(จอนส์ ถนนสาย 12)
มาเฟียหลายคนมีฉายา
ตั้งตามสิ่งที่คนคนนั้นเคยทำ หรือชอบทำ
อย่างเช่น ถ้าชอบกล้วย ก็จะได้ฉายาว่า โจอี้ บานาน่า
ผมได้ฉายาว่าซัลลี่ อูบัตซ์
เพราะในภาษาอิตาลี "ปัซโซ่" แปลว่าคลั่ง "ปัซโซ่"
เพราะผมทำอะไรอุกอาจ
ตอนอายุ 31 ผมได้รับคำสั่งจากมาเฟีย
ให้ไปฟลอริดา ไปเตือนไอ้คนคนหนึ่ง
ที่นอนกับเมียของเด็กแก๊ง
ผมก็เลยบินไปฟลอริดา เจอชายคนหนึ่งที่นั่น
เขาเอาเครื่องแบบยูพีเอสให้ผม กับรถของยูพีเอส แล้วผมก็ไปที่บ้านหลังนั้น
ผมเคาะประตู
เอากล่องเล็กๆ ไปส่ง แฟนเขาเปิดประตู
ผมผลักเธอไปด้านข้าง เข้าไปในบ้าน เอามีดจอคอหอยหมอนั่น
จับเขามัดไว้กับโต๊ะพูล
แกไปลงโทษมัน
ผมถอดกางเกงเขาออก
ทรมานมัน
แล้วผมก็เฉือนอัณฑะเขา
ไม่ใช่แค้นส่วนตัว แต่มันคือหน้าที่
มาเฟียมีกฎเหล็กอยู่สามข้อ
ห้ามไปยุ่งกับเมียของเด็กแก๊งด้วยกัน
ห้ามค้ายา และห้ามร่วมมือกับตำรวจ
หุบปากไปซะ
แกน่ะ เปิดปากพูดไม่หยุด
โทษคือถึงตาย
ในตอนนั้น นั่นคือการทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
ทุกๆ สองวินาทีเลย เฮ้ย หุบปากสิวะ
ต้องเก็บทุกอย่างเป็นความลับ
เราไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยข้อมูล
ห้ามเป็นหนอนบ่อนไส้ หรือปลาเน่าในเข่ง
ถ้าฉันถูกจับได้ว่าให้ข้อมูล ฉันเองก็เป็นหนอนบ่อนไส้เหมือนกัน
ถ้าเป็นหนอน ก็จะโดนทรมาน
พวกมันจะเฉือนคุณเป็นชิ้นๆ แล้วจุดไฟเผา
ทำให้คนคนนั้นทรมาน
ฉันเอาเน็กไทรัดคอมัน แล้วก็ดับลมหายใจมัน
หลายๆ ครั้ง พวกมาเฟียจะปล่อยศพไว้อย่างนั้น
พวกมันอยากเชือดไก่ให้ลิงดู ว่าถ้าไม่เคารพ ไม่ภักดี จะเป็นยังไง
แกไปบอกไอ้เวรนั่น
ว่าจอห์น กอตติคนนี้จะกุดหัวแม่งซะ
ไอ้ห่า
กุดหัวแม่งเลย
(ปราบเจ้าพ่อ)
หัวหน้าหนึ่งในแก๊งอาชญากรรม ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ
ได้รับการพิจารณาคดีที่นิวยอร์ก
อัยการตั้งข้อกล่าวหาว่าจอห์นกอตติ
ฆ่าคนเพื่อเบิกทางให้ตนเองเป็นหัวหน้าแก๊ง
ฉันชื่อไดแอน แจ็คคาโลนี่
ในช่วงยุค 80 ฉันเป็นผู้ช่วยอัยการสหรัฐฯ
ในเขตตะวันออกของนิวยอร์ก
เราสืบสวนองค์กรอาชญากรรม เราสืบสวนคดียาเสพติด
คดีจี้ปล้น เรียกได้ว่าทุกอย่างนั่นแหละ
และในปี 1985 เรายื่นฟ้องจอห์น กอตติ
และสมาชิกแปดคนของตระกูลแกมบีโน่
(หัวหน้ามาเฟียผู้โด่งดัง)
ข้อกล่าวหามีฆาตกรรม
การพนันผิดกฎหมาย ปล่อยเงินกู้
และการปล้นรถบรรทุก
เดิมพันคืออิสรภาพของตัวเขาเอง และตำแหน่งอันเป็นที่โจษจัน
ตำแหน่งหัวเรือใหญ่ตระกูลอาชญากรรม ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ
ขณะที่เรามุ่งเป้าไปที่จอห์น
และกำลังคิดหาทางว่าจะทำคดีนี้ยังไง
จู่ๆ เราก็ได้ข่าวว่า คดีของไดแอนใกล้จะได้พิจารณาแล้ว
เราทุกคนต่างก็… ประหลาดใจนิดหน่อย
เอฟบีไอไม่ได้เกี่ยวข้องกับการสืบสวน
เราสืบสวนกอตติแยกต่างหาก
เรื่องนี้ก็เลยมีความขัดแย้งค่อนข้างเยอะ
มีแค่เราที่มีรูปคดี
หน้าที่รับผิดชอบในการจัดการเขาจึงตกอยู่ที่เรา
เราคิดว่าเรามีหลักฐานมากเกินพอ
ที่จะเอาผิดจอห์น กอตติและพวก
ระยะเวลาที่นำมาพิจารณาในข้อหานี้คือ 18 ปี
ตอนที่กอตติเป็นนายกองของแก๊ง ก่อนที่จะได้ขึ้นเป็นนายใหญ่ของตระกูล
หากถูกตัดสินว่าผิด กอตติอาจต้องจำคุก 20 ปี
(กันยายน 1986)
(การพิจารณาคดีรอบสอง วันที่ 1)
ข้างนอกศาลอย่างกับเวทีละครสัตว์
เป็นบรรยากาศที่สับสนวุ่นวาย
ฉันไม่เคยเข้าร่วมการพิจารณาคดี ที่สื่อระดับชาติให้ความสนใจขนาดนี้มาก่อน
นี่เป็นการพิจารณาคดี ที่ประกอบด้วยเหล่าบุคคลน่าทึ่ง
มีจอห์น กอตติ
คุณเป็นหัวเรือคนใหม่ของตระกูลเหรอ
ตระกูลผม บ้านผม ลูกเมียผม
- นั่นคือตระกูลเดียวเหรอ - แล้วตระกูลแกมบีโน่ล่ะ
ไดแอน แจ็คคาโลนี่
อัยการบางคนไม่อยากทำคดีนี้ แต่มีคนหนึ่งอยากทำ ไดแอน แจ็คคาโลนี่
คนท้องที่ที่คอยตามจัดการพวกคนชั่ว
- อรุณสวัสดิ์ คุณคัตเลอร์ - อรุณสวัสดิ์
มีทนายของจอห์น กอตติ ชื่อบรูซ คัตเลอร์
- คุณเป็นตัวแทนให้ใคร - ให้จอห์น กอตติ
เด็กหนุ่มจากบรุกลิน ที่ศรัทธาจอห์น กอตติอย่างเห็นได้ชัด
บรูซ คัตเลอร์ ฮาดี
ผมว่าเขาอยากเป็นจอห์น กอตติ
เขาแต่งตัวเหมือนจอห์น กอตติ
เขาจับมือเรา หอมแก้มเราเหมือนมาเฟีย
แล้วก็มีทนายฝ่ายจำเลยเก่งๆ อีกหลายคน
ที่ว่าคดีให้ลูกความของตัวเอง
ฉันคงบอกว่า ถ้าฉันมีกฎเหล็กสักข้อ
กฎข้อนั้นคือ ไม่ถามลูกความว่าเกิดอะไรขึ้น
เพราะว่าฉันไม่สน ขอพูดตรงๆ
สิ่งสำคัญสำหรับฉันคือ สิ่งที่รัฐบาลบอกว่าพิสูจน์ได้
และนั่นแหละคือหน้าที่ของทนายฝ่ายจำเลย
ผมชื่อไมเคิล ชาพิโร
ในเดือนกันยายน ปี 1985 ผมอายุ 35 ปี
ตอนนั้นผมทำคดีกอตติ
(ศาลรัฐ)
ข้อกล่าวหาหลักคือข้อกล่าวหาริโค
"ริโค" ย่อมาจาก กฎหมายว่าด้วย องค์กรที่ทุจริตและชักจูงให้ผู้อื่นกระทำผิดกฎหมาย
ความดีงามของข้อกล่าวหาริโค จากมุมมองของอัยการ
คือเราสามารถใช้อาชญากรรม
ที่มีการพิพากษาลงโทษไปแล้วได้
ทีมจำเลยรู้ว่ารัฐบาลไม่เคยแพ้คดีริโค
คดีกอตติ ข้อกล่าวหาหนึ่ง
คือการฆ่าจิมมี่ แมคแบรตนีย์ ที่สแตเทนไอแลนด์
กอตติสารภาพ
เขารับโทษจำคุกในข้อหานั้นไปแล้ว
ดังนั้นคำถามเดียวของคณะลูกขุน
คือการฆ่าครั้งนั้น และข้อกล่าวหาอื่นๆ ภายใต้คำฟ้องริโค
มีความเชื่อมโยงกับ ตระกูลอาชญากรรมแกมบีโน่หรือไม่
และนั่นคือสิ่งที่ ไดแอน แจ็คคาโลนี่ตั้งใจจะพิสูจน์ให้ได้
ผมเป็นคนหนุ่ม เพิ่งทำงานมาได้ห้าปี
ผมยังมีไฟลุกโชน ตามที่คนเขาว่ากัน
ผมนั่งอยู่แถวหลังในศาล
จอห์นยืนขึ้นและมองไปรอบๆ ห้องพิจารณาคดี และเขามองเห็นผม
ผมไม่ใช่คนตัวเล็ก เขาพูดว่า "เฮ้ นายเป็นใคร"
แล้วผมก็ลุกขึ้นยืน มองซ้ายมองขวา
แล้วพูดว่า "พูดกับผมเหรอ"
เขาว่า "ใช่ นายเป็นใคร" ผมบอกว่า "จอร์จ แกเบรียล"
"อยู่หน่วยของบรูซ มาว แค่มาสังเกตการณ์แล้วก็…"
"งั้นนายไปบอกบรูซ มาวนะ
ว่าฉันจะกลับบ้าน และฉันจะรอดคดีนี้"
ผมก็ "อ้อ ได้"
"บอกให้นะ ถ้ารอดได้ เดี๋ยวแวะไปแสดงความยินดีด้วย"
ตอนนั้นฉันไม่รู้ และคิดว่ามีนักข่าวไม่กี่คนที่รู้
เอฟบีไอไม่อยากให้แจ็คคาโลนี่ทำคดีนี้
เกิดความตึงเครียด
ตอนที่ไดแอน แจ็คคาโลนี่ ส่งฟ้องจอห์น กอตติกับพวก
ในบรรดาพวกของเขา มีชายที่ชื่อวิลลี่ บอย จอห์นสัน
เขาเป็นผู้ภักดีต่อกอตติ อยู่กับกอตติมาตั้งแต่ทั้งสองยังเป็นเด็ก
แต่เขาก็เป็นหนอนด้วย
วิลลี่ บอย จอห์นสัน ให้ความร่วมมือกับเอฟบีไอมาโดยตลอด
เป็นเวลาหลายปี แต่ไม่มีใครรู้ เราไม่ได้ให้ข้อมูลนี้กับใคร
เราไปหาไดแอน แจ็คคาโลนี่ ขอเธอว่าอย่าส่งฟ้องเขา
และผมจะไปบอกหัวหน้า
"ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง และหาทางหยุดเรื่องนี้ให้ได้
เขาโดนกอตติฆ่าตายแน่
ถ้าเรื่องมันแดงว่าเขาเป็นสายข่าว"
วิลลี่ บอย จอห์นสัน ไม่ใช่แค่เป็นสายข่าวของเอฟบีไอ
แต่ยังเป็นอาชญากรที่ใช้ความรุนแรงด้วย
หลายครั้งที่พรรคพวกเขาก่อเหตุที่รุนแรงมากๆ
และเขามีส่วนร่วมใกล้ชิด
และเราไม่สามารถแยกเขาออกจากคำฟ้อง
แล้วดำเนินคดีต่อไปได้
ในห้องพิจารณาคดี เอฟบีไอถึงกับขวัญเสีย เมื่อไดแอน แจ็คคาโลนี่
อธิบายกับผู้พิพากษาว่า…
เราอยากส่งจำเลยคนหนึ่งกลับไปฝากขัง
เพราะเขาเป็นสายข่าวมานาน 15 ปี
คนเรียกเขาว่า "วิลลี่ บอย" เขานั่งข้างจอห์น กอตติ
แต่ที่จริงแล้วเขาไม่ใช่คนใกล้ตัวเลย
ค่อนข้างน่าตกใจนะ กอตตินั่งอยู่ข้างเขาเลย
การเปิดเผยข้อมูลนี้… ทำได้แย่มาก
วิลลี่ บอยอยู่กับแก๊งมาหลายปี
เขาทำเงินให้แก๊งได้เยอะ เขารู้จักตระกูลทั้งห้า
หลังจากที่พวกเขาส่งขังวิลลี่ บอยกลับไปฝากขัง
จอห์น กอตติจ้องเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ
คุณไม่อยากทำกรมธรรม์ให้เขาแน่ๆ
ถ้าคุณเป็นบริษัทประกัน
เราไม่ได้ยินดีกับสิ่งที่ทำไป แต่เราจำเป็นต้องทำแบบนั้น
เรารู้ว่าอายุขัยเขาน่าจะใกล้หมดแล้ว
ถ้าเรามีสายข่าว
ข้อเสนออย่างหนึ่งของเราคือ "เราจะไม่เปิดเผยตัวตนของคุณ"
ไดแอน แจ็คคาโลนี่โยนข้อเสนอนั้นทิ้งไปเลย
ที่ศาลวันนี้ ไดแอน แจ็คคาโลนี่ ผู้ช่วยอัยการสหรัฐฯ
กล่าวคำแถลงเปิดคดีโดยบอกกับลูกขุนว่า…
การพิจารณาคดีวันนั้น ไดแอน แจ็คคาโลนี่แถลงเปิดคดีค่อนข้างดี
น่าประทับใจมาก
(สหรัฐอเมริกา กับ จอห์น โจเซฟ กอตติ)
เราเริ่มจากคดีฆาตกรรมแมคแบรตนีย์
เพราะมันแสดงให้เห็นถึง การขึ้นสู่อำนาจของจอห์น กอตติ
แล้วฉันก็พูดถึงองค์ประกอบต่างๆ ของคำฟ้อง
เราร่ายกันตั้งแต่การปล่อยเงินกู้ เราพูดเรื่องการปล้นจี้
เราพูดเรื่องการพนัน
แจ็คคาโลนี่อ้างว่าอาชญากรรมหลายๆ คดี ซึ่งจำเลยในการพิจารณาคดีนี้
ได้รับโทษไปแล้วนั้น ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดแยกกัน
แต่เป็นส่วนหนึ่งของการสมคบคิด เพื่อร่วมมือกันก่ออาชญากรรม
พอนั่งลง ฉันรู้สึกว่าได้ทำหน้าที่แล้ว และรู้สึกดีทีเดียว
นั่นน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกสบายใจ ในห้องพิจารณาคดีนั้น
บรูซ คัตเลอร์ ทนายของกอตติ เริ่มโจมตีทันที
บรูซ คัตเลอร์ทำลายเธอ
บรูซบอกคณะลูกขุน
ให้คิดซะว่าข้อหาพวกนั้นเป็นเหมือนสตูว์เหม็นหืน
และที่ผมจำได้ก็เพราะ ผมเป็นคนเขียนบทพูดให้เขาเอง
เขาบอกว่า "คุณทำสตูว์ให้คนกลืนลงไม่ได้หรอก
ถ้าใช้วัตถุดิบเน่าๆ พวกนี้ ไม่ว่าจะตุ๋นนานแค่ไหนก็ตาม"
และที่จริงแล้ว ตอนที่เขาแถลงเปิด บรูซ คัตเลอร์น่ะ…
หยิบคำฟ้องขึ้นมา
และบอกว่า นี่ก็แค่ขยะชิ้นนึง
เขาฉีกมันขาดครึ่ง เล่นใหญ่น่าดู
คณะลูกขุนมองเขาไม่วางตา จากนั้นเขาก็…
โยนคำฟ้องลงถังขยะในห้องพิจารณาคดี แล้วพูดว่า…
"คำฟ้องนั่นควรอยู่ในนั้นแหละ ในถังขยะ"
ความสำบัดสำนวน ความเล่นใหญ่
เป็นช่วงที่ต้อง…
คดีของไดแอนมีผู้ร่วมมือหลายคน ซึ่งมักจะมีความเสี่ยงหลายอย่าง
ผู้ร่วมมือที่ว่าไม่ใช่ปุถุชนทั่วไป
แต่เป็นคนที่มีส่วนร่วมและรู้เห็น กับอาชญากรรมที่กระทำเป็นองค์กร
ใครล่ะจะมาให้การในคดีของมาเฟีย
ผมเป็นพยานคนแรก ในการพิจารณาคดีจอห์น กอตติ ปี 1987
และผมเป็นพยานคนสำคัญเลยนะ
ในปี 1984 ผมถูกจับ ข้อหาครอบครองโคเคน 100 กว่ากรัม
ต้องใช้เงินประกันตัวหนึ่งล้านดอลลาร์
ระหว่างที่อยู่ในคุก ช่วงฤดูร้อนปี 1984 ภรรยามาเยี่ยมผม
ลูกชายสองคนรออยู่ด้านนอกห้องเยี่ยม
พอเธอกลับไป ผมเห็นลูกสองคนร้องไห้
ตอนนั้นแหละที่ผมตัดสินใจว่า "ต้องย้ายข้าง"
"พอกันทีกับชีวิตแบบนี้ ไม่อยากทรมานลูกเมียอีกต่อไปแล้ว"
ในที่สุด วันหนึ่ง ผมต่อสายโทรศัพท์ ผมจะทำงานกับรัฐบาล
ตอนนั้นผมไม่รู้ ว่าสองปีต่อมา
รัฐบาลจะเรียกผมไปให้การเอาผิดจอห์น กอตติ
ซัล โพลิซี่ผ่านเรื่องอะไรกับคนในแก๊งมาเยอะ
และเขาก็เล่า เล่าได้ดีด้วย
เขาเป็นคนฉลาด พูดจาชัดถ้อยชัดคำ
จากนั้นบรูซก็ลุกขึ้นยืน แล้วก็… ฉันเคยได้ยินคำว่า "วิธีการของบรูซ"
เป็นคำเพราะๆ เอาไว้บรรยาย วิธีการที่บรูซใช้ในการถามค้าน
บรูซ คัตเลอร์ พูดโจมตีผมทุกวัน นานเจ็ดวัน
แล้วเขาก็วิจารณ์ผมอย่างรุนแรง เรียกผมว่าคนชั้นต่ำ หมาขี้เรื้อน
แล้วเขาก็รู้รายละเอียดเกี่ยวกับตัวผม
เช่น ในคืนนึงผมนอนกับผู้หญิงกี่คน
ว่าผมเคยเฉือนอัณฑะคนอื่น
ผมต้องยอมรับไปว่าเป็นเรื่องจริงทุกอย่าง
จอห์น กอตตินั่งอยู่ที่โต๊ะจำเลยฝั่งริม
เขายกมือขวาขึ้นมา แล้ววางมือไว้บนโต๊ะ
เขาทำมือเหมือนปืน
แล้วผมก็รู้ว่าเขาพูดว่าอะไร
"เราจะฆ่าแก"
นอกเหนือจากซัล โพลิซี่
ไดแอน แจ็คคาโลนี่มีพยานแค่ไม่กี่คน
พยานที่จ้างมา พยานที่เคยโกหก
พยานที่ได้ตัวตนใหม่ พยานที่เคยค้ายา
พยานที่เคยฆ่าคน
(สหรัฐอเมริกา กับ จอห์น กอตติ)
พวกนั้นเป็นพยานที่ไม่น่าเชื่อถือมากที่สุดแล้ว
สวนสัตว์ของสัตว์ชั้นต่ำที่แท้จริง
เจมส์ คาร์ดินาลีคือพยานสำคัญ ที่จะเอาผิดจอห์น กอตติ
พยานแต่ละคนได้เข้าคอกพยาน
ยิ่งผ่านไปก็ยิ่งน่าเชื่อถือน้อยลงไปเรื่อยๆ
คาร์ดินาลียอมรับว่าเขาไม่ได้อยากมานั่งให้การ
แต่ก็ดีกว่านั่งเก้าอี้ไฟฟ้าที่ฟลอริดา ที่ที่เขาก่อคดีฆาตกรรม
พยานคนที่สองที่รัฐบาลเบิกตัว คือโดมินิก โลฟาโร
โดมินิก โลฟาโฟยอมรับเมื่อวันนี้
ว่าเขาโกหกเจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางตั้งแต่แรก
ในทีแรก เขาบอกว่าฆ่าไปมากกว่า 15 คน
วันนี้เขาบอกว่าแค่สองคน
พูดง่ายๆ คือเราถูกมองว่าไร้ความสามารถ
คดีระหว่างรัฐบาลกับต่อจอห์น กอตติ วันนี้เสียหายหนัก
โจรปล้นธนาคารชื่อแมทธิว เทรย์เนอร์ เข้าคอกพยาน
เขาควรจะเป็นพยานเอาผิดกอตติ
แมทธิว เทรย์เนอร์เป็นพยานที่เป็นปัญหา แต่ก็เป็นพยานที่เป็นประโยชน์
จนกระทั่งฉันไม่ไว้ใจเขาอีก
เขาเริ่มพูดกับฉันถึงเรื่องต่างๆ ที่ไม่สมเหตุสมผล
และ ณ จุดนั้น เราตัดสินใจว่าจะไม่ใช้เขาเป็นพยาน
เขาให้การแก้ต่างจำเลย
และบอกว่าไดแอน แจ็คคาโลนี่ พยายามติดสินบนเขา
ผมได้ยาที่อยากได้ ผมได้เหล้า
เขาบอกว่าเธอเอากางเกงชั้นใน จากลิ้นชักตัวล่างให้เขา
เขาจะได้ช่วยตัวเอง
ผมได้ระบายอารมณ์ทางเพศ
ต่อมาแมทธิว เทรย์เนอร์ถูกตัดสินว่ามีความผิด ฐานเบิกความเท็จ
ฉันหันไปหาทนายร่วมแล้วบอกว่า
"ลูกขุนที่สติดีๆ ที่ไหนจะเชื่อเรื่องพรรค์นี้"
ตามธรรมเนียมแล้ว ที่นิวยอร์ก
อัยการจะไม่ยุ่งกับสื่ออย่างเปิดเผย
ส่วนทนายฝ่ายจำเลย พวกเขาได้รับจ้างมาเพื่อการนั้น
บรูซรู้วิธีเข้าหาสื่อ
รู้ดีกว่าทนายฝ่ายจำเลยคนไหนๆ ที่ฉันเคยร่วมงานด้วย
เขารู้วิธีใช้สื่อ เขารู้วิธีทำให้สื่อชอบใจ
ไม่ดีใจเลยที่เจอคุณ เจรัลโด ผมไม่ชอบคุณเลย
จอห์น กอตติมีทีมประชาสัมพันธ์ของตัวเอง เอาไว้ทำหน้าที่บงการสื่อ
เหมือนที่โฆษกทำเนียบขาวทำ
ทนายบรูซ คัตเลอร์ตั้งข้อกล่าวหา
ว่ารัฐบาลไม่ชอบคนแต่งตัวเนี้ยบ ไม่ชอบนักพนัน
ไม่ชอบคนอย่างจอห์น กอตติ
ฉันไม่ยักรู้ว่าตัวเองอคติคนแต่งตัวเนี้ยบ
ฉันคิดว่าตัวฉันเองก็แต่งตัวเนี้ยบนะ
เวลาบรูซ คัตเลอร์ไปไหน เขาก็จะพล่าม "รัฐบาลจะทำทุกทาง
เพื่อส่งจอห์น กอตติเข้าคุก"
คัตเลอร์ยืนกรานว่ารัฐบาลจ้องจะจัดการกอตติ
พวกเขาหวังว่าคณะลูกขุนจะคล้อยตามคำพูดนั้น
สาธารณชนจะคล้อยตาม
ครอบครัวคณะลูกขุนจะคล้อยตาม
ทั้งหมดนี้ยิ่งช่วยเสริมภาพลักษณ์ของจอห์น กอตติ
เขาเป็นคนที่น่านับถือในชุมชนมาโดยตลอด
และประชาชนก็เชื่อโดยไม่ลังเล
ผมเชื่อไม่ค่อยลง เรื่องที่คนอื่นพูดถึงเขา
เจ้าพ่ออะไร เขาก็แค่คนดีคนนึง
สวัสดีครับ นี่คือข่าวช่วงเย็นของช่องซีบีเอส
แดน ราเธอร์ รายงาน
พวกเขาส่งคำตัดสินมาในวันศุกร์
ผมจำได้แม่นเลย ว่าผมอยู่ที่ไหนตอนฟังคำตัดสิน
สวนสาธารณะทางตอนเหนือของนิวยอร์ก เปิดวิทยุช่องออลนิวส์ 88
ผมอยู่บนถนนกับคู่หู ขับรถไปเรื่อยๆ
แล้วเราก็ได้ยินข่าวจากวิทยุบนรถ…
คณะลูกขุนตัดสินให้จอห์น กอตติพ้นผิด
ในข้อหาคบคิดและทำผิดกฎหมายทุกกระทง
เขาถูกตัดสินว่าไม่มีความผิดในทุกกระทง
เชื่อไม่ลง
คิดว่านั่นคือความรู้สึกหลักๆ
เชื่อไม่ลง
รู้สึกเหมือนถูกซ้อม ถูกซ้อมทางกาย
รู้สึกระบมไปทั้งตัว
ผลลัพธ์คือความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ ในศึกการต่อสู้ของรัฐบาล
กับองค์กรอาชญากรรม
จอห์น กอตติเดินออกจากศาลเหมือนเป็นดารา
รู้สึกยังไงบ้าง คุณกอตติ
การพิจารณาคดีกินเวลาหกเดือน และรัฐบาลไม่สามารถชนะคดีได้
- รู้สึกยังไงบ้าง - ประหลาดใจไหม
ผมถึงกับอึ้ง
เป็นคดีริโคคดีแรก ที่จำเลยเป็นฝ่ายชนะ
ขอพระเจ้าคุ้มครองอเมริกา
การพ้นจากความผิดก็ถูกต้องแล้ว
เราทั้งคู่คาดหวังไว้อย่างนั้น และเราก็ดีใจมากที่ได้คำตัดสินนี้
ตอนที่มีคำตัดสินว่าไม่ผิด
ใครๆ ก็พูดว่า "บรูซ คัตเลอร์เป็นทนายที่เก่งที่สุด"
ไม่ ไม่ใช่บรูซ คัตเลอร์ ไม่ใช่เพราะบรูซ คัตเลอร์เลย
รัฐบาลแพ้คดีนี้ เพราะมีคนจ่ายเงินให้ลูกขุนถึงหกหมื่นดอลลาร์
เจ้าหน้าที่รัฐบาลกลาง ไปส่งลูกขุนถึงบ้านด้วยรถลิมูซีน
ผมบอกไดแอน แจ็คคาโลนี่ว่า
"ไม่อยากเชื่อว่าคุณให้ลูกขุนขึ้นรถลิมูซีน
ขับไปทั่วบรุกลินแล้วพาไปส่ง"
"คิดว่าพวกมาเฟียโง่เหรอ พวกมันจะตามเขาไป"
"จอห์น กอตติจะจ่ายเงินซื้อตัวใครสักคน"
แล้วเธอก็บอกว่า "ซัล คุณดูทีวีเยอะไปนะ"
แล้วผมก็หัวเราะ
พอเขาพ้นผิด ผมก็ "อืม หมอนี่หาทางจนได้"
จอห์น กอตติมีเรื่องให้ยิ้มหลายเรื่อง
ขณะที่เขาค่อยๆ เดินผ่านกล้อง ที่เรียงรายอยู่นอกตัวบ้านของเขา
ฉันมารู้ทีหลังว่ามีลูกขุนถูกซื้อตัว
ฉันพลาดสัญญาณไปหลายอย่าง
ฉันไม่ทันเห็นว่า จอห์น กอตติไม่ได้กังวลเลย
ไม่เลย
เขาอารมณ์ดีสุดๆ เขารู้ว่ายังไงก็เอาผิดเขาไม่ได้
คดีที่การแก้ต่างน่าจะมีความเสี่ยงสูงมากๆ
ถ้าจำเลยเป็นคนอื่น แต่สำหรับเขา นี่เป็นแค่เกม
พอคำตัดสินออกมาว่า "ไม่ผิด" ก็มีงานเลี้ยงครั้งใหญ่
ผมหันไปหาคู่หูแล้วบอกว่า
"ไปที่เบอร์กินฮันต์แอนด์ฟิชโซเชียลคลับกัน"
ที่นั่นมีแต่มาเฟียเต็มไปหมด ผมมองเห็นจอห์น กอตติ
ผมเดินตรงไปหาเขาแล้วบอกว่า
"คุณคงจำผมไม่ได้ ผมจอร์จ แกเบรียล"
"ผมเคยบอกว่าจะมาแสดงความยินดี ยินดีด้วยนะ"
"แล้วเจอกัน"
แล้วผมก็หันหลังกลับ ขึ้นรถ แล้วก็ไป
(กอตติ: ขวัญใจอเมริกา)
หลังจากการพิจารณาคดีครั้งนั้น เขาก็ซื้อเรือ
แล้วที่ข้างเรือก็มีชื่อที่เขาตั้งให้ว่า "ไม่ผิด"
รัฐบาลกล่าวว่า จอห์น กอตติเป็นฆาตกรเลือดเย็น
อาจเป็นหัวหน้าแก๊งที่โหดเหี้ยม และมีอำนาจที่สุดในอเมริกาก็เป็นได้
กอตติกลายเป็นที่สนใจของปาปารัสซี่
แล้วทำไมเขาถึงดังนัก
จากหัวหน้าแก๊งอาชญากรมาเฟีย
มาเป็นคนดังของชาวอเมริกันในนิวยอร์ก
เมื่อเร็วๆ นี้ กอตติได้ซีนใหญ่
นิตยสารไทม์มอบหมายให้แอนดี้ วอร์ฮอล
วาดภาพเหมือนของกอตติ เพื่อใช้ขึ้นปก
(มาเฟียขึ้นศาล)
มีฮีโร่ที่ทำคุณูปการให้กับประเทศของเรา
แต่พวกเขาไม่ได้ขึ้นปกนิตยสารไทม์ ส่วนหัวหน้าแก๊งมาเฟียได้ขึ้น
คุณกอตติไม่ได้มีชื่อ ว่าเป็นเจ้าพ่ออาชญากรรมเท่านั้น
แต่ยังขึ้นชื่อว่าแต่งตัวได้เรียบหรูอีกด้วย
ตอนนั้นแหละที่เขาได้ฉายานี้มา
ชายที่คนเรียกว่า "แดปเปอร์ดอน"
เพราะกอตติ เราถึงเป็นเหมือนดาราหนัง ผู้คนอยากเป็นเหมือนเรา
คนดังอยากเที่ยวกับเรา
ผมสูดโคเคนกับแอนดี้ วอร์ฮอล ผมสูดโคเคนกับเดวิด โบวี่
ข้อแรก พวกเขาเชื่อใจเรา พวกเขารู้ว่าเราจะไม่โทรบอกนิตยสาร
รู้ว่าโคเคนเราคุณภาพดี
ยอดเยี่ยมมาก เพราะรอบตัวเราคือกองเงิน
ความตื่นเต้น บารมี ความเย้ายวน
มีคืนนึงผมอยู่กับเขา
บรุก ชีลส์สอดเบอร์โทรศัพท์ของเธอ ไว้ในกระเป๋าเสื้อเขา ที่คลับเอ
แล้วเขาก็ฉีกทิ้ง ผมบอกเขา "ทำอะไรของคุณน่ะ"
เขาพูดว่า "นั่นอายุเท่าลูกสาวฉันเลยนะ"
ผมก็ "เอาเบอร์มาให้ผม"
ครับ เรากลับมาพร้อมเรื่องตลก
ของเจ้าพ่อที่โด่งดังที่สุดของอเมริกา
จอห์น กอตติ แดปเปอร์ดอนแห่งนิวยอร์ก
เวลาเห็นเขาในทีวี ตอนที่เขาสวมชุดสูทราคาสองพันเหรียญ
ทรงผมเขาเนี้ยบ ผู้คนเห็นเขา รักเขา
เขาเป็นดารา
แต่เบื้องหลังฉากหน้าน่ะ เขาเป็นฆาตกรที่โหดเหี้ยม
แล้วดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น กับคนที่ทำงานนี้ก่อนหน้าเขา
เห็นไหมว่าทำงานที่เครียดจัดๆ แล้วเป็นไง
(กองกำลังปราบปรามอาชญากรรม)
จอห์น กอตติชนะติดต่อกันสองครั้ง
การพิจารณาคดีของไดแอน แจ็คคาโลนี่ อาศัยคำให้การของผู้ให้ข้อมูลเป็นหลัก
ดังนั้น การทำคดีครั้งต่อไป ต้องใช้การสอดแนมทางอิเล็กทรอนิกส์
เพื่อบันทึกการสนทนาของตัวจอห์น กอตติเอง
เรายังมีหลักฐานที่ดักฟังได้จาก เบอร์กินฮันต์แอนด์ฟิชคลับ
ได้มาหลายบทสนทนาเลย
เรายังตั้งใจจะทำคดีของเราเอง
เรามีบทสนทนาที่คนอื่นไม่มีทางหามาได้
เราจึงเป็นคู่แข่งสำหรับเอฟบีไอ
และนั่นหมายความเอฟบีไอ ต้องเริ่มเอาจริงได้แล้ว
(สำนักงานสอบสวนกลาง)
เอฟบีไอยังไม่ได้ยื่นฟ้องจอห์น กอตติ
แต่เรารู้ว่าเขามีส่วนรับผิดชอบ ในอาชญากรรมไหนบ้าง
และเขายังเป็นอิสระอยู่
เขาและคนอื่นๆ ต่างก็รู้ว่า
รัฐบาลกลับมาเล่นงานเขาแน่
รัฐบาลไม่มีทางเลือกอื่น
เมื่อไหร่ก็ตามที่เราทำคดีประมาณนี้
เราต้องทำงานใกล้ชิดกับพนักงานอัยการ
ในกรณีนี้คือเขตตะวันออกของนิวยอร์ก
ลอร่า วอร์ดเป็นอัยการที่รอบรู้
มีฝีมือ หลักแหลม เป็นผู้ร่วมงานที่ยอดเยี่ยม
หลังจากคดีของไดแอน แจ็คคาโลนี่ เอฟบีไอก็พุ่งเป้าไปที่กอตติทันที
และทีนี้แหละ เราจะจัดการเขาให้ได้
จอร์จ แกเบรียล ได้รับแต่งตั้งให้ทำหน้าที่ปราบกอตติ
ผมจะไม่รีบร้อน
ผมรู้ว่าในการจับชายคนนี้เข้าคุก ถ้าเขาชนะรัฐบาลกลางได้ครั้งนึงแล้ว
เราก็ต้องมีหลักฐานที่ดีมากๆ
ต้องไม่มีช่องโหว่ ต้องรัดกุมมากๆ
จอร์จทำภารกิจปราบเจ้าพ่อ
แต่เขาต้องปราบเจ้าพ่อให้อยู่
(สิงหาคม 1988)
ในช่วงที่ทำรูปคดีจอห์น เราจับตาดูเขาและทำงานของเราไป
จู่ๆ ผมก็ได้รับสายจากหน่วยหนึ่งในนิวเจอร์ซีย์
เมื่อเช้านี้ มีชายคนหนึ่งถูกฆ่า ที่หน้าบ้านเขาในบรุกลิน ด้วยวิธีการคล้ายมาเฟีย
เหยื่อคือวิลเฟรด "วิลลี่ บอย" จอห์นสัน
ตำรวจเรียกเขาว่าเป็นผู้ใกล้ชิด ของหัวหน้าแก๊ง จอห์น กอตติ
ชะตาของชายคนนั้นถูกลิขิตไว้แล้ว เขาถึงฆาตแล้ว มีลางมรณะอยู่แล้ว
จอห์นสันถูกยิงหลายนัดที่ศีรษะ ด้านนอกบ้านของเขา
มีกฎอยู่ข้อหนึ่ง คืออย่าฆ่าใครหน้าบ้านคนนั้น
นั่นเป็นการไม่ให้เกียรติลูกเมียเขา
ดังนั้น ถ้าเกลียดใครจริงๆ
และอยากเชือดไก่ให้ลิงดู พวกนั้นก็จะเชือดเขาที่หน้าบ้าน
ฉันเสียใจที่เขาถูกฆ่า ฉันสงสารครอบครัวเขาสุดใจ
แต่ชีวิตที่มีทางเดินแค่ทางเดียวแบบนั้น ยังไงก็เลี่ยงจุดจบนั้นไม่ได้
วันถัดมา หลังจากวิลลี่ บอย จอห์นสัน ถูกคนของกอตติฆาตกรรม…
อรุณสวัสดิ์ คุณกอตติ
เขาออกมาจากบ้าน แล้วเราก็ถามว่า
"คุณคิดยังไง เรื่องวิลลี่ บอย จอห์นสัน มีความคิดเห็นยังไง"
"คิดว่ายังไง" และเขาบอกว่า "สักวันคนเราก็ต้องตาย"
หลังเขาขึ้นบริหารได้สองเดือน
สายข่าวก็เริ่มบอกว่ากอตติจะจัดตั้ง
ศูนย์บัญชาการที่เรเวไนท์โซเชียลคลับ
(สมาชิกเท่านั้น)
ตอนที่จอห์นได้เรเวไนท์มา เขารื้อผนังข้างใน ก่อกำแพงอิฐขึ้น
เขาทำหน้าต่างบานเล็กๆ ไม่ให้ใครมองเข้าไปได้
จะบอกว่าตั้งป้อมก็ได้
เรเวไนท์ตั้งอยู่ที่ลิตเติลอิตาลี่
ที่ลิตเติลอิตาลี่ ตระกูลอาชญากรรมทุกแก๊งเตร่อยู่ที่นั่น
พวกมันมีร้านอาหาร มีคลับ
เหมือนเป็นสวนหลังบ้านของพวกมัน
ส่วนเราเป็นคนนอก
ไม่มีทางเข้าไปที่นั่นได้โดยไม่ผิดสังเกต
ทุกคนในอะพาร์ตเมนต์ ที่เรียงรายอยู่ตามท้องถนนแถวนั้น
ต่างก็ภักดีต่อพวกมาเฟีย จะทำอะไรก็ลำบากไปหมด
เราหางานให้คน พอถึงวันขอบคุณพระเจ้า เราก็เอาไก่งวงไปแจก
ผู้คนโตมากับเรา เชื่อใจเรา
เราช่วยเหลือพวกเขา ช่วยเหลือชุมชน
ถ้าใครมีเรื่องมาไหว้วาน เราก็ทำให้
ฉันไม่กลัว รู้สึกปลอดภัยขึ้นด้วยซ้ำ
- รู้สึกปลอดภัยขึ้นเหรอ - ก็ใช่น่ะสิ
ทำไมล่ะ
รถฉัน จอดไว้ที่ไหนก็ถูกขโมย ยกเว้นที่นี่
ที่โอโซนพาร์ค ถนนมัลเบอร์รี่
เราคือคนร้าย ไม่ใช่คนดี
ถึงยังไงเราก็ต้องทำตามหน้าที่ ใช่ไหม ผมก็เลยต้องขึ้นรถตู้
ผมมีรถตู้สอดแนม
พยายามจอดรถให้ได้ตำแหน่งดีๆ ใกล้คลับ
ฝั่งคุณเคลียร์
ขึ้นท้ายรถตู้ไปกับกล้อง
แล้วก็รอจนคนเริ่มโผล่มา
มีหลายครั้งที่คนพวกนี้จะเดินไปตามถนน
แล้วเคาะรถตู้ทุกคัน พูดว่า "รู้นะว่าอยู่ในนั้น"
ความหวังเราคือพยายามหาที่มั่นสักที่
ตำแหน่งที่แน่นอน
ที่กล้องจะจับไปที่ด้านหน้าคลับได้
แบบนั้นเราจะได้ปิดบังตัวตนได้อีกหน่อย
เราไปเจอคอนโดห้องหนึ่ง อยู่ชั้นหก
ห่างไปสองช่วงตึกกับอีกครึ่ง
ข่าวดีคือเรามีที่มั่น
คล้ายๆ เป็นฐานปฏิบัติการ
ข่าวร้ายคือมันอยู่ห่างไปสองช่วงตึกกับอีกครึ่ง
ผมมีเส้นสายในทีมปฏิบัติการพิเศษ
และเราก็โชคดี
เพราะทางสำนักงานมีอุปกรณ์ที่ไฮเทคมากๆ
ไม่ค่อยมีคนรู้ว่ามีอุปกรณ์พวกนี้ ผมเองยังไม่รู้เลย
ในฐานะเจ้าหน้าที่ที่ผ่านการฝึกเชิงเทคนิค
หน้าที่หลักของเราอย่างหนึ่งคือประดิษฐ์
ใช้งาน และติดตั้งอุปกรณ์สอดแนม
เพื่อให้ได้หลักฐานมาดำเนินคดี
กับมาเฟียในนครนิวยอร์ก
เราติดตั้งอุปกรณ์สอดแนมด้วยภาพ เป็นกล้องส่องทางไกลที่ทันสมัย
ที่สามารถบันทึกความเคลื่อนไหว
ที่ทางเข้าเรเวไนท์ และถนนสายที่ติดกับเรเวไนท์ได้
ทุกวัน ทั้งวัน และทั้งคืน
ความดีงามของมัน คือเราถ่ายวิดีโอได้ไกลสองช่วงตึกกับอีกครึ่ง
แต่ภาพที่ได้ดูเหมือนถ่ายในระยะ 30 เมตร
แม้แต่ตอนสองทุ่ม กลางฤดูหนาว
แต่ภาพดูเหมือนถ่ายตอนบ่ายสาม
กล้องวิดีโอจากที่มั่นตรงนั้น
ถ่ายภาพคนที่เข้าออก ได้เป็นสีขาวดำ สวยงาม
เราระบุตัวตนพวกมันได้
พวกมันใส่ชุดยังไง ลงมาจากรถแบบไหน
ข้อมูลที่มีค่ากองเป็นขุมทรัพย์
น่าทึ่งนะ ที่มีเทคโนโลยีแบบนั้น
ช่วงปี 1989 เข้าปี 1990 เรเวไนท์คึกคักเต็มที่
จอห์นอยู่ที่นั่นตลอด กับฝ่ายบริหารของเขา
และสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด และเป็นประโยชน์ที่สุดที่กอตติทำให้เรา
คือทุกคืนวันพุธ เขาจะเรียกพวกหัวหน้ากลุ่มมา
พร้อมผู้ช่วยและบรรดาทหารเป็นกลุ่ม
ซึ่งมีจอห์น กอตติ
แฟรงกี้ โลคาสซิโอ
แซมมี่ กราวาโน
เขาเผยเค้าโครงของตระกูลให้เราเห็น
(หัวหน้า จอห์น กอตติ)
ที่จริงแก๊งมาเฟียควรเป็นองค์กรลับ
การให้ทุกคนมารวมกันในที่ที่เดียว
เวลากลางวันแสกๆ แบบนั้นไม่ถือว่าลับ
จอห์น กอตติเป็นนักเลง เขาไม่สนหัวเอฟบีไอหรอก
เขาไม่สนว่าเอฟบีไอจะถ่ายรูปไป
เขาให้ทุกคนออกมาที่ถนน และเขารู้สึกว่า
ถ้านายจะเดินทางสายนี้ ก็มาหาฉัน นายจะกลัวตำรวจไม่ได้
นายจะเป็นนายกองหรือมาเฟีย แล้วมุดหัวอยู่ในบ้านไม่ได้
นายต้องมาที่นี่เหมือนฉัน ทุกวัน
ไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดที่สุด แต่จอห์น กอตติคิดว่าใครก็เอาเขาไม่ลง
กอตติไม่ได้อยู่ข้างในคลับ
สิ่งที่เขาทำคือ เขาจะเดินไปรอบช่วงตึกพร้อมคุยไปด้วย
เรามองเห็นลำดับชั้นของคนพวกนั้นได้เลย
ตัวอย่างเช่น มีหนนึง
จอห์นกับแซมมี่ไปเดินเล่น
และฝนก็เริ่มตกปรอยๆ
แซมมี่ถือร่มให้จอห์น จอห์นไม่ถือร่มเอง
แล้วพอมองไปข้างหลังพวกเขาสักเมตรนึง ก็จะเห็นบอดี้การ์ด
คนที่มีหน้าที่คอยคุ้มกันเขา
บางครั้งก็จะเห็นเวลามีคนเข้ามาทักทายจอห์น
พวกเขาจะทักทายจอห์นก่อนที่จะทักทายแซมมี่
ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยเล็กๆ น้อย
ที่ทำให้เรารู้ว่าการบริหารงานเป็นยังไง
ใครเป็นใคร แต่ละคนใกล้ชิดกันแค่ไหน
และ/หรือเว้นระยะห่างกับคนอื่นแค่ไหน
เมื่อมีคนเทียวไปมา ก็มีสายข่าวบอกเราว่า
จอห์น กอตติคุยกับคนอยู่ในนั้น คุยเรื่องอาชญากรรม
แต่เราไม่รู้ว่าพวกนั้นคุยอะไรกัน
ดังนั้น พอมีข้อมูลเช่นนั้นแล้ว เราก็ทำเรื่อง
ขอเข้าไปติดเครื่องดักฟังในโซเชียลคลับนั้น
พอรู้ว่าเราต้องติดเครื่องดักฟังที่เรเวไนท์
ผมก็กลับไปหาคนของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ
เพื่อหาทางว่าจะดำเนินการยังไง
เราไม่มีความรู้ทันเหตุการณ์ในเวลานั้น
ว่าแผนผังด้านในเรเวไนท์โซเชียลคลับเป็นยังไง
ใครนั่งตรงไหน จอห์นอยู่ตรงไหน
พวกผู้หมวดของเขาอยู่ตรงไหน พวกเขาคุยกันที่ไหน
บางครั้ง ฝ่ายเทคนิคก็ต้องเข้าไป
สแกนสถานที่ ดูว่าต้องเอาอุปกรณ์อะไรเข้าไป
เพราะตอนกลางคืน พอเรากลับไปอีกที
กลางดึก ในความมืด
ถ้ารู้ว่าในห้องมีอะไร จัดวางยังไง
ก็จะช่วยได้เยอะมาก
(ถนนมัลเบอร์รี่ เดินรถทางเดียว)
แน่นอน เจ้าพนักงานบังคับกฎหมาย อยู่ๆ จะเดินเข้าโซเชียลคลับของมาเฟีย
ตอนกลางวันแสกๆ ไม่ได้
ดังนั้นเราต้องให้พวกมันเชิญเราเข้าไป พูดง่ายๆ
และวิธีที่เราใช้คือวิธีที่เรียกว่า โทรแจ้งปัญหา
หมายถึงการสร้างปัญหาทางเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ
ทำให้โทรศัพท์ที่เรเวไนท์ใช้งานได้ติดขัด
ซึ่งจะทำให้ใครสักคนในตระกูลแกมบีโน่
โทรเรียกช่างซ่อมโทรศัพท์ จากนิวยอร์ก เทเลโฟน
แต่ที่จริงเป็นการโทรเรียกสมาชิกท่าทางเป็นมิตร
จากสำนักงานสอบสวนกลาง เอสโอวัน ให้ไปเยี่ยมพวกเขา
ผมไปถึงที่นั่นในฐานะพนักงานซ่อมแซม
ตอนที่เดินเข้าไปในเรเวไนท์ สิ่งที่เห็นได้ชัดมากๆ คือ
การตกแต่งภายในดูเรียบง่ายมาก
ที่น่าสนใจคือมีรูปของคุณกอตติ
อยู่หลังห้อง ตรงที่เขานั่ง
เราสังเกตเห็นว่า
มีการดำเนินกิจกรรมโต๊ะพนันอยู่ในนั้น
แล้วก็มีเครื่องที่เหมือนจะเป็นเครื่องแฟ็กซ์ เชื่อมต่อกับสายโทรศัพท์
และพวกเขาสั่งงานอย่างชัดเจน ว่าอยากให้ผมซ่อมไอ้เครื่องบ้านั่น
ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะซ่อมได้ แล้วจะขอบใจมาก
เราสามารถ "แก้ไขปัญหา" ให้พวกเขาได้
และพวกเขาก็พากันเป็นปลื้ม
สมาชิกคนหนึ่งในแก๊งเดินมา
แล้วยื่นธนบัตรร้อยดอลลาร์ใหม่เอี่ยมให้ผมสองใบ
ซึ่งผมก็รับไว้ ในฐานะที่เป็นช่างซ่อมคนเก่ง คนขยัน
เราออกมาจากที่นั่น และตระกูลอาชญากรรมแกมบีโน่ก็เอื้อเฟื้อ
พาสมาชิกหน่วยเทคนิคเอสโอวันหลายคน
ไปเลี้ยงพิซซ่ากับเบียร์ในวันนั้น
ทีนี้เราก็มีข้อมูลแล้วว่า ต้องติดเครื่องดักฟังตรงไหน
เรเวไนท์มีสองห้อง
จอห์นมีโต๊ะอยู่ในห้องด้านหลัง ปกติเขาจะนั่งที่โต๊ะตัวนั้น
คนจะไปคุยกับเขาตรงนั้น
เครื่องดักฟังต้องอยู่ใกล้โต๊ะตัวนั้นให้ได้มากที่สุด
ในช่วงยุค 80 ผมเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษให้เอฟบีไอ
ในประเทศนี้ ผมเป็นหนึ่งในหกคนที่ผ่านการฝึกพิเศษมา
ผมมีคู่หู เคน รีดเดอร์ หมอนี่เก่งเรื่องกุญแจมาก
ต่อไป สิ่งที่เคนนี่จะทำ
คือเขาจะปั๊มกุญแจเข้าเรเวไนท์
การปั๊มกุญแจคืองานอย่างหนึ่งของช่างกุญแจ
ที่ทำกันมานานนับร้อยปี
มันเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง
เสียบกุญแจเปล่าเข้าไปในรู
ให้มันเป็นรอย แล้วดึงออกมา
จากนั้นก็เอามาฝน แล้วก็ทำซ้ำไปเรื่อยๆ
สุดท้ายก็จะได้กุญแจสำหรับไขประตูบานนั้น
ปกติแล้วจะใช้เวลาประมาณ 15 นาที
ยี่สิบสองถึงเคนนี่
ในกรณีนี้ เคนนี่ใช้เวลาไปสามหรือสี่ชั่วโมงได้
เพราะทุกครั้งที่บริเวณนั้นปลอดคน เคนนี่ใกล้จะถึงประตู…
แปดสามเจ็ด 820
ก็จะมีคนบอกให้เขาหลบไปก่อน "ไม่ได้ มีคนมา"
(บาร์ แอนด์ กริลล์)
แต่ก่อนหมดคืนนั้น
เขาก็ทำกุญแจได้สำเร็จ และเราก็พร้อมที่จะบุกเข้าไป
พอเข้าไปได้แล้ว
เราต้องลอบติดตั้งไมโครโฟน
และเครื่องส่งสัญญาณ เครื่องดักฟัง อื่นๆ
ลำบากมากกว่าจะพรางมันไว้ได้
แล้วเราก็ต้องคอยระวังตัว
ใช้แสงน้อยๆ คาบไฟฉายกระบอกเล็กๆ ไว้ในปาก
จนเราได้ทดสอบเสียง
ไง หนึ่ง สอง สาม สี่ สี่ สาม สอง หนึ่ง
ได้ยินไหม ชาร์ลี
แล้วชาร์ลีก็ตอบกลับมาว่า…
ได้ยินชัดเจน
เป็นการจัดวางที่สุดยอดมาก
เป็นเหตุการณ์สำคัญ
เราออกจากที่นั่นภายในหนึ่งถึงสองชั่วโมง
พอติดตั้งเครื่องดักฟังได้แล้ว การไปที่มั่นและหยิบหูฟังมาสวมก็เป็นเรื่องตื่นเต้น
เราฟังทุกเทป
เพื่อดูว่ามีอะไรที่เอามาใช้ได้ไหม
มีเครื่องทำน้ำแข็งอยู่ด้านหน้า
มีเครื่องทำคาปูชิโน่อยู่ด้านหน้า
ทุกเสียงที่คุณพอจะคิดออก เรารับได้หมด
มีการสนทนาเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง
แต่เราฟังไม่ออกเลย
ฉันแทบไม่อยากเชื่อ
เราไม่ได้ยินอะไรเลย
เสียทั้งเวลาทั้งพลังงานไปเปล่าๆ
(ถ.เวิร์ธสตรีท - ถ.ลาฟาเยตต์ - เฟเดอรัลพลาซา)
ถ้าตำแหน่งของไมค์ไม่เหมาะ เราก็ต้องกลับไปปรึกษาหน่วยปฏิบัติการพิเศษ
"เราทำอะไรได้บ้าง ให้มันดีขึ้น"
แล้วก็ต้องชั่งน้ำหนักความเสี่ยงถ้าจะกลับเข้าไป
เราเข้าไปในเรเวไนท์เกิน 12 ครั้งได้
ตลอดระยะเวลา 14 เดือน พยายามย้ายตำแหน่งไมค์
เราปรับเครื่องดักฟังใหม่ ย้ายมันไปไว้ข้างโต๊ะ
ย้ายมันไปไว้บนเพดานเหนือโต๊ะ
เราลองกันหลายอย่าง แต่เสียงที่ได้ก็ยังพินาศอยู่ดี
มีคนอยู่หลายคนเกินไป ในที่แคบๆ นั่นแหละที่ชวนให้หงุดหงิด
เพราะเราตั้งกล้องวิดีโอได้แล้ว เราเห็นคนพวกนี้เข้าออก
เราเห็นพวกมันเดินคุยกัน
เราติดเครื่องดักฟังได้แล้ว แต่ฟังอะไรไม่ได้ศัพท์เลย
เรารู้ว่าคงหวังพึ่งเทปพวกนี้ไม่ได้
เรารู้ว่าต้องหาวิธีที่ดีกว่านี้
(ปป.อก.)
ถึงเราจะได้ข่าวมาว่า เอฟบีไอติดเครื่องดักฟังได้แล้ว
แต่เราก็ยังตั้งใจจะทำคดีของเราเอง
เราก็เลยกลับไปฟังบทสนทนาเก่าๆ
ที่ดักฟังได้จากเบอร์กินฮันต์แอนด์ฟิชคลับ ในปี 1986
เช้าวันนึง เกร็กมาหาผม
เขาฟังเทปที่ดักฟังกอตติซ้ำแล้วซ้ำอีก
แล้วก็เจอสิ่งที่คนอื่นพลาดไป
เกร็กตื่นเต้นมาก
และ… คุณต้องรู้จักเกร็ก ถึงจะเข้าใจคุณค่าของการนี้
เขาเขียนโน้ต
วางมันไว้บนโต๊ะคืนนั้น กับกระดาษโพสต์อิท
บอกให้เขาดูคำพูดที่ถอดได้
เผื่อในกรณีที่ ระหว่างที่เขากลับบ้าน
เขาประสบอุบัติเหตุ และไม่สามารถบอกเราในวันถัดไปได้
บทสนทนานั้นดักฟังได้ในปี 1986
เกี่ยวกับผู้นำสหภาพแรงงาน เขาไปยังที่ที่ชื่อแบงเกอร์สแอนด์โบรเกอร์ส
(ภัตตาคาร แบงเกอร์สแอนด์โบรเกอร์ส)
แบงเกอร์สแอนด์โบรเกอร์ส เป็นภัตตาคารที่อยู่ในแมนฮัตตัน
เจ้าของคือสมาชิกแก๊งตระกูลแกมบีโน่
เขาให้ช่างไม้ที่ไม่ได้อยู่ในสหภาพ เข้าไปซ่อมแซมร้านให้
ประธานสหภาพช่างไม้
รู้สึกว่าจะชื่อโอคอนเนอร์
เขาไปพูดว่า "ทำบ้าอะไรวะเนี่ย"
"ต้องใช้คนที่อยู่ในสหภาพสิ"
เพราะสหภาพช่างไม้ควบคุมโดยมาเฟีย
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เขาตัดสินใจว่า
จะเข้าไปในนั้นและรื้อที่นั่น ทั้งที่ซ่อมแซมไปแล้ว
คนที่เป็นเจ้าของภัตตาคาร เป็นคนของจอห์น กอตติ
เป็นนายทหารคนหนึ่งของกอตติ ทีนี้ตระกูลแกมบีโน่ก็เลยต้องเข้ามาเอี่ยว
เจ้าหน้าที่สหภาพช่างไม้ของนิวยอร์ก ถูกยิงจนได้รับบาดเจ็บ
ที่ล็อบบี้ของสำนักงานสหภาพ
ดูแล้วเหมือนเป็นคำเตือนสไตล์แก๊งมาเฟีย
บทสนทนานั้นเจาะจงมาก
จอห์น โอคอนเนอร์
พูดถึงจอห์น โอคอนเนอร์
เหยื่อคือจอห์น เอฟ โอคอนเนอร์ อายุ 49 ปี
หกศูนย์แปด
พูดถึง 608 สหภาพ
รองประธาน 608 ในท้องที่ ของสหภาพแรงงานช่างไม้
เลขที่ 16 อะไรสักอย่าง บรอดเวย์ 1694 หรืออะไรเนี่ย ที่บรอดเวย์
ก่อนเวลาเจ็ดนาฬิกาเล็กน้อย โอคอนเนอร์เดินเข้าไปในอาคาร
ที่ถนนบรอดเวย์ตัดกับถนนสาย 51 ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานเขา
และมีการพูดว่า…
เราจะเล่นงานมัน
"เราจะเล่นงานมัน"
โอคอนเนอร์ถูกยิงที่บั้นท้ายสี่นัด
ผมฟังเทปนั้น มันยอดเยี่ยมมาก นี่แหละอาวุธเด็ด
พรุ่งนี้ เราจะเล่นงานมัน
มีองค์ประกอบอาชญากรรมครบ
พรุ่งนี้ เราจะเล่นงานมัน
จู่ๆ เราก็ได้ข่าวว่ากอตติถูกจับ
อัยการเขตของแมนฮัตตัน จะฟ้องกอตติข้อหาสมคบคิดในการฆาตกรรม
จากเหตุยิงในเดือนพฤษภาคมปี 1986
เหยื่อคือจนท.สหภาพช่างไม้ ที่ต้องสงสัยทุจริต จอห์น โอคอนเนอร์
ฉันโทรหาแหล่งข่าวที่เอฟบีไอ
และเขาบอกว่า "จอห์น กอตติไม่ได้ถูกจับ"
"ถ้าจอห์น กอตติถูกจับ ผมต้องรู้"
พอแค่นี้แหละ ทุกคน
แต่เขาไม่รู้
และสาเหตุที่เขาไม่รู้
ก็เพราะกองกำลังปราบปรามอาชญากรรม ของรัฐนิวยอร์ก
กระทำการเองคนเดียว
ไม่ได้ร่วมมือกับเอฟบีไอ
ปป.อก.อยากส่งจอห์น กอตติเข้าห้องขัง โดยให้คนรู้ทั่วกัน
และเนื่องจากเราทำรูปคดีได้ไม่เร็วพอ
พวกเขาก็เลยส่งคดีโอคอนเนอร์ ให้กับอัยการแมนฮัตตัน
แล้วก็เดินเรื่องกันเลย
ตอนนี้มันแทบจะเป็นการแข่งขันแล้ว "พวกเขาทำไม่ได้ คุณทำได้ไหม"
ฉันได้ยินมาว่าอย่างนี้
พวกมันแข่งกันแทบตาย ว่าใครจะจับฉันพิจารณาคดีได้ก่อน
แล้วคนพวกนี้ก็มาแข่งขันกันเอง
เพื่อความรุ่งโรจน์ จากการดำเนินคดีกับจอห์น กอตติ
พวกมันจะไม่หยุดจนกว่าจะจับฉันเข้าคุกได้
จอห์น กอตติท้าพวกเขา
แบบ "แน่จริงก็มาจับฉันสิ"
เขาแบบว่า "พวกกระจอก"
- พร้อมสำหรับคดีต่อไปรึยัง - พร้อมเสมอ
คำบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส