Mart 2020’de buraya taşındığımızda… gökyüzünde ilk kez bir şeyler gördüğümde,
başta hiç kimseye anlatamadım. Ama defalarca gördüm, belki üç-dört defa,
henüz Dablin’dekilere söylemeden önceydi. Bana, oranın bununla nam salmış olduğunu
söylediler. Hezekiel kimdi?
Peygamber mi?
Hezekiel peygamberdi, doğru.
Ama bu çok uzun zaman önceydi. Değil mi?
İç Güvenlik Danışmanı olarak, hükûmet için sayısız tehdit analizi yaparım.
Hükûmet düpedüz yalan söylüyordu. Bulunduğum yerle ilgili yalan
söylüyorlardı. Burada gördüklerim, Hava Kuvvetleri’nin bildirdiği görüntülere
benziyor.
Dikkatleri çeken o hareket. Aşırı hızlı. Tıpkı burada gördüğümüz gibi.
Ah, Tanrım!
Sence de garip, değil mi? Bu, başka dünyaya ait bir şey; başka bir izahı
olamaz. “Görmüş oldukları yıldız onlara yol gösteriyordu.” Çoğu insanın
buna inanmama sebeplerinden biri, onu görmemiş… olmaları. Evrende kim
olduklarına dair düşüncelerini alt üst ediyor. Onları yönlendirdiğine göre
gideceği yeri biliyordu. Değil mi? Yani, bu, bu demek oluyor ki-
-UFO. -UFO.
Bana göre uzayda yaşam var mı? Evet. Ama farklı gezegendeki insanlar değiller.
Onlar insanların melek dediği canlılar. Bence onlar elçiler. Söyleyecekleri için
sabırsızlanıyorum.
Bilinen zamanın başlangıcından beri,
İnsanlar gökyüzünde açıklanamayan şeyler görür.
Uzaylı olduğunu düşündüm, iri gözleri vardı.
Burada son derece önemli, özgün ve hakiki bir şey oluyor.
Yaptığınız işlerin kaçı gizli?
Hepsi. Gün boyunca yaptığım her şey gizli. Hepsi.
İsmim Matthew Roberts. ABD Donanması’nda… 16 yıllık Kriptoloji
Teknisyeni’ydim… Theodore Roosevelt gemisindeki video olayında ben de
oradaydım.
Şuna baksana.
Şey, ııı--kamera görüntülerini… ilk o zaman görmüştüm.
Sanki…
Şuna baksana! Dönüyor.
Şeklini tarif bile edemem. Yani, disk gibi bir şeyi andırıyor. Önce uçuyor, sonra da
bir yana doğru eğiliyordu.
Görüntüyü izlediğimde bir hava aracına benzeyen ona ilişkin herhangi bir şeyi
asla göremiyordum ne bir kanat ne bir kuyruk ne de bir dümen, hiçbiri yoktu.
Yani, bu şeyin neden bu şekilde havada durduğunu gerçekten anlayamadım. Ve… Ben
ona karşı biraz biraz hassaslaştım. O zamanlar bunu anlayamamıştım. Iıı Bize ait
olmadığını biliyordum, evet ama başkasına da ait değildi.
Ee bu durumda geriye yalnızca… tek seçenek kalıyor demektir.
Nedir o?
İnsana ait olmayan teknoloji, insan zekâsının geliştiremediği bir teknoloji.
İşim gizli olduğu için benim erişimim olduğundan ıı, bunun Donanma için tek
seferlik bir olay olmadığının az çok farkındaydım. Ee, bu tarz şeyler sık sık
yaşanır. Sürekli. Sürekli olur.
Ocak 2008’de, 300’ün üzerinde kişi Merkez Teksas semalarında
Gizemli ışıklar gördüğünü bildirdi.
Araştırmacılar, bu olayın son 30 yılın en önemli ihbarı olduğunu söylüyor.
Stephenville, Teksas. Dünyanın süt başkenti. Orada süt üretimi çok fazladır.
Bu bölge hakkında garip şeyler var. Gökyüzüne sık sık bakarım. Orada ne
olduğunu, bilmediğimiz nelerin olduğunu merak ederim.
Bu civarda büyüdüm.
Küçük yerler sıkıcı olur. Kavga mı edeceksin? Gidip kavganı ederdin. Sonra
aynı gece, nehir kenarında kamp yapmaya ya da balık tutmaya giderdin.
Kendi kendimize iyi vakit geçirirdik.
Kendimi bildim bileli, her türlü motor aşırı ilgimi çekmiştir. O kadar ki kamyon
şirketi kurdum. Oldukça büyüdü, bir sürü çalışanım oldu.
Her zaman… motosikletim, teknem, uçağım olurdu. Sırf nasıl çalıştıklarını görmek
için. Tek kelimeyle büyüleyici. 2008’de hayatım harikaydı. Başarılı bir işim
vardı. Sanırım o zamanlar evleneli de 16-17 yıl olmuştu. Kısacası çok şanslı
hissediyordum kendimi.
Ama o gece gökyüzünde gördüklerim… her şeyi değiştirdi.
8 OCAK 2008
STEVE'İN GÖRDÜĞÜ YER
Uzun, soğuk bir kış olmuştu. İyi bir gün geçirdiğimiz ilk gündü. Biz de, buraya
tepenin zirvesine kamp ateşi yakmaya çıktık. Yanımda Mike Odom ve Lance Jones
vardı. Birdenbire, aşırı parlak, çok yoğun ışıklar gördüm. Doğu yönündeydi.
