Mia.
Mia, jak się czujesz?
Dobrze.
Jest dobrze.
Trzymam się planu posiłków,
idę krok po kroku.
I tyle.
A rodzina?
Wiem, że to trudny okres
dla rodziny Polanco.
Ogarniamy, jak przejść przez ten okres.
A przyjaciele?
O kurwa.
Wspaniale.
Wszyscy są super.
Mia, od jak dawna się spotykamy?
Nie wiem, od dawna.
Myślisz, że możesz być ze mną szczera?
Tak.
No dobrze.
Mia.
Jak się czujesz?
Wspaniale.
WSZYSTKO, TERAZ!
Wiecie, co macie robić. Czas na energię i uśmiechy.
- Martin, mówię do ciebie. - Co?
Ci ludzie nie wychodzą zbyt często,
więc mamy poprawić ich humory, utrzymując ciśnienie w normie.
Gry planszowe, karty i, najważniejsza rzecz, herbatka.
Mnóstwo herbaty.
Jasne?
No już, ci 90-latkowie mają więcej energii od was.
Dzień dobry. Kto jest gotowy na bingo?
Spóźniłeś się.
- Może ty jesteś za wcześnie? - Nie do wiary.
Spędzam sobotę z ocalałymi z wielkiego pożaru Londynu.
To twoja wina, bo zostawiłeś obowiązkowy wolontariat
na ostatnią chwilę.
Jest tu?
Nie widziałam jej od tygodnia. Nie odpisuje od czasu Carligate.
Mam tak samo.
Zaginęła w akcji.
- To dla niej trudny okres. - Sama jest trudnym okresem.
- Dokąd idziesz? - Nie wiem.
Ale jej ciśnie!
Wezmę bingo.
Przy nim trucizna kusi mnie najmniej.
Cześć.
Powinni mieć lepszy wybór.
No tak, wszystkim przydałaby się chwila zapomnienia.
Otóż to.
Moja córka spędziła tu chwilę.
Dwa miesiące temu zaczęła leczenie ambulatoryjne.
Brawa dla niej. I dla was też.
Dziękuję.
- Odwiedza pani dziecko? - Zapraszam.
Przepraszam.
Mama Jenny, prawda?
Carol.
Mia.
Cześć.
Podobno wyszła.
Co u niej?
Próbowała.
Tego nikt jej nie odmówi.
Chciałaby, żebyście wiedzieli.
To ją przerosło.
Tak mi przykro.
Mam ochotę na skok ze spadochronem.
Rafting na Kolorado.
Może skok na bungee albo lot balonem.
Wszystko brzmi drogo
i niebezpiecznie.
To twoja lista. Ja ci tylko pomagam.
Co tu jeszcze masz?
Mówiłam, że musisz zrobić swoją.
Lubię się śmiać z twojej, więc…
Diabelski młyn. Ty tak na poważnie?
Co za nuda, Jenna.
Mia, tak mi przykro z powodu twojej przyjaciółki.
- Jeśli będziesz chciała porozmawiać… - Zabronili nam utrzymywać kontaktu.
Dlaczego?
Żeby nie przypominać sobie złych czasów.
Bali się, że to pogorszy sprawę. Koniec końców nic to nie zmieniło.
Skarbie.
Nie zapomnij o przekąsce.
No tak.
Dzięki.
Jeśli chcesz o tym pogadać…
Wezmę prysznic. Pachnę szpitalem.
No dobrze.
Mamo.
Co ty robisz?
Dlaczego ciągle nam to robisz?
Coś jest dalej nie tak, jeśli…
Przepraszam, ale nie umiem ci pomóc.
Nie możesz skończyć jak twoja przyjaciółka.
Mia…
Musisz wrócić do szpitala.
Musisz iść do doktora Nella.
Pójdę po torbę na śmieci, zadzwonimy do niego
i wspólnie coś ustalimy.
Mia.
Mia!
Jak się masz?
Wreszcie nie płakałam rano.
No ale rozwój postaci się ceni.
Nie musiałaś tu być.
Chciałaś ją spotkać?
A ty nie?
Nie.
Nie przyjdzie tu.
Dlaczego?
Bo Mia jest tchórzem.
Nie zobaczy mnie w tym stanie.
Jakim stanie?
