Hai meigallo.
- Hai. - Que facemos?
A última vez que me enmeigaron… Eu que sei!
- Es unha máquina buscando solucións. - A mellor.
En plan apisoadora.
Varres o que se che poña por diante.
Esta vez non.
É un meigallo de grupo e arranxarémolo en grupo.
A ver. Disque hai unha bruxa de aquí, con bastantes seguidores en TikTok…
TikTok non nos vale, boba.
Chamáchesme boba?
Non, Demi. Entendiches mal. Pero TikTok non é un recurso válido.
Para isto precisamos un plan de verdade.
Así que ide para a casa, durmide e preparádevos para arrimar o ombreiro,
porque eu teño problemas abondo.
Como cales?
Cancro. Meu pai. Que o ten!
Non te xiringa! Abur. E leva a caixa, anda.
Non quero máis cousas turbias na casa.
Méxome.
Ines!
- Mi ma. - Xa, somos todos parvos.
Si, pero foi Tonio quen falou co médico.
Papá non sabe que ten cancro.
- Merda. - Xa.
Que lle vas dicir?
Déixame a min.
- Non, dáseme mellor a min. - Se o fas fatal.
Que raio vos pasa?
Esa cara de cabreo é a que máis me gusta. Pona outra vez.
Voume mudar.
Botámosche unha man?
Non.
A ver, como ides facer para pagarme a débeda?
Se nola condonaches onte!
Foi a conmoción polo do cancro.
Non terxiverses as miñas palabras agora.
Acabo de saber que meu irmán ten cancro!
Merda! Non o sabe porque contestei eu a chamada e…
Quen llo conta e como llo contamos?
Canto máis agardemos, máis tardará en tratarse,
en cumprir desexos que teña.
En deixar de beber zume azucrado, veleno puro.
E a rifa que nos vai botar vai ser peor.
Sabes que cando me quita o móbil, collo o teu.
Hai que deixarse de laretar e contarllo.
- Abur! - Xa nos contas que tal.
Quérolles un mundo, pero Gloria chamoume boba.
Sei que está agoniada, pero ten que contar comigo.
Son experta no máis alá. Non hai que resolvelo en grupo
nin pode mandar Gloria en todos nós.
É como se arde un edificio
e, no canto dos bombeiros, chamas un adestrador de delfíns.
Estoume pasando con Andre? Ando mareándoo.
Creo que non valora a miña experiencia.
Calquera titorial de YouTube explica que, para romper meigallos,
hai que saber de que tipo son. Non son todos iguais.
Hai vendetas, celos,
gatos endemoñados, posesións, relixiosos, terreais…
Mi ma, que historia.
Si, é complicada.
É unha ciencia, pero máis difícil, porque esta serve para algo.
- Supéranos. - Pode ser.
- Por iso é mellor que se ocupe Gloria. - Bo día, andadores.
Adeus, mamá.
Veña, meu rei. Adeus.
Que serios, mi ma.
Si? Como?
Que hai un incendio e problemas cun golfiño?
Perdoade. Teño que atender esta chamada. Véxovos no insti, vale?
Ala. Xa puxo outro ladrillo na súa parede emocional.
Cada vez máis grosa.
Va que si? Non sabía con quen falar disto.
Ti coñécelo ben.
Como evito que se siga afastando de min?
Proba a darlle algo de espazo.
Liberalo e que logo me busque el. Gústame, pero hai máis.
Podo confiar en ti?
Cam tenme enmeigado.
O feitizo rómpese cun bico da persoa amada, pero el non me ama a min.
Pero malo será.
A ver se esquece a persoa que aínda lle gusta.
Vaia. Xa. É complexo.
- El que che dixo? - Pouca cousa.
Que aínda lle gusta alguén de a. A.
Antes de Andre. Aínda son amigos.
Eu sei quen é.
Claro. Es a súa mellor amiga. Dáme moitísima mágoa.
E logo?
Porque o deixou ferido e agora non confía en ninguén.
Imaxinas? Eu confío en todos.
Ferido?
Se cadra non sei quen é. Quen raio será? E por que non o sei?
Se o descobres, non mo contes, que o enveleno.
Claro. Gloria non me dá máis responsabilidade
porque non confía de todo en min,
e iso é porque non falo ás claras.
Non me sei vender.
Que profundo.
- Confías en min? - Es o meu contacto de emerxencia.
Se alguén te ferira, contaríasmo?
As cicatrices sandan con vitamina E e falando.
El non llo vai dicir. Vou ter que ser eu.
- Que fas? - Todo, polo visto. Coma sempre.
E Lucia? Matamos dous paxaros dun tiro. Ela dillo e el déixaa por contarllo.
- Planazo. - Ben, Gloria. Coma sempre.
