ACİL DURUM: NEW YORK
SEKİZİNCİ BÖLÜM BÜYÜK DEĞİŞİMLER
Lisa, ben Doktor Langer.
Lisa, gözlerini aç.
Lisa.
Tomografiye götürebilir miyiz?
Onu bu hâlde görmeye dayanamıyorum, tamam mı?
Tomografiye götürelim.
Nöbet geçirdiği anda...
Bu tamamen talihsizlik.
Muayenenin sonucunu bu belirliyor.
Büyük bir nöbet geçirirseniz postiktal olursunuz.
12 saat, 24 saat süren nöbet sonrası uykusu olur.
Bitik olursun.
- Tümör buradaydı. - Evet, aynen.
Hayır, inme belirtisi yok. Hiçbir iz yok...
Sadece ameliyatın uzun sürmesinden ve kafanın hava almasından olmalı.
Hava aldı, nöbet geçirdi.
- Sürpriz yok. Şok yok. - Hiç şok yok.
Pekâlâ, bakalım yarın nasıl olacak.
- Yanına dönmek güzel. - Başkan yardımcısı koltuğuma döneyim.
Zor bir meslek.
LENOX HILL HASTANESİ
COHEN ÇOCUK TIP MERKEZİ
Tyler'ın daha ne kadar işi var?
- Ne kadar mı? - Tyler'ın.
Ne zaman çıkacağı belli değil.
Görüyor musun, nasıl deforme olmuş.
Arka yüzeyine bak.
Arter bunu uygulamak için çok küçük.
O zaman soru şu...
- Bu kanaldan tekrar dikebilir misin? - Yoksa bunu yamamalı mıyım?
Tyler için dört bağlantı yapmam gerekiyor.
İki arter, bir ven, bir de üreter.
Sızıntı olmasından korkuyorum.
Kan damarlarından birinde olursa kanamaya yol açar.
Bir klemp daha alabilir miyim?
Kan pıhtıları oluşabilir.
Temasın mükemmel olmasını sağlamalıyım.
Ameliyat teknik olarak mükemmel geçmeli
çünkü ergenlik çağındaki çocuğuna organ bağışı yapan bir baba var.
Hataya yer yok.
Bunu yamalayıp dikmemiz gerekecek
çünkü bence sorun bu.
Bu arteriotomi çok açıldı.
Bir tane daha alayım. Yıkayalım.
Bu anterior arter pıhtılaşsın istemiyorum çünkü kan akışı yok.
Bu böbreğin iki arteri vardı.
Çok küçük bir damar.
Bu yüzden ana arter pıhtılaşmış.
Önemli olan, sorunu fark etmek ve eğer için rahat etmezse
bir şeyi yeniden yapmak çünkü ameliyathaneden
her şeyin yoluna girmesini umarak çıkamazsın.
Ameliyattan çıkarken her şeyin yoluna gireceğinden emin olmalısın.
Böbreğe giden kan akışı kusursuz olmalı.
Merhaba. Ben MacKenzie. Hemşireyim. Arkada sizin yanınızda olacağım.
Kötü düştünüz, öyle mi?
Olduğu gibi düştüm.
Bahçeden geldim, garaj yoluna düştüm.
Tamam, belki ayağınız takıldı.
- Olabilir. - Tamam.
Mide bulantısı var mı?
- Hayır. - Tamam.
Bir değişiklik olursa bana haber verin, tamam mı?
- Eşiniz mi? - Evet. 55 yıllık eşim.
Tanrım, bu inanılmaz.
Bir, iki, üç.
Tamam, mükemmel.
Öylece kapaklandınız mı?
Ellerinizi önünüze koyamadınız mı?
- Hayır. - Belli. Hayır.
Mektupları almaya gittim.
Garaj yoluna çıkınca düştüm.
-İyi uçuşlar. Umarım görüşürüz. - Evet, umarım.
55 yıl.
-İnanabiliyor musun? Harika değil mi? -Çok tatlılar.
- Tanrım, al sana hedef. - Kesinlikle.
