Co sądzisz o kolejnej historii?
Rozpoczęło się dochodzenie w sprawie czegoś dziwnego na niebie, co wylądowało
w walijskiej wiosce Broad Haven, niedaleko Haverfordwest.
Nie pamiętam, kto pierwszy to zobaczył.
Byliśmy na szkolnym boisku
w przerwie na lunch, tutaj przy drzewie.
To był luty 1977 roku.
Graliśmy tutaj,
kopiąc piłkę do tamtego strumyka.
To coś zobaczyły trzykrotnie dzieci z miejscowej szkoły.
Ktoś spytał: „Co to jest?”.
Wszyscy pobiegli.
To był sprint na koniec boiska,
by dowiedzieć się, na co patrzymy.
Czy to przypadek zbiorowej histerii,
czy może jest w tym jakaś prawda?
Potem, prawie od razu,
inni ludzie widzieli dziwne rzeczy.
Było wiele zdarzeń, wiele obserwacji, wiele…
Wiele się działo.
Tu wylądowało.
Mieszkańcy Broad Haven mówią,
że to, co przeżyli było autentyczne.
Od dawna ludzie widzieli na niebie niewytłumaczalne rzeczy.
Czy jesteśmy sami we wszechświecie?
W tych danych będzie coś wartego zbadania.
Niczego nie ukrywaliśmy.
Istnieją międzyplanetarne statki kosmiczne.
Myślałam, że to kosmita. Miał wielkie oczy.
Dzieje się tu coś ważnego i autentycznego.
SPOTKANIA
Kevinie,
zdradź mi coś, czego jeszcze nie mówiłeś o tym zjawisku.
Nagrywa się?
ASTROFIZYK
Przez całe nasze życie
i całe życie naszych rodziców,
od lat 40,
władze i naukowcy mówili nam, że to niedorzeczne,
że to bzdury.
Myślę, że to główny powód, dla którego
niewielu sensownych naukowców zajmuje się tym tematem.
Powiedziałbym, że prawdopodobnie jest 15 ekspertów na świecie.
Jest to szokujące
i sugeruje, że jest jakiś powód, inny niż stygmatyzacja
i wszystkie oczywiste rzeczy, który uniemożliwia badanie tego zjawiska.
Może ludzie nie chcą wiedzieć, czym jest to zjawisko,
może nie chcą znać prawdy, albo ich to trochę przeraża.
TRÓJKĄT BROAD HAVEN
W 1977 ROKU MALEŃKA WALIJSKA WIOSKA BROAD HAVEN
STAŁA SIĘ EPICENTRUM NAJWIĘKSZEJ ZBIOROWEJ OBSERWACJI
W HISTORII WIELKIEJ BRYTANII.
CO NAJMNIEJ 450 OSÓB ZGŁOSIŁO, ŻE WIDZIAŁO TAJEMNICZE STATKI
I DZIWNE ISTOTY W OKOLICY, CO ZAPOCZĄTKOWAŁO WIELOLETNIE ŚLEDZTWA.
WSZYSTKO ZACZĘŁO SIĘ NA BOISKU ZA SZKOŁĄ.
To była i nadal jest urocza wioska.
Zimą jest tu bardzo cicho,
za to latem turyści robią zamieszanie.
Cudownie się tu dorastało.
Nie byłem popularnym dzieckiem w szkole,
bo miałem nadwagę i byłem molem książkowym.
Nękano mnie z tego powodu.
Bardziej utożsamiam się z kotami niż z ludźmi.
BROAD HAVEN
SZKOŁA PODSTAWOWA
CZĘŚĆ PIERWSZA SZKOŁA
To był okropny, deszczowy dzień,
dlatego siedziałem w domu.
Rzadko wychodziłem bawić się z innymi.
Reszta dzieci wróciła z podwórka,
mówiąc,
że widzieli latający spodek,
ale ja uznałem te historie za bzdury.
Dla mnie latające spodki nie istniały,
a pojawiały się tylko w kiepskich filmach science fiction
z lat 50 czy w brukowcach.
Koniec końców pomyślałem,
że to robi się niedorzeczne i muszę sam sprawdzić.
Wyszedłem ze szkoły.
Poszedłem na koniec boiska.
Nagle zza drzew
coś się wyłoniło.
Srebrzyste, w kształcie cygara,
o długości około 14 metrów.
Przyszło mi na myśl,
że muszę uciekać.
W domu powiedziałem o tym mamie i tacie, nie oceniali mnie.
Uwierzyli, że to widziałem.
Matki wiedzą, kiedy kłamiesz,
a moja była przekonana, że to, co mówię, jest prawdą.
Skontaktowała się z przyjacielem rodziny, Randallem Jonesem Pughiem.
Randall Pugh to emerytowany weterynarz,
który pełni funkcję śledczego w Brytyjskim Towarzystwie Badawczym UFO.
