POGOTOWIE: NOWY JORK
CZAS ZMIAN
To ja, doktor Langer.
Proszę otworzyć oczy.
Liso.
Może zawieziemy ją na tomografię?
Nie chcę po prostu siedzieć i patrzeć.
Zawieźmy ją na tomografię.
Jak dostała napadu, to było...
To był pech.
To zmienia postać rzeczy.
Po napadzie toniczno-klonicznym człowiek zazwyczaj jest ospały
przez jakieś 12, 24 godziny.
Po prostu rozlazły.
- Tu właśnie był guz. - Tak.
Nie ma oznak udaru.
Myślę, że długa operacja i powietrze w czaszce były tego przyczyną.
Powietrze w czaszce, napad padaczkowy.
- Żadna niespodzianka. - To nic dziwnego.
Zobaczymy, jak się będzie czuła jutro.
- Dobrze być z powrotem. - To prawda.
Wracam na fotel zastępcy.
To ciężka sprawa.
SZPITAL LENOX HILL
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Ile jeszcze to zajmie?
- Co? - Operacja Tylera.
To się jeszcze okaże.
Widzisz, co się z nią stało?
Popatrz na tylną ścianę.
Tętnica jest za mała.
Pytanie brzmi...
- Czy możemy użyć tego otworu? - Czy mam to załatać?
Muszę zrobić cztery połączenia.
Dwie tętnice, żyłę i moczowód.
Martwię się przeciekami.
Jeśli dojdzie do przecieku z naczynia, będzie krwawił.
Mogę prosić o klamrę?
Mogą powstać zakrzepy.
Musimy się upewnić, że mamy jak najlepszy dostęp
i że operacja pójdzie idealnie,
bo kiedy chodzi o tatę, który oddaje nerkę nastoletniemu synowi,
nie ma miejsca na błędy.
Musimy to załatać i szyć dalej.
Myślę, że w tym tkwi problem. Tętnica jest zbyt szeroko otwarta.
Niech zobaczę. Irygacja.
Nie chcę, żeby zrobił się teraz skrzep w tej tętnicy.
Ta nerka ma dwie tętnice. To bardzo małe naczynie,
dlatego zrobił się skrzep.
Najważniejsze, żeby zawsze zauważyć problem i jeśli coś jest nie tak,
zrobić to od nowa. Nie można po prostu wyjść z sali
z nadzieją, że jakoś to będzie.
Trzeba opuścić salę z przekonaniem, że wszystko jest w porządku
i że przepływ krwi do nerki będzie dobry.
Dzień dobry. Jestem MacKenzie. Będę pani pielęgniarką.
To musiał być poważny upadek.
Przewróciłam się.
Przeszłam przez trawnik i wywróciłam się na podjeździe.
Może się pani potknęła?
- Może. - Dobrze.
Ma pani mdłości?
Nie.
Jakby coś się zmieniło, proszę mi dać znać, dobrze?
- To pani mąż? - Tak, od 55 lat.
Rany, niesamowite.
Raz, dwa, trzy.
Doskonale.
Po prostu się pani przewróciła?
Wyciągnęła pani ręce przed siebie?
- Nie. - Widać, że nie.
Szłam do skrzynki pocztowej.
Jak tylko weszłam na podjazd, przewróciłam się.
- Miłego lotu. Do zobaczenia. - Mam nadzieję.
Pięćdziesiąt pięć lat.
- Nie do wiary. Niesamowite. - Urocza para.
- Też tak chcę. - Poważnie.
Zaopiekujemy się nią, obiecuję.
Zadzwonię, jak tylko wylądujemy.
Dziękuję.
- Dasz radę. - Uważaj na siebie.
Jakby źle się pani poczuła albo potrzebowała czegoś na ból,
- proszę dać znać. - Dobrze.
Tyler.
Tyler? Słyszysz mnie? Tyler, otwórz oczy.
Słyszysz mnie. Głęboki wdech.
Idziemy odwiedzić rodziców. Co ty na to?
Słyszysz mnie? Otwórz oczy. Pięknie.
Widzisz, jaki jasny mocz?