Size iyi bakacağım. Söz veriyorum.
Tamam, iner inmez sizi arayacağım, tamam mı?
Çok teşekkürler.
- Rica ederim. - Dikkatli olun.
Mideniz bulanırsa, ağrı kesiciye ihtiyaç duyarsanız söyleyin.
Tamam.
Tyler.
Tyler? Beni duyabiliyor musun? Tyler, gözlerini aç.
Beni duyuyor musun? Derin bir nefes al.
Annenle babanı görmeye gideceğiz, olur mu?
Duyabiliyor musun? Gözlerini aç haydi.
Bak, idrarın rengi ne kadar açık.
Bu iyi bir şey.
Dinlenmiş, güzel bir...
- Bordo mu? -Çok tanenli.
Tamam. Yukarıya.
Görüşürüz. Teşekkürler.
Annesi, gelebilirsiniz.
- Oğlunuz kendine geliyor. - Teşekkürler.
Selam oğlum.
Merhaba tatlım.
Beni duyuyor musun? Annen yanında.
Merhaba.
İşte uyandı. Ne haber Tyler?
Dikiş yerine bakalım mı?
Vay canına.
Üstüne güzel bir dövme yaptırırız, nasıl olur?
Gaza bas. Gaz pedalına bas.
Ehliyetin mi yok?
Hayatlarının en önemli anı.
Tyler'ın doğum günleri olacak. Umarım düğünü de olacak.
Kendi ailesini kuracak ve tüm o anlar
Tyler'a babasının böbreğinin nakledildiği günle aynı seviyede olacak.
Güzelce sarılmış.
Böbreğe isim verdin mi oğlum?
Ona bir isim düşün.
- Sanırım "Tamam" dedi. - Tamam.
- Seni seviyorum oğlum.
O da seni sevdiğini söyledi.
Paramedik 66, Queens'te sekiz yaşında bir oğlan çocuğuna
evinin önünde bir SUV araç çarpmış.
Kafa travması ve olası boyun yaralanması. Hasta çok acı çekiyor.
İkinci bir travma geliyor. Yan tarafta olacak. Buyurun.
Kulağım!
En büyük korkum travma odasına girince çocuklarımdan birini masada görmek.
Çocuklarının takıldığı, oturduğu yerlerin birinden çağrı geliyor.
Yıllar içinde, stresli durumlarda işleyen bir mekanizma geliştirdim.
Dinlenmek istiyorum.
Dinleniyorsun. Uzanmış hâldesin.
Uykun mu var?
Çocuğumun yardıma ihtiyacı olmasından, birinin harekete geçip de
onu kurtaramamasından daha kötü bir şey olamaz.
Annesi, yan tarafta tomografi çekeceğiz.
Anne, benimle gelir misin?
- Annen de seninle gelecek. - Bizi takip edecek.
Kafanın içinin resmini çekeceğiz.
19 yıllık hemşireyim. Her gün öyle çok şey gördüm ki
neyin gerçek, neyin önemli olduğunu içgüdüsel olarak hissediyorum.
Bildiğim bir şey bu.
Yaptığım şeyi sorgulamıyorum.
"Buna değer mi, yapmaya devam edeyim mi?" demiyorum.
Bu soruları sormuyorum.
- Anne, sen burada kal. - Buradayım Christian.
Bir, iki, üç.
İndik. Güney tarafı.
Tamam, geldik Bayan Margaret.
Hazırlıklı olmanızı istiyorum. İçeriye girdiğimizde
bir sürü insan size çeşitli sorular soracak.
Bir travma ekibi durumunuzu değerlendirecek.
İhtiyacınız olan tedaviyi sağlayacaklar.
Tamam, sizi travma bölümüne alalım.
Bayan Margaret. 78 yaşında.
Garaj yolunda kapaklanıp betona düşmüş.
Elleriyle kendini koruyamamış.
Yani burada pek yarası yok ama garaj yoluna yüzükoyun kapaklanmış.
Burnunda septal hematom var, Ayrıca subdural hematomu var.
