Zamieszkaliśmy tu w marcu 2020 roku.
Wtedy po raz pierwszy zobaczyłem coś na niebie.
Ale wahałem się, by komuś o tym powiedzieć.
Dopiero gdy powtórzyło się to cztery razy,
powiedziałem komuś w Dublinie.
Powiedzieli, że to miejsce z tego słynie.
- Wiecie, kim był Ezechiel? - Prorokiem?
Masz rację, Ezechiel był prorokiem.
To było bardzo dawno temu.
Jako doradca ds. bezpieczeństwa krajowego, wykonuję analizy zagrożeń dla rządu.
Widziałem, jak rząd otwarcie kłamał.
Kłamali o miejscu, w którym stałem.
To, co tu widzę, jest podobne do obserwacji
ludzi z sił powietrznych.
Rany! Mamy to!
To ten szybki ruch przykuwa uwagę.
Dokładnie taki, jak tutaj widzimy.
Jezu.
Straszne, prawda?
To coś nieziemskiego. Nie da się tego inaczej opisać.
„A gwiazda, którą widzieli, zaprowadziła ich do Betlejem”.
Ludzie nie wierzą między innymi dlatego, że tego nie widzieli.
Zaburza to ich koncepcję tego,
kim jesteśmy we wszechświecie.
…prowadziła ich, więc wiedziała, dokąd leci. Prawda?
To znaczy, że było to…
UFO!
UFO.
Wierzę w życie na innych planetach,
ale nie sądzę, że to są istoty z innej planety.
Myślę, że to tak zwane anioły.
Myślę, że to wysłannicy. Chciałbym wiedzieć, co chcą nam przekazać.
Od dawna ludzie widzieli na niebie niewytłumaczalne rzeczy.
Czy jesteśmy sami we wszechświecie?
W tych danych będzie coś wartego zbadania.
Niczego nie ukrywaliśmy.
Istnieją międzyplanetarne statki kosmiczne.
Myślałam, że to kosmita. Miał wielkie oczy.
Dzieje się tu coś ważnego i autentycznego.
SPOTKANIA
WYSŁANNICY
Jaka część pana pracy jest tajna?
Wszystko, co robiłem całymi dniami, było tajne.
Wszystko.
Nazywam się Matthew Roberts.
Przez 16 lat pracowałem jako kryptolog w marynarce wojennej.
Byłem na pokładzie okrętu USS Theodore Roosevelt,
gdy nagrano to wideo.
Wtedy po raz pierwszy zobaczyłem ten materiał.
STYCZEŃ 2015 ROKU
- Cóż, jeśli jest jak… - Spójrz na to! Obraca się.
Nie umiem nawet opisać kształtu.
Wygląda trochę jak dysk.
Leci do przodu,
a potem jakby przechyla się na bok.
Oglądałem to nagranie
i nie widziałem żadnych powierzchni nośnych,
takich jak skrzydła, ogon czy ster, których można by się spodziewać.
Nie było tam tego.
Nie mogłem więc zrozumieć,
jak to może unosić się w powietrzu.
Więc…
Zareagowałem na to emocjonalnie.
Wtedy tego nie rozumiałem.
Wiedziałem, że to nie było amerykańskie. I że nie należało też do innych krajów.
Pozostaje tylko jedna możliwość.
Czyli co?
Że to nie jest ludzka technologia.
Tej technologii nie stworzył człowiek.
Moja praca była tajna,
więc miałem dostęp do tajnych informacji…
Byłem świadom,
że marynarka doświadczyła więcej tego typu wydarzeń.
Takie rzeczy zdarzają się często.
Cały czas.
To się dzieje cały czas.
W STYCZNIU 2008 ROKU PONAD 300 OSÓB ZGŁOSIŁO,
ŻE WIDZIAŁY TAJEMNICZE ŚWIATŁA NA NIEBIE NAD TEKSASEM.
BADACZE NAZYWAJĄ TO WYDARZENIE NAJBARDZIEJ ZNACZĄCĄ OBSERWACJĄ
W CIĄGU OSTATNICH 30 LAT.
ERATH, TEKSAS, 2008 ROK
Niebo nad Stephenville nie wygląda tak samo, odkąd UFO…
Szklanka zimnego mleka Borden cię ochłodzi!
…lubisz smak mleka we wszystkim, co jesz.
Mleko jest naturalne
Stephenville w Teksasie, mleczna stolica świata.
Produkują tam sporo mleka.
Coś dziwnego dzieje się z tą okolicą.
Często patrzę w niebo.
Zastanawiając się, co tam jest i o czym nie wiemy.
Dorastałem tu.
W takich mieścinach nie ma wielu atrakcji. Chcesz się bić? No to dawaj.
Tej samej nocy wybieraliśmy się na biwak lub łowić ryby.
Spędzić miło czas na nieszkodliwej zabawie.
Odkąd pamiętam,
fascynowały mnie przeróżne silniki.
Na tyle, że założyłem firmę transportową.
Była dość duża, pracowało dla mnie sporo osób.
Zawsze miałem wiele motocykli, łodzi i samolotów,
bo fascynowało mnie sprawdzanie, jak działają.
W 2008 roku miałem wspaniałe życie.
Dochodowy biznes.
Byłem wtedy żonaty od 16, może 17 lat.
