Dario, znalazłeś coś?
Niewiele.
Czemu zastrzeliła Alberta?
Przez to, co musiała zrobić.
Była dumna, to fakt,
ale nie wiesz, jak jęczała, kiedy ją rżnąłem.
Zmusiłem ją do wszystkiego.
Podobało jej się.
Kurwa zawsze nią pozostanie.
Była prostytutką?
Oczywiście.
A gdzie pracowała?
U Emilia. Może on coś wie?
Zobaczymy.
Znajdź sukę, Dario, żebym mógł ją zabić.
Słyszysz?
Tak jest, znajdę ją.
Witajcie w Miami.
- Dziękuję. - Witam.
Dobrze tu być.
W końcu przyleciałyśmy.
Isa.
Cieszę się, że jesteś.
Nie mogę uwierzyć. Spójrz na siebie.
Wyglądasz jeszcze młodziej.
A ty piękniej.
Bo te są nowe. Fajne?
Zarobisz.
Lepiej w to uwierz.
Gdzie Arturo?
Tam.
Witam!
Arturo! Wsiadaj. Nie mamy czasu na te bzdety.
Tyle kobiet. Miało być fajnie. A to był istny koszmar.
Kłamczuch. Podobało ci się.
Jak się masz, kochana?
Teraz już lepiej.
- Do roboty. - Tak.
Zróbcie mi miejsce.
Po co mam skakać, jak są schody?
Ozzy, dasz radę.
- Prawie się wywaliliście. - Nie bój się.
Nie skoczę.
- Dwa... - Nie.
Nie będę skakać, jak są schody.
Arturo!
Hej!
- Jak leci, chłopcy? - Dobrze.
Dbaliście o mamę?
Oczywiście.
Wszystko dobrze?
Tak. Co u Alberta?
No cóż...
My polecieliśmy do Miami, a on na wycieczkę.
Dzień dobry.
Co to za laski?
Koleżanki z Kolumbii. Nie gapcie się.
Tylko spróbujcie zmusić Ozzy'ego, żeby skoczył ze schodów.
Ale brzydki basen.
Bez wody, super.
Racja.
W Stanach miało być luksusowo.
Przynajmniej plaża jest blisko.
Gorąco tu jak w piekle.
Co nie?
Dostaniemy jakieś piwko czy coś?
Nie podaję piwka. Jestem gorylem pani Blanco.
Obyś był leworęczny.
Następna.
Dzień dobry.
Jak się masz?
Dobrze.
Przepraszam.
Proszę.
Tak.
Proszę, szefowo.
Dziękuję.
Dobra robota.
Dzięki. To o wiele lepsze niż robienie lodów.
To prawda.
- Twój klucz. - Dziękuję.
Piękna bransoletka, szefowo.
Ty też jesteś piękna.
Nie pakuj się w kłopoty.
Nie ma sprawy.
Dostaniesz gotówkę, jak mi zapłacą.
Patrzcie!
Z dala z nimi od chłopców.
Mogliby się czegoś nauczyć...
Dzień dobry.
Jak masz na imię?
Carla.
Tutaj.
Po to przyszłam.
Miami to świetne miasto, które zeszło na psy.
Można było spotkać tu Sinatrę,
różowe cadillaki,
cycki na plaży.
Teraz to tylko monopolowe na każdym rogu,
starzy Żydzi na leżakach
i cała banda zbirów z południa.
Zalała nas beżowa fala przestępstw, Rosa.
Dlatego musisz być ze mną szczera.
Powiedz wprost.
Cieszy się, że przyszłaś pomóc.
Ważne, aby świadkowie się zgłaszali.
Każda informacja pomoże nam rozwiązać sprawę.
Nic nie widziałam.
Mówi, że nic nie widziała.
Oczywiście, że nie.
Jesteś kelnerką
w restauracji Mała Floryda.
Zgadza się, Rosa?
Jesteś kelnerką w restauracji Mała Floryda, tak?
- Tak. - Potwierdziła.
Zrozumiałem.
I przeczuwasz, że na zapleczu
handlują narkotykami.
I przeczuwasz, że na zapleczu handlują narkotykami?
Działo się tam sporo rzeczy.
Kogo widziałaś na zapleczu w dniu morderstwa?
Kobietę.
Co?
Co powiedziała?
Że widziała kobietę.
Z mężczyznami?
- Z mężczyznami? - Tak, dwoma.
Tak, dwoma.
Czyjaś dziewczyna?
Obyś nie była kompletną stratą czasu.
Kojarzysz tych muchachos, mamacita?
Nie było tak źle, co?
Nie.
Kogo ja oszukuję? To dupek.
Bez obaw. Tylko ja znam tu hiszpański.
Ale jest pani z policji...
Tak, ale nie jestem detektywem.
Nazywają mnie „analityczką wywiadu”.
Pierwsze dziecko?
Nie, już jedno mam.
Dziewięć lat.
- Ja też mam. - Tak?
Syn ma 12 lat.
I ciągle coś wcina.
Rosa.
Zauważyłam, że się zawahałaś, kiedy Jensen powiedział,
że ta kobieta nie była czyjąś dziewczyną.
Nie poruszała się, jakby do kogoś należała.
Naprawdę?
A jak się poruszała?
Jak szefowa.
Dziesięć kilo i 25 000 dolarów za klocek.
To 250 kafli.
Z comiesięczną dostawą to trzy miliony rocznie.
Toast.
Arturo.
Dobrze pamiętam, jak wmawiano mojej przyjaciółce,
że sama nie da rady tego robić.
- Dziękuję. - I sama zobacz.
I za mojego odważnego Arturo.
Nie zapomnę, że mnie kryłeś przed Fernandem.
I przyleciałeś z tymi babkami.
Skoro mowa o Fernandzie,
co zamierzasz z nim zrobić, jak nie planujesz się ukrywać?
Musisz być przygotowana.
Będę.
Dario cię szuka.
Dario.
Griselda Blanco, która tu pracowała, nie odzywała się do ciebie?
Może.
Drań.
A teraz?
Minęło kopę lat.
Dzwoniła tydzień temu.
Po co?
Nie mam pojęcia.
Dziewczyny o tym gadały.
A potem dwanaście z nich wywiało.
Odeszło dwanaście lasek?
- Słyszałeś. - Dokąd?
Chciałbym wiedzieć.
Chciałbym.
Straciłem na tym majątek.
Ale te pizdy lubią mieć sekrety.
Drogie panie.
Witaj w raju, mój królu.
Znacie Griseldę Blanco?
Griseldę?
A co?
Kto pyta?
Stary znajomy.
Dawno jej nie widziałem i chciałem odnowić kontakt.
Ktoś wie, gdzie teraz jest?
Znajomy.
Ja nie wiem.
Tak.
A ty? Pracowałaś z nią kiedyś?
Z tą apodyktyczną pizdą?
Jest o nią zazdrosna. Czysta zawiść.
Zazdrosna o Griseldę?
Jak to?
Czemu?
Griselda nauczyła się oszukiwać.
Wydostała się stąd.
Co ty nie powiesz?
A ta tutaj nie potrafiła.
Podobno mąż ją uratował.
Mąż?
Słyszysz to?
Kto tak powiedział?
Jakiś facet?
Gówno prawda.
Griselda sama tego dokonała.
Dobrze zrobiła.
I ja na tym skorzystałam.
Opowiedz o sobie. Masz jakieś zainteresowania?
Ona jest bardziej w moim typie.
Szkoda. Nie?
Twoja strata.
Tylko potrzebuję informacji.
Chyba jako jedyna nie przepadałaś za Griseldą.
Szef mówił, że jakieś dziewczyny pojechały do niej w tamtym tygodniu.
Wiesz dokąd?
Lubiłam ją bardziej niż to.
Dokąd wyjechała?
Do Miami.
Przestańcie! I ściszcie to!
Dobra!
Ona pani potrzebuje.
Co jest?
Jak idzie szukanie domu? Znalazłaś coś?
Jeszcze nie.
Zbyt zajęta ubijaniem kokainowego interesu?
To jest w walizce, nie?
Wsadziłaś lumpa w gajer
i kazałaś kupić 15 biletów z Medellin?
Carmen.
Idiotka ze mnie. Mogłam się domyślić.
A ja czekam,
aż powiesz, że z tym skończyłaś.
Pojawiła się okazja...
Na tyle dobra,
że zapomniałaś, jaki pierdolnik zostawiłaś,
czy o tym też kłamałaś?
Mówiłam prawdę. Ale to szansa dla nas na zarobienie pieniędzy...
Dla nas?
Będę potrzebować więcej biletów.
Znajdź sobie inne biuro podróży,
bo nie będę się w to mieszać. To szaleństwo.
Jesteśmy byłymi żonami dilerów narkotykowych.
Wiem, co robię.
Nie kupuj u mnie biletów.
Mogłam trzymać cię z dala od mojej firmy.
Carmen, daj spokój. Twój interes nie przetrwa.
Złapią cię albo jeszcze gorzej.
Nie chcę tego widzieć ani tego, co zrobią twoim dzieciom.
Zapraszam.
Tędy.
Witam.
Spróbuj.
Od Persa z Palm Beach. Ma też wyśmienity haszysz.
Dziękuję.
To jest Arturo. Pomógł przewieźć produkt.
Witam.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Mam to. Dziesięć kilo.
Kobieta petarda.
Sprzedawała kosmetyki, a teraz szmugluje kokę.
Dziesięć kilo, 25 patyków. Razem 250 000 dolarów.
Nie kupię od ciebie koki.
Słucham?
Widzisz tego pana?
To Papo Mejia. Mój dostawca.
Nie mogliśmy się zgodzić co do ceny.
Załatwiłeś to, nie?
Tak, dzięki niej.
Kobieta zaoferowała mi lepszy produkt za niższą cenę...
Nie pasowało mu to.
- Wykorzystałeś mnie. - Wolny rynek.
Nie zadziera się z zarobkami innych.
Chciałaś go wykiwać.
Wróć do bycia kurą domową,
stewardesą czy kim tam chcesz.
Harowałam jak wół, żeby sprowadzić kokę, bo dałeś słowo.
Umawialiśmy się.
Odkupię. Pięć tysięcy za kilo?
To nawet nie jest ćwierć jej wartości.
A co z nią zrobisz? Upieczesz ciasto?
Chuj w dupę tobie i temu bałwanowi.
Jak mnie nazwałaś?
Chuj z tym. Nie będzie tu pyskować.
Griselda, idziemy.
Pójdziesz, jak ci pozwoli.
Większość ludzi wzięłaby kokę, a twoje ciało porzuciła w zatoce.
Masz szczęście, że jestem dżentelmenem.
Każdy diler w Miami się dowie, żeby jej nie tykać.
I wtedy wrócisz.
Idziemy.
Słyszałeś?
Jak nie sprzedamy koki, może iść do śmieci.
Równie dobrze może to być proszek do pieczenia.
Ale mi to pomoże, jak Dario mnie dorwie.
Zobaczymy, co się stanie.
June.
Coś ci widać.
Serio, Martin? To cię śmieszy?
Włączasz klimę, żeby było mi widać sutki?
Moje przynajmniej stają.
Kobieta?
Kelnerka widziała, jak wchodzi.
Nie była czyjąś dziewczyną.
Mamy niedopałek ze śladami szminki.
Niedopałek?
Popielniczka stała na stole, gdzie dobijano targu.
W przeciwieństwie do tego z boku, gdzie siedzą dziewczyny.
Świadek mnie lubi, bo faktycznie jej słuchałam.
Tak, czasem Billy to burak.
Ale to latynoscy dilerzy, June.
Kobiety nie ubijają interesów ani nie zabijają.
Przecież o tym wiesz.
Może pomoże nam znaleźć strzelca?
June, to sprawa Jensena.
Ty masz zebrać informacje i zrobić notatki.
Czytał pan je kiedyś?
Pewnie.
Świetnie napisane.
Ej.
Ile będziemy tu siedzieć?
U nas zarabiałabym prawdziwą forsę.
Daj jej czas. Zapłaci.
- Doprawdy? - Obiecuję.
Uspokój się.
Cierpliwości.
Proszę.
Dziewczyny pytają o zapłatę?
Nie przejmuj się tym.
Dobra.
Skupię się na synach i koce, której nie mogę sprzedać.
Kurde, miększe niż w moim pokoju.
Bo moje. Dam ci poszewki.
Robiłyśmy tak między jednym klientem a drugim.
Jesteśmy tam, gdzie zaczynałyśmy.
Wyruchane w ten czy inny sposób.
Wiesz, że pierwszy raz opuściłam Medellin?
I widziałam tylko tę ruderę?
Pamiętasz, co nam pomagało na stres?
Dobrze nam wtedy było.
Chodźmy w miasto.
Nie mam ochoty na imprezowanie.
Griseldzie Blanco najlepiej się żyje na pełnych obrotach.
A nie tu, gapiąc się w sufit.
W dupie mam miękką pościel.
Mamy od groma koki.
Czemu muszę?
Czasem trzeba, nawet jak się nie chce.
- Nie lubię łapać. - Wiem, ale nie możesz odejść.
Ty odeszłaś od taty.
Tak postanowiliśmy.
Takie jest życie.
Ale niektóre rzeczy trzeba po prostu robić.
Chodzić do pracy. I teraz muszę tam wrócić.
- Broń masz w schowku. - Wiem, gdzie jest.
Tak samo jak kluczyki, pilot, miska na sałatkę...
Załapałam, Eric.
- Przepraszam... - Długi dzień.
Wiem.
Mądrala.
Ci ludzie to nie zombie?
Bo tak wyglądają.
Chciałaś coś eleganckiego.
A chuj z tym.
Jak za starych, dobrych czasów.
Chodźmy ich uratować.
Lecimy.
Mam pomysł.
Dzięki Bogu. Jesteśmy tu łatwym celem.
Ej...
Zakładając, że cię pokonają, Chucho.
- Co robimy? - Zdobędziemy więcej kokainy.
- Niż to dziesięć kilo? - O wiele więcej.
A jak zapłacimy za to złoże?
Nie zapłacimy.
Panesso ma zapas.
Kochana.
Zapłaciłem mu za tę kokę i zachowywał się jak fiut.
- Czemu miałby dać ci produkt za friko? - Bo ty go tu sprowadzisz.
I pokażesz mu, jaki potencjał ma mój pomysł.
Będzie tego chciał. Uwierz.
To kraj marzeń.
Wiem, że to poczułyście, kiedy wysiadłyście z samolotu.
To uczucie, że możecie osiągnąć wszystko.
Silniejsze od miłości i pieniędzy. Od czegokolwiek.
Ale okazuje się, że są tu ludzie, których marzenia już się spełniły.
A kiedy tak się staje, traci się coś cennego.
To uczucie, które przychodzi z czymś nowym.
Czymś nieoczekiwanym.
Ludzie, o których mówię
są biali.
I bogaci.
Te sukinsyny mają wszystko.
Reprezentują niewykorzystany rynek, którego nikt jeszcze nie tknął.
W tej walizce
mamy moc przywrócenia ekscytacji
ich nudnemu życiu.
Co musimy zrobić?
Dać im spróbować.
Żeby poznali to uczucie.
Dobra.
Jak to zrobimy?
Z nimi.
Najlepsze sprzedawczynie na świecie.
Koniec z pracą w burdelu.
Będziecie pracować dla siebie.
Zarobicie w chuj hajsu.
Będą sprzedawać kokainę?
Nie, Arturo.
Będą ją rozdawać.
...JEST HANDLARKA NARKOTYKAMI.
NOTATKA SŁUŻBOWA
Witaj, June.
„W noc”...
„Pośród podejrzanych o zabójstwa
jest handlarka narkotykami”.
„Sam fakt, że kobieta potrafiła działać na tym poziomie
rzuca na nią podejrzenia w naszych próbach
odkrycia świata narkotykowego Miami”.
Horatio miał oko na tę sukę, która chciała mnie wyrolować.
Coś kombinuje.
Zwołała lasencje z Medellin.
Rozdają one działki za darmo
bogaczom w Coral Gables i Kendall.
Na polu golfowym, w klubie tenisowym,
nawet na zajęciach aerobiku.
Pokazuje im, jakie proszek wywołuje uczucia.
Rozdaje próbki i rozkręca własny rynek.
Zaraz przy autostradzie.
Marnuje czas.
I kokę.
Usiądź.
Oni nie chcą robić z nami interesów.
A co dopiero kupować prochy.
Obudzą się z myślą,
co robili, a potem popłyną w rejs.
I tyle.
Miałem kuzynkę podobną do niej.
Pojawiała się niespodziewanie.
Robiła zadymę.
Mówiła mojej żonie, że ją zdradzam. Myślisz sobie: „Co jest?
To zwykła suka”.
Ale potem pokazała.
Narobiła bigosu.
Zdradzałeś ją?
Zrobisz coś z tym?
Czy nie?
Nie.
Ale może ty powinieneś.
Dobra.
German, witaj w Miami.
Jak lot?
Długi w chuj.
Obym nie zmarnował czasu.
Przez dwadzieścia lat uszczęśliwiałam włochatych dupków.
Ale ten to inna liga.
German.
Zobacz, jacy są znudzeni.
Potrzeba im czegoś więcej niż duszny bar
i parę oliwek w drinkach.
Potrzeba im tego, co masz ty.
Koki.
Ale nie mogą jej zdobyć.
Bo boją się iść tam, gdzie jest dostępna.
Oznacza to, że mamy rynek, który trzeba zaopatrzyć.
Griselda, jestem dostawcą, a nie ulicznym handlarzem.
I dlatego stworzymy świetny zespół.
Bo ja rozkręcę nowy rynek.
I potrzebuję twojej koki.
Co sobie myślałaś?
„Przyprowadzę tego idiotę do wytwornego hotelu,
ładnie się ubiorę, połechcę jego ego
i da mi to, co chcę”. Tak?
Pamiętasz Medellin?
Nie.
Traktowałaś mnie jak powietrze.
Ty i twoi znajomi.
Nawet nie spojrzałaś.
A teraz chcesz się podlizać?
Nie igraj ze mną.
German, różnimy się od siebie.
Wiesz, skąd pochodzę.
I co przeżyłam.
Myślisz, że Bravos przyjęli mnie z otwartymi rękami?
Tak, bo z tymi cyckami i dupą
jesteś na przegranej pozycji.
Każdy ma swoje mocne strony.
Ale ludzie podążają tu za amerykańskim snem.
Mam go głęboko w dupie.
I każdego, kto myśli, że kiedyś będzie na szczycie.
Banda debili.
Mydlą nam oczy tym,
że to kraina możliwości.
A wyrolują cię niespodziewanie.
Wiem, że masz rację.
Ale mnie też wyrolowano.
I nie ma, kurwa, szans, że przepuszczę tę okazję.
Wyobraź sobie, German, co razem możemy osiągnąć.
Ta dupa i cycki i twoja koka.
- Ile towaru? - Sto kilo.
Wyglądam jak Ochoa?
Jak się zgodzisz, nie będziesz potrzebował innych kupców.
To będzie tak wielka akcja.
Wielka...
Z całym szacunkiem, ale jesteś kurą domową.
Nie wierzę, że opchniesz taką ilość.
Ten jednoręki idiota zawiezie mnie na lotnisko.
German, poczekaj.
Wiedziałam, że nie zgodzisz się ot tak.
Zaplanowałam coś wyjątkowego.
Zostań.
Jedną noc.
Będzie warto.
Oby.
Nie dałbym stu kilo nawet synowi.
A nawet chujka lubię.
Mamo, to ja.
Wejdź.
Dasz mi kasę na pizzę?
Wiesz, że jest tam w razie potrzeby.
Nie mów braciom.
Dobra.
Późno wrócę.
Każ się braciom spakować.
Jutro wyprowadzka do ładniejszego miejsca.
Idź, synku.
Isa?
Co, jeśli nie uda się z Panessem?
Uda się.
Jestem przekonana.
Odpręż się i korzystaj.
Oczywiście. Dziękuję.
Interesy z panem to przyjemność.
Jak nam idzie?
Sprzedałem trzy kilo.
I co, German?
Niezła impreza, ale nie dasz rady co tydzień.
Nie każdy tutaj jest bogaczem.
Niektórzy z nich pracują dla burżuazji.
Zobacz, tamten uczy tenisa.
A ona jest instruktorką aerobiku.
Kamerdyner.
Zgodzili się rozprowadzać produkt.
Żebyś mogła sprzedawać białym snobom.
Griselda.
Mamy problem na zewnątrz.
Wypierdalać stąd w podskokach!
Wy też. Wracajcie do Coconut Grove.
Masz problem? To prywatna impreza.
Pizduś pracuje dla pizdy, co?
Gdzie wyszczekana szefowa?
Chcę z nią pogadać o tym Statku miłości.
Tu jestem, Papo!
Czego chcesz? Goście się boją.
Zapomnij o tym gównie. Wybij to sobie z głowy.
Jebany jacht? Serio?
To nie teren Amilcara. Mogę tu robić, co chcę.
Doprawdy?
Jeśli ktoś z was, jebani winodojcy, kupi choć gram koki
od tej pizdy, poczujecie gniew Papy Mejii.
Przestań, Papo. Gdzie masz rozum?
Grozisz im?
To prawnicy i bankierzy.
Amilcara pewnie tu nie ma,
żeby go nie powiązano z tym idiotyzmem.
- Łapy precz, skurwysynu! - Ej!
- Może następna trafi w nią. - Zostaw ją.
Dawaj, chuju.
Dawaj, zastrzel mnie.
Na oczach tych ludzi.
Wypierdalaj stąd.
A ty, kurwa, kto?
Jej partner.
Ludzie, słuchajcie! Ten debil chce nam zepsuć imprezę!
Gnój. Wypad stąd.
Jeb się!
- Wypad! - Spadamy.
- Do domu! - Adios, łajzo!
Zostaw nas, nudziarzu!
Partnerzy?
Wkurwiłaś ludzi u władzy.
Coś musisz robić dobrze.
Chcę pracować z tymi, którym ta menda niestraszna.
Sto kilo tygodniowo.
A potem...
Możliwości są nieograniczone.
Ty miej marzenia, a ja będę produkować kokę.
Partnerzy?
Następnym razem płacę podwójnie.
Jeśli tak, koniec z ruchaniem za kasę.
W Medellin będzie im smutno.
Jedźcie.
Czekaj.
To dla ciebie.
Naprawdę?
Piękna.
Dziękuję.
Nie pożałujesz.
Mamy doświadczenie. Wiemy, czego ludzie chcą.
Dobrze, że się na coś przydało.
Powrót za dwa tygodnie.
Więcej dziewczyn i koki.
I wszystko nasze.
Uważaj.
Pofolgujcie sobie.
- Słucham? - Carmen. To ja.
Udało się.
Nic się nie stało, nie złapano nas. Zarobiliśmy kupę szmalu.
Dzwonisz rano, żeby się przechwalać?
Potrzeba mi więcej biletów
i nie chcę, żeby zarobił na tym ktoś obcy.
Chodzi o to, że innym nie ufasz.
Wiem, jak to działa.
Szukasz źródła, które nie wpakuje cię w kłopoty.
Carmen, przeżyłam piękną noc i chciałam powiedzieć przyjaciółce.
Wesprę twoje biuro, a ty sprowadzisz więcej dziewczyn.
Co w tym złego?
Zasługujemy na to.
Nie wiem, Griselda.
Posłuchaj.
Jak wytrzeźwieję, wpadnę do ciebie
i sprzedasz mi mnóstwo biletów.
Dobra?
Dobra.
Nie śpicie?
Witaj, piękna.
Wujek nas odwiedził.
Zgadza się, kochany.
Tak prędko wyjechaliście.
Nawet się nie pożegnałem.
Wejdź.
Usiądź sobie.
Uciąłem sobie pogawędkę z chłopcami.
Skoro mama już jest, to chcę coś wiedzieć.
Powiedziała wam, dlaczego
opuściła Medellin?
Fernando, chłopcy są zmęczeni...
Chcę wiedzieć.
Co dokładnie powiedziała?
Alberto ją skrzywdził, więc wyjechaliśmy.
Rozumiem. Tak myślałem.
A to jest gówno prawda.
Proszę cię.
Synowie powinni poznać prawdę. Nie sądzisz?
Powiem im.
Mamusia wyjechała, bo zabiła Alberta.
- Co? - Mówiłaś, że jest na wycieczce.
Zabiła mojego brata!
Co o tym myślicie?
Co byście zrobili?
Gdyby któryś z was umarł,
co by reszta zrobiła?
- Nie rób jej krzywdy... - Siedź na dupie i morda.
Proszę cię, Fernando, nie na ich oczach.
Mój pokój jest obok.
- U ciebie? - Tak.
- Chodźmy. - Rusz się.
Zostań tu.
Nie.
Tylko zabicie ciebie będzie lepsze niż seks.
Twój brat był potworem! Bił mnie!
Zastrzeliłaś go, pizdo.
Kazał mi się z tobą przespać!
Nienawidziłaś go i dlatego zabiłaś.
Nazwał cię szmatą.
Muszę do ubikacji.
Siedź.
Giń.
Zabij go.
Teraz, kurwa.
Wszystko będzie dobrze.
Idź do braci.
Dziękuję.
Nie zrobiłem tego dla ciebie.
Dlaczego więc?
Nie wiem.
Nie zabiłem dziecka.
Nigdy.
To twój.
Co teraz zrobisz?
Pomóż mi to ogarnąć,
a potem pogadamy.
Napisy: Joanna Kazimierczak