Dobrze. Tak ma być.
Ładny, dojrzały mocz.
- Bordeaux? - Bogaty w taniny.
Idę na górę.
Do zobaczenia. Dzięki.
Może pani podejść.
- Pani syn dochodzi do siebie. - Dziękuję.
Cześć.
Cześć, kochanie.
Słyszysz mnie? To mama.
Cześć.
Jesteś. Co się dzieje, Tyler?
Rzućmy okiem na nacięcie.
Rany.
Zrobimy ci tutaj tatuaż. Co ty na to?
Naciśnij pedał gazu.
Nie masz nóg.
To najważniejsza chwila w ich życiu.
Tyler będzie świętował urodziny, weźmie ślub,
założy własną rodzinę. Wszystkie te chwile
będą tak samo doniosłe, jak dzień, w którym Tyler dostał nerkę od taty.
Jest cały zawinięty.
Nazwałeś jakoś nerkę?
Wymyśl jej imię.
- Chyba powiedział „Dobra”. - Dobra.
Kocham cię, synu.
Mówi, że też cię kocha.
Medic 66, ośmioletni chłopiec w Queens.
Potrącił go samochód terenowy.
Uraz głowy i możliwy uraz szyi. Odczuwa silny ból.
Kolejny pacjent z urazem. Położymy go na sali obok.
Moje ucho!
Najbardziej boję się, że któregoś dnia zastanę tu jedno z moich dzieci.
Dostajesz wezwanie do okolicy, gdzie często bywają twoje dzieci.
Przez lata wypracowałem mechanizm działania w sytuacjach stresowych.
Chcę odpocząć.
Odpoczywasz. Już leżysz.
Chce ci się spać?
Nie ma nic gorszego, niż myśl, że moje dziecko nie otrzyma pomocy.
Idziemy do sali obok zrobić tomografię.
- Mamo, pójdziesz ze mną? - Mama pójdzie z tobą.
Zrobimy zdjęcie wnętrza twojej głowy.
Jestem pielęgniarzem od 19 lat i codziennie widzę rzeczy,
które pozwalają mi dogłębnie odczuć, co jest naprawdę ważne.
To jest to, na czym się znam.
Nie kwestionuję tego, co robię.
Nie zastanawiam się, czy ma to wartość.
To nie jest pytanie.
- Mamo, zostań. - Jestem tutaj, Christian.
Raz, dwa, trzy.
Lądujemy od południa.
Jesteśmy na miejscu.
Kiedy wejdziemy na salę,
będzie tam mnóstwo ludzi, którzy będą zadawać pani pytania
i zespół urazowy, który oceni pani stan,
żebyśmy mogli zrobić dla pani wszystko, co trzeba.
Jedziemy na oddział urazowy.
To pani Margaret. Ma 78 lat.
Upadła na betonowym podjeździe.
Nie była w stanie osłonić się rękami,
więc nie ma urazów rąk, ale uderzyła twarzą o podjazd.
Ma krwiaka w nosie i krwiaka podtwardówkowego.
Nic nowego w dodatkowym wywiadzie.
Żadnych zniekształceń, nic tego rodzaju.
Idę porozmawiać z pani mężem.
- Dam mu znać, że pani dotarła. - Dziękuję.
Nie ma za co. Mam nadzieję, że poczuje się pani lepiej.
Właśnie idę zadzwonić do pana Bernarda.
- Do kogo? - Do jej męża.
Dam mu znać, że wylądowała bezpiecznie.
Dzień dobry, tu MacKenzie ze SkyHealth.
Chciałam dać panu znać, że wylądowaliśmy bezpiecznie z pana żoną
i że jest teraz na ostrym dyżurze,
gdzie zajmuje się nią zespół urazowy.
Nie ma za co.
Jest pan kochany. Dziękuję.
Do usłyszenia.
W 2015 u mojej mamy zdiagnozowano gruczolakoraka.
Na początku miała łagodne objawy
i nie było wiadomo, co jej jest.
Zrobili jej tomografię i zdiagnozowali raka IV stopnia na pogotowiu,
co nie zdarza się zbyt często.
