Peki, bu olay günün hangi saatinde gerçekleşti?
Öğle tatilinde.
Minik ışıkların yanıp söndüğünü görebiliyordum.
O varlık… bu kadar uzaktaydı, detaylıca görebiliyordum.
O adamı… gördüm. Ve… iri gözleri vardı.
-Hiç de bir insana- -Sıradan bir insan gibi
-miydi, yoksa farklı mıydı? -Hayır.Simsiyahtı.
-Simsiyah mı? -Evet. Gözleri çizgi
gibiydi, tuhaf bir biçimdeydi.
Sana baktığında kendini nasıl hissettin, söyler misin?
Korktum.
Sanki hepimize birden bakıyordu.
Gözleri sanki, “Benimle gelmeni istiyorum” der gibi bakıyordu.
Sizce çocuklar doğru mu söylüyorlar? Yoksa hayal mi görüyorlar?
Çok korktum. Ödüm patladı. Donakaldım.
Uzaylılar bana saldıracak sandım.
Öyle mi? Ne yapacaklardı?
Ya bizi kaçırırlarsa?
Bu insanlara bir şey oldu. Ne olduğunu anlayamıyoruz, ama, bir şey oldu. Bu
insanların akli dengeleri kesinlikle bozuk değil.
Benim gördüğüm şeyi 60 çocuk daha görmüştü.Bunları uydurmuyorduk.
Gerçeğe ilişkin hikâyeler ortaya çıkıyor, ne olacağını bilemezsiniz, ama
sonunda açığa çıkıyor işte.
Uzaylı olduğunu düşündüm, iri gözleri vardı.
Burada son derece önemli, özgün ve hakiki bir şey oluyor.
İsmim, Ralph Blumenthal. New York Times’ta 45 yıl muhabirlik yaptım. Times
için yazılar yazıyorum, kitap yazıyorum. Yazarken benim de yapmış
olduğum, bu alandaki en büyük tehlike alaya almaktır! Bilerek yapılan bir şey.
Hükümetimiz, maalesef 1950’lerde, UFO gördüğünü söyleyen ve bu fantastik
hikâyeleri anlatan insanları alaya almaya yönelik birtakım politikalar çıkardı. Bu
yaftalama bugün bile devam etmekte.
Bir şeyler yazdığınızda, bunun etkisinin nasıl olacağını kestiremiyorsunuz. The
Times haberi Pazar sayısında baş sayfaya koydu. Deprem etkisi yaratmıştı. Hikâyeye,
o zamana kadar kamuoyunca hiç görülmemiş olan donanma videolarını da eklemiştik.
Bunlar, New York Times’ın yayınladığı en çok izlenen videolar arasına girmişti.
Bunu, yalnızca ben söylemiyorum, başkaları da söylüyor ama konu ana akım
medyaya daha… ulaşılabilir oldu. İnsanların da daha rahat ihbarlarda
bulunmasını sağladı. Ama, uzaylılar hakkında konuşmuyorduk, Pentagon da
konuşmuyordu. Yani, bu, haklı gerekçeler yüzünden pek ilgilenmediğimiz bir alandı.
Nasıl ele alabilirsin ki? Yani, editörüne gidip, “Bahçesinde UFO gören bir adamın
hikâyesi elimde,” desen; editör gülerek, “Bununla ilgili 500 kelimelik bir yazı
yaz, komik olsun,” der.
Uzaylılarla karşılaşma yaşayanlar için komik değildi. Bir şey görmüşlerdi.
İnsanlar anlayamadıkları şeyler görmüş. Ve… bir şeyi anlamıyoruz diye, onun
hakkında konuşmayacak değiliz.
Ariel harika bir okuldu. Çok fazla sınıflarda durmazdık.
Okula giderken zürafaları gördüğüm için kendimi ayrıcalıklı hissediyordum. Yani,
ee, okulunuzun yanında, lisemizin yanında bir doğal yaşam parkı var.
Şapkalarınız nerede?
Öğretmenlerimiz, eğitim konusunda çok tutkuluydu.
Şapkanız nerede? Takmanız gerekmiyor mu?
Biz bir topluluktuk ve etrafımızdaki tüm yetişkinlere tamamen güvenirdik. İster
öğretmen ister gönüllüler olsun hepsi bizi güvende… ve birbirimize yakın
hissettirirdi.
Arkadaşları da mı geldi? Nerede?
Ariel İlkokulu ikinci ailemizdi.
Ariel İlkokulu’nda okudum, burası oldukça iyi, özel bir okuldu. Çoğunlukla, İncil
okuyarak… yetiştirildik; olayları Hristiyan bakış açısıyla öğrendik.
Kardeşim de burada okudu.
Bunun, yaşadığım şey üzerinde bir etkisi olduğunu biliyorum: Gördüğümü belli bir
şekilde yorumlamak.
Bugün neden buradayız?
Hikâyeyi benden duymak için.
Peki bize ne anlatacaksın?
Gördüğüm şeyi, sanırım. O günü…
Galiba herkese anlatacağım.
Nereden başlamak istersin?
