Ako ang punong monghe ng Enmyoin Temple.
Ako ang ika-29 na punong monghe.
Marami rito sa templo ang nakakita na ng mga UFO rito.
Minsan akong nakakita ng UFO rito…
Mga ganito kalaking UFO, alam mo 'yon?
Dito.
Ganito 'yon kalaki.
At gumagalaw nang ganito.
Pero nabigla akong makakita nang gano'n kalaking UFO.
Nanlambot ang tuhod ko, seryoso.
Totoo iyon. Nakita ko mismo, kita mo?
Wala na akong magagawa kundi maniwala.
At bago 'yon lumindol. Mga 12 o 13 taon na, di ba?
Mga nagbabagang balita.
Isang malakas na lindol ang tumama sa silangang baybayin ng Japan.
Malaking lindol, magnitude 8.9. Tumama ito noong 2:46 p.m.
Sendai ang pinakamalapit na populasyon.
'Yong dagat ang nandoon, tama?
Napakaraming bahay dati roon.
Naging ganito kataas ang dagat.
Ang Pacific Tsunami Warning Center ay naglabas ng tsunami warning sa Japan,
Russia, Marcus Island, Northern Marianas.
…dumadagasa ang alon.
Nasalanta ng tsunami
ang daungan ng Sendai, ang pinakamalapit na bayan…
Ang malalapit doon ay dapat nang lumikas at pumunta sa mataas na lugar.
Whoosh!
Nagbabala ang mga nuclear official sa posibleng nuclear reactor meltdown.
Paulit-ulit naming naririnig na hindi gumagana ang coolant system.
Isang "China syndrome" meltdown at radiation leaks…
Nauubos na ang oras.
Bawat minutong lumilipas, papalapit tayo sa oras
na maaaring may susunod…
Noong nuclear accident, dumating din ang mga UFO, di ba?
Napakarami nila, pagkatapos mismo ng pagsabog.
Nagulat talaga ako.
Mula sa simula ng naitalang oras,
nakakakita na ang mga tao ng mga di maipaliwanag sa langit.
Tayo lang ba sa sansinukob?
Mayroon sa data na dapat talagang alamin.
Wala kaming itinatago.
May mga bagay na gaya ng interplanetary spaceships.
Akala ko alien, malaki ang mata niya.
May mahalagang bagay na nangyayari dito, na tunay at totoo.
Noong mga araw ng nuclear power plant meltdown sa Fukushima,
daan-daan ang nag-ulat na nakakita sila ng mahiwagang ilaw sa langit.
May nagsasabing kaluluwa iyon ng mga namayapa sa trahedya.
Naniniwala ang iba na di iyon pandaigdig.
MGA ILAW SA FUKUSHIMA
ANG EXCLUSION ZONE
Noong ika-14 ng Marso,
nakita kong sumabog ang Fukushima nuclear power plant.
Pagkatapos no'n, pumunta ako rito.
Pero medyo malapit sa baybayin ang kaibigan ko.
Kaya naisip ko, "Kailangan kong tumulong," kaya ako pumunta rito.
Sa kasamaang palad, namatay ang kaibigang iyon.
Pero kahit wala na ang kaibigan ko, di ibig sabihing wala na akong magagawa.
Kaya dito muna ako sandali.
Katunayan, marami ang namatay.
Marami ang kinailangang umalis, iniwan ang mga gamit nila.
Maraming nangyari sa limang taon na 'yon.
Maraming kababalaghang istorya.
Gaya ng inaasahan, maraming natangay ng tsunami sa dagat.
Kaya pumupunta rin ako sa mga dalampasigan para tumingin.
Pagkatapos na pagkatapos ng sakuna,
kung titingin ka sa direksiyong ito, gabundok ito ng tipak ng bato,
at sa direksyong ito, 'yong mga bahay at kung ano pa ay tinatangay ng mga alon.
Noong panahong 'yon, lima kami no'n,
na nakakita ng mga kamangha-manghang orb ng liwanag sa ibabaw ng karagatan.
