Wszystko gra?
I wracamy.
Cholera! Andre transmituje podcast.
Słuchamy?
Dobra.
Dreniaczki, witajcie w niedzielnym wydaniu Nowiutkiego Dre.
Tu wasz prowadzący, Dre.
Jak wiecie,
ten podcast mówi o miłości i dbaniu o siebie,
ale czasem trauma sięga tak głęboko, że samopomoc nic nie da.
Niedawno odkryłem, że mój chłopak i moja przyjaciółka
mieli romans za moimi plecami.
- Cholera. - Cholera.
Reanimowali się metodą usta-usta.
Przerwa na okrzyki. Zdrajcy są gorsi od morderców.
Nawet od morderców psów.
Bo ich ofiary przynajmniej już nie cierpią.
Czuję, jakby odcięli mi emocjonalnego fiuta i przebili nim serce.
A od fiuta w sercu nie ma powrotu. Przesadzam?
Nie wiem, bo jestem załamany.
Ale powiedzcie…
Kto chciałby skrzywdzić kogoś, kto go kocha?
Co robić?
Zwykle mówię, żeby nadstawić drugi policzek.
Ale czasem przebaczenie nie wystarcza,
bo ból jest zbyt głęboki.
W tych trudnych chwilach
wystarczy nazwać tych dupków po imieniu.
Pieprzcie się, Cam i Demi!
Skończył nam się papier toaletowy, a ty powinnaś zrobić pranie,
wypierz zwłaszcza swój T-shirt,
który mógł zostać użyty jako papier toaletowy.
Czy to Hermès?
Ręcznie wyszywane brzegi? Wzór jest idealny.
Znak towarowy? To autentyk! Skąd to masz?
Zwędziłaś to? Żartuję.
Ale serio, nie kradnij.
Więc jest bogata. Gdzie może mieszkać właścicielka szala?
Czuję nadmorski klimat.
Albo nutę Kardashianek w Calabasas.
Nie! Czuję…
obwisłe jaja, kort tenisowy, Beverly Hills.
Czy to Chanel nr 5?
Nie.
Chanel nr 10, więc jest podwójnie bogata.
Pieniądze.
Bel Air, Holmby Hills?
Powiedz Rusty'emu, żeby kupił papier toaletowy.
Czekaj. Co sądzisz o zemście?
Jestem za, chyba że chodzi o twój T-shirt.
Nie.
Więc tak, jestem za.
Nie tutaj. To byłby brak szacunku do Andre.
Nie przejmuj się tym, co mówił.
Cała szkoła wie, że jestem tą drugą.
Jesteś tą jedyną.
Dlatego nie chciałem z nim zrywać. Wiedziałem, że tak zareaguje.
Straumatyzowaliśmy go.
A jeśli już przed nikim się nie otworzy?
Przeżył też traumę, gdy rurki wyszły z mody.
Nic mu nie będzie.
Mówił, że jest załamany.
Żadne z nas nie chciało skrzywdzić Andre, ale stało się.
Nie mamy wpływu na to, co czuje.
Możemy tylko zapomnieć o tym i skupić się na nas.
Demi, w końcu możemy być razem.
Rozbiłaś rodzinę!
Jaką rodzinę?
Zemsta!
Gloria, czemu rzuciłaś mi tym w twarz?
Przepraszam. Celowałam w twoje jaja!
Jak? Przecież siedzę.
- To nie ma znaczenia! - Dobra.
Żadne dobra! Jak śmiałeś olać moją siostrę?
Czemu się wściekasz? Chcesz, żebym na nią leciał?
Czemu nie? Lecisz na wszystkie inne! Dziwka!
Zachowujesz się, jakby ci odbiło!
Już ja ci pokażę, jak mi odbiło.
O-D-B-I-Ł-O!
Daj spokój. Przecież mnie nie uderzysz…
Podobno dostałaś żarciem!
- Hej! Gloria się bije! - Gloria się bije?
Co? Przecież Ines jest tutaj.
Hej! Przestań!
Gloria,
brak mi słów.
Dobrze. Porozmawiajmy jutro
po mojej ponownej próbie na drążku.
Nie.
Słucham pana.
Jestem tu w sprawie córki.
Spodziewałem się… pana partnera.
- Partnera? - Przepraszam. Pana męża Javiera.
Ja jestem Javier.
To musi być pogmatwane w domu.
Jak pan wie, to ostatni wybryk Glorii.
A kiedy był pierwszy?
Najpierw impreza, a teraz to? Co z tobą?
Tonio!
Javier?
- O nie, to nie dentysta. - Nie wiem, na kogo jestem bardziej zły.
Na porywczą córkę czy durnego brata? Czemu mnie udawałeś?
Nie udawałem, tylko odgrywałem rolę. Poza tym nie wiedziałem, że się dowiesz.
