Zimbabve semalarında tuhaf bir nesnenin görülmesinin ardından
Zimbabve'nin dört bir yanından insanlar ZBC'yi arayıp
tanımlanamayan uçan cismi tarif etti.
Peki bu olay günün hangi saatinde gerçekleşti?
Öğle arasında.
Küçük ışıkların titreştiğini görebiliyordunuz.
Varlık bu kadar uzaklıktaydı.
Detaylar görülebiliyordu.
Ve ben bir insan gördüm.
İri gözleri vardı.
Sıradan bir adam gibi miydi, yoksa…
Hayır, simsiyahtı.
-Siyah mı? -Evet.
Gözleri inceydi ve tuhaf şekillere gidiyordu.
O sana bakarken ne hissettin?
Korktum.
Hepimize bakıyor gibiydi.
"Benimle gelmeni istiyorum. Gelmeni istiyorum" der gibi bakıyordu.
Sence çocuklar doğruyu mu söylüyor…
Bunları düşünmemeyi tercih ederim.
Bu gece bunu düşünürsem yine uyuyamayacağım!
Korkuyorum. Ödüm bokuma karışıyor. Ödüm kopuyor.
Uzaylılar bana saldıracak sandım.
Saldırmak mı? Ne yapacaklardı?
Ya kaçırılırsak?
Bu insanlara bir şey oldu.
Anlayamıyoruz ama bir şey oldu.
Bu insanlar akıl hastası değil. Değiller yani.
Benim gördüğümü gören 60'tan fazla çocuk vardı.
Uydurmuyorduk.
Hikâye, gerçeğin ortaya çıkmasıyla ilgili.
Bu ne olacak bilmiyorsun ama gerçek eninde sonunda ortaya çıkar.
Bilinen zamanın başlangıcından beri,
insanlar gökyüzünde açıklanamayan şeyler görür.
Evrende tek başımıza mıyız?
Verilerin arasında araştırmaya değer bir şey çıkacak.
Hiçbir şey saklamıyorduk.
Gezegenler arası uzay gemileri var.
Uzaylı olduğunu düşündüm, iri gözleri vardı.
Burada son derece önemli, özgün ve hakiki bir şey oluyor.
UZAYLILARLA KARŞILAŞMALAR
Ben Ralph Blumenthal.
45 yıl New York Times'da muhabirlik yaptım.
YAZAR, THE BELIEVER
Artık Times'a katkıda bulunuyorum. Kitap yazıyorum.
Bu alandaki en büyük risk, alay
ve yazarken bununla ben de karşılaştım.
Kazara değil bu. Şey…
Maalesef hükümetimiz, 50'li yıllarda
UFO gören ve bu fantastik hikâyeleri anlatanlarla
alay etme gibi bir politika kararı aldı.
Ve bu damga bugüne dek sürdü.
2017'de The New York Times, tanımlanamayan hava fenomenlerini (UAP)
araştıran gizli bir Pentagon programını ifşa eden
çığır açan makaleler yayımladı.
Bir şeyi yazarken
nasıl bir etki yaratacağını bilemiyor insan.
The Times, pazar günü ön sayfada yayımladı.
Çalkantı yarattı.
GİZEMLİ U.F.O. PROGRAMI
Haberin beraberinde videolar,
yani o zamana denk halkın görmediği donanma videoları vardı.
The New York Times'ın yayınladığı en çok izlenen videolar arasındaydı.
Ve bunu ben demiyorum, başkaları diyor
ama konuyu ana akım medyaya daha erişilebilir kıldı
ve insanlar bunun haberini daha rahat yapar oldu.
Ama uzaylılardan bahsetmedik, Pentagon da uzaylılardan bahsetmiyor.
Bu alana haklı sebeple girmedik.
Yani nasıl olacak ki? Editörüne gidip şöyle diyeceksin:
"Arka bahçesinde UFO gören biriyle ilgili bir haberim var."
Editör de gülüp "Tamam. 500 kelime yaz ve komik olsun!" diyecek.
Ama bu karşılaşmaları yaşayan insanlar için
hiç de komik değildi.
Ne gördüklerini biliyorlar.
İnsanlar anlamadıkları şeyler gördüler.
Bir şeyi anlamıyor olmamız onu konuşmamamız gerektiğini göstermez.
İNANANLAR
ARIEL İLKOKULU
Ariel öğrenmek için harika bir yerdi. Pek sınıfta durmazdık.
Okula gelip zürafa görebildiğim için çok imtiyazlıyım.
Okulun yanında vahşi hayvan parkı vardı.
ESKİ ÖĞRENCİ
Lisenin yanında!
Şapkalar nerede?
Öğretmenler eğitim konusunda çok tutkuluydu.
Şapka takmanız gerekmiyor mu?
Bir topluluktuk
ve ister öğretmen ister gönüllü olsun çevremizdeki yetişkinlere güvenebilirdik.
Hepsi bizi güvende
ve birbirine bağlı hissettirdi.
Şimdiden arkadaş edindi mi?
Nerede?
Ariel İlkokulu ikinci bir aileydi.
Ariel İlkokulu'nda okudum, epey iyi bir özel okul.
ESKİ ÖĞRENCİ
Büyük ölçüde, İncil'i okuyarak,
her şeyi Hristiyan bakış açısıyla anlayarak büyüdüm.
Kardeşim de aynı yoldaydı.
