Estás ben?
Xa estou.
Hostias! Andre está facendo Un, dous e Dre en directo. Escoitámolo?
Pois vale.
Boas, dreníacos. Hoxe temos edición especial de Un, dous e Dre,
presentada por min, Dre.
Como sabedes,
neste podcast adoito falar de querernos e coidarnos,
pero hai traumas para os que non hai autoaxuda que valla.
Hai pouco descubrín que o meu mozo e a miña mellor amiga
andaban xuntos ás miñas costas!
- Merda! - Merda!
Vino facerlle o boca a boca e ela estaba sa.
Paro para os murmurios.
Os traidores son peores ca asasinos. Incluídos os de cans.
Ó menos as súas vítimas xa non sofren.
Cres saber con quen tratas e atravésanche o corazón coa túa pirola emocional.
E diso non saes vivo.
Perdón. Paseime?
Xa non sei, é que estou afundido.
Pero de verdade, a ver,
que tipo de persoa fai dano a quen a quere?
Que se pode facer?
Normalmente aconsellaría ser maduro e deixalo correr.
Pero, ás veces, non podes perdoar.
Cando doe demasiado.
E neses momentos tan dolorosos,
hai que chamar eses mamóns polo nome.
Ide tomar polo cu, Cam e Demi!
Estamos sen papel hixiénico. E eu de ti poñía unha lavadora.
Sobre todo de camisetas túas,
que se cadra se usaron como papel hixiénico.
É de Hermès?
Rematado a man? O estampado é impecable.
Número de serie? Oe, é auténtico! De onde o sacaches?
Prostitúeste? É broma!
Pero o caso é que roubar está mal.
Así que é rica. Onde vivirá alguén que ten isto?
Percibo sensacións costeiras.
Ole como ó Calabasas das Kardashian.
Non. Ole…
a collóns fláccidos e cancha de tenis. Beverly Hills?
Ulo Chanel n.º 5?
Non.
Chanel n.º 10. Ou sexa, que é o dobre de rica!
Cartos.
Bel Air, Holmby Hills?
Oe, que Rusty anote o papel hixiénico na lista da compra.
Agarda. Que opinas da vinganza?
Estou a favor, menos se é pola túa camiseta.
Non.
Entón, si. A favor total.
Aquí non. Perdoa. Paréceme unha falta de respecto a Andre.
Que non che afecte o que dixo.
Son a outra muller a xa o saben todos.
Es a única muller.
Por iso non quería romper con el. Sabía que reaccionaría así.
O que lle fixemos traumatizaría a calquera.
Se cadra non volve confiar en ninguén.
Tamén o traumatizou que os pantalóns de tubo pasaran de moda.
Dixo que estaba afundido.
Mira, non lle queriamos facer dano a Andre, pero xa está feito.
E non podemos controlar nin mudar o que sente.
Só podemos tentar pasar páxina e centrarnos en nós.
Demi, ó fin temos a oportunidade de estar xuntos.
Rompefogares!
Que fogar?
Vinganza!
Ai! Gloria, que fas? Por que me dás na cara?
Perdoa. Quería darche nas bólas!
Se estou sentado.
- Tanto ten! - Pois vale.
De vale, nada. Como rexeitas a miña irmá?
Por que te anoxas? Queres que me guste túa irmá?
Por que non? Se che gustan todas! Cabrón!
Gloria, para! Isto é unha tolería.
Vas ver o que é unha tolería.
Catro, tres, dous, un.
Veña, Gloria. Non me vas dar un puña…
Seica te atacou o xantar.
- Eh! Gloria está leando! - Gloria está leando?
Que? Se Ines está aquí.
Eh! Para! Déixao.
Gloria,
déixasme mudo.
Mellor. Pois deixamos a charla para mañá,
despois da proba de suspensión en barra.
Non.
Precisa algo?
Veño pola miña filla, Gloria.
Ah. Contaba co seu… compañeiro.
- Compañeiro? - Perdoe.
Ou sexa, o seu marido, Javier?
Eu son Javier.
Pois vaia cristo terán na casa.
En fin, sabe que isto é o último que se lle pasa a Gloria.
Que foi o primeiro?
O da festa e agora isto? Eu non sei que che pasa!
Tonio!
Javier?
Arre demo!
- Non é a consulta do dentista. - Non sei quen é peor,
se a filla arroutada ou o irmán parvo.
- Por que te fixeches pasar por min? - Eu chamaríalle interpretar, máis ben.
E cría que non o ías saber.
E ti, terma dos puños. Agora tereino que indemnizar.
Para o carro. Tiñas que desviar as chamadas.
- Para que che pago? - Págaslle?
Sempre tarde. Estaban desviadas, pero, ó escribíresme,
trucouse polo contrato cutre que temos.
Págoche o móbil?
E como ía saber que teu pai ía estar na casa a media maña?
Xa. Que facías na casa?
Sempre estás fóra a esas horas.
- Que foi? - Expulsárona.
Expulsárona?
Por pelexar por min? Eu non cho pedín.
Agora xa o entendo. Que fixeches para que expulsaran a túa irmá?
Non fixen nada!
Non é culpa de Ines!
Gloria, deixa de protexer a túa irmá.
Que chasco levo contigo!
E eu tamén!
É que me meto no papel.
Vai para o coche!
Onde estabas cando túa irmá te precisaba?
É culpa miña?
Ines, non sexas egoísta. Tedes que coidar a unha da outra.
Volve para a clase. Veña.
Perdoa.
A ver, obrigounos a enchernos e pechounos nun cuarto.
Tiñamos as mans atadas, literal!
E, sendo franca, comezou primeiro o noso amor.
O intruso é Andre. Coñecémolo despois.
Así que non é culpa nosa.
Ninguén debería andar preocupándose por isto,
co do cambio climático e o afogamento dos osos polares.
Iso é o que debería preocuparnos. Os osos polares.
Falabas comigo?
Non.
Vaia. Vexo, vexo. Que ves? Unha lurpia. Pésache a culpa?
Podemos falar?
Ás dúas. Falade Cam e ti no podcast
e debatemos os tres en público.
Puta.
Mellor en privado, cando remates.
Vai ser que non.
Podes falar diante dos dreníacos.
Eu xa me recompuxen, pero eles queren sangue.
Quero amañar as cousas,
pero non atizar a enerxía negativa dos teus oíntes.
Se cadra o mellor é que nos demos espazo
e falar cando se calmen os ánimos.
Bu!
Esta noite imos falar longo e tendido.
Ata entón, ó cuarto! Os dous!
É culpa túa!
Eu non son o arroutado.
E eu non son a pailaroca!
Esa bobada vaiche custar 20 dólares
a maiores dos 50 por ir hoxe ó insti.
E o cubo do lixo a rebentar!
PACIENTE: SALAZAR, JAVIER
- Si? - Demi.
Creo que meu pai está peor do que me di.
Por que o dis?
O día da festa atopei un testamento
e hoxe unha pulseira do hospital e un papel da químio.
A premonición de Canela debía referirse a papá.
A ver. De que premonición falas?
Non quería dicila para que non se cumprise.
Xa. Por se a materializas.
Escribina no caderno.
Que a escribiches?
Vou ir falar ó corredor.
Mi madriña, Gloria. Iso é moito peor.
É lóxica pura. Non se escriben as cousas malas.
Selan o destino. Cando cha revelou Canela?
Cando fun mexar á casa.
Paroume e díxome o que escribín e non quero dicir!
Ensinácheslle a alguén a premonición do caderno?
- Non. - Non o fagas.
Demi, se cadra ten relación coa maldición da caixa.
Hai que atopar a Mariluna. Non esperar que apareza.
Hai que buscala.
- Como? - Non sei.
Pero faime un favor.
Bótalle un ollo a Ines por min.
- Feito. - Grazas.
- Por que non estás na clase? - E ti?
As preguntas fágoas eu.
Para que vou estudar se o meu destino é o pole dance?
Veña, ho.
Se non tes peito. Nin ritmo, a verdade.
Os bailes que fan son moi complexos.
Xenial. Logo o meu destino será dar pena niso tamén.
Que che pasa?
Onde vai o teu narcisismo insoportable?
Cheguei ó meu tope de ser cabrona.
A ver, non sempre o es.
Home, case sempre, pero que te decates xa é algo.
Pois xa me sinto mellor.
Non te sintas culpable pola expulsión de Gloria.
Ti non fixeches nada. Non coma min.
Non rompiches a relación de ninguén.
Merda.
Si son unha rompefogares.
Teño que recoñecelo. Falarei no podcast.
É unha trampa.
Non tal.
- Vale. Pois unha emboscada. - Non é o mesmo?
Si, por iso non o podes facer. Quérenos tender unha trampa!
Quererá facer as paces. É Libra.
Non o fagas.
Dáme que irá moi ben.
Pensas que esa teima túa de roubar os homes dos demais
é por teu pai?
Por que, papá?
Por que agochas todo isto?
Ola. A que andas?
- A nada. E ti? - Tampouco.
Papá, senta.
Parece importante.
- Non. Métete no teu cuarto. - Non. Quedo.
Tonio, ti tes que estar presente.
Por que el queda e eu teño que marchar?
Ines, obedece a túa irmá.
Non me dá a gana.
Vai, anda.
Papá, senta.
Expúlsante a ti e o responso lévoo eu?
Porque nos mentes co do cancro.
Son as primeiras 20 cousas que tes que mellorar como persoa.
Non me axudas moito. Unha é a personalidade.
Tranquila. Ímolas analizar en detalle.
Tes auga?
Vesme pinta de camareiro?
Pois non che sei. Ti quen es?
É Benji, o novo técnico barra posible colocutor.
Seguinte.
Destruíches unha vida de felicidade con catro fillos e/ou carlinos.
Mira, síntoo moito, pero xa está ben.
De verdade, hai algo de beber?
- A suor nos sobacos é pola culpa. - Claro que me sinto culpable.
Sei que non fixen ben, e síntoo.
Non sabes canto, pero eu non destruín a túa relación.
- Iades acabar rompendo. - Non creo.
Iámonos xubilar en Lake Arrowhead.
Primeiro, Cam non estaría atento, que aborrece os lagos.
- Considéraos ríos lacazáns. - Non. Teríamo dito.
Se cadra díxocho e non lle prestaches atención.
Igual que ós sinais que che mandaba. Levaba meses querendo romper contigo.
Serás mentirana.
Non, é verdade.
Sabes a caixa cutre que che deu?
Quería darche o peor agasallo posible para que o deixases.
Nin sequera tiña as túas iniciais. Pero ves o que queres.
Non mentes.
Rematamos por hoxe.
Supoño que o noso non rematou pola túa culpa.
- Síntoo. - Non, tiña que sabelo.
Grazas por contarmo.
- Demi? - Dime.
Segues sendo unha puta rompefogares. Pero non es mala.
Se non estás tan mal,
por que metes 5000 dólares que non tes nun seguro de vida?
Porque non quero que vos falte de nada cando morra.
Ves? Teño razón!
Agarda. A ver…
Teño razón? Papá, canta razón teño?
Fase tres.
De dez?
Catro.
Que significa?
Que temos pouco tempo para atopar un plan de ataque.
Non.
Só hai tratamentos experimentais que o seguro non cobre
nin me podo permitir.
Sinto tervos mentido.
Pero non era quen de dicírvolo.
Non. Algo se poderá facer…
Quérote.
Pero hai loitas que non se poden gañar.
Ola.
Estás ben? Como vas?
Sabendo que o cancro de papá avanzou e non ten remedio?
Todo ten remedio. Algo se nos ocorrerá. Prométocho.
Gloria, téñoche que contar algo.
- Non sei como dicircho. É que… - Primeiro eu.
Saber que papá nos ocultou semellante segredo para protexernos,
fíxome ver que eu estou facendo o mesmo.
Tentar protexerte.
Non quero mentirche, ocultarche nada nin ter supostas pelexas por ti.
Non sabes nin a metade
e síntoo, pero aínda non che podo contar máis.
Ou sexa, o que me dis é que non me podes dicir nada.
É polo teu ben.
Non debería decidir eu o que é polo meu ben?
Por que me tratades coma a un bebé?
Por favor, confía en min.
Quédame outra opción?
Mira, nin me contestes.
Xa o sei. Non.
Agarda.
- Ti que me ías contar? - Non importa.
Coma min.
Ola, podes falar?
Preciso falar con alguén que saiba escoitar.
Claro. Vai todo ben?
Pois non, pero non quero falar diso.
Pero si de Gloria
e de que me trata como se acabase de nacer.
Non me deixa falar. Mándame ó meu cuarto.
De verdade, nin sequera me conta o que non me conta
porque disque me protexe.
Os collóns.
- Se non me atura. - Estás de broma?
Gloria só pensa en ti.
Esta mañá moeume a puñadas por ti.
Non o fixo por min.
Fíxoo por ela.
Que? A que te refires?
Rusty, sábelo perfectamente.
Dixeches que non lle gustaba e que me vía patético.
Mentinche.
Por que me pegou?
Tamén lle mentín a ela.
Son a mala persoa que todos pensan que son.
Non digas iso. Nin en broma.
Es humana e fas o que podes, coma todos.
Iso non o dicía o hometauro?
Si, pero é un bo mantra.
Chámote despois. Teño que colgar.
Liches a miña mensaxe?
Non deixes o traballo agora.
Non me queda outra. Síntoo. A cousa complícase.
Veña, ho. Necesítote. E as rapazas tamén.
Mellora a postura.
Estatisticamente, co tiro a culler atinas máis. Búscao.
Vés darme consellos de baloncesto?
Porque, por como xogas, non es de fiar.
Oe, escoitei o podcast de hoxe.
Mira, Andre, oxalá as cousas tivesen sido doutro xeito.
Síntoo.
Sentes poñerme os cornos ou finxir que che importaba?
Non finxía.
Por que non me deixaches hai meses?
Porque se me dá mal todo.
As palabras, os sentimentos, combinar as cores.
Mira. Dígoche a verdade?
- Se es quen. - Andre…
Non sei gustarme como ti te gustas.
Mira o narcisista.
Non é iso.
Por favor, cústame un mundo.
Ti es auténtico ó cen por cen,
sempre. Diante de todo o mundo.
É alucinante, pero tamén intimida un montón…
porque eu non sei como facer iso.
Entón… que queres dicir?
Que non teño nada claro e dá medo.
E supoño que ti non o entendes
porque sabes o que queres.
Quería deixarte? Si.
Pero, ademais, impórtasme?
Si.
As dúas cousas son verdade. Poden ser certas ó mesmo tempo.
Tes razón.
Comprendo.
Enténdote.
Dende que nos deixamos, estiven pensando.
E decateime de que me preocupaba tanto gustarche
que non me parei a pensar… se ti me gustabas.
E non me gustas.
Mallado.
Sen tocar o aro.
Voulle dicir que non acabaches.
Ola.
Ines está cagando.
Tarda entre catro e seis minutos.
Podo…?
Como non riches, aclárocho.
O de que está cagando era broma.
Alégrome de que saíras ti.
- Teño que contarche algo. - Agarda! Eu primeiro.
Sinto a malleira.
Non foi unha malleira.
Si tal.
Pero, por outra banda, non o sinto
porque non me deberías ter bicado.
- Nin eu a ti, porque… - Porque que?
Porque si. Isto non ten xeito.
De verdade pensas iso?
Ti que pensas?
- Pois eu penso que… - Tes razón!
Foi un erro. Non pegamos nada.
Total, que sinto non sentilo.
Que me ías dicir?
Sinto que non o sintas.
Eu si cría que pegabamos.
Listo?
- Que che dixen de saír da casa? - Estábame desculpando…
Tanto me ten!
Ata que volvas á clase, estás de arresto domiciliario.
Se pos un pé fóra, a expulsión hache parecer un chiste
porque vas ir vivir con túa avoa!
A avoa vive en México.
Si, e éche moi católica.
Ou sexa, ten contactos nos colexios relixiosos
e vaite meter nun e vaiche vir a vista,
porque as monxas pegan.
Pásao ben.
Oe, Rusty, conteiche como coñecín a miña muller?
Tes muller?
Dúas, para ser exactos.
Unha humana e unha besta,
pero falaba da humana.
Estaba dando unha charla en Cornell e vina entre a xente…
Faleille de inmediato.
Rusty e o hometauro, o meu hometauro
É o meu mellor amigo
Es o meu…
Non…
As miñas patacas.
Ó carallo.
Perdón, papá.
Subtítulos: Marina do Albardeiro