O gün teneffüs saatindeydik. 6. Sınıftaydım… ve… öğretmenlerimiz kısa bir
toplantı yapıyorlardı. Salma ve ben, okul sınırının dışında geziniyorduk.
Orada parlak bir ışık gördüm, çok yakındaydı, hemen çimlerin üzerindeydi.
Salma ve ben, “Bu da ne?" Dedik.
Çok parlak bir şeydi. Bir anlığa görüyordunuz, sonra bir bakmışsınız yok.
Sanki gözlerimiz bizimle oyun oynuyordu. Iıı, ve sonra, arkadaşım
Emma’yla çok şaşırmıştık, Emma yaklaştı, yanımda duruyordu.
Bu nesnenin… havada durduğunu gördüm. Çok büyüktü diyebilirim. Etrafında da daha
ufakları duruyordu. Sanki uzay gemileri birbiriyle yer değiştirecekti.
Hıı hıı.
Karınca gibilerdi,bir görevi yerine getiriyorlardı. Gemiler, tam buradaydı.
Büyük olanı, şuradaydı. Evet, büyüklüğü ta oradan buraya kadardı. Çapı da böyleydi.
Gümüş, parlak bir diskti, ışıkları vardı.
Alt kısmında, ışıklar vardı. Şöyleydi:
-Kapıya benzeyen bir şey gördüm. -Sonra aniden o belirdi.
Hemen önümüzde duruyordu.
Gözümü kırptım ve bu varlığın benden… en fazla bir-iki metre falan ötede olduğunu
gördüm.
Bu varlık, şuradan
Daha fazla uzakta değildi, yani detaylıca görebiliyorduk.
Güneşli bir gündü. Yani, yanlış görmemiz mümkün değildi…
Giysisi siyah… ve daracıktı, dalgıç kıyafetine benziyordu.
-Dalış yapanların kıyafetleri gibiydi. -Hıım.
Ayrıca kocaman bir kafası vardı. Oval, böyle aşağıya doğru sivrilen bir çenesi
vardı.
Gözleri iriydi. Tek gördüğüm şey buydu. İri gözler. Siyah bir beden.
Nerede gördün?
Bunlar, ona bakamayacağınız kadar kocaman gözlerdi. Onunla, göz teması kurduğumuz
anda, etrafımızdaki her şey bir anda yok oldu.
Seni korkutan neydi?
O ses.
Ne sesi?
Havadan gelen ses.
Havadan gelen bir ses duydun? Nasıl bir sesti? Gürültü, vızıltı, uğultu gibi
-miydi, nasıl bir şeydi? -Evet.
Sanki biri flüt çalıyordu.
Bana fiziksel olarak dokunmadı. Ama o bakış, vücudumun her zerresine dokunmuş
gibi hissettirdi.
O anda mesajları hissetmeye başladım. Düşünceler bir anda içime, zihnime,
benliğime girmeye başladı. Konuşmuyordu. Aramızdaki iletişim… sanki… telepatikti.
Doğanın ne kadar önemli olduğuna dair oldukça yoğun bir duygu hissediyordum.
Doğayı önceliğimiz hâline getirmeliydik, hepimizin doğa için en doğru seçimleri
yapması gerekiyordu.
Yaşayıp gelişebilmemiz temiz havaya, güzel bitkilere, temiz toprağa ihtiyacımız
vardı.
Hayvanlardan bitkilere, etrafımızdaki her şeye.
Bence, bizim dünyaya… zarar verdiğimizi ve bu kadar teknolojik olmamamız gerektiğini
bize bildirmek istiyorlar.
O yaşlardayken “teknoloji” kelimesini telaffuz bile edebileceğimi sanmıyorum.
İnsanlarla röportaj yaptığımda, “bu kadar teknolojik olmayın!” Gibi şeyler dediğimi
hatırlıyorum. Gördüğünüz gibi mesaj gayet açıktı. Teknoloji gittikçe gelişecekti ve
bu gelişmenin insanlara hiçbir faydası olmayacaktı.
Seninle nasıl iletişime geçtiler? Sözlerle mi yoksa-
Bilincimle, sanırım.
-Neyinle? -Bilincim söyledi.
Zihninde, bilincin mi öyle söyledi?
Evet, zihnimde belirdi.
Böyle bir bağlantı hissini daha önce hiç… yaşamamıştım.
Ama sonrasında yaşadıklarım maalesef hiç huzurlu ve hoş… değildi.
En son 20 yıl önce buradaydım galiba, daha da uzun olabilir. Eriyıl İlkokulu’nu
tamamladığım zamanlardı. Annemin neden buraya gelmemi istediğini şimdi
hatırladım. Doğayla iç içe olayım diye, mükemmel.
UFO gördün mü?
Hayır, görmedim. Her şeyi uydurdum. Iıı… şey, ben ve bir arkadaşım, Şona dersini…
nasıl ekeriz diye düşünüyorduk… Birkaç arkadaşımız Zimbabve yerlisiydi, yani Şona
onların anadilleriydi. Keşke biraz ilgilenseydim, Şona dilini pek bilmiyorum,
daha iyi olsun isterdim. Her fırsatta Şona dersini ekmek isterdim.
