Po zaobserwowaniu niezwykłego obiektu na niebie ZImbabwe,
stację ZBC zalały telefony z całego kraju
z opisami UFO.
Kiedy to się wydarzyło?
Podczas przerwy.
Było widać błyskające światełka.
Istota stała w takiej odległości.
Było widać szczegóły.
Widziałam tę… osobę.
Miała wielkie oczy.
Wyglądał jak zwykły człowiek, czy…
Nie, był cały czarny.
- Czarny? - Tak.
I jego oczy miały dziwny kształt.
Jak się czułaś, gdy na ciebie patrzył?
Bałam się.
Chyba patrzył na nas wszystkich.
Jego oczy mówiły: „Chodź ze mną”.
Myśli pani, że dzieci mówią prawdę?
Wolę w ogóle o tym nie myśleć.
Jeśli będę o tym myślała, znów nie będę mogła spać.
Boję się. Cholernie. Jestem przerażony.
Myślałam, że obcy mnie zaatakują.
I co zrobią?
A jeśli nas porwą?
Coś tych ludzi spotkało.
Nie rozumiemy tego, ale coś się stało.
I nie są chorzy psychicznie. Zdecydowanie nie.
Widziało to ponad 60 dzieciaków.
Nie wymyśliliśmy tego.
To historia o ujawnieniu prawdy.
Nie wiadomo, jaka to będzie prawda, ale w końcu wyjdzie na jaw.
Od dawna ludzie widzieli na niebie niewytłumaczalne rzeczy.
Czy jesteśmy sami we wszechświecie?
W tych danych będzie coś wartego zbadania.
Niczego nie ukrywaliśmy.
Istnieją międzyplanetarne statki kosmiczne.
Myślałam, że to kosmita. Miał wielkie oczy.
Dzieje się tu coś ważnego i autentycznego.
SPOTKANIA
Jestem Ralph Blumenthal.
Byłem dziennikarzem New York Timesa przez 45 lat.
Teraz piszę artykuły do Timesa. I książki.
Największym zagrożeniem w tej branży,
którego sam doświadczyłem, są drwiny.
I to nie przypadek.
Nasz rząd od lat 50. stosuje politykę
drwin z ludzi, którzy widzieli UFO
i ujawnili te niesamowite historie.
To piętno pozostało do dziś.
W 2017 ROKU NEW YORK TIMES OPUBLIKOWAŁ SERIĘ PRZEŁOMOWYCH ARTYKUŁÓW
NA TEMAT TAJNEGO PROJEKTU PENTAGONU,
W KTÓRYM BADANO NIEZIDENTYFIKOWANE ZJAWISKA POWIETRZNE.
Gdy coś się pisze, nigdy nie wiadomo,
jaki będzie skutek.
Times wydrukował to na pierwszej stronie w niedzielę.
Efekt był wstrząsający.
Do artykułu dodaliśmy nagrania.
Niepublikowane dotąd nagrania marynarki wojennej.
To były jedne z najczęściej wyświetlanych materiałów Timesa.
Wiele osób twierdzi,
że dzięki temu temat stał się bardziej dostępny
i ludzie chętniej o nim mówią.
Ale nie pisaliśmy o kosmitach.
Pentagon też o nich nie mówi.
Nie zapuszczaliśmy się w te rejony.
Nie bez powodu.
Bo jak to ugryźć? Przyjdziesz do naczelnego i powiesz:
„Mam faceta, który widział UFO w swoim ogródku”.
Naczelny uśmiechnie się i powie: „Dobra, napisz o tym 500 słów.
Ma być zabawnie”.
Ale dla uczestników takich spotkań to nie było zabawne.
Wiedzą, co widzieli.
Ludzie widzieli rzeczy, których nie rozumieją.
To, że czegoś nie rozumiemy, nie znaczy, że nie powinniśmy o tym mówić.
KWESTIA WIARY
RUWA, ZIMBABWE
Ariel była świetną szkołą. Nie spędzaliśmy dużo czasu w klasie.
Widziałam kiedyś żyrafę w drodze na lekcje.
Mieliśmy rezerwat tuż przy szkole.
Tuż przy liceum!
A gdzie kapelusze?
Nauczyciele podchodzili do pracy z wielką pasją.
Nałóżcie kapelusze.
Tworzyliśmy społeczność.
Mogliśmy ufać wszystkim dorosłym.
Nauczycielom, wolontariuszom.
Dzięki nim czuliśmy się…
pewnie i nawiązywaliśmy więzi.
Ma już przyjaciół?
Gdzie?
Szkoła Ariel była drugą rodziną.
Chodziłem do szkoły Ariel. To dobra, prywatna szkoła.
Dorastałem czytając Biblię.
Patrzyłem na świat z chrześcijańskiej perspektywy.