Onu görmek ve ona belli bir şekilde bakmak yaşadığım şeyi etkiledi, biliyorum.
Bugün neden buradayız?
Hikâyeyi benden duymak için.
Senin hikâyen nedir?
ESKİ ÖĞRENCİ
O gün gördüklerim herhâlde, değil mi?
Sanırım dünyaya anlatacağım.
Nereden başlamak istersin?
16 EYLÜL 1994
Öğle arasındaydık.
Altıncı sınıftaydım
ve öğretmenler, öğretmenler toplantısına gitmişti.
Salma ve ben yasak bölgede dolanıyorduk.
Hatırlıyorum da, çok yakında, çimlerin hemen üstünde
parlak bir ışık vardı.
Salma da ben de "Bu ne?" dedik.
Çok parlaktı. Aydınlıktı.
Bir an görünüp sonra kayboluyordu.
Sanki gözlerimiz bize oyun oynuyordu.
ESKİ ÖĞRENCİ
Sonra arkadaşım Emma ve ben…
Gelip yanımda durmuştu.
Ben…
…havada duran bir nesne gördüm. Epey büyüktü.
Etrafında da küçük nesneler vardı.
Uzay gemilerini değiştiriyor gibiydiler.
Her ne yapmaları gerekiyorduysa onu yaparken karıncalara benziyorlardı.
Gemiler buradaydı.
Bir… Bir tanesi büyüktü.
Evet. Oradan…
…buraya.
Çap olarak da şöyle.
Işıkları olan
gümüş, parlak bir disk.
Alt kısmında ışıklar vardı.
Şöyleydi…
Sonra bir kapı gördüm.
Sonra bir anda oradaydı. Hemen önümüzde duruyordu.
Gözlerimi kapatıp açtım
ve varlığı bana bir, iki metreden daha yakın mesafede gördüm.
Varlık muhtemelen…
…bundan daha uzakta değildi.
Detaylar görülebiliyordu.
Ve aydınlık, güneşli bir gündü.
Yani neye baktığımızı yanlış anlama ihtimalimiz yoktu.
Kıyafeti siyahtı,
çok dardı,
tüplü dalış kıyafeti gibiydi.
Dalgıç kıyafeti gibiydi, derin su dalgıcı.
Ve kafası çok büyüktü.
Ovaldi, şu şekilde sivri bir çenesi vardı.
İri gözleri vardı.
Tek gördüğüm buydu. İri gözler ve siyah bir beden.
Bakmadan edemeyeceğiniz kocaman gözler.
Göz teması kurulduktan sonra da
etrafımızdaki diğer her şey yok oldu.
Seni ne korkuttu?
Ses.
Ne sesi?
Havada duyduğumuz ses.
-Havada ses mi duydunuz? -Evet.
Nasıldı? Kükreme mi, vızıltı mı, uğultu mu, nasıl bir sesti?
Sanki biri flüt çalıyordu.
Bana fiziksel olarak dokunmadı.
Ama o bakışıyla sanki vücudumun her karesine dokundu.
İşte o zaman mesajları hissetmeye başladım.
Fikirler bana, varlığıma geldi.
Konuşarak iletilmediler, neredeyse telepatikti.
Bu öyle bir histi ki…
Çevrenin çok önemli olduğunu anlatan karşı konulmaz bir histi.
Çevrenin önceliğimiz olmasını sağlamalıyız
ve hepimiz çevre için doğru kararlar vermeliyiz.
Yaşayıp serpilebilmek için
temiz havaya, güzel bitkilere, temiz toprağa ihtiyacımız var.
Hayvanlardan bitkilere, etrafımızdaki her şey.
Bence insanların bu dünyaya zarar verdiğimizi
teknolojimizin fazla ilerlememesi gerektiğini bilmesini istiyorlar.
Bence o yaştayken "teknoloji" kelimesini söyleyemiyordum…
İnsanlara röportaj verdiğimi hatırlıyorum.
"Teknoloji fazla ilerlemesin" gibi şeyler söylerdim.
Mesaj çok açıktı. Teknoloji
daha da ilerleyecek
ve insanlara bir faydası olmayacak.
Bu sana nasıl iletildi?
-Kelimelerle mi… -Bilincim aracılığıyla.
-Neyin? -Bilincim.
-Bilincin söyledi yani? -Evet, kafamdan geldi.
Daha önce böyle bir bağlantı…
…hissetmemiştim.
Sonrasında olanların
bu kadar huzurlu ve güzel olmaması çok talihsizce.
Buraya son gelişimin üzerinden 20 yıl ya da biraz daha fazla zaman geçti.
Ariel İlkokulu'nu bitirdiğimde gelmiştim.
Annem niye buraya yolladı, şimdi hatırladım.
Doğada olmak muhteşem.
ESKİ ÖĞRENCİ
Sen UFO'yu gördün mü?
Hayır, UFO'yu görmedim.
Her şeyi uydurdum.
Ben ve bir arkadaşım, Şona dersinden nasıl kaytarabileceğimizi konuşuyorduk.
Birkaç arkadaşımız Zimbabveliydi
ve ana dilleri Şona'ydı.
Keşke daha dikkatli dinleseydim çünkü Şona'm iyi değil ama keşke olsaydı.
Mümkün mertebe Şona'dan kaytarmak istiyordum.
Çılgınca bir fikir bulduk, asla işe yaramamalıydı.
Şu an göremiyorum ama o zamanlar bir kaya vardı.
Çok parlak bir kayaydı, güneşin altında parıldıyordu.
Ben de parmağımla işaret edip "Bakın, uzay gemisi! Uzaylı var!" dedim.
1. ve 2. sınıflar, "Sahi mi?" dedi, ben de "Evet, uzaylılar" dedim.
Yarım saat içinde tüm çocuklar bunu konuşuyordu.
Çocuklar koşuşturuyordu. Tüm okul heyecanlıydı.
Belki bir milisaniyeydi.
Belki 10 dakikaydı.
Tek bildiğim, Emma'nın elini bırakabildiğim an
park kaos içindeydi.
Benim gördüğümü gören 60 çocuk vardı.
Kısa, uzun kollar.
Çılgın, yeşilimsi, oval şeklinde bir kafa. Epey büyük gözler.
Ödüm bokuma karıştı. Çok korktum.
Belki kayanın parıltısı yüzündendi, bilemiyorum.
Ama ortalıkta uzaylı falan yoktu.
"Ya lazer ışını kafamızı keserse?" Bu tür şeyler düşünüyordum.
Ama panik içindeydim.
Niye uzaylılar bir okula gelip, dolaşıp kimseyle temas kurmasın?
Galaksiler boyu yol gelmişler.
Çocuklarla konuşmak için binlerce kilometre öteden gelmezsin.
"Şimdi ne olacak?" ya da "Niye buradalar?" diye düşünmüyordum.
Arkama baktığımı hatırlamıyorum çünkü çok korkmuştum.
Gördüklerime inanamadım.
Herkes bir kayayı işaret edip "UFO" diyordu.
Çocuklar böyledir. Hayali oyunlar oynarlar.
Sonra bir bakmışsın gerçekten inanıyorlar.
Kesinlikle kaya falan değildi. Kaya nedir biliyorum.
Herkes, "Başka ne olabilirdi?
Şu olabilir mi, bu olabilir mi?" diyebilir.
Bilmiyorum. Gidip dokunmadım.
Ama kaya falan değildi. Evet.
Gerçekten yaşansaydı orada öylece dikilip kayayı göstermezdim bence.
Uzaylıya doğru giderdim.
Uzay gemisine doğru giderdim.
Çünkü böyle bir fırsat bir daha ne zaman eline geçecek?
Bir uzaylıya yaklaşma fırsatı.
Çok insan benimle tartışıyor.
Yalancısın diyorlar. Bir sürü şey diyorlar.
Ama her şeyden önce kendime karşı dürüst olmalıyım.
Ve gerçek şu ki uzaylı yoktu.
Gerçek şu ki bir söylenti başladı ve bir şey gördüğünüze inanıyorsunuz.
Bu saçmalığı eleştirdiğim için özür dilerim.
Ama üzgünüm, dürüst olmalıyım.
O gün gördüklerimden hiç şüphem yok.
Gördüklerimden asla şüphe etmedim.
Dürüst olalım, çocuklar yalan söyler.
İnanmak istediğimiz kadar masum değiller.
"Yani 60 kişi yalan mı söyledi?"
Evet. 60 kişi yalan söyledi.
HARVARD ÜNİVERSİTESİ
Yıl 1994'tü ve Katolik Kilisesi'ne karşı
ilk büyük cinsel istismar davasını bitirmiştim.
Ofisimde oturuyordum
ve ülkenin batı kısmında olan önde gelen bir avukat beni aradı.
"Eric, senin için bir davam var" dedi.
Uzaylılara inanan bir
Harvard profesörüyle ilgili olduğunu söyledi.
Cambridge Hastanesi'nde baş psikiyatr idi.
Pulitzer Ödülü'nü kazanmıştı,
ülkedeki ilk poliklinikli akıl hastanesini yaratmıştı,
harika işler çıkarmıştı
ve şimdi de uzaylılarla ilgili, anlamadığımız bir fenomen olduğunu
iddia ediyordu.
"Muhtemelen sağlam bir akıl sağlığı desteği alması lazım" dedim.
Ama kadrolu bir profesör olduğu
ve onu kadrodan çıkarmak için Harvard'da bir komiteyle
gizli bir kovuşturma yapılacağı söylendi.
350 yıllık Harvard Üniversitesi tarihinde
bunun bir ilk olduğu söylendi bana.
Bu da ilgimi çekti.
Bu adam ciddiye alınmalı.
Pulitzer Ödülü'nü kazandı.
Cambridge Hastanesi'nin psikiyatri departmanını yoktan var etti
ve burası Harvard'ın eğitim hastaneleri vitrininde bir ödül.
Bilindiği üzere psikiyatride, bir hasta size gelip…
HARVARD'LI PSİKİYATR
…uzaylı yaratıklarla temasa geçtiğini söylese
otomatikman bu kişinin
psikotik olduğu varsayılır bence.
Böyle bir vakayı ilk duyduğumda ben de öyle tepki verdim.
John, uzaylılar tarafından kaçırıldığını iddia eden insanlarla
150'yi aşkın röportaj yapmıştı.
Bunlardan 70'iyle ben de konuştum.
Kimsenin onları dinlememesi yüzünden kederliydiler.
Psikotik deyip başlarından savarlardı.
John'a göre ruh sağlıkları bozuk değildi, travma geçirmişlerdi.