Było się zachowywać! Będę musiał zapłacić odszkodowanie.
Czemu telefon nie był przekierowany na twoją komórkę?
- Za co ci płacę? - Płacisz mu?
Nie na czas. Był przekierowany, ale pisałaś do mnie SMS-y.
- Twój tata wykupił słaby abonament. - Płacimy za twój telefon?
Skąd miałem wiedzieć, że twój tata będzie w domu w środku dnia?
Tato, czemu byłeś w domu?
Nigdy cię nie ma o tej porze.
- Co jest? - Wyrzucili ją.
Wyrzucili?
Nie prosiłam, żebyś biła się dla mnie!
Teraz to ma sens. Ines, co zrobiłaś? Czemu wyrzucili twoją siostrę?
Nic nie zrobiłam!
To nie wina Ines!
Gloria, przestań chronić siostrę.
Rozczarowałaś mnie.
Mnie też!
Wciąż jestem w roli.
Idź do mojego auta!
Gdzie byłaś, gdy trzeba było ją powstrzymać?
- Dlaczego to moja wina? - Nie bądź samolubna. Macie o siebie dbać.
Idź na zajęcia! Chodź.
Przepraszam.
Upił nas i zamknął razem w pokoju.
Mieliśmy związane ręce. Dosłownie!
Szczerze mówiąc, nasza miłość zaczęła się pierwsza.
Ledwo znaliśmy Andre w siódmej klasie.
To nie nasza wina.
Ludzie nie powinni się tym przejmować przy globalnym ociepleniu
i tonących niedźwiedziach polarnych.
Ludzie powinni martwić się niedźwiedziami polarnymi!
Do mnie mówisz?
Nie.
Proszę, proszę. Ktoś tu się stacza. Czujesz się winna?
Możemy pogadać?
O 14. Przyjdź z Camem na dzisiejszy podcast,
by omówić sprawę publicznie.
Szmata.
- A może na osobności po podcaście? - A może nie?
Możesz wypowiedzieć się przy Dreniaczkach.
Ja czuję się dobrze, ale oni chcą krwi.
Chcę wszystko naprawić,
ale nie chcę podsycać negatywnej energii twoich fanów.
Może lepiej będzie, jeśli damy sobie trochę czasu
i wrócimy do tematu, gdy się uspokoi?
Bu!
Suka!
Porozmawiamy, gdy wrócę do domu,
ale do tego czasu idźcie do siebie! Oboje!
- To twoja wina! - To nie ja mam problem z gniewem.
To nie ja jestem frajerką!
Ten tekst będzie cię kosztować 20 razem z 50 za moje przyjście do szkoły.
No jasne, kosz jest pełny.
PACJENT: SALAZAR JAVIER
Halo?
Myślę, że mój tata kłamie w sprawie choroby.
Co? Dlaczego?
Na imprezie znalazłam testament,
a teraz bransoletkę szpitalną i ulotkę o chemioterapii.
Przepowiednia Cynamonu może dotyczyć raka taty.
Zwolnij. O jakiej przepowiedni mówisz?
Nie mówiłam na głos, żeby się nie spełniła.
Bałaś się, że wykraczesz.
Zapisałam to w planerze.
Zapisałaś to?
Pogadam na korytarzu.
Chryste, Gloria. To dużo gorsze.
To podstawowa zasada. Nie zapisujesz tego, co złe.
To pieczętuje los. Kiedy usłyszałaś przepowiednię?
Kiedy poszłam sikać.
Nie chcę mówić, co usłyszałam, ale zapisałam to!
Pokazałaś komuś planer i spisaną przepowiednię?
- Nie. - Nie rób tego.
Demi, może to wszystko ma związek z klątwą w pudle.
Znajdźmy Marilunę.
Nie możemy czekać, aż się zjawi.
My musimy ją znaleźć.
- Jak? - Nie wiem.
Zrób coś dla mnie.
Pilnuj Ines w szkole.
- Załatwione. - Dziękuję.
- Czemu nie jesteś na lekcji? - A ty?
To ja zadaję pytania.
Po co mi nauka, skoro skończę jako striptizerka?
Daj spokój.
Nie masz na to biustu ani poczucia rytmu.
To skomplikowany rodzaj tańca.
Świetnie. Więc w tym też będę do kitu.
Co się dzieje?
Gdzie twój irytujący narcyzm?
Wyczerpałam limit na bycie dupkiem.
Nie zawsze nim jesteś.
Dobra, zwykle jesteś, ale przynajmniej masz tego świadomość.
Już mi lepiej.
Przestań się obwiniać, że Gloria wyleciała.
Nie zrobiłaś nic złego. Nie zrobiłaś tego, co ja.
Nie rozbiłaś związku.
Cholera.
Zniszczyłam rodzinę.
Muszę to przyznać. Muszę iść na ten podcast.