İkincil değerlendirmesinde bir şey yok.
Çıkık, deformite türünde bir şey yok.
Bayan Margaret, eşinizle konuşacağım.
- Sağ salim geldiğinizi haber vereceğim. - Tamam, teşekkürler.
Rica ederim. Geçmiş olsun.
Bay...
Bay Bernard'ı arayacağım.
- Bay Bernard kim? - Eşi.
Sağ salim indiğini bilsin diye.
Merhaba Bay Bernard, ben Hava Sağlık'tan MacKenzie.
Eşinizle birlikte sağ salim indiğimizi haber vermek istedim.
Acil Servis'te ilgileniyorlar.
Travma ekibi muayene ediyor.
Rica ederim.
Çok tatlısınız. Teşekkür ederim.
Tamam, hoşça kalın.
2015'te anneme akciğer kanseri teşhisi konuldu.
Başta semptomlarında iyi huylu gibi görünüyordu.
Neyle karşı karşıya olduğu belli değildi.
Tarama sonucunda Acil Servis'te dördüncü evre kanser teşhisi koydular.
Bu pek yaygın değil.
Genelde o kadar belli olmaz.
Hayatımın en kötü günüydü.
Annem benim yüreğim, ruhumdu.
Ruh eşi acı çekerken onun da acı çekmesini izledim.
Buna tanık olmak da zordu ama aynı zamanda güzeldi.
Çünkü ne çok şeye göğüs gerdiklerini, birbirlerini ne kadar sevdiklerini gördüm.
- Gelin. - Merhaba.
- Doktor Macri. Nasılsınız? - Nasılsınız?
Kusura bakmayın, kızımlayım.
Tabii, bunun için özür dilemeyin.
Babasısınız! Buraya gelmenin sebebi ne? Ne oldu?
Bayıldım. Kısacası bu. İlk kez başıma geldi.
Sanırım aldığım ilaçlar yüzünden.
- Lorazepam. - Lorazepam.
- Evet.
Tamam. Ne için alıyorsun?
ACİL TIP UZMANI
Anksiyete için.
İyi uyuyamıyor. Yorgun.
Çok kaygılı.
Tamam. Seni muayene edeceğim. Kalbini dinlemek istiyorum.
Şimdi çok daha sakinsin.
Monitörü kapattım çünkü seni daha fazla endişelendirmeye gerek yok.
Tamam. İyi görünüyor.
Son zamanlarda birçok nöbetimde
anksiyete, depresyon, panik eğilimi görmeye başladım.
Birçok kişide bir birikim oluştuğunu düşünüyorum.
Psikiyatrı aramamı ister misin?
Bunu biriyle konuşmak ister misin?
Daha ziyade yüz yüze görüşmeyi mi düşünürsün?
Olabilir.
Evet, özellikle psikiyatride yüz yüze görüşmek daha iyi.
Salgınla birlikte birçok kişi teletıbba yöneldi.
Ama birinin karşısına oturup onunla konuşmak her zaman daha iyidir...
Böyle hastalar görünce
umutsuz hissetmediklerinden emin olmaya, psikiyatriyle görüştürmeye çalışıyorum.
Bu kaynaklar buradaki herkese açık.
Pandemi hepimizi çok yıprattı. Yorulduk.
- Tamam, pekâlâ. Rica ederim. - Sağ olun Doktor.
Peki. Zavallı kız.
Ah şu çocuklar...
COHEN ÇOCUK TIP MERKEZİ
- Kovid testi mi? - Evet.
Lütfen. Haydi ama. Kovid yok bende.
Çok sevimli.
Christian, ağrıyan yerin var mı?
Yüzüm!
- Yüzün mü? - Yüzüm ve bacağım.
Tamam, çok mu, az mı?
10 en kötü, bir neredeyse hiç yok demek.
Sekiz mi?
Sekiz için çok rahat görünüyorsun. Dayanıklı bir çocuksun demek ki.
- Seni sevdiğimi bilmeni istiyorum. - Ben de seni küçük adam.
