To klątwa.
- Tak. - Jaki mamy plan?
Gdy ostatnio ciążyła na mnie klątwa… Nie wiem!
- Wobec kłopotów jesteś jak koza. - Tak, kozak.
Koza, a nie kozak.
Przeżuwasz wszystko na swojej drodze.
Nie tym razem.
To klątwa grupowa i problem grupowy.
Słyszałam o czarownicy w okolicy, która jest popularna na TikToku…
Nie rozwiążemy tego na TikToku, durniu.
Nazwałaś mnie durniem?
Nie, „Demi”, co brzmi jak „durniu”. TikTok to nie jest rozwiązanie.
Trzeba obmyślić plan cofnięcia klątwy.
Idźcie do domu, prześpijcie się i bądźcie gotowi wziąć na siebie ciężar,
bo ja mam za dużo na głowie.
Na przykład co?
Rak. Mój tata. Choruje na niego!
Kocham was. Pa. Zabierzcie to pudełko ze sobą.
Mamy tu już dość złej energii. A teraz…
muszę siku.
Ines!
- Boże. - Wiem, jesteśmy durniami.
Tak, ale Tonio odebrał telefon do taty.
Tata nie wie, że ma raka.
- Cholera. - Tak.
Jak mu powiesz?
Ja to zrobię.
- Nie. Ja lepiej nalewam. - Ty za mało nalewasz.
Co się z wami dzieje?
Uwielbiam tę twoją rozczarowaną minę. Zrobisz ją jeszcze raz?
Przebiorę się.
Pomóc ci?
Nie.
Porozmawiamy o planie spłaty waszego długu?
Wczoraj anulowałeś nasz dług.
To był szok po wiadomości o raku.
Jak śmiesz używać moich słów przeciwko mnie?
Dowiedziałem się, że mój brat ma raka…
Cholera! On nie wie, bo to ja odebrałem telefon…
Kto i jak mu powie?
Im dłużej nie wie, tym dłużej się nie leczy
ani nie spełnia życiowych marzeń.
I pije słodzony sok, płyn śmierci.
I mamy przekichane, bo mu nie powiedzieliśmy.
A gdy zabiera mi telefon, biorę sobie twój.
Musimy przestać gadać i powiedzieć mu.
- Pa! - Daj znać, jak poszło.
Uwielbiam dziewczyny, ale Gloria nazwała mnie durniem.
Wiem, że jest zestresowana, ale powinna na mnie polegać.
Życie pozagrobowe to moja domena. Po co myśleć grupowo?
Albo słuchać się Glorii?
To jak gdyby palił się budynek,
a zamiast strażaka ktoś wzywa tresera delfinów.
Czy jestem okrutny dla Andre? Nie mówiąc mu prawdy?
Mam wrażenie, że lekceważy moją wiedzę.
Nawet wiedźma na YouTubie wie, że aby odwrócić klątwę,
trzeba wiedzieć, co to za klątwa. Klątwy są różne.
Są zemsty, zielonookie potwory,
demoniczne koty, klątwy religijne i lądowe.
Tyle tego jest.
Tak, to skomplikowane.
To nauka, tylko że trudniejsza, bo ma znaczenie.
- Nie rozgryziemy tego. - Może.
- Dlatego zostawmy to Glorii. - Dzień dobry, spacerowicze.
Pa, mamo.
Pa, skarbie.
Coście tacy poważni?
Halo? Co?
Dom się pali i jest problem z delfinem?
Przepraszam. Muszę pogadać na osobności, ale spotkamy się w szkole.
Dokłada kolejną cegłę do swojego muru emocjonalnego.
Mur robi się gruby.
Prawda? Chciałem z kimś o tym pogadać. Jesteście blisko.
Jak do niego dotrzeć, gdy się odsuwa?
Może daj mu trochę przestrzeni.
Uwolnić go, by wrócił. Dobre, ale to głębszy problem.
Mogę ci się zwierzyć? Jestem pod urokiem Cama.
Złamie go tylko pocałunek miłości,
ale ja nie jestem jego miłością.
Muszę pomóc mu zapomnieć o osobie, która wciąż mu się podoba.
Ach, to. To skomplikowane.
- Co ci powiedział? - Niewiele.
Dalej myśli o kimś PA.
„Przed Andre”. Chyba dalej gadają.
Wiem, o kogo chodzi.
Jasne. Jesteś jego najlepszą kumpelą. Tak mu współczuję.
Dlaczego?
Bo ten ktoś go zranił i teraz nikomu nie ufa.
- Wyobrażasz sobie? Ja ufam wszystkim. - Zranił?
Może nie wiem, o kogo chodzi. Kto to jest i czemu o tym nie wiem?
Jeśli się dowiesz, nie mów mi, bo go otruję.
Dotarło do mnie, że Gloria nie da mi władzy,
bo w pewnym sensie mi nie ufa,
a nie ufa mi, bo jestem za mało bezpośrednia.
Nie umiem się sprzedać.
Wnikliwe.
- Ufasz mi? - Jesteś moim kontaktem w razie wypadku.
Powiedziałbyś mi, gdyby ktoś cię zranił?
Rany goją się dzięki witaminie E i rozmowie.
Nie powie mu. Ja będę musiała to zrobić.
- Co zrobić? - Najwyraźniej wszystko. Znowu.
A co z Lucią? To będzie dwa w jednym.
Ona mu powie, a on ją za to rzuci.
- Sprytne. - Znów ci się udało, Glorio.
Co ci się udało? Czy Lucia to nazwa klątwy?
Ona jest klątwą.
Mówimy o klątwie. Sprzedaj się!
Gloria! Chciałabym pełnić funkcję kierowniczą,
bo mam w tym największe doświadczenie.
Racja. Jesteś z natury przygnębiająca.
Tata już cię nienawidzi.
- Jak to? - Może lepiej Cam.
Nie zerwał nawet z Andre.
Potrzeba więcej opcji. Chodźmy. Najlepiej mi się myśli, gdy idę.
- Mówiłaś, że w toalecie. - Idziemy w stronę toalety!
Nie wierzę, że mnie olała.
Nie może mnie olewać, to ja ją olewam.
Chyba mówiła o raku swojego taty.
Wcale nie. Olewa mnie.
Będziemy dzielić i rządzić.
W ten sposób rozgryziemy tę klątwę i odwrócimy ją.
Brzmi świetnie!
Co to znaczy?
Potrzebujemy więcej informacji. Musimy znaleźć nekrolog naszego ducha.
Ten nekrolog jest do kitu.
Tak. Wiemy tylko, że nazywała się Marisol Martinez.
Nie miała rodziny poza synem i jego rodziną
i była kochana, bla, bla, bla.
Była kochana i miała wielu kochanków.
Jak ty?
Jak ja?
Nie mogę wiedzieć wszystkiego. Zakładam, że było ich paru.
Mam tylko 15 lat.
Jak definiujemy kochanków? Pan Gofr się liczy?
Co ty wyprawiasz z Panem Gofrem?
Kocham go.
Jezu, nie dotykam swojego psa,
nie licząc normalnego głaskania i buziaka w pyszczek.
- Masło orzechowe zostaje na łyżce. - Czyli jednak wiem wszystko.
Wcale nie.
Ale powinnam.
Na wypadek gdybym musiała kiedyś napisać twój nekrolog.
Nie pisz o kochankach.
To dziwne, że napisali o nich w tym nekrologu.
Cam, czemu się hamujesz? Czegoś mi nie mówisz.
Oczywiście. Nie mówię o wielu rzeczach.
To nie fair! Ja mówię ci wszystko.
Nie proszę o to. O paru rzeczach wolałbym nie wiedzieć.
Na przykład o czym?
Nie powiem.
Co tam?
Twój kuzyn nadal śpiewa telegramy?
Nie po tym, jak zaraził innych covidem.
Znaleźliśmy nekrolog ducha. Potwierdza, że ta staruszka nie żyje.
Wiemy o tym. To nic nowego.
Mówiła to ta pani z wyprzedaży. Co jeszcze?
Jedziemy do domu rodziny ducha, by ich przepytać
i dowiedzieć się więcej o zmarłej.
Nieważne.
Muszę kończyć.
Powiedziałeś tacie o raku?
- Nie. - Oczywiście.
Jak zwykle postąpiłeś jak Tonio i zrzuciłeś to na mnie.
Ale to ty przechwyciłeś rozmowę.
W twoim imieniu.
- To nieważne. - Zajmę się tym.
- Naprawdę? - Tak.
Załatwione. Plan już jest w toku.
Małe pizze?
Co on tu robi, do cholery?
To asystent Tonia.
Jaki asystent? Ty nie masz pracy.
Nie trzeba mieć pracy, żeby mieć asystenta.
- Jestem Rusty. - Już się znamy.
Zrobi to! Naprawdę to zrobi!
Dziesięć sekund!
Dalej! Dalej!
Podaj.
Przepraszam, nie pamiętam.
To było niedawno.
Dzisiaj!
Ale z ciebie…
Nie dałeś mojemu wujowi swojego numeru ubezpieczenia, prawda?
Jeszcze nie.
Nie rób tego.
To ja buduję twoją historię kredytową.
To ty będziesz mu płacić, aż uregulujesz swój dług.
To niedorzeczne. Rusty musi odejść.
Dobra. Więc nie może powiedzieć twojemu ojcu, że ma raka.
Jaki mamy plan?
Nie bądź jak Gloria. Nie muszę się tłumaczyć.
Stoimy tu od dziesięciu minut. Zastanawiam się…
Czy mam plan? Tak, mam.
Zdradzisz go?
Nie wiem.
To może być sekret, a podobno zbyt często ci je zdradzam.
Może czas zatrzymać je dla siebie.
Zgodnie z planem.
Co teraz?
Rzućmy się na nich!
- Rzucają się na nas! - Co?
- Czego chcecie? - Informacji.
- To ty szukałaś Marisol. - Tak.
- Czego chcesz od mojej mamy? - Chcemy zrozumieć, po co nas nawiedza.
To szaleństwo.
Muszę włożyć lody do lodówki.
Też ją widzieliście? Chyba widziałem ją kilka razy.
Na podwórku. Pod oknem mojej sypialni.
- Na parkingu Tommy'ego! Co widzieliście? - Tylko ją. Chce odzyskać pudełko.
Nim je oddamy, potrzebujemy informacji,
bo rzuciła na nas klątwę.
Nie chcemy oddać pudła, a zachować klątwę.
Jakie pudełko?
Kupiłem je na wyprzedaży. Z inicjałami MM…
Sprzedałaś pudełko mojej matki? Mówiłem, żebyś tego nie robiła!
Nie, nie mam na to czasu.
Jeśli mama chce odzyskać pudełko, to powinienem je wziąć.
Zwrócę pieniądze.
Nie jest pan swoją mamą.
Musimy oddać je jej, nie panu.
Nie chcemy go. Zatrzymajcie sobie pudło i klątwę.
Geny! To już nie twoja sprawa.
Nie mów tak do mnie!
- Miałaś nie sprzedawać! - Słyszysz siebie?
- Gadasz jak świr! - Tylko o to prosiłem!
Chodź na stronę!
Ten dupek nie powie tacie.
Nawet nie zna taty.
Dlatego jest idealną osobą do tego zadania.
Nie ma emocjonalnego bagażu. Załatwi to.
Załatwi? To będzie druzgocące.
Trzeba to zrobić z najwyższą starannością,
a on jest jej pozbawiony.
Gość jest bezduszny, samolubny, ma zero inteligencji emocjonalnej i fatalny cel.
Nie rozumiem tej pracy.
Zwalniacie mnie? Bo jeszcze nie zacząłem.
- Nie! - Tak!
- Dalej nie wiem. - Domyśl się.
Próbuję.
Zostań tam. Jeszcze nie skończyłam.
Zwolnij, siostro. Zaprzepaszczasz świetną okazję.
To nie jest świetna okazja.
Nie mówię o tacie. Mówię o sobie.
Rusty.
Mam szansę umówić się z kimś starszym.
Pewnie trzyma z Eddiem, a Eddie urządza najlepsze imprezy.
Kończymy? Muszę zrobić kupę.
- Fuj. - Nie ruszaj się. Nie skończyłyśmy.
- Czego chcesz? - Mam plan odwrócenia klątwy.
Cholera.
Byłam pochłonięta rakiem i zapomniałam o klątwie.
W moim pokoju.
Pozostali zostają na pozycjach. Zaraz wrócę.
- Co masz? - Słucham?
Nie przedstawię ci szczegółów operacji Rzucanie Się,
jeśli nie będziesz mówić z szacunkiem.
Nie poświęciłaś dziś ani minuty na pomoc z klątwą.
Nie musisz tego robić, bo to moja działka,
a ja nie jestem nieodpowiedzialna jak twoja siostra.
Tak. Pięknie ci w tym kolorze
i daję ci pełną odpowiedzialność,
byś wyprowadziła nas z ciemności,
zwłaszcza biorąc pod uwagę sytuację za drzwiami.
Co teraz? Co mamy zrobić?
- Ceremonię opuszczenia. - Nie ma czegoś takiego.
Podważasz to, co mówię? To podstawowa wiedza o duchach.
Nie możesz rzucić rzeczy w powietrze.
Duchy nie łapią.
To ma sens. Co to za ceremonia?
Potwierdziłam u rodziny ducha,
że pudełko było dla niego ważne i musimy je oddać.
Odprawimy ceremonię, bo duchy nie łapią, a na nas ciąży klątwa.
Ceremonia ochroni nas przed oddaniem pudełka,
ale zachowaniem klątwy.
Zanim zapytasz, to podstawowa wiedza o klątwach.
Właściwie dla średniozaawansowanych,
ale uprościłam to dla początkujących.
Świetnie. Zróbmy ceremonię. Weź Cama i pudełko.
Załatwione.
- I co? - Przyjdź.
- Odprawimy ceremonię opuszczenia. - Opuszczę ją.
- Nie ma czegoś takiego. - Jest.
- Przynieś pudełko. - To ty je masz.
- Tak? - Tak.
Ja go nie wziąłem, czyli ty to zrobiłaś.
Tak, na pewno zabrałam pudełko.
Super. Do zobaczenia.
Po prostu o tym nie pamiętam, więc pewnie gdzieś tu jest.
Ty to masz.
Od urodzenia.
Zawsze miałem to coś, ale nie dlatego dzwonię.
Chodzi o naszą rozmowę.
Wiesz, kto zranił Cama?
Nie. To ty masz to rozgryźć. Ale gdy to zrobisz, jestem otwarty.
Mogę wiedzieć, kto to jest.
Nie mogę teraz gadać. Problem z pudłem.
Fuj. Nie mogę pomóc. Pa.
Gdzie jesteś, pudełko?
Nie wiem, Demi. Ceremonia przed opuszczeniem?
Tak.
Byłam tak podekscytowana, że zapomniałam o pierwszym kroku.
Pomoże nam pozbyć się złej energii, by duch czuł się bezpiecznie.
Duch ma uczucia?
- Oczywiście. - Ile trwa oczyszczanie?
Potrzebuję 24, może 48 godzin,
by odnaleźć w sobie mądrość potrzebną,
by bezpiecznie oddać pudełko.
To zaawansowana wiedza o klątwach,
którą poniekąd mam.
Ale mam poziom średniozaawansowany.
Co robimy najpierw?
Ujawniamy tajemnice,
najlepiej mroczne,
na przykład…
Dlaczego wasz tata nienawidzi waszej przyjaciółki,
albo jeśli kogoś kochaliście, a ten ktoś was zranił
i boicie się zakochać, wyznajcie, kto to był.
- Cam, ty pierwszy. - Nie, ja.
Raz prawie zabiłam swojego chomika.
Nie mojego, tylko Glorii.
Dzięki, że nam to mówisz. Cam?
Mam tragiczną historię odrzucenia, o której nikt nie wie.
Tak, mów dalej.
- Gloria… - Nie teraz, Javi!
Czas wracać do domu.
Przepraszam.
- Nie chciałam pana urazić. - Dobranoc.
Musimy porozmawiać o waszym towarzystwie.
Tak, oboje musimy odbyć trudną rozmowę.
Zamieniam się w słuch. Co chcesz mi powiedzieć?
Tato, masz…
W porządku. Wyrzuć to z siebie.
Tonio odebrał telefon, w którym powiedziano, że ty…
Nie spiesz się.
Może z wodą.
Tak.
Zaraz wrócę.
Co to za tort?
- Taty ulubiony. - Rusty go odebrał.
To genialne i w samą porę,
bo prawie mi odbiło, gdy próbowałam mu powiedzieć.
Ale teraz nie muszę, bo powiemy mu razem,
po tym, jak zje ulubiony tort.
Albo poprzez tort.
GRATULACJE, MASZ RAKA
To chore.
Tak się zapętliliśmy na poinformowaniu go,
że zupełnie zapomnieliśmy, że jest chory.
To nie lekkie przeziębienie, tylko poważny rak.
Nikt nie powinien być na twoim miejscu. Ani jego.
To okrutna ironia, że ma raka po tym, jak przez niego stracił żonę.
- Serio. Co za wyzwanie… - Był sam.
Samotnie wychowywał dwie dziewczynki.
Ten człowiek to bohater.
To mój bohater.
Na pewno było ci ciężko
i myślałaś, jak to zniesiesz, jeśli coś mu się stanie.
Tak mi przykro, że przez to przechodzisz.
Mnie też.
Dziękuję, że to powiedziałeś i zobaczyłeś, co czuję.
Tak.
Jestem naprawdę przytłoczona.
Każdy by był.
Przepraszam. Byłam straszną suką.
Myliłam się.
To ty powinieneś powiedzieć mu, że ma raka.
Nie muszę. Właśnie to zrobiłaś.
Dziękuję.
Trzecia dokładka?
Żadnych osądów. To ja mam raka. Pamiętasz?
Za wcześnie.
Od jak dawna wiesz?
- Od jakiegoś miesiąca. - I nie powiedziałeś nam?
Żeby was nie martwić.
Lekarz powiedział, że rośnie powoli i nie jest agresywny.
Będzie dobrze.
Ale mam jedno ważne pytanie.
Kim jesteś?
„Jestem durniem, porażką.
Nie pamiętam, gdzie zostawiłam pudełko. Nie zabijaj mnie.
Duch to zrobi, gdy przyjdzie po pudełko!”
Z wykrzyknikiem czy bez?
- Mam złe wieści. - Ja pierwsza, bo mam dobre.
Rak nie jest śmiertelny, nie ma klątwy. Nie musimy niczego cofać.
Hurra!
Dzięki, że wzięłaś to na siebie, gdy byłam zajęta.
Doceniam twoją odpowiedzialność.
A ja doceniam twoje docenienie.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
Usuń.
Hej.
Słyszałaś o raku i klątwie?
- Zadzwoniła do ciebie pierwsza? - Jasne.
Okradziono cię?
Szukałam czegoś, czego już nie potrzebuję.
- Posprzątam. - Dobrze, bo to nie w twoim stylu.
Skąd wiesz?
Może to tajemnica, o której nie wiesz, choć myślisz, że wiesz wszystko.
Jesteś sekretną bałaganiarą?
Naprawdę każesz mi mówić o swoich uczuciach?
Udajesz, że cię to nie obchodzi, ale to nieprawda.
Dlaczego tak mnie męczysz? No dobra.
Chcesz znać wszystkie moje sekrety, ale tak naprawdę je znasz.
Wszystkie, którymi chcę się podzielić.
Ale niektóre są w sejfie
i tam chcę je trzymać.
Nie chodzi o ciebie, tylko o mnie.
Choć to ważne, byś mówiła mi wszystko o sobie
i żebyś wiedziała wszystko o mnie, ale ja nie jestem tobą.
To zaszczyt, że tyle mi powiedziałeś.
- Wiem, że nie było ci łatwo. - Tak.
Zastanawiam się, ile lat miały grzanki, które zjadłem przed przyjściem.
Mogę się położyć? Dzięki.
Lepiej wrócę do domu.
Przepraszam. To samolubne, że chciałam wszystko wiedzieć.
Czasem czuję jak opcja zapasowa dla naszych przyjaciół.
Robię się nadwrażliwa
i może zazdrosna.
Jestem zazdrosna o to, że ktoś zna cię lepiej ode mnie.
I że są między nami tajemnice.
Nikt nie zna mnie lepiej niż ty. I nikomu nie zależy na tobie tak jak mnie.
Tylko nie płacz. Nie zniosę tego.
Dobrze. Masz jedno pytanie.
Możesz zadać tylko jedno pytanie, ale tylko dlatego, że płaczesz.
Żadnych dodatkowych dyskusji.
Myślisz, że pan Martin ma włosy pod kapeluszem?
Nie. Łysy łeb i włosy po bokach. Ale nie o to chciałaś zapytać.
Według Andre wciąż czujesz coś do kogoś, kto cię zranił.
Kto to?
Ty.
- Nie ma prawdziwego raka. - Ani klątwy.
- Tak się cieszę. - Ja też.
Demi przekonała nas, że to głupie pudło jest przeklęte.
Chodźmy spać. Jutro czeka nas dzień wolny od klątw.
Jeszcze dziesięć minut.
- Dobra. - Tak!
Ines.
Tak.
ODDAWAJ PUDŁO, SUKO
Napisy: Ewelina Zakrzewska