Üstümüzden çok yüksek bir hızla geçti. Işıklar çok parlaktı, daha önce hiç böyle
bir şey görmemiştim. Bakınca gözlerim kamaşıyordu. Beni şaşırtan şey ise rüzgâr
ya da motor sesinin olmamasıydı. Etraf sessizdi. Üzerimizden geçerken, o an
sanırım hayatımda en huzurlu, en sakin hissettiğim andı… Neredeyse dini bir
deneyim gibiydi. O şey her ne ise, sanki bütünleşmiştik. Ondan önce ya da sonra
böyle bir şey yaşamadım. Gerçekdışıydı.
Sonra kısacık bir anda hop diye kaybolup gitti. Hiçbir iz bırakmadı,
öylece kayboldu. O şey gittikten tam üç saniye sonra yakın takipteki… iki adet
F-16 geldi. Tam gaz gidiyordu. “Dünyalar Savaşı mı bu, neler oluyor?” Diye
düşündüm… Arabama binip evime döndüm, eşim ne olduğunu sordu. Sarsıldığımı fark
etmişti. Ne olduğunu anlattım. Bana, “N’aparsan yap, kimseye bir şey anlatma.
Delirdiğimizi düşünürler,” dedi. Ben de, “Kimin ne düşündüğü umurumda değil. Tek
bildiğim gördüklerim,” dedim. Ertesi gün, gazeteyi aradım; yani Stephenville
Empire-Tribune’ü.
UFO olayının patladığı gün sakin geçiyordu.
Angelia Joiner haber merkezindeydi ve Steve Allen’dan bir ihbar almıştı. Allen
bir pilottu, gökyüzünde garip bir şey gördüğünü söylüyordu.
"Sana bir şey söyleyeceğim ama aklımı kaçırdığımı düşünme," dedi.
Sonra bana epey inanılmaz bulduğum bir hikâye anlatmaya başladı.
Angelia onunla konuşup yanıma geldi ve bana “Buna inanamayacaksın,” dedi. Akşam
üzeriydi ve işlerimizi tamamlamıştık. Ben de “Sen araştır, yarın ofise geldiğimde
konuşalım” dedim.
Kaliforniya’da büyüdüm. Nişanlanmıştım, eşim süt işindeydi, ailesi
de buraya gelmişti. Evlenince buraya yerleştik. Bu, benim için sarsıcı bir
değişimdi.
Baş editör olarak, tüm içeriklerden ben sorumluydum. Kanıtlayacağım çok şey vardı.
O güne kadar gazetenin işe alınan en genç baş editörüydüm. Gazetedeki ikinci
kadındım. Hâlâ bir yabancı gibi görülüyordum. İçeride çok fazla sıkıntılı
durumla uğraşıyordum diyebilirim.
Ertesi sabah, gazeteyi açtım ve üst kısımda büyük puntolarla“UFO” yazısını
gördüm.
O anda beynimden vurulmuşa döndüm. “Tamam,” dedim, “kariyerim bitti.”
“Steve Allen, Mike Odom, ve Lance Jones salı akşamı Teksas’ta güzel bir günbatımı
izliyordu. Açıklayamadıkları bir şey gördüler.”
Gazete sahibi Angelia’ya “Bu gece bununla uğraş,” demiş o da tüm ön sayfayı
değiştirmiş. Sonuçta patron oydu, istediği her şeyi yapardı. Ama haber
merkezinden ben sorumluydum, güvenilirliğimin sorgulanacağını düşündüm.
Haber kararlarımı.
“Gemi tam görünmüyordu ve tamamen sessizdi, ışıkları 2,5 km uzunluğunda ve
2,5 km genişliğindeydi.” Beni çileden çıkarmıştı! Manşetin yanı sıra bir de
“gemi” yazıyordu. Bunun uzay gemisi olduğunu kuşku duymaksızın kabul
ediyorduk. İçeri girerken resmen çıldırmıştım. Öfkeliydim! Gazete sahibinin
ofisine yürürken bağırıp ağlıyordum. “N’aptın böyle?” Demiştim. O da, “Bak,
yanılıyorsun, bu konuda tamamen yanılıyorsun. Bölgedeki tüm gazeteleri
sattık,” diyordu.
Haberi okumaya başladığımda beynimde düşünceler yumağı oluştu. İçimden şöyle
dedim “Benim gördüğümü… başkası da görmüş”. “Birine söylesem mi? Ne yapsam?”
Diye düşündüm.
LEE ROY'UN GÖRDÜĞÜ YER
O gün eşimin doğum günüydü, film kiralayalım dedik. Ve kredi kartımı almak
için dışarı çıkıp devriye arabama geldim. Dönerken birden bire bir şey
dikkatimi çekti. Bir balona ya da böyle daireye benzeyen bir şey belirdi.
Kızılımsıydı, ateş renginde gibiydi. Çok büyüktü. Ve ben ona odaklandım. Sonra
küçük oğlumun da oraya baktığını fark ettim. Bana, "Bak baba,” dedi. O parlak
ışıklardan vardı, yanıp sönüyordu sürekli. Böyle. Her yere yayılmıştı. Sayabildiğim
11-12 falan ışık vardı. Birdenbire inanılmaz bir süratle kayboluverdiler.
Yani, muhtemelen bir ya da iki dakika sürmüştü. Iıı, jetlerin sesini duydum.
Aynı yöne doğru uçuyorlardı, bu ışıklarla aynı tarafa doğru. Bana kalırsa bu jetler
Steve Allen’ın gördükleriyle aynıydı.
Gazete çıktıktan sonra Lee Roy Gaitan beni aradı. O zamanlar onu tanımıyordum, beni
arayıp olayı anlatmıştı, anlatılan zaman açısından bizimkiyle örtüşüyordu. Ona, “Bu
konuda bize yardım edebilir misin?” Diye sordum.
“Edemem, üzgünüm,” dedi.
İş arkadaşlarım onları korumam için beni seçti. Tıpkı bir Şerif gibi.