Zwykle nie jest to oczywiste.
To był najgorszy dzień mojego życia.
Była dla mnie wszystkim.
Kiedy cierpiała, widziałam, jak cierpi jej druga połówka.
Ciężko było na to patrzeć, ale było w tym też coś pięknego
ze względu na to, ile razem przeszli i jak bardzo wzajemnie się kochali.
- Proszę wejść. - Dzień dobry.
To ja, doktor Macri.
- Przepraszam, jestem tu z córką. - Nie ma za co przepraszać.
Jest pan jej tatą! Jak tu trafiłaś? Co się stało?
Zemdlałam. Po raz pierwszy w życiu.
Myślę, że to przez leki, które biorę.
Lorazepam.
- Lorazepam. - Tak.
Dlaczego je bierzesz?
LEKARZ MEDYCYNY RATUNKOWEJ
Na zaburzenia lękowe.
Źle sypia i jest zmęczona.
Dręczy ją niepokój.
Dobrze. Zbadam cię. Chcę posłuchać twojego serca.
Teraz jesteś spokojniejsza.
Wyłączyłam monitor, żebyś nie denerwowała się bardziej.
Brzmi dobrze.
Ostatnio widziałam wiele przypadków
zaburzeń lękowych, depresji, lęku napadowego.
Myślę, że to wszystko narasta w wielu ludziach.
Mam skontaktować się z psychiatrą?
Chcesz z kimś o tym porozmawiać?
Myślałaś o tym, żeby porozmawiać z lekarzem osobiście?
Może.
Czasem lepiej jest porozmawiać osobiście, zwłaszcza z psychiatrą.
Wiem, że w czasie pandemii ludzie zaczęli korzystać z teleporad,
ale zawsze lepiej usiąść naprzeciw kogoś i porozmawiać.
Gdy widzę takich pacjentów,
staram się upewnić, że nie czują się zdesperowani.
Każdy ma tutaj dostęp do opieki psychiatrycznej.
Myślę, że pandemia odcisnęła piętno na nas wszystkich. Jesteśmy zmęczeni.
W porządku.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Biedactwo.
Te dzieciaki.
OSTRY DYŻUR LENOX HEALTH
SZPITAL DZIĘCIĘCY IM. COHENÓW
Test na COVID?
- Tak. - Jasne.
Proszę. Dajcie spokój. Nie mam tego.
Jest uroczy.
Christian, czy coś cię boli?
Twarz.
- Twarz? - Twarz i noga.
Dużo czy tylko trochę?
Najwięcej to dziesięć, a jeden to prawie wcale.
Osiem?
Dobrze się trzymasz jak na osiem. Musisz być niezłym twardzielem.
Chciałem tylko powiedzieć, że cię kocham.
Ja też cię kocham.
Jeśli coś mi się stanie, chcę, żebyś o tym wiedziała.
Kocham cię, mamo.
- Ja ciebie też. - Bardzo cię kocham.
Obmyję ci twarz. Chcę odkleić włosy.
To tylko zimno.
- To tylko woda? - Tak, tylko woda.
Jesteś najdzielniejszym chłopcem, jakim się dzisiaj zajmuję.
Już po wszystkim.
- Lepiej? - Tak.
W porządku.
Powiedział, że czuje naprawdę silny ból, ale kiedy na niego patrzę,
wydaje się być w dużo lepszym stanie, niż kiedy go przywieźli.
- Mamo. - Tak?
Mamo, nie płacz, bo sam się rozpłaczę.
- Nie płaczę. - Nie płacz, proszę.
Wiem, że płaczesz, ale nie szkodzi.
W porządku. Niedługo poczuję się lepiej.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Zawsze na niego naciskam i mówię, że nie powinien przestawać.
Jest naprawdę utalentowany
i daje wiele tym dzieciakom i ich rodzinom.
To coś, co w nim naprawdę cenię.
Moje dzieci ciężko przechodzą mój rozwód.
Pandemia odsunęła mnie od rodziny
i zacząłem się zastanawiać, jak spędzać z nimi więcej czasu
i móc patrzeć, jak rosną.