Anladığım kadarıyla,
ki böyle 90 kişiyle çalıştığım için artık bu net olarak kabul gördü,
bunu açıklayabilecek belirgin bir psikiyatrik hastalık yoktu.
Başkalarının tarif ettiklerine çok benzer bir şey tarif ediyorlarsa
ve biz "Bu olmadı" diyerek onu önemsemiyorsak…
Ne oldu? Ne meydana geldi?
John böyle diyordu.
İnanmak isteyerek mi yaklaştınız?
Yoksa kuşkucu muydunuz?
Kuşkucu olarak yaklaştım. Bana kalırsa bu olamazdı.
Bu mümkün bir şey değil.
Evrenimizde böyle zeki bir varlık olamaz.
Bunu açıklayan farklı bir şey olmalı.
Ne olduğunu öğrenelim.
Her açıdan dikkatli bir çalışma yapalım. Görmek istediğim şey bu.
John ünlü olmaya başlamıştı.
Kırışmış takım elbisesi ve lekeli kravatıyla
bir sürü talk şova çıkıyordu.
Son dört yılda Dr. Mack,
uzaylılar tarafından kaçırıldığını iddia eden yaklaşık 100 hastayı inceledi.
Dr. Mack, Harvard Üniversitesi'nde ders veren saygıdeğer bir profesör.
-Harvard'lı bir psikiyatr… -Harvard'lı bir psikiyatr…
Açık sözlüydü.
Ve Harvard,
John'un televizyona çıkmasına
ve Harvard'ın son derece tartışmalı bir konuyla ilişkilendirilmesine
tahammül edemiyordu.
Bir psikiyatr olarak açıklayamadığım bir örüntü var.
Döndüğümüzde Sharon
bir uzaylıyla karşılaştığında hissettiği korkuyu paylaşacak.
Harvard'a göre John, görevini kötüye kullanıyordu,
John bu insanları ilaçla ya da yoğun psikoterapiyle tedavi etmeden
kabul etmemeliydi,
bu hastalar psikotikti.
Ve onları dinleyerek,
yaşadıklarını iddia ettiklerini dikkate alarak
John onlara zarar veriyordu.
Çeşitli anketlerden biliyoruz ki
ülke çapında yüz binlerce, belki milyonlarca insan
benzer deneyimler yaşadı.
Birbirlerini tanımıyorlar. Anlattıkları detaylar basında değildi.
Ellerine geçen bir şey yok. Bundan utanıyorlar. Bu bir.
Bunun iki, üç yaşlarındaki çocuklarda da görüldüğünü duyduğumda
kişilik açıklamaları da elendi.
Daha önce söylediğim gibi,
muayene edince görüyoruz ki ruh sağlığı sorunları yok.
Bunu açıklayan tek şey, gerçek deneyim.
Profesyonel kariyeri risk altındaydı.
Doktorluk lisansı da.
John, "Boyun eğmeyeceğim. Onlara karşı koyacağım" dedi.
Alay edilmek yerine
gerçekçi bir şekilde incelenmesi gereken, açıklayamadığımız bir şey oluyor.
John, bu insanların başına gelen
önemli bir şey olduğunu kanıtlamak
ve maddi dünyaya odaklanmayı bırakıp
açık fikirli olmamız gerektiğini göstermek için
Ruwa, Zimbabve'ye gitti.
Tamam. Kaç tanesi gerçekten de… Ne oldu?
John Mack kitabım üzerinde çalışıyordum.
Baştan sona 17 yılımı aldı.
Ve ilgimi çeken, John Mack'in bu itibarsız konuyu araştırmak için
kariyerini riske atmış olması oldu.
"Bilimsel kanıt yok" diyebilirsiniz.
Yok da ama Mack, bilimsel kanıt olmayan bir alanla ilgileniyordu.
Buraya sevilmeye gelmiyorum. İşim bu değil.
Popülerlik anketi değil bu.
İyi bir namı olan iyi bir okulu idare etmeye geliyorum
ve bunu yapıyorum.
"Niye 33 yıldır buradasın?" dedi biri.
Belki tembelim diyedir. Bilmiyorum.
MÜDİRE
Kalk, giyin, gel.
İstemesen bile her gün yapman gereken bu.
Orada olmak istesem de istemesem de oradayım çünkü görevim bu.
Hristiyan bir okulu idare ediyorum ama kendi inancım var.
Tanrı'yı bulmak için kiliseye gitmeme gerek yok. Orada, biliyorum.
Sorunlarımı biliyor.
Hayatta sorgulamaya gerek olmayan bazı şeyler var. Öylece kabul ediyorsun.
Buna izin veriyorum.
Kayıt mı ediliyor? Evet, yine çocuk gibi hissediyorum!
ESKİ ÖĞRENCİ
Evet. Okul kurallarını çiğniyorum.
Bayan Bates öğrenirse beni öldürür!
Normal bir hayat yaşamaya çalışıyorsun. Hayatına devam etmeye çalışıyorsun
ama bu deneyim yine kapıları açıyor.
Çocukları duyabiliyordum…
Diğer çocukların bağırdığını, ağladığını duyuyordum
ama sanki bu varlık beni kendine çekiyordu.
Ve büyük, siyah gözler gördüğümü hatırlıyorum.
Ve…
Telepatik miydi, bilmiyorum. Bilemiyorum.