Mamy do czynienia ze zjawiskiem, które zostanie z nami na dłużej…
ŚLEDCZY
…jeśli w ogóle uda nam się je rozwikłać.
Terry, zajmij się tamtym sektorem.
-Ten sektor… -Tamten sektor.
A ja udam się na północny zachód.
Przybył najszybciej jak mógł i przywiózł ze sobą
lokalnego reportera z Western Telegraph.
Do obserwacji doszło w piątek, a w poniedziałek było już szaleństwo.
Grupa dzieci pokazała mi miejsce,
w którym twierdzą, że widzieli statek kosmiczny.
Nagle srebrny obiekt w kształcie cygara
wyłonił się zza krzaków i próbował wystartować, potem zniknął.
Mając dziesięć lat, włączyłem w nocy telewizor,
a tam w dziecięcym programie opisano tę niesamowitą historię.
Statek wyglądał jak cygaro z kopułą.
W wieku około dziesięciu lat kształtuje się osobowość.
Wyobraźnia wtedy szaleje,
więc UFO interesowało nas wszystkich.
Otrzymaliśmy wiele zgłoszeń obserwacji UFO nad miastem Mobile.
Witajcie!
Jesteśmy z Francji.
No tak.
Rok 1977 był przełomowym rokiem dla UFO.
Coraz więcej osób je widziało.
To było mniej więcej tam.
Zainteresowanie mediów rosło.
Miałem wtedy obsesję na punkcie UFO i kosmitów.
Kulminacją tego był ciągle promowany film Bliskie Spotkania Trzeciego Stopnia.
Przedstawiał wszystko, o czym czytałem.
Poza tym to były dość mroczne czasy, bo panował niedobór paliwa.
Byliśmy w środku zimnej wojny ze Związkiem Radzieckim.
Pamiętam, że widziałem w gazecie wykres pokazujący
możliwą strefę wybuchu wojny nuklearnej.
Zastanawiałem się, czy wyparuję,
czy zdążę wrócić do domu na czas,
więc dużo się działo.
UFO, kosmici i wizyty z kosmosu
stanowiły ucieczkę od tego wszystkiego.
To był świat, do którego można było uciec.
Widziałem latający spodek, inaczej mówiąc UFO,
nad tamtymi drzewami.
To była najdziwniejsza historia
w Wielkiej Brytanii,
która całkowicie pochłonęła moje życie.
Odkryłem, że rzeczywiście coś się wydarzyło,
jednak nie wiemy, co to było.
Gdy dotarliśmy do szkoły w poniedziałek rano,
dyrektor nas rozdzielił.
Kazano nam napisać relację i narysować obraz tego, co widzieliśmy.
Nikt z nas nie wiedział, co rysują inni.
Widzieliśmy to samo, więc istniała nadzieja,
że narysujemy to samo.
To były inne czasy.
Nie było mediów społecznościowych czy telefonów,
więc nie było okazji, żebyśmy się dogadali.
Nie mogliśmy współpracować.
Dyrektor wziął nas bez konfrontacji ze sobą.
Zebrał zeznania,
po czym był w szoku, jak podobne one były.
By dowiedzieć się więcej, zadzwoniłem do ich dyrektora, pana Llewellyna.
Wiem, że widziało to 16 dzieci.
DYREKTOR
Czy wszyscy widzieli to samo?
Wszystkie ich opisy są podobne.
Kazałem im narysować i opisać to, co widzieli.
W obrazkach narysowanych przez dzieci
widać wiele podobieństw.
Ten sam kształt,
ten sam kolor
i takie samo czerwone światło na górze pojazdu.
„To obiekt, który widziałem w piątek czwartego lutego”.
„Miał kształt kopuły i 10 lub 11 okien na górze
oraz drzwi z podestem”.
Każdy na Ziemi wie, jak wygląda latający spodek.
Patrząc na te rysunki,
można zobaczyć niektóre z elementów popkultury.
W szczególności z filmu Zakazana Planeta, który emitowało BBC.
Niektóre dzieciaki mogły go widzieć.
Nie chodzi o to, że przez ten film to sobie wyobrazili,
ale będąc przesiąkniętym popkulturą i tamtymi filmami,
nasza wyobraźnia staje się tego częścią.
Ludzie tym przesiąkli. Oglądają Bliskie Spotkania Trzeciego Stopnia,
Doktora Who, Dzień, w którym zatrzymała się Ziemia
i inne takie. To jest w ich głowach.
Zawsze interesowałem się UFO.
Miałem 12 lat, gdy wyszły Gwiezdne Wojny, to było 45 lat temu.
To wiek podatny na wpływy.
W tym samym czasie
emitowano programy takie jak In Search Of… z Leonardem Nimoyem.