W pielęgniarstwie chodzi o skrupulatność.
Możesz przenieść tę skrupulatność do dowolnego innego zawodu.
Otworzyłem firmę transportową.
To zapewni przyszłość moim dzieciom, naszym dzieciom.
Chodzi o to, żebym mógł spędzać z nimi czas.
Chcę odzyskać czas i spędzać go z rodziną.
Przede wszystkim jestem ojcem.
Będzie mi smutno, bo zajmuję się tym od dawna.
- Co robisz wieczorem? - Zadanie domowe.
Zadanie domowe?
Teraz przerabiamy psychiatrię.
Przydzieli mi zespół stresu pourazowego, to, jak zmieniała się terapia.
Bo wiesz, kiedyś
głównie żołnierze wracający z wojny cierpieli na zespół stresu pourazowego.
Nazywali to wtedy nerwicą frontową.
Wracali do domu i nadal słyszeli wystrzały i wybuchy.
Wtedy diagnozowano tylko żołnierzy, ale teraz odnosi się to też do dzieci
i każdego, kto przeżył stresującą sytuację.
Zwłaszcza teraz, z całą tą pandemią i...
To prawda. Pracowaliśmy cały czas
i to nie jest normalne, widzieć tyle śmierci,
dlatego wszyscy nabawimy się stresu pourazowego.
Nikt nie mówi o tym,
jak te wezwania wpływają na nasze zdrowie psychiczne.
Musimy normalizować złe samopoczucie.
Miałam pacjenta w West Village, który zmarł z przedawkowania.
Inny pacjent miał COVID i zmarł razem z żoną.
Znaleźliśmy ich razem.
Miałam też chłopaka z raną postrzałową. Bardzo młodego. Nie przeżył.
Codziennie widzę straszne rzeczy.
Teraz, kiedy mam małe dziecko,
praca nabrała dla mnie zupełnie innego znaczenia.
Jestem wdzięczna, kiedy wracam do domu, do rodziny,
bo zawsze może się zdarzyć, że człowiek nie wróci do domu.
Moja kariera była dla mnie wszystkim.
Naprawdę utożsamiałam się z tą pracą.
Czułam, że to jest to, kim jestem.
Teraz się tak nie czuję.
Praca jest częścią mnie, ale mnie nie określa.
Czuję, że jestem bardziej złożona.
- Cześć, kochanie. Jak się czuje? - Właśnie ją nakarmiłem.
Trzeba ją będzie znowu odessać przed spaniem?
Chciałem, żeby spała jak najdłużej, żeby...
Dobra, dzwonię tylko, żeby sprawdzić, co u was i powiedzieć ci, że cię kocham.
- Ja ciebie też kocham. - Na razie.
Martwi mnie, że jest chora.
Robi mi się niedobrze ze zdenerwowania.
Ale musi zbudować odporność.
Wiem, że nic jej nie będzie, ale...
Chciałabym przy niej być.
Zawsze chcę być lepszą żoną i matką.
Staram się znaleźć czas, nawet, jeśli go brakuje.
Na tym polega zobowiązanie.
Jestem wdzięczna za to, że jestem zdrowa na ciele i na umyśle.
Zawdzięczam to po części mężowi i córce.
To niesamowite, jak się dzięki niej czuję,
w sensie więzi z moją mamą.
Moja mama jest teraz obecna bardziej niż kiedykolwiek.
Cholera.
Cześć, kochani.
Dostanę buziaka? Buziak dla synka!
Gdzie jest Mauricio? Tu jest!
Brakuje mi snu.
Po urodzeniu drugiego dziecka w końcu mnie to dogoniło.
Jestem po czterdziestce
i pracuję na nocną zmianę od dziesięciu lat.
Dogoniło mnie to pod względem zdrowotnym i fizycznym.
Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
Dzień dobry. Stacy?
Dzień dobry.
A pan jest...?
- To Zaire, mój brat. - Dzień dobry.
Z dokumentacji niewiele wynika.
- Pościła pani z okazji Ramadanu. - Tak.
Nadal pani pości, czy...
Jeszcze osiem dni.
- Kto liczy? - O Boże.
