Hai lea! Hai que vela!
Estanse leando. Veña!
Non!
Tres liortas en tres días de curso.
Foi contando que teño herpes.
Fíxeno para ver se recadaba cartos,
pero nada. Disque o ten todo o mundo.
É unha cativa e aos cativos hai que zoscarlles ás veces.
Eh, nada de zoscar.
- Trabar? - A violencia non é a solución.
Espero máis de ti. Es maior e delegada de clase.
Noto un favoritismo que raia no desapropiado.
Que di? Chamo o consello escolar ou a súa muller?
Pódela trabar sen facerlle ferida.
Señor Salazar, ou trae ao rego as súas fillas…
Tranquilo. Voulles dar unha boa tunda.
Metaforicamente, vaia. Unha tunda de leccións vitais.
Ben. Á próxima, expulsadas.
Sodes as miñas sobriñas e non tedes nai, pero non vos quero na casa.
Non vos volvo salvar o cu. Non teño tempo para isto.
Estabas xogando ó Animal Crossing.
Pois si. Pero o numeriño vaivos custar cen dólares a cada unha.
Ou saldades a débeda nunha semana ou desvío as chamadas da casa.
Non irán ó meu móbil.
As chamadas do instituto irán dereitiñas ó voso pai.
Ala, vémonos. Ide a pé para a casa.
E logo como iamos ir? Se non tes coche!
Unha semana!
É culpa túa! Acabouse!
Estou chea. Vai comezando a coidarte ti soíña.
Salsa verde.
Que?
Con enchiladas. É o que quero para cear.
A cona.
SALSA VERDE PARA ENCHILADAS
Vaime arruinar a vida e, seguramente, o futuro.
Están a piques de expulsarme e a culpa é vosa.
- Nosa? - Si!
Onde estabades? Debiades evitar que pelexase con Ines.
En fin. Tanto ten. Non había xeito de evitalo.
Estes puños están feitos para a cara da miña irmá.
Xa está. Réndome.
O que Deus lles dá a algúns coas dúas a mans, a min deumo co maimiño.
Non, a ti fíxoche un corte de mangas.
Miña irmá non vai estragar a miña reputación!
Xa tiñas mala reputación.
Pero a xente empeza a asociala con Demi e comigo.
Volve en ti.
Lin o teu horóscopo. A túa casa tres está forte.
É o mellor momento para dicirlle o que sentes e liberarte.
Iso, liberémonos e vivamos coma o primeiro ano,
cando ela ía ao colexio e todo ía ben.
Abondo temos como para aturar a Ines.
Ou a Andre.
A ver, terma das bestas, rapariga. Vouno deixar. De verdade.
Iso espero.
A ver, Ines é un buraco negro de negatividade.
A min viríame ben quitala de enriba. Ti precísalo.
Precisámolo todos.
Xa toca. Nos evolucionamos. Ela, non.
É unha pesada e meteume merda de can na mochila!
A min fíxome un floco por atrás!
E eu teño herpes!
- Vaia por Cristo. - Que non é certo.
Miña irmá é unha peste e teño que pórlle uns límites.
- Déixasme dous dólares? - Con volta?
Cando lle pague a meu tío.
- Por riba, págolle a cea. - Síntoo.
Debémoslle mil dólares ó tío Tonio.
Mil dólares? Como llos ides pagar?
Estes non valen.
Se son dólares de prata! Valen aínda máis!
Sabes da caixa coas cousas de cando era bebé?
Busco a culler de prata que me regalaran.
Co valor da prata, seguro que me dan ben cartos por ela.
Se cadra 150 dólares.
Máis ben 310.
Si? Ti cres?
- Foi o que me pagaron. - Vendíchela ti?
Tía, reláxate. Todo se vai amañar, coma sempre.
Non se amaña por arte de maxia.
Amáñase porque son eu a que o amaña.
Xa, porque teño fe.
Mira.
Iso da fe é unha conachada.
Ter un plan e seguilo é o que fai que gañes cartos.
Que facedes aquí?
E quen che rompeu o beizo?
- Demi. - Por que a aturades?
Eu que sei.
Vaites.
Buscaba cousas miñas para vender. Non ía tocar as de mamá.
Regaleillo a vosa nai na nosa terceira cita…
Na vosa terceira cita.
Mira se hai algo para vender tamén nas súas caixas.
Menos isto.
O sábado somos un máis para a miña cea de aniversario.
Merda!
Pasóusenos mercarlle algo.
Ines, eu busco que vender para pagar a débeda e ti merca un agasallo.
Ou mércalo ti e regalámosllo de parte das dúas.
Acabouse!
Non podo extirpar o veleno da miña familia,
pero sei como extirpalo do noso grupo.
Aturo a Ines na casa e ignóroa no insti.
Que se celebra?