Aklımıza çılgın bir fikir geldi, keşke hiç işe yaramasaydı. Şimdi göremiyorum ama o
zaman burada, bir kaya duruyordu. Çok parlaktı, güneşin altında parlıyordu. Ben
de…kayayı gösterip “Bakın, bir uzay gemisi var! Uzaylı!” Dedim.Küçükler, “Sahi mi?”
Dedi. “Evet, bakın, uzaylılar,” dedim. Yarım saat içinde, tüm çocuklar bunu
konuşmaya başladı, söylenti bütün okulda yayılmaya başladı.
Açıkçası… saniyenin binde biri de olabilir… 10 dakika da. Emma’nın elini
bırakmayı başardığımda, okul bahçesi… kaos ortamına dönmüştü.
Gördüğüm şeyi 60 çocuk daha görmüştü.
Kısaydı ama kolları uzundu. Kafası yeşilimsi, oval biçimliydi. Gözleri
kocamandı.
Resmen ödüm patladı. Çok korktum.
Belki de kaya parıldıyordu, yani bilemiyorum. Ama etrafta uzaylı falan
yoktu.
“Ya bir lazer ışığı kafamızı uçursa?” Falan diye düşünüyor insan. Panik
olmuştum.
Bir UFO neden bir okula gelsinve kimseyle doğrudan bir iletişim kurmasın?
Galaksilerden kalkıp gelmişler. Binlerce kilometre öteden gelip de
çocuklarla konuşma fırsatını kaçırırlar mı?
“Şimdi ne olacak?” Ya da “Neden buradalar?” Gibi şeyler düşünmüyordum.
Arkama baktığımı hatırlamıyorum… çünkü korkuyordum.
Gördüklerime inanamıyordum. Herkesin bir kayayı gösterip “Bu, bir UFO,” dediğini
görüyorsunuz. Ama çocuklar her zaman hayali oyunlar oynar. Sonra bir bakmışsın
inanıvermişler.
Kesinlikle bir kaya değildi! Kaya olsa bilirdim. Yani, başkaları… “Başka ne
olabilir ki? Bu olabilir mi? Şu olabilir mi?” Diyebilir.Yani… oraya çıkıp
dokunmadım. Iıı, ama kaya olmadığı kesindi. Evet.
Bu yaşanmış olsaydı, uzaktan kayayı izleyip elimle göstermezdim. Mutlaka
uzaylının peşine düşerdim. Gider uzay gemisine çıkardım. Çünkü, ne zaman böyle
bir fırsatın olabilir ki? Ne zaman bir uzaylıya yaklaşabilirsin ki?
Birçok insan benimle tartışacak, yalancı diyecek, her türlü şeyi diyecek.
Ama öncelikle kendime dürüst olmam gerek. Gerçek şu ki orada uzaylılar yoktu. Gerçek
şu ki, bir söylenti ortaya çıktı ve sizler de bir şey gördük sandınız.
Palavranızı ortaya çıkardığım için özür dilerim ama kusura bakmayın, dürüst olmak
zorundayım.
O gün gördüklerime dair en ufak şüphem yok. Ben… bundan hiç şüphe duymadım.
Çocuklar yalan söyler. Sandığımız kadar masum değillerdir. “60 çocuk yalan mı
söyledi,” deseniz, “Evet, aynen öyle,” derim.
1994 Yılıydı, Katolik Kilisesi’ne karşı ilk büyük cinsel istismar davamı yeni
açmıştım. Ofisimde otururken bir telefon aldım. Arayan, ülkenin batı kısmındaki çok
ünlü avukatlardan biriydi. Bana, “Erik, bir dava var,” diyordu. Uzaylılara inanan
bir Harvırd profesörü hakkındaydı. Profesör, Kembıriç Hastanesi’nde Baş
Psikiyatrist’ti, Pulitzır Ödülü’nü kazanmıştı, ülkedeki ilk ayakta tedavi
hizmetiveren ruh hastalıkları hastanesini kurmuştu. Yani harika işler ortaya koyan
biri şimdi, anlamadığımız şekilde uzaylılar hakkında birtakım iddialarda
bulunuyordu.
“Sanırım ciddi şekilde psikolojik destek alması gerekiyor,” dedim. Ee, onun kadrolu
bir profesör olduğunu, kadrosunu iptal etmek için Harvırd’taki bir kurulun gizli
bir toplantı yapacağını öğrendim. Bu, Harvırd Üniversitesi’nin 350 yıllık
tarihinde ilk kez yaşanan bir şeymiş. Bu yüzden ilgimi çekmişti.
Bildiğiniz gibi psikiyatri geleneğinde, bir hasta size gelip uzaylı varlıklarla
iletişim kurduğunu ifade edecek olsa, bana göre neredeyse başka hiçbir şey
düşünmeden, bu kişinin psikoz hastası olduğu kabul edilirdi.
Bu tür bir vakayı ilk kez duyduğumda, ilk tepkim bu yönde olmuştu.
John, uzaylılar tarafından kaçırıldığını iddia eden 150’den fazla kişiyle görüşme
yapmıştı. Onların yaklaşık 70’iyle konuştum. İnsanların onları
dinlemeyeceğini,psikoz diyerek onları görmezden geleceğini düşünüyorlardı.
John’a göre sağlıklılardı ancak travma yaşamışlardı.
90’Nın üzerinde insanla yaptığım çalışmalardaki tespitler sonucunda,
gördüğüm kadarıyla, buna karşılık gelebilecek psikiyatrik bir hastalık yok.
İnsanlar başkalarının anlattıklarına çok yakın şeyler anlatırken bizler, “Böyle bir
şey olmadı,” deyip önemsemiyoruz. O zaman ne oldu, yaşanan neydi? John da bunu
soruyordu.
Duruma inanmak isteyerek mi yaklaştınız, yoksa tamamen şüpheyle mi?
Tamamen şüpheyle. Böyle bir şey olamaz. Bu, mümkün olabilecek bir şey
değil. Yaşadığımız evrende böyle zeki bir varlık olamaz. Mutlaka, olanı açıklayacak
başka bir şey olması gerekir. O hâlde bunun ne olduğunu bulalım. Konuyu her
açıdan dikkatle ele alalım. Olmasını istediğim şey bu.
John meşhur olmaya başlamıştı. Sonuna kadar çekilmiş kravatı ve takımıyla, tüm
talk şovlarda boy gösteriyordu.
Lafını esirgemiyordu. Ama Harvard, John’un televizyonlara çıkıp…üniversitenin
adının… ciddi tartışmalara yol açan konularda geçmesini hoş karşılamıyordu.
Bir psikiyatrist olarak, açıklayamadığım bir durum söz konusu.
Harvırd’a göre, John görevi kötüye kullanmıştı. John ee, bu hastalarailaç
tedavisi ya da yoğun bir psikoterapi uygulamadan, onları kabul etmemeliydi. Bu
insanlar, psikoz hastasıydı. John ise onları… dinleyerek ve yaşadığını iddia
ettikleri şeyleri dikkate alarak onlara zarar veriyordu.
Ülkenin dört bir yanından yüzbinlerce insan,hatta belki de milyonlarcası çok
benzer deneyimler yaşamış. Birbirlerini tanımıyorlardı, paylaştıkları detaylar
medyada yer almıyordu, bir çıkarları yoktu, hatta utanmış hissediyorlardı.
Birincisi bu. Özellikle 2-3 yaşındaki çocukların da aynı şeyi yaşadığını duydum,
bu da kişilik temelli açıklamaları eler. Dediğim gibi, muayene edildiler veakli
dengeleri bozuk değil. Ortaya bunun gerçek bir deneyim olduğu çıkıyor.
Tüm profesyonel kariyeri, tıp lisansı tehdit altındaydı. Ama John, “Pes
etmeyeceğim. Onlara karşı direneceğim,” demeyi seçti.
Açıklayamadığımız durumlar yaşanıyor, ciddi olarak ele alınmalı, alay edici
şekilde değil.
Sonra da, Ruva, Zimbabve’ye gitti… oradaki insanların başına önemli bir şey
geldiğini göstermek istiyordu. Ona göre, açık görüşlü olmalı ve maddi dünyaya dar
bir bakış açısıyla bakmamalıydık.
Peki, onlardan kaçı gerçekten ne olduğunu… söylüyordu?
John Mack hakkındaki kitabımla uğraşıyordum, bu arada kitabı yazmak 17
yılımı aldı. Beni yazmaya teşvik eden, John Mack’in, benim “kötü namlı” dediğim…
konuyu araştırmak için, kariyerini tehlikeye atmasıydı. Sizler, “Bilimsel
hiçbir kanıtı yoktu,” diyebilirsiniz. Evet, yoktuama Mack zaten
bilimsel kanıtların…olmadığı bir alanda
çalışıyordu.
İnsanlar beni sevsin diye burada çalışmıyorum.
Popülerlik aramıyoruz. Yüksek itibarlı… iyi bir okul işletmek için buradayım, işim
bu. Niye 33 yıldır buradasın demişlerdi. Belki de tembel olduğumdandır.
Kalk, giyin, okula gel. Bazen hiç istemesen bile, her gün yapmak zorundasın.
İstesem de istemesem de okuldayım, çünkü bu benim görevim. Burası bir Hristiyan
okulu, ama kendime ait bir inancım var. Tanrı’yı bulmak için kiliseye gitmeme
gerek yok. Orada, biliyorum. O benim sorunlarımı biliyor… Hayatta
sorgulamamanız gereken bazı şeyler vardır. Öylece kabul edersiniz. Benim yaptığım da
aynen bu.
Aa, kayıtta mıyız? Kendimi yeniden bir çocuk gibi hissettim!
Evet… okul kurallarına aykırı! Bayan Beyts duyarsa beni öldürür! Normal bir
hayat yaşamaya çalışırsın, devam etmeye çalışırsın, ama bu deneyim her daim
kapıları yeniden aralayabilir. Diğer öğrencilerin… bağırdığını… ağladığını
falan duyabiliyordum. Ama sanki bu varlık beni kendine çekiyordu… İri siyah gözler…
gördüğümü hatırlıyorum… Ve… Telepatik miydi bilmiyorum. Gerçekten. Ama aldığım,
hatırladığım mesaj şuydu; gezegene zarar veriyorduk. Ama… o günlerde, yani
büyürken, bu tarz şeyleri… ee, konuşmuyorduk. Sadece… olayı unutmaya
çalışıp hayatımıza devam ettik. Epey travmatik bir olaydı.
Sanırım, olayı tekrar konuştuğumuz zaman, John Mack’in gelip ne gördüğümü sorduğu
zamandı. Onunla konuşabildiğim için, gördüğümüz şeye inandığı için kendimi
güvende hissetmiştim.
Profesör Mack, 10 gündür burada Zimbabve’desiniz. Eriyıl İlkokulu’ndaki
öğrencilerle konuştuktan sonraki düşünceleriniz nelerdir?
İki gün boyunca önyargısız bir şekilde davranmaya çalıştım. Çocuklardan biri… bir
hayal görüp bir hikâye anlattı da, bunun üzerine mi bütün bunlar yaşandı diye
baktım. Yaklaşık bir düzine çocukla tek tek görüştük.
Okula gelip röportaj yapan en son kişilerden biriydi. Her yerden haber
ekipleri… bizimle konuşmaya geliyordu, ama pek ciddiye… alınmıyordum.
O gözlere bakmak ya da o gözlerin sana bakması, nasıl bir etki uyandırdı? Seni
nasıl etkiledi?
-Ürkütücüydü. -Ürkütücü müydü?
Belki anlattığım hikâyeyi anlar, beni dinler ve ne olduğunu anlamama yardımcı
olurlar diyordum.
-Annem bazen üzerimi örter. -Üzerini örtünce hemen uyuyor musun yoksa
bir şeyler düşünüp uyanık mı kalıyorsun?
Uyanık kalıyorum ve… duyduğum her sesten korkuyorum.
Geceleri hâlâ korkuyor musun?
Evet.
Peki.Şimdi geceleri neyden ötürü korkuyorsun?
O adamın hâlâ bana baktığından ve beni öldüreceğinden…korkuyorum.
Annen korktuğunu biliyor mu? Ona korktuğunu söyledin mi?
Hayır. Bana inanacağını pek sanmıyorum.
Güvende olduğuna nasıl ikna olursun?
Bilmiyorum.
Daha az korkmanı ne sağlayabilir?
O adam. Hiç aklımdan çıkmıyor.
Aklından hiç çıkmıyor mu?
Evet.
Hıı hıı…
Peki… Daha az korkmanı ne sağlayabilir? O adamın yapabileceği bir şey var mı?
Hayır.
Okula bir adam gelmişti. Çok uzun boyluydu, sakin ve ihtiyatlı biriydi.
Karşısındakini sahiden… dinliyordu.
Bana o gün neler olduğunu, yaşadıklarını anlatabilir misin? Dışarıdaydın, sanırım
öğle arasıydı, değil mi?
Evet.
Pekâlâ, daha sonra… fark ettiğin ilk şey… ne olmuştu?
Bahçenin aşağı taraflarına doğru gittim.
“Söyle bakalım, ne gördün?
Nasıl hissettin? Seninle herhangi bir iletişim kurduklarına dair bir şey fark
ettin mi?” Bu soruları hatırlıyorum… Sonra, bize, birkaç tane kâğıt ve kalem
verip gördüklerimizi çizmemizi istemişlerdi. Ben de… çizmiştim.
Gemiyi çiziyorum.
Birkaç ışık ekliyorum.
Kolları seninkilere göre uzun muydu kısa mıydı?
Bilmiyorum, uzun gibiydi.
Uzun gibiydi.
Hıım, peki, saçı var mıydı?
Evet, saçı Maykıl Ceksın’ınki gibiydi. Siyah takımı vardı, şunun gibi.
İri gözler, tamam.
Gözbebekleri var mıydı yoksa tamamı siyah mıydı?
Gözbebekleri beyazdı.
Gözleri bizimkinden büyüktü.
Sonra ne oldu?
Iıı.
Öğle arası bitmişti. Sonra, sınıflara döndüğümüzde öğretmenimize anlattık. Ama
hiçbiri bize inanmadı.
İnanmadılar mı? Sahi mi?
Evet.
Ama hepiniz aynı şeyi anlatmışsınız.
Öğretmenler bize inanmadı. Hiç. Iıı, belki de bir şey… gördüğümüze inandılar,
ama başka varlıklar olduğuna, gördüğümüz o oval şeye inanmadılar.
Açıkçası ilk başta pek önemsemedik,
Evet.
Ve normal bir şekilde devam ettik.
Çocuklarla bu konuda konuştum mu hatırlamıyorum, çünkü daha önce hiç
karşılaşmadığımız bir şeyle uğraşıyorduk. Ne biliyorsak onu
yapıyorduk.
Bize ilk söylenen şeylerden biri, bahçenin alt kısmında bir bahçıvanın
çalıştığı, ııı, artık bu konuda daha fazla konuşmamamız gerektiğiydi.
Ne gördüğümüzü nereden biliyorlar? O bahçıvan falan değildi!