Ciągle jesteś Alison, ciągle się ciebie boję.
MAMA: GDZIE JESTEŚ?
DZWONIĘ DO TATY
- Przepraszam, że się nie odzywałam. - Jak reszta.
Nikt się nie odzywa.
Ja też mam swoje problemy.
Carli, zniknijmy stąd.
- Że co? - Zróbmy sobie dzień szaleństwa.
- Mia. - Carli, no weź.
Nigdy nie miałaś ochoty,
żeby wywalić telefon
i zniknąć z radaru?
Dokończymy tę jebaną listę.
Jebać resztę.
Carli.
Jak skończysz, chodź na zaplecze. Jakiś dzieciak się zrzygał.
Muszę pracować.
W porządku. Wiesz, co możemy zrobić?
Po prostu…
Możemy je tam wywalać.
No weź.
Carli, proszę, chodź.
Proszę.
Moi drodzy, więcej życia. Ewentualnie bądźcie tak martwi, jak ja.
Co moje oczy widzą? Sześćdziesiąt dziewięć.
Wypuść mnie, błagam.
- Na zawsze będę twoim dłużnikiem. - Już jesteś.
Zabawa, energia, sperma i eden, wyciągnąłem numer 41.
Mama Mii?
- Jak się czuła w tym tygodniu? - Ja się z nią nie widziałam.
Reszta też.
Znowu to samo.
Przyglądałam się, ale nie byłam świadoma.
Przesadzasz.
Wie, że jeśli będziemy się martwić,
to zapomnimy o wszystkim, co odjebała.
Cameron.
Cały tydzień nie jadła.
- Obiecałam jej poszukać. - Idę z tobą.
Nie chciałeś jej widzieć.
- Nie chodzi o nią. - Możemy sprawdzić altanę.
- I skatepark. - I Carli.
To jasne, że będzie z nią.
- Musimy znaleźć Carli. - Dobra.
- Nie mogę stąd pójść. - Ja zostanę.
Ktoś musi trzymać ich w ryzach.
Od razu poczta głosowa.
Jak do tego doszło?
Miałaś z nią siedzieć przy posiłkach. Miałaś patrzyć, jak je.
Widziałaś, jak to robię.
Dałem ci bardzo dokładne instrukcje, gdy…
Odszedłeś!
Zostawiłeś nas.
Jeśli ktoś ma tu być winny…
Jak śmiesz?
Obwiniasz mnie, choć byłeś zbyt zajęty nową dziewczyną,
żeby przejąć się tą rodziną.
Wiesz, gdzie ją poznałem?
Na grupie wsparcia dla rodziców w szpitalu.
Ty się nigdy nie wybrałaś.
Zadzwonię jeszcze raz.
Dlatego nie idzie się do domu
z gościem, który sprzedaje płyty na parkingu Lidla.
Dobrze mówię?
No dobra, mamy 34.
Trójka i czwórka. Trzydzieści cztery.
Theo Mason.
Zajmiesz się herbatką?
To byłby zaszczyt.
Ktoś tu lubi sekty?
Czemu Becca poszła?
- Miała się tym zajmować. - Chodzi o Mię. Wróci potem.
Dwie nóżki, czyli 11.
Coś się stało?
Będzie dobrze, to pewnie nic takiego.
Nóżki, czyli 11.
Will, powiedz mi.
Przestała jeść i nikt nie wie, gdzie teraz jest.
- Jest dobrze. - Poważnie?
Jest doskonale.
Wszystko gra, jest doskonale, oto numer 17.
Brzmi doskonale.
Bardzo dojrzale, Will.
Moi drodzy, pobudka.
Beatrice, patrzymy na mnie.
Kto jest gotowy na prawdziwą zabawę?
Przynieśmy gorzałę i włączmy muzykę. Prohibicja to stare dzieje, jasne?
No dobra.
Przepraszam, widziałeś Carli? Pracuje tu.
Pracowała, ale wyszła w trakcie zmiany.
No dobra.
Była z nią jakaś dziewczyna?
Tak, chichotały nad jakąś kartką.
- Lista Mii. - Chwilę potem straciłem pracownika.
To świetnie.
Dzięki, Gareth.
Gość od serów.
- To ty? - Że co?
Mówiłem.
Kurwa.
TATUAŻ
NAĆPAĆ SIĘ
To jest bezpieczne?
Nie patrz w dół.
Kiepsko się czuję.
Co cię trapi, kochana?
Od razu poznam złamane serce.
Co jeszcze jest na liście? Czytaliśmy ją z milion razy.
Kradzież ze sklepu?
- Co zawęża pole poszukiwań do sklepów. - To nie jest zabawne.
- Wiem. - Oj nie.
Nie sądzę.
To moja wina.
Nie odpowiadała przez cały tydzień, a ja założyłam, że chce przestrzeni.
Jak my wszyscy.
Zła ze mnie przyjaciółka.
Nie.
To nie twoja wina.
Nie możemy się obwiniać, gdy rozwala sobie życie.
To ty zawsze wszystko naprawiasz, Becs.
Jesteś szczera i lojalna…
Miałam aborcję.
Nie powiedziałam ci.
Kiedy?
Jakiś miesiąc temu.
Tuż po tym, jak ze sobą zerwaliśmy.
Czy to…
Jesteś cała?
Nic mi nie jest.
Wtedy też nic mi nie było.
Mniej więcej.
Kurwa.
Mogłaś mi powiedzieć.
- Przepraszam, że nie… - Nie przepraszaj, to nie tak.
Rzecz w tym, że…
Żałuję, że nie byłem kimś, komu mogłabyś się zwierzyć.
No wiesz…
Już po wszystkim.
Szukajmy Mii.
Wiesz, co jest najgorsze?
Nawet nie myśli o tym, jak bardzo mnie zraniła.
Lata z tą, której pragnęła bardziej.
I choć złamała mi serce,
nie mogę się złościć, bo jest chora.
Wszyscy oczekują, że zbuduję most i naprawię tę relację.
Bo powinnaś.
Mam za sobą długie i barwne życie.
Nauczyłam się, że należy przebaczać,
gdy ktoś na przebaczenie zasłużył.
A jeśli nie?
Zbuduj ten most, Alison.
A potem go, kurwa, spal.
JAKIEŚ WIEŚCI?
On ciągle się na ciebie gapi. Pogadaj ze swoim chłopakiem.
Morda, Ivan, to nie mój chłopak.
Powinien nim być.
W twoim wieku nie wypuściłbym go z rąk.
Czemu masz na liście diabelski młyn?
Był na liście kogoś innego.
Numer 42.
Mia. Nie rób tego.
Proszę.
I tak ci zamówiłam.
Nie trzeba było, nie jestem głodna.
Nic jeszcze nie jadłyśmy, a już prawie 17.
Wiesz, co teraz zrobimy? Wyjedziemy z Londynu.
Pojedźmy pociągiem do Manchesteru, odwiedzimy twoje stare śmieci.
- Mia! - Chcę mieć jeden dobry dzień.
- I dokończymy listę. - Czemu dzisiaj? Skąd ten pośpiech?
Czemu jesteś taka nudna?
Jak nie chcesz, zrobię to sama.
- Będą inne dni. - Naprawdę?
Znasz średni czas leczenia anoreksji?
Siedem lat.
Mam siedem lat na pracę, zmartwienia i błędy, o ile mam fart.
Nawet połowa ludzi nie dociera tak daleko.
Zasługuję na jeden dzień.
Carli, to jeden dzień wolności.
Moja przyjaciółka zmarła, a była ode mnie silniejsza.
Jaką mam szansę, jeśli jej się nie udało?
Żadnej.
Jeśli będziesz wciąż uciekać.
Przepraszam.
Tak się boję.
- Znajdziemy ją i wyzdrowieje. - Nie o tym mówię.
Cały czas.
Od jej narodzin nie wiedziałam, co robić.
Ja też nie.
Tak naprawdę ciągle improwizowałem.
Byłoby…
łatwiej…
bać się razem.
Nie rozumiem tego.
Jem, kiedy powinnam,
biorę leki, przychodzę do pana.
Robiłam wszystko, jak należy,
a i tak nie czułam się inaczej.
Bycie mną nie było łatwiejsze, pobudki nie były łatwiejsze.
Nie mogłam już dłużej próbować.
Teraz wróciłam do punktu wyjścia,
ale czuję się gorzej, bo wiem, że z tego nie wyjdę.
Czuję się taka samotna.
