SERIAL UKAZUJE WOJNĘ, TRAUMY I MYŚLI SAMOBÓJCZE.
ZNASZ KOGOŚ W POTRZEBIE? ODWIEDŹ WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
NIEZWYCIĘŻONY: PRZYMIOTNIK
1. TAKI, KTÓREGO NIE DA SIĘ ZWYCIĘŻYĆ 2. NIEDAJĄCY SIĘ ZWYCIĘŻYĆ
[trenerka] Dawaj, Gabriel!
[stęki wysiłku]
- Dam radę. Cieszcie się. Na trzy! - [wspólny okrzyk]
[wrzawa kibiców]
IGRZYSKA NIEZWYCIĘŻONYCH HAGA, KWIECIEŃ 2022
[rytmiczne klaskanie]
CO DWA LATA RANIENI I CHORZY WETERANI ZE ŚWIATA
RYWALIZUJĄ W IGRZYSKACH NIEZWYCIĘŻONYCH.
ZAWODY MAJĄ POMÓC IM W DOJŚCIU DO SIEBIE.
Światu trzeba przypomnieć o sile ludzkiego ducha.
- [Gabe] Gotowi? - [razem] Tak!
[Harry] Zdolności do leczenia oraz sile odporności,
które pozwalają nam dojść do siebie i powrócić silniejszymi.
Bez względu na wasz bagaż i traumy,
podczas igrzysk niezwyciężonych
przemienicie je w trampolinę, która pozwoli wam się rozwinąć.
- [Gabe] Was przegonię, nikt nie utonie. - Tak jest.
Uch! Zero presji.
[Harry] By stać się najlepszą wersją siebie.
Wersją, za którą tęskniliście wy.
[akustyczna muzyka gitarowa]
Wasze drugie połówki.
I wasze dzieci.
Czasami pytam syna, Archiego, kim chce kiedyś zostać.
Czasami astronautą, czasami pilotem.
Przypominam mu, że bez względu na marzenia,
najważniejszy jest charakter.
Nic nie sprawi mi i jego mamie takiej dumy,
jak dostrzeżenie w nim charakteru, jaki widzimy tu dzisiaj.
Waszego.
- [emocjonalna muzyka] - [wrzawa kibiców]
[trener] Jestem z ciebie dumny.
ŚLEDZIMY UCZESTNIKÓW Z SZEŚCIU RÓŻNYCH KRAJÓW
PODCZAS PRZYGOTOWAŃ DO IGRZYSK W 2022 ROKU.
[producentka] Pamiętaj o oddechu.
Nie! Albo nie, jednak tak.
Gadam za szybko. Pewnie macie mętlik.
Robię się smutny. Przerywamy.
Spodziewałem się tego.
[dramatyczna muzyka]
NIEZWYCIĘŻONE SERCA
- [Harry] Dzień dobry. - [JJ] Cześć.
COŚ TRZEBA ZMIENIĆ
- [JJ] Jak u ciebie? - [Harry] Dobrze. Cześć.
[JJ] Zabrałem plecak.
- [JJ] Ładnie tu. - [Harry] Przejedziemy się?
- [David] Jasne. - [JJ] Jestem gotowy.
- [Harry] Jedźmy. - [JJ] Biorę przód.
- [Harry] Szybko poszło. - [David] No tak.
- [JJ] Takie zasady. - [David] Oczywiście.
- [David] Nie chciałem przeładowania. - Co?
- [JJ] Kiepski ze mnie nawigator. - Serio?
Tylko ja nie jestem oficerem, zaufaj mi z mapą.
Kwadratowa i piep***y oficera?
- Mapa. - [śmieją się]
Zaczynamy.
- [producent] Jak masz na imię? - Harry.
- [producent] Czym się zajmujesz? - No cóż.
KSIĄŻĘ HARRY WETERAN
Jestem ojcem dwójki trzylatków.
Mam kilka psów. Jestem mężem.
[Harry] Założyłem fundację Invictus Games.
Mam wiele zajęć, ale dziś liczą się igrzyska.
- [Harry] Miły dzień na spacer. - [David] Pięknie tu.
- [David] To winnice? - [Harry] Tak. To krzaki.
[śmieją się]
- [cykanie świerszczy] - [śpiew ptaków]
Zawsze miałem poczucie, że nie mógłbym służyć jako ojciec.
Wy służyliście. Ty nadal służysz.
WETERAN, UCZESTNIK IGRZYSK
- Właśnie wróciłem. - Tak.
Lucy była w ciąży, gdy mnie postrzelili. Wróciłem z Iraku.
Zaszła w ciążę latem. Od września byłem w Afganistanie.
Jeden z poległych zostawił żonę w ciąży.
Ich syn ma już 12 lat.
WETERAN, UCZESTNIK IGRZYSK
Jest wiele takich historii. Zmarli na wojnie i nie poznali dzieci.
[Harry] Konsekwencje ponosi cała rodzina.
Tak.
[David] Po postrzeleniu byłem w marnym stanie.
Pocisk przeleciał przez moje tułowie.
Trafił w żebra od przodu i od tyłu,
polatał niczym pinball i utknął w prawym płucu.
Przestałem oddychać.
Kilka razy.
[wzdycha]
[wiwaty kibiców]
[komentator] David Wiseman, kapitan zespołu Wielkiej Brytanii.
Za nim kilka ciężkich lat.
IGRZYSKA NIEZWYCIĘŻONYCH 2016
Niezły początek.
[wiwaty kibiców]
[David] Służba w wojsku była dla mnie wszystkim.
Po tym, jak zostałem ranny,
nie wiedziałem, kim jestem.
[komentator] David Wiseman wygrywa złoto dla Wielkiej Brytanii.
Estonia zdobywa srebro.
[komentatorka] Euforia Davida Wisemana.
Dopłynął, spojrzał w górę i zaczął wiwatować.
Igrzyska niezwyciężonych to był najlepszy tydzień mojego życia.
[JJ] Czułem się jak gwiazda, której rozkładają czerwony dywan.
- [JJ] Tak było. - [Harry] W porządku.
Co wspominacie najlepiej?
Z wami lub bez was.
[JJ] Finał rugby na wózkach w 2014 roku.
- Piątkowy wieczór? - Tak.
[komentator] Szalone tempo meczu.
[wiwaty kibiców]
Kolejna próba. Co za wrzawa!
Wielka Brytania wygrywa!
Dla mnie był to bieg Luke’a Sinnotta na 400 metrów.
[wrzawa kibiców]
Jako jedyny nie miał obu nóg.
- [sędzia] Do startu! - [huk wystrzału]
[David] Ruszyli.
Wszyscy popędzili, bo mieli jedną nogę.
On nie miał żadnej, więc zaczął powoli.
Był daleko z tyłu.
Dopingowałem go. Był jedynym Brytyjczykiem.
[wrzawa kibiców]
Na drugim łuku zaczął nadrabiać.
Na ostatnich 100 metrach wyprzedził wszystkich
i wygrał.
[kibice głośno wiwatują]
Brzmi ckliwie, ale tak było.
Widzę w tym analogię do odzyskiwania sił.
Jasne.
Był daleko w tyle, ale nie poddawał się.
Australia, 2018 rok, basen.
[komentator] Finał 50 metrów żabką mężczyzn w kategorii ISA.
Ruszyli.
Mark Ormrod, Wielka Brytania.
[David] Nie miał startować, ale zgłosił się tylko jeden gość
i nie miałby z kim rywalizować.
Nie startował na tym dystansie.
[komentator] Ormrod jest wyczerpany. Robinson go goni.
Co za końcówka!
Ormrod czy Robinson?
Ormrod z czasem 1.45.01!
[JJ] Mark wygrał. [śmieje się]
[JJ] Sądziłem, że to będzie dzień sportu. Bieg z jajem na łyżce.
Zapamiętałem to sobie.
[muzyka pełna emocji]
[komentator] Nie do wiary! Robią coś niewiarygodnego.
[wiwaty kibiców]
Napoje na bok. Robimy meksykańską falę! Na trzy!
[Harry] Już!
[dziennikarz] W ten weekend ranieni weterani z całego świata
wezmą udział w igrzyskach niezwyciężonych.
To pierwsza edycja zawodów utworzonych przez księcia Harry’ego.
[zespół wiwatuje]
[Harry] Początek w Londynie był świetny.
W Orlando weszliśmy na kolejny poziom.
Toronto przyciągnie uwagę całego świata.
[stłumione wiwaty]
[Harry] Sport naprawdę potrafi zmienić i uratować komuś życie.
Straciłem rachubę, ile osób,
żon, dziewczyn, rodziców, dziadków czy dzieci,
mówiło mi: „Dziękuję, że mój tata wrócił”.
„Dziękuję, że mój mąż znów się uśmiecha”.
Obserwowanie doświadczeń tych ludzi,
tego, jak ich życie zmienia się na lepsze, powoduje efekt domina.
Inspirują innych.
[komentator] Mark Ormrod, były komandos piechoty morskiej,
chce zdobyć trzeci medal.
[wiwaty kibiców]
[Harry] Zawsze myślałem o zawodach jako o trzyletnim projekcie.
Nie chciałem wymogu, by nikomu nie stała się krzywda.
Możemy organizować zawody cały czas.
MARIUPOL, UKRAINA
[spokojna muzyka]
WRZESIEŃ 2021 ROKU
PRZED INWAZJĄ ROSJI
[dziennikarz] Mgły mają pokryć całą wschodnią Ukrainę.
JULIJA „TAJRA” PAJEWŚKA WETERANKA ARMII
[po ukraińsku] Nazywam się Julija Pajewśka.
Pseudonim „Tajra”.
Jestem sanitariuszką.
W 2014 roku podpisałam kontrakt z wojskiem,
ale teraz jestem wolontariuszką.
Zajmuję się tym od siedmiu lat.
OD 2014 R. UKRAINA BRONI WSCHODNICH GRANIC PRZED ROSJĄ
WETERANI KONFLIKTU UTWORZYLI UKRAIŃSKI ZESPÓŁ IGRZYSK
[Tajra] W większości kraju panuje pokój,
ale na wschodzie jest niespokojnie.
[po ukraińsku] Snajper czyha, głowa w dół!
Większość dobrych snajperów postrzeli cię prosto w jaja!
- Bzdury. - Tak słyszałem.
Mądrala.
Wyczuj palcami wszelkie dziury. Możesz to sprawdzić…
Nie bój się. Wiem, co tam masz.
Nie zaskoczysz mnie!
Jeśli znajdziesz dziurę, załóż krępulca.
No dawaj!
[Tajra] O tak. To dobrze założony krępulec.
KONTROLA MEDYCZNA ZESPOŁU UKRAINY
- [mężczyzna] Invictus? - [kobieta] Tak.
[mężczyzna] Wszyscy wiedzą, a ja dowiedziałem się wczoraj.
- [kobieta] Dzień dobry! - Cześć. Jak się masz?
Wiem, ile zajmuje kardiogram.
Idę.
[Tajra] Hodujesz te włosy? A depilacja?
[Tajra] Cały w malinkach. [śmieje się]
Powiedz żonie, że to nie ja. [śmieje się]
- [Tajra] Dobra. Pomóc? - Nie.
W porządku.
[trzaśnięcie drzwi]
- Pierwsza kobieta dziś. - [śmieją się]
- [Tajra] Będę grzeczna. - Rozbierz się.
Jasne, chwileczkę.
Siedem lat na froncie. Mam w nogach tytanowe płytki.
Boli mnie kręgosłup. Od dawna dręczą mnie traumy.
Usłyszałam o igrzyskach, gdy leżałam w szpitalu po operacji.
- [dźwięki aparatur medycznych] - [bicie serca]
[pielęgniarka] Gotowe.
[niespokojna muzyka]
- I co? - [pielęgniarka] Hm?
Co?
[cicho] Coś tu jest.
Mogą kazać ci powtórzyć.
Wszystko dobrze, poza tym.
- [Tajra] Dziękuję. - Proszę.
[pielęgniarka] Możemy powtórzyć badanie.
Rozumiem.
- [pielęgniarka] Wszystko tam jest. - Jasne.
[smutna muzyka fortepianowa]
[Tajra] Podczas badania w szpitalu okazało się, że miałam…
Według wyników badania USG
przeszłam dwa zawały serca.
Nie mam pojęcia kiedy.
Z POWODU STANU ZDROWIA
TAJRA MUSI PRZEMYŚLEĆ SWOJĄ PRACĘ JAKO SANITARIUSZKA
[wzdycha cicho]
LONDYN, WIELKA BRYTANIA
- [elektroniczny głos] Nagrywanie w toku. - Cześć, Jay. Łączymy się.
- [Jay] Słychać mnie? - Tak.
[Richard] Rozmawiamy z krajami, by zapytać o ich postępy.
CO DWA LATA FUNDACJA WYBIERA INNEGO GOSPODARZA IMPREZY
- Przerwano. - Świetnie!
NIEPOKONANY
[Richard] Właśnie wyskoczyło.
- [Richard] Cześć, Oksana. Jak się masz? - Świetnie, Richard.
- A wy? - [Richard] W porządku.
Nazywam się Oksana Horbacz. Jestem menadżerką zespołu Ukrainy.
[Richard] Zacznijmy od Covida.
Myślę, że jesteśmy gotowi.
[Horbacz] Od 2014 roku, kiedy na wschodzie rozpoczął się konflikt z Rosją,
nie mamy procedur dla weteranów.
Nie mieliśmy rehabilitacji medycznej, fizycznej czy psychologicznej.
Gdy usłyszeliśmy o igrzyskach,
zrozumieliśmy, że to świetna okazja.
[kobieta] Holendrzy będą mieli lockdown.
Jest ryzyko, że rząd odwoła wszystkie wydarzenia,
ale wierzymy, że zawody się odbędą,
chyba że pojawi się kolejny wariant.
Ukraina podjęła już decyzję, że przyjedziemy.
Bardzo mnie to cieszy, Oksana.
- Książę Sussexu z żoną będą obecni? - [Richard] Oczywiście.
Jesteśmy w ciągłej komunikacji. Wszystko jest zaplanowane.
NOWY JORK, USA
[spokojna muzyka klasyczna]
[odgłosy migawek]
- [Harry] Odzwyczaiłem się. - [Meghan] Wiem.
[Harry] Serce mi wali. [naśladuje szybkie bicie serca]
Stresuję się.
[gwar rozmów, zgiełk]
Miło mi. Poznaliśmy się, prawda?
Nazywam się Zeita Merchant.
- Dwa i pół roku i wracamy. - Świetnie.
Świetnie.
[prowadzący] Panie i panowie,
mam zaszczyt przedstawić wam filantropa i ekologa,
adwokata zdrowia psychicznego i weterana.
Książę Harry, książę Sussexu.
[gromkie brawa]
[Harry] Zgromadziliśmy się tu dziś dla mężczyzn i kobiet,
których życie definiuje służba,
cel i oczywiście odporność.
Wielu z nas rozumie,
czemu żołnierze często czują się odosobnieni po powrocie
lub po odejściu z armii.
Kto by nie był?
[furkot śmigieł helikoptera]
14 LAT WCZEŚNIEJ STYCZEŃ 2008
PROWINCJA HELMAND, AFGANISTAN
[Harry] Mogłem polecieć do Afganistanu wyłącznie w tajemnicy.
Byłem tam przez dziesięć tygodni.
Brytyjska prasa wiedziała, ale zgodziła się milczeć,
o ile dostaną dostęp.
Wszyscy wykonują swoją pracę. Każde życie jest warte tyle samo.
Jesteśmy w niebezpieczeństwie tu, jak i w całej prowincji
i w całym Afganistanie. Nikt nie jest bezpieczny.
[tykanie zegara]
Zaczęło się po powrocie z misji w 2008 roku.
Spędziłem tam dziesięć tygodni na pustyni z resztą żołnierzy.
[reporter] Wojsko brytyjskie ogłosiło, że wycofuje księcia ze strefy walk
po wycieku informacji o jego służbie.
[Harry] Powrót wywołał we mnie wściekłość,
ale było to konieczne dla bezpieczeństwa innych.
Lot do domu wpłynął na moje przeżycia z misji.
Po starcie odsłonięto zasłonę przede mną
i okazało się, że to powietrzny szpital.
[pikanie urządzeń medycznych]
Leżało tam trzech młodych żołnierzy, całych w aparaturze, z rozległymi ranami.
Wcześniej słyszałem tylko historie.
Dopiero wtedy zobaczyłem prawdziwą cenę wojny.
Nie chodziło tylko o nich, ale też o ich rodziny.
Ich życie zmieniło się na zawsze.
Dopiero po czasie zrozumiałem, że nie tylko żołnierze ponoszą ten koszt,
a wszyscy.
[ponura muzyka]
Po wylądowaniu byłem zły, że ci chłopacy cierpieli,
a nikt o tym nie mówił.
Byłem zły, że wróciłem.
Nie wiedziałem jednak, co należy zrobić.
Cały czas zastanawiałem się,
co mogę zrobić z tym doświadczeniem.
[odgłos otwierania drzwi]
[dziennikarz] Co pomyślałeś na widok tych żołnierzy?
[Harry] Żołądek podszedł mi do gardła. To było takie realne.
Na froncie rzadko się o tym mówi.
Było ciężko.
Chciałem spytać ich, jak się czują.
Mówili jak typowi żołnierze:
„Nic mi nie jest. Straciłem rękę, ale jej nie lubiłem”.
Co zrobić, by więcej osób wiedziało, jak wygląda wojna,
a nie tylko o tym, że gdzieś ona trwa.
Od tego się zaczęło. I narodziła się koncepcja,
że sport może odegrać wielką rolę
w psychicznej i fizycznej rehabilitacji.
WIELKA BRYTANIA HRABSTWO LINCOLNSHIRE
[Tom] Zdjęcie po szkoleniu.
Gdzieś tam jestem.
WETERAN ARMII BRYTYJSKIEJ
Tort urodzinowy. Wylądował na mojej twarzy.
No właśnie.
[śmieje się cierpko]
Przejrzałem wszystkie zdjęcia i zostawiłem te, które lubię.
To ja w dniu wyjazdu.
Spokojny wieczór po całym dniu poszukiwań.
Zgłosiłem się do Korpusu Inżynierów.
Zostałem mechanikiem.
Odbyłem dwie tury w Iraku i pół w Afganistanie.
Po drugiej stronie tego zdjęcia
leżała bomba, która wysadziła mnie w powietrze.
[cicha, przejmująca muzyka]
Dlatego to zdjęcie tu wisi. Przypomina mi o tym.
Straciłem obie nogi.
Uszkodziłem plecy.
Uderzenie trafiło w przedramię. Mam śruby w nadgarstkach.
Leżałem w szpitalu przez około dwa i pół miesiąca.
Potem była rehabilitacja, protetyka.
Wracałem do tego co cztery tygodnie
przez kolejne dwa i pół roku.
Traktuję to jako wspomnienie mojego przeszłego życia.
Po wojsku zacząłem nowe życie.
Na co dzień odwożę syna do szkoły.
- [syn] Pa! - Leć.
Odbieram go. Robię kolację.
Moje życie się nie zmienia.
Tylko wypełniam czas.
Po wypadku sporo piłem, imprezowałem.
Nie było za dobrze.
Tania, moja żona, powiedziała, że coś trzeba zmienić.
TATA TO SUPERBOHATER SPRAWIA, ŻE ŚWIAT JEST LEPSZY
OBÓZ TRENINGOWY
[stukot sprzętu sportowego]
DRUŻYNA RUGBY NA WÓZKACH WIDZI SIĘ PIERWSZY RAZ PO PANDEMII
[trener] Przygotujcie się.
- [gwiżdże] - [energetyczna muzyka]
[widz] Jedź.
[trener] Odetnijcie go!
[gracz] Podanie!
[trener] Jedź z Tomem. Komunikujcie się!
[gracz] Tak!
[gracz krzyczy]
[trener] Skupcie się.
[śmieją się]
Słuchajcie. Musicie inaczej pchać wózek.
TRENER
Gdybyś po prostu zablokował ten róg,
mielibyście łatwego gola.
[trener] Nieźle. Do tyłu, dwoma rękoma.
[trener] Przestańcie. Dobra robota.
Część fizyczna jest prosta.
Ścinałem drzewa, właziłem na zbiorniki.
Ale psychicznie…
nie potrafię rozmawiać z ludźmi.
Nie potrafię przemawiać przed tłumem.
Izoluję się.
Gdy trener zaproponował mi rolę kapitana,
byłem w szoku, że w ogóle wziął mnie pod uwagę.
Nigdy w życiu nie byłem w takiej roli.
Wypadliście nieco z wprawy, ale treningi to naprawią.
Wielu ludzi wątpi w siebie. Czasem potrzebują bodźca,
by to z siebie wydobyć.
Wyznaczyłem Toma na kapitana
i mam nadzieję, że to dobry wybór.
Zobaczymy, jak poradzi sobie, kiedy presja będzie spora.
[śmieje się]
Za długo zwlekaliście z pressingiem
i skończyło się tym, że z przodu była jedna osoba.
Nie wiem, jakim cudem zdołam zmotywować ich w finale.
Okaże się, kiedy do tego dojdzie.
Przy podwójnym kryciu reszta musi wypruwać flaki.
Żona powiedziała: „Zrób to. Co się może stać?
Za kilka miesięcy możesz zrezygnować”.
Gram też w zespole koszykówki
i niestety kapitan wycofał się z powodów osobistych.
Trener poprosił mnie, bym go zastąpił.
Muszą widzieć we mnie coś, czego ja nie dostrzegam.
[ćwierkanie ptaków, odgłosy budowy]
HOLANDIA HAGA
[mężczyzna] Nie byliśmy w takiej sytuacji jak teraz, gdy jedziemy do Hagi.
Wszystko się ciągnie, głównie przez pandemię.
ZAWODY W HADZE DWUKROTNIE PRZEKŁADANO PRZEZ PANDEMIĘ
OBECNY TERMIN TO KWIECIEŃ 2022 ROKU
Jeśli jacyś uczestnicy w ostatniej chwili złapią Covid,
kraje powinny mieć kogoś na ich zastępstwo.
Musimy osiągnąć liczbę 500 uczestników, by rozegrać większość konkurencji.
[Harry] Przygotowania są bardzo trudne.
Społeczność nieustannie się rozrasta.
Do Hagi zjedzie się 20 krajów.
W wielu krajach są tysiące chętnych
do drużyny liczącej od 30 do 80 osób.
WETERANÓW WYBIERA SIĘ W OPARCIU O TO, KTO SKORZYSTA NAJBARDZIEJ
MOGĄ RYWALIZOWAĆ MAKSYMALNIE W TRZECH KONKURENCJACH
[Harry] Od 2014 r. najliczebniejsze kraje zawodów
miały największą liczbę rannych w walce.
W miarę upływu czasu niektóre konflikty się uspokoiły.
Staramy się uszczuplić te zespoły,
by dać szansę innym krajom.
Nie wszyscy są zgodni odnośnie do definicji wojny,
ale nikt nie ma wątpliwości, jakie szkody przynosi.
Zawody nie skupiają się na powodach, a na stawaniu na nogi.
Na powrocie do społeczności.
KOREA POŁUDNIOWA SEUL
[mężczyzna po koreańsku] Dziękuję wszystkim za udział
w spotkaniu organizacyjnym przed igrzyskami w 2022 r.
Korea weźmie w nich udział po raz pierwszy.
Postępujcie więc ostrożnie.
KOREA POŁUDNIOWA WYŚLE DO HAGI 11 REPREZENTANTÓW
TO ICH DEBIUTANCKIE ZAWODY
[energetyczna muzyka]
[Na] W Korei osoby niepełnosprawne nie pokazują się publicznie.
Żyją w czterech ścianach.
Ukrywają się.
[trener] Nie przestawaj!
WETERAN
Kiedy jednak wychodzą na zewnątrz,
osoby pełnosprawne wydają się zafascynowane.
Od razu widać to po ich minach.
Moi obecni trenerzy są w szoku,
gdy obserwują naszą rywalizację.
Dziwią się, że osoby niepełnosprawne mogą być tak dobre.
[trener] Dociśnij stawy skokowe!
Nasi rodacy uważają niepełnosprawność za wadę,
ale to po prostu odmienność.
Dziesięć sekund!
[głośno dyszy]
[trener] Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, stop.
Społeczeństwo jeszcze się nie zmieniło,
ale już najwyższy czas. Zacznę od siebie.
[Na] Dzień dobry. Sok jabłkowy.
- [kobieta] Z lodem? - Tak.
- [kobieta] Co się stało w ręce? - Wypadek w wojsku.
[kobieta] Nie wiedziałam!
- [kobieta] Zapłacę za to. - Nie trzeba.
Poradzę sobie.
Proszę położyć.
- Dziękuję. - [kobieta] Smacznego.
Dziękuję.
[Na] Marzyłem o tym,
by być żołnierzem lub policjantem i chronić swój kraj.
W wojsku poraził mnie prąd.
Nie pamiętam tego.
Lekarze uznali, że ręce trzeba amputować.
[cicha, smutna muzyka]
Nie myślałem zbyt jasno.
Jako pierwsza odwiedziła mnie moja przyszła żona.
[żona] Niczego się nie bał.
Ciężko było widzieć, jak stracił swoje skrzydła.
Wspierałam go i pocieszałam.
ŻONA
Byliśmy razem przez sześć lat, a potem się pobraliśmy.
[Na] Żona jest najlepszym, co mnie spotkało.
Drugi w kolejności jest sport.
Gdy ludzie widzą osoby niepełnosprawne,
patrzą na nie ze współczuciem, żalem lub smutkiem.
Startuję w zawodach i chcę, by ludzie to oglądali.
Nie ze współczuciem,
a podziwem dla tego, co potrafimy.
[dyszy z wysiłku]
Oby to obudziło w nas ducha walki.
[muzyka R&B z radia]
FLORYDA, USA
[zmieniające się stacje radiowe]
Cześć, kochanie. Gdzie jesteś?
- [córka] W szkole. - [Gabe] Jeszcze? Kocham cię!
Nie odpowiesz? Pa!
- Powiedziałam! - Nie słyszałem.
Buziaki. Pa.
- Pa. - [piknięcie]
[przytłumiona muzyka, głośny pisk]
WETERAN MARYNARKI
Nazywam się Gabriel George.
Jestem weteranem marynarki.
Był 1 kwietnia 2008 roku, Prima Aprilis.
Kupiłem skórzaną kurtkę na motocykl.
Przejechałem jakieś sześć kilometrów autostradą.
Gość zawracał na światłach i mnie nie zauważył.
Zderzyliśmy się. Obudziłem się po trzech tygodniach.
[niepokojąca muzyka]
Do amputacji doszło dopiero po 12 latach.
Zawarłem pakt ze swoją ręką. „Wydobrzejesz albo cię utnę”.
Nie wiedziałem, że czeka mnie życie w bólu.
[Gabe] Gotowa na kolację?
- [córka] Oby było smaczne. - [Gabe] Jasne. Gotuję z sercem.
- Mama robi lepsze zapiekanki. - [Gabe] Co?
[córka] Mamy są lepsze.
Przepraszam.
Pomogę ci.
- [Gabe] Poradzę sobie. - [córka] Nie.
- Mam dwie ręce. - Słodka jesteś.
[córka] Przeklina mnie!
[Gabe] Tameah to moja cudowna córka.
[Tameah się śmieje]
Jest moją wielką inspiracją.
- Kocham cię. [cmoka żartobliwie] - [Tameah] Fuj!
Pa. Kocham cię.
- [Tameah] Nie obchodzi mnie to. - [śmiejąc się] Też cię kocham. Pa.
- [stęka z bólu] - [niepokojąca muzyka]
[Gabe] Odczuwam ból na poziomie 7 w skali do 10.
[głośny pisk]
Czasami dobija do dziesięciu, ale przestałem o tym mówić,
bo wtedy lądowałem w szpitalu.
[tykanie zegara]
Lekarze opisali to jako ból porodowy.
Cały czas rodzę, ale dziecko się nie pojawia.
Dobranoc. Kocham cię.
[pies ujada cicho]
[GPS] Jedź autostradą I-95 do Philips Highway w Jacksonville.
W drogę.
[cichy jęk bólu]
Często się przemieszczam ze względu na ból.
W ruchu o tym nie myślę.
To zajęcia z pickleball. Jestem weteranem.
[Gabe] Kto przegra pierwszy?
W chaosie lepiej się koncentruję.
[Gabe] Nie można tak robić!
[Gabe] Leci!
Wszyscy mówią mi, że robię za dużo. Córka, mój pies. [parska]
Nie wymiotuj!
[okrzyk wysiłku]
Jest cudownie.
Szukam własnego leku.
To podróż.
To mnie przeraża.
Usłyszałem o igrzyskach niezwyciężonych.
Pomyślałem: „To coś dla mnie. Nie jestem w tym sam”.
Oby to mi pomogło.
Niemniej nadzieja zwodziła mnie już wiele razy.
Ale muszę myśleć o przyszłości.
[narastający pisk]
STREFA ODPOCZYNKU
Najtrudniejsze jest dbanie o siebie.
Pogodziłem się, że ból stał się częścią mojego życia.
Wiem, jak mógłbym sprawić, że odejdzie na zawsze.
Dajcie mi kulę.
Póki żyję,
będę walczył.
[spokojna muzyka]
SZEŚĆ MIESIĘCY DO ZAWODÓW
Nie jest to w pełni międzynarodowa ranga.
SIEDZIBA FUNDACJI
Mamy 500 osób z 14 krajów, ale ciężko pracujemy.
- Ładny krawat, Wisey. - [śmieją się]
Nie wierzę, że to już osiem lat.
To krótki czas i ogromne efekty.
Musimy jednak zaplanować, jak będziemy się rozwijać.
Uważnie obserwujemy rozwój sytuacji z wariantem Omicron.
Śledzimy postępy.
LWÓW, UKRAINA
[Tajra po ukraińsku] Powiedzcie blondynce, jak strzelać.
- [śmieją się] - [kolega] Łucznictwo to intymny sport.
Strzała wchodzi idealnie. Grzech ją wyciągać. [śmieje się]
Twoje żarty z podtekstem wszystkich irytują.
[Tajra] Oddychaj. Nie ruszaj ręką. Spokojnie.
[wzruszająca muzyka]
[Tajra] Mimo traum i dwóch zawałów
potrzebuję igrzysk, by stanąć na nogi.
Za wcześnie cofnęłam rękę.
Już zgubiłam cholerną strzałę? A nie, jest. [stęka]
Ja pieprzę.
Masakra.
Weź się w garść, zrzędo!
[stęka z bólu]
Kurwa.
Przepraszam.
Tak.
[syczy z bólu]
[Tajra] Oddychaj. Spokojnie.
Ja pierdolę.
Ciągle nowa strzała. Jak z pociskami.
[śmieją się]
Sport może zastąpić głód adrenaliny,
który odczuwają weterani po wojnie.
To dla nas taki szlak na przyszłość.
Dziewięć.
Sześć.
[prowadzący] Uczestnicy, stańcie do rozdania nagród.
[kolega] Zróbmy zdjęcie. Zrobicie nam zdjęcie?
- Kiła! - [śmieją się]
Co? Kiła?
[oklaski]
[prowadzący] Trzecie miejsce zdobywa zespół drugi.
Naprawdę? Ucałuję cię.
- To nie cycek, możesz złapać. - [śmieją się]
- [mężczyzna] Szkoda. - [odgłosy migawek]
Spokój!
[Tajra] Pokażmy swoje mordy.
- [kolega] Kiła! - Tak!
[śmieją się]
- Trochę wilgotno. - Trudno.
- Jestem! - [Tajra] Hej!
- Nie spodziewaliście się? - [Tajra] Czemu?
To dla królowej.
[Tajra] Przejście do życia cywilnego powinno być stopniowe i naturalne.
Dla mnie to trudne. Nie rozumiem tego.
Może zapomniałam, jak być cywilem.
- [huk wystrzału] - Brawo!
Chwała!
[rozmawiają po ukraińsku]
[Tajra] Jestem gotowa do powrotu.
Cieszymy się, że jesteśmy. Dzięki za zaproszenie.
Wypijmy za to, by nie było wojny.
I za Juliję, słońce tego świata.
- [śmieją się] - [poruszająca muzyka]
137 DNI PRZED INWAZJĄ ROSJI
Dla wszystkich tych osób to kolejny etap ich podróży.
Rzucają wyzwanie swoim ciałom i umysłom.
To ekscytujące, bo znam leczniczą siłę sportu,
ale martwię się też, bo stawiają się w niekomfortowej pozycji.
U wielu może to wywołać negatywny impuls.
To przeraża.
- [okrzyki] - [energetyczna muzyka]