Çocuklar bir bireydir, inanmak istediklerini seçerler. Belki de
gördüklerine gerçekten inandılar. Üzgünüm ama böyle bir şey hiç olmadı, kendilerine
yalan söylüyorlar. Ben bir-iki kez yalan söyledim ama geri kalan herkes benim
yalanımı devam ettirdi.
Tam 60 çocuk…gördükleri hakkında yalan mı söylüyor? Yoksa arkadaşları mı onları
zorluyor? Bu çok büyük bir sayı.
Bir öğretmen ya da papazın sapık olduğuna dair tanıklık edecek, 16 yaşında beş tane
çocuk bulsam… çok güçlü bir delil olur ve davayı kazanırım. Yani 60 kişinin tamamı,
aynı şeyi tarif ediyor.Neden bunu göz ardı edelim? Bu, tüm hukuki çevrelerde geçerli
olabilecek türden… güçlü bir kanıttır.
Mahkemede, tanık ifadesine itibar ederiz, görgü tanıklığıyla mahkûm
edilenler vardır. Tanık ifadesiyle ölüme mahkûm edilir ve infaz edilirler! Mack de
“Benim işim de bu. Ben bir psikiyatristim. Sürekli insanlarla
konuşurum, bana doğruyu söyleyip söylemedikleri konusunda, bir nevi hüküm
veririm,” diyordu.Demek istediğim, insanlar, bu hikâyeleri Mack’e yeniden
anlattığında… ‘uygun duygulanım’ dediği durum ortaya çıkıyordu. Yani, önceden
yaşadıkları korkuyu açığa çıkarıyorlardı. Mack bunun, insanların
kolayca uyduramayacakları bir şey olduğundan emindi.
Bu insanlar, yaşadıklarını çok yoğun duygularla, büyük bir korkuyla ifade
ediyorlardı; onlar için çok anlamlı ve tesir ediciydi. Bir psikiyatr olarak,
bundan daha gerçekbir tecrübe olamaz.
Bizimle daha fazla konuşmalarını, bize gerçekten soru sormalarını ya da deli
olmadığımızı düşünmelerini isterdim.
Bu konuyu evde konuşamazdım, çünkü babam, neler olduğunu hiç bilmek istemezdi. Bu
utanç lekesini… asla üzerinde taşımak istemezdi.
Ailem, “Yok! Sen öyle bir şey görmedin,” diyip duruyordu.
Şaplak yemekten korkuyorduk.
Ama, buradaki mevzu neye inandığımız değildir. Mevzu, deneyimlerinin ne olduğu
ve yanlarında bulunan yetişkinlerin, bu deneyime nasıl yaklaştığıdır. Bana kalırsa
bu, muhtemelen en temel eğitim… ilkelerindendir. Kişisel bakış açılarınız,
prensipleriniz, ön yargılarınız ne olursa olsun,onlara fikirlerinin, duygu ve
düşüncelerinin açıkça ifade edilmesi için bir ortam sunarsınız.
Çok arkadaş kaybettim. O şeyin… bahçıvan olmadığında ısrar ettiğim için bana deli
dediler. Çünkü bunun yaşandığını söyleyen kişi bendim. Bu yüzden de o
dönemde damgalanmıştım.
Birçok açıdan yaşadığımız olay, olayın sonrasından daha az travmatikti. Sonrası
daha zordu.
Bazılarını çok etkiledi. Ee, insanın aklına şu soru geliyor: “Bu kişilerin,
önceden birtakım psikolojik problemleri var mıydı? Ya da, bu yalan
söyleme hadisesinin olduğu günden sonra, bu insanlarda psikolojik problemler oluştu
mu?”
İlk başlarda araştırıyordum, insanlarla konuşuyordum.Ta ki insanlar…sinirlenmeye
başlayıncaya kadar.
En çok sinirlenen kişi de papazdı, sinirden kıpkırmızı olmuştu. “Hayır!
Uzaylılar yoktur,” diyordu. Ona, bu tarz sorular sormamı asla istemezdi. Aklını
kaçıran benmişim gibi… hissetmeye başlamıştım.
Neden insanlara akıllarını kaçırmışlar gibi davranıyoruz ve başka bir varlık
görüyor diye onları aşağılıyoruz? Bir varlıkla karşılaştılar ve bunu
anlattılardiye neden herkes onların çıldırdığını düşünüyor?
Büyüdüğünüz dönemde çok önemli bir olay hakkında size inanmadıklarında… işte o
zaman, başınıza başka önemli olaylar geldiğinde ya da yaşam mücadelesi
verdiğinizde başkalarına kendinizi açıp… yaşadıklarınız hakkında onlarla konuşmakta
fazlasıyla zorlanırsınız.
Etrafımdakiler benim bir uzmana görünmemi ya da birileriyle bu konuda
konuşmamı söyleyip duruyor. Konuşmuyorum, çünkü… bana inanırlar mı? Ya da, yeniden,
‘yaşadığım şey buydu’ mücadelesi içine mi… düşeyim yani?