Ama benim aldığım ve hatırladığım mesaj
gezegene zarar verdiğimizdi.
Ama o günlerde pek de…
…o tür şeyleri konuşmazdık. Biz…
Baskılar ve hayatımıza devam ederdik.
Çok sarsıcıydı.
Bu konudaki bir sonraki konuşmamız
John Mack ne gördüğümüzü tarif etmemi istediğindeydi
ve onunla konuşabileceğimi hissettim.
Gördüklerimize inandığını hissettim.
Profesör Mack, yaklaşık 10 gündür Zimbabve'desiniz.
Ariel İlkokulu'ndaki bu çocuklarla konuştuktan sonraki fikriniz nedir?
Şu iki günde, bu çocukların birinin hayal gücünün gazına gelip
bir hikâye anlatıp anlatmadıkları konusunda açık fikirli olmaya çalıştım.
Yaklaşık bir düzine çocukla tek tek konuştuk.
Okula gelen son muhabirlerden biriydi.
Her yerden haber ekipleri bizimle konuşmaya geldi
ama ciddiye alınmamıştım.
O gözlere bakmanın ya da o gözlerin sana bakmasının
etkisi neydi? Seni nasıl etkiledi?
-Korkunç. -Korkunç muydu?
Belki şimdi hikâyemi anlar ve beni dinlerler,
neler olduğunu anlamlandırmama yardım ederler.
Annem bazen beni yatırıyor.
Seni yatırıyor. Doğruca uyuyor musun yoksa bir süre düşünüyor musun?
Uyumuyorum ve duyduğum her seste korkuyorum.
-Geceleri hâlâ korkuyor musun? -Evet.
Korkuyorsun. Geceleri neyden endişe ediyorsun?
Adamın hâlâ bana bakıyor olmasından ve beni öldüreceğinden endişe ediyorum.
Annen endişelendiğini biliyor mu? Ne kadar endişelendiğini söyledin mi?
Hayır. Muhtemelen bana inanmaz.
Seni güvende olduğuna ne ikna eder?
Bilmiyorum.
Endişeni ne azaltabilir?
-Adam. Hep aklımda. -Aklından çıkmıyor mu?
Evet.
Nasıl…
Endişeni ne azaltır? Adamın yapabileceği bir şey var mı?
Hayır.
Bir adam gelmişti.
Çok uzun, yavaş ve dikkatli olduğunu hatırlıyorum.
Gerçekten de…
…dinliyordu.
Bana o gün olanları anlatır mısın?
Öğle arasında dışarıdaydın, değil mi?
Evet.
Fark ettiğin ilk şey neydi?
Çocuk bahçesinin dibine gittik.
"Hey, söylesene, ne gördün?
Nasıl hissettin?" Öyle yani.
"Seninle iletişim kuruyorlarmış gibi hissetin mi?"
Bu soruları hatırlıyorum.
Sonra bize kâğıt ve boyama kalemi verdiler
ve "Gördüğünüzü çizin" dediler. Ben de çizdim.
Gemiyi çiziyorum.
Birkaç da ışık vardı.
Kolları? Bizimkilere kıyasla uzun muydu, kısa mıydı?
Uzundu. Uzun gibiydi.
Uzun gibi.
Peki. Ama saç gördün?
Evet. Saçı Michael Jackson'ınki gibiydi.
Üstlerinde böyle siyah bir giysi vardı.
Ve büyük gözler. Tamam.
Göz bebeği çizmişsin. Göz bebekleri var mıydı?
Evet, göz bebekleri beyazdı.
Gözleri bizimkilerden büyüktü.
Sonra ne oldu?
Öğle arasının sonundaydı.
Sınıfa döndüğümüzde
öğretmene söyledik ama öğretmenlerin hiçbiri inanmadı.
Cidden size inanmadılar mı?
-Evet. -Ama hepiniz aynı hikâyeyi anlattınız.
Öğretmenler bize inanmadı.
Hem de hiç.
Bir şey gördüğümüzü düşündüler
ama varlıklar olduğuna, bu oval şey olduğuna inanmadılar.
Başta görmezden gelmeye çalıştık.
MÜDÜR (1994)
Normal şekilde devam ettik.
Çocuklarla bunu konuştuğumu hatırlamıyorum bile.
Daha önce hiç karşılaşmadığımız bir şeydi bu.
O yüzden sınıfında bildiklerine sadık kalıyor insan.
Ben okulda yaşıyorum,
o yüzden düşünmemeye çalışıyorum.
Düşünürsem gece uyuyamam!
-O zaman uyuyamadığın oluyor. -Evet!
Bu yaşandığından beri uyuyamadığım çok oldu.
Ben de aklımdan çıkarmaya çalışıyorum.
Bize söylenen ilk şeylerden biri,
bahçe işleri yapan bir bahçıvan olduğuydu.
"Artık bunu konuşmanızı istemiyorum."
Çocuklar konusunda hâlâ çok şüpheciyim
çünkü bence gördüklerine dair kendilerini ikna edip
kendi aralarında heyecanlanabilirler.
Ne gördüğümüzü nereden biliyorlar?
Hem o bahçıvan falan değildi!
Bir şey görmediler. Bence biri bu uydurma hikâyeyi yarattı.
Bana öyle geliyor.
Çocuklarla benim kadar uzun süre çalışınca
söylediklerini nasıl yorumladığına dair dikkatli olman gerekiyor.