Que fixeches? Lucia é o meigallo?
Algo meiga si é.
Falamos do meigallo. Lúcete! Veña!
Gloria! Gustaríame liderar a causa, pois penso que son a que máis sabe disto.
Ten sentido. Es deprimente por natureza.
E, total, papá ódiate.
- Ódiame? - Mellor Cam.
Se nin dá deixado a Andre.
Precisamos opcións. Veña, Ines. Penso mellor camiñando.
Non era no retrete?
Por iso imos camiñar cara ó baño.
Incrible. Pasou de min e ala!
Ela non manda. O que faltaba! Paso eu dela.
Penso que falaba do cancro de seu pai.
Non. Pasou da miña proposta.
Vale. Divide e vencerás.
E imos vencer e/ou dividirnos para romper a maldición.
Soa xenial!
Que queres dicir?
Precisamos información.
O obituario da nosa pantasma diranos o necesario!
OBITUARIO DE MARISOL MARTINEZ
Non di nada. É unha trapallada.
Xa. Só sabemos que se chamaba Marisol Martinez.
O único parente que lle queda é o fillo
e queríana e bla, bla, bla.
Queríana e tivo moitos amantes.
Igual ca ti.
Igual ca min?
Supoño que non o sei todo. Deduzo que terías ben deles.
Se só teño 15 anos.
E que consideramos amantes? Mr. Waffles conta?
Que lle fas a Mr. Waffles?
Querelo.
Arre demo. Non toco o meu can.
Acaríñoo como a calquera can. Algún bico na boca cae,
pero nada de porcalladas.
Iso xa o sabía. Así que seino todo.
Máis quixeras.
Pois debería.
Por se me toca a min escribir o teu obituario.
Non se citan os amantes.
De feito, non é algo raro que citaran os da señora?
Cam, canta claro. Hai algo que non me contas.
Pois claro. Varias cousas.
Non é xusto! Eu cóntocho todo.
Sen que cho pida.
Hai cousas que preferiría non oír.
Cales?
Mellor calo.
Ola. Dime.
Teu primo aínda canta telegramas?
- Non. Contaxiaba a Covid. - Merda.
A pantasma ten obituario. Ou sexa, que a señora que vimos está morta.
Xa. Iso non é nada novo.
Contóunolo a tipa do mercado. Que máis?
Estamos indo á casa da familia da pantasma para preguntarlles
pola señora morta barra pantasma.
Alá vós.
Déixovos.
Xa llo contaches a papá?
- Non. - Claro.
Porque, coma sempre,
quéresme cargar o morto a min.
Pero tócache. Ti interceptaches a chamada.
Por vós.
- Iso tanto ten. - Déixamo a min.
- En serio? - Si.
Se xa teño un plan en marcha.
Minipizzas?
Que raio fai este aquí?
É o axudante de Tonio.
A que che axuda? Non tes traballo.
Podes ter axudante e non ter traballo.
- Son Rusty. - Xa nos coñecemos.
Vaino lograr! Vaino facer!
Dez segundos máis!
Dálle!
Devólvema.
Perdoa, non me lembro.
Foi hai un cacho.
Hoxe!
Mi ma, é que te…
Non lle darías o teu número da Seguridade Social a meu tío?
Aínda non.
Non llo deas.
Oe, que me debes a túa reputación.
Non lle vou pagar eu. Pagarédeslle vós para saldar a débeda.
Que parvada. Despide a Rusty.
Vale. Pero así non lle dirá a teu pai que ten cancro.
Cal é o plan?
Non te me poñas como Gloria. Non sodes os xefes.
É que levamos dez minutos aquí. Só quería saber…
Se teño un plan? Pois teño, si.
Disme cal é?
Non sei.
Se cadra é secreto. Disque conto demasiadas cousas.
Debería empezar a calar algunha.
Aí están.
E agora que?
Acurralámolos!
- Vannos acurralar! - Que?
- Que queredes? - Información.
Es a que preguntou por Marisol.
- Si. - Que pasa coa miña nai?
Só queremos saber por que se nos aparece.
Vaia parvada.
Teño que meter o xeado no conxelador.
Vós tamén a vistes? A min pareceume vela varias veces.
No xardín, xunto á ventá do cuarto,
no McAuto! Que vistes?
A ela. Pediunos a caixa.
Pero precisamos saber máis da caixa porque nos botou un meigallo.
Non queremos darlla se non rompe o meigallo.
Que caixa?
Unha que vos merquei a vós. Coas iniciais MM.
Geny! Vendiches a caixa de miña nai? Díxenche que non!
Non.
Se miña nai vos dixo que quería a caixa, dádema a min.
Douvos os cartos.
Non é por nada, pero ti non es túa nai.
Se cha damos, non lla podemos dar a ela.
Non a queremos. Quedade coa caixa e co meigallo.
Geny! Isto xa non é asunto teu.
A min non me fales así!
- Díxenche que non a venderas! - Óeste?
- Pareces un tolo! - Só che pedín iso!
Imos falar a soas.
É un panoco. Non llo vai contar el a papá.
Se nin sequera o coñece.
Por iso é a persoa ideal para dicirllo.
Non lle ten cariño. Sóltallo e ala.
"E ala"? Vaille caer a alma ós pés.
Hai que facelo con suma delicadeza e tacto,
e ese rapaz non ten nada diso.
É un insensible, é egoísta, non ten empatía e moito menos puntería.
Estou bastante perdido.
Estádesme despedindo? Porque aínda non comecei.
- Non! - Si!
- Sigo perdido. - Pois píllao.
É o que intento.
Quieto aí! Aínda non rematamos a charla.
Para o carro, tía. É unha oportunidade de ouro.
Que o apirolado este llo conte a papá?
Non falo de papá. Falo de min.
Rusty.
Quero saír cun dos maiores.
E seguro que el se leva con Eddie, que monta uns festóns.
Acabamos ou que? Teño que cagar.
Ti quieta aí. Aínda non rematamos.
- Que queres? - Teño un plan para o meigallo.
Merda!
Coa leria do cancro esquecera o meigallo.
Ó meu cuarto.
Os demais, non movades nin un pelo. Agora mesmo volvo.
- Apura. - Como?
Non che darei os detalles da Operación Acurralamento
se non me falas cun mínimo de respecto.
Hoxe non nos axudaches nadiña co meigallo.
E non fai falla, porque é o tema que eu domino,
e non son boba e irresponsable coma túa irmá, entendido?
Si. Encántame esta actitude
e douche a responsabilidade e a autoridade para que nos saques da escuridade,
sobre todo dado o percal que teño aí montado.
Entón cal é o plan? Que facemos?
Unha cerimonia de liberación.
Iso non existe.
En serio estás cuestionando o meu criterio?
É de primeiro de pantasmas.
Non é cuestión de lanzar cousas ó aire. As pantasmas non as collen.
Ten lóxica. Como é a cerimonia?
A ver, a familia da pantasma confirmoume
que a ela lle importa a caixa e hai que devolverlla.
Facemos a cerimonia polo que dixen das pantasmas e polo do meigallo.
A cerimonia serve para que o meigallo se rompa se devolvemos a caixa.
E, si, isto é de primeiro de maldicións.
Máis ben é de terceiro,
pero simplifico a linguaxe para que sexa como de primeiro.
Pois mans á obra. Que veña Cam coa caixa.
Feito.
- Que dixo? - Ven.
- Imos facer unha cerimonia de liberación. - Eu paso.
- E iso non existe. - Que si.
- Trae a caixa. - Se a tes ti.
- Eu? - Si.
Gloria mandounos levala e eu non a collín.
Xa. Si, levei eu a caixa, claro.
Vale, vémonos.
Pero non o recordo, así que hache de seguir por aquí.
Tela ti.
Claro! De nacemento.
Eu téñoche de todo, pero non chamo por iso.
Teño máis datos do tema que falamos.
Sabes quen feriu a Cam?
Non. É cousa túa pescudalo. O caso é que creo que o quero saber.
Malo será que non me repoña.
Teño que colgar. Problemas íntimos.
Aí non che podo axudar. Abur!
Onde estás, caixa?
Non sei eu, Demi. Unha cerimonia preliberación?
Si.
Emocioneime co da liberación e pasóuseme o primeiro paso.
É para limpar a enerxía negativa e que a pantasma se sinta segura.
Ten sentimentos?
- Claro. - Canto dura a purificación?
Pois podo tardar de 24 a 48 horas
en atopar… a sabedoría que precisamos para estar seguros de poder dar a caixa.
Isto xa é do nivel avanzado de meigallos,
que non creo que chegue a el.
Ó intermedio, fixo.
Vale, por onde comezamos?
Hai que desvelar segredos,
canto máis escuros, mellor.
En plan… Que sei eu.
Por que teu pai odia unha das túas mellores amigas
ou de quen namoraches que te deixou tan ferido
que agora tes medo de volver namorar.
- Cam, ti primeiro. - Empezo eu.
Case mato o meu hámster sen querer.
Vale. Case mato a Gloria.
Grazas por compartilo. Cam?
Pois si teño unha historia tráxica de rexeitamento.
Ben, ti fala.
- Gloria… - Agora non, Javi!
Marchade para a casa.
Perdoe, Sr. Salazar.
- Non lle quería falar mal. - Boa noite.
Imos falar seriamente das túas compañías.
Si, que temos que falar seriamente éche ben certo.
A ver, filliña. Son todo oídos. Que me tes que contar?
Papá, tes…
Tranquila. Sóltao.
Tonio interceptou unha chamada que era para dicirche que…
Tranquiliña.
A ver se con auga.
Si.
Agora veño.
Eh, e esa torta?
- É a favorita de papá. - Tróuxoa Rusty.
Que ideaza! E no momento xusto.
Xa me ía dar un ataque por terllo que contar soa.
Pero agora xa llo podemos contar xuntos
despois de que coma torta.
Ou antes de que a coma.
PARABÉNS TES CANCRO
Que tolería.
Obsesionámonos tanto con como contarllo
que nos esquecemos por completo de que está enfermo.
Papá está enfermo. E non ten unha catarreira, ten un cancro perigoso.
Non querería estar na túa pel.
Nin na del.
Ter cancro cando a súa muller morreu de un parece unha broma de mal gusto.
- Tivo que ser difícil… - Quedar só.
Ter que criar dúas nenas el só.
É un heroe.
É o meu heroe.
A saber o medo que levas pasado
pensando en que será de vós se lle pasa algo.
E sinto moito que teñas que pasar por isto, Gloria.
E eu.
Grazas polas túas palabras e por entender como me sinto.
De nada.
É que non podo máis.
E non me estraña.
Perdoa, que te tratei fatal.
Trabuqueime.
Mellor dille ti a meu pai que ten cancro.
Non fai falla.
Fixéchelo ti.
Grazas.
É o terceiro anaco?
Non me xulguedes, que teño cancro, lembrades?
Non te pases.
A ver, canto hai que o sabes?
- Un mes, máis ou menos. - Non pensabas contárnolo?
Non quería preocuparvos.
O médico di que medra moi pouco e que non é agresivo.
Non vai pasar nada.
Pero preciso resolver unha dúbida moi importante.
Ti quen es?
"Son parva, un desastre.
Non sei que fixen coa caixa.
Non me mates.
Xa o fará a pantasma cando veña pola caixa!"
Con exclamación ou sen ela?
- Glo, malas novas. - As miñas son boas.
O cancro non é terminal. Non hai meigallo nin nada que amañar.
Ben!
Grazas por ocuparte ti mentres eu andaba co outro.
Valoro moito o responsable que es.
E eu valoro que o valores.
- Boa noite. - Descansa.
Eliminar.
Ola.
Xa sabes o do cancro e o meigallo?
- Chamoute a ti antes? - Claro.
Roubáronche?
Estiven buscando algo que xa non preciso atopar.
- Xa o recollerei. - Mellor, que non é propio de ti.
Sábelo ti? Igual si.
Pode ser unha cara secreta de min,
pero como pensas que o sabes todo…
Ocultábasme que es desordenada?
De verdade queres que fale dos meus sentimentos?
Vale. Finxes que che dá igual, pero non é así.
Por que me torturas así? A ver.
Mira, sei que queres saber todos os meus segredos, e sábelos.
Sabes todos os que quero contar.
Pero outros gárdoos nunha caixa forte
e quero que queden aí.
E non é por ti. É por min.
Para ti é importante contarme todas as túas cousas
e que eu che conte as miñas, pero eu non son coma ti.
Grazas por dicirme todo isto.
- Sei que che custou. - Moito.
Si. E dáme que as empanadillas que comín antes de vir estaban caducadas.
Pódome tombar? Grazas.
Non, mellor vou para a casa.
Perdoa. É moi egoísta querer que mo contes todo.
Ás veces sinto que son un cero á esquerda para as nosas amigas
e póñome sensible,
se cadra celosa.
Si, célome cando penso que alguén te coñece mellor ca min.
E que hai segredos entre nós.
Es quen mellor me coñece.
E ninguén se preocupa máis por ti ca min.
Non. Nada de choromicar. Iso si que non. Co de chorar non podo.
Vale. Pódesme facer unha pregunta, Demi.
Só unha. Pregunta o que penses
que non sabes, pero só porque estás chorando.
E nada de afondar despois.
O señor Martin terá pelo baixo o chapeu?
Non. É calvo.
Pero iso non é o que me queres preguntar.
Vale. Andre dixo que seguías namorado de alguén que te feriu.
Quen é?
Ti.
- Non hai cancro. - Nin meigallo.
- Que alegría. - Xa che digo.
Como lle cremos a Demi o de que a caixa estaba enmeigada?
Vamos descansar a mente.
Mañá é un día sen meigallos.
Dez minutos máis.
- Vale. - Ben!
Ines.
Ala, xa está.
QUERO A MIÑA CAIXA, PELELLA
Subtítulos: Marina do Albardeiro