Na het zien van een vreemd object in het luchtruim van Zimbabwe…
…werd de ZBC overweldigd door bellers uit heel Zimbabwe…
…die het ongeïdentificeerde vliegende object beschreven.
Op welk moment van de dag vond de gebeurtenis plaats?
Tijdens de pauze.
Je zag lichtjes flikkeren.
Het wezen was zo ver weg, zodat je details kon zien.
En ik zag een persoon.
En het had grote ogen.
Zag de man er gewoon uit of anders…
Nee, helemaal zwart. -Helemaal zwart?
En zijn ogen zagen er dun uit en maakten rare vormen en zo.
Hoe voelde het toen hij naar je keek?
Ik was bang.
Het leek alsof het naar ons allemaal keek.
Zijn ogen keken me aan van: 'Ga met me mee. Kom met me mee.'
Vertellen die kinderen de waarheid?
Ik denk er liever niet over na.
Als ik er vanavond aan denk, slaap ik weer niet.
Ik ben bang. Ik ben doodsbang.
Ik dacht dat de aliens me zouden aanvallen.
Je aanvallen? En wat doen?
Wat als ze je ontvoeren?
Er gebeurde iets met deze mensen. We weten niet wat, maar er gebeurde iets.
En er is geestelijk niets mis met deze mensen.
Er waren meer dan 60 kinderen die zagen wat ik zag.
We verzonnen niets.
Het verhaal gaat over de waarheid.
Je weet niet wat dat is, maar uiteindelijk komt de waarheid boven tafel.
Sinds het begin der tijden…
…zagen mensen onverklaarbare dingen in de lucht.
Zijn we alleen in het universum?
Ergens in de data zit iets dat echt onderzoek waard is.
We hebben niets achtergehouden.
Er zijn interplanetaire ruimteschepen.
Het leek op een alien en hij had grote ogen.
Er is hier iets belangrijks aan de hand, dat authentiek en echt is.
Ik ben Ralph Blumenthal.
Ik was 45 jaar lang journalist voor de New York Times.
Ik draag nu bij aan de Times. Ik schrijf boeken.
Het grootste risico op dit gebied…
…en ik heb het als schrijver zelf meegemaakt, is spot.
Dat is niet toevallig.
Onze regering heeft helaas in de jaren 50 een beleidskeuze gemaakt…
…om mensen belachelijk te maken die ufo's hebben gezien…
…en daar fantastische verhalen over hadden.
Dat stigma duurt tot op de dag van vandaag.
IN 2017 BRACHT THE NEW YORK TIMES EEN REEKS BAANBREKENDE ARTIKELEN UIT
DIE EEN GEHEIM PENTAGON-PROGRAMMA ONTHULDEN
WAARIN ONGEÏDENTIFICEERDE LUCHTVERSCHIJNSELEN WERDEN ONDERZOCHT.
Je weet nooit wat het effect van iets is als je het schrijft.
GLIMMENDE AURA'S EN 'ZWART GELD':
De Times had het zondag op de voorpagina. Het was gigantisch.
PENTAGONS MYSTERIEUS UFO-PROGRAMMA
Bij het verhaal stonden marinevideo's die nog niet eerder geopenbaard waren.
Ze zijn een van de meest bekeken video's ooit van de New York Times.
En ik zeg dit niet, anderen zeggen dit…
…maar het maakte het onderwerp toegankelijker voor de mainstream media…
…en er was minder ongemak om erover te berichten.
Maar we hadden het niet over aliens, en het Pentagon ook niet.
Dat scenario hebben we, om goede redenen, niet bekeken.
Hoe doe je dat? Je gaat naar je redacteur en zegt:
'Ik heb een verhaal over een man die een UFO zag.'
De redacteur lacht en zegt: 'Geef me 500 woorden en maak het grappig.'
Maar voor de mensen met die ervaringen was het niet grappig.
Ze weten wat ze zagen.
Mensen zagen dingen die ze niet begrijpen.
Dat we iets niet begrijpen betekent niet dat we er niet over moeten praten.
GELOVERS
Ariel was een geweldige plek om te leren. We waren niet vaak in de klas.
Ik zag ooit zelfs een keer een giraffe toen ik naar school reed.
EMMA VOORMALIGE STUDENT
Een wildpark naast je middelbare school.
Waar zijn de hoeden?
De leraren hadden hart voor onderwijs.
Hoor je geen hoed te hebben?
We waren een gemeenschap en we vertrouwden alle volwassenen om ons heen…
…of het nu leraren of vrijwilligers waren. Ze zorgden ervoor…
…dat we veilig en verbonden waren.
Heeft hij al vrienden?
Waar?
De Arielschool was een tweede familie.
Ik zat op de Arielschool, een goede school, een privéschool.
VOORMALIGE TAPFU -LEERLING
En werd voor het grootste deel opgevoed met de Bijbel…
…en dingen vanuit dat christelijke perspectief begrijpen.
Dat gold ook voor mijn broer.
Ik weet dat het invloed had op wat ik…
…ervoer om het op een bepaalde manier te zien.