Bardzo się staram, ale nie mogę nawiązać z ludźmi więzi.
Nie rozumiem tego.
Anoreksja towarzyszyła ci każdego dnia od rana do nocy.
Nigdy nie zostawałaś sam na sam z bolesnymi myślami.
Trzymałaś się przyjaciółki, która nie była prawdziwą przyjaciółką.
To nie znaczy, że smutek nie jest prawdziwy.
Wie pan, co poczułam,
gdy usłyszałam o Jennie?
Śmiało.
Moja pierwsza myśl.
Nie płakałam.
Nie krzyczałam, nic takiego.
Pomyślałam, że wygrała.
Wygrała, bo choroba zaprowadziła ją tam, gdzie moja mi nie pozwoliła.
Bo ona…
Ona nie musi już wyzdrowieć, a ja ciągle muszę.
To pierwsza myśl na wieść, że moja przyjaciółka umarła.
Jestem z ciebie dumny.
Dumny? Przecież ja…
Wiem, co powiedziałaś, ale wiem też,
że twoja choroba żyje dzięki tajemnicy.
Ten anorektyczny głos potrzebuje twojego wstydu.
A co dziś zrobiłaś?
Byłaś szczera.
Poprosiłaś o pomoc.
Rok temu byś tak nie postąpiła.
Zmieniłaś się.
Będę ci to powtarzał, aż mi uwierzysz.
Znowu na telefonie.
BECCA: DZWONIŁA CARLI. JEST Z MIĄ, WSZYSTKO GRA.
Potrzebuję chwili.
Will.
Co się dzieje?
Przepraszam, ale nie dam rady.
- Już dobrze. - Wcale nie.
Nie jest dobrze, bo…
Od lat nie było dobrze, a ja tego nie zauważyłem.
Byłam zbyt zajęty rozśmieszaniem wszystkich.
A ona potrzebowała przyjaciela, nie śmiechu.
Potrzebowała być wysłuchaną, a ja tego nie zrobiłem.
Bo nie byłem w stanie.
Przepraszam. Jestem żałosny i chujowo wyglądam.
Nawet tak nie myśl.
Możesz czuć się źle.
I możesz ze mną pogadać.
Jak wtedy w wannie.
Will z wanny był pijany, zapłakany
i nudny.
Ja lubiłem Willa z wanny.
On był prawdziwy.
A on lubił ciebie.
I to bardzo.
Tak?
- Może zadurzył się jak dureń? - Boże.
Przepraszam, że to powiedziałem.
Nie chciałem. Jesteś dla mnie kimś więcej.
A ja?
Po prostu nie umiałem tego opisać.
Spanikowałem.
To nic złego bać się, gdy ci na czymś zależy.
Powiedz to.
Wszystko.
Chodź tu.
Wszystko gra?
Bardzo mi przykro.
Skarbie.
Obchodzi mnie tylko twoje zdrowie.
Chętnie się z wami zobaczę.
Jak będziesz gotowa, może wpadniecie z Alem na Scrabble i film?
- Byłoby miło. - No tak.
No dobrze.
Cholera, przepraszam, to moja taksówka.
Mogę zostać.
Nic mi nie jest.
Naprawdę.
Zdzwonimy się.
Tęsknię za wami.
No chodź.
- Tak bardzo przepraszam. - Już dobrze.
No dobrze.
Idziemy?
I jak?
Nic jej nie jest.
Jest z kimś, komu na niej zależy.
Przykro mi z powodu Carli.
Wydajesz się…
Chyba coś do niej czułeś.
Sam nie wiem.
To chyba moja wina.
Częściowo.
W moim związku z Carli
ciągle coś nie grało.
Dlaczego?
Czemu dzwonią z recepcji?
Ciśniemy!
Dawać na parkiet!
Ruszaj się! No już!
Od miesięcy dawałam im gry planszowe,
a tak naprawdę chcieli brandy.
Nienawidzą mnie.
Jak można cię nienawidzić?
Kocham cię.
Naprawdę.
To może oznaczać, co tylko zechcesz.
Będę tym, kogo będziesz chciała.
Mogę być przyjacielem…
lub kimś więcej.
Skarbie.
Gotowa?
Jasne.
Pa, Cam.
Miłość jest do dupy.
Chcesz się najebać?
Tak.
To podejrzana ilość kapusty.
Jak się masz?
Lepiej. Dużo lepiej.
Chyba będzie…
- Lepiej? - Tak.
Wiem, że zrobiło się…
Bardzo mi przykro.
Wiem.
Gdy cię poznałam,
po raz pierwszy poczułam coś silniejszego od choroby.
Każdego dnia chciałam wstawać i walczyć.
Nadzieja, że będziemy razem, sprawiała, że wszystko było lepsze.
Nie masz pojęcia,
ile lat spędziłam, próbując ratować ludzi, którzy mi na to nie pozwalali.
Mia,
nie uratuję cię.
Wiem, nie proszę o to, po prostu…
- Możemy to razem rozgryźć i… - Hej.
Nie możemy.
Najpierw musimy się nauczyć
być dla siebie czymś więcej niż mrzonką.
To nie może być kolejna prowizorka.
Muszę pracować.
Ludzie potrzebują kapusty.
ALISON: JA PIERDOLĘ, CO MY WCZORAJ ZROBILIŚMY, NIEWIARYGODNE
Nie sądziłam, że przyjdziesz.
Ja też nie.
Pamiętam, jak poznałam Beccę. To była siódma klasa.
W życiu nie widziałam fajniejszej dziewczyny.
Jak poznałam Willa, prawie posikałam się ze śmiechu.
Ale nie pamiętam, jak poznałam ciebie.
Wiesz?
Nie pamiętam okresu, gdy nie miałam cię u boku.
Z tobą czułam, że cały świat jest właśnie tam, gdzie my.
Jakbym była w domu.
Nie żyłabym dziś,
gdybyś nie zareagował.
Ocaliłeś mi życie, Cam.
Mam niesamowity fart.
Ty też jesteś moim domem.
Przepraszam, że cię nie wspierałam.
Wszystko gra?
Jasne.
Co za impreza.
Cześć, Shawshank.
Miło, że zaszczyciłaś nas swą obecnością.
Zaczynam rozumieć, jak wiele przeze mnie przeszliście.
Wiem, że czasami nie jest łatwo się ze mną przyjaźnić.
Nie jesteśmy źli, że nie jesteś idealna. Nie mamy być idealni.
Mamy się akceptować.
Nasze wady też.
Wady i brodawki.
Odcinasz w sobotę, wywalasz w niedzielę.
- I tyle. - Ohyda.
Musicie wiedzieć, że będę się starać.
Wydobrzeję.
Nie masz wyboru.
Jak poszło z Alison?
Napisałam jej list, ale jeszcze nie odpowiedziała.
Daj jej trochę czasu.
Skoro płacz za nami,
to co teraz robimy?
Masz gorącą randkę z Jonahem?
Nie jesteśmy już razem.
Jak nie mamy pomysłu, to kierujemy się listą, nie?
- Co zostało? - Co zostało na liście?
- Pozbyć się pieprzonej listy. - Spalmy ją.
Zróbmy razem nową, wspólną listę.
Jeden: zaplanować imprezę Willa.
- Urodziny mam już za 53 dni. - Dobra.
Southend?
Jebać to, jedźmy na wakacje.
- Może Grecja? - Z plecakami?
Wyobrażasz sobie tę twarz w hostelu?
Organizację zwalicie na mnie.
Chyba skończyłam.
Pokaż.
Posiłek w restauracji.
- Włoskiej. - Gry z rodziną.
- Jenna! - No co?
To miały być ambitne plany.
Rzeczy z tej listy mógłby zrobić każdy.
Nie każdy.
Nie my. Jeszcze nie.
Chcę być na tyle zdrowa, żeby codziennie wstawać
i robić rzeczy, które mnie uszczęśliwiają.
Nawet drobiazgi. Zwłaszcza drobiazgi.
Jeździć na rowerze albo jeść kanapkę.
Chcę jechać do ciepłego kraju.
Wygrywam?
Nie czuję tego.
Czuję tylko kanapkę.
Może na razie
to wystarczy.
To właśnie wszystko.
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, ZMAGACIE SIĘ Z ZABURZENIAMI ODŻYWIANIA,
MOŻECIE ZNALEŹĆ POMOC NA STRONIE WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Napisy: Jędrzej Kogut