Moja głowa...
Czułam ucisk z tyłu głowy i w oczach.
Patrzyłam w lustro i mówiłam sobie, że wszystko jest w porządku.
Ale serce zaczęło mi bić szybciej.
Wtedy zadzwoniliśmy po karetkę, bo czułam się coraz gorzej.
Zbadamy serce, elektrolity i magnez
i upewnimy się, że nie ma tam czegoś, co powoduje objawy.
- Pali pani? - Nie.
Pije pani alkohol?
- Nie. - Dobrze.
Jestem trzeźwą narkomanką.
W porządku. Jeśli mogę spytać, od czego była pani uzależniona?
Od cracku.
Ile lat pani nie bierze?
- Cztery miesiące. - Cztery miesiące! Wspaniale!
Myślę, że to fantastyczne! Cieszę się, że mi się udało.
To naprawdę dobre.
Teraz zacznę płakać jeszcze bardziej.
Zbadamy enzymy i serce,
żeby sprawdzić, czy to nie jest nic innego.
Jeśli wyniki będą w normie,
to będzie mogła pani wrócić do domu i tam dojść do siebie.
- Dobrze. - Później do pani wpadnę.
Dobrze.
Nigdy bym nie powiedziała, że była narkomanką.
Jest naprawdę urocza.
Ludzie wciąż mnie zaskakują.
Nie jestem nadmiernie sceptyczna. Zawsze staram się zachować optymizm
i pozytywne podejście, kiedy przychodzę do pracy.
Ale ostatnio nie zawsze mi się to udaje. Robimy się coraz bardziej zmęczeni.
Wszyscy ciężko pracowaliśmy, wiele poświęciliśmy.
Nie chcę doświadczyć tego wypalenia, kiedy człowiek
przestaje wkładać w to serce i duszę.
To było dla nas próbą odporności.
Co się dzieje?
To Joshua, siedemnastolatek. Ma liczne rany postrzałowe...
- Da sobie radę. - Dzielnie walczy.
To prawda.
Josh wyszedł ze szpitala.
Jego rodzina zamierza opuścić miasto.
Jestem całym sercem z tymi dziećmi, kiedy wychodzą z powrotem w świat.
Ale muszę spuścić je z oka.
Przeżywam z nimi te potężne, odmieniające życie chwile,
a potem zastanawiam się, co się z nimi dzieje.
Kiedy doświadczasz traumy,
sposób, w jaki twój mózg chemicznie przetwarza informacje,
drastycznie się zmienia. Czuję się inaczej.
Głęboki wdech.
Nie czuję lęku.
Odkryłem filozofię, która wyjaśnia
powody, dla których jestem na ziemi.
Jestem tu, żeby być dobrym człowiekiem.
Uprzejmym. Pokornym.
Czasem miewam z tym problemy.
Wyleczone. W porządku. Dzięki.
Szczerze mówiąc, kiedy jako lider
okazujesz swoją słabość, wychodzi ci to na dobre.
Możliwe, że cierpi na długi COVID
i że ma powikłania.
Jestem ostrożna w kwestii wychodzenia z domu.
Nie jadłam poza domem od półtora roku.
Zaraz wracam.
Dzień dobry.
Wyniki wyglądają dobrze.
Magnez w normie. Serce w porządku.
Skończyłabym na pani miejscu tę kroplówkę,
bo to pomoże pani w trakcie postu.
Myślę, że może pani wracać do domu.
Czuję się lepiej, ale chcę dokończyć płyny, bo myślę...
Zdecydowanie. Powinna pani dokończyć kroplówkę.
W takim razie będę powoli się zbierać.
- Jak pani śmie? - Wiem.
Za dziesięć minut. Żeby iść spać.
Czemu miałaby pani zrobić coś takiego?
Żeby tu wrócić wieczorem.
Nie wiem, jak wy to robicie.
Naprawdę doceniam lekarzy.
Myślę o pielęgniarkach i lekarzach, o tym, przez co przechodzą.
Wiem, że macie to w sercu, że to nie jest tylko praca.
Kiedy ludzie troszczą się o tych,
którzy cierpią, to ma ogromne znaczenie.