Bana bir şey olursa seni sevdiğimi bil.
Seni seviyorum anne.
- Ben de seni küçük adam. - Seni çok seviyorum.
Yüzüne su sıkacağım. Saçlarını üstünden çekmek istiyorum.
Sadece soğuk, değil mi?
- Sadece su mu? - Sadece su, hepsi bu.
Bugün gördüğümüz en cesur çocuksun.
Bitti. Tamamdır.
- Daha iyisin ya? - Evet.
İyi, tamam.
Bana sekiz ya da 10 seviyesinde ağrın olduğunu söyledin.
Ama ikimiz de aynı çocuğa bakıyoruz. Geldiği zamankine göre ağrısı çok azaldı.
- Anne. - Evet?
Anne, ağlama. Beni de ağlatacaksın.
- Ağlamıyorum. - Ağlama lütfen.
Ağladığını biliyorum ama sorun değil.
Sorun yok anne. İyileşeceğim.
- Seni seviyorum. - Ben de seni seviyorum.
Onu doğruca işin içinde kalmaya zorlamaya çalışıyorum.
Gerçekten çok yetenekli.
Bu da çocuklara ve ailelerine çok şey katıyor.
Bu yönünü çok seviyorum.
Boşanma süreci çocuklarımı zorluyor.
Pandeminin neden olduğu yoğunluk beni ailemden uzaklaştırdı.
Onlarla nasıl daha çok vakit geçirip
büyümelerini izlemenin keyfini nasıl çıkarabilirim diye düşündüm.
Hemşirelik titiz çalışma gerektirir.
Titiz olabilirsen bunu her işe uygulayabilirsin.
Ben de bir iş yeri açtım. Bir nakliye şirketi.
Çocuklarımın, çocuklarımızın geleceğini güvence altına alacak.
Önemli olan, kaliteli zaman geçirmek.
Vaktini geri kazanmak, ailenle vakit geçirmek.
Her şeyden önce ve sonra ben bir babayım.
Üzücü olacak çünkü bu işi uzun zamandır yapıyorum.
- Bu akşam ne yapıyorsun? -Ödev.
Ödev mi?
Psikoloji işliyoruz.
Travma sonrası stres bozukluğu tedavisinde ne tür değişiklikler olduğunu anlatacağım.
Çünkü daha önceleri, savaştan dönen askerî personelde oluyordu.
Hatta buna TSSB değil, savaş sonrası nevrozu falan deniyordu.
Evlerine döndüklerinde hâlâ silah, bomba sesleri duyuyorlardı.
Eskiden sadece savaştan dönen erkeklerdi. Şimdi çocuklarda da görülüyor.
Stres yaşayan herkes için geçerli.
Özellikle de şimdi, virüs olayından sonra.
Evet, tabii ki. O dönemde sürekli çalıştık.
O kadar çok ölüm görmek doğal değil.
Hepimiz TSSB olacağız.
Kimsenin bahsetmediği bir şey var.
Bunca vakanın ruh sağlığımızı nasıl etkilediği.
İyi olmamayı normalleştirmek zorundayız.
West Village'da aşırı dozdan ölen bir hastam oldu.
Kovid olan bir adam ve eşi vefat etti.
İkisini birlikte bulduk.
Silah yaralanmasıyla gelen bir adam vardı. Çok gençti. Vefat etti.
Her gün korkunç şeyler görüyorum.
Ama artık aileme bir bebek katıldığı için
iş benim için bambaşka bir anlam kazandı.
Eve, aileme döndüğüm için minnettarım
çünkü eve dönememe ihtimalin var.
Eskiden kariyerimin her şeyim olduğunu düşünürdüm.
Eskiden kendimi işimle özdeşleştirirdim.
Kendimi bu kimliğe ait hissederdim.
Şimdi pek öyle hissetmiyorum.
Bunu bir parçam gibi hissediyorum ama beni tanımlamıyor.
Çok farklı yönlerim olduğunu hissediyorum.