Waarom zijn we hier vandaag?
Voor mijn verhaal.
Wat is jouw verhaal?
OUD-LEERLING
Dat is wat ik zag, toch? Op die dag.
Ik ga het de wereld vertellen.
Waar wil je beginnen?
16 SEPTEMBER 1994
We hadden pauze.
Ik zat in groep 8…
…en de leraren hadden een korte vergadering.
Salma en ik zwierven wat rond net buiten de school.
En ik herinner me dat er een fel licht was…
…heel dichtbij, net boven het gras.
Zowel Salma als ik hadden iets van: 'Wat is dat?'
Het glom en was helder.
Dan zag je het. Dan zag je het niet.
Alsof onze ogen ons voor de gek hielden.
VOORMALIGE STUDENT
En toen waren mijn vriendin Emma en ik…
Ze stond naast me.
Ik zag…
Een zwevend object. Het was best groot. En er waren kleintjes omheen.
Ja.
Het leek alsof ze van ruimteschip wisselden.
Net mieren, ze deden wat ze moesten doen, wat het ook was.
Hier waren de schepen.
Eentje. Er was een grote.
Ja. Van daar tot…
Hier.
En dan in diameter.
Zilveren, glimmende schijf…
…met lichtjes.
Op de onderste helft zaten lampen.
Het was van…
En toen zag ik een deur.
En toen stond hij daar ineens. En hij stond recht voor ons.
Ik knipperde en zag het wezen minder dan een meter of twee bij me vandaan.
Het wezen was…
…niet verder dan tot hier van ons weg, dus je kon de details zien.
Het was een stralende, zonnige dag.
Er was dus geen misverstand over waar we naar keken.
De kleding was zwart, heel strak, als een duikpak.
Als duikpakken, diepzeeduiken.
En het had een heel groot hoofd.
Ovaal, als een puntige kin die zo naar beneden kwam.
Hij had grote ogen.
Meer heb ik niet gezien. Grote ogen. En een zwart lichaam.
Enorme ogen waar je wel naar moet kijken.
Toen we eenmaal oogcontact hadden…
…verdween alles om ons heen.
Waar was je bang voor? -Het geluid.
Welk geluid?
Het geluid dat we hoorden in de lucht.
Hoorde je iets in de lucht?
Wat was het? Zoals een gebrul of een gezoem, of wat voor geluid?
Het was alsof iemand fluit speelde.
Het raakte me fysiek niet aan.
Maar die blik voelde alsof het mijn hele lichaam aanraakte.
En toen begon ik berichten te voelen.
De ideeën kwamen gewoon in mijn zijn.
Het praatte niet. Het was bijna telepathisch.
Het was gewoon een overweldigend gevoel van hoe belangrijk het milieu is.
We moeten ervoor zorgen dat het milieu onze eerste prioriteit is…
…en dat we allemaal de juiste keuzes maken voor het milieu.
We hebben schone lucht, prachtige planten, en schone grond nodig om te gedijen.
Van dieren tot planten tot alles om ons heen.
Ik denk dat ze willen dat mensen weten…
…dat ze de wereld beschadigen…
…en dat we niet te technologeerd moeten worden.
Ik denk niet dat ik op die leeftijd het woord 'technologie' kon zeggen…
…en ik weet nog dat ik geïnterviewd werd…
…en ik zei dingen als: 'word niet te technologeerd'…
De boodschap was heel duidelijk…
Dat technologie zich niet…
Zich alleen maar verder ontwikkeld, en dat betekent niet veel goeds voor mensen.
Hoe communiceerden ze dat aan jou?
Via woorden? -Mijn bewustzijn.
Je wat? -Mijn bewustzijn zei het me.
Dus je bewustzijn zei het je? -Ja, het kwam in mijn hoofd.
Ik had nog nooit zo'n verbonden gevoel ervaren.
Alleen jammer dat wat er daarna gebeurde niet zo vredig en fijn was.
Ik was hier voor het laatst zo'n 20 jaar geleden.
Toen ik de Arielschool afsloot.
Nu weet ik waarom mijn moeder wilde dat ik hier kwam.
De natuur hier is gewoon geweldig.
DALLYN VOORMALIGE STUDENT
Zag je de ufo?
Nee, ik zag de ufo niet.
Ik verzon alles.
Ik en een vriend bespraken hoe we onder de Shona-lessen uit konden komen.
Wat vrienden van ons waren oorspronkelijk Zimbabwaans dus ze spraken Shona.
Had ik maar beter opgelet.
Mijn Shona is niet goed. Was het maar beter.
Ik wilde echt onder Shona uitkomen, hoe dan ook.
We verzonnen iets gestoords, wat nooit had horen te lukken.
Ik zie hem nu niet meer, maar toentertijd was er een steen.
Een sterk glimmende steen, die scheen in de zon.
Dus ik wees en zei van: 'Kijk, een ruimteschip. Er is een alien.'
En iedereen in groep 3 en groep 4 zei: 'Echt? Ja, aliens.'
Binnen een half uur had iedereen het erover.
