Wielu mafiozów ma ksywki,
które nawiązują do czegoś, co zrobili lub robią.
Ktoś tam lubi banany, to nazywają go Joey Banan.
Ja miałem ksywę Sally Ubatz,
od włoskiego słowa pazzo, czyli szalony.
Robiłem szokujące rzeczy.
Gdy miałem 31 lat, dostałem zlecenie.
Miałem polecieć na Florydę i przekazać wiadomość facetowi,
który sypiał z żoną członka mafii.
Poleciałem na Florydę.
Gość dał mi ubranie i auto UPS i poszedłem do domu tamtego faceta.
Zapukałem do drzwi.
Miałem ze sobą pudełko. Kobieta otworzyła drzwi.
Pchnąłem ją na bok, przyłożyłem mu nóż do gardła
i przywiązałem do stołu bilardowego.
Masz go ukarać.
Zdjąłem mu spodnie.
Będziesz go torturował.
Potem odciąłem mu jaja.
Nic osobistego. Tylko interesy.
W mafii obowiązują trzy główne zasady.
Nie sypiasz z żoną innego członka,
nie handlujesz narkotykami i nie współpracujesz.
Stul pysk.
Ciągle kłapiesz tą gębą!
To wyrok śmierci.
Wtedy to były najgorsze przewinienia.
Co dwie sekundy. Przymknij się w końcu!
Trzeba było dochować tajemnicy.
Nie wolno było ujawniać żadnych informacji
i być wtyką czy kapusiem.
Jeśli mnie przyłapią, to też uznają mnie za wtykę.
Zdrajcom serwuje się tortury.
Są krojeni na kawałki i paleni.
Mają cierpieć.
Założyłem mu krawat na szyję i go zajebałem.
Niejednokrotnie mafia porzucała ciało.
Aby pokazać, do czego prowadzi brak szacunku i arogancja.
Powiedz temu gnojowi,
że ja, John Gotti, urwę ci ten durny łeb.
Skurwysyn.
Odetnę ci ten jebany łeb.
DORWAĆ GOTTIEGO
Przywódca jednej z największych rodzin mafijnych w kraju
ma proces w Nowym Jorku.
Prokuratura zarzuca Gottiemu,
że na szczyt zaprowadziły go morderstwa.
Nazywam się Diane Giacalone.
W latach 80. byłam asystentką prokuratora we wschodnim okręgu Nowego Jorku.
Badaliśmy sprawy dotyczące przestępczości zorganizowanej, narkotyków,
porwań i tym podobne,
W 1985 roku złożyliśmy pozew przeciwko Johnowi Gottiemu
i ośmiu członkom rodziny Gambino.
ZNANY SZEF MAFII
Zarzuty dotyczyły morderstwa,
nielegalnego hazardu, lichwiarstwa
i kradzieży samochodów.
Na szali jest jego wolność i reputacja
jako szefa najpotężniejszej rodziny mafijnej w kraju.
Jeśli chodzi o Johna,
zmienialiśmy strategie podejścia do tej sprawy.
Aż tu nagle okazało się, że Diane wzięła tę sprawę.
Trochę się tego… nie spodziewaliśmy.
FBI nie miało z tym śledztwem nic wspólnego.
Osobno badaliśmy sprawę Gottiego.
W tej sprawie był spory konflikt.
Tylko my mieliśmy dowody.
Więc to właśnie my mogliśmy go pokonać.
Mieliśmy dość dowodów, by skazać Gottiego i jego ludzi.
Zarzuty dotyczą okresu 18 lat,
w trakcie których Gotti był kapo, zanim został bossem.
Gottiemu grozi 20 lat więzienia.
WRZESIEŃ 1986 ROKU
Pod sądem działy się cyrki.
Była szalona, elektryzująca atmosfera.
Nigdy nie brałam udziału w procesie, który tak przyciągał media.
W procesie brały udział niezwykłe postaci.
Był John Gotti.
Jest pan nową głową rodziny?
Mojej. Mam dom, żonę i dzieci.
- To pańska jedyna rodzina? - A co z Gambino?
Była Diane Giacalone.
Prokuratorzy nie chcieli tej sprawy. Wzięła ją Diane Giacalone.
Dziewczyna z sąsiedztwa ścigająca złoczyńców.
- Panie Cutler. - Dzień dobry.
Prawnik Gottiego, Bruce Cutler.
- Kogo pan reprezentuje? - Johna Gottiego.
Chłopak z Brooklynu, który był zakochany w Johnie Gottim.
Bruce Cutler, komedia.
Chyba sam chciał być Johnem Gottim.
Ubrał się jak John Gotti,
podawał nam ręce i całował w policzek jak mafiozo.
Było też wielu świetnych adwokatów,
którzy bronili swoich klientów.
Wyznaję jedną żelazną zasadę.
Nigdy nie pytam klienta, co się stało.
Szczerze mówiąc, mam to w dupie.
Bronię klienta przed tym, co rząd chce mu udowodnić.
Na tym polega bycie adwokatem.
Nazywam się Michael Shapiro.
We wrześniu 1985 roku miałem 35 lat.
Pracowałem nad sprawą Gottiego.
SĄD FEDERALNY
Główne zarzuty dotyczyły RICO.
RICO to ustawa antykorupcyjna przeciw przestępczości zorganizowanej.
Prokuratorzy lubią oskarżenia w świetle RICO,
ponieważ można wykorzystać przestępstwa,
za które już są wyroki skazujące.
Obrona wiedziała, że rząd nigdy nie przegrał sprawy RICO.
W sprawie Gottiego jednym z zarzutów
było zabójstwo Jimmy’ego McBratneya na Staten Island.
Gotti przyznał się do winy.
Odsiedział za to wyrok.
Jedynym pytaniem dla ławy przysięgłych było to,
czy zabójstwo i inne zarzuty z aktu oskarżenia na podstawie RICO
miały związek z przewodnictwem rodzinie mafijnej Gambino.
Właśnie to Diane Giacalone chciała udowodnić.
Jestem młody, pracuję od pięciu lat.
Mam w sobie dużo energii i werwy.
Siedzę w tylnym rzędzie.
John wstaje, rozgląda się po sali i widzi mnie.
Nie należę do niskich. Mówi: „Hej! A ty to kto?”
Wstałem i się rozejrzałem.
Spytałem: „Mówi pan do mnie?”
Odparł: „Tak. Kim jesteś?” Mówię: „George Gabriel”.
„Jestem w zespole Bruce’a Mouwa. Mam obserwować…”
„To idź i powiedz temu Bruce’owi Mouwowi,
że wrócę do domu bez wyroku”.
Mówię: „Okej”.
„Jeśli tak, to osobiście panu pogratuluję”.
Wtedy nie wiedziałam, jak pewnie większość reporterów,
że FBI nie chciało, by Giacalone prowadziła tę sprawę.
Czuć było napięcie.
Diane Giacalone wniosła oskarżenie przeciwko Gottiemu i jego ludziom.
Wśród nich był niejaki Willie Boy Johnson.
Był lojalistą Gottiego. Znał się z Gottim od dzieciństwa.
Ale był też wtyką.
Willie Boy Johnson współpracował z FBI.
Od lat, ale nikt nie wiedział. Nikomu o tym nie mówiliśmy.
Poprosiliśmy Diane Giacalone, by odstąpiła od oskarżenia go.
Powiedziałem szefom,
że jeśli jej nie powstrzymamy,
Gotti go zabije,
jeśli wyjdzie, że był informatorem.
Johnson nie był zwykłym informatorem.
Był też brutalnym przestępcą.
Brał osobisty udział w najbardziej brutalnych akcjach grupy.
Nie mogliśmy wyłączyć go z aktu oskarżenia
i wnieść tej sprawy.
Na sali sądowej, Diane Giacalone, ku przerażeniu FBI,
wyjaśniła sędziemu, że…
Chcieliśmy aresztować jednego z oskarżonych,
bo był informatorem przez 15 lat.
Nazywają go Willie Boy. Siedzi obok Johna Gottiego,
ale już nie jest mu taki bliski.
To było szokujące. Gotti siedział obok niego.
Sposób, w jaki to ujawniono, był okropny.
Willie Boy był przy nim od lat.
Dobrze zarabiał. Znał wszystkie pięć rodzin.
Gdy podnieśli Williego Boya z podłogi,
Gotti rzucił mu mordercze spojrzenie.
Żadna firma ubezpieczeniowa nie sprzedałaby mu polisy na życie.
Nie podobało nam się to, co robiliśmy, ale zrobiliśmy to, co konieczne.
Wiedzieliśmy, że on długo nie pożyje.
Gdy mamy informatora,
obiecujemy mu, że nie ujawnimy jego tożsamości.
Diane Giacalone to przekreśliła.
W sądzie asystentka prokuratora Diane Giacalone
rozpoczęła swoją przemowę do ławy…
Mowa wstępna Diane Giacalone była całkiem dobra.
Imponująca.
Zaczęłam od zabójstwa McBratneya,
bo pokazało dojście Johna Gottiego do władzy.
Potem mówiłam o różnych elementach aktu oskarżenia.
Przeszłam przez lichwę, porwanie,
aż po hazard.
Według niej przestępstwa, za które inni oskarżeni w tym procesie
odsiedzieli już wyroki, nie były odosobnionymi incydentami,
ale świadczą o przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej.
Czułam, że wykonałam swoje zadanie i byłam zadowolona.
To był ostatni raz, kiedy tak pewnie czułam się w sądzie.
Adwokat Gottiego, Bruce Cutler, przystąpił do ataku.
Bruce Cutler ją ukrzyżował.
Bruce kazał ławie przysięgłych
potraktować zarzuty jak zjełczały gulasz.
Pamiętam, bo napisałam to dla niego.
Powiedział, że nie da się zrobić zjadliwego gulaszu
z tych wszystkich popsutych składników, nieważne, jak długo by się gotowały.
W swoim wystąpieniu Bruce Cutler zwyczajnie…
Wziął akt oskarżenia
i powiedział, że to śmieci.
Podarł go na pół, co wyglądało bardzo dramatycznie.
Ława przysięgłych nie mogła oderwać wzroku.
Wyrzucił akt oskarżenia do kubła na śmieci i powiedział…
„Miejsce śmieci jest w koszu”.
Mówił tak kwieciście i dramatycznie.
Wszyscy byli w szoku.
W sprawę było zamieszanych wiele osób. To zawsze jest spore ryzyko.
Nie mówimy o ludziach z ulicy.
Mówimy o przestępcach z mafii.
A kto inny zeznaje w mafijnym procesie?
Byłem pierwszym świadkiem w procesie Johna Gottiego z 1987 roku.
Byłem głównym świadkiem.
W 1984 roku aresztowano mnie ze 110 gramami kokainy.
Wyznaczono milion dolarów kaucji.
Gdy byłem w więzieniu latem 1984 roku, odwiedziła mnie żona.
Moi dwaj synowie czekali przed salą odwiedzin.
Gdy wyszła, zobaczyłem, że moi synowie płakali.
Wtedy postanowiłem, że zostanę wtyką.
Musiałem wyjść z więzienia. Nie chciałem, by cierpieli.
Zadzwoniłem, gdzie trzeba i zacząłem współpracować z rządem.
Nie wiedziałem, że dwa lata później
będę zeznawał przeciwko Johnowi Gottiemu.
Sal Polisi miał wiele wspólnego z tą grupą.
O wszystkim opowiedział.
To mądry i elokwentny mężczyzna.
Bruce wstał i powiedział, że to „brucyfikacja”.
To świetnie opisuje podejście Bruce’a do przesłuchań.
Bruce Cutler atakował mnie codziennie przez siedem dni.
Nazwał mnie szumowiną i tchórzem.
Wiedział o mnie nawet to,
z iloma laskami uprawiałem seks jednej nocy,
obciąłem facetowi jaja.
Musiałem przyznać, że to prawda.
John Gotti siedział na końcu ławy oskarżonych.
Położył prawą rękę na stole
i zrobił z niej pistolet.
Wiedziałem, co to znaczy.
„Już po tobie”.
Poza Salem Polisim,
Diane Giacalone liczyła na kilku innych świadków.
Świadkowie, którzy kłamali w przeszłości,
Zdobyli nową tożsamość, handlowali narkotykami,
mordowali.
Mniej wiarygodnych świadków trudno sobie wyobrazić.
Było to całe zoo szumowin.
James Cardinali jest świadkiem koronnym.
Wchodzili po kolei na mównicę.
Jeden po drugim byli coraz mniej wiarygodni.
Cardinali powiedział, że nie chciał zeznawać,
ale wolał to, niż krzesło elektryczne za morderstwo.
Drugim świadkiem był Dominick LoFaro.
Dominick LoFaro przyznał się, że okłamał władze federalne.
Wpierw mówił, że zabił ponad 15 osób.
Dziś zeznał, że to tylko dwie.
Wyszliśmy na niekompetentnych.
Zły obrót w sprawie przeciwko Johnowi Gottiemu.
Matthew Traynor okradł bank.
Teraz ma zeznawać przeciwko Gottiemu.
Matthew Traynor był problematycznym, ale pożytecznym świadkiem.
Póki nie przestałam mu wierzyć.
Zaczął mówić rzeczy, które nie miały dla mnie sensu.
Wtedy postanowiliśmy, że nie będzie już świadkiem.
Zeznawał w obronie i powiedział,
że Diane Giacalone próbowała go przekupić.
Dostałem narkotyki, jakie chciałem. Dostałem alkohol.
Powiedział, że dała mu swoje majtki z szuflady,
żeby zrobił sobie dobrze.
Mogłem rozładować napięcie seksualne.
Matthew Traynor został później skazany za krzywoprzysięstwo.
Zwróciłam się do kolegi, prawnika: „Jaki przysięgły by w to uwierzył?”.
Zwyczajowo w Nowym Jorku
prokuratura nie kontaktuje się z prasą.
Za to płaci się adwokatom.
Bruce znał się na kontaktach z prasą lepiej niż inni obrońcy, jakich znałam.
Wiedział, jak korzystać z prasy i umiał zażartować.
Niemiło cię widzieć, Geraldo. Nie przepadam za tobą.
John Gotti miał własny zespół PR-owy
na podób sekretarza prasowego Białego Domu.
Według Cutlera rząd nie lubi eleganckich mężczyzn, hazardzistów,
takich jak John Gotti.
Raczej nie miałam uprzedzenia do szykownych ubrań.
Uważałam siebie za elegancką kobietę.
Bruce Cutler powtarzał, że rząd zrobi wszystko,
by wsadzić Gottiego do więzienia.
Cutler twierdzi, że rząd chce dorwać Gottiego.
Liczyli, że przysięgli to usłyszą,
a opinia publiczna i rodziny przysięgłych podłapią.
To wszystko wzmocniło wizerunek Johna Gottiego…
Zawsze był szanowany wśród ludzi.
…a opinia publiczna to podchwyciła.
Ciężko mi uwierzyć w to, co o nim mówią.
Jaki ojciec chrzestny? To dobry człowiek.
Dobry wieczór. Oto wieczorne wiadomości.
Mówi Dan Rather.
Werdykt ogłoszono w piątek.
Pamiętam, gdzie byłem, gdy go usłyszałem.
W parku w północnej części Nowego Jorku. Słuchałem radia All News 88.
Byliśmy w terenie z partnerem. Jeździliśmy po okolicy.
Usłyszeliśmy o tym w wiadomościach w radiu…
John Gotti uniewinniony przez ławę przysięgłych
w sprawie spiskowania i gangsterstwa.
Uniewinniono go ze wszystkich zarzutów.
Niedowierzanie.
To głównie czułam.
Niedowierzanie.
Czułam się tak, jakby ktoś mnie pobił.
Bolało mnie całe ciało.
To ogromna porażka w walce rządu z grupą przestępczą.
John Gotti wyszedł z sądu jak gwiazda.
Jak się pan czuje?
Przez pół roku procesu rząd niczego mu nie udowodnił.
- Jak się pan czuje? - Zdziwiony?
Byłem oszołomiony.
To była pierwsza udana obrona w sprawie związanej z zarzutami RICO.
Boże, błogosław Amerykę.
Uniewinnienie jest słuszne.
Oboje się go spodziewaliśmy i się z niego cieszymy.
Gdy zapadł wyrok uniewinniający,
okrzyknięto Bruce’a Cutlera najlepszym adwokatem.
Ale to nie była zasługa Bruce’a Cutlera.
Sprawa się rypnęła, bo ławnik dostał 60 tysięcy dolarów.
Przysięgli odjechali do domów rządowymi limuzynami.
Mówiłem Diane Giacalone:
„Serio każesz odwozić przysięgłych limuzynami
do ich domów na Brooklynie?”.
„Myślisz, że mafia jest głupia? Pojadą za nimi”.
„John Gotti kogoś przekupi”.
Ona na to: „Sal, oglądasz za dużo telewizji”.
Zaśmiałem się.
Kiedy go uniewinniono, wiedziałem, że to zrobił.
John Gotti miał powody do uśmiechu,
gdy szedl do domu, otoczony kamerami.
Dopiero później dowiedziałam się, że przekupił przysięgłego.
Przegapiłam wiele sygnałów.
Nie zauważyłam, że John Gotti nigdy się nie denerwował.
Nigdy.
Był bardzo radosny. Wiedział, że nie może zostać skazany.
To, co dla każdego innego oskarżonego byłoby ryzykowne,
dla niego było zwykłą rozrywką.
Po uniewinnieniu odbyła się wielka impreza.
Zaproponowałem partnerowi,
żebyśmy udali się pod Bergin Hunt & Fish Club.
Zastaliśmy tam tłum gangsterów, w tym Johna Gottiego.
Podszedłem do niego i powiedziałem:
„Pewnie mnie nie pamiętasz. George Gabriel”.
„Mówiłem, że przyjdę pogratulować. Gratuluję”.
„Do zobaczenia”.
Zawróciłem, wsiadłem do auta i pojechaliśmy.
GOTTI: ULUBIENIEC AMERYKANÓW
Po tym procesie kupił łódź.
Na jej tyle widniał napis „Niewinny”.
Władze twierdzą, że John Gotti to bezlitosny zabójca,
najbardziej bezwzględny boss w Ameryce.
Gottim zainteresowali się paparazzi.
To dlaczego jest taki popularny?
Z bossa mafii
stał się nowojorską gwiazdą.
Gotti ma swoje pięć minut.
Magazyn Time zamówił u Andy’ego Warhola
portret, który miał trafić na okładkę.
MAFIA PRZED SĄDEM
Są bohaterowie, którzy robią cuda dla kraju,
a nie widnieją na okładce magazynu Time.
Pan Gotti jest niemal tak samo sławny ze swojego stylu,
jak z bycia królem zbrodni.
Wtedy zyskał przydomek.
Nazywają go „Wytwornym Donem”.
Przez Gottiego staliśmy się gwiazdami. Ludzie chcieli być tacy jak my.
Gwiazdy chciały się z nami spotykać.
Wciągałem z Andym Warholem i Davidem Bowie.
Zaufali nam, bo wiedzieli, że nie damy cynku do gazet.
I że mamy dobrą kokę.
Był wspaniale, bo wiedliśmy bogate i emocjonujące życie
pełne prestiżu i przepychu.
Byłem z nim jednej nocy.
Brooke Shields wsadziła mu swój numer do kieszeni w Club A.
Podarł go. A ja na to: „Co ty wyprawiasz?”
Mówił: „Jest w wieku mojej córki”.
Odparłem: „Daj mi ten numer”.
Wracamy z żartem
o najsłynniejszym ojcu chrzestnym Ameryki,
nowojorskim Wytwornym Donie.
Ludzie oglądali go w telewizji, ubranego w gajer za dwa tysiące dolców,
z ułożonymi włosami, i go uwielbiali.
Był wielką gwiazdą.
A za zamkniętymi drzwiami był bezwzględnym zabójcą.
Oto człowiek, który miał tę robotę przed nim.
Oto, co robi z człowiekiem stres.
GRUPA ZADANIOWA DO SPRAW PRZESTĘPCZOŚCI ZORGANIZOWANEJ
Mieliśmy z Gottim remis dwa do dwóch.
Proces Diane Giacalone opierał się głównie na zeznaniach informatorów.
W kolejnym musieliśmy użyć podsłuchu,
aby przechwycić rozmowy Johna Gottiego.
Wciąż mieliśmy dowody z podsłuchu w Bergin Club.
Mieliśmy świetne nagrania.
Chcieliśmy założyć własną sprawę.
Mieliśmy rozmowy, których nie miał nikt.
Byliśmy konkurencją dla FBI.
FBI musiało się bardziej postarać.
FEDERALNE BIURO ŚLEDCZE
Jeszcze nie wszczęto sprawy przeciwko Johnowi Gottiemu.
Wiedzieliśmy, co miał za uszami,
ale on chodził wolno.
Wszyscy wiedzieli, on też,
że władza po niego wróci.
Rząd nie miał wyboru.
W każdej z tych spraw
należało ściśle współpracować z prokuratorem.
Chodziło o wschodnią dzielnicę Nowego Jorku.
Laura Ward była bardzo kompetentną prokuratorką,
bardzo uzdolnioną i błyskotliwą. Świetnie się z nią pracowało.
Po Diane Giacalone FBI od razu skupiło się na Gottim.
Chcieliśmy wsadzić go do więzienia.
George Gabriel miał za zadanie dopaść Gottiego.
Nie chciałem się śpieszyć.
Skoro raz udało mu się przechytrzyć władze federalne,
musieliśmy zebrać na niego naprawdę twarde dowody.
Musiały być bardzo mocne.
George chciał dopaść Gottiego,
ale musiał zebrać dobry materiał.
SIERPIEŃ 1988 ROKU
Pracowaliśmy nad sprawą Johna i prowadziliśmy obserwację.
Nagle zadzwonił do mnie ktoś z wydziału z New Jersey.
Zabójstwo przed domem na Brooklynie, wygląda na porachunki mafijne.
Ofiara to Wilfred „Willie Boy” Johnson,
bliski współpracownik znanego szefa mafii, Johna Gottiego.
Jego los był przesądzony. Był skończony. Miał iść w piach.
Johnson został kilkakrotnie postrzelony w głowę.
Mafiozi mają zasadę. Nie mordują przed domem.
To obraza dla żony i dzieci.
Ale jeśli kogoś nienawidzą
i chcą zostawić wiadomość, kropną go przed domem.
Przykro mi, że zginął i żal mi jego rodziny,
ale taki jego koniec był nieunikniony ze względu na życie, jakie wiódł.
Dzień po zamordowaniu Johnsona przez ludzi Gottiego…
Dzień dobry, panie Gotti.
Złapaliśmy Gottiego, gdy wychodził z domu.
Spytaliśmy go, co sądzi o Johnsonie.
„Co pan myśli?” Odparł: „Każdy z nas kiedyś umrze”.
Po kilku miesiącach jego rządów
informatorzy dali nam cynk, że Gotti planował
utworzyć siedzibę w Ravenite Social Club.
TYLKO DLA CZŁONKÓW
Kiedy John przejął Ravenite, wyczyścił środek i wybudował mur z cegły.
Wstawił małe okienko, żeby nic nie było widać.
Zbudował fort.
Ravenite jest w dzielnicy Little Italy.
Swoje siedziby mają tam wszystkie rodziny przestępcze.
Mają tam restauracje i kluby.
To ich podwórko.
Nie byliśmy stamtąd.
Nie mogliśmy tam wejść bez zauważenia.
Wszyscy mieszkańcy tamtej dzielnicy
są lojalni wobec mafiozów, więc trudno jest cokolwiek zrobić.
Dawaliśmy ludziom pracę, a w Dzień Dziękczynienia indyki.
Ludzie dorastali przy nas i nam ufali,
a my im pomagaliśmy.
Zawsze służyliśmy przysługą.
Nie boję się. Czuję się bezpieczniej.
- Bezpieczniej? - Oczywiście.
Dlaczego?
Póki co tylko tutaj nie ukradziono mi auta.
W Ozone Park na Mulberry Street
to my byliśmy tymi złymi, a nie dobrymi.
Mimo to musiałem wykonywać swoją pracę. Wsiadałem więc w samochód.
Miałem taki obserwacyjny.
Parkowałem tak, by mieć dobry widok na klub.
Czysto.
Siadałem z tyłu z kamerami
i czekałem, aż zaczną się pojawiać ludzie.
Kilka razy szli ulicą i pukali do każdego auta,
mówiąc „Wiemy, że tam jesteś”.
Chcieliśmy umieścić gdzieś kamerę na stałe.
W takim miejscu,
aby nagrywała wejście do klubu.
Lepiej byśmy się zakonspirowali.
Znaleźliśmy mieszkanie na szóstym piętrze, ze dwie przecznice dalej.
Zdobyliśmy miejscówkę.
Naszą własną bazę operacyjną.
Tyle tylko, że była dość oddalona.
Korzystałem z pomocy oddziałów specjalnych.
Mieliśmy szczęście,
bo Biuro dysponowało bardzo nowoczesnym sprzętem.
Mało kto wiedział o jego istnieniu, łącznie ze mną.
Byliśmy agentami technicznymi.
Naszym zadaniem było opracować,
wdrożyć i zainstalować urządzenia monitorujące,
aby umożliwić zdobycie dowodów
i skazać nowojorskich mafiozów.
Zainstalowaliśmy nowoczesny, teleskopowy sprzęt do monitoringu,
który pozwolił nam nagrać wszelką aktywność
przy wejściu do Ravenite i na ulicy przyległej do tego klubu.
Sprzęt działał non stop.
Najpiękniejsze było to, że sprzęt ten umożliwiał zrobienie nagrań z oddali,
które wyglądały jak z 30 metrów.
Nawet o 20.00 w środku zimy zdawało się,
że jest 15.00.
Kamera z tej lokalizacji
nagrywała piękne czarno-białe filmy kręcących się tam ludzi.
Można było ich rozpoznać.
Widać było, co mieli na sobie i czym przyjechali.
Perełka wywiadu.
Ta technologia była oszałamiająca.
W latach 1989-1990 roku Ravenite był w pełnym rozkwicie.
John zawsze tam był ze swoją świtą.
Najbardziej pomocną rzeczą, jaką Gotti zrobił,
było to, że w każdą środę sprowadzał kapo
z ich wspólnikami i żołnierzami.
John Gotti,
Frankie LoCascio,
Sammy Gravano.
Podał nam na tacy cały zarys rodziny.
Mafia z zasady jest tajną organizacją.
To, że wszyscy zjawiają się w jednym miejscu,
w biały dzień, nie ma z tajnością nic wspólnego.
John Gotti był gangsterem. Gówno go obchodziło FBI.
W dupie miał, czy FBI go sfotografuje.
Wszyscy na legalu pojawiali się na froncie,
bo uważał, że mają się nie ukrywać i nie bać się policji.
Kapo i mafiozi nie będą się chowali po domach.
Mieli tam bywać, razem z nim.
To nie było mądre, ale Gotti miał się za niepokonanego.
Gotti nie siedział w klubie.
Wychodził na spacery po okolicy.
Widać było dynamikę zmian w hierarchii.
Pewnego dnia
John i Sammy wyszli na spacer.
Zaczęło mżyć.
Sammy trzymał Johnowi parasol. John nie robił tego sam.
Metr za nimi szli ochroniarze,
którzy mieli go chronić.
Innym razem widać, jak ktoś najpierw wita się z Johnem,
zanim poda rękę Sammy’emu.
Wszystkie te elementy dają wyobrażenie
o tym, jak wyglądała struktura władzy.
Kto jest kim, bliskość relacji jednych
i dystans innych.
Po takich spotkaniach informatorzy dawali nam cynk,
że Gotti prowadził rozmowy o przestępstwach.
Ale nie wiedzieliśmy, co konkretnie mówił.
Uzbrojeni w te informacje, złożyliśmy wniosek
o założenie podsłuchu w klubie.
Po otrzymaniu zgody
wróciłbym do agenta specjalnego,
by dowiedzieć się, jak to zrobić.
Nie mieliśmy żadnej praktycznej wiedzy
na temat tego, jak wyglądało wnętrze klubu Ravenite,
gdzie siadali ludzie i sam John.
Gdzie byli jego porucznicy i gdzie odbywały się rozmowy.
Czasem technicy muszą wejść do środka,
aby sprawdzić, jaki sprzęt będzie im potrzebny.
Gdybyśmy mieli wrócić późno,
w środku nocy, w ciemności,
to wiedza, co i jak było ustawione w pomieszczeniu
bardzo by nam pomogła.
Policja nie może wejść do mafijnego klubu
w biały dzień.
Musieliśmy ich przekonać, żeby nas zaprosili.
Zrobiliśmy to pod przykrywką konieczności wezwania pomocy.
Spowodowaliśmy pewne problemy techniczne
w połączeniach telefonicznych w Ravenite.
Sprowokowały one członka rodziny Gambino
do wezwania serwisanta z firmy telekomunikacyjnej.
Zamiast niego z wizytą wpadli do nich jednak
agenci z Federalnego Biura Śledczego.
Przyjechałem przebrany za serwisanta.
Gdy po raz pierwszy wszedłem do Ravenite od razu zauważyłem,
że wnętrze było bardzo prymitywne.
Co ciekawe, na ścianie wisiał portret Gottiego,
w pokoju, w którym siadał.
Zaobserwowaliśmy,
że odbywała się tam jakaś operacja bukmacherska.
Mieli coś, co wyglądało na faks podłączony do linii telefonicznej.
Chcieli, żebym naprawił to ustrojstwo.
Powiedzieli, że odwdzięczą się, jeśli mi się to uda.
Udało nam się „rozwiązać ich problem”.
Byli zachwyceni.
Jeden z członków grupy podszedł i wręczył mi
dwa nowiutkie, studolarowe banknoty,
które, jako pracowity człowiek, przyjąłem.
Wyszliśmy, a dzięki uprzejmości rodziny mafijnej Gambino,
kilku członków ekipy technicznej
poszło tamtego dnia na pizzę i piwo.
Wiedzieliśmy już, gdzie umieścić podsłuch.
W Ravenite były dwie sale.
John miał stolik na zapleczu i tam zwykle siadał.
Tam odbywał rozmowy.
Podsłuch musiał być jak najbliżej tego stolika.
W latach 80. byłem agentem specjalnym FBI.
Byłem jednym z sześciu agentów specjalnych od zamków w kraju.
Miałem partnera, Kena Readera. Genialnie otwierał zamki.
Kenny otrzymał zadanie.
Miał dorobić klucz do Ravenite.
Dorabianiem kluczy od setek lat zajmują się ślusarze.
To sztuka.
Wkładasz pusty klucz do zamka,
a po wyjęciu widać na nim ślady.
Potem należy go odpowiednio spiłować.
Na końcu otrzymuje się klucz do otwarcia drzwi.
Zwykle zajmuje to około 15 minut.
…22 do Kenny’ego.
W tym przypadku Kenny’emu zajęło to cztery godziny.
Za każdym razem, gdy wkraczał do akcji,
Osiem-trzy-siedem, 820.
odwołano go i mówiono, że ktoś idzie.
Ale późnym wieczorem
w końcu dorobił klucz i byliśmy gotowi na wejście.
Po wejściu
potajemnie zainstalowaliśmy mikrofony,
nadajniki, podsłuchy i tak dalej.
Musieliśmy się starać, by je ukryć.
Musieliśmy być bardzo ostrożni.
Światło było słabe. Trzymaliśmy jedynie latarki w zębach.
W końcu zrobiliśmy testy audio.
Raz, dwa, trzy, cztery. Cztery, trzy, dwa, jeden.
Słyszysz mnie, Charlie?
Charlie odpowiedział…
Głośno i wyraźnie.
Bardzo fajnie się zgraliśmy.
To było coś.
Dwie godziny i nas nie było.
Gdy podsłuch już działa, z ekscytacją zakładaliśmy słuchawki.
Słuchaliśmy nagrań,
szukając czegoś, co moglibyśmy wykorzystać.
Z przodu stała maszyna do lodu.
Był też automat do cappuccino.
Wychwytywaliśmy każdy możliwy dźwięk.
Wiedzieliśmy, że toczy się dużo rozmów.
Żadnej nie słyszeliśmy.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Nic nie było słychać.
To była strata czasu i energii.
Jeśli mikrofony są źle ustawione, konsultujemy się z oddziałami specjalnymi.
Zastanawiamy się, czy możemy to jakoś poprawić.
A potem trzeba rozważyć ryzyko powrotu.
Wkraczaliśmy do Ravenite kilkanaście razy
w ciągu 14 miesięcy, ciągle przestawiając mikrofony.
Poprawiliśmy podsłuch. Przesunęliśmy go obok stołu.
Przesunęliśmy go na sufit nad stołem.
Próbowaliśmy różnych rzeczy, ale to była akustyczna katastrofa.
Za dużo ludzi w małej sali.. To było bardzo frustrujące.
Mieliśmy nagrania wideo. Widzieliśmy, jak przychodzą i wychodzą.
Widzieliśmy ich spacery.
Mieliśmy pluskwę, ale nic nie słyszeliśmy.
Nie mogliśmy polegać na taśmach.
Musieliśmy coś wymyślić.
WYDZIAŁ DS. PRZESTĘPCZOŚCI ZORGANIZOWANEJ
Choć słyszeliśmy, że FBI ma własne podsłuchy,
to i tak zbieraliśmy własne dowody.
Wróciliśmy do starych nagrań z podsłuchu
z Bergin Hunt & Fish Club z 1986 roku.
Pewnego ranka przychodzi do mnie Greg.
W kółko słuchał nagrań z podsłuchu u Gottiego.
Znalazł coś, co wszyscy inni przegapili.
Greg był tym zachwycony.
Trzeba znać Grega, żeby to docenić.
Napisał liścik.
Położyłem mu na biurku karteczkę,
z prośbą, by przejrzał transkrypcję.
Na wypadek, gdyby miał wypadek w drodze do domu
i nie był w stanie nam tego nazajutrz powiedzieć.
Tę rozmowę przechwycono w 1986 roku.
Dotyczyła szefa związku zawodowego, który był w Bankers and Brokers.
RESTAURACJA BANKERS AND BROKERS
Bankers and Brokers to restauracja na Manhattanie.
Należy do mafioza z rodziny Gambino.
Zatrudnił stolarzy spoza związku zawodowego.
Prezes związku zawodowego stolarzy,
O’Connor, jeśli się nie mylę,
poszedł do niego z wątami, że wziął kogoś spoza związku.
Związek stolarzy był kontrolowany przez mafię.
Postanowił wziąć sprawy w swoje ręce.
Poszedł tam i rozebrał wszystko, co świeżo zrobiono.
Właściciel był człowiekiem Gottiego,
jednym z jego żołnierzy, więc rodzina Gambino wkroczyła do akcji.
Urzędnik nowojorskiego Związku Stolarzy został postrzelony
w holu biura związku.
Ślady sugerują gangsterskie ostrzeżenie.
Rozmowa była bardzo konkretna.
John O’Connor.
Wspomniał o O’Connorze.
Ofiarą był 49-letni John F. O’Connor.
Sześć-zero-osiem.
Wspomniał o 608. To ten związek.
Wiceprzewodniczący komórki 608 Zjednoczonego Związku Stolarzy.
Na Broadway, numer 1964, czy jakoś tak.
Tuż przed siódmą O’Connor wszedł do tego budynku
na rogu Broadway i 51st Street, gdzie mieściło się jego biuro.
Wspomniał…
Dowalimy mu.
„Dowalimy mu”.
O’Connor dostał cztery strzały w pośladki.
Słuchałem nagrania i się cieszyłem. To była bomba.
Jutro mu dowalimy.
Mieliśmy dowody zbrodni.
Jutro mu dowalimy.
Nagle słyszymy, że Gotti został aresztowany.
Manhattan wniósł oskarżenie o spiskowanie przeciwko Gottiemu
w związku ze strzałami z maja 1986 roku
oddanymi w kierunku związkowca Johna O’Connora.
Zadzwoniłam do informatora z FBI, który powiedział:
„John Gotti nie został aresztowany”.
„Gdyby został, wiedziałbym”.
To wszystko.
Ale nie wiedział.
A nie wiedział dlatego,
że wydział do spraw przestępczości zorganizowanej
działał samodzielnie,
nie współpracował z FBI.
Chciał rozgłosu na temat aresztowania Gottiego.
Nie mogliśmy wystarczająco szybko przeprowadzić sprawy,
więc to oni wnieśli sprawę do prokuratury
i się nią zajęli.
Była to niemal rywalizacja. „Oni nie mogą, a wy?”
Powiem, co słyszałem.
Zrobią wszystko, żeby wsadzić mnie za kraty.
Wszyscy ci ludzie rywalizowali ze sobą
o chwałę oskarżenia Johna Gottiego.
Nie spoczną, póki mnie nie zamkną.
John Gotti ich wyzwał:
„Chcecie, to mnie złapcie”.
„Pieprzcie się”.
- Gotów na kolejny proces? - Jak zawsze.
Napisy: Agata Martelińska