ÇIKIŞ
- Selam tatlım. Kızımız nasıl? -Şimdi sütünü verdim.
Uyumadan önce tekrar burnunun açılması gerekiyor mu?
Olabildiğince uzun süre uyumasını istedim.
Tamam, kontrol etmek, seni sevdiğimi söylemek için aradım.
- Ben de seni seviyorum. - Tamam, hoşça kal.
Hasta olmasından nefret ediyorum.
Açıkçası bu beni çok rahatsız ediyor.
Ama bağışıklığını güçlendiriyor ve...
İyi olduğunu biliyorum, sadece...
Orada olamamak çok can sıkıcı.
Hep daha iyi bir eş, daha iyi bir anne olmak istiyorsun.
Hiç vaktin yokken bile zaman yaratmaya çalışıyorsun.
Kendini adamak böyle bir şey.
Sağlıklı bir vücuda ve zihne sahip olduğum için minnettarım.
Kocamın ve kızımın bunda önemli bir payı var.
Sanırım annemle olan bağım konusunda
kızımın bana hissettirdikleri beni hayrete düşürüyor.
Annemin varlığını her zamankinden çok daha çok hissediyorum.
Vay canına!
Merhaba aşklarım!
Babaya bir öpücük?
Miniğim benim!
Mauricio nerede?
Burada!
Çok uykusuzum.
İkinci çocuktan sonra uykusuzluğum arttı.
40'lı yaşlarıma geldim.
Bu işi 10 yılı aşkın süredir yapıyorum. Gece nöbeti tutuyorum.
Hem sağlığım açısından hem de fiziksel olarak yıpratıyor beni.
Daha ne kadar yapabilirim bilmiyorum.
- Günaydın. Stacy? - Günaydın. Benim.
- Merhaba. - Merhaba.
Ya siz?
- Zaire. Kardeşim. - Merhaba.
Triyaj notu kısaydı.
- Ramazan boyunca oruç tuttuğun yazıyordu. - Doğru.
Oruca devam mı?
Sekiz gün daha var.
- Ama sayan mı var? - Tanrım.
Kafamda...
Kafamın arkasında ve gözlerimde bir baskı hissettim.
Aynaya bakıp "İyisin, sakin ol" dedim.
Kalbim hızlanmaya başladı.
O zaman ambulans çağırdık. Toparlanamadım. Güçten düştüm.
Kan ölçümlerinize bakacağız. Elektrolit, magnezyum seviyenize.
Belirtilere neden olan bir şey olmadığından emin olalım.
- Sigara içiyor musunuz? - Hayır.
Alkol de yok, değil mi?
- Hayır. - Tamam.
Bağımlıydım. Bıraktım.
Tamam. Sormamın sakıncası yoksa, ne bağımlısıydınız?
Taş kokain.
Tamam. Kaç yıldır kullanmıyorsunuz?
- Dört aydır. Bir ara tekrar başladım. - Dört ay! Bu harika.
Bence olağanüstü! Çünkü artık bıraktım.
Bu çok iyi.
Beni daha çok ağlatacaksın. Birini silersen yenisi gelir.
Kardiyak enzimleri, kalbi, her şeyi kontrol edeceğiz.
Altında başka bir şey olmadığından emin olacağız.
Normal görünüyorsa, laboratuvar sonuçları iyi gelirse
sıvı alıp evde iyileşmende bir sakınca olmadığını düşünüyorum.
- Tamam. - Birazdan dönerim.
- Sağ olun. - Tamam.
Eski bir bağımlı olduğunu hiç tahmin edemezdim.
Çok tatlı bir hanım.
İnsanlar beni sürekli şaşırtıyor.
Aşırı kuşkucu biri değilim.
İşe gelirken hep iyimser olmaya,
olumlu bir hava yakalamaya çalışıyorum.
Ama son zamanlarda hep böyle olmadı. Bitkinlik noktasına yaklaşıyoruz.
Hepimiz çok çalıştık, çok fedakârlık yaptık.
Tüm kalbini ve ruhunu işine veremediğin
o tükenmişlik noktasına ulaşmak istemiyoruz.
Dayanıklılığımızı sınadığı kesin.
Öyküsü ne?
Bu Joshua. 17 yaşında bir erkek. Birden çok kurşun yarası var...
- Başaracak. - O bir savaşçı.
Öyle.
Josh hastaneden taburcu edildi.
Şimdi ailesi de şehri terk ediyor.
Normal hayatlarına dönen o çocuklarda kalıyor aklım.
Ne durumda olduklarını öğrenmek zor.
Onlarla hayatlarını değiştiren o sarsıcı anı yaşıyorsun,
sonra onlara ne olduğunu merak ediyorsun.
Başına travmatik bir şey geldiğinde
beyninin bilgiyi kimyasal olarak süzme şekli kökten değişiyor
çünkü farklı hissettim.
Derin bir nefes alın.
Hiçbir kaygım yok.
Bana dünyada bulunmamın birçok sebebini açıklayan
bir felsefe buldum.
Bu felsefe iyi bir insan olmak.
Nazik, alçak gönüllü olmak.
Bunda biraz zorlandığım anlar oluyor.
Tedavi tamam. Şimdi oldu. Teşekkürler arkadaşlar.
Çünkü açıkçası, bence bir lider olarak
kırılganlığını gösterdiğinde aslında daha iyi oluyorsun.
Bence aynı zamanda Kovid'in uzun süreli belirtilerini taşıyor.
Kovid'in sekellerini yaşıyor olabilir.
Dışarıda takılmaktan imtina ediyorum.
Bir buçuk yıldır yemeğe çıkmadım.
Tamam, hemen geliyorum.
- Stacy. Merhaba. - Merhaba.
Laboratuvar sonuçların iyi.
Magnezyum normal. Kan ölçümlerin normal.
Yapabilirsen en azından bu bir litre serumu bitir
çünkü oruç tutmaya devam edeceksen bu sana yardımcı olur.
Daha iyi hissediyorsan gidebilirsin.
Daha iyiyim ama serumu alayım çünkü düşünüyorum da...
Bence bir litreliği kesinlikle bitirmelisin.
Şöyle yapalım mı, çıkmaya hazırlanıyorum.
- Ne cüretle? - Biliyorum.
10 dakikaya. Uyuyacağım. Hemen değil.
Tanrı korusun, neden böyle bir şey yapasın?
Bu akşam tekrar gelebilmek için.
Nasıl başarabiliyorsunuz bilmiyorum.
Doktorları çok takdir ettiğimi bilmenizi istiyorum.
Hemşireleri, doktorları. Ortalık bu hâldeyken.
Bu tamamen yürek işi. Sadece mesleğiniz değil.
Acı çeken insanlarla ilgilenmek
son derece kıymetli bir şey.
Teşekkürler. Gecem çok güzel bitti. İkinizle de tanışmak çok güzeldi.
- Aynen. Dinlenmeye bak. - Sen de.
Dinleneceğim.
Bu tür işler yaparken hayatı
ve genel olarak sahip olduklarımızı takdir ediyoruz. En azından ben ediyorum.
Sahip olduklarım için minnettarım. Buraya gelip insanları görüyorum.
Ama şimdi daha da belirginleşti.
Haberi şimdi aldım.
Uyandı.
- Görme duyusunu yitirmişti. - Evet.
- Bugün rehabilitasyona gönderiyorlardı. - Harika.
- Bunu söyle. -İki.
- Vay canına. Parmaklarını göremiyordu. -Şunu izle.
Hayır. Bu sarı bir şey.
- Vay canına. Renkleri görüyor. - Renkli görüşü var.
- Tanrım. -Şuna bak, eldivenlerini görüyor.
- Evet. Şimdi gördüm. - Kolunu sıvadı.
- Tutabilirim. - Harika gidiyorsun.
Tanrım, eldivene uzandı.
Sağ bileğinde saat var.
Görme duyusu geri gelecek demiştim.