Ne düşüneceklerdi, “o ışıkları gördüm,” diyen adamlardan biri olduğumu mu? Bu beni
mahvederdi.
Ben de, “Anlıyorum ama bak Lee Roy, bana bunu destekleyecek güvenilir biri gerek,”
dedim.
“Sıra dışı bir şey gördüm, sen de gördün. Tüm dünyanın bunu bilmesi gerekiyor” dedi.
Lee Roy Gaitan gibi birinin kaybedecek çok seyi vardır.
Ona büyük bir saygı duyuyorum, çünkü aradığımda biraz çekinmişti.
Ama sonra, "Evet, bu önemli bir olay. G ördüğümüz şey bambaşkaydı.” demişti.
Garip ışıklar gördüm, şimşek hızıyla hareket ediyorlardı.
Hiç görmediğim şeyler yapıyorlardı.
Sanırım bu, Angelia’nın görüşme yapabildiği ilk önemli kasaba
yetkilisiydi. Habere güvenilmesini sağladı.
Haberleri duyduğumda aklıma ilk şu geldi: “Çok büyük bir şey oldu.” Henüz ne
olduğuna dair bir bilgim yoktu, ama kesinlikle araştırmaya değerdi. Kimya
mezunuyum. Yarı iletkenlik alanında Mühendislik Müdürü’yüm. Son 16 yıldır, UFO
olaylarını araştırmakla meşgul oluyorum. Amacım her zaman bu konuya bilimi katmaya
çalışmak oldu.
MUFON yani Kolektif UFO Ağı… MUFON, UFO gözlemlerini inceleyen bir kuruluştur.
2008’de, orada Araştırma Müdürü’ydüm. Ve bir gün ben ihbarları kontrol ederken
aniden sadece tek bir bölgeden 20’den fazla ihbar geldiğini gördüm: Stephenville
ve Dublin. Olağandışı bir şeyler olduğunu anlamıştım.
O sırada şöyle düşünmüştüm: “Oraya mümkün olan en kısa sürede gidip herkesin
hafızası tazeyken inceleme yapmamız gerek.”
MUFON bize ulaştı, daha önce MUFON’u duymamıştım. Bir araştırma yapmak
istediler, biz de “Rotary binamıza gelin, sizi ağırlamaktan memnun olacağız,” dedik.
First National Bank of Dublin Yönetim Kurulu Başkanı’yım. Dedem, 1930’lu
yıllarda, Dublin Belediye Başkanı’ydı. Sonra da babam Başkan oldu. Ondan sonra da
ağabeyim. Kısacası evet, biz çok uzun zamandır Erath County’deyiz.
Ben düzenlemeleri yaparken biri, “En fazla 35 kişi gelir. O kadarı bile gelir
mi bilmem,” dedi. 35-40 sandalye ayarlamıştık, sonra kapı açıldı. Salon
neredeyse ağzına kadar doldu.
Yüzlerce kişi konuşmak için Dublin Rotary Kulübü’nde toplandı…
Çok büyük, mavi bir ışık gördüm.
Büyük, yuvarlak cisimlerdi.
Ne karşısı ne de içi görünüyordu.
Çok hızlı gidiyordu, ses çıkarmıyordu.
Salon dolmuştu. Kaldırımlarda bile insanlar vardı.
Gelen insanlardan bazıları da geri dönmeye başlamıştı. Çünkü o kalabalıkla uğraşmak
istemiyorlardı.
MUFON üyeleri biraz şaşırmıştı. Çünkü böyle bir şeyi hiç görmemişlerdi.
Oldukça az sayıdaki vakalarda böyle büyük bir ihbar alırız.
Tüm sandalyeleri koyduk, buna rağmen hâlâ odanın kenarında duran insanlar
vardı.
Oradaki herkes bir şeyler görmüştü.
Houston'dan, Dallas'tan, Texas dışından gazeteciler gelmişti. Resmen bir basın
ordusu vardı.
Birkaç gün içinde, ülkenin dört bir yanından basın akınına uğramıştık.
UFO’lara inanıyor musunuz? B ence mümkün. Evet.
Şehrin çehresinin tamamen değiştiğini fark ettim.
Stephenville semaları, iddialara göre 8 Ocak’ta
Bir UFO göründüğünden beri artık aynı değil.
Kuzey Teksas kasabası Stephenville UFO çılgınlığına kapıldı.
Japonya’dan, Brezilya’dan film ekipleri geliyordu. Japon film ekibi
usulca Stephenville’e gelmeye devam ediyordu.
Şakayla, “Burası dünyanın süt başkenti” demiştim.
“Sütü severler" demişlerdi.
Gri ve hasta görünümlü olmalarına şaşmamalı. D vitamini eksikliğinden.
Lisenin bilim kulübü bir tişört tasarladı ve 4000 dolar kazandı.
İnanamıyorum.
Uzaylılıar zihnini okumasın diye alüminyum folyo şapkalar.
İnsanlar bayağı eğleniyordu.
Stephenville böyle heyecan yaşamadı, bu yüzden hemen bitmez!
Bir akşam eşimle bir restorana gittik, çok kalabalıktı. Birdenbire televizyon açıldı
ve ekranda onlar vardı.
Havada dönüyor ve yanıp sönüyorlardı.
Bu akşam Teksas'ta görülen tuhaf manzaralar,
Başka dünyaları gündeme getiriyor.
Televizyon açıldığında herkes susmuştu. Herkes ona kilitlenmişti.
Beni arayıp e-posta gönderenlerin hikâyeleri
Birbirine çok benziyor. B ence bir tutarlılık var.
Angelia olaya bir eğlence ya da oyunmuş gibi yaklaşmadı. Başından beri ciddiye
aldı.
İlk haberi yaptıktan sonra biraz ürktüm.