Być może nadszedł czas, aby powrócić do tematu UFO, ale bez uprzedzeń.
Badanie egzoplanet zasadniczo polega na poszukiwaniu i opisywaniu
planet krążących wokół innych gwiazd.
Gdy ukazał się artykuł w New York Timesie,
dowiedzieliśmy się o programie AATIP badającym UFO
i że jest to poważny problem.
Raporty UFO stanowią kwestię bezpieczeństwa krajowego.
Zbadanie niezidentyfikowanego obiektu w przestrzeni powietrznej,
jest obowiązkiem tych, którym powierzamy nasze bezpieczeństwo narodowe.
Pomyślałem:
„Naukowcy muszą to zbadać”.
„To powinno zostać zbadane”.
Więc postanowiłem to zrobić.
Brakuje nam wiedzy.
Nie wiemy, czym są. Nie znamy ich intencji.
Intencje są ważne, prawda? Nie wiemy, kim oni są.
Przyjmuję hipotezę,
że to istoty inne niż ludzie kontrolują te jednostki.
To hipoteza, na którą nie mamy wielu dowodów.
Ale są jeszcze inne hipotezy.
Mógł to być helikopter lub samolot z pobliskiego lotniska?
Helikopter mógłby tam wylądować,
ale to teren prywatny,
więc lądując tam mógłby być oskarżony.
A jeśli chodzi o samoloty, tylko Harrier mógłby się tam dostać.
Większość dzieciaków, zwłaszcza chłopców,
znała prawie wszystko, co latało na niebie w ramach NATO,
bo byliśmy blisko stacji kosmicznej RAF Brawdy.
Ludzie myśleli, że wszystko, co lata należy do Królewskich Sił Powietrznych.
RAF Brawdy stanowiło obszar,
na którym mogliśmy prowadzić szkolenia lotnicze,
które wymagały użycia systemów uzbrojenia.
Zostałem porucznikiem lotnictwa przed trzydziestką,
co… Nie wiedziałem, gdzie to było,
gdzieś na końcu Walii, tuż przy Oceanie Atlantyckim.
Kolejny punkt, Ameryka.
Jako rzecznik prasowy
Królewskich Sił Powietrznych pełniłem funkcję łącznika między nimi
a lokalną społecznością.
Otrzymywałem coraz więcej zgłoszeń
trudnych do wyjaśnienia obserwacji.
Poważnie traktowałem takie zgłoszenia.
Kiedyś w Haverfordwest, w jednym z lokalnych hoteli,
chyba Pani Granville, uparcie twierdziła, że widziała coś lądującego przed hotelem.
PODWIECZORKI NA SŁODKO ZAKWATEROWANIE Z ŁAZIENKĄ
SZKOŁA PODSTAWOWA
HOTEL HAVENS
CZĘŚĆ DRUGA HOTEL
19 KWIETNIA 1977 ROKU
Moja matka nazywała się Rosa, ale wszyscy znali ją jako Rose Granville.
Urodziła się w Barcelonie,
mojego ojca poznała mając 19 lat.
Następnie się pobrali i zabrał ją do Walii.
To było zaraz po wojnie,
panowała wtedy niechęć do obcokrajowców,
więc czuli pewien niepokój.
Byliśmy jakby oddzieleni od innych.
GŁOS ROSY GRANVILLE
Kupiliśmy ten dom w 1967 roku.
To był stary fort przemytników,
a my przerobiliśmy go na hotel.
HOTEL HAVEN FORT
Miał być dla mojej córki.
To moje zdjęcie wraz z mamą.
Jest w swoim białym, starym fartuchu kuchennym,
a ja w ubraniu do pracy w hotelu.
Wiele osób myślało, że jest nawiedzony,
ale to była tylko legenda,
która mówiła, że nawiedzała go biała dama.
Był wtedy znany jako Havens.
Nigdy nie nawiedził nas żaden duch.
Ludzie w Walii byli bardzo religijni.
Wszyscy chodzili do kościoła w niedzielę.
Poza tym
przetrwała u nich wiara w nadprzyrodzone zjawiska,
wiara starsza niż Chrześcijaństwo, a nadal się utrzymująca.
LATAJĄCE SPODKI SPOŁECZNA HISTORIA UFOLOGII
Pracowałem głównie jako pisarz i dziennikarz.
Interesuję się też folklorem, z którego zrobiłem doktorat.
Nie byłem pierwszy. Była taka książka
francuskiego informatyka Jacquesa Vallee
zatytułowana Paszport do Magonii.
Jej podtytuł brzmiał: „Od folkloru do latających talerzy”.
To na tobie
Steven Spielberg wzorował postać poszukiwacza UFO
w swoim filmie Bliskie Spotkania Trzeciego Stopnia.
Jak wiesz interesuję się dawnymi obserwacjami UFO,
sprzed drugiej wojny światowej,
gdy jeszcze nie mylono ich z nowoczesną technologią.