Iedereen rende rond. De hele school stond op stelten.
Het had een milliseconde kunnen zijn.
Het zouden 10 minuten kunnen zijn geweest.
Ik weet alleen dat toen ik uiteindelijk Emma's hand los kon laten…
…het chaos was op de speelplaats.
Er waren 60 kinderen die zagen wat ik zag.
Korte, lange armen. Een gek, groen, ovaal hoofd. Grote ogen.
En ik was bang. Ik was doodsbang.
Misschien was het de glinstering van de rots, geen idee.
Maar er renden zeker geen aliens rond.
'Wat als een laserstraal onze hoofden afsnijdt?' Ik was in paniek.
Waarom zouden aliens naar een school gaan, rondrennen en met niemand contact maken?
Ze komen uit andere sterrenstelsels.
Je gaat geen duizenden kilometers reizen om met een stelletje kinderen te praten.
Ik wilde niet weten wat er daarna gaat gebeuren of waarom ze hier zijn.
Ik weet niet meer of ik terugkeek, want ik was doodsbang.
Ik kon niet geloven wat ik zag. Iedereen…
…wees naar een steen en zei: 'Het is een ufo.'
Kinderen verzinnen spelletjes.
En voor je het weet geloven ze er echt in.
Het was zeker geen steen. Ik weet hoe een steen eruit ziet.
Iedereen kan zich afvragen wat het dan had kunnen zijn.
Zou het dit of dat kunnen zijn? Geen idee. Ik raakte het niet aan.
Maar het was geen steen.
Als het was gebeurd, zou ik niet alleen naar de rots gekeken hebben.
Ik zou naar de alien zijn gegaan. Ik zou naar het ruimteschip zijn gegaan.
Want wanneer krijg je zo'n kans? Om in levenden lijve naar de alien te gaan.
Veel mensen geloven me niet. Ze zeggen van allerlei dingen.
Maar ik moet allereerst eerlijk tegen mezelf zijn.
En mijn waarheid is dat er geen aliens waren.
Mijn waarheid is dat het een gerucht was en jullie geloven dat jullie iets zagen.
Sorry dat ik niet meega met die onzin van jullie.
Maar ik moet eerlijk zijn.
Ik heb geen twijfel over wat ik zag die dag.
Ik heb nooit betwijfeld wat ik zag.
Laten we eerlijk zijn. Kinderen liegen.
Ze zijn niet zo onschuldig als we graag zouden willen.
'Je zegt dat 60 mensen liegen?'
Ja, 60 mensen logen.
UNIVERSITEIT HARVARD
Het is 1994, en ik rondde net…
…de eerste grote seksueel misbruik-zaak af tegen de katholieke kerk.
Ik zat in mijn kantoor, en ik werd gebeld door een prominente advocaat…
…uit het westen van de V.S.
Hij zei: 'Eric, ik heb een zaak voor je.'
Het ging over een professor op Harvard die in aliens geloofde.
Hij was hoofd psychiatrie in het ziekenhuis van Cambridge.
hij won de Pulitzerprijs…
…begon de eerste psychiatrische inrichting voor patiënten buiten het ziekenhuis…
…deed geweldige dingen…
…en beweert nu dat er een fenomeen is met aliens dat we niet begrijpen.
Ik zei: 'Hij heeft waarschijnlijk echt psychologische hulp nodig.'
Maar hij was een zittende professor…
…en er werden in het geheim stappen voorbereid…
…door een comité in Harvard om zijn leerstoel te ontnemen.
Wat de eerste keer ooit zou zijn…
…in de 350-jarige geschiedenis van Harvard.
Dat vond ik interessant.
Dit is niet zomaar iemand.
Hij won de Pulitzerprijs.
Hij richtte de psychiatrische afdeling op in het ziekenhuis van Cambridge…
…wat nu een trofee is in de trofeeënkast van Harvard.
Normaal in de psychiatrie, als er een patiënt bij je komt…
PSYCHIATER HARVARD
…en vertelt dat ze contact hadden met aliens…
…dan wordt automatisch aangenomen, denk ik…
…dat deze persoon psychotisch is.
Dat was ook mijn reactie, toen ik voor het eerst van dit soort gevallen hoorde.
John had meer dan 150 interviews gedaan…
…met mensen die zeiden door aliens te zijn ontvoerd…
…en ik sprak er zo'n 70 van.
En het was een marteling voor hun dat niemand naar ze luisterde.
Ze werden weggezet als psychotisch. En volgens John waren ze niet geestesziek…
…maar getraumatiseerd.
Voor zover ik het kan zien, en dit kwam duidelijk naar voren…
…in de 90 gevallen waar ik mee werkte…
…is er geen psychiatrische aandoening die hier voor kan zorgen.
Als hun beschrijving heel vergelijkbaar is met wat anderen beschrijven…
…en wij verwerpen het en zeggen: 'Dit is niet gebeurd'…
Wat gebeurde er? Wat vond plaats?
Dat is wat John zegt.
Wilde je er graag in geloven?