Ang dami ng mga 'yon, na nakalinya nang ganito.
Madami-dami.
Medyo may pagkaasul na puti na bolang ilaw ang mga 'yon.
Napakagandang ilaw no'n, alam mo 'yon?
ISHINOMAKI 71 MILYA MULA SA NUCLEAR SITE
Totoo, sa Ishinomaki, sa napakaliit at lumang bayan,
walang sinuman, kahit ako, ang makakaisip
na biglang mangyayari ang tsunami.
Ipinanganak ang nanay ko sa maliit na puwertong ito
at isang guro dito sa elementarya.
Gustong-gusto niya ang paaralang 'yon
at madalas niyang ikuwento ang mga estudyante nang may giliw.
Sinira ng tsunami ang paaralang ito.
Nalipol ang lahat.
Matapos sumabog ang nuclear facility,
may ilang mga tao sa lugar na 'to ang nag-ulat na nakakita ng mga UFO.
Hindi ko talaga alam kung ano'ng gagawin nila rito.
Pero, kitang-kita sila at may ginagawang kung ano.
Sa tingin ko, napakalinaw ng ugnayan
sa pagitan ng UAP activity at ng mga nuclear power plant,
at sa tingin ko, ilang dekada na ito.
Ang opinyon ko, mula sa mahigit 30 taong napakalawak na pananaliksik,
ay may nagpapatakbo na advance extraterrestrial
dito sa Earth at sa karagatan.
At isa sa pinakamalaking bagay na kailangan nating harapin
ay ang katotohanang nangyayari ito.
Ilan sa mga na-declassify na ulat ng US government
na ilang dekada na tagal, ay nakakamangha.
At sobrang linaw no'n.
Dokumentasyon ng FBI. Dokumentasyon ng CIA.
Mula pa ito noong 1930s,
kung kailan naiintindihan ng siyensiya at pananaliksik ang fission.
Pero mas lumala ito noong 1940s,
lalo na, pagkatapos ng pagsabog ng dalawang atomic bomb sa Japan noong 1945.
Tapos, desidido na 'yon. Depinitibo.
Sunod-sunod ang nakikita mong nagaganap
sa kalapit na lugar lalo na sa mga lugar na may kaugnayan sa nuclear weapons.
Bale, Los Alamos noong 1940s.
Sandia National Labs.
Kirtland Air Force Base, kung saan nakaimbak ang mga nuclear weapons.
Basta, "Boom, boom, boom." Masinsinan sila.
Wala silang palalampasin.
Kung titingnan mo ang maraming display ng UAP,
na ikinuwento ng mga testigo, mapagkakatiwalaang testigo,
parang may isini-signal sa atin.
Alam mo, doon sa sakuna sa Fukushima,
maraming ulat ng UFO activity.
Kakikita ko lang ng UFO!
Sobrang random nito, pero may lumilipad na UFO.
Akala ko nagpapadala ng mga emergency supply ang military aircrafts…
Bilang karagdagan sa daan-daang tweet, may lumabas na nakunan umano
ang di maipaliwanag na liwanag sa Fukushima nuclear site.
Pero hindi lang sa Fukushima. Noong 1986, sa Chernobyl,
nang nasira ang Unit 4
marami ring naiulat na UFO activity roon.
Sa kasagsagan ng sunog sa Chernobyl,
ang reading ay 3,000 milliroentgens,
na isang unit ng ionizing radiation.
At sa kasagsagan ng sunog, maraming nakakita na may dumating na UFO,
nanatili ng tatlong minuto, sininagan ang Unit 4, at umalis.
Nag-reading ulit sila, at tila bumaba ito sa 800.
Sa ilang minuto lang.
Parang sinadyang pagtangka 'yon
na ayusin ang panganib na sanhi ng pagkasira doon.
INTERNAL FOOTAGE NG NRA NG MGA UNIT 2 AT 3 NG FDNPP
Nagkagulo ang lahat nang sumabog ang nuclear plant.
Lumikas kami agad pagkatapos ng lindol. Tumakas talaga kami.