Myślę, że to część naszego folkloru,
dlatego też powinniśmy to zgłębiać.
To sprawiło, że zainteresowałem się aspektem folklorystycznym
i starymi tradycjami czy historiami,
które są bardzo liczne w Walii.
W folklorze celtyckim wróżki były i nadal są niezwykle ważne.
Tylko w okresie wiktoriańskim ludzie zaczęli romantyzować wróżki
i postrzegać je jak Dzwoneczka,
czyli jako małe życzliwe stworzenia,
które chciały pomagać ludziom swoją magią.
W tradycji walijskiej wróżki postrzegano inaczej niż teraz.
Mówimy o rasie stworzeń, które koegzystowały z nami,
lecz nie były zbyt przyjazne.
Miały wiele niesamowitych zdolności,
jak zdolność poruszania się z ogromną prędkością,
zaczarowywania ludzi, czy wymazywania im pamięci.
Płatały ludziom figle.
Gdy im podpadłeś, mogły przytrafić ci się złe rzeczy.
Matka była w trzecim pokoju
na drugim piętrze.
Gdy położyłam się do łóżka,
zobaczyłam duże pulsujące światło.
Wyjrzała przez okno i zobaczyła,
że coś się tam unosi.
Było tak intensywne,
że ledwo mogłam otworzyć oczy.
I te… ci dwaj…
nie wiem, jak je nazwać,
postacie z tego wyszły.
Oboje mieli bardzo długie ręce,
bardzo długie nogi
i nie mieli rysów twarzy.
Z tego, co mówiła, wydawali się trochę niespokojni.
Krzyknęła: „Czego chcecie?”. Mieliśmy niedaleko kurczaki
i chyba martwiła się o nie bardziej niż o inne rzeczy.
Gdy to zrobiłam,
żar latającego spodka na mnie buchnął.
Potem spodek wzniósł się z taką prędkością,
że to wszystko wydało się jednym wielkim snem,
jakbym to sobie tylko wyobraziła.
Ojciec wrócił dzień lub dwa później,
wtedy mu powiedziała
i on mi to przekazał.
Pomyślałam, że to niedorzeczne i że wszyscy oszaleli.
Najpierw ci uczniowie, a przez to moja matka.
Gdy wróciłam,
mój tata powiedział: „Cokolwiek to było, zostawiło ślad”.
Oznajmiłam, byśmy się temu przyjrzeli, więc poszliśmy razem
i znaleźliśmy na polu znak.
Trawa wyglądała na spaloną i był tam ślad.
Nic innego jak ślad, który wskazywał,
że coś tam było.
Gdy zacząłem badać te historie, pisałem do Ministerstwa Obrony
i przeprowadzałem wywiady z ludźmi.
Wszedł akt wolności informacji,
dający dostęp do informacji rządowych.
Można uzyskać 20, 30, 40-letnie dane. których wcześniej nie dało się zdobyć.
Incydenty w Zachodniej Walii też tam były.
Rose Granville pisze do lokalnego posła, Nicholasa Edwardsa:
„Bardzo mnie to poruszyło i zaniepokoiło
i nie mam ochoty na kolejne takie spotkanie”.
Uwielbiam to zdanie.
Edwards przesyła to do ministra obrony, który kontaktuje się
z rzecznikiem prasowym RAF Brawdy.
Poszedłem tam, rozmawiałem z tą panią.
Niestety nie znalazłem żadnego dowodu na to, że coś tam wylądowało.
Potem, jak zawsze
przekazałem raport do Ministerstwa Obrony.
„Nie jestem w stanie podać innego wyjaśnienia niż powyższe”.
„Jeśli UFO przyleci do RAF Brawdy,
pobierzemy opłaty za lądowanie i natychmiast o tym poinformujemy”.
Powiedzieli, że nic o tym nie wiedzieli
i kazali nam o tym nie mówić.
Nie chcieli, żeby ludzie się wystraszyli.
Czy możesz pan szczerze powiedzieć, że ludzie w tym rejonie nie są oszukiwani?
Jestem pewien,
że żaden człowiek nie jest w stanie udawać takiego poruszenia
i przerażenia,
jakie okazują ci ludzie, którzy to przeżyli.
FARMA COOMBS
CZĘŚĆ TRZECIA FARMA
KWIECIEŃ-MAJ 1977 ROKU
Doświadczyłem tego mniej więcej o tej porze wieczorem.
Nic się nie zmieniło.
Było praktycznie tak samo jak teraz.
Wydarzyło się to niedaleko stąd.
Tak się złożyło, że byłem tu sam.
Tam na zboczu pola
widać było poświatę.
W tej poświacie dostrzegłem odwrócony spodek.
Żywopłot nieco się poruszył
i nagle coś się z niego wyłoniło. Było bardzo cicho.
Tutaj to wyszło,
a ja byłem przy bramie.
Wysokie na dwa metry.
Miało srebrny kombinezon z wizjerem i to tyle,
jeśli chodzi o twarz, bo było ciemno.
Pomyślałem: „Dobry Boże, co to jest?”.
„To nie jest człowiek. To nie może być człowiek”.
Zaczęło iść w moją stronę. Pomyślałem, że to się nie dzieje naprawdę.
Cofnąłem się na uliczkę.
Jak można sobie wyobrazić, byłem przerażony.
Stałem tutaj,
a to szło w moją stronę,
więc zacząłem biec tam, gdzie jest słup telegraficzny.
Wyobraźcie sobie, że teraz biegnę.
Gdy dotarłem do tego miejsca,
coś kazało mi się odwrócić i spojrzeć, tak też zrobiłem,
to stało tam na tym pustym skrawku
na środku drogi, gapiąc się.
To było niewiarygodne. Uznałem, że mam tego dość,
więc przerażony wróciłem do domu.
Nazajutrz tata przyszedł sprawdzić, czy coś tam zostało.
Wtedy ta droga była bardzo błotnista.
Gdy mój tata zszedł na dół, zauważył jeden wielki odcisk stopy,
za duży na odcisk człowieka.
Był takiej wielkości.
Odezwała się do mnie ciocia Pauline
i spytała co zobaczyłem.
Powiedziałem jej to, co widziałem.
Zapytała, jak się czuję, odrzekłem, że nic mi nie jest.
Trzy lub cztery tygodnie później
przeżyła praktycznie to samo, co ja.
Jak rodzina farmerów wierząca, że widziała statki kosmiczne
i istoty z innej planety,
ma przekonać przyjaciół, sąsiadów i cały świat,
że nie postradała zmysłów?
Z takim problemem borykają się Billy i Pauline Coombs,
odkąd dwa lata temu uczestniczyli w słynnej w kraju obserwacji UFO.
Zaczęło się od jazdy samochodem.
Pauline Coombs wracała na farmę,
chyba z trójką dzieci w aucie.
Najmłodszy, Kieran, zobaczył jakiś okrągły obiekt,
który podążał za nimi polną drogą.
Byli coraz bardziej spięci i przerażeni, a silnik samochodu zgasł.
Za pierwszym razem, myślałam, że to tylko moja wyobraźnia,
ale tak wiele się tu dzieje…
CIOCIA MARKA
…że wierzę, że to się stało naprawdę.
Billy Coombs był pasterzem odpowiedzialnym za około 120 sztuk bydła mlecznego.
Pewnej nocy brama została zaryglowana,
a on wracał czymś rozkojarzony.
Była jedenasta w nocy,
gdy zadzwonił do niego sąsiad z odległej farmy,
pytając co robią u niego jego krowy.
Nie potrafił tego wytłumaczyć, bo jak mogły się tam dostać?
Sto dwadzieścia krów przeteleportowano z jednego pola na drugie?
Na inną farmę.
Dokładnie takie figle
płatały walijskie wróżki. Tego rodzaju rzeczy.
Potem pojawił się mężczyzna w srebrnym kombinezonie,
co było najbardziej przerażające.
Była godzina 22.00 w czwartek,
poszłam zrobić herbatę i obejrzeć film.
Oglądali telewizję,
gdy zauważyli coś srebrnego przy oknie.
Największa rzecz, jaką widziałem. Nie mogłem w to uwierzyć.
Wstałem, podszedłem do okna i spojrzałem w górę.
Był nad oknem, wysoki na ponad dwa metry.
To było takie wysokie, że nie widzieli twarzy.
Kiedy Pauline poszła na górę obudzić dwie córki,
jego głowa była tuż pod oknem sypialni.
Nie dostrzegła żadnych rysów twarzy.
Dokładnie tak, jak ja.
W noc incydentu na farmie Coombsów wezwano policję.
Odebrał sierżant Ernie z policji w Dyfed.
Podczas mojej 26-letniej służby
nie zetknąłem się wcześniej z aż tak przerażoną rodziną.
Innego razu wydarzyło się to o drugiej w nocy,
usłyszeliśmy dzwonek do drzwi,
choć nie widzieliśmy nikogo zbliżającego się do hotelu,
czy to samochodem, czy pieszo.
Podeszłam do drzwi, a tam było dwóch facetów.
Wyglądali jak bliźniacy.
Mieli zaczesane do tyłu włosy,
jakby polakierowane
i niesamowitą skórę.
Twoja matka jest w domu?
Twarze mieli jakby z wosku, bez zmarszczek czy znamion.
Powiedzieli jej tylko: „Chcielibyśmy wrócić
i porozmawiać z tobą dłużej,
ale mamy spotkanie w Croesgoch”.