Dziękuję. To miłe zakończenie dyżuru. miło było was poznać.
- Proszę odpocząć. - Wzajemnie.
Tak zrobię.
W tego rodzaju pracy
doceniamy życie i to, co mamy, przynajmniej ja tak mam.
Jestem wdzięczna za to, co mam, za każdym razem, kiedy tu przychodzę.
Ale teraz to jeszcze wyraźniejsze.
Właśnie się dowiedziałem. Obudziła się.
- Była niewidoma. - Wiem.
- Zabierają ją dzisiaj na rehabilitację. - Świetnie.
- Teraz. - Dwa.
- Rany. Wcześniej nie widziała palców. - Popatrz.
Nie. To coś żółtego.
- Widzi kolory. - Tak, rozróżnia kolory.
- O Boże. - Zobacz, widzi twoje rękawiczki.
- Tak. Teraz widzę. - Podwinęła rękawy.
- Potrzymam. - Świetnie pani idzie.
O Boże, sięgnęła po to.
Ma pani zegarek na prawej ręce.
Mówiłem. Mówiłem, że to wróci.
Wróci? Jest lepiej, niż było.
Niesamowite.
- Jest tutaj? - Dzień dobry.
Słyszałem dobre nowiny.
- O Boże. - To prawda?
- Dzień dobry panu. - To prawda?
Mogę...
- Jest pan ubrany na niebiesko. - Tak.
Widzi pani moją twarz po raz pierwszy?
Ma pan okulary.
- Tak. - O Boże.
To nie jest... Widzę pana wargi.
Tak.
- Ile palców? - Dwa.
A teraz?
- Jeden. - Nieźle.
Proszę powiedzieć, jak zapali się światło.
- Teraz. - Prawe oko się poprawi.
Na pewno.
To świetna wiadomość, że tak wcześnie widzi pani kolory
i może pani skupić wzrok w lewym oku.
Wzrok w prawym oku też wróci.
Nerw w prawym oku był dużo bardziej ściśnięty przez guz.
Trochę czasu to zajmie.
Nerwy goją się z prędkością około milimetra dziennie.
To sporo dni.
- Dobrze się spisał. - To dobry człowiek. I dobry chirurg.
Nerwy w pani oczach zaczynają z powrotem działać.
Jeszcze nie całkiem, ale poprawa będzie naprawdę szybka.
Byłem załamany, jak się pani obudziła po raz pierwszy.
Trzeba było poczekać. Jesteśmy z natury niecierpliwi.
John ciągle powtarzał, że wszystko się polepszy.
Miał rację.
Nie sądzę, że pani wzrok będzie doskonały, ale powinna pani widzieć dość...
Wystarczy, jak będę mogła widzieć pana przystojną twarz.
Widzi mnie doskonale.
- Tak. - Pewnie lepiej, niż moja żona.
Nie wie, ile traci.
Powinna docenić to, co ma.
Jest pani niesamowita.
Traciłam nadzieję, myślałam, że na zawsze stracę wzrok.
Ale zawsze musimy być optymistami
i wierzyć w ludzi, kiedy nie możemy wierzyć w siebie.
Bóg dał panu moc ratowania życia.
Każdego poranka
powinien pan czuć, że wykonał pan swoją pracę dla społeczeństwa.
Staramy się.
To prawda.
Nie możemy tracić nadziei. Świat jest nadal dobry.
Pójdzie pani na rehabilitację, a potem wróci pani do nas.
Świetnie pani się spisuje. Naprawdę się cieszymy.
Kocham was.
My panią też. Oby tak dalej.
Do zobaczenia.
Dziękuję za te piękne słowa.
Dziękuję bardzo.
To jedna z najmilszych rzeczy, jakie usłyszałem od pacjenta.
Jest niesamowita.
Broń przedostaje się do naszych społeczności i odbiera nam dzieci.
Nie chcę pogrzebu kolejnego dziecka.
ODWAGA, BY DZIAŁAĆ
Brak nadziei w społeczności
prowadzi do pojawienia się przemocy,
więc musimy zająć się problemem broni,
ale też problemem braku nadziei.
