หลังจากเหตุพบเห็นวัตถุประหลาด บนท้องฟ้าของซิมบับเว
ก็มีผู้คนทั่วซิมบับเวหลั่งไหลโทรเข้ามาที่ซีบีซี
อธิบายถึงวัตถุบินที่ไม่สามารถระบุได้
แล้วเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกี่โมงครับ
ตอนพักค่ะ
คุณจะเห็นเป็นแสงไฟกะพริบๆ
มันน่าจะห่างไปประมาณนี้ค่ะ
มองเห็นรายละเอียดได้เลย
และหนูก็เห็น… คน
และตาโตมากๆ
ผู้ชายคนนั้นดูเหมือนคนทั่วๆ ไป หรือว่าแตกต่าง…
ไม่ฮะ เขาตัวดำสนิทเลย
- ดำสนิท - ฮะ
แล้วตาก็เรียวๆ เป็นทรงแปลกๆ
มันรู้สึกยังไง… ตอนที่เขามองหนูน่ะ
หนูกลัว
เหมือนมันกำลังมองเราทุกคน
ตาเขามองมาเหมือนกับว่า "ฉันอยากให้เธอมาด้วยกัน มากับฉัน"
คิดว่าพวกเด็กๆ พูดเรื่องจริงไหม
ไม่หรอก ฉันไม่อยากคิดถึงมันเลย
ถ้าฉันคิดขึ้นมา ก็คงจะนอนไม่หลับแน่ๆ
ผมกลัวนะ กลัวหัวหดเลย ผมกลัวสุดขีด
หนูคิดว่าพวกมนุษย์ต่างดาว จะมาทำร้ายหนู
ทำร้ายหนูเหรอ ทำยังไง
ถ้าเราถูกลักพาตัวล่ะ
มีบางอย่างเกิดขึ้นกับคนพวกนี้
เราไม่เข้าใจหรอก แต่มีบางอย่างเกิดขึ้น
และคนพวกนี้ไม่ได้ป่วยทางจิต พวกเขาไม่ได้ป่วยทางจิตเลย
มีเด็กกว่า 60 คนที่เห็นสิ่งที่ฉันเห็น
เราไม่ได้กุเรื่องขึ้นมา
เรื่องนี้เกี่ยวกับการเปิดเผยความจริง
คุณไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่สุดท้ายแล้วความจริงจะเปิดเผยออกมา
(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของเวลาที่มีการบันทึกไว้
มนุษย์ต่างพบเห็น วัตถุที่ไม่สามารถอธิบายได้บนท้องฟ้า
ในจักรวาลนี้มีเพียงพวกเรางั้นหรือ
ที่ไหนสักแห่งในแหล่งข้อมูล จะมีสิ่งที่ควรค่าแก่การสืบสวน
เราไม่ได้ปิดบังอะไร
มียานอวกาศระหว่างดาวเคราะห์อยู่
หนูคิดว่ามันเป็นมนุษย์ต่างดาว และตามันก็โตมาก
มีสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งยวดเกิดขึ้น
ซึ่งเป็นเรื่องจริงแท้ครับ
(Encounters: ปรากฏการณ์ต่างดาว)
โอเคครับ ผมราล์ฟ บลูเมนธาล
ผมเป็นนักข่าวของนิวยอร์กไทม์สมา 45 ปี
ตอนนี้ผมทำงานส่งให้ไทม์ส ผมเขียนหนังสือ
ความเสี่ยงที่สุดของวงการนี้
ซึ่งผมได้เจอมากับตัว ระหว่างที่เขียนเรื่องนี้คือการถูกหัวเราะเยาะ
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะครับ มัน…
น่าเสียดายที่รัฐบาลของเราในยุค 50 ตัดสินใจออกนโยบาย
เย้ยหยันผู้คนที่ได้เห็นยูเอฟโอ
และออกมาเล่าเรื่องน่าสนใจพวกนี้
และตราบาปนั้นก็อยู่มาจนถึงทุกวันนี้ครับ
(ในปี 2017 นิวยอร์กไทม์ส ตีพิมพ์บทความเขย่าวงการ)
(เปิดโปงโครงการลับของเพนตากอน)
(ซึ่งตรวจสอบเรื่องปรากฎการณ์ทางอากาศ ที่ไม่สามารถระบุได้หรือยูเอพี)
คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าสิ่งที่คุณเขียนไป
จะส่งผลกระทบอย่างไรบ้าง
และทางไทม์สก็เอาขึ้นหน้าหนึ่งฉบับวันอาทิตย์
แล้วมันก็ส่งผลกระทบใหญ่หลวง
เรานำเสนอเรื่องราวพร้อมกับคลิปวิดีโอ
จากทางกองทัพเรือที่ไม่มีการเปิดเผย ต่อสาธารณชนมาก่อน
นี่เป็นหนึ่งในวิดีโอ ที่มีคนดูมากที่สุดในนิวยอร์กไทม์ส
และผมไม่ได้พูดเองนะ คนอื่นพูดกัน
ว่ามันทำให้เรื่องนี้เข้าถึงสื่อกระแสหลักมากขึ้น
และคนก็สะดวกใจจะรายงานเรื่องนี้มากขึ้นครับ
แต่เราไม่ได้พูดถึงมนุษย์ต่างดาว
และทางเพนตากอนก็ไม่ได้พูดถึงมนุษย์ต่างดาว
เป็นประเด็นที่เราไม่ได้พูดถึง
เพราะมีเหตุผลอยู่ครับ
เพราะคุณจะรับมือกับมันยังไง คือคุณจะเข้าไปหาบก.แล้วบอกว่า
"ผมมีเรื่องของคนที่เจอยูเอฟโอ ตรงสวนหลังบ้าน"
แล้วบก.ก็จะหัวเราะบอกว่า "โอเค เขียนมายาว 500 คำแล้วกัน
ขอฮาๆ ด้วยนะ"
แต่สำหรับคนที่เจอปรากฏการณ์นี้
มันไม่ฮาเลยนะครับ
พวกเขารู้ตัวว่าเห็นอะไร
พวกเขาเห็นในสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ
และแค่เพราะเราไม่เข้าใจบางสิ่ง ก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ควรพูดถึงมัน
(ผู้ศรัทธา)
(รูวา ซิมบับเว)
แอเรียลเป็นที่ที่เหมาะต่อการเรียนรู้ เราไม่ค่อยได้อยู่ในห้องเรียน
ฉันถือว่าโชคดีมากที่ได้ เห็นยีราฟระหว่างนั่งรถไปโรงเรียน
ได้มีสวนสัตว์อยู่ติดรั้วโรงเรียนเลยน่ะค่ะ
ติดรั้วโรงเรียนมัธยมปลาย
หมวกเธออยู่ไหนเนี่ย
พวกคุณครูก็ไฟแรงกับการสอน
ต้องใส่หมวกไว้หรือเปล่า
เราเป็นชุมชน
เราไว้ใจผู้ใหญ่รอบตัวเราได้เต็มที่
ไม่ว่าจะเป็นครูหรืออาสาสมัคร
พวกเขาทำให้เรา…
รู้สึกปลอดภัยและเชื่อมโยงกัน
เขามีเพื่อนหรือยัง
ตรงไหน
โรงเรียนแอเรียลเป็นครอบครัวที่สองของฉัน
ผมเรียนที่โรงเรียนแอเรียล ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ดีมาก เป็นโรงเรียนเอกชน
