MARISOL MARTINEZ 5 DE XUÑO DE 1952 - 21 DE MAIO DE 2021
Marisol.
Ola.
Ruben!
Ruben! Estás ben?
Vou fatal de tempo
e todo ten que saír á perfección para conmemorar a mamá.
O Día dos Mortos é o día máis importante do ano.
Sabe a dos leches.
Grazas pola axuda, pero ponte coas flores.
- Como as coloco? - Como ti vexas.
Non. Así non. Mellor vai indo con Rusty ó insti.
Porcallada con porcallada.
Proba.
Que é?
Maionesa mística, para arredar o mal ata dar con Mariluna.
Que non se cumpran os presaxios.
Aínda segues con iso?
O que dixo da caixa cumpriuse.
Díxome que tentaba amañar algo que estaba roto. O meigallo.
E que, para solucionalo, debía romper e recompor algo.
A caixa. E foi cando atopei a invitación.
Dáslle voltas de máis. Pasaron cinco semanas.
Se é un meigallo, por que teño outra oportunidade
para bater o récord de dominadas?
- Non me debería estar indo coma o cu? - A calma previa á tormenta.
Onde estaba onte a pantasma? Era Halloween.
Halloween ofende as pantasmas.
Inventárono Hollywood e os das lambetadas
para lucrarse. É apropiación da espiritualidade.
Sexa o que sexa ou fose, xa pasou.
Non vou perder o tempo falando de pantasmas imaxinarias.
Teño cousas reais que facer.
Xa. Cousas que lle presten a túa nai, que é unha pantasma.
Exacto. É a tradición. Pero quen te bombardea?
Andre. Collemos confianza falando de Cam.
Ós dous nos afectan a numeroloxía e as fases da Lúa.
En resumo, que agora son a súa copresentadora.
Merda, cousas do podcast. Teño que marchar.
Hoxe hai lúa minguante.
Deberiamos falar de liberarnos da enerxía tóxica e dos meigallos.
E dos resentimentos amorosos nocivos.
Si, iso é moi de lúa minguante. Encántame.
Que vos encanta?
Ti. E o tema do podcast de hoxe.
Liberar enerxía tóxica.
Paso diso.
Pois vaiche ó pelo.
Viríache ben escoitar o podcast
e liberarte da negatividade e a dor que tes.
Xa non me cabrea o de Historia. Xa pon calzóns.
E o da persoa que te deixou tocado? Libérate diso.
Ou podedes falar de como liberarte da túa obsesión comigo.
- Dille que escoite o podcast. - É fiel ós seus valores.
Nunca apoiou o arte.
Iso. Se non, tamén tería que escoitar a música dos colegas
ou ir ver actuacións de teatro pésimas.
Ó final, non daría feito.
Mellor non abafalo.
Non é tan sensible coma nós, e non pasa nada.
Que non son tan sensible? Metémonos nese tema?
Onde me quero meter agora mesmo é na casa,
que esquecín o… Deica!
Pois tamén esqueceu onde vive.
Si.
- Que vos pasa? - Nada.
A ver, se cadra algo si.
Eu son de evitar conflitos e agradezo non ter a conversa incómoda.
Pero ela é transgresora. Cabréame que non me obrigue.
Ves o recto que ten o lombo?
Ti arquéalo demasiado cando adestramos.
Iso debe ser o que che falla.
Se non arqueo o lombo, non fago tanta forza cos ombros
e a forza téñoa no trapecio.
Pero se tiro máis dos tríceps e tenso o cu, se cadra…
Para. Non lle deas tantas voltas.
Tes razón. Cando o fago, despístome.
- Sei que o das dominadas é unha parvada. - Para.
Tentas ser a mellor en algo.
E estalo facendo por ti. Iso é o que importa.
E por reputación e por saír no LA Times.
Pódelo lograr.
- Non preciso arengas. Xa o sei. - Por iso me gustas.
Que?
Axúdasme coa lista da compra que teu pai lle deu a Tonio e Tonio a min?
Vou ir ó Costco
e teño dúbidas sobre un produto de especialidade.
É dun ámbito que descoñezo.
Tampóns. Aplicador de cartón e sen olor.
Prefiro os de plástico, pero antes o planeta que a cona.
- Si me importa a miña co… - Entendido. Grazas.
Oe, se non tes plan esta noite,
ven comigo á festa dun colega.
Podo levar amigos.
E logo somos amigos?
Si.
E non podes estar na casa entre as 18:30 e as 22:00.
- Teu tío alugouna para unha rodaxe. - Outra vez? Perdoa.
Non podo ir á festa, pero non estarei na casa.
Vou á tumba de miña nai.
Pasaremos alí a noite, pero grazas.
Que ben ter a sala á hora do xantar. Logo vou axudar a Gloria.
É un día importante para ela. E para nós! As fases da Lúa. Que ganas!
E que ganas de falar do tema que eludes.
Hoxe temos a Cam de invitado. Imos ser directos en directo.
Teño unha ideaza para facer no cemiterio.
Cando remexemos nas cousas de mamá hai unhas semanas,
atopei as figuriñas de porcelana que lle encantaban.
Podémolas colocar arredor da tumba.
A idea está moi ben, de verdade, pero mamá aborrecíaas.
Se as tiña por toda a casa.
Pola avoa. Regaláballas ela. A mamá horrorizábana.
Tamén a horrorizaba a avoa, pero non llo digas a papá.
Vale. E se imos ó noso italiano favorito cando marchemos do cemiterio?
Mamá aborrecíao.
Empezamos a ir máis cando morreu.
Pero sigue así. Acabarás tendo algunha idea boa.
"Un, dous e Dre" e comezades.
Veña, que é un podcast.
Como ninguén ve o incómodos que estades,
describireino.
Cam está como suando e Demi, entre apesarada
e a punto de dicir o que non debe.
Quedan dez minutos de descanso.
Veña, pasamos de falar do silencio a falar de falar.
Sobre todo, do tema que evitades.
Sabedes o tema que nunca evito eu? Os tecidos!
Como non! Os tecidos son o tecido da vida.
E a base do negocio do noso patrocinador, Modas Freeridge.
A súa roupa quita o sentido! Veña, nós ó noso.
Hoxe imos falar da lúa minguante
e de liberarnos de resentimentos amorosos nocivos.
Cam, tócache unha limpeza emocional.
Sacar as impurezas e limpar os poros da túa alma
para que poidas volver amar.
Meu ben, cóntanos. Quen te deixou tocado?
Non quero dar nomes.
É unha perda de tempo. Iso onde vai que pasou.
Non remexamos no pasado. Non sería para tanto.
Si que foi para tanto.
Di que si, amor.
O conto foi o seguinte.
Ós 12 anos, antes de contar que era bisexual,
a rapaza que me gustaba
dixo que non podería estar cun tío que estivese con tíos.
Será bifóbica a moi pécora!
E estabas namorado desa rapaza?
Si.
Demi, ti eras amiga de Cam xa daquela. Presenciaches isto?
Si. Presenciouno.
Ti cres? Porque eu non o lembro.
Lembraría algo así e non é o caso.
- Que casualidade. - Non.
Dubido que alguén dixese iso.
- Pois díxoo. - Non creo.
- A ver… - Non é por levarche a contraria,
Cam, pero iso non pasou.
Perdoa, Demi, pero ese comentario doeume na alma.
Así que lembrareino eu mellor ca ti.
- Deixémolo. - Ben.
Non hai máis opcións. É así e punto.
Na sexualidade non.
Estou de acordo. Por iso che digo que nunca pasou tal cousa.
- Igual non o oíches. - Ou non o creo.
Tanto ten o que creas.
Foi o que vivín e fáltasme ó respecto.
Esta ferida aínda non cicatriza.
Grazas por esta conversa tan incómoda. Que vos quede ben no programa.
Chámote despois, rei.
Así é o noso programa.
Un, dous e Dre
Que o pasedes moi Dre
A vida é moi curta Para estar trisDre
Ou que!
Un, dous e Dre
Un, dous e Dre, ou que!
Ás 18:45, minuto arriba ou abaixo,
acabamos coas novidades do ano
e cantamos a súa favorita de Depeche Mode.
Ai, esquecíame. Xa non imos facer un dúo.
Vai ser un solo
porque sempre a cantas moi aguda e esqueces a letra.
Este ano podes honrar a mamá co teu silencio.
E se a honro coa miña ausencia?
Queres quedar no coche?
Non. Paso de ir.
Rusty convidoume a unha festa e vou ir con el.
- Tamén te convidou a ti? - Convidoume a min primeiro.
E como xa non me precisas para a cerimonia, vou de festa.
- Papá non che vai deixar ir. - Si.
Escribinlle cando recitabas as oracións que rezarás ás 18:13.
Vouno chamar.
- Gloria, todo ben? - Non.
Décheslle permiso a Ines para ir de festa en vez de ó cemiterio?
- Si. - Pero sempre imos en familia. Todos.
É a tradición.
Íate chamar hai un cacho.
Estou no cemiterio
porque logo vou ir con Lucia a unha gala benéfica.
- Leva meses organizándoa. - Abandónasme por Lucia?
Non sabía que era hoxe ata esta mañá.
Vai con Ines á festa e mañá vimos ó cemiterio xuntos.
Ir mañá non ten xeito.
Chámase Día dos Mortos, non Día Despois do Día dos Mortos.
Non rompemos a tradición por ir mañá.
Claro que si.
Se algo aprendín, é que as tradicións mudan.
Faime caso.
Papá, a definición de tradición é que non muda!
Es parvo ou que? Si, non?
Estás doída, así que vou obviar esa falta de respecto.
Pero a parva es ti, non? Que falas con teu pai.
Perdoarei, pero non esquecerei.
Que che preste a fulana esa, Javi.
Iso queríallo dicir, pero calei.
Mellor con público.
Falando de público, que saibas
que non podo nin ver a Cam polo que me soltou no podcast.
Que che dixo?
Está anoxado por algo que disque dixen ós 12 anos.
- E a min non me soa. - Que era? Igual o lembro eu.
Pois…
Unha parvada. Xa nin lembro o que non lembro. Tiña 12 anos.
Diría calquera cousa. Nin sequera sabía que era o porno.
Contádenos o que sabedes da pantasma de miña nai!
- Que? - Que?
Cremos que a vimos no cemiterio.
As cenorias e os allos son purificadores espirituais naturais.
- E iso? - Lino en Reddit.
- Onde? - En Reddit.
Xa… Iso que é?
Reddit é Reddit.
Como vedes, isto é unha invitación, pero non unha invitación calquera.
É dun 50 aniversario. Está inspirada en Arma Letal.
Busquei Arma Letal
e disque é unha peli dun poli…
Sei de que vai.
Pois Mariluna adorábaa.
Tamén adoraba a Henry e organizoulle a festa.
Mirade a nota de Mariluna para Marisol.
"Marisol, ven. Bótote de menos."
Que credes que significa?
Creo que miña nai estaba convidada e que Mariluna a botaba de menos.
Quen é Mariluna?
Esa é a pregunta!
Marisol. Mariluna. Sol. Lúa.
Serían parentes.
- Só tiña dous irmáns. - Seguro?
Poucas cousas non sabía eu de miña nai.
Era unha lareta.
Non gardaba nin a auga que bebía.
Logo sabedes que estivo na Guerra Sucia.
Iso si que non o sabe moita xente. Como o sabes?
- Pola páxina na súa honra. - Que páxina?
Non. Non sabía que Jamal fixera esta páxina tan rara.
O teu fillo e Marisol serían mozos?
- A saber. - A saber.
- Miña nai non saía cun adolescente. - Era unha cousa turbia.
- Eran moi amigos. - Bastante raro.
Para Jamal, non. Ten moitas afeccións raras e segredos aínda máis raros.
- Atopou os cartos de RollerWorld. - Vai de aí!
Non hai cartos soterrados.
Hai tal. E atopounos el.
Perdoa, pero coa axuda dos seus amigos e da miña sogra.
Que fixeron cos cartos?
Disque Marisol os volveu enterrar para que os buscaran os cativos.
Deixoulles un mapa bordado por ela.
Coma este?
Si, pero rematado. Con ese só chegas á farmacia.
- Se Jamal e Marisol fochicaban… - Que non fochicaban!
Vale, ho. Pois se se apalpaban,
seguro que Jamal sabe quen é Mariluna.
- Hai xeito de falar co teu fillo? - Si.
Pero é…
un fastío.
É adiante, adiante, adiante, ó lado, atrás, ó lado, adiante.
Iso fago.
Non, confundes os lados e a parte de diante. Dálle a volta.
Raio, que trangallada.
Por iso é un fastío falar con Jamal.
Traballa para Noel Aroma e disque os móbiles non van na biosfera.
No biodomo.
- Toma, que o rebento! - Fixeches lado, lado, lado.
Non, era adiante.
Seguro? Se o xiras, esa é a parte de atrás.
Trae.
- Si? - Jamal, meu ben.
- Mamá. - E esa voz de robot?
Porque a voz de ieti está en fase de probas. Ti quen es?
Ola, chámome Demi. Teño unha pequena dúbida
e teus pais estanme axudando.
Sóache Mariluna? Coñecíaa Marisol, a túa exmoza falecida.
Non.
- Tiña unha irmá? - Si.
Ese cubo mente. Miña nai non tiña irmás.
Antes de morrer, Abuelita contoume que tiña unha xemelga.
Por iso se parecen! Son xemelgas.
A ver, Sol, Lúa… Ten lóxica. Algo máis?
Outra pregunta. Jamal, saías con miña nai?
Señor Martinez, nin me vou molestar en responder esa pregunta.
Iso é que non, verdade?
- É a xemelga malvada! - É a xemelga malvada!
Vaia sorpresa.
A pantasma que dixen que non era unha pantasma non é unha pantasma,
porque, como imaxinaba, é unha persoa viva.
Velaí a proba de que as pantasmas non existen.
Crentes, 0. Gloria, 1.
Por que estás tan picona?
Porque é un día moi importante para a miña familia.
Non estou para trangalladas.
Insúltasme chamándolle trangallada.
Non entendo como cres niso.
Non tes que entendelo. Tes que respectalo, cousa que non fas.
Nin eu, porque é o mesmo que lle estou facendo a Cam.
Merda. Marcho.
Múdate. Mamá rifaríache.
Tanto ten, porque está morta
e, ademais, non me vai ver porque non vou ir ó cemiterio.
Vas cambiar a mamá por unha festa?
- Non. Voute cambiar a ti por unha festa. - Que egoísta.
Non es quen de deixar de pensar só en ti nin unha soa noite.
Non, iso ti. Se non é como ti queres, pasas do tema.
Non me veñas con perrenchas de irmá pequena.
Sonche así, éche o que hai. Coma sempre, Gloria sábeo todo.
Seino todo porque o fago todo eu.
Non me deixas axudar.
O que ti fas é o contrario a axudar.
Fago todo o que podo! Que raio queres de min?
Quero que sexas mellor
e que lle mostres algo de cariño á incrible muller que te pariu.
Poderasme dicir como limpar a cociña ou facer unha torta
ou con quen podo ir de festa,
pero non me vas dicir como chorar a miña nai!
Vou agardar a Rusty fóra.
Ah, xa entendo.
É por Rusty.
Mi madriña! Non ten nada que ver con Rusty!
Pero xa que o dis,
a ti non che gustará, pero a min si.
Non é que non me guste. De feito, si me gusta.
Ou sexa, que non está mal. Non é un inútil total.
- Mira que es revirada. - Tes razón. Non é un inútil.
Non, o caso é que coñeces a Rusty dende hai unhas poucas semanas
e falas mellor del ca de min.
Ines, non podes ir.
Si que podo.
Ti non es miña nai.
Ou sexa, que a pantasma é a xemelga malvada da señora morta.
- Que forte, non? - A que viñeches?
A contarche as novas da pantasma barra non pantasma.
Xenial, pois xa mas contaches. Agora vou ver unha ruptura.
Vas romper hoxe con Andre?
Non. Hoxe van ás casas dos de The Bachelor.
Estou ben con Andre.
Decateime de que ten unha chea de virtudes,
nas que se inclúe que non é un mentirán.
Boa noite.
Vai moito frío.
- Se estamos a 21 graos. - Digo que vai frío sen o teu cariño.
Quero que me perdoes. Síntoo.
Porque non estás a gusto?
E por non ter respectado que non esteas de acordo comigo.
Sinto moito que pasaras por iso e que creas que o dixen eu.
Non creo que o dixeches ti. Sei que o dixeches.
Cam, eu non diría algo así.
Nin sequera o creo.
Non me atraes menos porque saias con tíos.
Tiña 12 anos.
Que cona sabía eu de sexualidade?
Sinto moitísimo terche feito dano dicíndoche unha parvada que nin lembro.
Non foi unha parvada.
Afundiume.
E non te desculpas por min, descúlpaste por ti.
Ti non queres estar incómoda, pero imaxínate na miña pel.
Deixáchesme desfeito.
E non son quen de recuperarme porque o que dixeches
e non recoñeces fíxome dubidar de todo.
Da confianza en min mesmo, da miña autoestima, da miña mellor amiga.
Por que?
Porque ti tiñas que reconfortarme.
E aceptarme. E non o fixeches.
Fixéchesme sentir noxento.
Non o entendes?
Se ti non me aceptas como son, como vou esperar que o faga ninguén?
Vai tomar polo cu, Demi.
Rapaces, vistes a Ines?
- Que hai! - Boas.
Queres marchar?
Si.
E non.
Síntome mal por perderme a cerimonia de honra a miña nai, pero…
estou anoxadísima con Gloria.
Cre que o de hoxe só lle importa a ela, pero para min tamén é moi importante.
- Faláchelo con ela? - Non paga a pena.
Nin escoita nin o entendería.
Oe, eu escóitote.
Non é que non queira pensar na miña nai.
Penso nela tódolos días.
Pero é que o día de hoxe vai de lembrala e eu…
non a lembro.
Síntome fatal por non ser quen de saber que cousas lle gustarían.
Que flores ou que restaurantes.
E, por riba, aturo que me lembren que non teño nin idea.
Era miña nai.
E non me lembro dela.
E porteime fatal con Gloria.
Sempre o fago.
E ten razón.
Non a axudo.
Ata esquecín botarlle azucre á tres leches.
Gloria só quere que sexa mellor.
E eu quero selo.
Pero non sei como.
Tranquila.
O que importa é que o intentes.
Agora tocáballe a Ines bailar e devolvermo,
pero non pasa nada.
Imos algo mal de tempo, pero estou moi ilusionada
e as cousas van moi ben.
Non che podo mentir, mamá. Todo vai de pena.
Papá está saíndo cunha muller
e xa non fai o que adoitaba facer.
Se cadra é polo cancro.
E o do cancro! Estou acolloada redonda.
Finxo ser valente, pero estou aterrada.
E se perdemos a papá? Case morro cando te perdemos a ti.
Non me vexo capaz de cargar con todas as obrigas.
E menos agora que a vocación de Ines é darme polo cu.
Estou cansa.
E estou cansa de estar cansa.
Quero volver ser unha nena.
Por unha vez.
Precísote, mamá, e non estás aquí.
Estou aquí.
Glo, sinto moito non estar aí para abrazarte e lembrarche
que es a miña meniña valente e forte.
Pois a tal hora non me sinto nada valente nin forte.
Pero si que o es, meu amor.
Non. Non podo máis
e teño unha carraxe tremenda no corazón
cara a papá, a Ines e a ti, por morrer.
Tranquila.
É normal que sintas iso. Non sexas tan dura contigo mesma.
Non o estou facendo ben con Ines.
É tan irrespectuosa e desagradecida…
Se cadra será que ti tamén o es?
Que?
Tes que deixar de ser súa nai e comezar a ser súa irmá.
Quérela moitísimo. Atopa o xeito de levarte ben con ela.
Tenta facerte a súa amiga.
Así ela pode ser a túa.
Como?
Como o fago sen ti?
Sempre estou contigo, rula.
Só tes que ter fe.
Non a teño.
Logo como estou aquí?
Gloria.
Estás ben?
Que fas aquí?
Deixei a túa irmá na casa e non estabas. Quería ver se estabas ben.
Estareino.
Unha irmá será a perdición da outra.
Vai morrer alguén.
Subtítulos: Marina do Albardeiro