Zaangażowanie, które włożyliśmy
w ukrócenie przemocy z bronią w ręku,
zaprowadziło mnie w miejsca, których nie znałem jako student medycyny,
ale tam zaprowadziło mnie życie chirurga.
To naprawdę trudna rozmowa.
Jestem teraz w Białym Domu,
w Kongresie, próbuję przeforsować ustawę, która pchnie to do przodu.
- Jutro mamy lunch. - Tak.
Chciałabym nie musieć patrzeć na to, jak umiera mój syn.
- Boję się, że to się powtórzy. - Tak.
Mam trójkę dzieci, dwoje nastolatków i boję się za każdym razem...
Boję się, że to się powtórzy.
Wymienimy się numerami, żebyśmy mogli współpracować.
Daje mi to poczucie działania, poczucie siły, poczucie nadziei.
Chcemy być nie tylko chirurgami,
którzy wyciągają kule z ludzi i wysyłają ich z powrotem na ulicę.
Staramy się to zgłębić, zrozumieć,
zmienić istotę rzeczy.
Do każdego z tych kwiatów mógłbym przyporządkować twarz.
Ponieważ jestem chirurgiem dziecięcym,
oznacza to dziecko, które nie przeżyło.
To dotyka nas wszystkich.
Zaczynam rozumieć, jak bardzo mnie to zraniło,
jak bardzo zmieniło to moje spojrzenie na życie.
Czuję tę potrzebę i ciężar tego czasu w historii.
Nasze dzieci są mordowane.
Po raz pierwszy główną przyczyną śmierci wśród dzieci
w Stanach jest przemoc z bronią w ręku.
Mimo, że kocham ten kraj
i jestem wdzięczny za wszystko, co zaoferował mi
i mojej rodzinie, to nie jest kraj, który chcę zostawić moim dzieciom.
Był ten nastolatek z raną postrzałową. Jak wróciłem do domu,
dzwonili do mnie co godzinę.
- Czyli nie musisz wracać? - O ile nie będzie czegoś poważnego.
Moja dziewczynka!
Cieszę się, że ją widzę.
Tak bardzo cię kocham.
Tu jest.
Jak się czujesz, kolego?
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Lepiej?
- Nie mogę się ruszyć. - Nie szkodzi.
Też ledwo się ruszam.
Jak myślisz, Grod pasuje?
Nazwaliśmy nerkę Grod.
Świetne imię.
Doktor Grodstein.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Codziennie budzę się
i przygotowując się do pracy, słucham wiadomości.
Słucham przygnębiających wiadomości o zbrodniach i wojnach.
Ale potem przychodzę do pracy i widzę tych ludzi,
którzy narażają się na niebezpieczeństwo, żeby pomóc tym, którzy tego potrzebują.
Zajmiemy się panią, dobrze?
To wraca mi wiarę w człowieczeństwo.
Wygląda pani na odwodnioną.
Nie mogę teraz iść do szpitala, więc...
- To nie powód, żeby tego nie robić. - Wiem.
Raz, dwa, trzy.
Prawie gotowe.
To prezent z okazji piątku.
Margaret Mead, antropolog, powiedziała,
że pierwszą oznaką cywilizacji była wyleczona złamana noga.
Oznacza to, że ktoś opatrzył pacjenta,
niósł go, karmił, chronił.
Pomógł mu wyzdrowieć.
W cywilizowanym świecie chronimy rannych i pomagamy im.
Po to jesteśmy na świecie, żeby zajmować się sobą wzajemnie.
Medic 99, strzelanina w Vinegar Hill na Brooklynie.
Dwie osoby ranne.
Boże, znowu?
SERCE - NARZĄD LUDZKI LUB TKANKA DO PRZESZCZEPU
PRZESZCZEP SERCA WSTĘP ZAKAZANY
DEDYKUJEMY TEN SERIAL PACJENTOM, ICH RODZINOM
I OPIEKUNOM, KTÓRZY PODZIELILI SIĘ Z NAMI ICH HISTORIĄ.
Napisy: Dorota Dołęga