Sabi nila, "Mae-expose tayo!" Kaya umalis lang ang lahat.
Nakakatakot noong una, di ba?
…mga 24 oras na ang nakalipas na ang 71,000 katao,
ay tuluyan nang lubog sa tubig. Wala nang nakatayong gusali.
Pero, himalang hindi naabot ng tsunami ang templo.
Kaya tinawag itong "Mahiwagang Temple."
Naniniwala ako sa mga di nakikitang lakas, gaya ng banal na kapangyarihan o UFO.
Tingin ko dumating sila at tinulungan kami.
Ang mga UFO at alien at ang buong katanungan sa kalawakan
ay inilarawan sa iba't ibang paraan sa kilalang kultura ng Japan
at maraming anime at manga na ang tagpo ay sa kalawakan.
Pag tinatanong ako tungkol sa Astro Boy, gaya ng, "Paano nila nagawa itong hero
na pinapatakbo ng atomic energy
pagkatapos na pagkatapos na masalanta ang bansa ng isang nuclear bomb?"
-Tulong! -Papa!
At ang isa pang mas mahalagang aspeto ay half-boy, half-robot si Astro Boy.
Ang ama niya, 'yong doktor, ay ginawa si Astro Boy kasi pinatay ang anak niya.
Tobio… ang tanging Tobio ko…
Kaya di gano'n kapangahas sabihing,
"Namatay sa giyera ang pamilya ng tatay."
At kaya, "Gamitin natin ang teknolohiya para gumawa ng bago
at bigyan tayo ng kinabukasan."
Kaya napakalaki ng tiwala sa teknolohiya
dahil sa trauma.
Wow, lumilipad ako, lumilipad ako!
Sa isang paraan, iyon ang…
nasa subconscious ng Japanese sa panahon ng post-war.
At ang nakikita mo, simula sa Astro Boy,
itong mga karakter na 'to na mga kala-kalahati.
Sino ka ba?
Ako si Ultraman.
Ultraman?
Napakaganda ng karakter ni Ultraman dahil…
Si Ultraman ay galing sa isang planeta, ibang planeta,
at nagkamali siya,
at naaksidente,
at bumagsak siya sa barko ng mga tao,
na pinipiloto nitong Science Patrol na lalaki.
Nagpasya si Ultraman, "Nahihiya akong natamaan ko ang barko ng taong ito."
"Sasanib ako sa kanya."
At nagsanib sila,
at naging Ultraman.
Alien ito na sumasanib sa tao,
at kinakatawan ni Ultraman ang paniniwalang
na mababait talaga ang ibang alien.
Sinusubukan nilang protektahan ang tao.
At noong bata ako, gusto ko ang ideyang 'yon.
Noong siyete anyos ako, sa di malamang dahilan, iniisip ko ang mga alien.
Di ko lubos maisip ang itsura nila.
Pero, ramdam na ramdam ko ang kabaitan nila.
Sigurado akong totoo sila.
Kumbinsido ang siyete anyos ko rito.
Totoo sila. Di lang nila ipinapakita ang anyo nila.
Pero lagi nila tayong binabantayan.
Hindi ko alam kung ano'ng inaasahan mo, pero professor ako.
At ako ay… Ibig kong sabihin, di ako ufologist.
Bale, professor ako sa pag-aaral ng relihiyon.
At ang inaaral ko ay relihiyon.
Maling pagtuunan kung ito ba ay totoo o hindi.
Dapat nating alamin ang kahulugan ng mga pangyayaring ito.
Kasi di lang nito binago ang buhay ng isang indibidwal,
pero ang paniniwala rin sa mga UFO ay naging pangmundong paniniwala na rin.
Iba ito sa relihiyon, pero parang relihiyon ito.
Kung titingnan n'yo ang research ko, magkakarugtong 'yon, isang tema,
ng pagtingala sa langit at makakita ng mga bagay na di batid kung ano
at tapos susubukang alamin sila.