Naprawdę dobrze mi się wiodło.
Ale to, co zobaczyłem tamtej nocy na niebie, wszystko zmieniło.
8 STYCZNIA 2008 ROKU STEPHENVILLE
OBSERWACJA STEVE’A
To była sroga zima. Długa i mroźna.
Mieliśmy wtedy pierwszy przyjemniejszy dzień.
Poszliśmy na szczyt wzgórza, żeby rozpalić ognisko.
Ja, Mike Odom i Lance Jones.
Nagle
zobaczyłem bardzo jasne światła,
zmierzające w naszą stronę ze wschodu z dużą prędkością.
Nigdy nie widziałem tak jasnych świateł.
Były niemal oślepiające.
Zaskoczył mnie brak szumu czy odgłosu silnika.
Była cisza.
Gdy nas minęło,
poczułem taki spokój, jak nigdy wcześniej w życiu.
To było prawie jak doświadczenie duchowe.
Jakbym stanowił z tym jedność.
To było coś nierealnego. Więcej tego nie doświadczyłem.
A potem po prostu zniknęło.
Zniknęło bez śladu.
Następnie, po jakichś trzech sekundach,
przeleciały dwa ścigające to F-16.
Na pełnej mocy.
Zastanawiałem się,
o co chodzi, czy to Wojna światów.
Wsiadłem do auta i wróciłem do domu.
Żona, widząc, że jestem roztrzęsiony, spytała, co się stało.
Opisałem jej, co widziałem. Ona na to: „Lepiej nikomu o tym nie mów”.
Bała się, że wezmą nas za wariatów. Odparłem, że mnie to nie obchodzi.
Wiem, co widziałem.
Następnego dnia zadzwoniłem do gazety Stephenville Empire-Tribune.
E.T.
Historia o UFO pojawiła się w spokojny dzień.
Angelia Joiner była w redakcji i odebrała telefon od Steve’a Allena.
Był lokalnym pilotem i powiedział jej, że widział coś dziwnego na niebie.
Powiedział coś w stylu: „Coś ci opowiem, ale nie chcę,
żebyś wzięła mnie za wariata”.
Wtedy opowiedział mi niesamowitą historię.
Po rozmowie z nim Angelia przyszła do mnie i mówi:
„Nie uwierzysz…”.
Było późne popołudnie, więc artykuły były już gotowe.
Powiedziałam jej, że porozmawiamy o tym jutro.
Dorastałam i zaręczyłam się w Kalifornii.
Mąż pracował w branży mleczarskiej. Miał tu rodzinę.
Pobraliśmy się i przeprowadziliśmy.
To była dla mnie duża zmiana.
Jako redaktor naczelna odpowiadałam za całą treść.
Musiałam się wykazać, bo byłam wtedy
najmłodszą redaktor naczelną gazety.
Byłam drugą kobietą. I wciąż uważano mnie za obcą.
Przez co zmagałam się z brakiem pewności siebie.
SARA VANDEN BERGE
Następnego ranka wzięłam naszą gazetę
i zobaczyłam wielki napis: „UFO” na pierwszej stronie.
Poczułam, że zapiera mi dech w piersiach.
Myślałam, że to koniec mojej kariery.
„Steve Allen, Mike Odom i Lance Jones podziwiali piękny teksański zachód słońca,
gdy zobaczyli coś, czego nie umieli wyjaśnić”.
Moja wydawczyni postanowiła opublikować artykuł Angelii.
I zmieniła pierwszą stronę.
Była szefową, więc robiła, co chciała. Ale to ja za to odpowiadałam,
więc bałam się, że to podważy moją wiarygodność,
moją rzetelność.
„Statek był mało widoczny i bezgłośny,
ale światła rozciągały się na długości 2,5 kilometra”.
To też mnie wkurzyło!
Ten nagłówek i ten „statek”.
Od razu zakładamy,
że to jakiś statek kosmiczny.
Wchodząc do redakcji byłam wściekła!
Wkroczyłam do biura wydawczyni
i jednocześnie krzyczałam i płakałam. „Coś ty zrobiła?”.
A ona na to: „Mylisz się.
Całkowicie się mylisz.
Wyprzedaliśmy nakład w całym hrabstwie”.
Gdy zacząłem czytać ten artykuł, mój mózg ruszył z prędkością 160 km/h.
Pomyślałem: „Inni widzieli to, co ja!
Co mam robić? Powiedzieć komuś?”.
8 STYCZNIA 2008 ROKU
DUBLIN
OBSERWACJA LEE ROYA
Żona miała wtedy urodziny.
Chcieliśmy wypożyczyć film.
Wyszedłem do radiowozu
po kartę kredytową.
Gdy wracałem,
coś zwróciło moją uwagę.
To coś przypominało…
bańkę albo kulę.
Miało czerwono-pomarańczowy, ognisty kolor.
I było bardzo duże.
Skupiłem na tym wzrok.
I wtedy zauważyłem
mojego synka. Powiedział: „Patrz, tato”.
Były tam takie jasne światła.
Błyskały i pulsowały. W ten sposób.
Rozpraszały się.
Naliczyłem 12 takich świateł.
Nagle
te obiekty wystrzeliły z niesamowitą prędkością.
Minęła minuta, może dwie.
I usłyszałem myśliwce.
Leciały w tym samym kierunku, tą samą trasą, co te światła.
Myślę, że te same samoloty widział Steve Allen.
Po ukazaniu się gazety,
zadzwonił do mnie Lee Roy Gaitan.
Nie znałem go wtedy,
ale opowiedział mi swoją historię, która pokrywała się z naszą.
Zapytałem, czy może nam z tym pomóc?
Odmówił.
Mieszkańcy wybierają mnie, żebym ich chronił.
Tak jak wybiera się szeryfa. Co o mnie pomyślą?
Że jestem jednym z tych, którzy widzieli światła.
To mogło mnie zrujnować.
Powiedziałem: „Rozumiem, ale bardzo cię proszę.
Potrzebuję kogoś wiarygodnego”.
Powiedział: „Widziałem coś wyjątkowego. Ty też. Świat musi się o tym dowiedzieć”.
Ktoś taki jak Lee Roy Gaitan ma wiele do stracenia.
Bardzo go szanuję,
bo gdy zadzwoniłam, zawahał się.
A potem przyznał, że to ważne.
Że widzieli coś wyjątkowego.
Widziałem dziwne światła, poruszające się z dużą prędkością,
robiące rzeczy, których nigdy nie widziałem.
To był pierwszy przedstawiciel władz hrabstwa,
którego zdołała przekonać do wywiadu.
Nadało to historii wiarygodności.
PIERWSZY RAZ WIDZIAŁEM COŚ TAKIEGO
Gdy usłyszałem o tych doniesieniach, od razu pomyślałem,
że wydarzyło się coś ważnego.
Nie wiedziałem jeszcze, co się stało.
Ale warto było to zbadać.
Mam dyplom z chemii.
Byłem szefem działu inżynierów w branży półprzewodników.
I od 16 lat
badam fenomen UFO.
Zawsze starałem się podchodzić do tego tematu naukowo.
MUFON to skrót od „Wspólnej Sieci UFO”.
To organizacja,
która bada obserwacje UFO.
W 2008 roku byłem dyrektorem badań MUFON.
Pamiętam, że przyglądałem się raportom
i nagle zobaczyłem ponad 20 zgłoszeń
z jednego rejonu. Stephenville i Dublin.
Wiedziałem, że stało się coś niezwykłego.
Uważałem wtedy, że trzeba jechać w takie miejsca jak najszybciej
i prowadzić badania, póki świadkowie mają wszystko w pamięci.
Skontaktował się z nami MUFON. Nigdy wcześniej o nich nie słyszałem.
Chcieli przeprowadzić śledztwo.
Mieliśmy wolny budynek Rotary,
więc im go udostępniliśmy.
Jestem prezesem zarządu oddziału First National Bank w Dublinie.
Mój dziadek był burmistrzem Dublina w latach 30.
Mój tata też był burmistrzem.
Potem brat był burmistrzem.
Jesteśmy w hrabstwie Erath od dawna.
Przedstawiciele organizacji MUFON
planują zbadać lokalne obserwacje w ten weekend.
WSZYSTKIE OCZY W NIEBO
Przygotowywałem salę i ten facet powiedział: „Najwyżej 35 osób.
Chyba nigdy nie przyszło aż tyle”.
Ustawiliśmy około 40 krzeseł.
Otworzyliśmy drzwi
i salę zalali ludzie!
Setki osób
przyszły do klubu w Dublinie, by opowiedzieć swoje historie.
Widziałem wielkie niebieskie światło.
- Duże, okrągłe obiekty. - Nie widać na wylot.
Ani w środku.
Leciało szybko i bezgłośnie.
Budynek był pełen ludzi. Stali nawet na chodniku.
Niektórzy z przybyłych odwrócili się i odeszli.
Nie chcieli być w takim tłumie.
W sali było co najmniej 500 świadków, którzy widzieli światło.
Ludzie z MUFON byli w szoku.
Nigdy czegoś takiego nie widzieli.
Takie masowe obserwacje zdarzają się niezwykle rzadko.
Rozstawiliśmy wszystkie krzesła, a i tak ludzie stali w całej sali.
Proszę świadków o podniesienie rąk.
Chyba każdy z obecnych coś widział.
Prawie setka ludzi
widziała coś w związku z tą sprawą.
Przyjechali ludzie z gazet w Houston, w Dallas.
Nawet z gazet spoza Teksasu.
Można to opisać jako cyrk medialny.
Przez następne dwa dni zalewały nas media z całego kraju.
Ludzie z małego miasteczka w Teksasie opowiadają o niespodziewanych gościach.
Wierzycie w UFO? Ja myślę, że to możliwe. Tak.
Zauważyłam, że zmieniło się całe miasto.
Niebo nad Stephenville zmieniło się,
odkąd rzekome UFO przeleciało nim 8 stycznia.
Stephenville, miasto w północnym Teksasie, wpadło w manię UFO.
Przyjechały ekipy filmowe z Japonii i Brazylii.
Ktoś z japońskiej ekipy zapytał, dlaczego wracają do Stephenville.
Odpowiedziałem żartem, że to mleczna stolica świata.
Oni na to: „Aha, lubią mleko!”.
„Na-biał”.
Nic dziwnego, że są szarzy i cherlawi. Niedobór witaminy D.