- Faino. - É doado.
Faino!
Oliña!
Velaquí a miña raiola complicada.
Como a luz do sol asomando tralos nuboeiros.
Non nos vemos dende segunda hora.
Este recendo…
- Comeza ti. - Non. As damas primeiro.
Acabade, ho. Aburrides a un santo.
Pois vale. Quero dicir que teño…
Merda!
Acompáñoo. Teño un ambientador.
E eu teño que ir facer dominadas. A ver se bato o récord esta semana.
Parécemo a min ou este grupo debería ser máis pequeno e íntimo?
Pois si. Dende logo, un de nós non acaba de encaixar.
Como llo dicimos a Cam?
Témonos que desfacer dela.
Temos que ser nós. Gloria non llo vai dicir.
Como me pos agora mesmo.
Cam, para.
Ti tes unha relación e somos amigos.
Esta fixación comigo só é unha escusa
para eludir o que sentes por Andre, ou o que non.
Levas fatal o remorso, lémbrao.
Estaría mellor só?
Viríache ben.
Pero é deprimente. Eu amo o amor.
Pero é que…
non amo a xente. Xa.
Estoume decatando de que aturo a moi poucas persoas.
Por iso pensei que se cadra é que me gustas.
Ten sentido e afágame, pero é típico de ti.
Cambias unha obsesión por outra,
pero se cadra érache mellor non cambiala. Aguanta, fai algo atípico.
Ademais, eu non fodo nin rompo relacións. Non son xémini.
E non me gustaría destruír o noso grupo cando nos deixemos.
Así que non o destruiremos. Restarémoslle unha persoa.
Unha Ines.
Dúas.
André tamén. Estou decidido.
Grazas pola racionalización e por rexeitarme.
Gústame a idea de ir ó meu aire.
Cun cárdigan gris clariño e quentiño.
Sen petos!
Por iso hai anos que me obsesionas.
Mentirán. Non tes segredos.
Si. Pero non cho dixen por unha razón evidente.
Que vén sendo…?
Acabarías comigo.
- Que fas? - Pasar de ti.
- Busca outros amigos. - Por que? Os teus son tamén os meus.
Non. Os meus son meus.
A ver, xa, pero eu non teño outros amigos.
- Vou pechar. - Agarda!
Fíxeno! Boteina do grupo!
- E aceptouno sen máis? - Si!
- Xenial! Pois borro o correo. - Cal?
Un anónimo mandándoa á merda.
Mándallo!
Ou non. Bórrao. Acabouse.
Non se acabara?
Xa.
- E o de poñer límites? - Ampliei a fronteira.
Primeiro aproveitareime dela.
Atentos. Ines!
As camisetas non se van dobrar soas.
Vedes? Téñoa dominada.
Vén un cliente. Fóra, bulide.
Boas!
Vexo que montaches un mercado.
Xusto a carón do meu.
Vaites.
Que? Marchan?
Non mercarías un disco?
Disque é de colección.
Oe! Marcha de aquí.
- Perdoa. Canto custan? - Unha, seis. As dúas, dez.
Grazas.
Vale. Podes quedar.
Encantada.
Ata vendo a túa merdallada a cambio do 50 % do que lle saque.
Feito.
A partires da sexta venda.
Mimadriña.
Para Andre.
- "MM" non son as súas iniciais. - Xa. Por iso é a caixa perfecta.
Vaime deixar cando lla dea
porque vai dicir que son un desconsiderado.
- Dous dólares. - Xusto o que me debías.
Transacción completada.
Busco unha caixa cun monograma.
- Coas iniciais "MM"? - Si.
Pois non a vin.
Seguro que non?
Algo quéreme soar.
Douscentos dólares.
Desculpe.
- Catro dólares por ela. - Non.
- Se é o dobre. - Desfacerme de Andre non ten prezo.
Mira. Hai unha señora que me ofrece 200 dólares.
Onde está?
Estaba xusto aí.
Trapallada.
Trapallada!
É a señora que veu cando era nova. Por iso querería a caixa. É dela.
Glo! Non.
As fotos son sagradas.
- E o regalo? - Este top. A papá gústolle de amarelo.
Grazas por ser sempre tan pouco de fiar. Vai de aí!
Parabéns, papá. Tocouche unha navalla.
Teño que marchar.
- Por atrás? - Andre rastréxame o móbil.
Seino porque eu rastrexo o seu, pero porque el o fai!
- Si. Está diante. Vou por atrás. - Eu tamén marcho. Abur.
Cincocentos dólares.
Gloria!
Seiscentos dólares!
Mire, collíalle os cartos de boa gana, pero é que non teño a caixa!
- Tena o teu amigo. Tróuxoa aquí. - Seguiunos ata a casa.
Éche ben insistente, pero é que non teño o que busca.
