Marisol.
Halo?
Mama?
Ruben!
Ruben! Nic ci nie jest?
Nie wyrobię się,
a ceremonia żałobna mamy musi być idealna.
Dzień Zmarłych to najważniejszy dzień w roku.
Smakuje jak dos leches.
Dzięki za pomoc, ale popracuj nad kwiatami.
- Jak je ułożyć? - Jak chcesz.
Nie, nie tak. Może lepiej jedź do szkoły z Rustym.
Śmieci idą do śmieci.
Proszę.
A to co?
Majonez. Powstrzyma zło, póki nie znajdziemy Mariluny.
- Nie chcę, by przepowiednie się spełniły. - Ty wciąż o tym?
Przepowiednia o pudle spełniła się.
Powiedziała, że próbuję naprawić coś zepsutego. Klątwę.
Ale żeby coś naprawić, muszę to zepsuć.
Pudełko. W nim znalazłam to zaproszenie.
Za dużo analizujesz. Minęło pięć tygodni.
Skoro mamy klątwę albo ducha, dlaczego dostałam
drugą szansę pobicia rekordu na drążku?
Czy moje życie nie powinno się psuć?
To cisza przed burzą.
Jeśli duchy istnieją, gdzie były w Halloween?
Halloween obraża duchy.
Zostało stworzone przez Hollywood i producentów cukierków.
To duchowe zawłaszczenie.
Cokolwiek to było, zniknęło.
Nie mam czasu na rozmowy o nieprawdziwych duchach.
Mam prawdziwe sprawy.
Szykujesz atrakcje dla ducha zmarłej matki.
Właśnie. To tradycja. Kto tak do ciebie wypisuje?
Andre. Gadaliśmy o problemach z Camem.
Oboje śledzimy nasze uczucia według numerologii i faz księżyca.
Zostałam nieoficjalną współprowadzącą jego programu.
Cholera, muszę iść nagrać podcast.
Dziś ubywa księżyca.
Podcast powinien skupić się na uwalnianiu toksycznej energii i klątw.
I uwalnianiu związkowych urazów.
Idealne na tę fazę księżyca. Kocham to.
Co kochacie?
Ciebie. I temat dzisiejszego podcastu.
Uwalnianie złej energii.
To nie dla mnie.
Rozmawiamy o tobie.
Powinieneś tego posłuchać,
by uwolnić negatywną energię i swoją krzywdę.
Już mi lepiej, bo nauczyciel zaczął nosić majtki.
A ta osoba, która cię zraniła? Uwolnimy cię od niej.
Albo pogadajcie o tym,
dlaczego się tak mnie uczepiliście.
- Powiedz mu, żeby wysłuchał programu. - Niech robi swoje.
Zawsze mówił, że nie wspiera sztuki.
Jeśli wysłucham podcastu, będę musiał słuchać jakiegoś DJ-a
albo oglądać improwizację dalekich znajomych.
Będę miał zajęty cały tydzień.
Dajmy mu spokój.
Nie jest tak wrażliwy jak my. To nic złego.
Nie jestem tak wrażliwy jak wy? Serio?
Mówiąc serio, idę do domu,
bo zapomniałam… Pa!
Chyba zapomniała też, gdzie mieszka.
Tak.
- Co jest między tobą i Demi? - Nic.
Może coś.
Jako miłośnik unikania cieszę się, że nie odbywamy niezręcznej rozmowy,
ale wkurza mnie, że mnie nie naciska, bo zwykle to robi.
Widzisz, jakie ma proste plecy?
Za bardzo je wyginasz, kiedy ćwiczymy.
Pewnie to ci przeszkadza.
Ale bez tego nie będę mogła pomagać sobie ramionami,
a tricepsy mam mocniejsze.
Ale może gdybym użyła tricepsów i zacisnęła tyłek…
Za bardzo kombinujesz. Nie rób tego.