Geri mi? Eskisinden daha iyi. Akıl alır gibi değil.
- Geldi mi? - Selam.
- Merhaba. -İyi bir haber aldım.
- Tanrım. - Bu doğru mu?
- Merhaba, nasılsınız? - Gerçekten doğru mu?
Sizi...
- Bugün mavi giymişsiniz. - Evet.
Yüzümü görüyor musun?
Gözlüğünüz var.
- Var. - Tanrım.
Dudaklarınızı görebiliyorum, evet.
Evet.
- Bu kaç? -İki.
Bu kaç?
- Bir. - Gayet iyi.
Işık yandığında söyleyin.
- Evet. - Sağ gözü görecek.
Evet, kesinlikle.
Bu kadar kısa bir süre içinde renkleri görmeniz harika bir haber.
Sol gözünüzün iyi odaklanması da. Sağ göz zamanla görmeye başlayacak.
Tümör sağ gözün sinirini sol göze göre çok daha fazla sıkıştırmıştı.
Onun da açılmasını bekliyorum ama biraz zaman alacak.
- Sinirler günde bir milimetre iyileşiyor. - Tamam.
Bu da epey gün demek.
- Tamam. İyi iş çıkardı. - O iyi biri. İyi bir cerrah.
Gözlerin, sinirlerin tekrar harekete geçmeye başladı.
Tam randımanlı değil ama çok çabuk toparlayacak bence.
Uyanmanı beklerken çok moralim bozulmuştu.
Beklememiz gerektiğini biliyorum ama hepimiz sabırsızlanıyorduk.
John, "Sabırlı ol, daha iyi olacak" deyip durdu.
Haklı çıktı.
Hiçbir zaman mükemmel görmeyeceksin
ama yeterince düzeldiğinde...
Tatlı yüzünüzü görebildikten sonra hiç mesele değil.
Harika. Beni çok iyi görüyor.
- Evet. - Beni eşimden daha iyi görüyorsun.
Söyleyin ona, çok şey kaçırıyor.
Ne kaçırdığının farkında değil.
-Çok iyisiniz. - Harikasın.
Umudumu kesiyordum. Gözüm temelli kapanacak sanıyordum.
Kendine inanamadığın zamanlarda
hep iyimser olmalı, başkalarına inanmalısın.
Tanrı hayat kurtarma becerisiyle kutsamış sizi.
Her gün uyandığınızda toplum için
üzerinize düşeni yaptığınızı hissetmelisiniz.
Çok çaba gösteriyoruz.
Evet, gösteriyorsunuz.
Umudumuzu yitiremeyiz. Dünya hâlâ iyi.
Üç hafta rehabilitasyondasın.
Sonra ziyaretimize geleceksin. Daha iyi göreceksin, tamam mı?
Harika gidiyorsun. Çok mutluyuz.
Sizi seviyorum.
Biz de seni. Hep böyle devam et, tamam mı?
Sizi görüyorum.
Ben de seni. Güzel sözlerin için teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Bir hastadan duyduğum en güzel sözlerden biriydi.
Müthiş biri.
Silahlar mahallelerimize giriyor, gençlerimizi alıyor.
Size söylüyorum, bir çocuk daha gömmek istemiyorum.
Birbirini izleyen nesiller boyunca toplumlarda umut yoksunluğu
genellikle şiddete yol açar.
Silah meselesini ele alırken aynı zamanda
umut yoksunluğunu da çözmeliyiz.
Chethan'la birlikte silah şiddetinin önüne geçmek için yaptığımız çalışmalar
beni tıp okurken hiç hayal etmediğim yerlere götürdü.
Cerrah olarak kendimi burada bulmayı beklemiyordum.
Zor bir konu. Gerçekten öyle.
Beyaz Saray'a, Kongre Binası'na gidiyorum.
Bunu çözecek yasanın çıkması için çalışıyorum.
- Yarın öğle yemeği yiyecekmişiz. - Evet.
Keşke oğlumun gözlerimin önünde ölmesini görmek zorunda kalmasaydım.
