[niepokojąca muzyka]
[szczęk otwieranego zamka]
[po hiszpańsku] Darío, znalazłeś coś?
[Darío] Niewiele.
Czemu zastrzeliła Alberta?
Przez to, co musiała zrobić.
Była dumna, to fakt,
ale nie wiesz, jak jęczała, kiedy ją rżnąłem.
Zmusiłem ją do wszystkiego. [śmiech]
Podobało jej się.
Kurwa zawsze pozostanie kurwą.
Była prostytutką?
Oczywiście.
A gdzie pracowała?
U Emilia. Może on coś wie?
Zobaczymy.
Znajdź sukę, Darío, żebym mógł ją zabić.
Słyszysz?
Tak jest, znajdę ją.
[pogodna muzyka latynoska]
[szum samolotu]
LOTNISKO MIĘDZYNARODOWE W MIAMI
[niewyraźne rozmowy]
[niewyraźne rozmowy kobiet]
- [gwizd podziwu] - [klakson]
Witajcie w Miami.
- Dziękuję. - [Chucho] Witam.
Dobrze tu być.
W końcu przyleciałyśmy.
Isa. Cieszę się, że jesteś.
Nie mogę uwierzyć. Spójrz na siebie.
Wyglądasz jeszcze młodziej.
A ty piękniej.
Bo te są nowe. Fajne?
Zarobisz.
[ze śmiechem] A jak.
Gdzie Arturo?
- Tam. - [po angielsku] Cześć!
[po hiszpańsku] Arturo! Wsiadaj. Nie mamy czasu na te bzdety.
Tyle kobiet. Miało być fajnie. A to był istny koszmar.
Kłamczuch. Podobało ci się.
Jak się masz, kochana?
Teraz już lepiej.
- Do roboty? - Tak.
[Arturo] No dobra. Zróbcie mi miejsce.
[Ozzy] Po co mam skakać, jak są schody?
[Uber] Dasz radę.
[Ozzy] Prawie się wywaliliście.
- [Uber] Nie bój się. - Nie skoczę.
- [Uber] Raz, dwa, trzy! - Nie! Nie będę skakać, jak są schody.
Arturo!
[Dixon] Hej, Arturo!
- Jak leci, chłopcy? - Dobrze.
Dbaliście o mamę?
- Oczywiście. - Tak.
Wszystko dobrze?
- Tak. Co u Alberta? - Yy...
No cóż...
My polecieliśmy do Miami, a on na wycieczkę.
[niewyraźne rozmowy kobiet]
[obaj] Dzień dobry.
[chłopcy i kobiety się śmieją]
Co to za laski?
Koleżanki z Medellín. Nie gapcie się.
I nie namawiajcie Ozzy’ego, żeby skakał ze schodów.
[Dixon i Uber się śmieją]
[kobieta 1] Ale brzydki basen.
Bez wody, super.
Racja.
W Stanach miało być luksusowo.
- [kobieta 1] Przynajmniej plaża blisko. - [kobieta 2] Nie.
Gorąco tu jak w piekle.
Co nie?
Dostaniemy jakieś piwko czy coś?
Nie podaję piwka. Jestem ochroniarzem pani Blanco.
Obyś był leworęczny.
[chichocze]
[Griselda] Następna.
[energiczna muzyka z radia]
- [kobieta 1] Dzień dobry. - Jak się masz?
[kobieta 1] Dobrze.
Przepraszam.
Proszę.
Tak.
Proszę, szefowo.
Dziękuję.
Dobra robota.
Dzięki. To o wiele lepsze niż robienie lodów.
To prawda.
- Twój klucz. - Dziękuję.
Ach!
Piękna bransoletka, szefowo.
Ty też jesteś piękna.
Nie pakuj się w kłopoty.
Nie ma sprawy.
[Griselda] Dostaniesz gotówkę, jak mi zapłacą.
Patrzcie go!
Z dala z nimi od chłopców.
Mogliby się czegoś nauczyć...
[cichy śmiech]
Dzień dobry.
Jak masz na imię?
Carla.
[Isa] Tutaj.
Po to przyszłam.
[dzwoni telefon]
[detektyw po angielsku] Miami to świetne miasto,
które zeszło na psy.
Można było tu spotkać Sinatrę,
różowe cadillaki,
cycki na plaży.
Teraz to tylko monopolowe na każdym rogu,
starzy Żydzi na leżakach
i cała banda zbirów z południa.
Zalała nas beżowa fala przestępstw, Rosa.
Dlatego musisz być ze mną szczera.
Powiedz wprost.
[po hiszpańsku] Cieszy się, że przyszłaś pomóc.
Ważne, aby świadkowie się zgłaszali.
Każda informacja pomoże nam rozwiązać sprawę.
Nic nie widziałam.
[po angielsku] Nic nie widziała.
[wzdycha]
Oczywiście, że nie.
Dobra. Jesteś kelnerką w restauracji Mała Floryda.
Zgadza się, Rosa?
[po hiszpańsku] Jesteś kelnerką w restauracji Mała Floryda, tak?
- Tak. - [po angielsku] Potwierdziła.
Zrozumiałem.
I przeczuwasz, że na zapleczu handlują narkotykami.
[po hiszpańsku] I przeczuwasz, że na zapleczu handlują narkotykami?
Działo się tam sporo rzeczy.
[po angielsku] Działo się tam sporo rzeczy.
Kogo widziałaś na zapleczu w dniu morderstwa?
[po hiszpańsku] Kogo widziałaś na zapleczu w dniu morderstwa?
Kobietę.
[po angielsku] Co? Co powiedziała?
Że widziała kobietę.
Z mężczyznami?
- [po hiszpańsku] Z mężczyznami? - Tak, dwoma.
[po angielsku] Tak, dwoma.
Czyjaś dziewczyna?
Obyś nie była kompletną stratą czasu.
Kojarzysz tych muchachos, mamacita?
[po hiszpańsku] Nie było tak źle, co?
[Rosa się śmieje] Nie.
[tłumaczka] Kogo ja oszukuję? To dupek.
Bez obaw. Tylko ja znam tu hiszpański.
Ale jest pani z policji...
Tak, ale nie jestem detektywem.
Nazywają mnie „analityczką wywiadu”.
Pierwsze dziecko?
Nie, już jedno mam.
Dziewięć lat.
- Ja też mam. - Tak?
- [analityczka] Syn ma 12 lat. - [Rosa] Aha.
I ciągle coś wcina.
[chichoczą]
Rosa.
Zauważyłam, że się zawahałaś, kiedy Jensen powiedział,
że ta kobieta była czyjąś dziewczyną.
Nie poruszała się, jakby do kogoś należała.
- Naprawdę? - Mhm.
A jak się poruszała?
Jak szefowa.
[Arturo] Dziesięć kilo i 25 000 dolarów za klocek.
To 250 kafli.
Z comiesięczną dostawą to [szeptem] trzy miliony rocznie.
Toast.
- Arturo. - Nie, nie.
Dobrze pamiętam, jak wmawiano mojej przyjaciółce,
że sama nie da rady tego robić.
- Dziękuję. - I sama zobacz.
I za mojego odważnego Artura.
Nie zapomnę, że mnie kryłeś przed Fernandem.
I przyleciałeś z tymi babkami.
[głośny wydech]
Skoro mowa o Fernandzie,
co zamierzasz z nim zrobić, gdy nie planujesz się ukrywać?
Musisz być przygotowana.
Będę.
Darío cię szuka.
[muzyka budująca napięcie]
Darío.
Hm.
[Darío] Nie odzywała się do ciebie Griselda Blanco, która tu pracowała?
[mężczyzna] Może.
Drań.
A teraz?
Minęło kopę lat.
Dzwoniła tydzień temu.
Po co?
Nie mam pojęcia.
Dziewczyny o tym gadały.
A potem dwanaście z nich wywiało.
Odeszło dwanaście lasek?
- Słyszałeś. - Dokąd?
Sam chciałbym wiedzieć.
Oj, chciałbym.
Straciłem na tym majątek.
Ale te pizdy lubią mieć sekrety.
[dzwonek telefonu]
[mężczyzna] Słucham.
[śmieje się]
Stary, świeżuteńka. Siedemnaście lat?
[pukanie do drzwi]
Drogie panie.
- Witaj w raju, mój królu. - [kobieta gwiżdże z uznaniem]
Znacie Griseldę Blanco?
[muzyka cichnie]
Griseldę?
A co?
Kto pyta?
Stary znajomy.
Dawno jej nie widziałem i chciałem odnowić kontakt.
Ktoś wie, gdzie teraz jest?
Hm. Znajomy.
Ja nie wiem.
[po angielsku] Ta.
[po hiszpańsku] A ty? Pracowałaś z nią kiedyś?
Z tą apodyktyczną pizdą?
Jest o nią zazdrosna. Czysta zawiść.
Zazdrosna o Griseldę?
Jak to? Czemu?
Griselda nauczyła się oszukiwać.
Wydostała się stąd.
Co ty nie powiesz?
A ta tutaj nie potrafiła. [śmieje się]
Podobno mąż ją uratował.
Mąż?
- [parskają śmiechem] - Słyszysz to?
Kto tak powiedział? Jakiś facet?
[cichy śmiech]
Gówno prawda. Griselda sama tego dokonała.
Dobrze zrobiła.
I ja na tym skorzystałam.
Opowiedz o sobie. Masz jakieś zainteresowania?
Ona jest bardziej w moim typie.
Szkoda. Nie?
Twoja strata.
[muzyka budująca napięcie]
[otwieranie drzwi]
Słuchaj. Tylko potrzebuję informacji.
Chyba jako jedyna nie przepadałaś za Griseldą.
Hm?
Szef mówił, że jakieś dziewczyny pojechały do niej w tamtym tygodniu.
Wiesz dokąd?
Lubiłam ją bardziej niż to.
[Darío śmieje się cicho]
Dokąd wyjechała?
[szeptem] Do Miami.
- [głośna muzyka z sąsiedniego pokoju] - [odgłosy imprezy]
Przestańcie! I ściszcie to!
[mężczyzna] Dobra!
[muzyka nieco ciszej]
[śmiechy i piski]
[Griselda wzdycha]
Ktoś do pani.
[po angielsku] Co jest?
Jak idzie szukanie domu? Znalazłaś coś?
Jeszcze nie.
Zbyt zajęta ubijaniem kokainowego interesu?
To jest w walizce, nie?
Wsadziłaś lumpa w gajer
i kazałaś kupić 15 biletów z Medellín?
Carmen.
Idiotka ze mnie. Mogłam się domyślić.
A ja czekam, aż powiesz, że z tym skończyłaś.
Pojawiła się okazja...
Na tyle dobra,
że zapomniałaś, jaki pierdolnik zostawiłaś,
czy o tym też kłamałaś?
Mówiłam prawdę. Ale to szansa dla nas na zarobienie pieniędzy...
Dla nas?
Będę potrzebować więcej biletów.
Znajdź sobie inne biuro podróży,
bo nie będę się w to mieszać. To szaleństwo.
Jesteśmy byłymi żonami dilerów narkotykowych.
Wiem, co robię.
Nie kupuj u mnie biletów.
Powinnam była trzymać cię z dala od mojej firmy.
Carmen, daj spokój. Twój interes nie przetrwa.
Złapią cię albo jeszcze gorzej.
Nie chcę tego widzieć. Ani tego, co zrobią twoim dzieciom.
[warkot silnika]
[muzyka operowa]
[ta sama muzyka z głośników]
[dzwonek windy]
[po hiszpańsku] Zapraszam.
[mężczyzna] Tędy.
[Amílcar po angielsku] Witam.
Spróbuj.
Od Persa z Palm Beach. Ma też wyśmienity haszysz.
Dziękuję.
To jest Arturo. Pomógł przewieźć produkt.
- [Amílcar] Miło mi. - [Arturo] Wzajemnie.
Mam to. Dziesięć kilo.
[z uznaniem] Kobieta petarda.
Sprzedawała kosmetyki, a teraz szmugluje kokę.
Dziesięć kilo, 25 patyków. Razem 250 000 dolarów.
Nie kupię od ciebie koki.
Słucham?
Widzisz tego pana?
To Papo Mejía. Mój dostawca.
Nie mogliśmy się zgodzić co do ceny.
- Ale go przekonałaś. Prawda? - Owszem.
Kobieta zaoferowała mi lepszy produkt za niższą cenę...
Uf... Nie pasowało mu to.
- Wykorzystałeś mnie. - [Amílcar] Wolny rynek.
Nie wtrąca się w cudzy biznes.
Chciałaś go wykiwać.
[Papo] Wróć do bycia kurą domową,
stewardesą czy kim tam chcesz.
Harowałam jak wół, żeby sprowadzić tę kokę,
bo dałeś słowo.
Umawialiśmy się.
Odkupię ją. Pięć tysięcy za kilo?
To nawet nie jest ćwierć jej wartości.
A co z nią zrobisz? Upieczesz ciasto?
Chuj w dupę tobie i temu bałwanowi.
- [Papo] Jak mnie nazwałaś? - [Arturo] Spokój.
- Chuj z tym. Nie będzie tu pyskować. - [po hiszpańsku] Griselda, idziemy.
[po angielsku] Pójdziesz, jak ci pozwoli.
[muzyka budująca napięcie]
Większość ludzi wzięłaby kokę, a twoje ciało porzuciła w zatoce.
Masz szczęście, że jestem dżentelmenem.
Każdy diler w Miami się dowie, żeby jej nie tykać.
I wtedy wrócisz.
Ej, ej, ej!
[po hiszpańsku] Idziemy.
Słyszałeś?
Jak nie sprzedamy koki, może iść do śmieci.
Równie dobrze może to być proszek do pieczenia.
[ciężko dyszy]
Ale mi to pomoże, jak Darío mnie dorwie.
[gwar rozmów]
[dzwonek telefonu]
- [po angielsku] Zobaczymy, co się stanie. - [chichoczą]
[detektyw] June.
Coś ci widać.
Serio, Martin? To cię śmieszy?
Włączasz klimę, żeby było mi widać sutki?
[mężczyźni się śmieją]
Moje przynajmniej stają.
[mężczyźni się śmieją]
[kapitan] Kobieta?
[June] Kelnerka widziała, jak wchodzi. Nie była czyjąś dziewczyną.
Mamy niedopałek ze śladami szminki.
Niedopałek?
Popielniczka stała na stole, gdzie dobijano targu.
A nie na tym z boku, gdzie siedzą dziewczyny.
Świadek mnie lubi, bo faktycznie go słuchałam.
Tak, czasem Billy to burak.
Ale to latynoscy dilerzy, June.
Kobiety nie ubijają interesów ani nie zabijają.
Przecież o tym wiesz.
Może pomoże nam znaleźć strzelca?
June, to sprawa Jensena.
Ty masz zebrać informacje i zrobić notatki.
Czytał pan je kiedyś?
Pewnie.
Świetnie napisane.
[energiczna muzyka z radia]
[Carla po hiszpańsku] Ej. Ile będziemy tu siedzieć?
U nas zarabiałabym prawdziwą forsę.
Daj jej czas. Zapłaci.
- Doprawdy? - Obiecuję.
Uspokój się.
Cierpliwości.
[wzdycha]
[pukanie do drzwi]
Proszę.
Dziewczyny pytają o zapłatę?
Nie przejmuj się tym.
Dobra.
Skupię się na synach do wykarmienia i koce, której nie mogę sprzedać.
Kurde, lepsze niż w moim pokoju.
Bo moje. Dam ci poszewki.
Robiłyśmy tak między jednym klientem a drugim.
Jesteśmy tam, gdzie zaczynałyśmy.
Wyruchane w ten czy inny sposób.
[cicho się śmieją]
Wiesz, że pierwszy raz opuściłam Medellín?
I widziałam tylko tę ruderę?
Pamiętasz, co nam pomagało na stres?
Dobrze nam wtedy było.
Chodźmy w miasto.
Nie mam ochoty na imprezowanie.
Griseldzie Blanco najlepiej się żyje na pełnych obrotach.
A nie tu, gapiąc się w sufit.
W dupie mam fajną pościel.
Mamy od groma koki.
[śmieją się]
- [chłopiec po angielsku] Czemu muszę? - Czasem trzeba, nawet jak się nie chce.
- Nie lubię łapać. - Wiem, ale nie możesz odejść.
Ty odeszłaś od taty.
Uznaliśmy, że tak będzie lepiej.
Takie jest życie.
Ale niektóre rzeczy trzeba po prostu robić.
Na przykład chodzić do pracy. I teraz muszę tam wrócić.
[po hiszpańsku] Buziak.
- [po angielsku] Broń masz w schowku. - Wiem, gdzie jest.
Tak samo jak kluczyki, pilot, miska na sałatkę...
Załapałam, Eric.
- Przepraszam... - Długi dzień.
Wiem.
[zatrzaśnięcie drzwi]
[pod nosem] Mądrala.
- [niewyraźne rozmowy] - [cicha muzyka z głośników]
[po hiszpańsku] Ci ludzie to nie zombie? Bo tak wyglądają.
Chciałaś coś eleganckiego.
A chuj z tym.
Jak za starych, dobrych czasów.
Chodźmy ich uratować.
[spokojna muzyka instrumentalna]
Lecimy.
[spowolnione okrzyki]
[muzyka przechodzi w jazz]
[głos w telewizorze po angielsku] My się nie cackamy.
[po hiszpańsku] Mam pomysł.
Dzięki Bogu. Jesteśmy tu łatwym celem.
Ej...
Zakładając, że cię pokonają, Chucho.
- Co robimy? - Zdobędziemy więcej kokainy.
- Niż to dziesięć kilo? - O wiele więcej.
A jak zapłacimy za to złoże?
Nie zapłacimy.
Panesso ma zapas.
[głęboki wdech]
Kochana.
Zapłaciłem mu za tę kokę i zachowywał się jak fiut.
- Czemu miałby dać ci produkt za friko? - Bo ty go tu sprowadzisz.
I pokażesz mu, jaki potencjał ma mój pomysł.
Będzie tego chciał. Uwierz.
[Griselda] To kraj marzeń.
Wiem, że to poczułyście, kiedy wysiadłyście z samolotu.
To uczucie, że możecie osiągnąć wszystko.
Silniejsze od miłości i pieniędzy. Od czegokolwiek.
Ale okazuje się, że są tu ludzie, których marzenia już się spełniły.
A kiedy tak się staje, traci się coś cennego.
To uczucie, które przychodzi z czymś nowym.
Czymś nieoczekiwanym.
Ludzie, o których mówię,
są biali.
I bogaci.
Te sukinsyny mają wszystko.
Reprezentują niewykorzystany rynek, którego nikt jeszcze nie tknął.
W tej walizce
mamy moc przywrócenia ekscytacji
ich nudnemu życiu.
Co musimy zrobić?
Dać im spróbować.
Żeby poznali to uczucie.
Dobra.
A jak to zrobimy?
Z nimi.
Najlepsze sprzedawczynie na świecie.
Koniec z pracą w burdelu.
Będziecie pracować dla siebie.
Zarobicie w chuj hajsu.
Będą sprzedawać kokainę?
Nie, Arturo.
Będą ją rozdawać.
...JEST HANDLARKA NARKOTYKAMI.
[energiczna muzyka]
NOTATKA SŁUŻBOWA
Witaj, June.
„W noc...”
„Pośród podejrzanych o zabójstwa
jest handlarka narkotykami.
Sam fakt, że kobieta potrafiła działać na tym poziomie
rzuca na nią podejrzenia w naszych próbach
odkrycia świata narkotykowego Miami”.
Hm.
Horatio miał oko na tę sukę, która chciała mnie wyrolować.
Coś kombinuje.
Zwołała lasencje z Medellín.
Rozdają działki za darmo
bogaczom w Coral Gables i Kendall.
Na polu golfowym, w klubie tenisowym,
nawet na zajęciach aerobiku.
[Amílcar się śmieje]
[Papo] Pokazuje im, jakie proszek wywołuje uczucia.
Rozdaje próbki i rozkręca własny rynek.
Zaraz przy autostradzie.
Marnuje czas.
I kokę.
Usiądź.
Oni nie chcą robić z nami interesów.
A co dopiero kupować prochy.
Obudzą się niepewni, co robili,
a potem popłyną w rejs.
[po hiszpańsku] I tyle.
[po angielsku] Miałem kuzynkę podobną do niej.
[niepokojąca muzyka]
Pojawiała się niespodziewanie.
Robiła zadymę.
Mówiła mojej żonie, że ją zdradzam. Myślisz sobie: „W czym problem?
Ot, suka”.
Ale potem pokazała.
Narobiła bigosu.
Zdradzałeś ją?
[goryl chichocze, odchrząka]
[po hiszpańsku] Zrobisz coś z tym? Czy nie?
[po angielsku] Nie.
Ale może ty powinieneś.
[po hiszpańsku] Dobra.
[muzyka narasta i się urywa]
Germán, witaj w Miami.
Jak lot?
Długi w chuj.
Obym nie zmarnował czasu.
Przez 20 lat uszczęśliwiałam włochatych dupków.
Ale ten to inna liga.
- [Arturo chichocze] - [Isa] Hm.
[Griselda] Germán.
[cicha muzyka]
Zobacz, jacy są znudzeni.
Potrzeba im czegoś więcej niż duszny bar
i parę oliwek w drinkach.
Potrzeba im tego, co masz ty.
Koki.
Ale nie mogą jej zdobyć.
Bo boją się iść tam, gdzie jest dostępna.
Oznacza to, że mamy ogromny rynek, który trzeba zaopatrzyć.
Griselda, jestem dostawcą, a nie ulicznym handlarzem.
I dlatego stworzymy świetny zespół.
Bo ja rozkręcę ten rynek.
I potrzebuję twojej koki.
Co sobie myślałaś?
„Przyprowadzę tego idiotę do wytwornego hotelu,
ładnie się ubiorę, połechcę jego ego
i da mi to, co chcę”. Tak?
Pamiętasz Medellín?
Nie.
Traktowałaś mnie jak powietrze.
Ty i twoi znajomi.
Nawet nie spojrzałaś.
A teraz chcesz się podlizać?
Nie igraj ze mną.
Germán, różnimy się od siebie.
Wiesz, skąd pochodzę.
I co przeżyłam.
Myślisz, że Bravos przyjęli mnie z otwartymi rękami?
Jasne, bo z tymi cyckami i dupą
jesteś na przegranej pozycji, co?
Każdy ma swoje mocne strony.
Ale ludzie podążają tu za amerykańskim snem.
Mam go głęboko w dupie.
I każdego, kto myśli, że kiedyś będzie na szczycie.
Banda debili.
Mydlą nam oczy tym,
że to kraina możliwości.
A wyrolują cię niespodziewanie.
Wiem, że masz rację.
Ale mnie też wyrolowano.
I nie ma, kurwa, szans, że przepuszczę tę okazję.
Wyobraź sobie, Germán, co razem możemy osiągnąć.
Tą dupą, cyckami i twoją koką.
- Ile towaru? - Sto kilo.
[wybucha śmiechem]
Wyglądam jak Ochoa?
Jak się zgodzisz, nie będziesz potrzebował innych kupców.
To będzie tak wielka akcja.
Wielka...
Z całym szacunkiem, ale jesteś kurą domową.
Nie wierzę, że opchniesz taką ilość.
Ten jednoręki idiota zawiezie mnie na lotnisko.
Germán, poczekaj.
[dramatyczna muzyka]
Wiedziałam, że nie zgodzisz się ot tak.
Zaplanowałam coś wyjątkowego.
Zostań.
Jedną noc.
Będzie warto.
[cichy śmiech]
Oby.
Nie dałbym stu kilo nawet synowi.
A nawet chujka lubię.
[śmieje się]
[muzyka narasta]
LOTNISKO MIĘDZYNARODOWE W MIAMI
[szum samolotu]
[muzyka przechodzi w złowieszcze tony]
[Darío gwiżdże]
[otwierają się drzwi samochodu]
[muzyka cichnie]
- [pukanie] - [Uber] Mamo, to ja.
Wejdź.
Dasz mi kasę na pizzę?
Wiesz, że jest tam w razie potrzeby.
Nie mów braciom.
Dobra.
Późno wrócę.
Każ się braciom spakować.
Jutro wyprowadzka do ładniejszego miejsca.
[Uber się śmieje]
Idź, synku.
[energiczna muzyka jazzowa]
[gwar bawiących się]
[muzyk się śmieje]
Isa? Co, jeśli to się nie uda?
Uda się.
Jestem przekonana.
Odpręż się i korzystaj.
[muzyka zagłusza rozmowę]
- [otwieranie szampana] - [okrzyki imprezujących]
[odgłosy wciągania nosem]
[zniekształcone jęki rozkoszy]
[odgłos przewijanej płyty]
- [energiczna muzyka z głośników] - [gwar imprezy]
[po angielsku] Oczywiście. Dziękuję.
Interesy z panem to przyjemność.
[kobieta piszczy]
[śmiechy]
[po hiszpańsku] I jak?
Sprzedałem trzy kilo.
I co, Germán?
Niezła impreza, ale nie dasz rady co tydzień.
Nie każdy tutaj jest bogaczem.
Wielu z nich pracuje dla burżuazji.
Zobacz, tamten uczy tenisa.
A ona jest instruktorką aerobiku.
Kamerdyner.
I wszyscy zgodzili się rozprowadzać produkt.
Żebyś mogła sprzedawać białym snobom.
[Isa] Griselda.
Mamy problem na zewnątrz.
[Papo po angielsku] Wypierdalać stąd w podskokach!
Wy też. Wracajcie do Coconut Grove.
Masz problem? To prywatna impreza.
[jęczy z bólu]
[przeładowanie broni]
[dramatyczna muzyka]
Pizduś pracuje dla pizdy, co?
[krzyczy]
Gdzie wyszczekana szefowa?
Chcę z nią pogadać o tym Statku miłości.
[Griselda] Tu jestem, Papo!
Czego chcesz? Goście się boją.
Zapomnij o tym gównie. Wybij to sobie z głowy.
Jebany jacht? Serio?
To nie teren Amílcara. Mogę tu robić, co chcę.
Doprawdy?
- [wystrzał] - [tłum krzyczy]
Jeśli ktoś z was, jebani winodojcy, kupi choć gram koki od tej pizdy,
poczujecie gniew Papa Mejíi.
Przestań, Papo. Gdzie masz rozum?
Grozisz im?
To prawnicy i bankierzy.
Amílcara pewnie tu nie ma,
żeby go nie powiązano z tym idiotyzmem.
[jęczy]
- Łapy precz, skurwysynu! - Ej!
- Może następna trafi w nią. - [po hiszpańsku] Zostaw ją.
[po angielsku] Dawaj, chuju.
Dawaj, zastrzel mnie.
Na oczach tych ludzi.
[Gérman] Ej!
[przeładowuje broń]
Wypierdalaj stąd.
A ty, kurwa, kto?
Jej partner.
Ludzie, słuchajcie! Ten debil chce nam zepsuć imprezę!
[tłum buczy]
[po hiszpańsku] Gnój. Wypad stąd.
[Isa po angielsku] Jeb się!
- [mężczyzna 1] Wypad! - Spadamy.
- [mężczyzna 1] Do domu! - [mężczyzna 2] Adiós, łajzo!
[kobieta] Zostaw nas, nudziarzu!
[tłum się śmieje i wiwatuje]
[po hiszpańsku] Partnerzy?
Wkurwiłaś ludzi u władzy.
Coś musisz robić dobrze.
Chcę pracować z takimi, którzy postawią się tej mendzie.
Sto kilo tygodniowo.
A potem...
Możliwości są nieograniczone.
Ty miej marzenia, a ja będę produkować kokę.
Partnerzy?
[energiczna muzyka]
[tłum wciąż wiwatuje]
[śmiechy, gwar]
[Griselda] Następnym razem płacę podwójnie.
[kobiety wiwatują]
Co?
Jeśli tak, koniec z ruchaniem za kasę.
[Carla potakuje]
W Medellín będzie im smutno.
Co ty!
[Griselda] Jedźcie.
Czekaj.
- To dla ciebie. - Ach!
Naprawdę?
Piękna.
Dziękuję.
Nie pożałujesz.
Idź.
Mamy doświadczenie. Wiemy, czego ludzie chcą.
Dobrze, że się na coś przydało.
Do zobaczenia za dwa tygodnie.
Więcej dziewczyn i koki.
I wszystko jest nasze.
[warkot silnika]
Uważaj.
Pofolgujcie sobie.
[dzwonek telefonu]
- [po angielsku] Słucham? - [Griselda] To ja. Udało się.
Nic się nie stało, nie złapano nas. Zarobiliśmy kupę szmalu.
Dzwonisz rano, żeby się przechwalać?
Potrzeba mi więcej biletów i nie chcę, żeby zarobił na tym ktoś obcy.
Chodzi o to, że innym nie ufasz.
Wiem, jak to działa.
Szukasz źródła, które nie wpakuje cię w kłopoty.
Carmen, przeżyłam piękną noc i chciałam powiedzieć przyjaciółce.
Wesprę twoje biuro, a ty sprowadzisz więcej dziewczyn.
Co w tym złego?
Zasługujemy na to.
Nie wiem, Griselda.
Posłuchaj.
Za sześć godzin, jak wytrzeźwieję, wpadnę do ciebie
i sprzedasz mi mnóstwo biletów.
Dobra?
Dobra.
[emocjonalna muzyka]
[dzwonek telefonu]
[rozmowy i śmiechy]
Nie śpicie?
[śmieją się]
[dramatyczna muzyka]
Witaj, piękna.
Wujek Fernando nas odwiedził.
Zgadza się, kochany. Tak prędko wyjechaliście.
Nawet się nie pożegnałem.
Wejdź.
Usiądź sobie.
Uciąłem sobie pogawędkę z chłopcami.
Skoro mama już jest, to chcę coś wiedzieć.
Jak mama wam wytłumaczyła,
dlaczego wyjechała z Medellín?
- Fernando, chłopcy są zmęczeni... - [ucisza ją, cmoka]
Chcę wiedzieć. Chcę wiedzieć.
Co dokładnie powiedziała?
Alberto ją skrzywdził, więc wyjechaliśmy.
[Fernando] Rozumiem. Tak myślałem.
A to jest gówno prawda.
Proszę cię.
Synowie powinni poznać prawdę. Nie sądzisz?
Hm?
Powiem im.
Tak naprawdę wasza jebana mamusia wyjechała,
bo zabiła Alberta.
- Co? - Mówiłaś, że jest na wycieczce.
Zabiła mojego brata!
Co o tym myślicie?
Co byście zrobili?
Hm?
Gdyby któryś z was umarł,
co by reszta zrobiła, hm?
- Nie rób jej krzywdy... - [Griselda] Nie.
Siedź na dupie i morda.
Proszę cię, Fernando, nie na ich oczach.
Mój pokój jest obok.
[drżący oddech]
- U ciebie? - Tak.
- Chodźmy. - Rusz się.
[Griselda ciężko oddycha]
Zostań tu.
[Griselda] Nie.
Tylko zabicie ciebie będzie lepsze niż seks.
Twój brat był potworem! Bił mnie!
Zastrzeliłaś go, pizdo.
[Griselda] Kazał mi się z tobą przespać!
[Griselda skamle]
Nienawidziłaś go i dlatego zabiłaś.
Nazwał cię szmatą.
- [odgłosy siłowania się] - Stara szmata.
[Griselda] Nie! Nie!
[stłumiony łomot]
[Griselda] Nie! Nie!
Muszę do ubikacji.
Siedź.
[coraz głośniejszy niepokojący ton]
Giń.
Giń, kurwo.
[jęczy]
[ton zagłusza głosy]
[drżący oddech]
- [Fernando chrząka pytająco] - [Griselda] Nie!
- Zabij go. - [Griselda] Nie!
- [przeładowanie broni] - [Fernando] Już!
[ton narasta]
[ton się urywa]
[głośno dyszy]
Wszystko będzie dobrze.
[melancholijna muzyka]
Idź do braci.
[Uber cicho] Dobrze.
Dziękuję.
Nie zrobiłem tego dla ciebie.
To dlaczego?
Nie wiem.
Nigdy nie zabiłem dziecka.
Nigdy.
To twój.
[brzęk pierścionka]
Co teraz zrobisz?
Pomóż mi to ogarnąć...
[spokojna muzyka]
...a potem pogadamy.
[piosenka trwa]
Napisy dla niesłyszących: Juliusz P. Braun
Na podstawie tłumaczenia Joanny Kazimierczak
[piosenka cichnie]