Masz mleko?
Szkolne koło naukowe zaprojektowało koszulkę i zarobiło 4000 dolarów.
Nie mogę w to uwierzyć.
Czapki z folii aluminiowej chronią przed sondami obcych. Nieźle.
Ludzie dobrze się bawią.
Dawno nie było tu tak ciekawie,
więc pewnie to nie koniec!
Poszliśmy z mężem do restauracji.
Była wypchana po brzegi.
Nagle ktoś włączył telewizor i leciał ten program.
Tańczyły na niebie i mrugały.
Dziwne widoki na niebie nad Teksasem prowokują nieziemskie pytania.
W lokalu zapadła cisza. Wszyscy oglądali w skupieniu.
Angelia Joiner, redaktorka Empire-Tribune, rozmawiała z kilkoma świadkami.
Podobne historie słyszałam od ludzi, którzy do mnie dzwonili i pisali.
Te obserwacje są bardzo spójne.
Dla Angelii ta historia nie była zabawą.
Od początku traktowała to poważnie.
Po pierwszym reportażu trochę się wystraszyłam.
Pomyślałam, że to coś większego, niż się spodziewałam.
Fajnie, że ludzie dzwonili do mnie
i mówili: „Hej, widziałem Dublin na pierwszej stronie”.
To było wspaniałe. Ale byli też ludzie…
Niektórzy uwielbiają kpić.
Lubią strącać innych z piedestału.
Kilka stacji radiowych z Fort Worth przyjechało do nas,
żeby się ponabijać.
Zabrali mi psa. Zabrali mi żonę. Ale mojego pick-upa nie dostaną!
Przyjechali tylko po to, żeby zdyskredytować świadków.
Gdy te zielone potworki zaczną tu spacerować,
wtedy uwierzę.
Dlatego, gdy ruszyła ta fala obserwacji,
my też coś widzieliśmy, ale nie przyznawaliśmy się do tego.
OBSERWACJA PATA I LISY
Robiło się już ciemno. To była mniej więcej ta pora.
Mój przyjaciel Kent opowiadał o czymś,
co widział kilka dni wcześniej.
Spojrzałem w górę i powiedziałem: „To nie jest normalne”.
Widział takie wielkie…
Nazwał to dorito!
Wyglądało jak trójkąt. Wcześniej porównałem to z dorito.
Wstał, przeciągnął się
i nagle mówi: „Wrócili”.
Pytam: „Kto wrócił?”.
A on tylko pokazuje palcem.
Widzę wielki, trójkątny pojazd.
Niesamowite jest to, że nie ma dźwięku.
Panuje całkowita cisza.
Nie mogłam przetrawić tego, co widziałam, bo było ogromne.
Patrzyłam tylko i myślałam:
„Co to jest?”.
A potem nagle odleciało.
Jakby zniknęło.
Nie bałam się,
ale zaczęłam się zastanawiać…
Wątpić w to, czy w ogóle coś widziałam.
A następnego dnia powiedziałam:
„Nie mów nikomu”.
Gdy tak siedzisz i myślisz: „Widziałem ten pojazd”
albo „Widziałem światła”, zastanawiasz się, komu powiedzieć.
A jeśli powiesz, jak mocno za to oberwiesz?
Próbujemy wyjaśnić to, czego nie rozumiemy.
Ale nasza kultura jest też otwarta na akceptację rzeczy,
których nie widzimy lub nie rozumiemy.
Nie polegamy tylko na faktach, jak Amerykanie.
To, że coś jest niewytłumaczalne, nie musi oznaczać, że nie jest faktem.
W 2008 roku widziałam światła na niebie.
Najfajniejsze było to, że gdy je zobaczyłam,
skojarzyłam, że są takie same jak te, które widziałam jako nastolatka.
PIERWSZA OBSERWACJA NORMY
1989 ROK
Pochodzimy z Meksyku.
Podczas ferii zimowych szykowaliśmy się
do wyjazdu do Michoacán w Meksyku.
Poprzedniego wieczoru moja mama była na farmie mlecznej.
Mówiła, że gdy karmiła cielaki,
na niebie pojawiły się światła podobne do baniek.
Zastanawiała się, czy to złe duchy.
Bo nasza kultura jest bardzo przesądna.
Gdy je zobaczyła, przestraszyła się.
Bała się ich.
Dzień później, już w drodze do Meksyku, byliśmy w aucie,
gdy na niebie znów pojawiły się światła.
Wtedy mama powiedziała: „To te, które widziałam wczoraj”.
Widziałam je wtedy razem z rodzeństwem.
Nie umieliśmy tego wyjaśnić.
Wiem tylko, że to, co widziałam w 1989 roku,
zobaczyłam ponownie w 2008 roku.
DRUGA OBSERWACJA NORMY
Wracaliśmy z mężem z Fort Worth,
o tej porze wieczorem.
Widzieliśmy światła w tej okolicy.
Pojawiały się w jednym miejscu, potem w drugim.
To było zbyt szybkie jak na samolot czy helikopter.
Patrzyliśmy w górę, a ja wychyliłam się z aparatem,
żeby zrobić zdjęcia.
Ale aparat był za wolny, żeby je uchwycić.
Potem zniknęły.
Uważam, że jeśli ktoś tu przybywa, to ma powód.