Of was je erg sceptisch?
Ik was erg sceptisch. Voor mij kon het niet zo zijn.
Dit is iets onmogelijks.
Er kan niet zo'n intelligentie zijn die in ons universum werkt.
Er moet iets anders zijn om dit ding te verklaren.
Dus laten we uitzoeken wat dat is. Laten we dit zorgvuldig bestuderen.
Dat wil ik graag zien.
John begon beroemd te worden.
Hij zat in alle talkshows…
…met zijn verfrommeld pak en vlekken op zijn stropdas.
In de laatste vier jaar heeft Dr. Mack zo'n 100 patiënten bestudeerd…
…die claimen dat ze door aliens zijn ontvoerd.
Dr. Mack is een gerespecteerd professor die lesgeeft aan de universiteit Harvard.
Een psychiater van Harvard…
En hij was uitgesproken.
En wat Harvard niet kon tolereren was dat John op tv was…
…en dat Harvard werd geassocieerd met iets erg controversieels.
Er is een patroon hier dat ik als psychiater niet kan verklaren.
Wanneer we terugkomen, deelt Sharon de angst die ze voelde…
…toen ze een ontmoeting met een alien had.
Harvard nam de positie in dat John nalatig was.
Dat John de patiënten niet had moeten accepteren zonder ze te behandelen…
…met oftewel medicatie of intensieve psychotherapie…
…dat de patiënten psychotisch waren. En dat door naar ze te luisteren…
…en niet te verwerpen wat ze zeiden te hebben ervaren, John ze schade berokkende.
Honderdduizenden mensen, in het hele land…
…volgens onderzoeken, misschien wel miljoenen…
…hadden heel vergelijkbare ervaringen.
Ze kennen elkaar niet.
De details die ze beschrijven komen niet uit de media.
Ze hebben er geen baat bij. Ze schamen zich ervoor. Dat allereerst.
Toen ik hoorde dat dit ook plaatsvond bij kinderen van twee of drie…
…wist ik dat persoonlijkheid geen verklaring was.
En wat ik al eerder zei, als je de mensen onderzoekt, hebben ze geen stoornis.
Het enige ding dat zich zo gedraagt is echte ervaring.
Zijn hele professionele carrière stond op het spel.
Zijn dokterslicentie.
En John zei: 'Ik bind niet in. Ik ga hier niet in mee.'
Er gebeurt hier iets onverklaarbaars…
…waar realistisch en zonder spot naar moet worden gekeken.
Dus John ging naar Ruwa, Zimbabwe…
…om te bewijzen dat er iets ingrijpends gebeurde met deze individuen…
…en we open moeten staan…
…en ons niet restrictief beperken tot de materiële wereld.
Oké. Hoeveel zeggen er daadwerkelijk dat ze… Wat gebeurde er?
Ik werkte aan mijn John Mack-boek.
Dat kostte me 17 jaar van begin tot eind.
En dat intrigeerde me…
…dat John Mack zijn carrière op het spel zette…
…om dit zogezegd niet-respectabel onderwerp te onderzoeken.
Je kunt zeggen: 'Er is geen wetenschappelijk bewijs.'
Dat is ook zo, maar Mack werkte in een gebied…
…waar er nooit wetenschappelijk bewijs is.
Het is niet mijn taak om aardig gevonden te worden.
Het is geen populariteitswedstrijd.
Ik ben hier om een goede school met een goede reputatie te leiden en dat doe ik.
Ze vroegen me waarom ik hier al 33 jaar ben.
SCHOOLHOOFD
Misschien ben ik lui. Geen idee.
Opstaan, aankleden, naar werk.
Dat moet je doen, zelfs als je geen zin hebt, elke dag.
Of ik het nu wil of niet, ik ben er want dat is mijn plicht.
Ik leid een christelijke school, maar mijn geloof is iets eigens.
Ik hoef niet naar de kerk om God te vinden. Ik weet dat hij er is.
Hij weet wat mijn problemen zijn.
Je hoeft sommige dingen in het leven niet te betwijfelen.
Je accepteert ze gewoon.
En dat laat ik het zijn.
Wordt dit opgenomen? Het is net alsof ik weer een kind ben.
VOORMALIGE STUDENT
Ja. Schoolregels breken.
Als Mrs. Bates erachter komt, ben ik dood.
Je probeert een normaal leven te leiden en verder te gaan…
…maar het is altijd deze ervaring die weer deuren opent.
Ik hoorde de kinderen…
…de andere kinderen schreeuwen, huilen…
…maar het was alsof ik erin getrokken werd door dit wezen.
En ik weet nog dat ik donkere zwarte ogen zag.
En…
Ik weet niet of ik telepathisch was.
Maar het bericht dat ik ontving en de boodschap…
…was dat we de planeet schade berokkenen.
Maar toen wij opgroeiden…
…bespraken we niet echt die dingen.
We negeerden het en gingen verder.
Het was erg traumatiserend. De volgende keer dat we erover spraken…
…was toen John Mack me vroeg te beschrijven wat we zagen…
…en het voelde veilig toen ik met hem sprak.