To pułapka.
Wcale nie.
- No dobra. To zasadzka. - A to nie to samo?
Tak. Wszystko, co robi Andre, to pułapka i zasadzka!
Andre chce się pogodzić. Jest Wagą.
Nie rób tego.
Mam dobre przeczucie.
Myślisz, że kradniesz cudzych chłopaków, bo masz złą relację z ojcem?
Tatusiu, dlaczego?
Dlaczego to wszystko ukrywasz?
Hej. Co robisz?
- Nic. A ty co? - Nic.
Tato, usiądź.
Brzmi poważnie.
- Idź do swojego pokoju. - Nie, zostanę.
Tonio, ty też musisz być przy tej rozmowie.
Dlaczego on zostaje, a ja muszę odejść?
Ines, słuchaj się siostry.
Nie chcę.
Idź, proszę.
Tato, usiądź.
Wyrzucili cię, a to ja mam się tłumaczyć?
Kłamiesz w sprawie raka.
To główne 20 rzeczy, nad którymi musisz popracować.
Mało konstruktywne. Jedną z nich była moja osobowość.
Nie martw się. Omówimy je dokładniej.
Jest tu woda?
Wyglądam na kelnera?
Nie wiem. Kim jesteś?
To Benji, mój technik i może nowy współprowadzący.
Pomówmy o tym, jak zniszczyłaś piękną przyszłość
obejmującą parę dzieci oraz mopsów.
Bardzo mi przykro, ale dość już tego.
Czy w pokoju jest coś do picia?
- Pot świadczy o poczuciu winy. - Oczywiście, że czuję się winna.
Wiem, że źle postąpiłam. Przepraszam.
Jest mi strasznie przykro, ale nie rozbiłam waszego związku.
- I tak byście zerwali. - Nie sądzę.
Mówiliśmy o emeryturze nad jeziorem.
Cam pewnie nie słuchał, bo nienawidzi jezior.
- Myśli, że to rzeki, które się poddały. - Powiedziałby mi.
Może ci powiedział, a ty nie słuchałeś.
Tak jak nie zauważyłeś oznak,
że próbował z tobą zerwać od miesięcy.
- Teraz wiem, że kłamiesz. - Nieprawda.
Pamiętasz, jak dał ci pudełko?
Chciał ci dać najgorszy prezent ,
żebyś z nim zerwał.
Miało nawet złe inicjały, ale widzisz to, co chcesz.
Nie kłamiesz.
Wystarczy na dzisiaj.
To nie przez ciebie zerwaliśmy.
- Przykro mi. - Nie. Dzięki, że mi powiedziałaś.
- Demi? - Tak?
Nadal jesteś szmatą rozbijającą rodzinę. Ale nie złą.
Skoro nie jesteś taki chory, to po co wydajesz 5000 dolarów na ubezpieczenie?
Chcę, żebyście były zabezpieczone, gdy mnie nie będzie.
Widzisz? Mam rację!
Zaraz…
Mam rację? Jak bardzo?
Trzecie stadium.
Na dziesięć?
Na cztery.
Co to znaczy?
Że mamy mało czasu, by opracować plan ataku.
Nie.
Jest tylko leczenie eksperymentalne, na które mnie nie stać.
Przepraszam za kłamstwo.
Nie byłem w stanie wam powiedzieć.
Nie. Musi być coś, co możemy zrobić…
Kocham cię, córko.
Ale niektórych bitew nie da się wygrać.
Hej.
Jak się czujesz?
Wiedząc, że rak się rozprzestrzenia i nie można nic zrobić?
Zawsze da się coś zrobić. Coś wymyślimy. Obiecuję.
Gloria, muszę ci coś powiedzieć.
- Nie wiem, jak to powiedzieć. - Najpierw ja.
Gdy dowiedziałam się dziś, że tata skrywał tajemnicę, by nas chronić,
zrozumiałam, że robię to samo.
Próbuję cię chronić.
Nie chcę cię okłamywać
ani walczyć za ciebie tak jak dziś.
Jest coś, czego nie wiesz,
ale na razie tylko tyle mogę powiedzieć.
Mówisz mi, że czegoś mi nie mówisz.
To dla twojego dobra.
Może ja zdecyduję, co jest dla mnie dobre?
Czemu traktujecie mnie jak dziecko?
Proszę, zaufaj mi.
A mam inny wybór?
Wiesz co? Nie odpowiadaj.
Wiem, że nie mam.
Zaczekaj.
- Co chciałaś mi powiedzieć? - Nieważne.
Jestem nieważna.
Hej, masz chwilę?
Muszę porozmawiać z kimś, kto mnie wysłucha.
Oczywiście. Wszystko gra?
Nie bardzo, ale nie chcę o tym gadać.
Ale chcę pogadać o Glorii.