"Aman Tanrım, bu tahmin ettiğimden de daha büyük bir şey,” diye düşündüm.
İnsanların beni arayıp, “Merhaba, ön sayfada Dublin yazdığını gördüm,” demeleri
hoştu. Harika bir şeydi. Ama aynı zamanda, yalnızca dalgasını geçen insanlar
da vardı; başkalarının gülünç durumda olmasından hoşlananlar. Fort Worth
dışından radyo istasyonları vardı, bunlar sırf gır gır geçmek için
gelmişlerdi.
İşimi aldılar. Eşimi aldılar. A ma kamyonetimi alamazlar.
Onlar adeta bu insanları itibarsızlaştırmaya uğraşıyordu.
O yeşil yaratıklardan biri buraya gelirse anca o zaman inanırım.
Yani, ıı, UFO görülmeleri başladığında gördük ama hakkında çok fazla
şey söyleyemedik.
PAT VE LISA'NIN GÖRDÜĞÜ YER
Hava kararmaya başlamıştı, akşam saatleriydi. Arkadaşım Kent birkaç gün
önce gördüğü şey hakkında bize bir şeyler anlatıyordu.
Yukarı baktığımda “Ah, bu hiç normal görünmüyor” diye düşündüm.
O, bu, ıı, koca şeyi-- ıı, “Doritos” dediği şeyi görmüş.
Bir üçgene benziyordu… aslında daha çok bir Doritos’a.
Kent ayağa kalktı, geriniyordu, bir anda şöyle dedi, “Geri geldiler!” Ben de “Kim?”
Dedim. Eliyle gösterdi. O iri üçgenimsi gemiyi gördüm. Ama ilginç olan şey ses
olmamasıydı. En ufak bir ses bile yoktu.
Ne gördüğümü algılayamadım bile, kocamandı, sadece öylece kalakalıp “Bu da
ne böyle?” Dedim. Sonra da aniden gitti. Sanki yok olmuştu.
Korkmamıştım ama kendimden şüphe etmeye başlayacağım bir noktaya gelmiştim. Bir
şey görmüş müydüm? Ertesi gün “kimseye anlatma” dedim.
Kendi kendimize “Evet o gemiyi gerçekten gördük,” ya da “O ışıkları
gördük” diyorduk. Ama kime anlatacaktık? Anlatsak nasıl bir
eleştiriye maruz kalacaktık?
Anlayamadığımız şeyleri açıklamaya çalışırız. Kültürümüz de göremediğimiz
veya anlayamadığımız şeyleri kabul etmeye oldukça açık bir kültürdür. Biz
Amerikalılar gibi, gerçeklere her zaman güvenmeyiz. Açıklanamayan şey, bunun
gerçek ya da olgu olmadığı anlamını doğurmaz.
2008’De gökyüzünde ışıklar gördüm. İşin garip tarafı ilk defa gördüklerimle aynı
olduğunu fark ettim, çünkü bu ışıkları gençken de görmüştüm.
Aslen Meksikalıyız. Noel Tatili için, ailemle beraber Michoacan, Meksika’ya
gitmeye hazırlanıyorduk.
Annem, önceki akşam süt çiftliğindeydi. “Dışarıda inekleri yemlerken gökte bazı
ışıkların belirdiğini gördüm… Sence bunlar kötü ruhlar mı yoksa başka bir şey
mi?” Dedi. Batıl inançlara yatkın bir kültürümüz var. Bu yüzden ışıkları
gördüğünde fazlasıyla korkmuştu. Ertesi gün Meksika’ya gidiyorduk. Aracımızdaydık,
eşyamızı yükleyip yola çıkmıştık. Bu ışıklar görünmeye başlamıştı, o an annem,
“Bunlar benim dün gördüklerim,” dedi. Ben, ablam ve diğer kardeşim de o zaman
görmüştük.
Açıklayabileceğimiz bir şey değildi. Tek bildiğim, 1989’da gördüğüm şey 2008’de
gördüğüm şeyle aynıydı.
Kocamla Fort Worth’ten dönüyorduk. Akşam saatleriydi. Yukarıda beliren ışıkları
görebiliyorduk. Sanki baloncuklar farklı noktalarda yanıp sönüyor gibiydi. Ve bir
uçağın ya da helikopterin hareketinden çok daha hızlıydı. Yukarı bakarken, bir
yandan camdan dışarı sarkıp telefonumla fotoğraflarını çekmeye çalışıyordum, ama
maalesef telefonun kamerası yeterince hızlı yakalayamadı. Birden gittiler.
İnsanlar buraya geliyorsa bir sebepten geliyorlar diye düşünüyorum. Buradalarsa,
neden buradalar?
Bugün, Don Kişot hakkında konuşacağız. Don Kişot’u bilen var mı?
Öğrencilerle çalışmayı seviyorum. “Aklınızı kullanın,” diyorum. Herhangi
birinin ne bildiğini anlamaları gerek. Ailelerine karşı çıksınlar ya da herhangi
bir doktrine karşı çıksınlar diye değil. Sadece bilsinler.
Gördüğümüz şeyin ne olduğunu çözmenin peşine düşmüştük. Konuyu eşeledikçe
cevaptan çok soru üretiyordum.
Deniz Hava Üssü’nü aramak için yeterli cesareti kendimde bulamadım. Ama Angelia
buldu. Orayı arayıp Binbaşı Carl Lewis ile konuştu.
Bölgedeki onların F-16'ları mıydı diye öğrenmek için aradım.
Bana "Hayır, bölgede hiç F-16 yok," dedi.
Hava Kuvvetleri, bölgede uçaklarının bulunmadığını belirtti.