Ik voelde me veilig omdat hij geloofde wat we zagen.
Professor Mack, u bent nu in Zimbabwe sinds tien dagen.
Wat is uw mening na de gesprekken met deze kinderen van de Arielschool?
Ik benaderde deze twee dagen met een open geest…
…wat betreft de vraag of deze kinderen…
…meegingen in de fantasie van een van hen…
…en dan een verhaal vertelden of iets dergelijks.
En we ondervroegen een dozijn kinderen individueel.
Hij was een van de laatste verslaggevers die naar de school kwamen.
Nieuwsploegen van over de hele wereld kwamen met ons praten…
…en ik werd niet serieus genomen.
Wat was het effect toen je in die ogen keek…
…of toen die ogen naar jou keken? Wat voor invloed had dat?
Eng. -Was het eng?
Nu begrijpen ze misschien mijn verhaal en luisteren ze…
…en helpen ze me te begrijpen wat er allemaal gebeurd.
Mam stopt me soms in.
Ze stopt je in. En val je dan meteen in slaap, of pieker je nog een tijdje?
Ik blijf wakker, en ben bang van elk geluid dat ik hoor.
Ben je nog bang 's nachts?
En waar maak je je zorgen om, 's nachts?
Dat de man nog naar me kijkt en hij me gaat vermoorden.
Weet je moeder dat je je zorgen maakt? Vertel je haar dat?
Nee. Ze gelooft me vast niet.
Wat zou je ervan overtuigen dat je veilig bent?
Geen idee.
Hou zou jij je minder zorgen maken?
De man. Hij zit altijd in mijn hoofd. -Hij gaat niet uit je hoofd?
En hoe…
Waardoor zou je je minder zorgen maken? Is er iets dat de man kan doen?
Nee.
Er was een man die kwam.
Ik weet nog dat hij heel lang en langzaam en doelbewust was.
Hij luisterde echt.
Zou je me kunnen vertellen wat er die dag gebeurde?
Je was buiten, ik denk tijdens de pauze, toch?
En wat was het eerste dat je opviel?
We gingen naar het eind van de speelplaats.
'Hé, vertel me, wat zag je? Hoe voelde je je?'
'Had je het idee dat ze met je communiceerden?'
Die vragen herinner ik me.
En toen gaven ze ons wat papiertjes, wat kleuren…
…en zeiden: 'Teken wat je zag.' Oké? Dus ik tekende.
Ik teken het schip.
Met wat lichten.
Armen? Waren ze lang of kort, vergeleken met de onze?
Lang. Best lang.
Best lang. Oké.
Oké. Maar zag je haar?
Ja. Het haar was een beetje als Michael Jackson.
En ze hadden een zwart pak, zoiets.
En grote ogen. Oké.
Je hebt pupillen gemaakt. Hadden ze pupillen?
Ja, de pupillen waren wit.
Ogen groter dan die van ons.
Wat gebeurde er toen?
Het was het einde van de pauze.
Toen gingen we terug naar de klas…
…en we vertelden het de leraren, maar ze geloofden het niet.
Ze geloofden je niet? Echt?
Ja. -Maar jullie vertelden hetzelfde verhaal.
De leraren geloofden ons niet.
Geen woord.
Ze dachten dat we misschien iets zagen, maar niet dat het wezens waren…
…en het ovale ding dat we zagen.
We maakten er eerst grappen over.
SCHOOLHOOFD
Het was een gewone dag.
Ik herinner me niet dat ik er met de kinderen over sprak.
We hadden met iets volledig nieuws te maken.
Dus je houdt je bij je leest in de klas.
Ik woon hier bij de school, dus ik probeer er niet aan te denken.
Anders slaap ik niet meer.
Dan slaap jij niet. -Precies.
Ik heb veel wakker gelegen sinds het gebeurde.
Dus ik probeer er niet aan te denken.
Een van de eerste dingen die ze zeiden…
…was dat er een tuinman daar aan het werk was.
'En ik wil niet dat je hier nog verder over praat.'
Ik ben nog steeds erg sceptisch over kinderen…
…want ze kunnen zichzelf overtuigen van wat ze zien…
…en elkaar daarmee prikkelen.
Hoe weten ze wat we zagen?
En het was geen tuinman.
Ze hebben niks gezien. Iemand verzon een verhaal. Dat is wat ik denk.
Als je zo lang als mij met kinderen hebt gewerkt, ben je voorzichtig…
…met je interpretatie van wat ze je vertellen.
Het zijn eigen individuen. Ze moeten kiezen wat ze geloven.
Misschien geloven ze echt dat ze het gezien hebben.
Maar helaas is het nooit gebeurd, en ze liegen tegen zichzelf.
Ik loog misschien een of twee keer, de anderen gingen verder met het verhaal.
60 kinderen liegen?
Ze logen over wat ze zagen, of ze werden overtuigd door hun vrienden?
Dat is een heel grote groep. Als ik vijf 16-jarigen laat verklaren…
…dat een leraar of priester pedofiel is, dan is dat krachtig bewijs…
…en win ik de zaak. Oké?