Tak. Gdy za dużo myślę, rozluźniam uścisk.
- Wiem, że ten zwis jest głupi. - Wcale nie.
Chcesz być w czymś najlepsza.
Robisz to dla siebie. O to chodzi.
Chodzi też o szacun i zdjęcie w gazecie.
Myślę, że dasz radę.
Wiem. Nie musisz mnie motywować.
- Dlatego cię lubię. - Co?
Możesz przejrzeć listę zakupów?
Twój ojciec dał ją Toniowi, a on mnie.
Idę do marketu,
ale jeden produkt wymaga wyjaśnienia.
Dotyczy rzeczy, które mnie nie dotyczą.
Tampony z aplikatorem kartonowym.
Wolę plastikowe, ale bardziej dbam o środowisko niż o moją…
- Nie, żebym nie dbała o moją… - Rozumiem.
Jeśli jesteś dziś wolna, chodź ze mną do kumpla na imprezę.
- Mogę przyprowadzić przyjaciółkę. - Jesteśmy przyjaciółmi?
Tak.
Musisz też być poza domem między 18.30 a 22.
- Twój wujek wynajął go ekipie filmowej. - Znowu? Nie mogę.
Nie mogę iść na imprezę, ale będę poza domem.
Będę czcić pamięć mamy na cmentarzu.
Całą noc. Ale dzięki za zaproszenie.
Cieszę się, że masz dostęp do sali, bo po szkole pomagam Glorii.
To dla niej ważny dzień. I dla nas! Chcę pogadać o fazach księżyca.
A ja o tym, czego unikasz.
Dziś naszym gościem jest Cam. Oczyścimy atmosferę na wizji.
Mam fajny pomysł na ceremonię pogrzebową.
Gdy przeglądałyśmy rzeczy mamy w garażu parę tygodniu temu,
znalazłam wielkie pudło z figurkami, które mama kochała.
Może rozstawimy je wokół jej grobu?
Fajny pomysł, ale mama nie znosiła tych figurek.
Rozstawiła je w całym domu.
To były prezenty od babci. Mama uważała, że są tandetne.
Babcię też uważała za tandetną, ale nie mów tacie.
A może po ceremonii pójdziemy do naszej ulubionej włoskiej restauracji?
Mama jej nie znosiła. Polubiłyśmy ją po jej śmierci.
Ale podsuwaj te pomysły. Jeden w końcu będzie dobry.
Czeka was „Nowiutki Dre”.
No weźcie, to podcast.
Nikt nie widzi, jak wam niezręcznie,
więc opiszę to.
Cam wygląda na spoconego, a Demi na roztrzęsioną,
jakby miała powiedzieć coś, czego pożałuje.
Zostało nam tylko dziesięć minut…
Przejdźmy z milczenia
do mówienia.
Mówienia o tym, czego oboje unikacie.
Wiecie, czego nie unikam? Tkanin!
Kto ich nie kocha? Tkaniny tkają nasze życie.
To też podstawa dla naszego sponsora, Tekstyliów Freeridge.
Produkują genialne tkaniny. Wracamy do programu.
Dzisiejszy program jest o ubywającym księżycu
i o uwalnianiu urazy, która już nam nie służy.
Cam, czas na emocjonalną maseczkę.
Musimy oczyścić pory twojej duszy,
żebyś znów mógł kochać.
Opowiedz nam, co się stało. Kto cię zranił?
Nie chcę wymieniać jej z imienia.
Tracimy czas. To było dawno temu.
Zostawmy przeszłość. To pewnie nic takiego.
Wcale nie.
Mów z serca.
Więc to było tak…
Gdy miałem 12 lat, zanim ujawniłem się jako bi,
koleżanka, do której coś czułem,
powiedziała, że nie może być z facetem, który był z facetem.
Co za bifobiczna suka.
Byłeś zakochany w tej koleżance?
Tak.