Bu deneyimleri yaşayanlar doğruyu söylüyor. Deneyimlerinin kaynağını
bilmiyoruz ama başlarına gelen etkileyici bir olay hakkında dürüstçe konuştuklarını
kabul etmemiz gerek. Tanrı’ya ve ruhlara inanabiliyorken neden bu olay bu kadar
önemli bir mesele hâline gelsin ki? Üstelik, bu olayda ortada bir şey var;
bize, ee, yabancı olan bir şey.
Anladığım kadarıyla aynı şeyleri hatırlayanlar var ve bunlardan biri de
okul müdürü.
Olayı ne zaman yaşadığımı tam bilmiyorum.
Ama çocuklar gördükten sonra ve Profesör Mack gelmeden önceydi.
Bunun hakkında konuşmadım. Gece odamdaydım… Sonra… birden… gemiye…
alındım… Dar bir yataktaydım. Komik gelmişti çünkü kiloluyum. İçimden,
“Tanrım, umarım üstünden düşmem,” diyordum. O kadar dardı… Minik insanlar
etrafımdaydı. İnsan değil, uzaylılar. “Yukarı bakma,” dediler. Tabii ki baktım,
çünkü huyum bu… Göbek deliğime bir şey yerleştirdiler… Sanırım bir mikroçipti.
Ani bir ışık yandı ve gittiler.
Film gibi geliyor, değil mi? Ama değildi. Ben bunu yaşamıştım. Kendi başıma aşmaya
çalıştım ama olmadı,Pırozek’e başladım. Okulda hiç mutlu değildim. “Evet, sanırım
artık buralarda olmasam daha iyi olur,” diye düşündüm…İntihar noktasına gelmiş
olabilirim… bilemiyorum. Ama bunu Profesör Mack’le… ya da okula gelen başka biriyle
konuşmam söz konusu değildi. Arka planda tuttum. Yeniden geldiler.“ Bizimle gelmek
ister misin?” Dediler, çünkü mutsuzdum…
“Hayır,” dedim. Sonra, üçüncü ve son kez gelip, ”Biz gidiyoruz, son şansın, gelmek
istiyor musun” dediler. Cevabım, “Burada yapmam gereken işlerimi bırakamam. İşini
yarım bırakamazsın, tamamlaman gerek,” oldu. Sormaları çok hoştu, ama hiçbir yere
gitmiyordum… Çocuklar için böylesi iyiydi. Sonra gittiler.
Harvırd, John’un mesleği kötüye kullandığını söylüyordu, toplantılarda
sürekli… gündeme geliyordu. Harvırd’ın düşüncesi şöyleydi, “bu insanlara psikoz
olduklarını söylemeyerek, hastalıkları için sakinleştirici ilaç
tedavisi uygulamayarak mesleki suç işlemiş olursun.”
Lisedeyken, muhtemelen lise iki ya da üçte…dindar biri olmuştum…O zamanlar
okuldaki papazımıza şunu sormuştum, “Peki, İsa’nın Dünya’ya geldiğini ve bizim
günahlarımız yüzünden öldüğünü anladım. Ama, buraya nereden geldi?” Sonra da şunu
sordum, “Bir uzaylı olması… mümkün mü?”… “Çünkü buna tanık oldum, gördüm,” dedim.
Umursamayarak, “Hayır, görmedin. Bir şey görmedin,” dedi.
Herkes bunu söylüyordu: “Hayır, bunu görmedin.” Bir keresinde beyaz bir papaz…
bana… şöyle demişti. ”Çocuklukta yaşadığın deneyimlerin, pek bir önemi
yoktur.Bir Afrikalı olarak… kim olduğun… önemsizdir.” “Önemsiz” kelimesini
kullandı. Kendi şahsiyetimi ortaya koyamıyorum. Bu koca dünyada, bu kadar
farklı insan varken, farklı türden insan ve dil varken, bunların tümünü silip
önemsiz mi diyorsun?… İşte bu durum beni…araştırmaya ve… sorular sormaya sevk
etti.
Yıllardır kendilerine yalan söylüyorlarsa, belki de denmesi gereken
şu, “Bu gerçek değil. Uyanın!” Böylece yıllardır kendilerine söyledikleri ve
sonunda inandıkları bu yalandan kurtulmaya başlayabilirler.
Yaklaşık 20 yıldır, bunu gizli tutuyordum. Saklamaya çalışıyordum. Sonuç
olarak, çocukluğumdan çok şey kaybettim. Çocukluk anılarımın çoğunu kaybettim,
çünkü o yarayı… açamazdım, o travmayı yaşayamazdım.
Bir ses duyduğunda ne olabileceğini düşünüyorsun?
İnsanların evime gelip beni kaçırmak, tüm oyuncaklarımı ve her şeyimi çalmak
istediğini… düşünüyorum.
Açıkçası bunu kocamla bile konuşamadım…
Kendisi gelenekçi bir Katolik… ve beni sorguladı.” Bu belgesel tam olarak ne
hakkında,” diye sordu. Ben de, “Iıı…çok uzun zamandır, sana söylemek istiyordum
ama çıldırdığımı… düşünüp benimle olmak istemezsin diye çekiniyordum.” Ee, İlk
başta tepkisi şu oldu, “Oo, hayır. Bu gerçek olamaz! Uzaylı görmüş biriyle evli
olamam.”