และส่วนใหญ่ก็เป็นการอ่านพระคัมภีร์
ทำความเข้าใจมันในมุมมองของคริสเตียน
น้องชายผมก็เดินตามเส้นทางเดียวกัน
ผมรู้ว่ามันมีผลต่อสิ่งที่ผมพบเจอ
การได้เห็นและมองมันในมุมมองแบบนึง
วันนี้เรามาที่นี่ทำไมครับ
เพื่อฟังเรื่องจากมุมผม
แล้วมุมของคุณเป็นยังไงครับ
(คุดซาไน อดีตนักเรียน)
สิ่งที่ผมเห็นในวันนั้นใช่ไหม
ผมจะได้บอกคนอื่นๆ
อยากเริ่มจากตรงไหนดีครับ
(วันที่ 16 กันยายน ปี 1994)
เราอยู่ในช่วงพักกลางแจ้ง
ฉันอยู่ป.หก
และพวกครูก็ไปประชุมสั้นๆ กัน
ซัลม่ากับฉันกำลังเดินเล่นกัน อยู่แถวๆ บริเวณนอกเขต
แล้วฉันก็จำได้ว่ามีแสงสว่าง
อยู่ใกล้มากๆ แค่เหนือพื้นหญ้า
ทั้งซัลม่าและฉันก็แบบ "นั่นอะไรน่ะ"
มันแวววาวมาก สว่างวาบ
แวบนึงเห็น แล้วอีกแวบก็ไม่เห็น
เหมือนตามันเล่นพิเรนทร์ใส่เรา
(ซัลม่า อดีตนักเรียน)
แล้วเอ็มม่าเพื่อนฉันกับฉันก็…
เธอมายืนอยู่ข้างๆ ฉัน
หนูเห็น…
วัตถุโฉบมาใกล้ มันใหญ่มากเลยด้วย
แล้วก็มีอันเล็กๆ อยู่รอบๆ
จ้ะ
แล้วก็ดูเหมือนมันกำลังสลับยานกันอยู่
พวกมันเหมือนมดเลย แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ
ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม
ยานมันอยู่ตรงนี้เลยค่ะ
ลำแรก… เป็นลำใหญ่มาก
ใช่ ตั้งแต่ตรงนั้นถึง…
นี้เลย
เป็นเส้นผ่านศูนย์กลาง
จานสีเงินเงาวับ
ที่มีไฟ
ตรงส่วนล่างมีไฟอยู่
มันแบบ…
แล้วหนูก็เห็นประตู
แล้วจู่ๆ เขาก็ยืนตรงนั้น ตรงหน้าเราเลย
ฉันกะพริบตาแล้วฉันก็เห็นสิ่งมีชีวิต
อยู่ห่างไปแค่เมตรสองเมตรเองค่ะ
สิ่งมีชีวิตนั้นน่าจะ…
ห่างไปไม่เกินนี้
คุณมองเห็นรายละเอียดได้เลย
แล้ววันนั้นอากาศก็สดใสมาก
เท่ากับว่าเราเห็นทุกอย่างชัดเจน ไม่มีพลาดแน่นอน
เขาใส่ชุดสีดำ
แนบเนื้อมาก
เหมือนชุดดำน้ำน่ะค่ะ
- เหมือนชุดดำน้ำ ชุดดำน้ำลึก - อืม
และมันก็มีหัวที่ใหญ่มาก
หน้ารูปไข่ แล้วก็มีคางแหลมๆ ลงมาแบบนี้
ตาโตมากๆ
หนูเห็นแค่นั้นแหละค่ะ ตาโตแล้วก็ตัวดำ
ตาโตมาก… จนอดที่จะไม่มองไม่ได้
แล้วพอเราสบตากัน
ทุกอย่างรอบตัวเราก็หายไปหมด
อะไรทำให้หนูกลัว
เสียง
เสียงอะไร
เสียงที่เราได้ยินในอากาศ
- หนูได้ยินเสียงในอากาศเหรอ - ค่ะ
มันเป็นยังไง เหมือนเสียงคำราม หรือเสียงหึ่งๆ หรือเสียงคลอๆ
เป็นเสียงแบบไหน
เหมือนมีคนเล่นฟลูตอยู่ค่ะ
มันไม่ได้โดนตัวฉัน
แต่มันรู้สึกเหมือนสายตาที่จ้องมานั้น มันแตะไปทั่วร่างกายของฉัน
และนั่นคือตอนที่ฉันเริ่มรับรู้ได้ถึงสารนี้
ความคิดมันพุ่งเข้าใส่ตัวฉันเลยน่ะค่ะ
มันไม่ใช่การพูด แต่มันเหมือนเป็นกระแสจิตน่ะค่ะ
มันเป็นความสัมผัสได้ถึง…
ความรู้สึกว่าสิ่งแวดล้อมมันสำคัญแค่ไหน อย่างท่วมท้นรุนแรงค่ะ
เราต้องให้ความสำคัญ สิ่งแวดล้อมเป็นอันดับหนึ่ง
และเราทุกคนต้องเลือกทางที่ถูกต้อง เพื่อสิ่งแวดล้อมค่ะ
เราต้องการอากาศบริสุทธิ์ ต้นไม้สวยๆ และดินที่สะอาดเพื่อมีชีวิตและเจริญเติบโตได้
ตั้งแต่สัตว์ ไปจนถึงต้นไม้ ไปจนถึง…
ทุกสิ่งอย่างรอบตัวเราน่ะค่ะ
หนูคิดว่าพวกเขาอยากให้คนรู้
ว่าเรากำลังทำร้ายโลกใบนี้
และเราไม่ควรพัฒนาเทคโนโลยีให้ล้ำหน้ามากไป
ฉันว่าฉันยังไม่รู้จักคำว่าเทคโนโลยีด้วยซ้ำ ตอนอายุเท่านั้น ก็เลย…
และฉันก็จำได้ว่าถูกสัมภาษณ์
แล้วฉันก็พูดอะไรทำนองว่า "ไม่ควรพัฒนาเทคโนโลยีให้ล้ำหน้ามากไป"
ข้อความมันชัดเจนมากค่ะ
ว่าเทคโนโลยีจะไม่…
คือมันจะมีแต่พัฒนาไปข้างหน้า
และมันจะไม่ส่งผลดีอันใดต่อมนุษย์
พวกเขาสื่อสารกับหนูยังไง
- คำพูดหรือว่า… - หนูว่าคงเป็นทางสติ
- อะไรนะ - สติบอกหนู
- คือหนูมีสติรับรู้ได้แบบนั้นเหรอ - ค่ะ สมองหนูรับรู้ได้
ฉันไม่เคยรู้สึกถึงความเชื่อมโยง…
แบบนั้นมาก่อน
โชคร้ายที่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
มันไม่ได้สงบและสวยงามเท่าไร
ครั้งสุดท้ายที่ผมมาที่นี่ คือเมื่อ 20 ปีก่อนหรือนานกว่านั้น
เป็นตอนที่ผมเรียนจบจากโรงเรียนแอเรียล
ตอนนี้ผมจำได้แล้วว่า ทำไมแม่ถึงอยากให้ผมมาเรียนที่นี่
การได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติมันวิเศษมาก
(ดัลลิน อดีตนักเรียน)
ตกลงคุณได้เห็นยูเอฟโอไหม
ไม่ ผมไม่เห็นยูเอฟโอ
ผมกุเรื่องขึ้นมา
ผมกับเพื่อนๆ กำลังปรึกษากัน
ว่าจะโดดวิชาภาษาโชนายังไงดี
เพื่อนในห้องบางคนเป็นคนซิมบับเวท้องถิ่น
ภาษาโชนาเลยเป็นภาษาแม่อยู่แล้ว
และผมก็อยากย้อนไปตั้งใจเรียนนะ
เพราะผมไม่คล่องภาษาโชนาเลย อยากจะเก่งกว่านี้
และผมก็อยากโดดวิชาภาษาโชนามากๆ ไม่ว่าต้องทำยังไง
เราเลยปิ๊งไอเดียเพี้ยนๆ ขึ้นมา ซึ่งมันไม่น่าจะได้ผลเลยด้วยซ้ำ