Dus alle 60 mensen, die dezelfde ervaring beschrijven…
…waarom zouden we dat verwerpen?
Dit is het soort bewijs dat juridisch erg sterk is.
In de rechtbank hechten we aan ooggetuigenverslagen.
Mensen worden veroordeeld voor moord op basis daarvan.
Ze krijgen er de doodstraf door en worden geëxecuteerd.
En Mack zei: 'Dit is wat ik doe. Ik ben psychiater.
Ik praat altijd met mensen. Ik beoordeel of ze de waarheid vertellen…
…of niet, en iets verzinnen.
Dus toen mensen Mack die verhalen vertelden…
…was dat met wat hij 'passende betrokkenheid' noemt.
Oftewel, ze lieten de angst zien die ze toen voelden.
En hij was er zeker van…
…dat dit niet iets was wat mensen makkelijk verzinnen.
Ik heb het hier moeilijk mee. -Waarom?
Omdat ik het niet wil geloven. Echt niet.
Deze mensen drukten met intense gevoelens…
…iets uit, dat heel betekenisvol en krachtig voor ze was, met veel angst.
En als psychiater kan ik zeggen dat alleen echte ervaring daarvoor zorgt.
Hadden ze maar meer met ons gepraat of ons vragen gesteld…
…zodat het niet lijkt alsof we gek zijn.
Ik kon er thuis niet over praten want mijn vader wilde er niets van weten.
Hij wilde dat stigma niet.
Mijn ouders zeiden meteen: 'Nee. Dat heb je niet gezien.'
We waren bang dat we ervan langs kregen.
Het gaat niet om wat wij geloven. Het gaat om hun ervaring…
MACK PRAAT MET LERAREN
…en in hoeverre de volwassenen om hen heen openstaan voor die ervaring.
En ik denk dat…
…dat een van de fundamentele onderwijsprincipes is.
Welk persoonlijk standpunt, politiek geloof of vooroordeel je ook hebt…
…het draait erom dat je ideeën de kans geeft…
…en de openlijke communicatie van gevoelens en gedachten.
Ik raakte vrienden kwijt.
Ik was de gekke persoon…
…die maar niet wilde geloven dat het geen tuinman was.
Want ik was de persoon die zei dat dit en dat gebeurde.
Er was een heleboel stigma op dat punt.
Normaal gesproken maken we geen tv met mensen…
…met zo'n bizarre beweringen.
Eerlijk gezegd klinken hun verhalen echt maf.
Op veel manieren was de ervaring zelf minder traumatisch dan wat erna kwam.
En dat was een heleboel.
Het had echt invloed op mensen, en dan moet je ze de vraag stellen.
Hadden deze individuen eerder psychologische problemen?
Of heeft die dag, de ervaring dat mensen liegen…
…voor psychologische problemen gezorgd bij die individuen?
We hadden in onze vier jaar nog nooit een show over aliens.
Dat is eerlijk gezegd omdat velen van ons sceptisch zijn.
Aan het begin zocht ik.
Ik zocht, en ik vroeg mensen…
…tot op een gegeven moment ze vijandig begonnen te worden.
Het meest vijandig was de jeugdpriester, die rood werd in zijn gezicht.
Hij zei: 'Nee. Aliens bestaan niet.'
Hij wilde echt dat ik die vragen niet stelde.
En het begon steeds meer te voelen alsof ik gek was.
Waarom zeggen we mensen dat ze gek zijn en vernederen we ze…
…als ze een andere entiteit ervaren…
…een andere intelligentie die zich laat zien?
Waarom vinden we iedereen gek als een andere intelligentie ze benaderd…
…en ze dit oprecht ervaren?
Dat ik opgroeide en dat ik met zoiets belangrijks niet werd geloofd…
…zorgde ervoor dat ik bij andere belangrijke dingen in mijn leven…
…het moeilijker vond om mezelf open te stellen voor anderen…
…en ze te vertellen over wat er is gebeurd.
Mensen zeiden me met een hulpverlener over deze dingen te praten.
Maar dat doe ik niet, want gaan ze me geloven?
Of moet ik opnieuw dat gevecht aangaan…
…van 'dit is wat er gebeurde.'
Mensen met deze ervaringen spreken de waarheid.
We kennen de bron van hun ervaringen niet.
Maar het is belangrijk te accepteren dat ze de waarheid vertellen…
…over iets heel krachtigs dat hun is overkomen.
En waarom zou dit zo raar zijn…
…als we zeggen dat we in God en allerlei soorten geesten geloven?
Maar dit verhaal heeft een vorm die bijzonder vreemd is voor ons.
Voor zover ik het begrijp, zijn er mensen nu, inclusief het schoolhoofd…
…die dezelfde herinnering hebben.
Ik kan je niet vertellen wanneer ik mijn ervaring had.
Maar het was na wat de kinderen zagen en voor professor Mack kwam.
Maar ik heb er niet over gepraat.
Het was 's nachts, in mijn slaapkamer.