Onlar da bireyler. Neye inanacaklarını kendileri seçmeli.
Belki de gördüklerine sahiden inanıyorlar.
Ama üzgünüm, bu hiç olmadı ve kendilerine yalan söylüyorlar.
Bir iki kez yalan söylemiş olabilirim ama benim için hikâyeye devam ettiler.
60 çocuk yalan mı söylüyor?
Gördükleri hakkında yalan söylüyorlar
veya onlara bunu arkadaşları mı yaptırıyor?
Bu epey büyük bir grup.
Bir öğretmen veya rahibin sapık olduğuna dair
16 yaşındaki 5 kişiye ifade verdirebilsem
çok güçlü bir kanıt olur
ve davayı kazanırım. Tamam mı?
Aynı deneyimi tarif eden 60 kişi var, bunu neden görmezden gelelim?
Hukuk camiasında çok güçlü olan türde bir kanıt bu.
Mahkemelerde tanık ifadelerine güveniyoruz.
Tanık ifadelerine dayanarak insanlar cinayetten hüküm giyiyor.
İdama mahkûm edilip idam ediliyorlar.
Mack de "Bakın, benim işim bu. Ben psikiyatrım.
Sürekli insanlarla konuşuyorum. Ne zaman bana gerçeği söylediklerine,
ne zaman uydurduklarına karar veriyorum" dedi.
İnsanlar Mack'e bu hikâyeyi anlattıklarında
onun deyimiyle "uygun duygu" ile anlattılar.
Diğer bir deyişle, o an hissettikleri dehşeti sergilediler.
O da bunun kolayca uydurulabilecek bir şey olmadığından emindi.
-Bu konuda zorlanıyorum. -Neden?
Çünkü inanmak istemiyorum. Gerçekten.
Bu insanlar, onlar için çok anlamlı ve güçlü olan bir şeyi
yoğun bir duyguyla, büyük bir korkuyla ifade ediyordu.
Psikiyatr olarak söylüyorum, gerçek deneyimden başka böyle bir şey yok.
Keşke bizimle daha çok konuşsalar, bize sorular sorsalar,
deli değilmişiz gibi hissettirselerdi.
Evde bunu konuşamazdım
çünkü babam neler olduğunu bilmek istemiyordu.
Bu etiketi taşımak istemiyordu.
Ebeveynlerim direkt, "Hayır! Onu görmedin!" dediler.
Dayak yemekten korkuyorduk.
Mesele bizim neye inandığımız değil.
Mesele onların deneyimi
ve çevrelerindeki yetişkinlerin bu deneyime anlayışla yaklaşması.
Ve bence bu,
muhtemelen en temel eğitim ilkelerinden biri.
Kişisel bakış açınız, siyasi görüşünüz, ön yargınız ne olursa olsun,
fikirlerin, his ve düşüncelerin açıkça ifade edilebilmesine
fırsat tanımanız.
Bu yüzden arkadaşlarımı kaybettim.
Onun bir bahçıvan olmadığı fikrinden vazgeçemeyen deliydim ben.
Çünkü bunun gerçekten olduğunu söylüyordum.
O aşamada çok fazla kınama vardı.
Normalde, böyle tuhaf iddiaları olan insanları
televizyona bile çıkarmayız.
Açıkçası hikâyeleri gerçekten çılgınca.
Birçok açıdan deneyimin kendisi, sonrasından daha az sarsıcıydı.
Sonrası çok ağırdı.
Bazı insanları çok etkiledi
ve bir soru sorman gerekiyor.
O kişilerin önceden psikolojik sorunları var mıydı?
Yoksa o gün, insanların yalan söylediği deneyim
o insanlarda psikolojik sorunlar mı yarattı?
Yayında olduğumuz dört yılda uzaylılarla ilgili program yapmadık.
Açıkçası sebebi de çoğumuzun şüpheci olması.
Başlangıçta arayış içindeydim.
Aradım, insanlara sorular sordum.
Ta ki onlar düşmanca davranmaya başlayana dek.
En düşmanca olanı da genç bir papazdı, resmen yüzü kızarmıştı.
"Hayır. Uzaylı diye bir şey yok" dedi.
Bu soruları sormamı durdurmaya çalışıyordu.
Ve deli olan benmişim gibi hissetmeye başladım.
Başka bir varlıkla, başka zeki bir varlıkla karşılaştılarsa
neden insanlara deli gibi davranıyor, onları küçük düşürüyoruz?
Eğer zeki bir varlık onlara geliyorsa ve onlar böyle deneyimliyorlarsa
neden deli oldukları düşünülüyor?
Büyürken çok önemli bir konuda bana inanılmadığında
başıma başka önemli şeyler geldiğinde
ya da hayatımı yaşarken
başkasına açılmayı ve olanları anlatmayı
çok zor buldum.
İnsanlar bir danışmana gitmemi,
bu konular hakkında biriyle konuşmamı söyledi.
Ama gitmiyorum.
Bana inanacak mı?
Yoksa "Böyle böyle oldu" savaşına tekrar mı gireceğim?
Bu deneyimleri yaşayanlar dürüstler.
Deneyimin kaynağını bilmiyoruz.
Ama başlarına gelen çok güçlü bir şey hakkında
dürüst olduklarını kabul etmek çok önemli.