Harvırd’da toplanan kurul odasına girmiştim…
Yarım daire şeklinde büyük birkürsü duruyordu; üç doktor oturuyordu, jüri
kürsüsü gibiydi…
Yazılı ifadeyi ve beyanları toplamıştık. John’un hayatlarını kurtardığı konusunda
tanıklık eden insanlar vardı. John olmasaydı intihar edebileceğini
söyleyenler bile mevcuttu.
Güvendiğim insanlar beni dinlemiyordu. Oysa John Mack’i, gördüğümüz şey hakkında
inandırmaya çalışmamız… gerekmiyordu. Onun da, çok fazla eleştiriye maruz kaldığını
biliyorum. Bu olayı asla öylece, kendi hâline bırakıp gidemedi. Bizim için
savaşmak zorunda kaldı.
Kurul 14 ay sürdü.Toplantılara devam ediyorduk. O zamana kadar Kurul’da
konuşulanlar dışarıya sızmıştı. İnsanlar, John’un yaşadıklarından ötürü
öfkelenmişti. Bence, Harvırd’ın kararından cayma nedenlerinden biri
toplantıların sızdırılmış olmasıydı.
Bu konuyu pek umursamıyorum. Ama siz onların dünya görüşlerini, olmaması
gereken bir şeylesarsmaya çalışırsanız sizi alaşağı etmeye kalkarlar. Hazırlıklı
olmalısınız.
Üniversitenin üst düzey yetkilileri, bunun karalamadan başka bir şey olmadığına
kanaat getirdi ve buna bir son verdi.
Bu çok moral vericiydi. Bu çok… çok… iyi gelmişti.
Sıradışı bir olayın meydana geldiğine inanıyoruz. UFO tarihinde oldukça eşsiz
bir olay. Şayet dar görüşlü bir toplumu, müdürün de dediği gibi “bu
dünyadan olmayan”bir varlığın olduğuna inandırabilecek bir şey varsa, işte tam da
bu olaydır.
Mack, bu oldukça ilginç alanı ele alabilecek özgüveni olanender kişilerden
biriydi. Bu olay hâlâ çağımızın en büyük gizemlerden biri. Yani, yaşananların bir
cevabı yok. UFO’ların ne olduğu ve onlarla bağlantılı varlıklar olup olmadığı
gibi sorular, çağımızdaki en… kafa karıştırıcı sorulardan bazılarıdır.
Diğerleri de “Öldükten sonra ne olur?
Evren nereden kaynaklanıyor? Büyük Patlama’dan önce ne oldu?” Bundan önce ne
vardı? Nereden geldi?
Şona’da şöyle bir kelime var.
Kilise kelimeyi duyduğunda “kutsal”anlamına gelen bir şeye
dönüştürdü. Ama kilise kendisine mal etmeden önce, asıl anlamı şuydu: “Oldukça
esrarengiz şey… Açıklanması güç olan şey.” “Ama aslında var.” Orada, çünkü
onunla etkileşim içindesin. Uzaylı görmek Afrikalılığımı, Afrikalı inanç sistemimi…
kültürümü ve maneviyatımı bulmamı sağladı.
İnanıyorum, çünkü gördüm.
Bu bizim paylaştığımız ve gurur duyduğumuz bir hikâye. Konuşmak isterseniz
konuşacağınız bir hikâye. İstemezseniz konuşmazsınız. Ama bu senin de hikâyen.
Bu hikâyeyi anlatmak çok önemli, ama yaşanan olay yüzünden… çok fazla
anlatamazsınız. İnsanlığa dair önemli bir hikâyedir. Basitçe söylemek gerekirse…
insanlar bunu yaşadı. Empati bu. Bundan başka türlü düşünüyor olsan da, “Senin
bakış açınla görebiliyorum,” demek. Bizi insan yapan budur.
Bazıları araştırmayı seçti. Bazıları konuyu tamamen kapayıp düşünmemeyi seçti.
Bazıları onlara mantıklı gelen cevaplar buldu. Bazıları için de hâlâ, hiçbir yere
uymayan bir yapboz parçası olabilir. O günlerde, “Hayır, böyle bir şey hiç
yaşanmadı,” diyenler de vardı. Bu da sorun değil. Bu da bir seçim.
Etrafımızda olanlarla ilgili keşfedecek çok şey var, öğrenecek çok şey var. Doğaya
bu kadar olumsuz bir etki bırakabileceğimi hiç düşünmemiştim. İşin doğrusu o mesajı
almak, dünyadaki yerimle, görevimle ilgili çok farklı şeyler düşünmemi
sağladı.
Ufuk açıcı bir olaydı ve ne kadar sığ bir zihniyete sahip olduğumu, fark etmemi
sağladı. Bu maddi dünyada anlayamadığım bir şeyler olması ihtimalini… kabul etmeyi
hiç ama hiç istemiyordum.
Birçok insana göre asıl soru “Yalnız mıyız?” Ama bence bu değil, bence asıl
soru” “Biz kimiz?” Böylece başka birinin bize bakabileceğini anlamaya
başlayıp sorarız: “Onların gördüğü kim?”