At ngayon, nakikita pa rin natin na may mga nakakakita sa langit,
pero ang nakikita nila ngayon
ay ang pinaniniwalaan nila, mga advance technology.
Samantalang noong nakaraang milenyo, iisipin nila, "Anghel yata 'yon."
O, "Demonyo yata 'yon."
Ngayon, tumitingala sila, at sinasabing, "UFO 'yan."
Ang opinyon ko, para sa akin, sana totoo talaga ang mga UFO.
Pero, ayokong niloloko ako.
Totoong ebidensiya ang gusto ko.
Sinusubukan kong alamin 'yon, pero wala. Wala akong mahanap.
FLYING SAUCER SA RANTSO SA NEW MEXICO
Nagsimula ang urban legend ng UFO noong 1947 sa Amerika.
Kaya wala kang makikitang litrato o guhit bago ang panahong iyon.
Pero sa pagsasaliksik ko, nalaman kong mayroon pala no'n sa Japan.
Gaya ng alamat ng Utsuro-bune, ang guwang na barko.
"Kawaraban" ang tawag dito, diyaryo sa panahong 'yon.
Sa isang ito, parang ang lahat ng ulat ay tumuturo sa isang kaganapan noong 1803.
Noong una, akala ko, ulat ito ng pagkasira ng barko ng ibang bansa.
Pero hindi pala ganoon.
Sinaliksik ko nang maigi,
pero halos walang mga barko na ganoon ang hugis noong Edo period.
Paulit-ulit na binabanggit ng mga dokumento
na may tatlong bintana, o parang bintana.
At ang isa pang nakakaagaw pansin,
halos lahat ng dokumento ay binanggit itong babae.
Madalas, "wika ng kalawakan" ang tawag pero mas gusto ko ang "wika ng liwanag."
Kasama na ang gawing tunog ang mga frequency na dumarating sa akin.
Maaaring kanta o salita, parang…
Sa ganito, nakikipag-ugnayan na ako sa sansinukob o mga extraterrestrial.
Alien ako.
Na-reincarnate na ako mula sa maraming bituin.
Oras na para sa malaking pag-akyat sa langit,
kaya naisip kong magiging masayang makita iyon
Simulan na natin.
Handa.
Wala talagang relihiyon ang Japan na gaya sa kung paano sa atin sa Ingles.
Isang institusyonal na relihiyon. Walang katulad sa Sampung Utos.
Ang mga katangiang etikal sa kultura ng Japan
ay natutunan sa paaralan at sa pamilya.
Kaya't ang ugali at identidad ay nagmula sa ganoon.
Kailangan mong kumilos sa iisang paraan, puwede kang maging isang identidad.
At ang iba naman, puwede kang maging kahit sino.
Nang walang panghuhusga.
Puwede kang maging guro, maging performer,
at kasabay no'n, puwede kang magsalita ng wika ng liwanag
at kumonekta sa mga alien,
at malamang, marahil, isa ka sa kanila.
Alalahanin mo, na pumunta ka rito sa Earth
dahil may gustong-gusto kang gawin.
Mahiwaga ito, pero lakas din ito
na kayang tanggapin ng Japan ang sa tingin natin ay kabalintunaan
at magpatuloy.
Tatlong buwan matapos mangyari Ang Malakas na Lindol sa Silangang Japan,
kami mismo ng asawa ko ang nakasaksi.
Malaking pagbabago 'yon sa amin.
Madalas mong marinig, "Lubos na magababgo ang buhay mo,"
at 'yon talaga ang nangyari.
Mga pasado alas dos 'yon ng hatinggabi.
Pakiramdam ng asawa ko na may nakatingin sa amin.
Kaya nagising siya ng hatinggabi.
Sumigaw siya, kaya bumangon ako at sinilip ko. At nandoon nga!
Nakakita ako ng maliwanag at bilog na ilaw,
at unti-unti itong lumalapit.
Natigilan talaga kami.
Sa harap namin, isang gintong UFO, na lumilipad-lipad lang nang ganito.
Kausap niya talaga ang UFO na 'yon,
na bilang tugon, ay kumikislap nang husto.