Skoro tu są, to dlaczego?
Dziś porozmawiamy o Don Kichocie.
Kto słyszał o Don Kichocie?
Uwielbiam pracę z uczniami. Powtarzam im, że mają własne rozumy.
Niech czerpią informacje ze źródła A i źródła B.
Nie na złość rodzicom, nie na przekór doktrynom.
Po prostu dla wiedzy.
Bardzo staraliśmy się ustalić, co widzieliśmy.
Im bardziej w to brnęliśmy, tym więcej pojawiało się pytań.
Nie miałem odwagi dzwonić do bazy lotnictwa marynarki wojennej.
Ale Angelia zadzwoniła.
Rozmawiała z majorem Carlem Lewisem.
BAZA LOTNICZA W FORT WORTH
Zapytałam go,
czy w okolicy były F-16.
Odpowiedział: „Nie. W tej okolicy nie było żadnych F-16”.
Siły powietrzne twierdzą, że samolotów nie było tam
w czasie tych obserwacji.
Angelia mi to przekazała. Mówiła też, że wymyślał różne wymówki,
by tłumaczyć nasz obserwacje.
Jedną z nich było odbicie słońca w samolocie pasażerskim.
Zapytała: „Co ty na to?”.
Powiedziałem: „Chyba odbicie od mojej dupy”.
Martwiłam się o Steve’a Allena. Widać było, że jest wychudzony.
Jego żona mówiła, że ciągle siedzi w internecie.
Szuka zdjęć czegoś,
co przypominałoby to, co widział.
Powiedziałem żonie, że weźmiemy samoloty
i polecimy tego szukać. Nie była tym zachwycona.
Ale to jak mówienie dziecku, żeby coś zrobiło.
I tak zrobimy, co chcemy.
Na początku myśleliśmy, że znajdziemy jakąś bazę.
To pojawiło się znikąd.
Zbadaliśmy wszystkie możliwości. Przeczesaliśmy całą okolicę.
Trzeciego wieczoru
gadaliśmy przez radio.
Zapytałem: „Macie czasem wrażenie, że szukacie igły w stogu siana?”.
Steve’a spotkało to,
co spotyka wielu świadków.
Mają poczucie kontroli.
A potem nagle widzą w pobliżu obiekt,
który robi coś niemożliwego.
I wstrząsa fundamentami świata,
który znają.
Ricky Sorrells polował tu na jelenie,
gdy, jak twierdzi, UFO zawisło tuż nad jego głową.
Spojrzałem w ten sposób i zobaczyłem to.
Ricky Sorrells ma ciekawą historię.
Zaobserwował UFO
niemal dwa tygodnie przed incydentem w Stephenville.
OBSERWACJA RICKY’EGO
Poznałem Ricky’ego osobiście i opowiedział mi, co się stało.
Polował na jelenie.
Nagle zrobiło się ciemno,
jakby zachmurzyło się niebo.
Spojrzał w górę, a nad nim wisiał jakiś obiekt.
Nie potrafił określić jego rozmiaru ani kształtu,
bo był tak duży, że zakrywał wszystko nad nim.
Podniósł karabin i popatrzył na to przez lunetę,
żeby lepiej się przyjrzeć.
Mówił, że nie widział tam śrub ani nitów.
Wydawało się całkowicie gładkie.
Chciał też do tego strzelić,
ale uznał, że to nie byłoby zbyt mądre.
Sorrells nie chciał rozpętać międzygwiezdnej wojny.
Odleciało tak szybko, że gdybym mrugnął, uznałbym, że zniknęło.
Powiedział: „Niesamowite jest to,
że gdy tak wielki obiekt odlatuje tak szybko,
powiew powinien zwalić mnie z nóg.
A nie było nic. Żadnego dźwięku, żadnego powiewu”.
Jakimś cudem ten obiekt nie wchodził w interakcję z atmosferą.
Pewnego ranka Ricky przyszedł do mnie
i zaczął płakać.
Spytałem go, co się dzieje. Powiedział, że nękają go we własnym domu.
Pytam: „Kto cię nęka?”. On na to: „Nie wiem.
Mówią, że pracują dla rządu”.
Ricky był zastraszany.
Znalazł nabój. Wojskowy.
Sądzi, że zostawili go celowo,
by zatkać mu usta.
Potem zadzwonił do mnie.
I powiedział: „Coś się dzieje. Ktoś mnie prześladuje.
Nad moim domem latają helikoptery.
Zagonią mi bydło na śmierć”.
Skontaktował się ze mną z obawy o moje bezpieczeństwo.
Angelia, zakładając, że Ricky nie jest świrem,
co o tym sądzisz?
Myślę, że skupili się na nim,
bo to on widział obiekt za dnia.
Widział najwięcej szczegółów,
być może dlatego skupili się na nim.
Nagle…
Ricky zaczyna ze wszystkimi gadać. Myślę, że widział dużo więcej
niż reszta świadków.
Ricky powiedział, że widział w statku coś,
co przypominało owada, może nawet modliszkę.
Myślę, że ktoś skontaktował się z Rickym
i zaoferował mu pieniądze.
Żeby go uciszyć.
Pewien pułkownik zadzwonił do mnie
i rozmawiał ze mną przez godzinę i 45 minut.
Powiedział: „Dużo rozmawialiśmy o panu i o tym, co z panem zrobić.
Jest pan dość znany.
Gdyby pan zaginął, wyglądałoby to podejrzanie”.
Lecą pod wiatr. Mamy wiatr zachodni o prędkości 220 km/h.
Spójrz na to!
Oglądałem to nagranie w kółko.
Niemal obsesyjnie.
Nie wiedziałem,
co dowództwo robi z tą informacją.
W 2017 roku przeniosłem się do Biura Wywiadu Marynarki Wojennej.
Miałem tam być analitykiem.
Niedługo potem
zacząłem mieć
kolejne doświadczenia związane z tym zjawiskiem.
Zacząłem widywać nocą w pokoju pozaziemskie istoty.
Budziłem się kilka razy w tygodniu
i czułem, że moje ciało ślizga się po łóżku.
Wiedziałem, że mnie zabierają.
Obudziłem się, bo czułem…
dłoń, która trzyma mnie za ramię.
Chciałem podnieść dłonie do twarzy, żeby przetrzeć oczy,
i zdałem sobie sprawę, że nie mogę się ruszać.
Mogłem tylko patrzeć na zarys tej tajemniczej postaci.
Miała korpus, dwie ręce, głowę. I stała nade mną.
Gdy zobaczyłem nagranie marynarki,
wiedziałem, że coś tam jest.
Coś nieludzkiego.
Gdy więc pojawili się w moim pokoju,
wiedziałem, że to nie senna mara.
Miałem ten luksus, że wiedziałem, że nie zwariowałem.
Wiedziałem, co to jest.
Rany! Mamy to!
Jest wiele dowodów z czujników i radarów.
Dużo materiału filmowego.
Gdyby po prostu to ujawnili i powiedzieli: „To jest to, co mamy”.
Nawet nie muszą nic tłumaczyć.
Mogą powiedzieć: „Nie wiemy, co to jest”.
Wtedy nie byłoby wątpliwości,
że te zjawiska są prawdziwe.
Wszyscy by to wiedzieli.
Wojsko twierdzi teraz,
że świadkowie widzieli w Stephenville
myśliwce, a nie UFO.
Wojsko twierdzi,
że to jednak były ćwiczenia wojskowe.
Dziesięć F-16 nad wojskowym obszarem operacyjnym Brownwood.
Rzecznik wojskowy wini za wcześniejsze błędne informacje
problemy z komunikacją wewnętrzną.
Nie było już nowych obserwacji.
Rząd nie zamierzał odpowiedzieć nam,
co to mogło być.
Bez nowych informacji musieliśmy zająć się czymś innym.
To było trudne dla Angelii. Ciężko było jej odpuścić.
Oderwać się od tego.
Nie mogłam porzucić tych świadków.
Znaleźli się w centrum uwagi tak jak ja.
Poza tym byli wstrząśnięci tym,
co widzieli.
Dałam jej nowe zadanie.
Ale czułam, że się nim nie zajmowała.
Gdy wyszła, sprawdziłam jej komputer. Natrafiłam na e-maile,
w których napisała, że gazeta i szefostwo, a konkretnie ja,
ugięły się pod naciskiem rządu i władz miasta.
Byłam bardzo zła, bo to nie była prawda.
Dziwna sprawa z tą Angelią.
Przyszła raz do pracy, a jej komputera nie było.
Spytała, co się stało z jej komputerem i rzeczami?
I usłyszała, że już tam nie pracuje.
Tak, to było zwolnienie.
Ale nie chciała już tu być. Chciała dalej drążyć.
A ja chętnie zamknęłam tę sprawę.
Fenomen UFO
funkcjonuje we współczesności od 75 lat.
A jednak dziś wiemy niewiele więcej niż 75 lat temu.
To niepokojące dla wielu naukowców,
bo nie tu ma jasnych, solidnych dowodów.
I to jest tajemnica tego zjawiska.
Gdzie są dowody?
2 LUTEGO 2008 ROKU DRUGA OBSERWACJA LEE ROYA
Trzecia nad ranem.
Dorabiałem na nocnej zmianie w Stephenville.
Przyszło zgłoszenie z jednej z firm.
Poinformowałem biuro szeryfa,
że się tym zajmę.
Gdy wysiadłem z auta,
zobaczyłem na niebie pulsującą kulę.
Ustawiłem kamerę samochodową tak,
by nagrać ten obiekt.
Wziąłem nagranie do domu.
To była taśma VHS. Włożyłem ją do magnetowidu.
Nagranie było wyraźne. A jednak coś je zakłócało.
Dziwne, że taśma szwankowała akurat wtedy.
Nigdy wcześniej nie miałem z tym problemu.
Potem używałem tej kamery jeszcze przez półtora roku
i nie miałem już z tym kłopotu.
Cokolwiek to było,
ktokolwiek za to odpowiadał, nie chciał, by to było nagrywane.
Chciałem potwierdzić istnienie obiektu, widzianego przez Lee Roya, Steve’a
i innych świadków w Stephenville 8 stycznia 2008 roku.
Miałem zeznania świadków. Wiedziałem kiedy, gdzie
i w jakim kierunku patrzyli.
Na spotkaniu MUFON poznałem gościa z Kolorado, Glena Schulze’a,
byłego eksperta od radarów wojskowych.
Wszystko, co lata po niebie, jest rejestrowane przez radary pierwotne.
Chciałem, by dane radarowe potwierdziły zeznania świadków.
Federalna Administracja Lotnictwa nie przekaże danych dobrowolnie.
Trzeba powołać się na ustawę o wolności informacji
i zmusić ich do ujawnienia danych.
Wysłałem wnioski do każdej komendy, każdej bazy wojskowej.
Najwięcej ugrałem z Federalną Administracją Lotnictwa.
Przekazali mi dane radarowe
z pięciu różnych anten w Teksasie.
Przeglądaliśmy je z Glenem przez cztery miesiące.
Zanim zacząłem szukać niewiadomych, najpierw namierzyłem F-16.
Przeleciały dwa ścigające go F-16.
Leciały w tym samym kierunku, co te światła.
Te dwa przeleciały nad Comanche, Dublinem i Stephenville.
Gdy znalazłem F-16,
zacząłem szukać obiektów, które nie miały transponderów.
Szukałem wszystkiego, co nie powinno być na niebie.
Znalazłem punkt, w którym był Steve i szukałem tam niewiadomych,
które pasują do jego opisu.
Znalazłem dane radarowe,
które potwierdzają to, co zeznali Steve Allen i Lee Roy Gaitan.
Poszliśmy rozpalić ognisko
i nagle zobaczyłem bardzo jasne światła,
poruszające się z dużą prędkością.
Steve jest tutaj.
Dwa punkty radarowe pokazały obiekt, poruszający się bez transpondera.
Pierwszy raz zobaczyliśmy statek kilka minut po szóstej.
Te dwa punkty pasują do czasu
i położenia geograficznego.
Ten płomień nad Stephenville po prostu znika.
To poza terenem operacji wojskowych,
więc jeśli to samolot wojskowy, powinien mieć transponder.
Ale nie ma. Jeśli chodzi o Lee Roya,
miałem pięć punktów radarowych,
rejestrujących obiekt na południe od jego domu.
Wyszedłem na zewnątrz.
Coś zwróciło moją uwagę na niebie na południowym zachodzie.
Nagle te obiekty wystrzeliły z niesamowitą prędkością.
I poleciały na północny wschód.
Dziesięć sekund po czasie, o którym mówił, mam punkt na północnym wschodzie.
Porusza się z ogromną prędkością.
Rzadko zdarza się, że dane radarowe
potwierdzają dokładnie to, co powiedział świadek,
jeśli chodzi o położenie i czas.
Widać czarno na białym, że coś tam leciało.
I że prędkości, z jakimi te obiekty się poruszały,
nie możemy osiągnąć na Ziemi.
Historie pokrywają się z danymi.
Nie ma więc wątpliwości, że na niebie był jakiś obiekt.
I że ten obiekt nie miał kodu transpondera.
To znaczy, że mamy do czynienia z czymś realnym,
co by to nie było.
Potrzebujesz energii? Napij się mleka.
Dobra!
Dzięki zainteresowaniu obserwacjami UFO
Stephenville nie będzie już obce dla reszty świata.
Milk Duds!
Mleko jest naturalne…
Władze otrzymują setki zgłoszeń o zaobserwowanych UFO…
Jeśli interesują cię UFO, przyjedź tutaj.
Jeśli się odważysz.
Czy to prawda? Nie wiem.
Uważam, że UFO są równie prawdziwe
jak światła w tym pomieszczeniu
i kamery przede mną.
Myślę, że…
Myślę, że są bardzo prawdziwe. Ale jak rozumiemy prawdę?
Oto jest pytanie.
Departament Obrony i nawet NASA
zatrudniają fizyków
do pracy nad kwestią UFO.
Ale nie tu leży prawda.
To raczej dziedzina nauk humanistycznych.
Psychologii, filozofii,
religioznawstwa.
Tam znajdziemy prawdę.
Żaden fizyk nie powie nam, co to jest.
Fizyk może nam powiedzieć, jak zachowuje się materia.
Ale humanista powie nam dlaczego.
To nie jest sprawa Departamentu Obrony.
To sprawa ludzkości. O to tu chodzi.
Dlatego nie umiałem milczeć.
Mam ośmioro dzieci.
Uczymy je w domu i widać owoce tej pracy.
Gotowy? W górę!
Którą najpierw?
Każdy dzień zaczynamy od lekcji o Biblii.
Ezechiel był prorokiem.
W Starym Testamencie.
W Starym Testamencie. Słuchajcie tego.
„Patrzyłem, a oto wiatr gwałtowny nadszedł od północy.
Wielki obłok i ogień płonący
oraz blask dokoła niego.
A z jego środka promieniowało coś jakby bursztyn
ze środka ognia”.
Co widział Ezechiel?
Nie chodzi mi o przesłanie. To rozumiem.
Chcę wiedzieć, co widział.
„Oto koło
nagle pojawiło się na ziemi.
A obręcz była pełna…”
Przetłumaczcie mi to.
„…oczu wokoło”.
Oczu albo świateł.
Świateł albo…
- Czegokolwiek. - Okien, prawda?
Uważam, że rozmowy z dziećmi o UFO, nawet z tymi najmłodszymi,
sprawiają, że Biblia staje się dla nich realniejsza.
To nie są tylko historie.
Ktoś nagrał to w Szwajcarii.
To UFO. Jak to wygląda?
- Jak koło w kole. - To było dwa dni temu.
Chrześcijanie
nie chcą wierzyć, że to prawda.
Bo jeśli tak, to zmienia całą ich rzeczywistość.
Czy Biblia jest tylko dla nas?
Czy może dla nich też?
Pytanie za milion brzmi:
„Jak się mają do siebie życie na innych planetach i religia?”.
Gdyby ktoś mnie pytał,
czy Bóg stworzył inne… istoty, powiedziałbym, że tak.
Kiedy Kent nam o tym opowiadał,
zachowywałem się jak dupek, nabijałem się z niego.
„Oto gość, który widział latające dorito”.
Ale gdy wszyscy spojrzeliśmy w górę i to zobaczyliśmy,
zmieniło nas to.
Teraz patrzymy na sprawy z różnych perspektyw.
Gdy teraz słyszę, jak ludzie opowiadają o tym, co widzieli,
nie jestem Niewiernym Tomaszem.
Myślę: „Na pewno coś widzieli. Inaczej by o tym nie opowiadali”.
Oczywiście psycholodzy powiedzą,
że jeśli tego doświadczasz,
jeśli widzisz coś w swoim pokoju,
to masz schizofrenię.
Albo inną ciężką chorobę psychiczną.
Ja się z tym nie zgadzam.
To nieprawda.
Gdy postanowiłem o tym mówić, odejść z marynarki,
byłem cztery lata przed emeryturą.
Miałbym świadczenia
i ubezpieczenie zdrowotne do końca życia.
A ja to wszystko porzuciłem.
I odszedłem.
Bo nie chodzi tylko o mnie.
Chodzi o nas wszystkich.
O wszystkich.
Don Kichot to moja ulubiona powieść. Bohater jest szaleńcem.
Wszystko widzi w innym świetle.
Don Kichot widzi wiatraki,
ale w jego mniemaniu to nie są wiatraki.
To olbrzymy.
Wiemy, że nie zwariowaliśmy. Wiemy, że coś w tym jest.
Bo zbyt wiele osób widziało te światła na niebie.
Nie jesteśmy Don Kichotem. Jest w tym coś więcej.
Można twierdzić, że to był jakiś tajny projekt.
Ale nasze technologie nie wykonują wielkich skoków
sto lat naprzód.
Rozwijają się stopniowo.
Moim zdaniem to, co widzieli ludzie, było inteligentnie sterowane.
I nie powstało w USA,
ani w żadnym innym kraju.
Dziewięć miesięcy później jechałam z córką na gimnastykę do Dublina.
I zobaczyłam światła.
Zjechałam na pobocze i wyjrzałam przez okno.
Mrugały albo traciły ostrość.
A potem połączyły się i zniknęły.
Byłam w szoku. Pomyślałam, że widzę to,
o czym wszyscy mówią.
Jakby wszechświat się ze mną drażnił.
Podchodziłam do tej historii z takim dystansem.
A kilka miesięcy później, proszę bardzo!
Poznałam wielu wspaniałych ludzi.
I to jest zaleta reportaży o UFO.
Cieszyłam się każdą chwilą
i mam nadzieję, że będę to robiła jeszcze długo. Dziękuję.
ANGELIA JOINER ZMARŁA W 2021 ROKU.
Gdybym mogła pomówić z Angelią, doceniłabym jej odwagę
i to, że zrozumiała, że jest tu coś do opowiedzenia.
I chciałabym, żebyśmy pożegnały się inaczej.
Tego żałuję najbardziej.
Firma ucierpiała,
bo ścigałem niezidentyfikowany obiekt, który widzieliśmy.
Nadwyrężyło to też nasz związek.
Po 17 latach pożycia
wzięliśmy rozwód.
Ucierpiał mój związek. Moja firma.
Ja też.
Ale mimo to cieszę się, że to widziałem.
I na zawsze zachowam to w pamięci.
Kontynuuję moją misję.
Dowiem się, co się wydarzyło.
To tajemnica znana każdemu.
Nie mówię tu nic nowego.
Pytanie brzmi, czy uwierzycie w to, czy nie?
FEDERALNA ADMINISTRACJA LOTNICTWA ZMIENIŁA POLITYKĘ
I NIE UDOSTĘPNIA JUŻ DANYCH RADAROWYCH.
RICKY SORRELS ODMÓWIŁ UDZIAŁU W FILMIE.
TAJEMNICA ŚWIATEŁ ZE STEPHENVILLE POZOSTAJE NIEWYJAŚNIONA.
Szklanka zimnego mleka Borden cię ochłodzi!
Potrzebujesz energii? Spróbuj mleka Borden!
Milk Duds!
Potrzebujesz energii? Spróbuj mleka!
Dobra!
Mleko jest naturalne…
Lubimy je. Jest za dobre, by zostało w domu.
Sobota, Elsie Borden jest w kuchni.
To ciastko będzie jeszcze smaczniejsze z mlekiem Borden!
Smakuje…
…świeże Musi być dobre
- Musi być dobre - Wypróbuj wszystkie produkty mleczne…
…lubisz smak mleka we wszystkim, co jesz.
Milk Duds!
Napisy: Paweł Awdejuk