Traktuje mnie, jakbym dopiero się urodziła.
Nie daje mi mówić. Posyła mnie do mojego pokoju.
Nie mówi mi nawet, czego nie może mi powiedzieć,
bo mnie chroni.
Bzdura.
- Nawet mnie nie lubi. - Żartujesz?
Gloria cię uwielbia.
Dziś rano uderzyła mnie dla ciebie.
Nie zrobiła tego dla mnie.
Tylko dla siebie.
Co? Jak to?
Rusty, wiesz, o co mi chodzi.
Mówiłaś, że mnie nie lubi, że jestem żałosny.
Kłamałam.
To czemu mnie uderzyła?
Bo ją też okłamałam.
Jestem okropna, tak jak wszyscy mówią.
Nie mów tak.
Jesteś tylko człowiekiem, jak my wszyscy.
Czy nie tak mówił Minotaur?
Tak, ale to dobra życiowa mantra.
Zdzwonimy się? Muszę kończyć.
Dostałeś moją wiadomość?
Nie możesz teraz odejść.
Muszę. Sprawa się skomplikowała.
Naprawdę cię potrzebuję. Dziewczyny też.
Popracuj nad formą.
Styl babciny jest statystycznie dokładniejszy.
Przyszedłeś dać mi wskazówki?
Widziałem, jak grasz. Nie umiesz.
Słuchałem dziś podcastu.
Naprawdę żałuję, że sprawy tak się potoczyły.
Przepraszam.
Za zdradę czy udawanie, że ci na mnie zależy?
Nie udawałem.
Czemu nie zerwałeś ze mną miesiące temu?
Bo jestem kiepski.
W słowach, uczuciach, koordynacji kolorów.
Dobra. Chcesz prawdy?
- Jeśli jesteś do niej zdolny. - Andre…
Nie umiem siebie lubić tak jak ty.
- Oszczędź mi swojego narcyzmu. - To nie tak.
Proszę, to dla mnie trudne.
Jesteś całkowicie prawdziwy.
Cały czas, przy wszystkich.
To niesamowite, ale też onieśmielające…
bo nie wiem, jak być sobą.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Próbuję to rozgryźć, co jest przerażające,
a dla ciebie to nic nie znaczy,
bo już wszystko wiesz.
Czy chciałem z tobą zerwać? Tak. Ale czy zależy mi też na tobie?
Tak.
Obie te rzeczy mogą być prawdą jednocześnie.
Racja.
Rozumiem cię.
Słyszę cię.
Po rozstaniu przemyślałem to sobie.
Tak się martwiłem, czy mnie lubisz,
że nigdy się nie zastanowiłem, czy ja cię lubię.
Nie lubię.
Idealnie.
Bez dotykania obręczy.
Powiem Rusty'emu, że jeszcze jesz.
Cześć.
Ines robi kupę.
Wyjdzie za cztery do sześciu minut.
Mogę…
Nie zaśmiałeś się, więc wyjaśnię.
Żartowałam, że Ines robi kupę.
Cieszę się, że tu jesteś.
- Chcę ci coś powiedzieć. - Czekaj! Ja pierwsza.
Przepraszam, że cię pobiłam.
Nie pobiłaś mnie.
Pobiłam.
Ale też nie przepraszam,
bo mnie pocałowałeś, a nie powinieneś.
- Albo ja nie powinnam… - Czemu?
Bo nie pasujemy do siebie.
Naprawdę tak myślisz?
A ty co myślisz?
- Myślę, że możemy… - Racja!
To był błąd. Nie pasujemy do siebie.
Przykro mi, że nie jest mi przykro.
A ty co chciałeś powiedzieć?
Przykro mi, że nie jest ci przykro. Myślałem, że do siebie pasujemy.
Gotowy?
- Co mówiłem o wychodzeniu? - Przepraszałam Rusty'ego.
Mam to gdzieś!
Dopóki nie wrócisz do szkoły, masz areszt domowy!
Jeśli znów wyjdziesz, wylanie ze szkoły będzie twoim najmniejszym problemem,
bo zamieszkasz z babcią!
Babcia mieszka w Meksyku.
I jest zagorzałą katoliczką.
Zna zakonnice w katolickich szkołach.
Będziesz żałować, że wyszłaś z domu,
bo te zakonnice biją.
Miłego dnia.
Rusty, opowiadałem ci, jak poznałem swoją żonę?
Masz żonę?
Dwie.
Ludzką i końską, ale mówię o tej ludzkiej.
Wygłaszałem wykład i zauważyłem ją w tłumie.
Zaprosiłem ją na randkę.
Rusty i Minotaur, Człowiek Minotaur
To mój najlepszy kumpel jest
Jesteś moim…
Nie…
Moje czipsy.
Cholera.
Przepraszam, tato.
Napisy: Ewelina Zakrzewska