ตอนนั้นผมไม่รู้หรอก แต่ตอนนั้นมันมีหินอยู่
เป็นหิวแวววาวและก็สะท้องแสงอาทิตย์
แล้วผมก็ชี้ไปบอกว่า
"ดูสิ นั่นยานอวกาศ นั่นมนุษย์ต่างดาว"
แล้วพวกเด็กป.หนึ่งป.สองก็ "จริงเหรอ" ผมก็ "มนุษย์ต่างดาวจริงๆ นะ"
ภายในครึ่งชั่วโมง เด็กทุกคนก็พูดเรื่องนี้กันหมด
เด็กพากันวิ่งอลหม่าน เสียงดังไปทั่วโรงเรียน
อาจจะแค่เสี้ยววินาที
อาจจะสิบนาที
ที่ฉันรู้คือพอรู้สึกตัวปล่อยมือเอ็มม่าได้
ทั้งสนามเด็กเล่นก็โกลาหลไปหมด
มีเด็ก 60 คนที่เห็นสิ่งที่ฉันเห็น
แขนสั้น ยาว
หัวประหลาดรูปวงรีสีเขียว ตาโตมาก
และผมก็กลัวสุดขีด
อาจจะเป็นแสงระยิบระยับจากหิน หรืออะไรก็ไม่รู้
แต่ไม่มีมนุษย์ต่างดาวแน่นอน
"ถ้าแสงเลเซอร์มันตัดหัวเราล่ะ" อะไรทำนองนั้น
ผมแค่ตื่นวิตก
มนุษย์ต่างดาวจะมาที่โรงเรียน เดินเพ่นพ่านไปมา
ไม่ได้ไปติดต่อกับใครจริงๆ ทำไม
พวกเขาเดินทางมาจากกาแล็กซี่อื่นนะ
คุณไม่ยอมเอาโอกาส
ที่อุตส่าห์เดินทางเป็นพันๆ ไมล์มาเสียเปล่า ด้วยการคุยกับเด็กๆ หรอก
ผมไม่ได้พยายามหาว่า "โอเค จะเกิดอะไรขึ้นต่อนะ"
หรือ "พวกเขามาที่นี่ทำไม"
ผมจำได้ว่าไม่หันกลับไปมอง
เพราะผมกลัวมากๆ
ผมไม่อยากจะเชื่อสายตาเลย คนพวกนี้
ชี้ไปที่หินนั่นแล้วพูดว่า "นั่นยูเอฟโอ"
เด็กก็แบบนี้แหละครับ พวกเขาชอบเล่นเกมจินตนาการ
แล้วก่อนจะทันรู้ตัว พวกเขาก็เชื่อแบบนั้นจริงๆ
มันไม่ใช่หินแน่นอนครับ ผมรู้น่ะว่าหินมันหน้าตาแบบไหน
แล้วทุกคนก็ถามกันแล้ว "ไม่งั้นมันจะเป็นอะไรได้อีก"
"เป็นนี่หรือเปล่า เป็นอันนั้นหรือเปล่า หรือจะเป็น…"
ไม่รู้สิ ผมไม่ได้ไปแตะมัน
แต่มันไม่ใช่หินแน่นอน ครับ
ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ผมว่าผมคงไม่ยืนเฉยๆ
มองไปที่หินแล้วชี้หรอกครับ
ผมคงเดินไปหามนุษย์ต่างดาวเลย
คงขึ้นยานอวกาศไปแล้ว
เพราะเราจะไปหาโอกาสแบบนั้นได้ที่ไหนอีก
ที่จะได้ขึ้นยานไปกับมนุษย์ต่างดาวจริงๆ น่ะ
มีคนเถียงผมเยอะมาก
บอกว่าผมโกหก ด่าผมต่างๆ นานา
แต่ผมต้องซื่อสัตย์กับตัวเองก่อนไง
และความจริงก็คือมันไม่มีมนุษย์ต่างดาว
ความจริงคือมันเป็นแค่ข่าวลือ
และทุกคนก็เชื่อว่าตัวเองเห็นอะไรบางอย่าง
ขอโทษด้วยที่แฉว่าพวกนายโกหก
แต่โทษทีนะ ผมต้องซื่อสัตย์
ฉันไม่สงสัยเลยว่าตัวเองเห็นอะไรในวันนั้น
ฉันไม่เคยสงสัยในสิ่งที่เห็นเลย
พูดตามตรงกันเถอะ เด็กๆ น่ะชอบโกหก
พวกเขาไม่ได้ใสซื่อแบบที่ทุกคนเชื่อกัน
"จะบอกว่ามีเด็ก 60 คนโกหกงั้นเหรอ"
ใช่ มีเด็ก 60 คนโกหก
(มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด)
นี่คือปี 1994 และผมเพิ่งทำคดี
ล่วงละเมิดทางเพศครั้งแรก กับโบสถ์คาทอลิกจบไป
ผมนั่งอยู่ในห้องทำงาน
และได้รับโทรศัพท์จากทนายชื่อดังคนนึง
ที่อยู่ทางตะวันตกของประเทศ
และเขาพูดกับผมว่า "เอริค ผมมีคดีให้คุณทำ"
และเขาบอกผมว่า
มันเกี่ยวกับศาสตราจารย์ฮาร์วาร์ด ที่เชื่อเรื่องมนุษย์ต่างดาว
เขาเป็นหัวหน้าแผนกจิตเวช ที่โรงพยาบาลเคมบริดจ์
ชนะรางวัลพูลิตเซอร์
สร้างโรงพยาบาลจิตเวช สำหรับผู้ป่วยนอกแห่งแรกในประเทศ
คนที่มีผลงานดีๆ
ซึ่งในตอนนี้อ้างว่ามีปรากฏการณ์ ที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ต่างดาว
ที่เราไม่เข้าใจอยู่
ผมบอกว่า "เขาอาจต้องการ ความช่วยเหลือด้านจิตเวชแล้วมั้ง"
แต่เห็นว่าเขาเป็นศาสตราจารย์ ที่มีสิทธิในการดำรงตำแหน่ง
และทางคณะกรรมการของฮาร์วาร์ด ก็กำลังจะแอบดำเนินการลับๆ
เพื่อริบสิทธิในการดำรงตำแหน่งของเขา
ซึ่งผมทราบมาว่านี่จะเป็นครั้งแรกเลย
ในประวัติศาสตร์ 350 ปีของฮาร์วาร์ด
นั่นทำให้ผมเกิดสนใจขึ้นมา
นี่คือคนที่เราต้องจริงจังกับเขานะครับ
เขาชนะรางวัลพูลิตเซอร์
เขาก่อตั้งแผนกจิตเวช ที่โรงพยาบาลแคมบริดจ์มาตั้งแต่ต้น
ที่ในตอนนี้นับเป็นหน้าเป็นตา ของโรงพยาบาลเพื่อการสอนของฮาร์วาร์ด
ตามปกติแล้วในแง่จิตเวช ถ้ามีคนไข้มาหาคุณ
และรายงานว่า พวกเขาเคยพบกับสิ่งมีชีวิตต่างดาว
พวกเขาคงถูกวินิจฉัยแทบในทันที
ว่าคนคนนี้มีอาการทางจิต
นั่นคือปฏิกิริยาแรกของผมครับ
ตอนที่ได้ยินเรื่องเคสแบบนี้ครั้งแรก
จอห์นทำการสัมภาษณ์คนกว่า 150 คน
ที่อ้างว่าถูกมนุษย์ต่างดาวลักพาตัว
ซึ่งผมเคยคุยกับคนกลุ่มนั้นราว 70 คน
และพวกเขาก็ทรมานใจ เพราะไม่มีใครยอมรับฟัง
คนจะมองว่าพวกเขาเป็นโรคจิต
และขณะที่จอห์นมองว่าพวกเขาไม่ได้ป่วยทางจิต
แต่พวกเขาเจ็บปวด
เท่าที่ผมบอกได้และเป็นที่ชัดเจนแล้ว
หลังจากพูดคุยกับคนราว 90 คนมา
นั่นคือไม่มีอาการทางจิตที่ค้นพบแล้วใดใด ที่ตรงตามอาการนี้ครับ