Trochę mnie to zmartwiło,
bo wyglądali tak dziwnie.
Odeszli w stronę samochodu i tyle.
Po prostu zniknęli.
W tym samym czasie
odwiedzili farmę Pauline,
co jest bardzo dziwne.
Powiedziała, że byli też u niej w tym samym czasie, co u nas.
Drugi incydent miał miejsce późnym popołudniem.
Siedziałyśmy z mamą w restauracji,
gdy zauważyliśmy coś na niebie.
Na pierwszy rzut oka wyglądało jak srebrny dysk.
Po chwili zaczęło pulsować pomarańczowym światłem.
Tym razem musiałam zadzwonić do pani Coombs,
by udowodnić samej sobie, że to nie było przywidzenie.
A ona powiedziała: „Też to widzimy”.
„Moja mama, mój tata i nasze dzieci, wszyscy to oglądamy”.
Wydawało nam się, że schodzi do morza, ale Coombsowie widzieli to i powiedzieli,
że poleciał w stronę wyspy Stack Rock.
Stack Rock zyskało mistyczną otoczkę,
bo leży w równej odległości od wszystkich kluczowych miejsc.
Obie mogły to widzieć
ze swoich domów, pod różnym kątem.
Powiedziała, że z jej strony
skała otworzyła się jak drzwi
i zniknęli.
To nic nowego.
Dzienniki okrętowe zawierają informacje od 1800 roku o UFO
wynurzających się z wody, a następne odlatujących.
To trwa od dawna.
Wodny aspekt UFO jest bardzo interesujący
i oznacza, że jest ono bardzo często związane z wodą.
Często widuje się je wyłaniające z wody,
znikające w wodzie,
a czasem pod wodą.
Wiemy, że istnieje wiele planet.
Zasadniczo to planety w ekosferze,
czyli regionie,
w którym potencjalnie istnieje woda na powierzchni,
są dość powszechne.
Jedna na pięć gwiazd ma planetę w ekosferze,
co jest niesamowite, gdy się o tym pomyśli.
Oceany to świetne miejsca do życia,
zwłaszcza jeśli podróżuje się z planety na planetę.
Atmosfery nie są stabilne ze względu na temperatury.
Polecisz na Wenus,
a tam doświadczysz ponad 420 stopni Celsjusza
i 100 razy większego ciśnienia, niż na Ziemi.
Jednakże, na Marsie,
masz około 70 stopni poniżej zera
i jedną setną ciśnienia co na Ziemi.
Życie na obszarach z atmosferą jest okropne,
natomiast w oceanie,
temperatura zawsze będzie w zakresie ciekłej wody,
który jest niewielki.
Jedyną różnicę,
między oceanem na jednej planecie a oceanem na innej planecie,
stanowią związki chemiczne obecne w danym oceanie.
Łatwo byłoby spędzać czas w naszych oceanach
i nie różniłoby się to bardzo od wody w oceanie
na innej planecie.
Istnieje więc pomysł, że jeśli coś odwiedza nas z innego miejsca,
musi mieć bazę oddaloną o kilometry od miejsca,
którego nie znamy. Jakie jest więc idealne miejsce?
Pod oceanami.
Stack Rocks pasuje do tej narracji
i moim zdaniem nawiązuje do mitologii celtyckiej,
w której przybrzeżne wyspy były postrzegane jako magiczne
i zamieszkałe przez wróżki.
To tam udawali się celtyccy święci,
by żyć w izolacji i kontaktować się z siłami nadprzyrodzonymi
Też zobaczyłeś tego człowieka? Jak dobrze go widziałeś?
Nie widziałem jego twarzy, bo był za daleko.
Wydaje mi się, że nie tylko ja to powiedziałem.
Ktoś przechodził w pobliżu, po prawej stronie.
„Widziałem jak ktoś wyszedł zza drzwi”.
„Miał spiczaste uszy i futrzany kapelusz”.
To jeden z twoich ludzi bez twarzy.
Dwie lub trzy osoby twierdziły, że widziały te istoty.
Ja nigdy nie widziałem ich na własne oczy.
Nie mogę sprawdzić, czy ktoś faktycznie to widział,
czy też były to młodzieńcze wymysły,
ale zmienia to perspektywę.
Jeżeli naprawdę widzieli te istoty,
to wydarzyło się tu coś ważniejszego, niż sądzimy.
Wróciłem do domu i powiedziałem: „Zrobiliśmy krok”.
„Koniec z UFO, czas na istoty pozaziemskie”.
Żona na to: „Jak on wygląda?”.
Odpowiedziałem: „On, albo ona, tego jeszcze nie wiemy,
bo nosi srebrny uniform”.
„Ciemny wizjer tam, gdzie powinny być oczy”.
Powiedziała, że go widziała. Uznałem: „Co za heca”.