- Bunun tekrar olmasından korkuyorum. - Evet.
Üç çocuğum var. İkisi ergen. Her çıktıklarında kaygılanıyorum...
Tekrar olmasından korkuyorum.
Size numaramı vereyim. Yaptıklarımız hakkında görüşelim.
Bu bana güç ve umut hissi aşılıyor.
Sadece insanların içinden kurşun çıkarıp
onları sokağa salan cerrahlar olmakla yetinmiyoruz.
Araştırmaya, anlamaya çalışıyoruz.
Değişim yaratan bir hareketi nasıl başlatırız?
Bu çiçeklerden bazıları bizzat tanıdığım kişiler.
Çocuk cerrahı olduğumu düşünürseniz
ölmüş bir çocuktan bahsediyorum demektir.
Gerçek şu ki bu hepimizi üzüyor.
Beni nasıl incittiğini, hayata bakış açımı
nasıl değiştirdiğini anlamaya başladım.
Bu aciliyeti, tarihin yükünü hissediyorum.
Çocuklarımız katlediliyor.
Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk kez,
çocukların bir numaralı ölüm nedeni silahlı şiddet oldu.
Bu ülkeyi ne kadar çok sevsem de, bana ve aileme sunduğu her şey için
ne kadar minnettar olsam da çocuklarıma böyle bir ülke bırakmak istemiyorum.
Vurulan bir genç vardı.
Dün gece eve geldikten sonra neredeyse her saat başı aradılar.
- Gitmen gerekmiyor mu? -Önemli bir şey olursa.
HAVA SAĞLIK
Kızım benim!
Onu gördüğüm için çok mutluyum.
Seni çok seviyorum.
İşte geldi.
Ne haber oğlum? Nasılsın?
- Nasıl hissediyorsun? -İyi.
Daha iyi mi?
- Hareket edemiyorum. - Sorun değil. Geçecek.
Ben de zorlanıyorum.
Grod iyi mi sence?
Böbreğe "Grod" adını verdik.
Mükemmel bir isim.
Doktor Grodstein.
- Seni seviyorum. - Ben de seni seviyorum.
Her gün uyanıyorum,
işe gelmek için hazırlanırken haberleri dinliyorum.
İşlenen suçlar, savaşlar hakkında iç karartıcı hikâyeler duyuyorum.
Sonra işe geliyorum, sırf ihtiyacı olanlara yardım etmek için
kendilerini tehlikeye atan bu insanları görüyorum.
Merak etme, seninle ilgileneceğiz, tamam mı?
Bu da insanlığa olan inancımı tazeliyor.
- Biraz da sıvı kaybetmiş gibisin. - Evet.
Dinle, şu anda hastaneye yatamam...
- Yatmamak için bir sebep değil bu. - Biliyorum.
Tamam. Bir, iki, üç.
Neredeyse bitti.
Bu bir cuma hediyesi.
Antropolog Margaret Mead diyor ki
medeniyetin ilk belirtisi iyileşmiş bir kırık bacak görmekmiş.
İyileşen kırık bacak şu demek, biri kırığını bağlamış, karnını doyurmuş,
hastayı taşımış, korumuş. İyileşmesine yardımcı olmuş.
Medeni bir dünyada yaralılarımızı korur, onlarla ilgileniriz.
Birbirimizle ilgilenmek için bu dünyadayız.
Paramedik 99, Vinegar Hill, Brooklyn.
İki ölü. Tekrar ediyorum, iki ölü.
Tanrım. Yine mi?
KALP - NAKİL İÇİN BAĞIŞLANMIŞ İNSAN ORGANI YA DA DOKUSU
KALP NAKLİ DİKKAT - LÜTFEN GİRMEYİNİZ
BU DİZİYİ TÜM HASTALARA, AİLELERİNE VE CESARET ÖYKÜLERİNİ
BİZİMLE PAYLAŞAN SAĞLIK PERSONELİNE İTHAF EDİYORUZ.
Alt yazı çevirmeni: Çetin Soy