Angelia bana anlattı. Gördüğümüzü düşündüğümüz şey hakkında çeşitli gerekçe
sunmuştu. Bunlardan biri, yüksek irtifa jet uçağının yansımasıydı. Angelia, “Ne
diyorsun?” Diye sordu. Ben de, “Parlak beyaz kıçımın yansıması,” dedim.
Steve Allen için gerçekten endişeliydim. Ç ok bitkin görünüyordu.
Eşi bana hep internette olduğunu söyledi. S ürekli resimler arıyormuş,
Gördüğüne benzeyen bir şey bulmaya çalışıyormuş.
Eşime, birkaçımızın uçaklara binip onu arayacağımızı söyledim. Elbette bu fikri
beğenmedi. Ama bu, çocuğa bir şeyi yapmasını söylemek gibiydi, istediğimizi
yapacaktık.
İlk amacımız nerede konumlandığını bulabilmekti, çünkü bir anda belirmişti.
Tüm olasılıkları araştırdık. Bütün bölgeyi taradık. Sonra, üçüncü gece… birbirimizle
telsizle konuşuyorduk. “Size de samanlıkta iğne arıyormuşuz gibi geliyor mu?” Dedim.
Steve’e olan şeyin aynısını diğer görgü şahitlerinde de görmüştüm. Kontrol etme
duygunuz var. Ve birden, yakınınızda bir şeyler görürsünüz. O şey imkânsız olan bir
şey yapar ve bu da dünyayla ilgili o güne dek var olan düşüncelerinizin
temelini sarsar.
Ricky Sorrells bu ormanda geyik avladığı esnada,
Bir UFO’nun gelip başının üstünde durduğunu söylüyor.
Böyle durdum, onu görebiliyordum.
Ricky Sorrells’in anlattıkları çok ilginç.
Ricky aslında UFO’yu, Stephenville hadisesinden önce, yaklaşık iki hafta önce
görmüştü.
Ricky ile şahsen tanıştım, bana bütün yaşadıklarını anlattı. Geyik avlıyormuş.
Birdenbire her yer kararmış, sanki bulutlar toplanmış gibi. Yukarı baktığında
tam tepesinde bir nesne varmış.
Boyutunu ya da şeklini tarif edemiyordu, çünkü öylesine büyükmüş ki üstündeki her
yeri kaplamış.
Daha net görebilmek için tüfeğini yukarı kaldırıp dürbününden bakmış. “Ona baktım
ne bir cıvata ne bir vidası vardı, hiçbir yerine lehim yapılmamış gibiydi,” dedi.
Tüm görebildiği buydu. “Ona doğru yaklaşıp ateş etmeye başladım,” dedi ama
“Bu yaptığım hiç akıllıca değildi,” diye düşünmüş.
Sorrells yıldızlararası bir savaş istemedi.
O kadar hızlı uzaklaştı ki buhar olup uçtuğunu sandım.
Ricky, “İşin en ilginç yanı böylesine hızlı havalanan bu koca nesnenin beni
kendisiyle birlikte yukarı doğru çekmesi gerekirdi. Ama hiçbir şey yoktu, ne ses ne
rüzgâr. Hiçbir şey” dedi.
Her nasılsa, bu nesne, atmosferle hiçbir etkileşime girmemişti.
Bir sabah, ııı, Ricky evime geldi. Ağlıyordu. “Ona ne oldu” diye sordum.
“Evimde beni taciz ediyorlar,” dedi.
“Bunu kim yapıyor” dedim. “Bilmiyorum, sadece hükümet için
çalıştıklarını söylediler” dedi.
Ricky’nin gözünü korkutmuşlardı.
Bir mermi bulmuştu. Kesinlikle askeri malzemeydi. Bu konuda konuşmaması için
uyarı amaçlı bırakılmış olabileceğini düşünüyordu.
Birdenbire beni aradı. " Birileri beni taciz ediyor," dedi.
"Helikopterler evimin üstünde uçuyor.
Sığırlarımı öldürüyorlar."
Sonra güvenliğimden endişe ettiği için yanıma geldi.
Angelia, Ricky aklını yitirmediyse sen ne düşünüyorsun?
Ricky'nin hedef seçilmiş olabileceğini düşünüyorum,
Çünkü gündüz vakti UFO gören bir tek oydu.
Diğerlerinden daha çok şey görmüştü.
Hedef seçilmesinin sebebi bu olabilir mi merak ediyorum.
Ricky herkesle konuşmaya başladı. Sanırım hepimizin gördüğünden çok daha fazlasını
görmüştü.
Ricky, hava taşıtının içinde bir şey gördüğünü bunun bir tür böceğe, hatta
belki de peygamberdevesine benzediğini söylemişti.
Bence muhtemelen birileri Ricky’nin yanına geldi ve ona yüklü miktarda para
teklifinde bulundu.
Yani susması için.
Bir Albay, bir öğleden sonra beni evimden aradı, yaklaşık 1 saat 45 dakika konuştu.
“Seninle ne yapacağımızla ilgili çok tartıştık. Sen tanınmış bir adamsın. Bir
anda kaybolacak olursan çok şüpheli görünürdü,” dedi.
Rüzgârın tersinde.
Rüzgâr 222 kilometre hızla esiyor.
Şuna baksana!
Kamera görüntülerini tekrar tekrar izliyordum. Takıntı derecesinde. Üst
komuta zincirinin bu tarz bilgilerle ne yaptığına dair hiçbir fikrim yoktu.
2017’de, Donanma İstihbarat Teşkilatı’na geçtim. Orada analist olacaktım. Ve, ıııı…
geldikten hemen sonra… ben… bu olayların ardından… çeşitli durumlar…
yaşamaya başladım.
Mesela, geceleri odamda dünya dışı varlıkları görmeye başladım.
