę, zajmijcie się moim mężem. Dobrze?
Jak się czujesz? W porządku?
- Tak. - Powiedz, żeby zajął się tatą.
- Proszę się nim zająć. - Dobrze.
Dziękuję, doktorze.
Salvatore pytał o operację przez ostatnie miesiące.
Rozmawialiśmy o możliwych powikłaniach,
ale bardzo chce oddać nerkę synowi.
- Masz gościa! - Co tam?
O Boże! Nawet...
- Nie widziałam go! - W porządku?
Tak. Gotowy?
- Tak? - Tak.
Na pewno?
Kocham cię.
Ja ciebie też. Do zobaczenia niedługo.
Zaopiekuj się moją nerką.
- Kocham cię. - Do zobaczenia.
Zdejmij tę pieprzoną maskę.
- Kocham cię, synu. - Ja ciebie też.
Powodzenia.
Zaopiekujemy się nim, dobrze?
Przeprowadzamy ostatnią kontrolę bezpieczeństwa.
Pacjent ma dwie tętnice nerkowe prowadzące do lewej nerki.
To anomalia anatomiczna.
Z tego powodu to poważny dylemat etyczny.
Czy powinniśmy pozwolić mu być dawcą, jeśli mogą wystąpić powikłania?
Przeszczepy zawsze mają aspekt emocjonalny i etyczny.
To naturalne, że ojciec oddaje narząd synowi.
- Nerw wygląda świetnie. - Wiem.
Piękny.
Wygląda dobrze. W końcu widać postęp.
Podoba mi się to, co robisz.
Nie chcę ciągnąć. Jeśli uda nam się uniknąć...
Może będzie trzeba pociągnąć z tej strony. Albo popchnąć.
Pozwól, że rzucę okiem.
Możemy przejrzeć notatki?
Wrócił! O Boże!
To tutaj. Pięknie. Nie przestawaj.
Patrzcie, tnie tuż koło skrzyżowania wzrokowego.
Podaj mi wacik.
Kochanie!
Do góry. Tak! Tak jest!
- Tego chcę! - Ja pierdolę!
Och!
Mazel tov!
- Irygacja. - Brian, popatrz.
Wyciągnął guz.
Myślę, że to wszystko. Cały guz jest na zewnątrz.
Przynieś egzoskop, proszę.
- Wracam do gabinetu. - To było świetne.
Kolejny przypadek z głowy.
Dzięki, stary. Kocham cię. Żółwik.
Zasługujemy na drinka po pracy.
- Dobra robota, David. - To było super.
- Niesamowite. - Witamy z powrotem. Langer 2.0.
Przepraszam, jeśli na kogoś nawrzeszczałem. Ssanie.
- Czemu to nie działa? - W kwestii wrzeszczenia...
Jest jak alkoholik na odwyku. Musi przeprosić.
- Przepraszam. - Pracoholik na odwyku.
Skończyliśmy. Nic nie zostało. Jestem przekonany.
Podaj Floseal po irygacji.
- Ma atak. - Tak.
Podaliście jej coś? Możesz zadzwonić do Jane?
- Dostała Kepprę? - Tak, 500 miligramów.
Dajcie jej następne 500.
Potem potrzebna będzie konsultacja neurologiczna.
Po operacji, dobrze?
Miała napad padaczkowy, co czasem się zdarza.
To spowolni jej wybudzenie. Dam znać rodzinie.
Damy jej dodatkowe leki,
ale po napadzie będzie śpiąca.
Może nie damy rady wyciągnąć dzisiaj rurki intubacyjnej.
- Świetnie wyglądasz . - Dzięki.
Nie wykryliśmy źródła napadu, kropka.
Ocenimy stan pacjentki po operacji
i zdecydujemy, czy będzie potrzebna tomografia, kropka.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
To nerka.
To nerka. To śledziona.
To nie jest tak, że nerka siedzi tu i czeka na wycięcie.
Nerki są otoczone naczyniami krwionośnymi i narządami.
Tu widać, jak serce bije nad przeponą.
Może dojść do uszkodzenia narządów,
co prowadzi do bardziej skomplikowanej operacji i dłuższej hospitalizacji.
To żyła nerkowa.
Jest doktor Grodstein.
Ma piękną żyłę.
Zjedź w dół. Wygląda dobrze.
Dla młodego, zdrowego chłopaka to idealny rozmiar.
Zobaczymy, jak będzie wyglądać.
Będzie potrzebował tętnicy biodrowej.
Potrzebuje zaopatrzenia podbrzusza w krew.
- Racja. - Co nie?
W końcu ma 14 lat!
Gotowy czy nie?
- Piętnaście minut. - Dobra.
Dobra. Czas start.
Wszystko w porządku?
Jak się czujesz, Tyler?
- Dzięki, mamo. - Dzięki.
Pogadamy.
TRANSPORT PEDIATRYCZNY
Nie widzę poważniejszych obrażeń.
To silny chłopak!
Przepraszam za spóźnienie.
Witamy!
To bardzo ważne, żeby wypełnić formularze dla pacjentów,
którzy zgłaszają napaść na tle seksualnym.
Dzięki temu rachunek za ich pobyt trafia nie do nich,
a do Biura Pomocy Ofiarom.
Mamy pacjentkę, która właśnie przechodzi badania na zgwałcenie.
Od lutego szczepienie przypominające jest obowiązkowe.
Była pielęgniarką,
ale niedawno została zastępcą kierownika i teraz jest moją przełożoną.
Teraz ciągle mi się obrywa.
Odnawiamy działalność programu Oddech...
To już cztery lata. To było dla mnie zaskoczeniem.
Nie spodziewałem się, że tak się to rozwinie.
Wymieniliśmy ze sobą parę zdań, aż w końcu zapytałem,
czy mogę do niej zadzwonić. „Chodź ze mną pobiegać”.
A potem... Wiadomo.
Mieszkamy razem. Jest wspaniałą osobą.
Dobra. Przerwa!
Niektórzy potrzebują czasu osobno, ale my jesteśmy ciągle razem
i wcale nie mam jej dość, co jest dla mnie dziwne.
W przeszłości było inaczej.
Praca to była moja przestrzeń, gdzie mogłem się odprężyć.
Ale teraz tak nie jest, bo ona też tu pracuje.
To nasza przestrzeń. Jak potrzebuje pomocy, woła mnie.
Ale woła każdego z nas i każdy chętnie jej pomaga.
Kiedy pracujesz ze swoim partnerem,
masz obowiązek zachowywać się w pewien sposób
i dbać o to, żeby było im jak najlepiej.
SZPITAL UNIWERSYTECKI NORTH SHORE
To już prawie koniec.
Proszę!
Na prześwietleniu wyszła obustronna zatorowość płucna
i zatorowość tętnicy płucnej.
Dostała jednorazowo 7000 jednostek heparyny
i do tego podajemy dożylnie 1800 jednostek na godzinę.
Ma koszulkę z napisem: „Kiedy ostatnio zrobiłeś coś po raz pierwszy?”.
A dzisiaj pierwszy raz leciała helikopterem!
Tak.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
- Mam nadzieję, że będzie dobrze. - Dziękuję za wszystko.
Mam nadzieję, że da radę.
Przejdę się i wszystko sprawdzę.
W porządku.
Cieszę się, że wróciłam do pracy. Tęskniłam za wszystkimi.
Ale naprawdę dobrze było siedzieć te cztery miesiące z dzieckiem.
Nie chciałam, żeby to się już skończyło.
Dzięki niej jestem lepsza.
Dzięki niej stałam się lepszą osobą.
Dzięki niej nie zwariowałam w czasie pandemii.
Czuję, że zrobiłyśmy tyle razem, kiedy była w moim brzuchu
i brakuje mi jej.
Moja dziewczynka.
Fiamma! Co porabiasz?
Powiedziała „Tak”.
Nie mogę się doczekać, aż wrócę do domu.
- Łazarzu! - Jak leci?
Tęskniliśmy!
Brakowało nam naszego nieustraszonego przywódcy.
- Tęskniliśmy. - Cieszę się, że wróciłem.
Dobrzy ludzie.
Jaka jest temperatura?
Dziękuję.
Teraz potrzebna będzie perfuzja.
Tą żyłą będzie odpływać krew.
Tu jest jedna tętnica, a tu druga.
- Ładne tętnice, Fahmy. - To prawda.
Doskonała. Duża.
Jak jej tu nie będzie, moczowód się rozpadnie
i się wkurzymy.
Możesz użyć noża ultradźwiękowego.
Fahmy, to piękna nerka.
Bardzo dobra.
Idę odwiedzić drugi zespół.
Wychodzę.
- Dzięki. Powodzenia. - Wygląda świetnie.
- Dobra, mam ją. - Masz ją?
Doktorze Grodstein!
Czy to doktor Tepperman?
Przynoszę ci tę piękną nerkę, którą wyciął Fahmy.
Jest cudowna.
Dziękuję, doktorze Tepperman.
Cztery na osiem.
Trochę lodu.
Pięknie.
Co to? Czemu zwalnia?
Wszystko w porządku?
Uważaj na tętnicę.
Uważaj na wszystkie ręce.
- Wyrównaliśmy? - Tak.
- Cudownie. - Dobra robota.
Sal, otwórz oczy!
Wszystko w porządku. Operacja się udała.
Otwórz oczy.
Dziękuję wam wszystkim.
RODZINA
Dobrze mu poszło.
Laparoskopia z jednym nacięciem, nic nie będzie widać.
Nerka wygląda pięknie. Wszystko poszło dobrze.
Dobrze.
Teraz jeszcze jedna.
Poradzimy sobie.
Reperfuzja gotowa.
Świetnie. Nerka wygląda dobrze.
Tak, ale zobaczysz. Trochę to zajmie.
Widzisz, jaka ładna i różowa?
Dam znać mamie, że posuwamy się do przodu.
Wszystko idzie, jak trzeba. Nerka wygląda pięknie.
Wyjmij tę zieloną.
Ponieważ sam jestem ojcem, łatwo się emocjonuję,
ale sama operacja,
sam przeszczep musi być przeprowadzony ze skrupulatnością.
Nie ma miejsca na emocje.
- Jak ci idzie? - Dobrze.
- Zadowolony? - Tak, ale nerka łapie skurcze.
Zrobić usg?
Włączone.
Zawołasz Fahmy'ego? Chcę, żeby na to spojrzał.
Powiedz, żeby przyszedł na salę operacyjną numer siedem.
Nie podoba mi się ta tętnica.
- Tętno nie jest za dobre. - Wiem.
Dobrze.
Zobacz. Tu jest zakrzep.
Zdejmij mi okulary.
- Doktor Fahmy przyszedł. - Niech cię przygotuje.
Jakbyś mógł. Możesz pójść tam.
Siedem i pół wata.
Wyciągnąłem ten skrzep z tętnicy,
ale zobacz, co się z nim stało.
Przechodzimy tyle lat szkolenia i powtarzania tego samego
w kółko, żeby nie popełniać błędów.
Nie ma na to miejsca. Przy tym, przez co przechodzi ta rodzina,
nie ma miejsca na błędy.
Nie ma innego wyjścia, niż sprawić, żeby Tyler
uniknął dializ i wrócił do baseballa.
Cześć.
Porozmawiam z rodziną, ale chcę sprawdzić, czy się obudzi.
Słyszy mnie pani?
Ma zwężone źrenice.
To niedobrze.
Tak.
Wyłączcie na chwilę światło.
Słyszy mnie pani?
Lisa?
Trudno powiedzieć.
Napisy: Dorota Dołęga