En toen…
Ik werd meegenomen het voertuig in.
Op een smal bed…
…wat ik grappig vond want ik ben vrij dik.
Het was van: 'Ik hoop dat ik hier niet vanaf val.'
Heel erg smal.
En allemaal kleine mensen om je heen. Mensen. Aliens.
En ze zeiden: 'Kijk niet omhoog.'
En natuurlijk deed ik dat want zo ben ik.
Ze stopten iets in mijn navel. Het kan een microchip zijn geweest.
En toen was er een flits en gingen ze weg.
Klinkt als een film, hè? Maar dit was mijn ervaring. Gaat niemand wat aan.
Ik verwerk het stilletjes alleen, wat niet werkte want ik begon met Prozac.
En ik was niet blij op school.
Ik dacht: misschien heeft het allemaal geen zin meer.
Tot op het punt van zelfmoord?
Geen idee.
Maar daarover zou ik nooit met professor Mack…
…of wie dan ook hebben gepraat. Ik hield het voor me.
Toen kwamen ze terug, en ze vroegen of ik met ze mee wilde.
Omdat ik zo ongelukkig was.
En ik zei: 'Nee.' Toen kwamen ze voor een derde laatste keer…
…en ze zeiden: 'We gaan. Dit is je laatste kans. Wil je mee?'
En ik zei: 'Nee, Ik moet doen waarvoor ik ben opgeleid.'
Je laat dingen niet onvoltooid achter. Je maakt ze af.
Alles goed? Hoe is het met jou?
Het was aardig dat ze het vroegen. Maar nee, ik ging nergens heen.
Het was beter voor de kinderen. Dus ze vertrokken.
John Mack jaagt op kabouters, of aliens…
…maar hij verdient nog steeds een fors salaris.
En Harvard-professors worden nooit ontslagen.
Schaamt het vakgebied zich…
…wanneer een van jullie collega's met dit soort theorieën komt?
PSYCHIATER JOHNS HOPKINS-UNIVERSITEIT
Ja, het is beschamend voor het vakgebied en ik maak me zorgen om John.
Is hij de weg kwijt?
John is een man met een geweldige gave en intelligentie…
…maar hij is ook een man die zich kan laten meeslepen.
En deze keer ging hij te ver.
John is echt de weg kwijt ditmaal.
Harvard zei dat John nalatig was…
…en dat kwam regelmatig voorbij in de hoorzittingen.
En de theorie van Harvard was…
…dat als je de mensen niet verteld dat ze psychotisch zijn…
…en ze geen kalmerende medicatie geeft voor hun psychoses, dan ben je nalatig.
Deze patiënten hebben psychologische problemen …
…en die worden gemaskeerd door het idee…
…dat de verklaring zoiets gestoords is.
Op de middelbare school, zo rond mijn tweede of derde jaar…
…werd ik erg religieus.
En ik vroeg mijn jeugdpastoor toentertijd…
Oké. Ik snap het.
Jezus kwam naar de aarde om voor onze zonden te sterven.
Maar waar kwam hij vandaan?
Ik weet nog dat ik hem vroeg of het een alien zou kunnen zijn.
Ik dacht: dit heb ik gezien. En hij ontkende het.
'Nee, dat is niet zo. Je zag niks.'
Mensen zeiden letterlijk tegen me: 'Dat zag je niet.'
Ik weet nog dat een witte pastoor tegen me zei…
…dat mijn ervaringen als kind er niet toe doen.
Dat wie ik was als Afrikaan irrelevant was.
Hij gebruikte het woord irrelevant. Eigen individualiteit is niet toegestaan.
Hoe groot de wereld ook is…
…met zoveel verschillende mensen, soorten mensen en talen…
…wil je dat allemaal uitwissen en negeren?
Daardoor ging ik op reis, ik zocht en stelde vragen.
Als ze al zoveel jaren tegen zichzelf liegen…
…hebben ze iemand nodig die tegen ze zegt:
'Het is nooit gebeurd. Word wakker.' Zodat ze kunnen herstellen…
…van de leugen die ze zichzelf zoveel jaren verteld hebben…
…en die ze zelf begonnen te geloven.
Ik heb het 20 jaar verborgen proberen te houden.
Ik probeerde het stil te houden.
En daardoor ben ik veel van mijn kindertijd kwijtgeraakt.
En ik verloor veel herinneringen uit mijn kindertijd…
…omdat ik die wond niet kon openen. Ik wilde dat trauma niet herbeleven.
En als je lawaai hoort, wat denk je dan dat het is?
Ik denk dat er mensen naar mijn huis komen…
…die mij en al mijn speelgoed willen stelen.
En ik kon er niet echt met mijn echtgenoot over praten.
Hij is een heel traditioneel katholiek, en hij vroeg me:
'Waar gaat die documentaire over?'
En ik zei: 'Heel erg lang…
…was ik bang dat als ik het jou zou zeggen je zou denken dat ik gek was…
…en je geen relatie met me zou willen.
En hij was eerst van: 'Inderdaad.
Dit kan niet waar zijn.
Ik kan niet getrouwd zijn met iemand die aliens ziet.'
Ik liep de rechtszaal binnen die ze op Harvard hadden gemaakt.
Er was een groot, halfrond podium…
…waar drie dokters zaten. Het leek een soort tribunaal.
En we verzamelden beëdigde verklaringen…
…we hadden verklaringen van mensen die zeiden dat John hun levens gered had.
Ze hadden misschien zelfmoord gepleegd zonder John.
De volwassenen die ik vertrouwde luisterden niet naar me.
Maar John Mack…
…hoefden we niet te overtuigen van wat we zagen.
En ik weet dat hij ook flink bekritiseerd werd.
Het was geen vreedzame ervaring voor hem.
Hij moest voor ons vechten.
Dit duurde 14 maanden lang.
We hadden allemaal hoorzittingen.
En het begon duidelijk te worden dat het proces niet eerlijk was.
Mensen waren boos dat John dit moest doormaken.
En het feit dat dat bekend werd…
…was een van de redenen dat Harvard zich terugtrok.
Het deert me niet zoveel.
Ik had zeker verwacht, dat als je tornt aan hun wereldbeeld…
…met iets dat er gewoon niet hoort te zijn…
…het imperium terug zal slaan. Dat verwacht je.
De mensen op de hoogste niveaus van de universiteit realiseerden…
…dat dit niets meer dan een heksenjacht was, en stopten het.
Dat gaf steun.
Het was zo helend.
We vertrokken met de overtuiging dat dit een unieke ufo-gebeurtenis was.
En als iets mensen die er sceptisch tegenover staan…
…kan overtuigen dat een intelligente soort…
…die niet, zoals het schoolhoofd zei, van deze wereld is…
…dan is het deze gebeurtenis.
Hij was een zeldzaam individu met genoeg zelfvertrouwen…
…om dit hele vreemde gebied te onderzoeken.
En het blijft een kolossaal hedendaags mysterie.
Er is geen antwoord voor die ervaringen.
Wat deze ufo's zijn…
…en of er wezens zijn die ermee in verband staan…
…zijn vragen die tot de meest verbijsterende vragen van nu behoren.
Vragen als: 'Wat gebeurt er nadat we sterven?
Waar komt het universum vandaan? Wat gebeurde er voor de Big Bang?
Wat was er daarvoor? Waar kwam dat vandaan?'
In Shona hebben we een woord, zvinoera.
Toen de kerk ervan hoorde…
…veranderden ze het in iets dat 'heilig' betekent…
Maar de originele betekenis, voordat de kerk het kaapte…
…betekent een geweldig mysterie.
Iets onverklaarbaars.
Maar het bestaat.
Het is er, omdat je er de interactie mee aangaat.
Doordat ik een alien zag bereikte ik een plek waar ik mijn Afrikaansheid vond.
Mijn eigen Afrikaanse geloofssystemen en cultuur en spiritualiteit.
Ik geloof erin omdat ik het zag.
Dit verhaal delen we. dit verhaal zijn we trots op.
Als je over dit verhaal wilt praten…
…doe het. Als je dat niet wil, doe het niet.
Maar het is ook jouw verhaal.
Dit is belangrijk om te vertellen, maar niet zozeer…
…vanwege het incident zelf.
Het is een belangrijk menselijk verhaal.
Om te zeggen: 'Mensen hebben dit ervaren.'
Dat is empathie. 'Ik zie dingen vanuit jouw perspectief.'
Je kunt daarna in andere richtingen gaan, maar dat maakt ons menselijk.
Sommige mensen graven dieper.
Sommige mensen verdringen het en denken er niet aan.
Sommigen vonden antwoorden waar ze wat aan hadden.
Voor sommige mensen is het nog steeds een niet-passend puzzelstukje.
Er zijn mensen die er die dag waren die zeggen: 'Het is niet gebeurd.'
Dat is prima. Dat is ook een keus.
Er is zoveel meer te verkennen, en zoveel meer te weten over alles om ons heen…
…en ik besefte me niet dat ik negatieve invloed op het milieu kon hebben.
Dat ik dat bericht kreeg, zorgde zeker voor meer begrip…
…van mijn plek in de wereld.
Het was een echte openbaring…
…en deed me beseffen hoe kleingeestig ik dacht…
…en dat ik de mogelijkheid niet wilde accepteren…
…dat er iets is in deze materiële wereld dat ik niet begrijp.
De meeste mensen stellen de vraag: 'Zijn we alleen?'
Dat is niet de vraag voor mij. Het is: 'Wie zijn wij?'
En misschien beginnen met begrijpen dat iemand naar ons kijkt.
Wie zien zij?
62 kinderen meldden dat ze ruimteschepen en buitenaardse wezens zagen…
…op school die dag.
10 jaar later werd John Mack geraakt door een dronken bestuurder…
…en stierf ter plekke.
Mack en vele anderen zagen deze ontmoeting…
…als de meest belangrijke in de 20e eeuw.
Ondertiteld door: Noud van Oeteren