Esa caixa está maldita.
Que medo. Pero non a teño.
Mil dólares!
Perdoe. Será un momentiño de nada.
Non lla vendas.
Se che ofrece mil dólares, sabe algo que nós descoñecemos.
A caixa ten que valer moito máis.
Veña, deixa que se ocupe un profesional.
Como somos parentes, cóbroche o 50 %.
O 10 %.
O 30 %. Última oferta.
O 20 %.
- O 25 %. Última oferta! - O 12,5 %.
Feito!
Estamos malditos.
Que non.
Tocámola todos e collemos cousas dela.
Formamos parte dela. Absorbemos a súa escuridade.
- Rompamos o feitizo. - Ou que?
Non sei. Teñen as súas normas.
Parvadas. Os feitizos non existen.
E se existen? Cómpre vender a caixa.
Non. Non a podemos vender. Se cadra precisámola.
Hai que informarse. É a primeira regra.
De que?
De primeiro de maldicións.
Hai que ir ó lugar de orixe, o mercado,
e pescudar de onde saíu a caixa. Hai que ir xa!
Meu pai está de aniversario e imos cear.
Cear? A cea é máis importante que desfacer un feitizo letal?
Cres que é letal?
Deixádevos de burradas. Morra o conto.
As que imos morrer somos nós como non fagamos algo xa!
Mira. Se imos morrer, impórtache facelo na túa casa?
- Ola, rapazas. - Ola, señor Salazar.
Demi.
Non vos entendo. Por que seguides sendo amigas dela?
Papá, é o teu amigo. Como se chama?
Lucia.
Non tedes calor?
Prenderei o aire.
A GLORIA: O CARALLO! A NÓS NON NOS DEIXA PRENDER O AIRE!
LEVA O FULAR DE MAMÁ!
Falade. Non sexades maleducadas.
A ver, a que te dedicas?
Son avogada.
A INES UNHA PÁNFILA AVARICIOSA.
Logo vanche os cartos.
Traballo moito pro bono.
PÁNFILA E SEN UN CAN.
Tamén é voluntaria na nosa igrexa.
Que igrexa? Se nós non imos á misa.
Se cadra empezamos a ir outra vez.
Temos que ir á misa?
Ola, son Tonio.
Vémonos.
Ou non.
Deus, que caras poñen.
Boa noite, paspáns.
Posdata: a navalla é de parte dos tres.
Meteuse na despensa?
É o seu cuarto.
Papá, feliz aniversario.
Grazas!
Ai! Está ben afiada!
Perdoa. Vou facer un torniquete.
Ai, ceo.
"Ceo"?
Non pasa nada. Unha contractura no lombo.
Compre un apósito.
- Tómbate. - Só!
Claro. Vale.
Estou esaxerando ou corremos perigo de verdade?
Guías espirituais, mandade un sinal se é así.
Merda.
Outra vez.
Merda!
- Usa a porta! - É demasiado arriscado.
Andre anda preto, polo que di o móbil.
Un momento. Salvia, minerais, cartas… Que foi?
Pregunteilles ós guías espirituais se o mal está aquí
e a cousa pinta mal.
Si. Lin a túa mensaxe sobre a caixa. Está enmeigada.
Si? Como o sabes?
É que lla dei a Andre e…
Miña nai. Que lle pasou?
Encantoulle. Non me vai deixar nunca.
Xa está empezando. Cam, teño un mal presentimento.
Temos que…
Que?
…recuperar a caixa!
Ines.
Tes a túa cama.
Tes razón. Non hai maldición ningunha.
Seguro que papá magoou o lombo de tanto fochicar.
- Cres que fochican? - Leva moito tempo só.
Se cadra vénlle ben.
E a min. Así xa non lle dedicará tanto tempo á filla favorita.
Oxalá me prestase tanta atención que me abafase.
E, por riba, agora son a terceira.
A cuarta. Faille máis caso ó tío Tonio.
- Por que lle deu o fular de mamá? - Xa.
Quen acepta o fular dunha morta?
Igual llo deu porque simboliza unha relación que saíu ben.
Saíu ben?
Mamá morreu.
Está morta.
Que quede co fular.
Ves? Ti tamén cres que pasa algo turbio.
Non.
Se hai unha maldición, significa que todo ten causa e efecto.
Entón mamá merecía morrer?
Non merecía morrer.
Nin eu merecía perdela.
Pasan desgrazas.
A durmir.
Mudémonos antes de que isto empeore e a moza do voso pai paira o demo.
Non iremos ó inferno!
Grazas. Caíches da burra.
- E ese cambio? - Andre.
Levo 16 horas sen saber del. Bateu o récord de 15 e media.
Sabes por que non sabes del? Porque estará morto.
Rompeuche a pedra.
É imposible.
É obsidiana. Ten propiedades protectoras.
É das rochas máis fortes!
Non pode ser. Ten que ser…
- A maxia negra non existe. - Certo.
Oliña!
Estades perdendo a chaveta.
Usaría unha crema nova
ou un exfoliante caseiro e non o conta.
Dixo que fixera o mesmo de sempre.
Hai unha explicación lóxica seguro.
Unha maldición.
Cando aparece unha vella e che di que hai unha maldición, é que a hai.
- Ou… - Nada de devolucións.
Non é iso. Queremos información sobre esta caixa que che mercamos.
Cremos que é dunha señora. Había unha foto dela.
E estábaa buscando.
Esta muller. Esta muller buscaba a caixa?
- Veu á nosa casa. - A ver, que queredes?
- A que xogades? - A nada. Só queremos atopala.
Coñécela?
Si.
Si que a coñezo.
Está morta.
Xa sei que dixen que a da foto era a señora que veu,
pero trabuqueime fixo.
Non teño nada en contra dos vellos, pero todos se asemellan.
Vímola. Estaba viva. Que precisas para convencerte?
E a cara de Andre!
Se iso non saíu do inferno, xa me dirás de onde!
Ines, apóiame. Os meigallos non existen.
Non che sei.
Parece que estamos condenados e enmeigados.
A morta quere a súa caixa.
Tres no equipo Meigallo.
Isto é incrible!
Queriades desfacervos de Ines e agora dádeslle a razón?
Igual si hai unha maldición.
Pero non comezou o día que atopamos a caixa.
Comezou o día que me tiven que ocupar de ti!
Paso disto.
Non podes pasar. Temos que romper a maxia negra xuntos!
Xa que agora vos levades tan ben, non vos fago falta para loitar
contra un superpoder malo que rompe rochas e incha caras.
Chamádeme por algo vital.
DESAFIANDO A TERRA SALVAXE
- E túa irmá? - Nin o sei nin me importa.
E a miña pasta?
Descoñecido.
A última vez, era o bo do director Richardson.
Desactivarei o desvío de chamadas e xa lle deixarán a mensaxe a teu pai.
Non! Contesta!
- Cen dólares. - Vinte.
- Sesenta. - Quince.
Vale!
Ola, son Javier.
Entendo.
Pódemo repetir?
Vale, grazas.
Quen era?
Un… que quería venderme algo.
Prométoche que che darei os cartos. Dáme máis tempo.
Non te preocupes. Deixa a cousa así.
Sigo sen falarche, pero dánseche ben as cousas eticamente reprobables.
Hai que entrar no portátil do tío. Está na ducha. Punto.
A ver. Chamárono antes e púxose moi raro.
- Di que non lle paguemos. - Ben, non?
Ines, aquí pasa algo.
E, como co resto de segredos, a razón está no historial.
Deberíamos tocalo coas mans?
- Polas impresións dixitais? - Non! Polo esperma.
Lembras o contrasinal?
CONTRASINAL: TETAS69
LINFOMA TIPOS DE CANCRO
Perdón por non contárvolo.
Non, perdoa ti, tío.
- Que forte que teñas cancro. - Non.
- Teno voso pai. - Que?
A chamada era para o voso pai.
- Dende cando o sabe? - Non o sabe. Era para dicirllo.
Foi mirar o lombo tras o aniversario.
Fixéronlle probas…
Entón foi despois do seu aniversario?
Despois de regalarlle a navalla da caixa.
Voume ir deitar.
Dixen que por algo vital.
Oe.
Non é culpa túa. Ímolo amañar.
E se non damos?
Non é que lle debamos cartos ó tío. É o noso pai.
- Sabes por que papá pasa de ti? - Agora non, Inés.
Non é porque non sexas a súa favorita.
- É xusto porque o es. - Iso é mentira. Pasa de min.
Porque non ten que coidarte. Confía en ti.
- Sabe que atopas solución a todo… - Pois a isto non!
E unha merda.
Ven.
Sinto o que che dixen antes.
Estaba alterada.
Non é certo.
Ben sei que credes que son unha pesada.
Se cadra son pesada, pero non son parva.
Perdóame.
E ti a min.
Non só te quero, Gloria.
Cáesme ben.
Así que vouche dar o espazo que mereces
e farei amigos novos.
Xa vai tocando.
Teño unha noticia.
- Que fas? - Vou por petiscos.
- Botámola xa? - Non!
- Por que? - Porque é valente.
Se queremos vencer o mal, precisamos alguén valente que nos guíe.
Ou que poidamos sacrificar.
- Agora cresnos? - Si.
É unha maldición e ímola romper.
Salvaremos a meu pai.
- Vale, teño un plan. - Non, eu teño un plan.
- Que non. - Non, coñezo alguén…
Subtítulos: Marina do Albardeiro