Haftada birkaç kez uyanırdım ve bedenim… sanki yatağın üzerinde kayıyormuş gibi
hissederdim. Beni götürdüklerini biliyordum.
Uyanmıştım çünkü bir elin kolumdan tuttuğunu hissettim, tam şuradan. Uykumu
açayım diye yüzümü ovuşturmak için ellerimi kaldırmaya çalıştım. Ve, ııı,
hareket edemedim. Yalnızca belli belirsiz bir figürün… siluetini görüyordum… yani…
bir gövdesi, iki kolu, bir kafası vardı, tepemde duruyordu.
Donanma’dayken kayıtları gördüğümde orada bir şeyler olduğunu biliyordum.
Orada, dünya dışı varlıklar olduğunu biliyordum. Bu yüzden odamda görünmeye
başladıklarında… gerçek olduklarını biliyordum. Delirmediğimi, aklımın yerinde
olduğunu gayet iyi biliyordum.
Anlaşıldı.
Her türlü alıcı, radar verisi vardı.
Yeterince görüntü mevcuttu tüm görüntüleri yayınlayıp, “Bakın, bunlar var,” deseler
açıklama yapmalarına bile gerek kalmazdı. “Bilgimiz yok, elimizdekiler
bunlar” derlerdi. Iıı, bu olayın… gerçek olup… olmadığına dair en ufak bir şüphe
olmazdı. Herkes bilirdi.
ABD Ordusu, halkın bu ayın başında
Stephenville'de gördüklerinin UFO değil, savaş jeti olduğunu söylüyor.
Ordu bölgede eğitim yaptıklarını belirtti.
10 Tane F-16'nın Brownwood askerî çalışma sahasında olduğu
İfade edildi.
Ordu sözcüsü, haberleşme ağı hatasından ötürü
Yanlış bilgi verildiğini söylüyor.
Artık yeni ihbarlar yoktu. Bunun ne olabileceğine ilişkin hükümetten bir cevap
alamayacaktık. Haber yapacak kayda değer bir şey çıkana kadar, başka işlere
geçmeliydik…
Bu, Angelia için çok zordu. Olayın peşini bırakıp ondan uzaklaşmakta
zorlandı.
Görgü tanıklarını yüzüstü bırakamazdım.
Tıpkı benim gibi, onlar da ilgi odağı hâline gelmişti.
Ayrıca, gördükleri şeyler onları tamamıyla sarsmış durumdaydı.
Ona bir iş vermiştim. O gün o işi yapmadığını hissettim. Çıktıktan sonra,
bilgisayarına baktım ve gönderdiği e-postaları gördüm. Gazete yönetiminin ve
özellikle de benim, bu olayı kapatmakla ilgili hükümet ve resmi yetkililerden
baskı gördüğünü yazıyordu. Buna… çok üzülmüştüm, çünkü hiçbiri doğru değildi.
Angelia’yla ilgili bir hikâye var. Bir sabah işe geliyor ve bilgisayarı ortada
yok. Bilgisayarının ve eşyalarının nerede olduğunu soruyor. İşine son verildiğini
söylüyorlar.
Kovulmuştu ama zaten burada olmak istemiyordu, habere devam etmek istiyordu.
Bu haberi ardımda bıraktığım için mutluydum
UFO olaylarına bakarsanız, modern çağda 75 yıldır süregeldiğini görürsünüz. Yine de
bugün hâlâ 75 yıl önce bildiklerimizden fazlasını bilmiyoruz.
Bu, bilim alanındaki insanlar için çok rahatsız edici, çünkü ortada… belirgin,
somut kanıtlar… bulunmuyor. Bu olayın gizemi de… tam da burada yatıyor. Kanıt
nerede diye düşünüyorsun.
LEE ROY'UN İKİNCİ KEZ GÖRDÜĞÜ YER
Saat sabaha karşı üç gibiydi, Stephenville sokaklarında gece
mesaisindeydim. Bir işyerinden bir çağrı aldık. Hemen yola çıktım, şerif
departmanına bölgeye yakın olduğumu bildirdim. Devriye aracından indiğimde,
gökyüzünde titreşen o değişik küreyi fark ettim. Ve hemen araç kameramı ayarladım, o
nesneyi kaydetmeye çalışıyordum.
Sonra o kaydı eve götürdüm, o zamanlar video kaset teknolojisi vardı, kaydı video
oynatıcıma koydum.
Görüntü oldukça netti. Ama sanki bir şey kalitesini düşürüyor gibiydi. “Bu görüntü
neden bozuluyor şimdi böyle?” Dedim. Daha önce hiçbir video kasette sorun
yaşamamıştım. Dijitale geçene kadar bu kamerayı ve bu aleti en az 2 yıl
kullandım. Böyle bir sorunla karşılaşmadım. Bu şey her ne ise bundan
kim sorumluysa net bir görüntü elde etmemi istemiyordu.
8 Ocak 2008’de Stephenville’de nesneyi gören Lee Roy, Steve ve tüm diğer görgü
tanıklarından teyit bilgisi almak istedim.
Tanıkların ifadesi elimdeydi. Zamanını, yeri ve baktıkları yönü biliyordum. MUFON
etkinliğinde, Colorado’lu biriyle tanıştım Glen Schulze. Glen eskiden bir ordu radar
uzmanıydı. Gökyüzünde uçan her şey ‘Birincil Radar Verileri’nin sistemine
düşer.
Bu yüzden tanıkların anlattıklarını teyit etmek için radar verilerini istedim.
Federal Havacılık İdaresi dönüş yapmaz, çünkü hiçbir şey olmadı diyor.
Bilgiye Erişim Özgürlüğü Yasası ile verileri paylaşmaya mecbur bıraktım.
Bilgi özgürlüğü talebimi her polis merkezine, her askerî üsse gönderdim. En
iyi sonuç veren talebim ise, Havacılık İdaresi’ne yaptığım talepti. Bana tüm
Teksas eyaletindeki beş farklı radar anteninden radar verileri sunmuşlardı.
Glen Schulze’la birlikte dört ay boyunca radar verilerini inceledik. Bilinmeyen
herhangi bir şeye bakmadan önce, yaptığım ilk şey, F-16’ları izlemekti.
İki tane F-16 yakın takipteydi.
O ışıklarla aynı yöne doğru uçuyorlardı.
Bunlar Comanche, Dublin ve Stephenville’e doğru uçan o iki jet. F-16’ların nerede
olduğunu tespit ettiğimde, sinyal vericisi olmayan objeleri detaylı
incelemeye başladım. Yani gökyüzünde olmaması gereken her şeyi görmek istedim.
Steve’in noktasına ulaştım, peki onun söylediğiyle eşleşen, pat diye ortaya
çıkan bilinmez bir nesne gördüm mü? Evet, radar verilerinin, Steve Allen’ın ve Lee
Roy Gaitan’ın bana anlattıklarıyla örtüşüyor olduğunu gördüm.
Buraya kamp ateşi yakmaya geldim ve birdenbire çok yoğun ışıklar gördüm,
yüksek bir hızla geçiyordu.
Steve tam buradaydı. İki radar noktası vardı. Sinyal verici olmadan hareket eden
bir nesneyi gösteriyordu.
Gemiyi ilk gördüğümüz zaman, saat 6 sularıydı.
İki veri noktası da hem zaman açısından hem de coğrafi konum açısından örtüşüyor.
Stephenville’de ışıklarını saçıyor, sonra da kayboluyor.
Burası askerî çalışma sahası dışında, bu yüzden bir ordu hava aracıysa sinyal
vericisi olmalı ama yok. Lee Roy’un olayında beş veri noktası vardı, bunlar bu
objenin, evinin güneyinde olduğunu gösteriyor.
Dışarı çıktım. Gökyüzünde güneybatı yönüne doğru bir şey dikkatimi çekti.
Aniden kayboluverdi, inanılmaz bir süratle. Kuzeydoğuya doğru gittiklerini
söyleyebilirim.
Kuzeydoğuya gittiklerini söylediği andan 10 saniye sonra bir veri noktası
elde ediyorum. Kuzeydoğuya doğru çok yüksek bir hızla hareket ediyor. Konum ve
zaman açısından bir tanığın söyledikleriyle tamamen örtüşen radar
verisi elde etmek sıkça karşılaştığımız bir şey değildir.
Orada bir şeylerin uçtuğunu açık bir biçimde gösterdi. Ve bu şeylerin uçuş
hızları ise, bizim Dünya’da uçamayacağımız hızdaydı.
Anlatılanlar radar verileriyle örtüşüyor. Yani, gökyüzünde bilinmez bir
nesne olduğuna dair… ve bu nesnenin sinyal verici kodu olmadığına dair hiç
şüphe yok. Bu da, o şey her ne ise onun gerçekliğini gösterir.
Destek mi lazım? Süt için.
UFO olaylarının yarattığı ilgiden sonra,
Stephenville herkesin bildiği bir yer olacak.
Milk Duds!
Yetkililere yüzlerce UFO ihbarı yapıldı…
…Dışarı çıkabilirsiniz.
Bunlar gerçek mi bilemiyorum. Yani bana kalırsa UFO’lar gerçek tıpkı, bu odadaki
ışıklar gibi, ya da karşımda duran kameralar gibi. Bana göre, ııı, bence çok
gerçekler, ama sizin gerçeklik kavramınız nedir bilmiyorum. Asıl soru bu. Savunma
Bakanlığı’nın ve hatta NASA’nın bile, UFO konusunda çalışmaları amacıyla birçok
fizikçiyi işe aldığını görüyorsunuz.
Ama bunun gerçekliğini fizikle ölçemezsiniz. Bu daha çok beşeri bilimler
alanını ilgilendirir, psikoloji alanını ilgilendirir felsefeyi dini bilimleri
ilgilendirir. Iııı, onun gerçekliğini burada bulursunuz; hiçbir fizikçi size
bunun ne olduğunu söyleyemez. Çünkü bir fizikçi, size fiziksel maddenin… nasıl
hareket edebileceğini söyleyebilir, ama beşeri bilimler bunun nedenini söyler. Bu,
Savunma Bakanlığı’na ait değil insana ait bir konudur. Olay budur.
Bu yüzden de sessiz kalmayı savunamam. Hiçbir zaman.
Sekiz çocuğum var.
Çocuklarımızı evde eğitiyoruz ve bunun meyvesini de topluyoruz.
Hadi, yukarı! Evet. Tamam, önce hangisi?
Her gün bir İncil dersi ile başlarız.
Ezekiel bir peygamberdi.
Eski Ahit’te yer alıyor.
Evet, Eski Ahit’te. Peki, şunu bir dinleyin. Size bir şey okuyacağım. Beni
dikkatlice dinleyin. Kuzeyden esen kasırganın göz alıcı bir ışıkla
çevrelenmiş, ateş saçan büyük bir bulutla geldiğini gördüm. Ateşin ortası ışıldayan
madeni andırıyordu. Ezekiel’in gördüğü şey neydi? Verdiği mesajı sormuyorum, onu
anlıyorum. Ne gördüğünü biliyorum. Aniden yere… bir tekerleğin değdiğini gördüm. Ve
her bir kenarında… Şunu tercüme edin, her tarafında gözler vardı.
Gözler ya da ışıklar.
Işıklar ya da--
-Başka bir şeyler. -Ya da pencereler.
