Xa sei.
SOLICITA UNHA VIAXE
Que rapidez.
Veña, non me amoles.
Tanto ten.
Merda!
Sigue ese Bentley.
- Si? - É pola señora desaparecida.
Téñolle un cuarto alugado na miña casa.
Tonio?
Quen es? E de que coñeces a Tonio?
Son a túa sobriña!
- Ines? - Gloria!
Por que non me tes gravada?
Estaslle alugando un cuarto da casa a Mariluna?
Só nas horas que tedes clase.
Pero antes de responder máis preguntas, falemos da recompensa.
Agora si. Sigue ese Bentley.
Que queres?
Que quero eu? Que queres ti?
Por que apareces nas miñas festas e asexas arredor da casa?
- Sabes que vos asexo? - Si.
E antes de facernos máis preguntas,
quítame de diante esta espada charramangueira
e ofréceme un vaso de auga.
Teño unha sede que morro.
Vale.
Pasa.
Adestrar delfíns non é malo. Gústalles aprender.
Pero eu enfocaríao máis en plan colaboración.
Deixaríalles a cancela aberta para que saíran ó mar.
Escóitasme?
Como buscou xa outro mozo se hai uns días me poñía a parir?
Cheetos? É alérxico ós queixos en po!
- Eu alégrome por el. - Pero tan rápido?
Imposible. Xa terían algo cando estabamos xuntos. Hipócrita.
Ou non te enganaba e isto é pura coincidencia kármica.
Cando lle ocorre algo malo, véxase o noso engano,
a alguén bo, véxase Andre,
o universo recompensa esa boa persoa con algo bo, véxase Benji.
Non sei. Tenme pinta de rancho, e non no bo sentido.
O da coincidencia kármica é un conto?
Non. Diríache que o buscases,
pero as bruxas cósmicas non adoitan anotar esas cousas.
Benji, a ver, que che axudo.
É a arcada máis riquiña que vin na vida.
Non odies a Benji. Agradece que exista.
Xa podemos aloumiñarnos sen sentírmonos culpables.
- Vou ó baño. - Para!
Preciso probas da súa hipocrisía!
- Para que? - Para reafirmarme.
Andre púxome a caldo.
Se vexo que tampouco é un santo, non nos sentiremos culpables.
Fixen unha cousa. Algo malo.
Collinlle o caderno a Gloria e é moi turbio.
Xa. Pon hora ata para ir ó baño. Vai acabar cunha infección de urina.
Aguantar as ganas é malo.
É unha lápida?
E por que pon "viva"?
Xa sei que é.
Reveláronlle unha premonición. Non ma contou,
pero quedou moi preocupada e…
Non a escribiu.
Díxome que a escribira,
pero mira, só é unha interpretación, e bastante cutre.
- Non selou o destino. - Traduce.
Para que se cumpra,
hai que escribila ou fotografar… Non!
Ai!
A que veu iso?
A que acabas de cagala. A cona, Ines.
Agora hai que saber que é para evitar que se cumpra.
Vou chamar a Gloria. A ver que lle dixo Canela.
- Por que non contesta? - Por amolar. A min faimo.
Imos á miña casa e preguntámoslle.
Si, pero Canela é a chave.
Como damos con ela?
Se non responde ás mensaxes en TikTok.
- Eu coñezo unha Canela. - Ti, ó teu!
Canela!
Que pasa?
Coincidencia kármica.
Curioso estilo. Moi de Grandes esperanzas.
Havisham?
Non sei quen é.
Son pétalos. Camuflan o cheiro.
Pois moito non camuflan.
- Quen fai 50 anos? - O meu home, pero morreu.
Matáchelo ti?
Non, fallaron os freos do meu coche.
- O día da festa. - E estás atrapada no pasado.
Só neste cuarto. Non me xulgues.
Non, pero teño máis preguntas.
- Por que nos alugas un cuarto? - Pola caixa.
Busqueivos a ti e os teus amigos,
pero sodes escorregadizos e cansei…
Que pasa coa caixa? Para que a precisas?
Por que nos botaches un meigallo?
Cal é o teu color favorito?
Que casualidade.
Non. Depilar cellas é o meu segundo traballo. Máis ben, o segundo primeiro.
Non quero clasificar as vocacións, pero si as premonicións.
Lembro que me gustaron as que vos revelei.
Falando diso. Pódesnolas aclarar? Estanse cumprindo.
Si?
Mi madriña, logreino. De verdade? Predixen cousas?
É a hostia!
É que aínda non desenvolvín de todo as miñas habilidades. Isto anima.
- Que premonición queredes que vos aclare? - A de miña irmá.
- Estabades soas. - Soas?
Cando saín do baño?
Si. Esa gustoume un montón. Foi moi forte.
O que?
Que vai morrer alguén.
Quen vai morrer?
Eu que sei. Iso non o vexo.
Só anacos de información, como un texto abreviado.
Deberiades buscar alguén experto.
Davina, imos coa matogueira!
Vamos ó cuarto. Non me depilo onde como.
Claro.
Precisamos outra meiga.
A poder ser, cun caldeiro no canto de redes sociais.
Si, tes razón. Non todas as meigas son iguais.
- Unhas son brillantes… - Outras, chaladas.
Mira, xa vas aprendendo de meigas.
Si.
Ola.
Sei que quedaramos en vernos, pero non vou poder.
- Eu tampouco. - Xenial. Abur.
- Cam, estás ben? - Si.
É que xa vin xente dabondo por hoxe.
LOCALIZA OS MEUS AMIGOS
Iso digo eu.
UN, DOUS E DRE CON ANDRE
De verdade.
Si, vale.
Entón es a xemelga da morta?
Idénticas e inseparables.
Faciámonos pasar a unha pola outra. Por iso quedei pampa ó descubrir
que Isabel e mais ela eran máis ca amigas.
Mira, de nova estaba aínda máis boa ca agora.
Tiña as tetas pretas e un cu que daba xenio velo.
- E o outro tema? - Apertada como un puño.
Polo meigallo?
Falo da miña vaxina, non da caixa.
- Eras moi guapa. - Si.
Pretendíanme moitos ricos.
Pero eu non lles facía caso, ata que coñecín un americano, Henry Fo…
Henry Ford?
…man. Fordman.
Cantos anos me botas?
Cen?
Era perfecto, agás por unha teima que tiña.
Quería que renegase da miña familia de clase traballadora.
Que? Iso é unha putada!
Xa, pero tiña un iate e un pirolón descomunal.
E cando te fartaches diso, matáchelo?
Non!
O día do seu 50 aniversario, ardeu o coche no que ía. Foi casualidade
que eu estivera aprendendo a xogar con lume.
Algo turbio si que é.
Á parte de moi insalubre.
Igual toca limpeza.
Vou. Ti fala.
En fin, que só quería recuperar a miña familia.
Botaba de menos a Marisol.
Sabía que vivía en Freeridge e mandeille a invitación,
pero a moi puta non apareceu.
E a caixa?
É verdade. A caixa.
Bo proveito.
Deilla a miña irmá cando marchei con Henry.
Se a conservou,
é que non perdera a esperanza de verme e…
E nada máis. Fin. Acabouse.
Entón está enmeigada
porque non chegaches a ver a túa irmá despois de darlla!
Esa teoría é moi boa! Pero non.
O meigallo era unha broma nosa.
Facíanos moita graza dicirlle iso á xente.
Eu sonche moi bromista!
O humor é subxectivo.
A caixa non está maldita.
Claro que non.
Merda. Quedei sen batería.
Lévote á casa?
Non. Non me andan buscando.
Nada, Gloria non contesta!
E se son eu quen vai morrer?
Teño pinta de cadáver.
Total.
É culpa túa por abrazarme!
Seguía ordes do universo.
Pois pregúntalle ó puto universo se é así.
Son eu? Son quen a vai espichar?
Síntoo, rapariga. É que non cho sei.
Precisas unha fonte máis potente.
Unha bruxa a tempo completo.
E onde atopo esa mística con pedigree?
Veño agora. Joker non rematou e quere que vaia.
MÍSTICA CON PEDIGREE
Coincidencia kármica!
Aínda tarda un cacho.
É unha purificación cósmica para tirar muros emocionais e ponse sensible.
Así que teño que ir darlle a man.
Mira.
Despreocúpate.
Es a que vén coñecer a vida anterior do seu feto?
Estás preñada?
Que? Non. Esperamos por alguén.
Non, estades preocupadas.
Non nos puidemos resistir.
Ole moi ben. Que leva?
Cabra.
- Que parte? - Toda a cabra.
Ti vés verme a min!
Á parte de atrás, xa! Bulide!
Si, señora.
Vou morrer?
A súa irmá dixéronlle que alguén vai morrer.
Percibo unha morte inminente, pero non é a de ningunha de vós.
- Segura? - Estou especializada en temas de morte.
Axudo os vivos a afrontar a morte, na transición da vida á morte
e todo o proceso que carrexa.
Coma unha médium?
Non, coma unha médium non.
Isto é moito máis especializado e intenso.
A ver, non é por faltarlles ás médiums, pero isto require habilidade.
Que cona é isto?
Antes non estaban aí!
Tranquila. É polo cheiro a cabra.
Que son?
Mortos.
Cando estaba aprendendo cerámica,
comecei a interesarme polo misticismo posmoderno
e decateime de que podía mesturar as dúas artes
e unir as almas con estes pequechos.
Axudan os espíritos na transición e os seres queridos.
Vedes esa cunca de aí?
É meu tío, Emilio.
Daquela non dominaba o torno.
Pareceume boa idea honrar os seres queridos comendo neles.
Esa es ti?
Estás morta?
Só por dentro.
As rupturas poden doer como a morte, así que fíxenllo para Chivo, o meu ex.
- Rompestes hai pouco? - Non.
Non, xa hai moitos anos.
É o reposto do reposto,
porque o ha romper igual que rompeu o orixinal.
Era algo zoupón.
Bótoche ben de menos iso.
Por que rompestes?
A ver, porque aínda que queiras alguén, ás veces non lle fas ben.
Estámonos desviando. Falemos do meigallo.
- Estamos enmeigadas? - Si.
- Pola caixa? - Non e si.
- Entón? - Hai dous tipos de meigallos.
Os que che botan os demais e os que te botas ti mesmo.
Non había meigallo ningún, creástelo ó crer que o había.
Ó deixar de crelo, desapareceu.
Entendedes?
Entón non hai meigallo?
Non.
Non hai meigallo!
Eh! Rematastes? Porque eu non.
A ver, mentres desfaciades este meigallo, poida que crearades outro.
Poida?
Hase saber.
Pois non cremos nel e listo. Ala, amañado.
Caícheslle ben. Colle unha pataca.
Non me apetece.
Cóllea, que lle vai parecer mal.
Seguro que tes que marchar?
Podemos xogar a algo. Teño taboleiro de xadrez.
Backgammon? As damas?
- Conecta 4. - Síntoo.
Téñoo seguro!
É que…
foi moi agradable ter compañía.
Levo moito tempo soa.
Boto de menos a miña irmá. Gustaríame tela visto e coñecer a súa familia.
- Sabes que están vivos, non? - Sei, pero sería raro.
Tería que explicarlles por que tardei tanto en visitalos
e toda a historia de Henry.
- Fáiseme costa arriba. - Non ten por que.
Xa. A miña maldición é o meu orgullo.
E a miña.
Semellaba que o tiña todo, pero non tiña nada.
E semellaba que miña irmá non tiña nada e tíñao todo.
Agora é tarde.
Non tal.
Podes cambiar de vida se queres.
Eu crin en forzas escuras que só existían na miña cabeza,
e fíxeno porque peor que unha maldición imaxinaria
é a realidade de que meu pai está moi enfermo.
Fai dano dicilo en voz alta.
Síntoo moito, Glo.
Por que lle pasan desgrazas á boa xente?
Eu pregúntomo sempre.
Póker! Xogamos cando che leve a caixa.
Vémonos pronto, si?
- Ó coche! - Xa marcho a México?
Ó instituto. Bule! Readmitíronte grazas a Lucia.
Non comprobaron a identidade de Tonio.
Unha chea de neglixencias. Ameaceinos con denunciar.
As clases xa remataron.
Vai comezar a proba de suspensión en barra. Bonito vestido.
Grazas.
Como me afecta a purificación. Sigo mareado.
Tómbate, amor. Pecha os ollos.
Menos mal que non vou morrer.
Xa, seguro que… Perdoa, seguro que non morre ninguén.
Se cadra meu pai,
a non ser que consigamos cartos xa para os tratamentos.
- Sóache RollerWorld? - Iso é unha lenda.
Non tal. Un tal Jamal atopou os cartos no barrio
cos seus amigos e con Marisol.
- A nosa? - Si.
Ela volveunos enterrar.
Disque deixou un mapa para atopalos.
Se atopamos o mapa de Marisol, se cadra atopamos os cartos.
Mellor non aspirar tan alto e atracar un banco.
Ola, que sorpresa!
Ti cres?
Sei que me segues porque eu tamén te sigo a ti.
- Como non desactivaches a app? - E ti?
Xa sei que pasa.
Estaste arrepentindo porque agora teño mozo.
Agora son eu quen se afasta e pregúntaste por que.
Pois dígocho eu. Porque te coñezo.
Unha vez consegues o que queres, perdes o interese. E punto.
Trabúcaste.
Non me coñeces. Alédome por ti. Merécelo.
Mira, pásoo mal por min, non por ti.
Quero gustar. E non che gusto por algo.
Odio non gustarche.
Odio terche feito mal e agora, basicamente, tamén me odio a min.
A min que me contas?
Se vas soltar un discurso profundo, paso.
- Que queres de min? - Que sexamos amigos.
Pois compórtate como un.
O que fora unha proba de condición física nacional
converteuse na competición anual do Freeridge.
Cada ano, os mellores dos mellores
tentan suspenderse na barra o máximo tempo posible.
Unha metáfora da resistencia nos momentos difíciles.
O récord actual, oito minutos e vinte segundos,
leva case 30 anos sen baterse!
Pero hoxe temos seis estupendos candidatos para bater ese tempo!
Un momento!
Merda, é Gloria?
Eu paso.
Veña, adestradora.
Vamos, Gloria!
Non arquees o lombo.
Terma.
Terma!
Vaino bater!
Terma!
Logrouno! Bateu o récord!
E aí segue!
Agardamos por ti no coche.
- Xa a levo eu. - Lévoa…
Lévasme a min. Pasádeo ben.
Grazas.
Como sabías que ía vir?
Tonio. Non mo quería perder.
Rusty, perdóame.
Púidome o orgullo e non che dixen a verdade.
Si penso que pegamos…
Agarda, que pasa coa outra rapaza?
- Que? - Ines dixo…
Que había outra rapaza?
Mentiu. Mentiunos ós dous.
Non hai ninguén máis, Gloria.
Só ti.
Ola. Xa me dixeron. Que forte que bateras o récord e te readmitiran!
E papá di que xa estás a ben con Rusty. Alédo…
Cala!
E logo? Se me aledo moito por ti.
Ai, si?
Xa me contou Rusty.
Por que nos mentiches?
Eu…
- Non o sei. - Seino eu.
Porque es unha nena pequena envexosa e egoísta!
Non son unha nena!
Non me digas. Pois logo vouche dicir isto sen edulcorantes.
Ines, os teus actos teñen consecuencias.
E prendícheslle lume á única ponte que che quedaba tendida!
Demi e eu descubrimos que nin a caixa nin nós estamos enmeigados!
Iso xa o sei, pero a que ti non sabes isto?
Levo semanas preocupada polo que me dixo a bruxa.
Pensaba que eu ía ser a túa perdición,
pero está claro que es ti a miña!
A MALDICIÓN NON É UNHA COUSA. É UNHA PERSOA E SON EU.
SON A MALDICIÓN DA FAMILIA. INES
Logo devólvocho.
Límpao cando acabes.
TRABALLO A CAMBIO DE ALOXAMENTO
BÚSCASE ADOLESCENTE ATRACTIVO
SEDUCIR SOBRIÑAS DISTRAER DO CANCRO DO PAI
Non contrataches a Rusty só para que te axudara, non?
Págaslle para que saia con Gloria.
Non llo digas.
Subtítulos: Marina do Albardeiro