Demi, przyjaźniłaś się wtedy z Camem. Widziałaś to?
Tak. Była tam.
Byłam tam? Bo nie pamiętam.
Zapamiętałabym to, ale nie pamiętam.
- To wygodne. - Nie.
Raczej nikt tak nie powiedział.
- Tak było. - Nie sądzę.
Nie próbuję ci zaprzeczyć, Cam.
Ale tak się nie stało.
Bez urazy, ale ten komentarz dotknął mojej tożsamości.
Myślę, że pamiętam to lepiej niż ty.
Nie zgadzam się.
- To jest czarno-białe. - W przeciwieństwie do seksualności.
Zgadzam się i dlatego mówię, że do tego nie doszło.
- Może nie słyszałaś. - Nie wierzę w to.
Nieważne, w co wierzysz.
Doświadczyłem tego, a ty tego nie szanujesz.
Ta blizna chyba się nie zagoi.
Dzięki za niezręczną rozmowę. Mam nadzieję, że program będzie świetny.
Zdzwonimy się.
To koniec programu.
To Nowiutki Dre
Życzę ci miłego dnia
Po co robić to jutro Zamiast dzisiaj z Dre
Okej
To Nowiutki Dre
Nowiutki Dre, okej
Około 18.45 powinniśmy kończyć opowiadać o minionym roku
i zaśpiewać jej ulubiony kawałek Depeche Mode.
Zapomniałam ci powiedzieć. Tym razem to nie będzie duet.
To będzie solówka, śpiewasz za głośno i zapominasz tekstu.
W tym roku możesz uczcić pamięć mamy milczeniem.
Może uczczę ją swoją nieobecnością?
Chcesz siedzieć w aucie?
Nie, nie idę.
Rusty zaprosił mnie na imprezę, więc pójdę na nią.
- Ciebie też zaprosił? - Zaprosił mnie pierwszą.
Skoro mnie nie potrzebujesz, będę imprezować.
- Tata ci nie pozwoli. - Już to zrobił.
Pisaliśmy do siebie, gdy ustalałaś modlitwy na 18.13.
Dzwonię do taty.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Powiedziałeś Ines, że może iść na imprezę zamiast na cmentarz?
- Tak. - Chodzimy tam razem jako rodzina.
To tradycja.
Dzwoniłem do ciebie.
Jestem na cmentarzu,
bo potem idę z Lucią na imprezę charytatywną.
- Pracowała nad nią miesiącami. - Olewasz mnie dla Lucii?
Dopiero rano dowiedziałem się, że to dzisiaj.
Idź z Ines na imprezę, a na cmentarz pójdziemy jutro.
Nie ma takiej opcji.
To Dzień Zmarłych, a nie Dzień Po Dniu Zmarłych.
Pójście w inny dzień nie niszczy tradycji.
Dla mnie tak.
Życie nauczyło mnie, że tradycje mogą się zmieniać.
Tradycja z definicji się nie zmienia.
Zdurniałeś?
Jesteś rozczarowana, więc zignoruję twój brak szacunku.
A ty zdurniałaś? Bo rozmawiasz z tatą.
Wybaczę ci, ale nigdy nie zapomnę.
Miłej zabawy z kochanką, Javi.
Nie powiedziałam tego, choć chciałam. Taki tekst zasługuje na publiczność.
Skoro mowa o publiczności,
jestem wściekła na Cama, bo dogadał mi na podcaście Andre.
To znaczy?
Jest zły za coś, co powiedziałam w wieku 12 lat.
- Nie wiem, o czym mówi. - Co to było? Może pamiętam.
Ja…
Nie pamiętam tego, czego nie pamiętam. Miałam 12 lat.
Co ja wtedy wiedziałam? Nie widziałam nawet pornosów.
Co wiecie o mojej matce, która was nawiedza?
- Co? - Co?
Chyba widzieliśmy babcię na cmentarzu.
Marchew i czosnek dobrze oczyszczają ducha.
- Skąd to wiesz? - Ze strony.
- Z czyjej strony? - Strony.
- Wiem. Czyjej? - Ze strony internetowej.
Posłuchaj…
Jak widzicie, to zaproszenie, ale nie byle jakie.
To 50. urodziny z motywem Zabójczej broni.
Sprawdziłam Zabójczą broń.
To film o gliniarzu…
Znam ten film.
Mariluna na pewno go uwielbiała.
Tak jak Henry, dla którego urządziła przyjęcie.
Spójrzcie na list od Mariluny do Marisol.
„Marisol, przyjdź. Tęsknię za tobą”.
Co to może znaczyć?
Moja mama Marisol została zaproszona, a Mariluna za nią tęskniła.
Kim jest Mariluna?
Oto jest pytanie!
Marisol. Mariluna. Słońce. Księżyc.
Pewnie są spokrewnione.
- Mama miała tylko braci. - Na pewno?
Mama nie miała wielu tajemnic.
Nic nie ukrywała.
Często zdradzała za dużo.
Wiecie, że przeżyła brudną wojnę?
To nie jest informacja publiczna. Skąd to wiesz?
- Z jej strony upamiętniającej. - Jakiej strony?
Nie miałem pojęcia, że Jamal stworzył tę dziwną stronę.
Czy mógł mieć romans z Marisol?
- Może. - Może.
- Mama nie umawiała się z nastolatkiem. - Byli zbyt blisko.
- Przyjaźnili się. - To nietypowe.
Nie dla Jamala. Ma wiele dziwnych hobby i jeszcze dziwniejszych sekretów.
- Znalazł kasę w RollerWorld. - Bzdura. W naszej dzielnicy nie ma kasy.
Jest. Mój syn ją znalazł.
Z pomocą przyjaciół i mojej teściowej.
Co zrobili z pieniędzmi?
Według Jamala Marisol zakopała je, by dzieci mogły je znaleźć.
Zostawiła im mapę, którą wyhaftowała.
Taką?
Tak, ale dokończoną. Ta prowadzi tylko do apteki.
- Jeśli Jamal i Marisol sypiali ze sobą… - Bzdura!
Nieważne. Dotykali się w ubraniach.
To Jamal wie, kim jest Mariluna.
- Można jakoś pogadać z pana synem? - Tak.
Ale to…
irytujące.
Nie, kochanie, to przód, przód, przód, bok, tył, bok, przód.
To właśnie robię.
Nie, mylisz boki i przód. Musisz to odwrócić.
Miesza mi się.
Dlatego to takie irytujące.
Pracuje dla Noela Aromy, ale telefony nie działają w biosferze.
W biodomie.
- Zabierz to. - Zrobiłeś stronę trzy razy.
Nie, przód.
Na pewno? Po odwróceniu to jest tył.
Proszę to dać.
- Halo? - Jamal, kochanie?
- Mamo. - Czemu brzmi jak robot?
Bo głos yeti wciąż jest w wersji beta. Kim jesteście?
Jestem Demi. Mam pytanie, na które twoi rodzice też szukają odpowiedzi.
Znasz Marilunę, znajomą twojej nieżyjącej byłej, Marisol?
Nie.
- Marisol miała siostrę? - Tak.
Ta kostka kłamie. Moja mama nie miała siostry.
Przed śmiercią powiedziała mi, że ma siostrę bliźniaczkę.
Dlatego są do siebie podobne. To bliźniaczki.
Słońce, Księżyc… To ma sens. To wszystko?
Jeszcze jedno pytanie. Umawiałeś się z moją mamą?
Panie Martinez, nie będę się zniżał do odpowiedzi.
Czyli nie?
- To zła bliźniaczka. - To zła bliźniaczka.
Niespodzianka.
Duch, w którego nie wierzyłam, nie jest duchem,
tylko prawdziwym człowiekiem,
co dowodzi, że duchy nie istnieją.
Wierzący 0, Gloria 1.
Czemu się wyzłośliwiasz?
Bo to bardzo ważny dzień dla mojej rodziny.
Nie mam czasu na te bzdury.
Nie nazywaj tak moich zainteresowań.
Nie wiem, czemu w to wierzysz.
Nie musisz tego rozumieć. Musisz to uszanować, a tego nie robisz.
Tak jak ja nie uszanowałam Cama.
Cholera. Muszę lecieć.
Mamie nie spodobałby się ten strój.
To bez znaczenia, bo ona nie żyje
i nie zobaczy go, bo i tak nie idę na cmentarz.
Wybierasz imprezę zamiast mamy?
- Wybieram imprezę zamiast ciebie. - Jesteś samolubna.
Nawet przez jeden wieczór nie skupisz się na kimś innym.
Nie, to ty tego nie robisz, jeśli nie możesz dyktować warunków.
To podręcznikowe zgrywanie ofiary.
Tak, cała ja. Gloria jak zawsze wie wszystko.
Wiem wszystko, bo robię wszystko.
Bo nie dajesz sobie pomóc.
To przeciwieństwo pomocy.
Robię, co mogę! Czego jeszcze ode mnie chcesz?
Chcę, żebyś był lepsza
i poświęciła trochę czasu niezwykłej kobiecie, która cię urodziła.
Możesz mi mówić, jak mam posprzątać kuchnię, zrobić ciasto
albo z kim imprezować,
ale nie będziesz mi mówić, jak opłakiwać mamę!
Poczekam pod domem na Rusty'ego.
Teraz rozumiem.
Chodzi o Rusty'ego.
O Boże! To nie ma z nim nic wspólnego.
Ale to, że go nie lubisz, nie znaczy, że ja nie mogę.
Nie mówię, że go nie lubię. Lubię go.
Nie jest niemiły. Nie jest zupełnie do niczego.
- To chore. - Masz rację. Wcale nie jest do niczego.
To chore, że znasz go od paru tygodni,
a doceniasz go bardziej niż mnie.
Ines, nie idziesz.
Właśnie że idę.
Nie jesteś moją matką.
Duch to zła siostra bliźniaczka zmarłej, a nie duch.
- Szaleństwo, co? - Co tu robisz?
Przyszłam powiedzieć o duchu, który nie jest duchem.
No to powiedziałaś. Idę na zerwanie.
Zrywasz z Andre?
Nie. Dziś jest finał Kawalera do wzięcia. Andre i ja mamy się świetnie.
Zrozumiałem, że ma wiele zalet,
na przykład nie kłamie.
Dobranoc.
Zimno tu.
- Jest ponad 20 stopni. - Nie, zimno tu bez ciebie.
Chcę wrócić. Przepraszam.
Bo ci niewygodnie?
Przepraszam, że nie szanuję tego, że mamy inne zdanie.
Przykro mi, że myślisz, że to powiedziałam.
Nie myślę, tylko wiem.
Nie powiedziałabym czegoś takiego.
Nawet tak nie myślę.
Nie podobasz mi się mniej, bo umawiasz się z chłopakami.
Miałam 12 lat.
Co ja wiedziałam o seksualności?
Przepraszam, że ta bzdura, której nie pamiętam, zraniła cię.
To nie była bzdura.
To było druzgocące.
Twoje przeprosiny nie dotyczą mnie, tylko ciebie.
Jest ci niezręcznie, ale postaw się na moim miejscu.
Zmiażdżyłaś mnie wtedy.
Nigdy się nie otrząsnąłem, bo przez to, co powiedziałaś,
kwestionowałem wszystko.
Moją pewność siebie, samoocenę, moją najlepszą przyjaciółkę.
Dlaczego?
Bo miałaś być bezpieczna.
I akceptująca. A taka nie byłaś.
Przez ciebie czułem się obrzydliwy.
Nie rozumiesz?
Jeśli mnie nie akceptujesz,
jaką mam szansę, że reszta świata to zrobi?
Pieprz się, Demi.
Widzieliście Ines?
- Co tam? - Cześć.
Chcesz wracać?
Tak.
I nie.
Przykro mi, że przegapiłam ceremonię pogrzebową mamy, ale…
Jestem wściekła na Glorię.
Myśli, że ten dzień jest ważny tylko dla niej, ale dla mnie też jest.
- Powiedziałaś jej to? - Nie ma sensu.
Ona nie słucha i nie rozumie.
Ja cię słucham.
To nie tak, że nie chcę myśleć o mamie.
Myślę o niej każdego dnia.
Ale w tym dniu chodzi o jej pamięć, a ja…
Nie pamiętam.
To okropne, że nie wiem, co by jej się dziś spodobało.
Jej ulubione kwiaty czy restauracje.
Przypominam sobie, że nie mam o tym pojęcia.
To moja mama.
A ja jej nie pamiętam.
Czuję się okropnie, że byłam tak wredna dla Glorii. Zawsze jestem.
Ona ma rację.
Nie pomagam.
Zapomniałam dodać cukru do tres leches.
Gloria chce, żebym była lepsza.
Ja też tego chcę.
Ale nie wiem jak.
Hej.
Ważne, żebyś ciągle się starała.
Teraz Ines miała zrobić body roll i pokazać na mnie,
ale to nic.
Trochę się nie wyrabiamy z planem, ale w życiu dobrze mi się układa.
Nie będę cię okłamywać. Wszystko jest do dupy.
Tata spotyka się z nową kobietą.
Nie ma czasu na to, co robił kiedyś.
Może to przez raka.
No i rak! Straszna sprawa.
Udaję dzielną, ale jestem przerażona.
A jeśli stracimy tatę? Ledwo przeżyłam utratę ciebie.
Nie zniosłabym takiej odpowiedzialności.
Zwłaszcza teraz, gdy wkurzanie mnie stało się nowym powołaniem Ines.
Jestem zmęczona.
Mam dość bycia zmęczoną.
Chcę znowu być dzieckiem.
Choć raz.
Potrzebuję cię, mamo, a ciebie tu nie ma.
Jestem tutaj.
Mama?
Przykro mi, że nie mogę cię przytulić i przypomnieć ci,
że jesteś moją dzielną, silną dziewczyną.
Nie czuję się dzielna ani silna.
Ale jesteś taka, kochanie.
Nie, ledwo się trzymam,
a w sercu mam tyle złości
na tatę, Ines i na ciebie, bo umarłaś.
Nie szkodzi.
To normalne uczucia. Nie bądź dla siebie taka surowa.
Nie udaje mi się z Ines.
Nie ma szacunku i niczego nie docenia…
Może ty też taka jesteś?
Co?
Musisz przestać być jej matką i zacząć być jej siostrą.
Spróbuj polubić ją tak, jak ją kochasz.
Zostań jej przyjaciółką.
Może ona zostanie twoją.
Jak?
Jak mam to zrobić bez ciebie?
Zawsze jestem z tobą, kochanie.
Musisz tylko uwierzyć.
Ale nie wierzę.
To co ja tu robię?
Gloria.
W porządku?
Co tu robisz?
Odwiozłem Ines, a ciebie nie było.
Chciałem sprawdzić, czy wszystko dobrze.
Będzie dobrze.
Słowa niczym przemoc
Przerywają ciszę
Wpadają z hukiem
Do mojego małego świata
Są dla mnie bolesne
Przeszywają mnie
Nie rozumiesz?
Moja mała
Wszystko, czego chciałem
Czego potrzebowałem
Mam tu w ramionach…
Jedna siostra będzie zgubą drugiej.
Ktoś umrze.
Napisy: Ewelina Zakrzewska