'Yong UFO na kumikinang na ginto
tapos nagliwanag ng deep pink, na napakalakas na parang, "Whoosh!"
Para bang sinasabi nito na, "Ayos lang ang lahat!"
Parang "walang anuman," mga ganoon.
Naniniwala kami sa kanila, kaya pakiramdam naming binabantayan nila kami.
Matagal nang lingid sa kaalaman ng iba ang pinangyarihan ng insidente.
Pinaniniwalaang kathang-isip lang ito.
Kung kathang-isip ang pangalan ng lugar, malamang, ganoon din ang kuwento, di ba?
Iyon din ang naisip ko.
Pero, noong 2014, may natuklasang bagong dokumento.
Isang dokumento na natagpuan sa pamilya ng Ban, pamilya ng ninja.
Maraming dokumento ang ipinamana sa pamilya ng Ban.
At ang isa sa mga 'yon, nakasulat ang lugar na "Hitachihara, Sharihama."
Ang akala ay ang "Hitachihara" at "Sharihama" ang totoong tawag sa lugar.
SHARIHAMA 117 MILYA MULA SA NUCLEAR SITE
Noong 1803, dinala ng alon ang Utsuro-bune sa baybaying ito.
Nakita nila ang Utsuro-bune sa malayo.
At pagkatapos, gamit ang bangka,
kinuha nila ang Utsuro-bune at hinatak ito sa pampang.
Iyon ang alamat.
At pagsilip nila sa loob, may nakita silang magandang babae.
Nagsimula ang mga kuwentong UFO sa America noong 1947,
pero nangyari ang insedenteng ito noong 1803.
Ito siguro ang unang alamat ng isang bisita mula sa ibang mundo,
na nakasakay sa hugis disc na bapor.
Noong natutulog ako, habang naka-lucid dream,
may limang alien na lumitaw.
'Yong nasa gitna ay berde,
at ang magkabilang gilid ay nagliliwanag na puti.
Parang kumikinang na puti.
At matagal ko na silang hinihintay,
kaya sinabi ko, "Ah, dumating ka rin sa wakas."
Sabi ko, "Pakiusap, gawin mo ang gusto mo," at ibinuka ko ang palad ko.
Sobrang saya ko, parang nakita kong muli ang mga dati kong kaibigan.
Iniwan ko ang lahat at sumuko.
Tapos, simula sa berdeng alien,
binigyan nila ako ng liwanag dito sa mga chakra ko. Lahat sila.
Binalot ako ng kaligayahan na hindi ko pa naramdaman.
Palagay ko, nagpakita ang limang alien na 'yon sa anyong
madali kong maiintindihan.
Ilaw lang sila, pero nagpakita sila sa akin sa anyong alien.
Sige.
Itong katanungan sa kung ano ang nakikita natin sa langit,
ang nilalayon ba ito, o opinyon lang?
Nakita ba talaga natin 'yon? At totoo ba ito?
At kung babalikan mo ang kasaysayan,
lalo na sa Kanluran,
makikita mong may mga bagay sa langit
na talagang nagkakaroon ng totoong epekto sa mga tao.
Okay? Kaya, ang halimabawa ay ang Stigmata ni Saint Francis.
Nakikita ni Saint Francis ang tinatawag niyang "sulo."
At may inilalabas itong liwanag.
Sinisinagan siya ng liwanag na ito.
At nagkaroon siya no'ng tinatawag sa tradisyong Kristiyano na stigmata,
o Mga sugat ni Kristo. Kaya nasunog siya.
Di rin kapani-paniwala ang mga bagay-bagay sa relihiyon.
Mga anghel na bumababa at nakikipag-usap sa mga tao.
Naglalakad sa tubig.
Mga hindi rin ito kapani-paniwala,
at mga saksi lang ang mayroon tayo.
At madalas paniwalaan 'yon nang walang tanong-tanong.
Kaya, bakit mo pinaghihiwalay ang mga kategorya ng paniniwala?
