[ciche odgłosy cykad]
„JEDYNYM MĘŻCZYZNĄ, KTÓREGO SIĘ OBAWIAŁEM,
BYŁA KOBIETA
O IMIENIU GRISELDA BLANCO”.
[otwierane drzwi samochodu]
[trzaśnięcie drzwi]
[skrzypienie drzwi]
[kobieta ciężko oddycha]
[dyszy]
[pełna napięcia muzyka smyczkowa]
[jęk bólu]
[dzwonek telefonu]
[muzyka cichnie]
- [po angielsku] Słucham? - [kobieta] Carmen?
Tak?
Mówi Griselda.
Griselda? Coś się stało?
[Griselda] Minęło sporo czasu, ale musisz coś dla mnie zrobić.
[Carmen] Co się dzieje?
Coś zaszło między mną a Albertem.
Pomyślałam, że jak nikt inny zrozumiesz...
Skarbie, tak mi przykro.
Chcesz pogadać?
Tak, jak przylecę do ciebie.
Wybierasz się do Miami?
Z dziećmi. Masz dodatkowy pokój.
Tak?
Tak, ale bardzo mały.
Rano będziemy u ciebie.
[Carmen wzdycha]
Carmen. [dyszy] Bardzo ci dziękuję.
[szeptem] Ja pierdzielę.
[stęka]
[po hiszpańsku] Gotowy.
Mamo.
Jest bardzo wcześnie. Nie możemy lecieć później?
- Spakowałeś się? - Tak.
[muzyka pełna napięcia]
- [syn 1] Co z Albertem? - Wyjaśnię w samochodzie.
Gdzie Ozzy?
Nie wiem. Może w łazience?
[po angielsku] Ozzy, musimy już iść!
[Ozzy] Zaraz. Muszę kupę przed lotem. Nie chce wyjść.
Szybko!
[Griselda] Jedziemy.
[pisk opon]
MEDELLÍN, KOLUMBIA − ROK 1978
[syn 2] Mamo.
Rozwodzę się z Albertem.
I przenosimy się do Miami.
I tak nienawidziłem tego pojeba.
Nie mów tak o swoim ojcu.
Nie jest nim.
Dixon, skończ z tym gadaniem.
Musisz poćwiczyć angielski.
[Ozzy] Nie chcę do Miami.
Wiem, synuś.
Wszystko będzie dobrze.
[ponura muzyka]
[niewyraźny gwar rozmów]
[oddycha głęboko]
[liryczna muzyka instrumentalna]
MIAMI, FLORYDA
[wołanie mew]
[skrzypienie hamulców]
[po angielsku] To tu.
[muzyka cichnie]
- Masz piękny dom. - Dziękuję. Urządzam się.
Nie wierzę, że przyleciałaś.
Ja też nie.
Nie uwierzysz, co za dzień miałam.
Zaraz pogadamy. Chodź, pokażę wam pokój.
Chodźcie.
Oto on.
Świetnie.
Ktoś może spać w fotelu.
Chuj z tym.
Dixon!
- Wybacz. To był długi lot. - Nie szkodzi.
Też wolałabym łóżko, Dixon.
Wiesz, na jak długo zostaniesz?
Aż stanę na nogi.
Znajdę dom.
Masz coś przeciw?
Skądże. Dam ci się rozpakować.
[Ozzy po hiszpańsku] Przestań, Dixon!
Wystarczy! Posłuchajcie.
Kupię nam dom, jak tylko będzie mnie stać.
- [Dixon parska] - Obiecuję.
A tymczasem musicie się zachowywać.
Żadnego świrowania.
Nie przeklinać i opuszczać deskę w ubikacji.
[Dixon] Skąd ją znasz, mamo?
[Griselda] Poznaliście ją w Kolumbii.
Alberto i ja przyjaźniliśmy się z nią, kiedy zaglądaliśmy do Nowego Jorku.
Nie zna hiszpańskiego?
Tutaj dorastała. Tak bywa.
Nie chcę mówić tylko po angielsku.
Wiem.
Posłuchaj.
[po angielsku] „Jeb się”. [po hiszpańsku] To ci wystarczy.
I bez angielskiego widać, że nas tu nie chce.