Brat szedł tą samą ścieżką.
Miało to wpływ na to, czego doświadczyłem.
Postrzegam to w określony sposób.
Co tu dziś robimy?
Usłyszymy moją wersję.
Jaka jest twoja wersja?
Chodzi o to, co widziałem, prawda? Tego dnia.
Powiem o tym światu.
Od czego chcesz zacząć?
16 WRZEŚNIA 1994 ROKU
Byliśmy na przerwie.
Byłam w szóstej klasie.
Nauczyciele mieli krótkie zebranie.
Kręciłyśmy się z Salmą poza dozwolonym terenem.
Pamiętam jasne światło.
Bardzo blisko, tuż nad trawą.
Obie z Salma zapytałyśmy, co to jest.
Było jasne. Błyszczało.
Raz było je widać, raz nie.
Jakby oczy płatały nam figle.
SALMA BYŁA UCZENNICA
Moja przyjaciółka Emma i ja…
Podeszła i stanęła przy mnie.
Widziałam…
unoszący się w powietrzu obiekt. Był duży.
A wokół niego były małe.
Chyba zmieniali statki.
Byli jak mrówki. Robili swoje. Cokolwiek to było.
Statki były tutaj.
Jeden był duży.
Odtąd…
dotąd.
O takiej średnicy.
Srebrny, błyszczący dysk
ze światłami.
Na dolnej połowie były światła.
Robiły…
Wtedy zobaczyłam drzwi.
Nagle był tam. Tuż przed nami.
Mrugnęłam i zobaczyłam tę istotę.
Metr albo dwa ode mnie.
Istota stała…
w takiej odległości.
Było widać szczegóły.
To był słoneczny dzień.
Nie było więc mowy o pomyłce.
Miał czarne ubranie.
Bardzo obcisłe.
Podobne do stroju nurka.
Jak kombinezon do nurkowania.
I miał wielką głowę.
Owalną, ze spiczastym podbródkiem.
Miał wielkie oczy.
Tyle widziałam. Wielkie oczy. I czarne ciało.
Olbrzymie oczy. Nie dało się w nie nie patrzeć.
A gdy nasze spojrzenia się spotkały,
wszystko inne zniknęło.
- Co cię wystraszyło? - Dźwięk.
Jaki dźwięk?
Ten w powietrzu.
- Był tam dźwięk? - Tak.
Co to było? Ryk? Bzyczenie? Szum?
Jaki to był dźwięk?
Jakby ktoś grał na flecie.
Nie dotknął mnie. Fizycznie.
Ale czułam, jakby tym spojrzeniem dotykał całego mojego ciała.
Wtedy zaczęłam czuć jego przekaz.
Myśli przenikały bezpośrednio do mnie.
Nie mówił. To była jakby telepatia.
To było uczucie…
przytłaczające uczucie ważności naszego środowiska.
Środowisko musi być dla nas najwyższym priorytetem.
I musimy podejmować dobre dla niego decyzje.
Do życia potrzebne nam czyste powietrze, piękne rośliny, czysta ziemia.
Zwierzęta i rośliny…
Wszystko wokół nas.
Chyba chcą, żeby ludzie wiedzieli,
że krzywdzą ten świat.
Nie możemy być zbyt stechnizowani.
W tym wieku chyba nawet nie umiałam powiedzieć „technologia”.
Pamiętam, że rozmawiałam z kimś
i mówiłam: „Nie bądźmy zbyt stechnologizowani”.
Przekaz był jasny.
Technologia nie będzie…
Będzie rozwijać się dalej
i nie będzie to korzystne dla ludzi.
Jak ci to przekazał?
- Słowami czy… - Przez sumienie.
- Przez co? - Przez sumienie.
- Podpowiedziało ci to sumienie? - Tak, przez głowę.
Nigdy nie czułam takiej
więzi.
Szkoda tylko, że to, co działo się później,
nie było takie spokojne i… miłe.
Ostatni raz byłem tu 20 lat temu. Może nawet dawniej.
Gdy skończyłem szkołę Ariel.
Teraz pamiętam, czemu mama mnie tu posłała.
Przebywanie wśród natury jest wspaniałe.
DALLYN BYŁY UCZEŃ
Widziałeś UFO?
Nie, nie widziałem.
Wymyśliłem to wszystko.
Rozmawialiśmy z kolegą,
jak by tu zwiać z lekcji shona.
Część była rodowitymi Zimbabwejczykami,
shona był dla nich językiem ojczystym.
Żałuję, że się nie przykładałem.
Mój shona jest słaby. Chciałbym znać go lepiej.
Chciałem uciec z lekcji shona za wszelką cenę.
Wpadliśmy więc na szalony pomysł, który nie miał prawa się udać.
Teraz go nie widzę, ale wtedy był tam kamień.
Błyszczał w słońcu.
Pokazałem na niego i mówię:
„Patrzcie, statek! Tam jest kosmita!”.
Pierwszo- i drugoklasiści pytali: „Naprawdę?”. A ja potwierdzałem.
Po pół godziny mówiły o tym wszystkie dzieci.
Biegały w kółko. Szum był w całej szkole.
To mogła być milisekunda.
Albo dziesięć minut.
Wiem tylko, że gdy wreszcie mogłam puścić rękę Emmy,
na placu zabaw panował chaos.
Widziało to 60 dzieciaków.
Niski, długie ręce.
Zielona, owalna głowa. Wielkie oczy.
Cholernie się bałem. Byłem przerażony.
Może to był odblask od kamienia. Nie wiem.
Ale nie biegał tam żaden kosmita.
„A jeśli laser odetnie nam głowy?”. Takie myśli.
Po prostu panikowałem.
Po co obcy mieliby przybyć do szkoły i nie nawiązać z nikim kontaktu?
Przelecieli całe galaktyki.
Nie podejmuje się takiego ryzyka,
żeby pogadać z dziećmi.
Nie starałem się ustalić, co będzie dalej.
Ani dlaczego tu są.
Nie oglądałem się za siebie, byłem zbyt przerażony.
Nie mogłem uwierzyć w to, co widzę. Oni wszyscy
wskazywali kamień i mówili, że to UFO.
Ale tak to jest z dziećmi. Mają bogatą wyobraźnię.
I bardzo szybko są w stanie w coś uwierzyć.
To zdecydowanie nie był kamień. Wiem, jak wygląda kamień.
Można teraz pytać, co to mogło być.
Może to, może tamto.
Nie wiem. Nie dotykałem tego.
Ale to na pewno nie był kamień.
Gdyby tak było, nie stałbym tam
i nie pokazywał palcem.
Poszedłbym w stronę obcego.
Podszedłbym do statku.
Bo pewnie więcej nie miałbym takiej okazji.
Wejść w fizyczny kontakt z obcym.
Wiele osób się ze mną kłóci. Mówią, że kłamię. Mówią różne rzeczy.
Ale muszę być szczery z samym sobą.
Ja wiem, że nie było obcych.
Że to była zwykła plotka.
Wy wierzycie, że coś widzieliście. Przykro mi, że wytykam wam tę ściemę.
Ale muszę być szczery.
Nie mam wątpliwości, co wtedy widziałam.
Nigdy nie miałam wątpliwości.
Bądźmy szczerzy, dzieci kłamią.
Nie są tak niewinne, jak lubimy myśleć.
„Mówisz, że 60 osób skłamało?”.
Tak, 60 osób skłamało.
UNIWERSYTET HARVARDA
To był 1994 rok. Zakończyłem pierwszy proces
o molestowanie przeciw Kościołowi Katolickiemu.
Siedziałem w biurze
i zadzwonił do mnie wybitny prawnik
z zachodniej części kraju.
Powiedział, że ma dla mnie sprawę.
Chodziło
o profesora Harvardu, który wierzył w kosmitów.
Był ordynatorem oddziału psychiatrii w Cambridge.
Dostał nagrodę Pulitzera.
Stworzył pierwszą poradnię psychiatryczną w kraju.
Wiele osiągnął,
a teraz opowiada o zjawiskach związanych z obcymi,
których nie rozumiemy.
Powiedziałem, że chyba sam potrzebuje pomocy psychiatrycznej.
Ale był profesorem na stałym etacie
i komisja w Harvardzie uruchamiała tajne postępowanie,
żeby go tego etatu pozbawić.
To był pierwszy taki przypadek
w 350-letniej historii Uniwersytetu Harvarda.
Zaintrygowało mnie to.
Tego faceta należy traktować poważnie. Zdobył Nagrodę Pulitzera.
Zbudował od zera
oddział psychiatrii w szpitalu w Cambridge,
obecnie dumę Uniwersytetu Harvarda.
W tradycyjnej psychiatrii pacjent,
który twierdzi, że spotkał pozaziemskie istoty,
chyba automatycznie zostałby uznany
za chorego psychicznie.
Ja też tak zareagowałem,
gdy usłyszałem o tej sprawie pierwszy raz.
John przeprowadził ponad 150 rozmów
z osobami, które twierdziły, że porwali je obcy.
Ja rozmawiałem z 70 z nich.
Bardzo bolało je to, że nikt nie chce ich wysłuchać.
Ludzie uważali je za wariatów.
Zdaniem Johna nie były chore psychicznie,
były straumatyzowane.
O ile wiem, a ustaliłem to już
w 90 przypadkach,
nie było żadnych chorób psychicznych, które mogłyby to wyjaśnić.
Skoro opisują coś,
co jest bardzo podobne do opisów innych,
a my odrzucamy to, mówiąc: „To się nie stało”.
To co w takim razie się stało?
Tak rozumował John.
Czy podszedł pan do tematu, chcąc w niego wierzyć?
Czy jako sceptyk?
Jako sceptyk. To było niewiarygodne.
Coś takiego nie jest możliwe.
We wszechświecie nie mogą istnieć takie istoty.
Musi być jakieś inne wyjaśnienie.
Sprawdźmy, o co tu chodzi.
Uważnie zbadajmy wszystkie aspekty.
To chciałbym zrobić.
John stał się celebrytą.
Występował w programach talk-show
w pomiętym garniturze i poplamionym krawacie.
Przez ostatnie cztery lata dr Mack zbadał około 100 pacjentów,
którzy twierdzą, że byli uprowadzeni przez obcych.
Dr Mack to szanowany profesor, wykładowca Uniwersytetu Harvarda.
- Psychiatra z Harvardu… - Psychiatra z Harvardu…
I mówił, co myśli.
A Harvard
nie mógł znieść tego,
że John występował w telewizji
i nazwę uczelni zestawiano z czymś bardzo kontrowersyjnym.
Jest tu prawidłowość, której nie umiem wyjaśnić.
Po przerwie Sharon opowie nam o strachu, który odczuwa,
po spotkaniu z obcym.
Zdaniem Harvardu to był błąd w sztuce.
Uważali, że John powinien był leczyć tych pacjentów
za pomocą leków albo psychoterapii.
Że byli chorzy psychicznie, a John, słuchając ich
i nie negując ich doświadczeń,
robił im krzywdę.
Setki tysięcy ludzi w całym kraju,
co wynika z licznych ankiet,
miały bardzo podobne doświadczenia.
Nie znają się.
Szczegóły nie były nagłaśniane przez media.
Nic z tego nie mają.
Wręcz się tego wstydzą.
Słyszałem też o podobnych przypadkach u dwuletnich dzieci.
Odpadają więc kwestie osobowościowe.
I, jak już mówiłem,
u tych ludzi nie stwierdzono zaburzeń psychicznych.
Pozostaje więc tylko autentyczne doświadczenie.
Ryzykował całą swoją karierą.
Prawem do wykonywania zawodu.
Ale powiedział: „Nie dam się zastraszyć.
Postawię im się”.
Dzieje się coś, czego nie umiemy wyjaśnić. Trzeba na to spojrzeć poważnie, bez kpin.
John poleciał więc do Ruwy w Zimbabwe,
by dowieść, że te osoby
spotkało coś istotnego.
I że powinniśmy mieć otwarte umysły
i nie skupiać się tylko na świecie materialnym.
No dobrze. Ile z nich twierdzi, że… Co się stało?
Pracowałem nad książką o Johnie Macku.
Zajęło mi to 17 lat.
Intrygowało mnie to,
że John Mack zaryzykował całą karierę,
by badać ten… temat o złej opinii.
Można mówić: „Nie ma na to naukowych dowodów”.
Nie ma, ale Mack działał w obszarze,
w którym w ogóle nie ma dowodów naukowych.
Nie jestem tu po to, by mnie lubiano.
To nie konkurs popularności.
Mam prowadzić dobrą szkołę o dobrej reputacji.
I to właśnie robię.
Pytano, czemu jestem tu od 33 lat.
Może dlatego, że jestem leniwa?
Wstać, ubrać się, przyjść.
To muszę robić, nawet jeśli nie chcę. Codziennie.
Nieważne, czy mi się chce, czy nie. Jestem, bo to mój obowiązek.
Prowadzę chrześcijańską szkołę, ale mam własną wiarę.
Nie potrzebuję kościoła, by odnaleźć Boga. Wiem, że on jest.
A on wie, jakie mam problemy.
Pewnych rzeczy nie należy kwestionować.
Po prostu się je akceptuje.
I tak właśnie robię.
Nagrywacie już? Znów czuję się jak dzieciak!
LISIL BYŁA UCZENNICA
I łamię szkolne zasady!
Pani Bates mnie zabije, jeśli się dowie!
Staram się żyć normalnie.
Iść do przodu.
Ale to doświadczenie ciągle wraca.
Słyszałam inne dzieci…
Krzyczały, płakały.
Ale mnie przyciągała ta istota.
Pamiętam wielkie, czarne oczy.
I…
Nie wiem, czy to była telepatia.
Ale wiadomość, którą otrzymałam i którą pamiętam,
mówiła o tym, że niszczymy planetę.
Ale w tamtym okresie nie…
rozmawialiśmy o takich rzeczach.
Blokowaliśmy to i szliśmy dalej.
To było traumatyczne doświadczenie. Następnym razem mówiłam o tym,
gdy John Mack poprosił, żebym opisała to, co widziałam.
Czułam się bezpiecznie. Cieszyłam się,
że mogę z nim o tym pomówić i że mi wierzy.
Profesorze Mack, jest pan w Zimbabwe od 10 dni.
Co pan myśli po rozmowach z dziećmi
w szkole Ariel?
Przez te dwa dni starałem się mieć otwarty umysł.
Brałem pod uwagę, że te dzieci
mogło przekonać jedno z nich
i opowiedziały bajeczkę.
Rozmawialiśmy z kilkunastoma z nich. Z każdym indywidualnie.
Był jednym z ostatnich reporterów, którzy przyszli do szkoły.
Wcześniej ekipy dziennikarskie przyjeżdżały z całego świata,
ale nie traktowano mnie poważnie.
Jaki był skutek patrzenia w te oczy?
Tego, że cię obserwował. Jak to na ciebie wpłynęło?
- To było straszne. - Straszne?
Liczyłam, że oni mnie zrozumieją i wysłuchają.
I pomogą mi zrozumieć, co się ze mną dzieje.
Mama układa mnie do snu.
Zasypiasz od razu
czy przez pewien czas nie śpisz?
Nie śpię i boję się każdego dźwięku.
- Nadal boisz się w nocy? - Tak.
A czego się boisz?
Że on nadal na mnie patrzy
i mnie zabije.
Twoja mama wie, że się boisz?
Nie. Raczej mi nie uwierzy.
Co przekonałoby cię, że jesteś bezpieczna?
Nie wiem.
Co sprawi, że będziesz mniej się bać?
- Ten człowiek. Nadal o nim myślę. - Nie możesz przestać o nim myśleć?
- Tak. - Aha.
A jak…
A co zmniejszyłoby twój lęk? Czy on może coś z tym zrobić?
Nie.
Przyjechał taki facet.
Wysoki, mówił wolno i z namysłem.
On naprawdę…
słuchał.
Możesz mi powiedzieć, co się wtedy wydarzyło?
Byłaś na zewnątrz. Była przerwa, tak?
Tak.
Co zobaczyłaś na początku?
Poszliśmy na dół placu zabaw.
„Powiedz mi, co widziałeś.
Jak się czułeś?
Miałeś wrażenie, że się z tobą komunikują?”.
Pamiętam te pytania.
Potem dali nam kartki i kredki
i mieliśmy narysować to, co widzieliśmy. Narysowałem.
Rysuję statek.
Miał światła.
Ramiona? Były długie czy krótkie?
Raczej długie.
I miał włosy?
Tak. Jak u Michaela Jacksona.
I miał czarny kombinezon. O taki.
I wielkie oczy. Rozumiem.
Narysowałeś źrenice. Miał źrenice?
Tak, były białe.
Oczy większe od naszych.
Co się potem stało?
To było na koniec przerwy.
Wróciliśmy do klasy
i powiedzieliśmy nauczycielowi, ale nie chcieli nam wierzyć.
Nie wierzyli wam? Naprawdę?
- Tak. - Ale wszyscy mówiliście to samo.
Nauczyciele nam nie wierzyli.
Nic a nic.
Uważali, że mogliśmy coś widzieć, ale nie wierzyli w te istoty
i to coś owalnego.
Na początku próbowaliśmy to ignorować.
COLIN MACKIE DYREKTOR (1994)
Robiliśmy to, co zwykle.
Chyba w ogóle nie rozmawialiśmy o tym z dziećmi.
Bo to było coś, z czym nie mieliśmy do czynienia.
Więc trzymaliśmy się tego, co znamy.
Mieszkam w szkole…
JUDY BATES, 1994
…i staram się o tym nie myśleć.
Bo znów nie będę mogła spać!
- Czyli źle pani śpi? - Tak!
Miałam przez to wiele nieprzespanych nocy.
Staram się więc o tym nie myśleć.
Na początku powiedzieli nam,
że to był ogrodnik, który tam pracował.
„I koniec rozmów na ten temat”.
Nadal podchodzę do tego sceptycznie,
bo dzieci potrafią przekonywać się wzajemnie, że coś widziały
i wzajemnie się nakręcać.
Skąd mogą wiedzieć, co widzieliśmy?
To nie był ogrodnik!
Nic nie widziały. Myślę, że ktoś wymyślił tę bajeczkę.
Wspólnie ją stworzyły. Tak uważam.
Pracuję z dziećmi od dawna i nauczyłem się być ostrożny
przy interpretacji tego, co mówią.
Każdy myśli za siebie i wybiera, w co wierzy.
Może naprawdę wierzą, że to widzieli.
Przykro mi, ale tak nie było.
Okłamują sami siebie.
Ja kłamałem na początku,
ale oni dalej ciągną tę historię.
Skłamało 60 dzieci?
Skłamało
albo dało się przekonać kolegom?
To bardzo duża grupa.
Jeśli będę miał piątkę szesnastolatków,
które zeznają, że nauczyciel albo ksiądz je molestował,
będzie to silny dowód
i wygram sprawę. Jasne?
A tu mamy 60 osób, opisujących tę samą sytuację.
Czemu mamy to lekceważyć?
W kręgach prawnych takie zeznania mają dużą moc.
Sądy uznają zeznania naocznych świadków.
Można kogoś skazać na podstawie takich zeznań.
Nawet na karę śmierci.
Mack mówił: „To moja praca. Jestem psychiatrą.
Regularnie rozmawiam z ludźmi. I ustalam, czy mówią prawdę,
czy coś sobie wymyślili”.
Gdy więc ci ludzie opowiedzieli Mackowi swoje historie,
był to, jak mówił, „właściwy wpływ”.
Pokazali mu strach, który odczuwali w tym momencie.
I był pewny,
że to nie było coś, co można udawać.
- Mam z tym problem. - Dlaczego?
Nie chce mi się w to wierzyć.
Ci ludzie opowiadali tak intensywnie,
to było dla nich tak istotne i ważne. Tak się tego bali.
Jako psychiatrze trudno mi uwierzyć, że nie było to prawdziwe doświadczenie.
Chciałbym, żeby z nami porozmawiali, zadali poważne pytania.
Pokazali nam, że nie zwariowaliśmy.
Nie mogłam mówić o tym w domu. Tata nie chciał słyszeć o takich rzeczach.
Nie chciał nosić tego piętna.
Rodzice powiedzieli mi wprost: „Nie widziałeś tego”.
Baliśmy się, że oberwiemy.
Nie chodzi o to, w co wierzymy.
Chodzi o ich doświadczenia
i to, jak dorośli wokół nich
na nie reagują.
Myślę,
że to fundamentalna zasada całej edukacji.
Niezależnie od własnego światopoglądu, polityki i uprzedzeń,
dajemy innym szansę otwarcie komunikować
ich własne idee i poglądy.
Straciłam przez to kolegów.
Byłam wariatką,
która nie chciała przyznać, że to był tylko ogrodnik.
Bo uparcie twierdziłam, że to miało miejsce.
Na tym etapie bardzo mnie piętnowano.
Zwykle nie zapraszamy do telewizji ludzi
z tak dziwnymi historiami.
Bo, szczerze mówiąc, brzmi to jak szaleństwo.
Pod wieloma względami spotkanie było mniejszą traumą niż następstwa.
Następstwa były bolesne.
To miało na niektórych duży wpływ. I pojawia się pytanie.
Czy te osoby miały problemy psychiczne już wcześniej?
Czy ten dzień, te kłamstwa
wywołały te problemy psychiczne?
W ciągu czterech lat emisji nie kręciliśmy programu o obcych.
Bo wiele osób w zespole podchodzi do nich sceptycznie.
Na początku szukałem.
Pytałem ludzi.
Ale na pewnym etapie zaczęli zachowywać się wrogo.
Najagresywniej zareagował pastor, który poczerwieniał na twarzy
i warknął: „Nie. Obcy nie istnieją”.
Naprawdę zależało mu, żebym przestał pytać.
I zacząłem się czuć jak wariat.
Dlaczego traktujemy jak wariatów ludzi, którzy weszli w kontakt z innymi istotami,
z inną inteligencją?
Dlaczego uważa się za szalonych ludzi,
którzy naprawdę wierzą, że to miało miejsce?
Ponieważ w okresie dojrzewania
nie wierzono mi w coś, co było dla mnie ważne,
później, gdy miałam inne ważne doświadczenia,
problemy życiowe,
trudno było mi otworzyć się przed innymi
i powiedzieć im, co się stało.
Mówiono mi, żeby poszła do terapeuty,
z kimś o tym porozmawiała.
Nie poszłam.
Uwierzą mi?
Czy może znowu będę musiała walczyć
i dowodzić, że coś przeżyłam?
Ci ludzie mówią prawdę. Nie wiemy, czym były te doświadczenia.
Ale należy zaakceptować to, że mówią prawdę
o czymś, co bardzo silnie przeżyli.
Dlaczego tak wspaniałe jest to,
że wierzmy w Boga i różne duchy?
A jednocześnie to doświadczenie
jest dla nas zupełnie obce.
O ile wiem, jest teraz więcej ludzi, w tym dyrektorka szkoły,
którzy mieli te same doświadczenia.
Nie wiem, kiedy dokładnie to przeżyłam.
Ale po tym, co widziały dzieci, a przed przyjazdem profesora Macka.
Ale nie mówiłam o tym.
Byłam w nocy w sypialni.
I zabrano mnie
na statek.
Byłam na wąskim łóżku,
co mnie bawiło, bo jestem gruba.
Myślałam: „Boże, żebym tylko nie spadła”.
Bardzo wąskie.
Wokół byli ci mali ludzie.
Ludzie… obcy.
Powiedzieli: „Nie patrz w górę”,
Więc spojrzałam, bo taka już jestem.
Włożyli mi coś do pępka.
To mógł być jakiś czip.
Potem był rozbłysk i zniknęli.
Brzmi jak film. Ale to nie był film.
To była moja sprawa.
Po cichu radziłam sobie sama.
Słabo mi szło, musiałam brać Prozac.
I źle czułam się w szkole.
Zaczęłam myśleć: „Może nie powinnam już tu być?”.
Może myślałam o samobójstwie?
Nie wiem.
Ale nie było mowy, że powiem o tym profesorowi Mackowi.
Albo komuś innemu. Trzymałam to w tajemnicy.
Potem wrócili i zapytali, czy chcę lecieć z nimi.
Bo byłam nieszczęśliwa.
Powiedziałam, że nie chcę. Potem wrócili jeszcze raz. Ostatni.
I powiedzieli: „Masz ostatnią szansę.
Lecisz z nami?”.
Ja na to: „Nie. Zrobię to, co do mnie należy”.
Nie porzuca się projektu. Prowadzi się go do końca.
Jak tam? Jak się masz?
Miło, że zapytali. Ale nie chciałam lecieć.
Tak było lepiej dla dzieci. I odlecieli.
John Mack zajmuje się wróżkami i obcymi,
ale nadal pobiera solidną pensję.
A profesorów Harvardu się nie zwalnia.
Czy teorie waszego kolegi
są żenujące dla grona psychiatrów?
Tak, to żenujące dla psychiatrów i trochę martwimy się o Johna.
Pogubił się?
John to bardzo utalentowany i inteligentny człowiek,
ale w pewnych sprawach wykazuje za duży entuzjazm.
Tym razem przesadził.
Stracił rozsądek.
Harvard twierdził, że John popełnił błąd w sztuce.
Ten temat powracał na przesłuchaniach.
Ich teoria brzmiała:
„Nie mówiąc tym ludziom, że są chorzy,
nie przypisując im leków
na te choroby, popełniasz błąd w sztuce lekarskiej”.
Ci pacjenci mają problemy psychiczne.
Ale te problemy maskuje
to szalone wyjaśnienie.
Gdy byłem w liceum, w drugiej albo trzeciej klasie,
stałem się religijny.
Zapytałem pastora:
„Dobrze, rozumiem.
Jezus przybył na Ziemię i zmarł za nasze grzechy.
Ale skąd przybył?”.
Pytałem go:
„Czy to możliwe, że był kosmitą?
Bo widziałem coś podobnego”.
A on powiedział tylko:
„Nie. Nie widziałeś!”.
Ludzie mówili mi wprost: „Nie widziałeś tego”.
Jeden biały pastor powiedział mi nawet:
„Wiesz, doświadczenia
z dzieciństwa są bez znaczenia.
To, kim byłeś jako Afrykanin, jest bez znaczenia”.
Dosłownie powiedział „bez znaczenia”. Nie mam prawa do indywidualizmu.
W całym tym wielkim świecie
jest tyle różnych ludzi i języków,
a ty mówisz, że to bez znaczenia?
Wyruszyłem więc w podróż w poszukiwaniu odpowiedzi.
Skoro okłamywali siebie przez tyle lat,
może ktoś serio musi im powiedzieć:
„Tak nie było. Pobudka!”.
By mogli zacząć dochodzić do siebie po kłamstwie, które powtarzali tak długo,
że w końcu sami w nie uwierzyli.
Ukrywałam to przez 20 lat.
Dusiłam to w sobie.
Straciłam przez to dużą część dzieciństwa.
I dużo wspomnień z dzieciństwa,
bo nie chciałam rozdrapywać tej rany. Ponownie przeżywać tej traumy.
A gdy słyszysz dźwięk, myślisz, że co to jest?
Że ktoś przyszedł do domu,
żeby ukraść mnie i wszystkie moje zabawki.
Nie umiałam o tym rozmawiać nawet ze swoim mężem.
Jest katolikiem o tradycyjnych poglądach i pytał mnie:
„O czym jest ten dokument?”.
Odpowiedziałam: „Bardzo długo
bałam się, że jeśli ci powiem, uznasz mnie za wariatkę
i mnie zostawisz”.
I na początku powiedział: „Nie.
To niemożliwe!
Nie mogę mieć żony, która widziała kosmitów!”.
Wszedłem do sali rozpraw, którą przygotowali w Harvardzie.
Było tam półkoliste podium,
gdzie siedziała trójka lekarzy. Wyglądali jak trybunał.
Zebraliśmy oświadczenia pod przysięgą
i zeznania ludzi, którzy twierdzili, że John uratował im życie.
Gdyby nie on, wielu z nich popełniłoby samobójstwo.
Dorośli, którym ufałam, nie chcieli mnie słuchać.
A Johna Macka
nie trzeba było przekonywać.
I wiem, że mocno za to oberwał.
To nie było dla niego miłe doświadczenie.
Musiał o nas walczyć.
Trwało to 14 miesięcy.
Odbywały się kolejne posiedzenia.
Oczywiście wieści o tym sądzie kapturowym w końcu wyciekły.
Ludzie byli oburzeni.
I chyba ten przeciek
był jednym z powodów, dla których Harvard się wycofał.
Nie szokuje mnie to.
Podejrzewałem,
że jeśli wstrząsnę klatką ich światopoglądów
czymś niedopuszczalnym,
imperium będzie kontratakować.
Najwyższe władze uniwersytetu zrozumiały,
że to zwykłe polowanie na czarownice.
I zamknęły tę sprawę.
To było inspirujące.
Wręcz uzdrawiające.
Jesteśmy przekonani, że doszło do niezwykłego wydarzenia.
Unikalnego w historii UFO.
I jeśli cokolwiek może przekonać grupę o węższych horyzontach,
że istnieje inteligentne życie
„nie z tego świata”, jak ujęła to pani dyrektor,
to powinno to być to wydarzenie.
Był rzadkim przypadkiem osoby, która miała dość odwagi,
by zmierzyć się z tym dziwnym tematem.
Do dziś pozostaje to wielką zagadką.
Nie ma wyjaśnienia dla tych zdarzeń.
Czym są te UFO?
Czy są z nimi powiązane jakieś istoty?
To jedne…
z największych pytań naszych czasów.
Podobne pytania to: co się dzieje po śmierci?
Skąd się wziął wszechświat? Co było przed Wielkim Wybuchem?
Co było jeszcze wcześniej? Skąd się wzięło?
W shona mamy takie słowo…
„zvinoera”.
Gdy wziął się za nie Kościół,
przetłumaczono je jako „święte”.
Ale pierwotnie, zanim przejął je Kościół,
oznaczało „coś tajemniczego”.
Coś niewyjaśnionego.
Ale realnego.
Jest, bo wchodzimy z tym w interakcję.
Spotkanie z obcym pozwoliło mi odnaleźć moją afrykańską tożsamość.
Afrykański system wierzeń, kulturę i duchowość.
Wierzę w to, bo to widziałam.
Dzielimy się tą historią. Jesteśmy z niej dumni.
Jeśli ktoś chce o niej mówić,
niech mówi. Jeśli nie chce, to nie. Ale to również wasza historia.
To ważna historia,
ale niekoniecznie ze względu na sam incydent.
To ważna historia człowieka.
Krótko mówiąc, doświadczyli tego ludzie.
To empatia. Spojrzenie z czyjejś perspektywy.
Nasze drogi mogą się potem rozejść, ale to czyni nas ludźmi.
Niektórzy postanowili kopać dalej.
Inni odcięli się od tego i o tym nie myślą.
Jeszcze inni znaleźli odpowiedzi, które ich zadowalają.
Dla niektórych to nadal element układanki, który nigdzie nie pasuje.
A niektórzy byli tam wtedy,
ale mówią: „To się nie stało”.
I w porządku. To też wybór.
Jest jeszcze tyle do zbadania. Tyle do poznania w świecie wokół nas.
Nie wiedziałam, że mogę negatywnie wpływać
na środowisko.
Dzięki tej wiadomości inaczej rozumiem
moje miejsce w świecie.
Otworzyło mi to oczy
i pozwoliło zrozumieć, jak ograniczone było moje spojrzenie.
Że nie chciałem zaakceptować tego,
że jest w tym materialnym świecie coś,
czego nie rozumiem.
Dla wielu osób pytanie brzmi: „Czy jesteśmy sami?”.
Nie zgadzam się. Pytanie brzmi: „Kim jesteśmy?”.
Może powinniśmy zrozumieć,
że może na nas patrzeć ktoś inny. I zapytać:
„Kogo oni widzą?”.
TEGO DNIA KONTAKT ZE STATKAMI KOSMICZNYMI I POZAZIEMSKIMI ISTOTAMI
ZGŁOSIŁO 62 DZIECI.
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ JOHNA MACKA POTRĄCIŁ PIJANY KIEROWCA.
ZGINĄŁ NA MIEJSCU.
MACK I WIELE INNYCH OSÓB UWAŻA TO SPOTKANIE
ZA NAJWAŻNIEJSZE W XX WIEKU.
Napisy: Paweł Awdejuk