Bence çocuklarımla, küçük olanlarla bile UFO’lar hakkında konuşmak, kutsal metni
hikâye yığınından ziyade daha gerçekçi bir hâle getiriyor.
Burası İsviçre’ydi, birileri videoya çekmişti. Bu bir UFO’ydu. Neye benziyor,
şuradaki?
Tekerleğe benziyor.
Evet. İki gün önceymiş.
Hristiyan toplumu… bunların hiçbirinin gerçek olduğuna inanmak
istemiyor, inanırlarsa tüm gerçeklikleri değişir. İncil sırf bizim için mi yoksa
onlar için de mi indi?
Çok önemli bir soru var. O da şu, “Yaşam, diğer gezegenler ve din, hangi
noktada birleşir?”
“Tanrı başka… canlılar yarattı mı?” Diye sorsalar evet derdim.
Kent bize bu hikâyeyi anlatırken, ben işin gırgırındaydım. Onun üzerine gidip “Adama
bak sen, uçan Doritos görmüş,” diyordum. Hepimiz yukarı baktığımızda bir
şey görmüştük ve bu, bizleri hikâyenin iki tarafını da düşündürecek bir noktaya
getirivermişti.
İnsanların gördükleri şeyler hakkında hikâyeler duyduğumda, artık onlardan şüphe
duymuyorum. “Bir şey gördüler. Gördükleri kesin. Yoksa niye böyle söylesinler ki?"
Diyorum.
Elbette, psikoloji bugün size şunu diyecektir: “Bunları deneyimliyorsanız,
geceleri odanızda bir şeyler görüyorsanız şizofren olabilirsiniz. Ya da ciddi bir
psikolojik rahatsızlığınız olabilir. ”Bana göre, bu- bu doğru değil. Gerçek
değil. Bunu konuşmaya, Donanma’dan ayrılmaya karar verdiğimde, emekliliğime
dört yıl kalmıştı.
Yani bu, yaşamımın sonuna kadar maaş ve sağlık sigortası anlamına geliyordu. Ve
bunların hepsini geride bıraktım. Hepsinden vazgeçtim çünkü bu yalnızca
benimle ilgili bir durum değildi. Bu, bizimle ilgiliydi.
Herkesle ilgiliydi.
Don Kişot en sevdiğim romanlardandır ve romanda Don Kişot delidir. Gördüğü her
şeyi farklı bir şekilde görür. Don Kişot yel değirmenleri görür, ama onun zihninde
bunlar, ee yel değirmeni değil, devlerdir. Delirmediğimizi biliyoruz,
bunlara inanabiliyoruz, çünkü, çok fazla insan gökyüzünde bu ışıkları gördü. Bu
yüzden, ııı, biz Don Kişot değiliz, durum bundan farklı.
“Bu ABD’nin son derece, gizli bir planıydı” diye düşünebilirsiniz, evet.
Ama, teknolojilerimiz öyle birdenbire 100 yıl öteye geçebilecek kadar gelişmiş
düzeyde değil; adım adım üretilirler. Bu durumda, bence insanların gördükleri,
zekice kontrol altına alındı. Ve bu şey Birleşik Devletler ya da farklı bir ulus
tarafından üretilmiyordu.
Dokuz ay sonra, kızımı Dublin’de bir jimnastik kursuna götürüyordum. Ve bazı
ışıklar gördüm. Evet.
Arabayı yol kenarına çektim ve öylece durup ön camımdan bakakaldım. Yanıp
sönüyorlardı ya da bulanıklaşıp netleşiyorlardı. Sonra bir anda tek bir
noktada birleşip aniden yok oldular. Çok sarsılmış ve şoke olmuştum, “Herkesin
gördüğü o şeyleri görüyorum,” diye düşündüm.
Evren benimle oyun oynuyor gibiydi. İlk başta, uzun bir süre anlatılanlara karşı
çıkmıştım. Ama aylar sonra birden karşımda beliriverdi. Çok şaşırmıştım.
Bu harika insanlarla tanıştığıma inanamıyorum.
UFO haberciliğinin iyi bir yanı da bu.
Her dakikasından keyif aldım, umarım bunu uzun bir süre yapıyor olurum.
Teşekkür ederim.
Angelia’yla tekrar konuşabilsem, ona, anlatılması gereken şeyi anlamakta ne
kadar iyi olduğunu söylerdim. Kesinlikle yollarımızı farklı şekilde ayırmış olmayı
isterdim, bu en büyük pişmanlığımdır.
İşlerimiz zarara uğradı çünkü gördüğümüz o tanımlanamaz cismin peşindeydim. Bu durum
ilişkimizi ve eşimi çok fazla yıprattı. 17 yıllık güzel bir birliktelik ve evlilik,
boşanma ile sonuçlandı. İlişkim bitti, işim bozuldu, ben acı çektim. Yine de onu
görmüş olduğum için kendimi şanslı hissediyorum, sonsuza dek aklımda kalacak.
Şu zamana dek hâlâ arayışa devam ediyorum. Bir gün ne olduğunu çözeceğim.
Bu, herkesçe bilinen… büyük bir sır. Söylediklerim… yeni şeyler değil. Bu
sadece inanıp… inanmama meselesi.
Federal Havacılık İdaresi resmî politikasını değiştirdi
Ve artık radar verilerini kamuyla paylaşmıyor.
Ricky Sorrells, belgeselde yer alma teklifimizi reddetti.
Stephenville ışıkları hâlâ açıklanamadı.
Soğuk bir Borden sütüyle serinle!
Desteğe mi ihtiyacınız var? Süt için!
Milk Duds!
Destek mi lazım? Süt için!
Sütün tadına varın!
Beauregard'ta kurabiyenin tadı Borden sütüyle daha güzel!
Yediğiniz her şeyle güzel gidecek.
Milk Duds!