Tanrı'ya ve türlü türlü ruha inandığımızı söylerken
bu neden bu kadar olağanüstü olsun?
Ama bunun öyle bir yanı var ki
bize çok yabancı geliyor.
Anladığım kadarıyla okulun müdiresi de dâhil,
aynı anıyı hatırlayan insanlar var.
Deneyimi ne zaman yaşadım bilmiyorum.
Ama çocukların gördüklerinden sonra, Profesör Mack gelmeden önceydi.
Ama bundan bahsetmedim.
Geceydi, yatak odamdaydım.
Sonra
gemiye çıkarıldım.
Dar bir yataktaydım,
bunu da komik buldum çünkü şişmanım.
"Tanrım, umarım düşmem!" diye düşündüm.
Çok dardı.
Etrafımda insanlar vardı.
İnsanlar… Uzaylılar.
"Yukarı bakma" dediler.
Tabii ben de baktım çünkü böyle biriyim.
Göbek deliğime bir şey soktular.
Mikroçip olabilir.
Sonra ani bir ışık geldi ve gittiler.
Film gibi, değil mi? Ama değildi. Benim deneyimimdi, kimseyi ilgilendirmez.
Kendi başıma sessizce üstesinden geldim, pek iyi olmadı çünkü Prozac'e başladım.
Okulda da mutlu değildim.
"Belki de artık buralarda olmamalıyım" diye düşünmeye başladım.
İntihar edecek kadar belki de.
Bilemiyorum.
Ama bunu Profesör Mack'le ya da gelen başka biriyle
konuşmam imkânsızdı. Arka planda kaldım.
Sonra yine geldiler ve "Gelmek ister misin?" dediler.
Çünkü çok mutsuzdum.
"Hayır" dedim. Sonra üçüncü ve son kez geldiler
ve "Gidiyoruz. Bu son şansın" dediler. "Gelmek ister misin?"
"Hayır. Eğitimini aldığım şeyi yapmalıyım." dedim.
"Projeyi ortasında bırakamazsın. Bitirmen gerek."
İyi misin? Merhaba, nasılsın?
Sormaları hoştu. Ama hayır, gidecek hâlim yoktu!
Çocuklar için daha iyiydi. Onlar da gitti.
John Mack uzaylılarla kendi dünyasında olabilir
ama yine de sağlam bir maaş alıyor.
Harvard profesörleri de asla işten atılmaz.
Meslektaşlarınızdan biri
böyle bir teoriyle gelince meslek camianız utanıyor mu?
JOHNS HOPKINS ÜNİVERSİTESİ'NDE PSİKİYATR
Evet, meslek adına utanıyor, John için de endişeleniyoruz.
Aklını oynattı diye mi?
John çok yetenekli ve çok zeki biri
ama aynı zamanda çok da hevesli biri.
Ve bu sefer fazla ileri gitti.
John bu sefer aklını kaçırdı.
Harvard, John'un görevi kötüye kullandığını söylüyordu
ve duruşmalarda bu tekrar tekrar konuşuldu.
Harvard'ın teorisi şuydu.
"Bu insanlara psikotik olduklarını söylemeyerek,
onlara psikozları için sakinleştirici ilaç vermeyerek,
görevi kötüye kullanıyorsun."
Bu hastaların psikolojik sorunları var
ve bu sorunlar, çılgın bir açıklama olduğu fikriyle
gizleniyorlar.
Liseye girdiğimde, ikinci ya da üçüncü yılımda
çok dindardım.
O zamanki papaza, gençlik papazına sordum.
"Tamam. Anlıyorum.
İsa Dünya'ya gelip günahlarımız için öldü.
Ama nereden geldi?"
Ona şöyle sormuştum,
"Uzaylı olması mümkün mü?"
Ve "Ben buna tanık oldum. Bunu gördüm" dedim.
Ama o aldırış etmedi. "Hayır, görmedin. Bunu görmedin!"
Bana "Hayır, onu görmedin" diyen insanlar vardı.
Beyaz bir papaz bana şöyle demişti,
"Çocukkenki deneyimlerinin
hiçbir önemi yok.
Bir Afrikalı olarak kim olduğun önemsiz."
"Önemsiz" kelimesini kullandı cidden.
Kendi bireyselliğim yok.
Dünya o kadar büyük,
bir sürü farklı türde insan ve dil var
ama sen bunları silip önemi yok mu diyorsun?
Bu beni bir yolculuğa çıkardı. Arayışa çıktım, sorular sordum.
Bunca yıldır kendilerine yalan söylüyorlarsa
belki de birinin onlara, "Bu yaşanmadı. Uyan!" demesi gerekiyordur.
Böylece yıllardır kendilerine söyledikleri ve inandıkları yalanı unutup
iyileşmeye başlayabilirler.
20 yıl kadar bunu gizli tutmaya çalıştım.
Saklı tutmaya çalıştım.
Bunun sonucunda çocukluğumun büyük kısmını kaybettim.
Çocukluğumun birçok anısını kaybettim
çünkü o yarayı açamazdım. O travmayı açamazdım.
Bir ses duyduğunda ne olduğunu düşünüyorsun?
Evime beni, oyuncaklarımı falan
çalmaya gelen insanlar olduğunu düşünüyorum.
Bunu kocamla da konuşamadım.
Çok geleneksel bir Katolik. Beni sorguladı ve dedi ki,
"Bu belgeselin konusu ne?"
Ben de "Uzun süre sana söylersem deli olduğumu düşüneceğinden,
benimle olmak istemeyeceğinden korktum." dedim.
Başta "Hayır" dedi.
"Bu gerçek olamaz! Uzaylı görmüş biriyle evli olamam!"
Harvard'da kurdukları mahkeme salonuna girdim.
Üç doktorun oturduğu, yarım daire şeklinde büyük bir podyum vardı.
Yargıç kürsüsüne benziyordu.
Yeminli ifade ve beyanlar topladık,
John'un hayatını kurtardığını söyleyen insanlar tanıklık ettiler.
Bazıları John olmasa intihar edeceklermiş.
Güvendiğim yetişkinler beni dinlemedi.
Fakat John Mack'i
gördüklerimize inandırmak için uğraşmamız gerekmiyordu.
Ve bunun için çok eleştirildiğini biliyorum.
Bu deneyimden olaysız bir biçimde uzaklaşmadı.
Bizim için savaşmak zorunda kaldı.
Bu 14 ay sürdü.
Bir sürü duruşma yapıyorduk.
Tabii o zamana kadar bu haksız mahkeme haberi dışarı sızmıştı.
John'un bunu yaşıyor olması insanları kızdırmıştı.
Bence sızmış olması
Harvard'ın geri çekilmeye karar vermesinin sebeplerinden biriydi.
Bu konuda vurdumduymazım.
Olmaması gereken bir şeyle dünya görüşlerini sarsıyorsan
imparatorluğun karşılık vermesini bekliyordum.
İnsan bunu bekliyor.
Üniversitenin en yüksek mevkilerindekiler
bunun bir karalama kampanyası olduğunu anlayıp
bir son verdiler.
Güç vericiydi.
Bu çok iyileştiriciydi.
Sıra dışı bir olay yaşandığına ikna olmuş hâlde geldik.
UFO tarihinde epey eşsiz.
Eski kafalı halkı, müdürün dediği gibi "bu dünyadan" olmayan
zeki bir tür varlığa ikna edebilecek bir şey varsa
o bu olay olmalı.
Bu çok tuhaf alanı ele alabilecek güveni olan
ender bir bireydi.
Günümüzde de büyük bir gizem.
Bu deneyimlerin bir cevabı yok.
Bu UFO'ların ne olduğu
ve onlarla ilişkilendirilen varlıklar olup olmadığı
günümüzün en kafa karıştırıcı soruları arasında.
"Öldükten sonra ne olur?",
"Evren nereden çıktı?", "Büyük Patlama'dan önce ne oldu?" gibi sorular.
Ondan önce ne vardı? O nasıl ortaya çıktı?
Şona'da bir kelime var…
Kilise kelimeyi öğrendiğinde "kutsal" anlamına gelen bir şeye dönüştü.
Kilise çalmadan önceki orijinal anlamıysa
"büyük gizemi olan bir şey.
Açıklanamaz bir şey.
Ama var."
Orada çünkü onunla etkileşim hâlindesin.
Uzaylı görmek beni Afrikalılığımı bulduğum bir noktaya getirdi.
Kendi Afrikalı inanç sistemlerimi, kültürümü ve ruhaniliğimi.
İnanıyorum çünkü gördüm.
Bu, paylaştığımız bir hikâye. Gurur duyduğumuz bir hikâye.
Bahsetmek istiyorsan bahset. İstemiyorsan bahsetme.
Ama bu senin de hikâyen.
Bu çok önemli bir hikâye
ama olayın kendisi yüzünden değil.
Önemli bir insan hikâyesi.
"İnsanlar bunu yaşadı" diyebilmek için.
Empati bu. "Duruma senin bakış açından bakabiliyorum" demek.
Sonrasında yolları ayırabilirsiniz ama bizi insan yapan bu.
Bazıları daha derine inmeyi seçti.
Bazıları buna kilit vurup düşünmemeyi seçti.
Bazıları kendilerine mantıklı gelen cevaplar bulmuş olabilir.
Bazıları için hiçbir yere oturmayan bir yapboz parçası olabilir.
Bir de o gün orada olup "Bu aslında olmadı" diyenler var.
Bu da sorun değil. O da bir seçim.
Etrafımızdakilerle ilgili keşfedilecek, öğrenilecek daha çok şey var
ve çevreyi olumsuz etkileyebileceğimi bilmiyordum.
Yani bu mesajı almak
dünyadaki yerimi farklı bir şekilde anlamamı sağladı.
Çok aydınlatıcıydı
ve çok dar bir zihniyetim olduğunu,
bu maddi dünyada anlamadığım bir şey olma ihtimalini
kabul etmeye razı olmadığımı anlamamı sağladı.
Birçok kişi için soru, "Yalnız mıyız?"
Bence soru bu değil. Bence asıl soru, "Biz kimiz?"
Belki başkasının da bize bakıyor olabileceğini anlamalıyız.
"Onlar kimi görüyor?"
Altmış iki çocuk, o gün okulda
uzay gemileri ve dünya dışı varlıklar gördüğünü söyledi.
On yıl sonra, sarhoş bir sürücü John Mack'e çarptı
ve John Mack anında öldü.
Mack ve birçok başka kişi uzaylılarla bu karşılaşmayı
20. yüzyılın en önemli karşılaşması olarak gördü.
Alt yazı çevirmeni: Yasemin Memiş