Mówiła, że tak było naprawdę,
że był w witrynie w Haverfordwest.
Poszedłem tam i zobaczyłem, że był to strój strażacki.
W Milford Haven znajduje się duża rafineria ropy naftowej,
dlatego mają specjalistyczny sprzęt, w tym te kombinezony
pozwalające na walkę z ogniem w wysokiej temperaturze.
Sądzę, że kilka lat po tym wydarzeniu,
ktoś z miejscowych wyznał, że w ramach żartu
chodził w jednym z tych kombinezonów.
Co mnie rozczarowuje, bo zagmatwało to sprawę.
Dowcipniś nie odpowiada za wszystkie obserwacje tych istot,
bo żarty nastąpiły po obserwacjach.
Możliwe, że zachęciło go do tego
jakieś prawdziwe przeżycie.
Raz musiał schować się w zaroślach,
bo w drzwiach pojawiła się kobieta z bronią.
Nasuwa się myśl,
że rodzina Coombsów jest głupia lub w błędzie.
Problemem jest to, że nikt nie potrafi udowodnić lub obalić
tej niezwykłej obserwacji UFO.
Coraz więcej osób twierdzi,
że widzą rzeczy, których nie da się wytłumaczyć naukowo.
Nie tylko tutaj, a w wielu miejscach w hrabstwie,
działo się to samo.
Do Ministerstwa Obrony wpłynęło 450 zgłoszeń różnych incydentów.
Przeprowadziłem wywiady z ludźmi co wtedy tam pracowali.
Niektórzy twierdzili, że coś jest na rzeczy,
ale 450 obserwacji?
Nie było tylu ludzi, by przyjrzeć się każdej z nich.
Spojrzałem w górę i zobaczyłem coś na niebie.
Był to półokrągły obiekt.
Świecący jasnym światłem.
Czego pani oczekuje?
Liczę na interwencję rządu i naukowców,
by pomogli nam zrozumieć, czym są te rzeczy.
Obserwatorzy nieba mają jeden cel.
Dodać kolejny latający spodek do wydłużającej się listy obserwacji
nad hrabstwem Pembrokeshire.
Presja na Ministerstwo Obrony
rosła od 1978 roku,
gdyż wzrastała liczba obserwacji i zainteresowanie prasy.
Z tego, co wiem, to żaden ze zgłoszonych incydentów
nie może zostać wyjaśniony
aktywnością RAF Brawdy, czy inną aktywnością lotniczą
wojskową lub cywilną.
Naprawdę twierdzicie,
że rzeczy, które widzieliście były nie z tego świata?
Tak.
Dobrze.
Ludzie mówili, że wymyślili to dla rozgłosu.
Jakiego rozgłosu pragniesz mając dziesięć lat?
Czy naprawdę widzieli niezidentyfikowany obiekt latający?
A może to przykuło ich uwagę?
Wiele osób nas wyśmiewało. Dorastając nie chcesz,
by ludzie mieli cię na szaleńca.
Nie potraktują cię poważnie, bo widziałeś zielonych ludzików.
Moja matka nie chciała, by zbyt wiele osób
dowiedziało się o tym, co widziała,
ze względu na historię z białą damą.
Większość ludzi przerażała myśl,
że może tam być duch.
Opowieść o czymś paranormalnym tylko pogorszyłaby sprawę.
Ludzie mówili, że zrobiliśmy to dla interesów,
ale tak nie było.
Hotel, który otworzył się obok Milford Haven,
zaczęli urządzać weekendy z UFO.
Dawali ludziom
termos zupy i kilka kanapek
i wysyłali ich na długie spacery.
Powiadomiłem nauczyciela.
Spytał, czy oczy nie płatały mi figli, zaprzeczyłem.
Dodałem, że nie jestem głupi i widziałem, co widziałem.
To coś wspięło się na żywopłot
i przeskoczyło przez bramę.
Pomyślałem, że coś jest nie tak,
żaden człowiek nie przeskoczyłby tej bramy.
„Kosmita z trójkąta grozy”.
„Wysoka, dziwaczna postać w świecącym srebrnym stroju
zablokowała okno samotnego domku na farmie”.
Pokazałem te wycinki cioci Pauline,
ale wolała, bym o tym nie wspominał.
Odrzekłem, że trzeba o tym mówić.
Powiedziała, że ona
i dziewczynki o tym nie rozmawiają.
Miało kształt cygara z kopułą na wierzchu.
Nie podobało mi się zainteresowanie, jakie to wzbudziło.
Pierwsze cztery lata szkoły ponadpodstawowej
były okropne.
Prawie codziennie byłem napastowany.
Tak!
Chcieli, żebym powiedział, że nie widziałem statku.
Chcieli, bym przyznał, że kłamię,
ale nie mogłem tego zrobić.
Nie mogłem złamać swoich zasad i mówić, że kłamałem, choć tak nie było.
W studiu są młodzi ludzie, którzy twierdzą,
że mieli do czynienia z UFO.
W 1978 roku byłem w programie telewizyjnym o nazwie Magpie.
Oto David, David, Philip i Shaun.
Jak przyjrzycie się mi uważnie w Magpie, zobaczycie,
że miałem wtedy podbite oko.
Oglądaliśmy to przez jakieś pięć czy sześć sekund,
potem uciekliśmy, bo się baliśmy.
Podbito mi je specjalnie do telewizji.
„Niech spróbują zakryć to makijażem”.
Przez agresję, jaką z tego powodu przeżyłem,
uznałem, że muszę mówić o tym głośno,
bo inni przechodzą to samo,
a nie zrobiły nic, poza przyznaniem, co widziały.
Czułem, że muszę to zrobić.
Widziałem drzwi,
i nagle, ten ktoś po prostu wyszedł.
Nie wstydzę się przyznać, że 45 lat temu widziałem coś,
czego nie umiem wyjaśnić aż po dziś dzień.
Po wykonaniu swojej pracy
jestem pewien co do jednego,
że gdyby opinia publiczna wiedziała, co oznacza obecność UFO,
rzuciłaby się do ucieczki.
Randall Pugh dowiedział się o przeżyciu mojej mamy
i przyjechał do nas.
Powiedział, że powinna o tym mówić.
By niejako potwierdzić to, co widziały dzieci.
Wielu ludzi wyzywało ich na różne sposoby,
a ja muszę przyznać,
że są szczere
i widziałam to samo, co one.
Jakiej byli postury?
Byli bardzo wysocy i mieli wyjątkowo długie ręce.
Mieli też bardzo długie nogi.
Wyglądali, jakby mieli na sobie kombinezony.
Błyszczące kombinezony.
Mieli spiczaste głowy,
takie w kształcie czubka,
i na pewno nie mieli twarzy.
Byli ludźmi bez twarzy, nie mieli oczu ani ust,
żadnej dziury czy choćby guzików.
To pewne. To już tu jest.
Wykracza poza naszą wiedzę, ale jest.
Czy to tylko przypadek zbiorowej histerii,
czy jest w tym jakaś prawda?
Mieszkańcy Broad Haven ci powiedzą
że to, czego doświadczyli, jest prawdziwe.
Ta historia opowiada o ponownym zaczarowaniu otoczenia.
Ludzie wierzyli w różne dziwne rzeczy,
ale współcześnie nie wierzymy w takie stworzenia.
Ale dziwne rzeczy wciąż tu są
i coś w tym jest.
Niezależnie od tego, czy istnieje to w krajobrazie, czy ludzkich umysłach,
mają oni te same dziwne przeżycia, tylko wyrażają je w ówczesnej popkulturze.
Czy było to coś nadprzyrodzonego, czy nie,
to się wydarzyło i zmieniło ludzkie życie,
co samo w sobie jest ważne.
To doświadczenie z UFO miało na mnie wielki wpływ.
Nigdy nie byłem uprzedzony w odniesieniu do rasy czy seksualności.
A to wszystko dzięki…
tej wizycie, którą mieliśmy w szkole.
Jeśli zaakceptujesz możliwość,
że kosmici odwiedzają nas na Ziemi, to możesz zaakceptować wszystko.
Kiedy wygłosiłem swoją pierwszą prezentację naukową o UFO,
omawiającą cechy ich lotu,
ich prędkość i przyspieszenie, jeden z kolegów zapytał mnie:
„Czemu to robisz? Czemu to badasz?”.
„Czemu stawiasz się w takiej sytuacji?”.
Na początku bałem się zacząć, bo bałem się stygmatyzacji.
Wspominasz o UFO i wszyscy się śmieją,
nikt nie bierze tego na poważnie,
ale oto jesteśmy.
Zakończyliśmy pierwsze etapy eksploracji Układu Słonecznego.
Odwiedziliśmy wszystkie ważne obiekty,
teraz przenosimy się do dalszych w Pasie Kuipera
i mamy roboty działające na Marsie.
Mimo to wciąż uważamy,
że obcy nie mogą nas odwiedzić.
To jest możliwe, a wręcz prawdopodobne.
To może być jedno z największych odkryć w historii ludzkości.
Więc jak można to odpuścić?
To jakby znów być centrum wszechświata.
Musimy uczyć się na nowo,
że ludzie nie są centrum wszechświata.
Mając wystarczająco dużo naukowców zbierających dane,
teoretyzujących, poważnie to traktujących,
nie zajmie to dużo czasu.
Myślę, że to szybko się wyjaśni,
nawet w przeciągu dekady.
Uważam, że to wszystko zmieni.
Napisy: Agnieszka Borawska