Naniniwala ka sa di kapani-paniwala,
pero di tayo naniniwala sa mga may ebidensiya tayo,
tulad ng mga UFO.
TATLONG MILYA MULA SA NUCLEAR SITE
Madalas na katatakutan ang mga kuwento tungkol sa mga multo at misteryo.
Itinuturing nating nakakatakot ang mga multo, pero hindi dapat.
'Yong mga taga-Fukushima, Miyagi, at Iwate,
ang mga nakaranas ng lindol,
pakiramdam nilang babalik ang mga taong nakasama nila.
Pag naghahanap ng mga tao sa mga ganitong kotse,
karaniwang makakita ng makinang at maputlang malabong liwanag
na umaakyat mula sa mga ganitong lugar.
At kung mayroon man dito o rito, para bang may namatay na tao rito.
Kung mayroon banda rito o sa driver's seat.
Kaya puwede mong isiping ganoon.
Alam mo ba ang hitodama?
Para itong bola ng apoy, o bolang ilaw, na lumulutang sa iisang lugar.
Marami na akong nakita sa panahon ko.
Ayon sa paniniwala ng Japan, kapag namatay ang isang tao,
nagiging bolang ilaw ang kaluluwa nila at umaakyat sa langit.
Pagkatapos ng malaking sakuna gaya ng lindol,
matapos pumanaw ng napakaraming tao,
kung makikita mo ang bolang ilaw, naniniwala akong di 'yon UFO,
kundi, kaluluwa ng mga tao, isang hitodama.
Ganoon ang tingin namin, kung paano kami mag-isip.
Karaniwan na ang mahihiwagang bagay na gaya rin ng araw-araw nating buhay.
Nananatili ito, tulad nang patuloy na pamumuhay natin sa araw-araw.
At sa tingin ko, napakahalaga nito.
Dito ako ipinanganak at lumaki.
Maraming espiritu rito. Isang lugar na may malakas na enerhiya.
May mga nagsasabi rin na daan ito papuntang langit.
Kaya sa tingin ko, gusto rito ng mga UFO
at dito magtitipon-tipon. Iyon ang iniisip ko.
Huminga ka nang malalim.
Pigilan mo.
Maraming ganitong kuwento sa alamat ng Japan,
mga espiritu sa paligid mo.
Si Hayao Miyazaki, isa sa pinakasikat na pelikula niya sa mundo
ay ang My Neighbor Totoro.
At si Totoro ay malaki at mabalahibong nilalang na maaaring nakakatakot.
Makikita mong puro malalaking ngipin ang bibig niya.
Pero nang makapanayam ko mismo si Miyazaki at tinanong siya,
"Mr. Miyazaki, ano si Totoro?"
mabilis niyang sinagot. Sabi niya, "Si Totoro ay Totoro."
"Totoro lang."
Masasabi kong ang supernatural at natural na sining ng Japan,
sa sensibilidad ng Japan,
ay parehong magkakonekta at magkaugnay.
Pero kasabay nito,
di mo iisiping magkaibang nilalang sila.
Kaya di nila kailangang mag-ugnay.
Di sila dalawang bagay na dapat magsama.
Isang piraso sila. Isang bagay.
Tawagan ang mga diyaryo! May mga UFO!
BOSES NG TOTOONG SAKSI
May UFO!
Wala akong makita.
Tingnan n'yo, ayun na naman ang UFO!
Di pa ako nakakita ng UFO! Napakarami nila!
Totoo, may mga saksi.
May mga saksi na nakakita ng mga UFO at alien.
Pero, mga testimonya lang iyon.
Mataas ang posibilidad na mapagkamalan 'yong mga eroplano.
Baka ganoon din 'yong nakitang UFO noong March 11.
Hindi ko kailangan ng ebidensiya.
Di ko kailangan ng mga materyal na bagay.
Higit sa lahat, mas mabuting maramdaman natin, 'yong echo.
Sinusubukan kong wag masyadong pag-usapan ang mga alien.
Iniisip na ng mga tao na baliw na ako.
Wala akong paki kung iisipin ng tao na baliw ako,
pero sayang lang kung di nila maiintindihan.
Noong 3/11, may mga ilaw. Dumating ang mga UFO.
May ginawa yata para protektahan ang Earth.
Parang ang daming nangyayari.
Pero kahit ano pa 'yon, di ako magtataka.
Kung alien ako, isang extraterrestrial life-form,
at may lumitaw na napakalakas na enerhiya,
gugustuhin kong puntahan at tingnan ang lugar na 'yon.
Kung may daan-daan kang dokumentadong UAP event…
PINAKAMATAAS NA RADIATION DOSE ANG SUKAT MGA 15 MILLISIEVERTS KADA ORAS
…sa paligid ng mga nuclear site,
malinaw na mensahe iyon.
Ako si Robert Salas.
Noong Marso ng 1967, nakatalaga ako sa Malmstrom Air Force Base, Montana,
bilang missile launch officer.
Nasa ibaba ako, 60 talampakan sa ilalim ng lupa, sa isang capsule,
sinusubaybayan at kinokontrol ang sampung nuclear-tipped missile.
Tiningnan ko ang 39 salaysay mula 1940s hanggang 1990s.
Kaya mga 50 taong panahon 'yon.
Ang lahat ng salaysay ng mga saksi ay may mga pagkakatulad,
na kung saan ay, "May UAP na dumating sa site."
May tumawag noong umagang iyon,
na may nakikita silang kakaibang liwanag na lumilipad sa langit.
Hindi ko pinansin iyong tawag,
sinabi kong tumawag sila pag may mas mahalagang nangyari.
Hindi mahalaga kung Malmstrom Air Force Base 'yon,
o FE Warren, o Minot… Hindi talaga mahalaga.
May tumawag ulit, kasunod ng tawag na iyon.
At sa pagkakataong ito, mas matindi iyong boses, patungkol…
Halatang takot na takot iyong boses.
Sabi niya, may maliwanag at kumikinang na pulang bagay
na lumilipad sa harap ng gate.
Nasa ipinagbabawal 'yon na airspace. Lumilipad iyon.
Nililiwanagan nito ang mga nuclear weapon.
Pagkatapos ng tawag,
sunod-sunod na nasira ang mga armas ko.
Naging hindi na puwede,
'yong mga "hindi puwede." Di na sila puwedeng i-launch.
At di lang 'yon ang site na nangyari iyon.
Muli, nang umagang iyon, pagkatapos itong iulat sa command post,
sinabihan kami na may katulad ding insidente na nangyari
sa Echo Flight.
Nasira ang lahat ng armas nila, sa katulad na katulad na pangyayari…
HINDI PA ALAM ANG DAHILAN NG PAGKASIRA
…na may nakitang UFO sa itaas ng mga launch facility.
Nuclear power plant 'yon, kaya may radioactive energy, tama?
Kaya sa tingin ko, pumunta ang mga UFO para tumulong, o ayusiiyong enerhiya.
Sarili kong teorya 'yon.
Kaya siguro ganito lang ang naging pinsala natin.
Kapag pinag-uusapan ng mga Hapon ang mga extraterrestrial,
o UFO, o kung bakit sila nandito,
karamihan doon ay para magkaroon o maibalik ang balanse.
Na ang buhay, ang modernong buhay, ay wala na sa ayos.
At ang kagandahan ay ang mga alien, anuman ang itawag mo sa kanila,
ay dumarating, o nag-aalala,
at sinusubukang ibalik ang balanse sa mundo.
"Ah, mga taga-lupa, mga kapatid natin."
"Gumagamit na kayo ng nuclear energy."
"Nakakatuwang ang laki na ng iniunlad ninyong mga taga-lupa,
gamit ang teknolohiya ninyo,
pero di namin kayo puwedeng hayaan lang."
Mapanganib ang nuclear power.
Kung may batang pupunta sa kusina at susubukang magluto gamit ang kawali,
kung tatlong taong gulang 'yon, mapanganib 'yon.
Kailangang siguraduhin ng magulang na ligtas 'yon.
Ganoon din siguro para sa mga alien.
Dapat ba tayong matakot?
Sa mga alien?
Walang dapat ikatakot.
Di na kailangan. Parang mga Hapon ang alien. Kakampi sila ng mga tao.
Di pa ako nakakakita ng masamang alien.
Sa tingin ko, pumunta sila noon para panatilihin ang balanse.
Ganoon siguro nila iparamdam ang pagmamahal nila.
Isa siguro itong katalinuhan
na kinikilala ang kakayahan ng pagiging malikhain ng mga tao
at gustong pangalagaan ito.
Inaalala tayo ng katalinuhang iyon.
Ayaw siguro ng katalinuhang iyon na maubos tayo.
Sa tingin ko, iyon talaga ang gustong iparating.
"Ka…kasama mo kami."
"Buksan mo lang ang puso mo, buksan mo ang isip mo."
"Gusto ka naming tulungan."
"At alam mo, kilalanin natin ang isa't isa."
Iyon talaga siguro ang mensahe.
'Yong sakuna ay isang karanasan na talagang nanakit sa akin.
Pero noong nangyari ang matingkad na UFO, ang mabalot sa enerhiyang iyon,
sa sandaling iyon, gumaling talaga ako.
Kaya naman talagang mabait ang buhay nila.
Ang UFO ay isang kaganapan.
Kapag nagkaroon ng karanasan ang isang tao, nakakita sila ng UFO,
nagiging iba sila pagkatapos.
Alam kong ang kakaiba nito,
pero ang kaugnayan sa cosmos ay nabago para sa mga taong ito.
Parang paglipat ng relihiyon.
Binabago nito ang pananaw sa mundo. Binabago kung paano sila.
Binabago ang kaugnayan nila sa tao.
Ganap na binabago sila nito.
Noong 2016, nakaranas ako ng "astral abduction."
'Yong astral body ko lang ang kinuha at ipinasok sa UFO.
May screen sa harap ko.
Sasabihin ko ang itinuro sa akin sa loob ng audiovisual room ng UFO.
Nalaman kong buhay ang Earth.
Maraming pangyayari. Ang lahat ay nakakaranas ng trauma.
Sa mga sitwasyong ito,
puwedeng magkaroon ng alitan ang mga tao o sama ng loob.
Bale, lumalabo ang kamalayan natin.
Dapat linisin ng bawat isa ang kamalayan nila.
Gaya noong bata sila,
walang kinikilingan ang kamalayan ng isang bagong silang.
Kailangan nating linisin ang kamalayan natin,
at pag nilinis natin, may naghihintay na cosmic civilization sa atin.
At magliliwanag ng ginintuang ilaw ang Earth.
'Yon ang huling ipinakita sa akin sa screen.
Malinaw ang kinabukasan ng Earth.
Darating ang Ginintuang Panahon sa Mundo.
May dahilan kung ba't isinilang sa mundo ang tao, di ba?
Kaya dapat nating pagsikapan na maging mapayapa ang mundo.
Hindi ito nakikitang kapangyarihan,
gaya ng kapangyarihan ng Diyos, ng mga UFO, na humiram tayo sa kanila.
Pag pinag-uusapan ang mga UFO,
'yong mga kuwento sa Japan tungkol dito ay ang kakayahang matanggap ang hiwaga
at hayaan ito.
Hindi sa iba ang nakikita.
Kung paano ang pagkuwento tungkol sa karanasan
na sa tingin ko, ang pinagkaiba ng Amerika at Japan.
Mas hindi siya tungkol sa pagkakaiba.
Iyong misteryo ng UFO at ng alien…
ganoon lang.
At sapat na 'yon.
Ipinakita sa akin na ang mga tao ay may mabubuting puso.
Na magaganda talaga ang mga tao.
Na ang lahat ay mabubuting tao talaga.
Iyon siguro ang ipinakita sa akin ng mga ilaw.
Tagapagsalin ng Subtitle: Chris E.