Wiem, kochany.
Pracuję nad tym.
- [cicha muzyka jazzowa] - [gwar rozmów]
[Carmen po angielsku] Nie wierzę, że tu jesteś.
Ja też nie.
Wiem, że o wiele proszę.
Jeśli masz z tym problem,
znajdę jakiś motel...
[Carmen] Nie o to chodzi.
Szczerze ci współczuję.
Mój rozwód z Reynaldem był okrutny.
Ale...
Nie chcesz znowu się w tym babrać. Rozumiem.
Kobiety zostawiają facetów, ale nie tamto życie.
Nie wiesz, co mi zrobił.
Uderzył cię?
Gorzej.
Słuchaj.
Nie zadzwoniłam dlatego, że miałyśmy dobry kontakt.
Ale dlatego, że widziałam, co zrobiłaś.
Nie tylko kazałaś spierdalać Reynaldowi.
Rozkwitłaś. Wyszłaś na swoje.
Masz własne biuro podróży.
Inspirujesz mnie.
Opłaciło się być tyle lat stewardesą.
Też tak chcę.
Co?
Mieć własny biznes.
Przysięgam, Carmen, tyle przeszłam,
że mam już dość tych narkotyków.
[cicho parska]
[cmoka]
To pracuj ze mną w biurze podróży.
Pomogę ci zacząć. Nauczysz się prowadzić firmę.
O której zaczynamy?
O ósmej rano. Tylko się nie spóźnij.
Ktoś tu będzie lubił wydawać polecenia.
Za Alberta i Reynalda. Oby kiedyś dostali za swoje.
Za to na pewno wypiję.
[szczekanie psów w oddali]
[chłopcy cicho chrapią]
[tajemnicza muzyka]
[cmoka z niezadowoleniem]
[pełna napięcia muzyka smyczkowa]
[relaksująca muzyka z głośników]
[pogodna muzyka latynoska z głośników]
[po hiszpańsku] Jeśli wyjdzie 65 kilo, szef będzie nas wychwalał.
Po to się studiuje matmę, nie?
[mężczyzna] Arturo?
Twoja mama.
- Rety... - Dzwoni.
Nie daje mi spokoju.
[wzdycha]
- Mamo, mówiłem... - [Griselda] To ja.
Do chuja, Griselda! Po co do mnie dzwonisz?
Nic wam nie jest?
Tak, u nas dobrze.
Wie, gdzie jestem?
- Nikt nie wie. Nie mów mi... - W Miami.
Kurwa mać.
Nie wie, gdzie jesteś, ale jego ludzie cię szukają.
A tobie coś zrobili?
Nie, jestem tylko księgowym.
Powiedziałem prawdę. Że nic nie wiedziałem.
Dzięki Bogu.
Posłuchaj mnie.
Mam przy sobie kilo.
I muszę je sprzedać.
Mogę tu zostać i zacząć od nowa.
Stworzyć coś własnego.
Najwyższa pora.
To na pewno dobry pomysł?
Najlepszy, na jaki ostatnio wpadłam.
Pamiętasz tego Manny’ego Suareza, który kupował kokę od Fernanda?
Tak, z Miami. Nie żyje.
Tak, ale gadał o miejscu, gdzie dzieje się cała akcja.
Rebelia.
[po angielsku] Rebelia.
- [po hiszpańsku] Zgadza się. - Kochana, coś ci poradzę.
Uważaj.
Nie masz nikogo do pomocy.
Poza tobą nigdy nikogo nie miałam.
Muszę lecieć. Zadzwonię.
Mogę przylecieć, jak chcesz...
[sygnał urwanego połączenia]
- [Griselda po angielsku] Jak lunch? - Dobrze. Miałaś klientów?
Nie.
Ale przyszedł listonosz.
Chciałam mu wcisnąć bilet do Puerto Vallarty, ale bezskutecznie.
Będzie łatwiej. Nauczę cię bajerować.
Poproszę. Przyda mi się każda pomoc.
W porządku. Idź coś zjeść. Kawiarnia za rogiem jest dobra.
- Dobra? - Tak.
[niewyraźny gwar rozmów]
Wytrzyj znowu.
Jest brudno.
[po hiszpańsku] Załóż okulary, dupku.
Kolumbijczyk?
Tak.
Ale przyjechałem do Ameryki pracować na zmywaku.
Znam ten ból.
[energiczna muzyka, piosenka „Hot Stuff” Donny Summer]
[po angielsku] Cześć!
[okrzyki imprezujących]
- [mężczyzna] Cholera! Przepraszam. - [Griselda] Ach!
Kurwa! Miałam pełny kieliszek.
Nie szkodzi. Postawię ci drinka.
Dobra?
Po problemie.
Coral Gables − Podróże. Kojarzę to miejsce.
Może zajrzę i kupię bilety do Rio.
Na bogato.
Żaden problem.
Praktycznie mieszkam w apartamencie na górze.
Więc pewnie lubisz wyszukane dobra, co?
[mężczyzna] O kurwa. [śmieje się]
Wpadłem na odpowiednią laskę. [śmieje się]
- To nie jest zwykły proszek od gringo. - [chichocze]
Nie ma sprawy. Nie ma sprawy.
[Griselda chichocze]
A tam co się dzieje?
Rafo Rodriguez. Przezwisko: Amílcar.
Pracujesz dla niego?
Wszyscy dla niego pracują. W ten czy inny sposób.
[Griselda] Hm.
O kurwa.
Uch! [głośny wydech]
Znasz się na rzeczy.
To nie syf, jaki zwykle wciągasz.
No nie. Mmm.
[głośny wydech]
Może nawet sprzedam ci kilo.
[ze śmiechem] Zaraz, zaraz. Jakiś diler z ciebie czy co?
A wyglądam ci na dilera? [śmieje się]
Skąd pomysł, że kupię?
Znam takich jak ty.
- Tak. Fajne ciuchy. - Mhm...
Chodzisz trochę za szybko. Mówisz trochę za dużo.
Musisz pracować. Szanuję to.
Cholerka. Kojak z cycem.
[śmieją się]
- [mężczyzna] Wiesz co? - Hm?
Mam lepszy pomysł. Chodź ze mną.
Ja będę mówić.
[śmiech kobiety]
[mężczyzna] Z drogi.
Kto to?
Z drogi, kretynie!
Kurde. Chodźmy.
Zmień jebany ton następnym razem.
Czego chcesz, Johnny?
Mam kokę. Musisz spróbować.
Co robisz?
Tylko na spróbowanie.
Johnny, daj mu pić w spokoju.
Szefie, mamy kilo tego gówna.
Żadne „my”. To moja koka.
Oj, Johnny, znowu podbierasz komuś proszek?
- Poważnie... - Nie chcę.
- [Amílcar] Ej, nie! Cholera. - [Johnny] Przepraszam. Dobra.
[Amílcar] Boże.
[Johnny] Chodźmy.
Posłuchaj.
Mam kilo w czystej postaci i w dupie mam, kto to kupi.
Kolumbijka?
Dobry słuch.
- Brzmisz jak gringo. - [śmieje się] Nie.
Przyjechałem z Wenezueli jako dziecko.
Tata był policjantem, ale nie lubił rządzących, więc...
Policjant? Ciekawe, co o tym myśli.
Syn spełnia amerykański sen,
a on sam jeździ nowym cadillakiem.
Prosto z Caquety.
- Jak podgrzejesz, czuć zapach dżungli. - [pomruk aprobaty]
Przemyciłam kilo w walizce syna.
O, w walizce syna.
Tak, ma 11 lat.
Mądrzejszy od Johnny’ego, ale taki sam wrzód na dupie.
A to jest wyczyn.
[śmieją się]
Trzydzieści kafli. Ale dla syna gliniarza 25.
[pomruk Amílcara]
Słuchaj,
w moim biznesie chodzi o ilość.
Co mam więc zrobić z marnym kilogramem?
Hm? Hm?
[parska]
A teraz stąd zmiataj.
Zabierz tego idiotę ze sobą.
HOTEL REBELIA
[cichy gwar rozmów]
[Johnny] Hej.
- Dokąd to? - Do domu.
Narobiłaś mi wstydu przed szefem.
Sam świetnie sobie poradziłeś.
Dawaj to kilo, kurwa.
- Nie mam. - Nie?
[muzyka pełna napięcia]
Nie rób tego. Mam trójkę dzieci. Wszystko straciliśmy...
Stracą też mamę, jak nie dasz mi tej koki, jasne?
Dawaj mi ją.
[Griselda jęczy z bólu]
A teraz spierdalaj i nie wracaj.
[Griselda ciężko oddycha]
[krzyczy] Nie!
[szum deszczu]
[grzmot]
[melancholijna muzyka]
- [Ozzy po hiszpańsku] Mamo? - Ozzy, przestraszyłeś mnie.
Chodź do mnie.
[Griselda pociąga nosem]
Tęsknię za Albertem.
Wiem.
I za moją rybką.
MEDELLÍN, KOLUMBIA
[mężczyzna wzdycha]
Nie możesz poczekać, aż wejdziemy, Alberto?
Twój brat podaje to jak przystawkę.
Nie przyjechaliśmy na kolację.
W Nowym Jorku straciliśmy dwie dostawy.
Warte pół miliona.
Mówiłam, żeby się wycofać.
Miałaś rację, ale...
Teraz liczy się to, że Fernando chce swoją kasę.
Zapłacisz podwójnie przy następnej dostawie.
Nie możemy.
Odcina nas.
Znajdziemy inne źródło.
Nikt nie zatrudni przemytników, którzy tracą dostawy.
Mamy przejebane.
To po chuj tu jesteśmy?
Bo zawsze miał do ciebie słabość.
No i?
Jedna noc, Griselda.
Jedna noc i zapomni o naszym długu.
To, kurwa, żart?
Kochanie, proszę cię. To przecież nic takiego.
Kiedyś tak zarabiałaś na życie.
- Wychodzę. - Poczekaj.
Wiem, że mogłem posłuchać mojej mądrej i pięknej żony.
Zobacz, co stworzyliśmy: biznes i rodzinę.
Fernanda zżera zazdrość. Dlatego chce ciebie.
W innych okolicznościach zabiłbym go za to.
Ale ma nas w garści.
Tylko ty możesz nas uratować.
Uratować chłopców.
- [posępna muzyka] - [warkot silnika]
Jest na górze.
[głęboki wdech]
[złowieszcza muzyka]
[grzmot]
[Ozzy] Mamo?
Kiedy się wyprowadzimy?
[pogodna muzyka latynoska]
[spokojna muzyka latynoska z głośników]
[gwar rozmów]
[kelnerka] Dzień dobry.
Podać coś do picia?
Kawę. Dziękuję.
[wrzask]
- [po angielsku] Co, do chuja? - Sprzedajesz tamtemu moją kokę?
Hę? Szef wie, co robisz?
Co ci zrobi, jak się dowie?
[wrzeszczy]
[jąka się] Czego chcesz?
Załatw mi spotkanie.
Albo powiem Amílcarowi, co robisz!
[jęcząc z bólu] Dobra!
Ale jak spierdolisz, to zabiją nas oboje.
Załatw, kurwa, spotkanie!
[Johnny] Suka! [skomle z bólu] Cholera.
- [dzwonek telefonu] - [gwar rozmów]
[szeptem] Miałeś do mnie zadzwonić...
Nie gadam o tym przez telefon.
Umówiłem cię.
[Carmen] Gdzie, Griselda?
Nigdzie.
Pracuje w szkole Ubera.
Twoja szefowa.
- [Griselda] Na zewnątrz. - Ona sprzedaje kokę.
O 21. Nie spóźnij się.
[wzdycha]
- Zwalniam cię. - Carmen, nie.
[Carmen] Nie. Mam dość.
[wzdycha] To nie tak.
Nie kłamałaś w żywe oczy po tym, jak cię przygarnęłam?
Wiem, ale miałam ją z Medellín.
Trzymasz kokę w moim domu? Jaja sobie robisz?
Tylko kilogram.
- Mój Boże... - Kilo.
[Griselda] Dzisiaj się jej pozbędę.
Dzisiaj masz się wynieść.
Carmen, nie. To się nie powtórzy.
Potrzebna mi gotówka,
żeby znaleźć dom i dać ci święty spokój.
Dlatego dałam ci pracę.
Wiem i dziękuję.
Ale cały tydzień miałyśmy sześciu klientów.
Mam trzech synów do wykarmienia i muszę kupić dom.
Ta praca mi w tym nie pomoże.
Lub nie umiesz odpuścić.
Nie umiem?
Wiesz, czemu odeszłam od Alberta?
Kazał mi się przespać z jego bratem.
Żeby spłacić dług.
Masz rację.
Mogłam powiedzieć ci prawdę.
Ale... [wzdycha]
[jąka się] ...przysięgam, że z tym skończyłam.
Przez takie życie wmawiasz sobie, że „to tylko trochę forsy i zysku”,
a potem cierpią ludzie.
Nie chcę tego.
Nie chcę tego gówna w swoim życiu.
Raz prawie przez to umarłam.
A ty mnie, kurwa, okłamałaś. Zaufałam ci.
Dobra.
Do jutra się wyniesiemy.
I dobrze.
Przykro mi, Carmen.
Mnie też.
[ponura muzyka]
[po hiszpańsku] Mam być twoim ochroniarzem?
Masz tam stać i wyglądać groźnie.
Dwie stówy. Jedna nocka.
Dlaczego ja?
[po angielsku] Ej, koniec przerwy.
Nie siedź z klientami.
To moja siostra.
Właśnie przyleciałam z Kolumbii.
Spierdalaj i daj mi pogadać z bratem.
[wzdycha]
[po hiszpańsku] Dobra. Zrobię to.
Mogę założyć trepy, żeby wyglądać na wyższego.
[Griselda] Nie trzeba.
Załatwisz broń?
Nie.
Miałem tylko wyglądać groźnie.
Zajmę się tym.
A masz jakiś ładny garnitur?
Nie. Ja tu zmywam naczynia.
[energiczna piosenka latynoska]
AVIS – WYNAJEM SAMOCHODÓW
[ta sama piosenka z baru]
Nie. Poczekaj jeszcze. Bo wyjdę na nadgorliwą.
[po angielsku] Ej! Rusz się wreszcie!
[po hiszpańsku] Dobra, obejdź samochód i otwórz mi drzwi.
[Carmen po angielsku] To jest Chucho, żebyś znowu nie popłynął.
[Johnny] Chodźmy już.
- [ta sama piosenka z głośników] - [gwar baru]
Kubańczyk to Eddie.
Przezywają go „Ptak”.
Zobaczysz dlaczego.
Tylko się nie gap.
[ta sama piosenka, stłumiona]
Piękna Griselda.
Sławny Eddie.
[Eddie] Napijesz się czegoś? Mamy dobry rum.
Nie, dziękuję.
[Eddie] Tak.
A zatem... co mogę dla ciebie zrobić?
Podobno podpasował ci mój produkt.
Piękny.
Jakbym wciągał krzew kokainowy.
Patrząc na rozmiar,
zakładam, że masz tam cały klocek.
[zanosi się śmiechem]
[po hiszpańsku] Co za odwaga!
[po angielsku] Johnny, ona ma więcej jaj od ciebie.
Skąd ją wytrzasnąłeś?
Dureń chciał mnie okraść. Musiałam go zlać kijem bejsbolowym.
To prawda?
Może wróćmy do interesów.
A więc?
Co dla mnie masz?
Kilo tego, co polubiłeś.
25 000 dolarów.
Nie pierdol.
Teraz płacę 18.
Tak.
Za szajs, który możesz zmieszać tylko raz.
Moją zmieszasz nawet trzy razy.
I jest lepsza od tego, co jest dostępne.
Dziewiętnaście.
Dwadzieścia.
Ostateczna oferta.
Dobra.
Ale najpierw coś dla mnie zrobisz.
Jasne.
Dotknij.
Daj spokój.
Tylko delikatnie.
Mam dotknąć twojego nosa?
[szeptem] Dokładnie i powoli.
Fajny, Eddie.
I duży, nie?
Mhm.
Widziałam większe.
[śmieje się] Kurwa!
Uważaj na tę kobietę.
[wymuszony śmiech]
Umowa stoi?
Griselda Blanco, umowa stoi.
Czas na świętowanie, mami.
Świętujmy.
[śmieje się] Tak.
Salud.
Chodź.
Podążaj za mną.
[romantyczna piosenka latynoska z głośników]
Chodź, mami.
[wzdycha]
[walenie w drzwi]
[dramatyczny ton]
[zniekształcony głośny wdech]
Cholera!
[piosenka trwa]
[głębokie, dramatyczne tony]
[piosenka trwa]
- [huk wystrzałów] - [jęczy]
[stękają]
- [głośny wdech] - [krzyki w oddali]
[dźwięk otwieranych drzwi]
[zbliżające się kroki]
[mężczyzna gwiżdże]
[po hiszpańsku] Jedź do domu.
[kroki się oddalają]
[zbliżające się syreny policyjne]
[otwierane drzwi]
[Chucho kaszle]
[stęka]
[głośno dyszy]
[jęczy z bólu]
[głośny finał piosenki]
[piosenka cichnie]
[energiczna piosenka z głośników]
Podrzucisz mnie?
[głośna muzyka z baru]
Dzięki za podwózkę.
[zatrzaśnięcie drzwi]
Co tu robisz? Co z Fernandem?
Kobiecie płaci się, żeby wyszła, a nie została na noc.
Zrobiłaś to.
Podobało ci się?
Poważnie pytasz? Spłaciłam twój jebany dług.
Zadałem ci pytanie.
Czyli jednak tak.
Nie wiem, co jest gorsze:
że mnie o to poprosiłeś czy że się zgodziłam.
Przepraszam. Trochę mnie poniosło.
Taki jesteś.
Mam tego dość.
Odchodzę.
Nigdzie nie pójdziesz, słyszysz?
Bravos rządzi Medellín!
Wyniosę się dokądś indziej.
Zacznę życie bez ciebie, bez tej kuli u nogi.
[Alberto] Poważnie? Ja cię stworzyłem.
Ciuchy i biżuterię, które nosisz.
Jeb się! Zasłużyłam na to. Byliśmy partnerami.
Partnerami?
Wyskoczyłaś z jednym dobrym pomysłem.
Na tobie durnie tylko zawieszali oko.
Beze mnie jesteś nikim. Za tydzień wrócisz z płaczem.
[krzyczy] Zostaw mnie!
Stara rura z trójką dzieci.
Zobaczymy, jak daleko zajdziesz!
- Chcesz zobaczyć? - [przeładowuje broń]
[jęczy z bólu]
[dyszy]
[energiczna piosenka gra głośniej]
[piosenka ustępuje dramatycznej muzyce]
[warkot silnika]
[pisk opon]
[głos Alberta powtarza się jak echo] Zobaczymy, jak daleko zajdziesz!
- [muzyka klubowa] - [okrzyki imprezujących]
- Kazałem ci wracać do domu. - Nie mam domu.
[po angielsku] Ej!
Dobra robota.
Idźcie na razie. Przyjdę niedługo.
Niezły syf.
Tak, dzięki tobie.
To tylko interesy.
Wiem. Dlatego przyszłam.
Spróbuj mojej koki, kurwa.
Bo wtedy zrozumiesz,
że jest dziesięć razy lepsza od gówna,
które teraz sprzedajesz.
I że razem możemy nieźle zarobić.
[szczęk noża]
Wyśmienita.
Ale... [odchrząka]
...już mam dostawcę, więc...
Tak. Ale właśnie przejąłeś teren Eddiego.
Będziesz więc potrzebował więcej.
Coś mi świta, że mówiłeś o ilości.
Pomyśl, ile będziesz miał, mieszając moją.
Zdobędziesz więcej? Hm?
Bo wiesz, wyglądasz jak...
Kura domowa cała we krwi?
Przez dziesięć lat przewoziłam kokę z Medellín do Nowego Jorku.
Nie masz pojęcia, przez co przeszłam od tamtej pory.
Dla mnie... to jest nic.
Będę tu co wieczór, aż w końcu się, kurwa, zgodzisz.
Masz jedną szansę.
Podwoisz moje zamówienie, a zostaniesz moim dostawcą.
Kobietki.
[piosenka trwa]
Napisy dla niesłyszących: Juliusz P. Braun
Na podstawie tłumaczenia Joanny Kazimierczak
[muzyka cichnie]