ถ้าพวกเขาอธิบายอะไรบางอย่าง
ซึ่งคล้ายคลึงกันกับสิ่งที่คนอื่นๆ อธิบาย
แล้วเราจะมาลดทอนมันด้วยการบอกว่า "อืม นี่มันไม่เคยเกิดขึ้น…"
งั้นมันเกิดอะไรขึ้น มันมีอะไรกันแน่
จอห์นพูดแบบนั้นครับ
คุณค้นคว้าเรื่องนี้ด้วยความรู้สึกอยากจะเชื่อมัน
หรือว่าเคลือบแคลงว่ามันไม่จริงครับ
ด้วยความเคลือบแคลงว่ามันไม่จริงครับ ผมคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้
นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะเป็นไปได้
ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาแบบนั้น ในจักรวาลของเราหรอก
ต้องมีอะไรที่แตกต่างออกไป ที่จะอธิบายเรื่องนี้ได้
มาดูกันว่ามันเกี่ยวกับอะไร
มาศึกษาทุกแง่มุมของเรื่องนี้กัน
นั่นคือสิ่งที่ผมอยากเห็นครับ
จอห์นเริ่มกลายเป็นคนดัง
และเขาออกรายการทอล์กโชว์
ในชุดสูทยับย่นและเน็กไทเปื้อนๆ
ในช่วงสี่ปีที่ผ่านมาดร.แม็ค ได้ศึกษาคนไข้ประมาณ 100 คน
ที่อ้างว่าถูกมนุษย์ต่างดาวลักพาตัวไป
ดร.แม็คเป็นศาสตราจารย์ที่น่านับถือ ที่สอนที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
- จิตแพทย์ฮาร์วาร์ด… - จิตแพทย์ฮาร์วาร์ด…
และเขาก็พูดตรงไปตรงมา
และสิ่งที่ฮาร์วาร์ด…
ทนไม่ได้เลยก็คือ…
การที่จอห์นไปออกทีวี
แล้วทำให้ฮาร์วาร์ดมาเกี่ยวข้อง กับเรื่องที่เป็นที่ถกเถียงกันอย่างมาก
มันเป็นรูปแบบที่ผมอธิบายไม่ได้ ในฐานะจิตแพทย์
โอเคครับ เมื่อเรากลับมา ชารอนจะเล่าความสยองขวัญที่เธอพบ
ตอนที่เธอพบกับมนุษย์ต่างดาวครับ
ฮาร์วาร์ดมองว่า จอห์นกระทำทุรเวชปฏิบัติ
ว่าจอห์นไม่ควรพูดคุยกับคนไข้ โดยไม่ได้ทำการรักษา
ไม่ว่าจะด้วยยาหรือการใช้จิตบำบัดแบบเร่งรัด
ว่าคนไข้เหล่านี้มีอาการทางจิต และการไปรับฟังพวกเขา
และการไม่ลดทอนสิ่งที่พวกเขาประสบมา
เป็นการทำร้ายคนไข้
คนหลายแสนคนทั่วประเทศ
จากหลายผลสำรวจที่เราทราบ อาจมีถึงหลายล้านคนก็ได้
ที่มีประสบการณ์แบบเดียวกันนี้
พวกเขาไม่รู้จักกัน
รายละเอียดที่พวกเขาอธิบายมา ไม่ได้เผยแพร่ออกสื่อ
พวกเขาไม่ได้อะไรจากสิ่งนี้
พวกเขารู้สึกละอายใจ นั่นคือข้อแรก
แล้วผมก็ได้ยินว่า เรื่องนี้เกิดขึ้นกับเด็กอายุแค่สองสามขวบ
นั่นตัดประเด็นเรื่องนิสัยไปได้เลย
และอย่างที่บอกก่อนหน้านี้
ตอนที่รับการตรวจนี้ พวกเขาไม่ได้ถูกรบกวนทางจิตใจ
ดังนั้นสิ่งเดียวที่จะแสดงออกแบบนั้นได้ คือประสบการณ์จริง
เขามีอาชีพเป็นเดิมพัน
ใบประกอบวิชาชีพแพทย์
และจอห์นก็บอกว่า "โอเค ผมจะไม่ยอมศิโรราบตรงนี้"
"ผมจะยืนหยัดสู้เพื่อพวกเขา"
มันกำลังเกิดสิ่งที่เราอธิบายไม่ได้อยู่
ซึ่งเราต้องมองมันตามความเป็นจริง ไม่ใช่ไปเยาะเย้ย
จอห์นจึงไปที่รูวา ซิมบับเว
เพื่อพิสูจน์ว่ามีบางอย่างที่สำคัญ
ที่เกิดขึ้นกับคนพวกนี้
และเราต้องเปิดใจให้กว้าง
และอย่าสนใจแต่เรื่องโลกวัตถุนิยม
โอเค มีกี่คนที่บอกว่า… มันเกิดอะไรขึ้น
ผมกำลังเขียนหนังสือเกี่ยวกับจอห์น แม็ค
ซึ่งผมใช้เวลาตั้งแต่เริ่มจนแล้วเสร็จ 17 ปี
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมสนใจ
ที่จอห์น แม็คยอมเอาอาชีพเขามาเสี่ยง
เพื่อสืบสวนเรื่องนี้… ที่ผมว่าเป็นประเด็นฉาวโฉ่
และคุณคงพูดได้ว่า "ก็มันไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์นี่"
ใช่ มันไม่มี แต่แม็คทำงานในวงการที่
ไม่ได้มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์จริงๆ เช่นกัน
ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นที่ชื่นชอบ มันไม่ใช่หน้าที่ฉัน
มันไม่ใช่ผลสำรวจความนิยม
ฉันมาที่นี่เพื่อบริหารโรงเรียนที่ดี มีชื่อเสียง
และนั่นคืองานของฉัน
บางคนก็ถามว่าทำไมฉันถึงอยู่ตรงนี้มา 33 ปี
อาจจะเพราะฉันขี้เกียจมั้งคะ ไม่รู้สิ
(จูดี้ เบตส์ ครูใหญ่)
ตื่น แต่งตัว มาทำงาน
นั่นคือสิ่งที่คุณต้องทำทุกวัน ต่อให้คุณไม่อยากทำก็ตาม
ไม่ว่าฉันอยากไปหรือไม่ ฉันก็ต้องไปเพราะนั่นคือหน้าที่ของฉัน
ฉันมาที่นี่เพื่อเปิดโรงเรียนคริสต์ แต่ฉันมีศรัทธาในใจฉันเอง
ฉันไม่จำเป็นต้องไปโบสถ์เพื่อตามหาพระเจ้า ฉันรู้ว่าพระองค์อยู่ที่นั่น
พระองค์รู้ว่าปัญหาของฉันอยู่ตรงไหน
มีบางอย่างที่คุณไม่จำเป็นต้องตั้งคำถามในชีวิต
คุณแค่ยอมรับมัน
และฉันก็ยอมให้มันเป็นเช่นนั้น
นี่ถ่ายไว้อยู่เหรอคะ ใช่ รู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกเลย
(ลิซิล อดีตนักเรียน)
ใช่ แหกกฎโรงเรียน
ถ้าครูเบตส์รู้เข้า เธอจะฆ่าฉันแน่
คุณพยายามใช้ชีวิตปกติ
คุณพยายามก้าวต่อไป
แต่ประสบการณ์แบบนี้ มันคอยเปิดประตูขึ้นมาอีกเสมอ
ฉันได้ยินเสียงเด็กคนอื่นๆ
เด็กคนอื่นๆ กรีดร้อง ร้องไห้
แต่มันเหมือนฉันถูกสิ่งมีชีวิตนี่ดึงดูดเข้าไป
และฉันจำได้ว่าเห็นตาดำโตเบ้อเร่อ
และ
ไม่รู้ว่ามันคือกระแสจิตหรือเปล่า ไม่รู้สิคะ
แต่สารที่ฉันได้รับและสารที่ฉันจำได้
นั่นคือเราต่างกำลังทำร้ายโลกใบนี้
แต่การโตมาในยุคสมัยนั้น มันไม่ได้มี…
การพูดคุยเรื่องพวกนั้นกัน เราแค่…
แค่ปิดกั้นมันไป แล้วก็เดินหน้าต่อ
มันทำร้ายจิตใจมากค่ะ ฉันคิดว่าครั้งถัดไปที่เราพูดถึงมัน
คือตอนที่จอห์น แม็ค ขอให้ฉันอธิบายสิ่งที่เห็น
แล้วฉันก็รู้สึกปลอดภัย และกล้าเปิดใจคุยกับเขาได้
ฉันรู้สึกปลอดภัยที่เขาเชื่อสิ่งที่เราเห็น
ศาสตราจารย์แม็คครับ คุณอยู่ที่ซิมบับเวมาประมาณสิบวันแล้ว
คุณคิดยังไงบ้าง หลังจากได้พูดคุยกับเด็กๆ
ที่โรงเรียนแอเรียล
ผมใช้เวลาพูดคุยสองวันนี้ ด้วยความเปิดใจกว้าง
ว่าเด็กๆ พวกนี้
ถูกปลุกเร้าด้วยจินตนาการของเด็กคนนึง
แล้วมาเล่าเรื่องพวกนี้หรือเปล่า
แล้วเราก็ได้สัมภาษณ์เด็ก ประมาณ 12 คนแบบตัวต่อตัว
เขาเป็นหนึ่งในนักข่าวคนท้ายๆ ที่มาที่โรงเรียน
มีทีมผู้สื่อข่าวจากทุกสารทิศมาหาเรา
และไม่มีใครคิดจริงจังกับฉันเลย
การได้มองตาคู่นั้น
หรือการที่ตาคู่นั้นมองมา มันส่งผลยังไงกับหนูบ้าง
- น่ากลัว - มันน่ากลัวเหรอ
บางทีตอนนี้พวกเขาอาจเข้าใจเรื่องของฉัน และยอมรับฟัง
แล้วพวกเขาจะช่วยให้ฉันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
บางครั้งแม่ก็มากล่อมหนูนอน
แม่มากล่อมหนูนอน แล้วหนูหลับทันทีเลยไหม
หรือยังนอนคิดถึงเรื่องนี้อยู่อีกพักนึง
หนูยังไม่หลับค่ะ หนูกลัวทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแปลกๆ
- ตอนกลางคืนยังกลัวอยู่ไหม - ค่ะ
กลัวสินะ แล้วตอนกลางคืนนี่ หนูกังวลเรื่องอะไรเหรอ
หนูกังวลว่าชายคนนั้นยังมองหนูอยู่
แล้วจะฆ่าหนูค่ะ
แม่รู้ไหมว่าหนูกังวลน่ะ ได้บอกแม่ไหมว่าหนูกังวลแค่ไหน
ไม่ค่ะ น่าจะเพราะแม่คงไม่เชื่อหนู
อะไรจะทำให้หนูเชื่อว่าหนูปลอดภัย
หนูไม่รู้
อะไรจะทำให้หนูกังวลน้อยลงได้
- ผู้ชายคนนั้น เขาอยู่ในหัวหนูตลอด - หนูคิดเรื่องเขาในหัวตลอดเหรอ
- ค่ะ - อืม
แล้ว…
งั้นต้องทำยังไงหนูถึงจะคลายกังวลได้ มีอะไรที่เขาทำได้บ้างไหม
ไม่มีค่ะ
มีผู้ชายคนนึงมา
ผมจำได้ว่าเขาสูงมาก เชื่องช้า และสุขุม
เขาดูเป็นคนที่…
รับฟัง
หนูช่วยบอกได้ไหมว่า วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น
อย่างเช่น หนูอยู่ข้างนอกตอนพักใช่ไหมล่ะ
ค่ะ
แล้วสิ่งแรกที่หนูสังเกตเห็นคืออะไร
เราเดินไปตรงด้านล่างของสนามเด็กเล่น
"นี่ บอกทีสิว่าหนูเห็นอะไร"
"รู้สึกยังไง" แบบนั้นน่ะครับ
"หนูรู้สึกได้ไหมว่า พวกเขากำลังสื่อสารกับหนู"
ผมจำคำถามพวกนี้ได้
และใช่ครับ พวกเขาให้กระดาษและก็ดินสอสีมา
แล้วบอกว่า "วาดซิว่าเห็นอะไร" แล้วผมก็วาด
ผมวาดรูปยาน
มีไฟสองสามดวง
แขนเหรอ หนูจะบอกว่าแขนมันยาวหรือสั้น ถ้าเทียบกับของเรา
ยาวครับ ค่อนข้างยาว
ค่อนข้างยาวนะ อืม
โอเค เห็นเส้นผมไหม
ครับ ผมดูเป็นแบบไมเคิล แจ็คสัน
และพวกเขาใส่ชุดสีดำแบบนี้
แล้วก็ตาโตๆ โอเค
หนูวาดม่านตาด้วย พวกมันมีม่านตาด้วยเหรอ
ครับ มันเป็นสีขาว
ตาที่ใหญ่กว่าของเรา
แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อ
ตอนนั้นก็หมดเวลาพักแล้ว
แล้วพอเรากลับไปเรียน
เราก็บอกครู แต่ไม่มีใครเชื่อเลย
พวกเขาไม่เชื่อเหรอ จริงเหรอ
- ค่ะ - แต่ทุกคนก็เล่าเรื่องเดียวกัน
พวกครูไม่เชื่อเรา
ไม่สักนิด
พวกเขาเชื่อว่าเราคงไปเห็นอะไรมา แต่ไม่เชื่อว่ามันคือ…
เป็นแบบที่เราคิดว่าเห็น
ตอนแรกเราก็พยายามปัดๆ มันไป
(โคลิน แม็คกี้ ครูใหญ่ ปี 1994)
แล้วเราก็ทำเหมือนปกติ
ฉันจำไม่ได้เลยว่าได้คุยเรื่องนี้กับเด็กๆ
เรากำลังเผชิญกับสิ่งที่เราไม่เคยเจอมาก่อน
คุณจึงต้องยึดติดกับสิ่งที่คุณรู้จัก เวลาอยู่ในห้องเรียน
ฉันอาศัยอยู่ที่โรงเรียน…
(จูดี้ เบตส์ ปี 1994)
เลยพยายามไม่นึกถึงมันค่ะ
ไม่งั้นได้นอนไม่หลับแน่
- งั้นคุณคงจะนอนไม่หลับสินะ - ใช่ค่ะ
ตั้งแต่เกิดเรื่องนี้ ก็นอนไม่ค่อยหลับเลย
เลยพยายามเลิกคิดถึงมันค่ะ
สิ่งแรกๆ ที่มีคนบอกเราคือ
ตรงนั้นมันมีคนสวนกำลังทำสวนอยู่
"และฉันไม่อยากให้หนูพูดเรื่องนี้อีก"
ฉันยังไม่ค่อยเชื่อพวกเด็กๆ
เพราะฉันว่าพวกแกกล่อมตัวเองได้ว่าเห็นอะไร
แล้วก็ฮือฮากันในหมู่พวกแกเอง
พวกเขารู้ได้ยังไงว่าเราเห็นอะไร
และนั่นไม่ใช่คนสวนนะ
พวกแกไม่ได้เห็นอะไรหรอก ผมว่าคงมีเด็กสักคนกุเรื่องขึ้นมา
สร้างขึ้นมาเองครับ ผมคิดแบบนั้น
ถ้าคุณทำงานกับเด็กๆ มานานเท่าผม คุณจะแอบระแวง
ว่าจะต้องตีความสิ่งที่พวกแกบอกยังไง
พวกเขาเป็นตัวของตัวเอง และเลือกในสิ่งที่อยากจะเชื่อ
พวกเขาอาจจะเชื่อจริงๆ ว่าได้เห็นมัน
แต่ผมเสียใจจริงๆ ที่ต้องบอกว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นครับ
และพวกเขาโกหกตัวเองครับ
ผมก็อาจจะโกหกไปบ้าง
แต่คนอื่นๆ ที่เหลือ สานต่อเรื่องนั้นแทนผมครับ
เด็ก 60 คนโกหกเหรอ
โกหกเรื่องที่พวกแกเห็นเหรอ
หรือโดนเพื่อนพูดกรอกหู
นั่นนับเป็นกลุ่มใหญ่ทีเดียวนะครับ
ถ้าผมรวบรวมเด็กอายุ 16 มาให้การได้
ว่าครูหรือบาทหลวงสักคน เป็นพวกล่วงละเมิดทางเพศ
นั่นจะเป็นหลักฐานที่ทรงพลังมาก
และผมจะชนะคดี โอเคนะครับ
ดังนั้นเด็กทั้ง 60 คน ที่อธิบายประสบการณ์เดียวกัน
ทำไมเราถึงไปลดทอนความสำคัญมันล่ะ
นี่เป็นหลักฐานที่ทรงพลังมาก ในวงการกฎหมายนะครับ
ในศาลเราให้เครดิตคำให้การของพยาน
คนถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานฆาตกรรม จากคำให้การของพยาน
พวกเขาถูกตัดสินประหารชีวิต จากคำให้การของพยาน
และแม็คบอกว่า "ฟังนะ นี่คือสิ่งที่ผมทำ ผมเป็นจิตแพทย์"
"ผมคุยกับผู้คนตลอดเวลา ผมตัดสินว่าพวกเขาบอกความจริงไหม
หรือว่าโกหกและแต่งเรื่องขึ้นมา"
ดังนั้นเมื่อมีคนบอกเล่าเรื่องพวกนี้กับแม็ค
มันเป็นสิ่งที่เขาเรียกว่า "การแสดงอารมณ์ที่เหมาะสม"
พูดอีกอย่างก็คือพวกเขาแสดงความหวาดกลัว ที่พวกเขารู้สึกในตอนนั้นออกมา
และเขามั่นใจ
ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่คนจะปั้นแต่งขึ้นมาได้ง่ายๆ
- ฟังนะครับ ผมลำบากใจมากเลย - ทำไมล่ะ
เพราะผมไม่อยากจะเชื่อน่ะ ไม่เลยสักนิด
คนพวกนี้กำลังแสดงออกทางอารมณ์ที่รุนแรง
ถึงสิ่งที่มีความหมายและมีพลังต่อพวกเขามาก ซึ่งทำให้กลัวจับใจ
และในฐานะจิตแพทย์ ไม่มีอะไรทำแบบนั้นได้นอกจากประสบการณ์จริง
ผมแค่อยากให้พวกเขาคุยกับเรามากกว่านั้น ถามคำถามเรา
หรือทำให้เรารู้สึกว่าไม่ได้บ้า
ฉันพูดเรื่องนี้ในบ้านไม่ได้เลยค่ะ
เพราะพ่อไม่อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เขาไม่อยากมีตราบาปติดตัว
พ่อแม่ผมก็พูดชัดเลยว่า "ไม่ ลูกไม่ได้เห็นมัน!"
พวกเรากลัวจะโดนตี
มันไม่สำคัญว่าเราเชื่อว่าอะไร
แต่สำคัญที่ประสบการณ์ของเด็กๆ
และปฏิกิริยาของผู้ใหญ่รอบตัว
ที่แสดงต่อประสบการณ์นี้
และผมคิดว่า
นั่นน่าจะเป็นหนึ่งในฐานราก ที่สำคัญที่สุดของการศึกษา
นั่นคือไม่ว่ามุมมองส่วนตัว การเมือง อคติของคุณจะเป็นยังไง
คุณต้องเปิดโอกาสให้แสดงความสร้างสรรค์
แสดงอารมณ์และความคิด มาสื่อสารกันอย่างเปิดกว้าง
ฉันเสียเพื่อนไปเพราะเรื่องนี้
ฉันเป็นคนบ้า
ที่รั้นไม่ยอมเชื่อว่านั่นคือคนสวน
เพราะฉันคือคนที่บอกว่า เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง
ตอนนั้นมีการตีตรามากมายเลยค่ะ
ปกติแล้วเราจะไม่นำคนแบบนี้มาออกทีวี
คนที่อ้างเรื่องพิศดารแบบนี้ค่ะ
บอกตามตรงนะคะ เรื่องที่พวกเขาเล่ามันบ้ามาก
ในหลายๆ แง่แล้วประสบการณ์จริง มันยังเจ็บปวดน้อยกว่าผลที่ตามมาอีกค่ะ
ผลที่ตามมามันหนักมาก
มันส่งผลกระทบกับบางคน
แล้วคุณก็โดนยิงคำถามเยอะมาก
คนพวกนี้มีปัญหาด้านจิตใจมาก่อนไหม
หรือในวันนั้น ประสบการณ์ของการโกหก
ทำให้เกิดปัญหาทางจิตใจต่อคนคนนี้ขึ้นมา
ตลอดเวลาสี่ปีที่เราออกอากาศมา เรายังไม่เคยทำรายการเรื่องมนุษย์ต่างดาวเลย
พูดตามตรงแล้วเหตุผลก็เพราะว่า พวกเราหลายคนไม่เชื่อมัน
ในตอนแรกๆ ผมก็ตามหา
มองหา และถามคนอื่นๆ
จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่…
พวกเขาเริ่มตั้งแง่เป็นศัตรู
คนที่เป็นศัตรูกับผมที่สุดคือ บาทหลวงกลุ่มเยาวชนที่โกรธจนหน้าแดง
เขาบอกว่า "ไม่ มนุษย์ต่างดาวไม่มีจริง"
เขาพยายามห้ามให้ผมไม่ถามคำถามพวกนั้น
และผมก็เริ่มรู้สึกเหมือนผมเป็นบ้า
ทำไมเราถึงทำเหมือนพวกเขาเป็นบ้า หยามเหยียดพวกเขา
ถ้าพวกเขาแค่ได้พบกับตัวตนอื่น
หรือสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาอื่น ที่มาหาเราล่ะครับ
ทำไมทุกคนถึงคิดว่ามันบ้า ถ้ามีสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญามาหาพวกเขา
แล้วพวกเขาก็ได้ประสบ เรื่องราวเหล่านี้จริงๆ ล่ะครับ
ในตอนที่คุณเติบโตขึ้นมา
มันแปลว่าตอนที่ฉันเจอกับอะไรที่สำคัญๆ
โดยที่ไม่เชื่อในสิ่งที่สำคัญมากๆ
หรือชีวิตเจอกับอะไรก็ตาม
ฉันก็ยากที่จะเปิดใจกับคนอื่น
และบอกพวกเขาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
คนบอกว่าฉันควรไปปรึกษานักจิตวิทยา
หรือควรไปคุยกับใครสักคน
แต่ฉันก็ไม่ไปเพราะ…
พวกเขาจะเชื่อฉันไหมนะ
หรือว่าฉันต้องเจอกับการโต้แย้งว่า
"มันเกิดเรื่องแบบนี้จริงเหรอ" อีกรอบน่ะค่ะ
คนที่มีประสบการณ์แบบนี้ มักจะพูดความจริง
เราไม่รู้ที่มาของประสบการณ์
แต่สิ่งสำคัญคือต้องยอมรับ ว่าพวกเขาพูดความจริง
เกี่ยวกับสิ่งที่มีอิทธิผลอย่างมาก ที่เคยเกิดกับพวกเขา
แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงได้แตกต่างนัก
ในเมื่อเรายังอ้างว่าเชื่อในพระเจ้า และเรื่องวิญญาณต่างๆ เลย
แล้วพอเป็นเรื่องอะไรแบบนี้
ซึ่งเป็นรูปแบบที่ต่างไปจากเรามาก
เท่าที่ผมเข้าใจคือตอนนี้มีหลายคน รวมถึงครูใหญ่ของโรงเรียน
ที่มีความทรงจำแบบเดียวกัน
ฉันบอกไม่ได้ว่าฉันเจอเรื่องนี้เมื่อไหร่
แต่มันหลังจากที่พวกเด็กๆ ได้เจอ และก่อนที่ศาสตราจารย์แม็คจะมา
แต่ฉันไม่ได้พูดถึงมัน
มันเป็นตอนกลางคืนในห้องนอนฉันเอง
ในตอนนั้น
ฉันถูกพาตัวขึ้นยาน
ให้อยู่บนเตียงแคบๆ
ซึ่งมันน่าตลกดี เพราะฉันค่อนข้างอวบนะคะ
มันแบบ "หวังว่าจะไม่ตกเตียงนะ"
มันแคบมากเลยล่ะ
และมีคนตัวเล็กๆ อยู่รอบตัว
คน… มนุษย์ต่างดาว
พวกเขาบอกว่า "อย่ามองขึ้นมา"
และแน่นอนว่าฉันต้องมองไปอยู่แล้ว เพราะฉันเป็นคนแบบนั้น
พวกเขาสอดบางอย่างเข้ามาในสะดือฉัน
อาจจะเป็นไมโครชิปค่ะ
แล้วก็มีแสงแฟลชวาบ แล้วพวกเขาก็จากไป
ฟังดูเหมือนหนังเลยนะคะ แต่มันไม่ใช่
มันเป็นประสบการณ์ของฉันเอง ไม่ใช่เรื่องของคนอื่น
แค่รับมือกับมันไปเงียบๆ เพียงลำพัง
ซึ่งไม่ช่วยเลย เพราะสุดท้ายฉันก็ต้องกินยาต้านเศร้า
และฉันก็ไม่มีความสุขที่โรงเรียน
แล้วฉันก็แบบว่า "ใช่ หรือฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อแล้วนะ"
อาจถึงขั้นฆ่าตัวตายเลยมั้งคะ
ไม่รู้สิคะ
แต่ไม่มีทางที่ฉันจะพูดเรื่องนี้ กับศาสตราจารย์แม็ค
หรือใครทั้งนั้นที่มา ฉันทำตัวเงียบๆ ไม่โดดเด่น
แล้วพวกเขาก็กลับมาอีก แล้วถามฉันว่าอยากไปด้วยไหม
เพราะฉันไม่มีความสุขมากเลย
ฉันก็บอกว่า "ไม่" แล้วพวกเขาก็กลับมา เป็นหนที่สามซึ่งเป็นครั้งสุดท้าย
พูดว่า "เราจะไปแล้วนะ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณ"
"อยากไปกับเราไหม"
ฉันบอก "ไม่ ฉันต้องทำในสิ่งที่เรียนรู้มา"
และคุณต้องไม่ทิ้งผลงานกลางคัน คุณต้องจัดการให้ลุล่วง
โอเคนะ สวัสดี เป็นไงบ้างเนี่ย
พวกเขาใจดีนะที่มาถามฉัน แต่ไม่ล่ะ ฉันไม่ไปหรอก
แบบนี้จะดีกับเด็กๆ มากกว่า แล้วพวกเขาก็จากไป
จอห์น แม็คอาจเพ้อไป กับเรื่องพวกภูตและมนุษย์ต่างดาว
แต่เขาก็ยังได้รับเงินเดือนก้อนโต
และศาสตราจารย์ของฮาร์วาร์ดนั้น ก็ไม่มีทางถูกไล่ออก
คนในแวดวงอับอายไหมครับ
ที่หนึ่งในเพื่อนร่วมงาน ผลักดันทฤษฎีพวกนี้ออกมา
ครับ ทั้งอับอายต่อวิชาชีพ และเป็นห่วงตัวจอห์นเองด้วย
ว่าออกนอกลู่นอกรอยเหรอครับ
ครับ จอห์นเป็นคนมีพรสวรรค์และฉลาด
และก็เป็นคนที่ช่างสนใจใคร่รู้
แต่คราวนี้เขาถลำลึกเกินไป
คราวนี้จอห์นเสียสติแล้วครับ
ฮาร์วาร์ดบอกว่าที่จอห์นทำนั้น มันเป็นทุรเวชปฏิบัติ
และมีการพูดแบบนั้นซ้ำๆ ในการพิจารณาคดี
และทฤษฎีของฮาร์วาร์ดคือ
"การที่คุณไม่บอกคนพวกนี้ ว่ามีอาการทางจิต
ไม่ให้พวกเขากินยาระงับประสาท
เพื่อรักษาอาการทางจิต เท่ากับคุณได้กระทำทุรเวชปฏิบัติ"
คนไข้เหล่านี้มีปัญหาทางจิต
และปัญหาเหล่านั้น กลับถูกฉาบไว้ด้วยเรื่องพวกนี้
ซึ่งเป็นคำอธิบายที่บ้าบอ
ตอนผมขึ้นชั้นม.ห้าหรือม.หก
ผมก็เคร่งศาสนามาก
และผมก็ไปถามบาทหลวง เขาเป็นบาทหลวงกลุ่มเยาวชน
"ใช่" แบบ "โอเค ผมเข้าใจ"
"พระเยซูลงมายังโลกมนุษย์ และตายเพื่อไถ่บาปของเราอะไรต่างๆ "
"แต่พระองค์มาจากไหนล่ะ"
แล้วผมจำได้ว่าถามออกไปว่า
"เป็นไปได้ไหมครับว่า พระองค์คือมนุษย์ต่างดาว"
แล้วผมแบบ "ผมเคยเจอนะ ผมเคยเห็น"
แล้วเขาก็ปัดๆ มันไป
"ไม่ เธอไม่เห็น เธอไม่ได้เห็นมัน!"
มีคนบอกผมจริงๆ ว่า "ไม่ เธอไม่ได้เห็นแบบนั้น"
ผมจำได้ว่ามีบาทหลวงผิวขาวคนนึงบอกผมว่า
"รู้ไหมว่าประสบการณ์ของเธอ
ที่พบเจอตอนเด็กๆ นั่นมันไม่สำคัญ"
"ตัวตนเธอในฐานะคนแอฟริกัน มันไม่เกี่ยวกันเลย"
เขาใช้คำว่า "ไม่เกี่ยวกัน" เลยครับ
ผมพูดถึงตัวตนของตัวเองไม่ได้
แล้วโลกนี้มันกว้างใหญ่จะตายไป
มีคนมากมายแตกต่าง หลายเชื้อชาติ หลายภาษา
คุณอยากลบตัวตนทั้งหมดนั้น แล้วบอกว่ามันไม่สำคัญเหรอ
นั่นทำให้ผมเริ่มต้นการเดินทาง เสาะหาและตั้งคำถาม
ถ้าพวกเขาโกหกตัวเองมาหลายปี
บางทีอาจจะต้องมีคนบอกตรงๆ ว่า
"มันไม่เคยเกิดขึ้นจริง ตื่นซะที!"
พวกเขาจะได้เริ่มรักษาเยียวยา
จากคำโกหก ที่พวกเขากรอกหูตัวเองมาหลายปี
จนสุดท้ายก็เชื่อคำโกหกของตัวเอง
ฉันพยายามปกปิดมันไว้กว่า 20 ปี
พยายามข่มมันไว้ในใจ
และผลก็คือฉันเสียวัยเด็กไปเยอะมาก
และฉันสูญเสีย ความทรงจำในวัยเด็กไปเยอะมาก
เพราะฉันไม่กล้าเปิดแผลนั่น ฉันเปิดความเจ็บปวดนั่นออกมาไม่ได้
และตอนหนูได้ยินเสียงนั่น หนูคิดว่ามันคืออะไร
หนูคิดว่ามีคนมาในบ้าน
อยากขโมยตัวหนู และของเล่นหนูและทุกอย่างไป
แล้วฉันก็ไม่ได้คุยเรื่องนี้กับสามีฉันเลย
เขาเป็นชาวคาทอลิกขนานแท้ เขาถามฉันว่า
"สารคดีนี่มันเกี่ยวกับอะไรเหรอ"
และฉันก็บอกว่า "คือเมื่อนานมาแล้ว…
ฉันไม่กล้าบอกคุณ เพราะถ้าบอกไป คุณคงคิดว่าฉันบ้า
แล้วคงไม่อยากอยู่กับฉัน"
แล้วตอนแรกเขาก็บอกว่า "ไม่อะ"
"เป็นไปไม่ได้หรอก"
"ผมแต่งงานกับ คนที่เคยเห็นมนุษย์ต่างดาวงั้นเหรอ"
ผมเดินเข้าไปในห้องพิจารณาคดี ที่พวกเขาตั้งขึ้นมาที่ฮาร์วาร์ด
มันมีแท่นครึ่งวงกลมใหญ่ๆ อยู่
มีดอกเตอร์สามคนนั่งอยู่ ซึ่งดูเหมือนบัลลังก์ผู้พิพากษา
และเรารวบรวมคำเบิกความและคำให้การต่างๆ
จากผู้คนที่บอกว่าจอห์นช่วยชีวิตพวกเขาไว้
ว่าถ้าไม่ได้จอห์น พวกเขาอาจจะฆ่าตัวตายไปแล้ว
ผู้ใหญ่ที่ฉันไว้ใจไม่รับฟังฉัน
ในขณะที่จอห์น แม็ค
เราไม่ต้องพยายามทำให้เขาเชื่อ ในสิ่งที่เราเห็นเลย
และฉันรู้ว่าเขาโดนวิจารณ์เยอะเหมือนกัน
ประสบการณ์นี้เล่นงานเขาหนักเหมือนกัน
และเขาต้องสู้เพื่อเรา
เรื่องนี้ดำเนินอยู่นาน 14 เดือน
และเราก็ต้องเข้าพิจารณาคดีทั้งหมดนี้
แล้วในตอนนั้นเองข่าว เรื่องศาลอยุติธรรมนี้มันก็แพร่งพรายออกไป
ผู้คนโกรธเกรี้ยวที่จอห์นต้องเจอเรื่องแบบนี้
และผมว่าการที่ข่าวมันแพร่ออกมา
คือหนึ่งในสาเหตุที่ฮาร์วาร์ดยอมถอย
คือผมไม่ร้อนไม่หนาวกับเรื่องนี้นะ
ผมคาดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้
ถ้าคุณไปสั่นคลอน ทำลายโลกทัศน์ของพวกเขา
ในเรื่องที่ไม่สมควร
ทางองค์กรก็จะโต้กลับ ของมันแน่นอน
คนระดับสูงสุดของมหาวิทยาลัยได้รับรู้
ว่านี่มันเป็นการล่าแม่มดดีๆ นี่เอง
และยุติมันไป
มันทำให้คุณรู้สึกมีพลัง
มันช่าง… เยียวยาจิตใจที่สุด
เรามาเพื่อพิสูจน์ว่า มีเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเกิดขึ้นที่นี่
ค่อนข้างแตกต่าง จากในประวัติศาสตร์ยูเอฟโอ
และถ้ามันมีอะไรที่สามารถ ทำให้สาธารณชนที่ไม่ยอมเปิดใจ
ว่ามีสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา
ที่ตามครูใหญ่เรียกไว้ว่า "ไม่ได้อยู่บนโลกนี้"
ดังนั้นปรากฏการณ์นี้ก็น่าจะโน้มน้าวใจคนได้ครับ
เขาเป็นคนหายากที่มีความมั่นใจมากพอ
ที่กล้ารับมือกับเรื่องราวแปลกประหลาดนี้
และมันยังคงเป็นปริศนาครั้งมหึมาในยุคของเรา
มันไม่มีคำตอบสำหรับประสบการณ์เหล่านี้
ยูเอฟโอพวกนี้คืออะไร
และมีสิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับมันไหม
เป็นคำถามหนึ่ง…
ที่น่าสับสนที่สุดในยุคเราเลยครับ
คำถามอย่าง "จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากเราตาย"
"จักรวาลมาจากไหน" "เกิดอะไรขึ้นก่อนบิ๊กแบง"
ก่อนหน้านั้นมีอะไร มันมาจากไหน
ในภาษาโชนามีคำว่า…
"ชวิโนเอรา"
พอทางศาสนานำมาใช้
มันถูกแปลเป็นอะไรที่หมายถึง "ศักดิ์สิทธิ์"
แต่ความหมายดั้งเดิมของมัน ก่อนที่ถูกทางศาสนาช่วงชิงไป
แปลว่า "สิ่งที่ลึกลับยิ่งใหญ่"
"สิ่งที่อธิบายไม่ได้"
"แต่มีอยู่จริง"
มันมีจริงเพราะคุณตอบสนองกับมัน
การได้เห็นมนุษย์ต่างดาวทำให้ผมมายังจุด ที่ค้นพบความเป็นแอฟริกันในตัวเอง
ระบบความเชื่อแบบแอฟริกัน วัฒนธรรม และจิตวิญญาณของผม
หนูเชื่อเพราะหนูเห็นค่ะ
นี่คือเรื่องราวที่เราจะแบ่งปัน นี่คือเรื่องราวที่เราภูมิใจ
นี่เป็นเรื่องราวที่ถ้าคุณอยากพูดถึงมัน
ก็พูดเลย ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด
แต่มันก็เป็นเรื่องของคุณเช่นกัน
นี่เป็นเรื่องที่สำคัญมากที่ควรเล่า
แต่ไม่มากเกินไป ด้วยเพราะตัวเหตุการณ์เอง
มันเป็นเรื่องสำคัญของมนุษย์
เพื่อพูดง่ายๆ ว่า "มนุษย์ได้พบเจอสิ่งนี้"
นั่นคือความเห็นใจ นั่นคือ "ผมได้เห็นมันจากมุมมองของคุณ"
หลังจากนั้นคุณจะตีความไปในทางไหนก็ได้ แต่นั่นทำให้เราเป็นมนุษย์
บางคนเลือกที่จะขุดลึกลงไป
บางคนเลือกที่จะปิดกั้นมันและไม่คิดถึงมัน
บางคนอาจเจอคำตอบที่สมเหตุสมผลสำหรับเขา
บางคนอาจจะยังเป็นชิ้นส่วน ที่หาที่ทางของตัวเองไม่เจอ
มีคนที่อยู่ที่นั่นในวันนั้น
ที่บอกว่า "มันไม่ใช่เรื่องจริง"
นั่นก็ไม่เป็นไร นั่นก็เป็นอีกทางเลือก
มันมีอะไรให้ค้นหาอีกมาก
และมีเรื่องให้เรียนรู้อีกมาก ว่ารอบตัวเรามีอะไร
และฉันไม่ได้รู้เลยว่า ตัวเองมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ในเชิงลบแค่ไหน
ดังนั้นการได้รับสารนั้น ช่วยให้ฉันเข้าใจที่ทางของตัวเอง
ในอีกแบบหนึ่งเลยค่ะ
มันเปิดหูเปิดตามากครับ
และมันทำให้ผมรู้ว่าผมใจแคบแค่ไหน
และผมไม่เต็มใจที่จะยอมรับความเป็นไปได้
ว่ามีบางอย่างในโลกวัตถุนิยมนี้
ที่ผมไม่เข้าใจอยู่
คนส่วนใหญ่จะถามว่า "เราอยู่คนเดียวเหรอ"
ผมว่าไม่ใช่หรอก ผมว่าน่าจะถามว่า "เราคือใคร"
และอาจจะได้เข้าใจ
ว่าอาจจะมีสิ่งอื่นจ้องเรากลับมาว่า
"พวกเขาเห็นใคร"
(เด็ก 62 คนรายงานว่า เห็นยานอวกาศและสิ่งมีชีวิตนอกโลก)
(ที่โรงเรียนในวันนั้น)
(สิบปีต่อมาจอห์น แม็คถูกคนเมาขับรถชน)
(และเสียชีวิตในทันที)
(แม็คและคนอื่นๆ คิดว่า การพบมนุษย์ต่างดาวครั้งนี้)
(เป็นเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดในศตวรรษที่ 20)
คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร