Hadi Gabriel!
Başarabiliriz. Eğlenmenize bakın.
-Bir, iki, üç! -İngiltere!
İnsan ruhunun gücünü dünyaya hatırlatmamız gerekiyor.
-Hazır mısınız? -Evet!
İyileşmemizi ve daha güçlü bir şekilde
geri dönmemizi sağlayan dayanıklılığın gücünü de.
Taşıdığınız şey ne kadar ağır olursa olsun
Invictus Oyunları'nın sizi bir sonraki seviyeye taşıyacak
sıçrama tahtası olduğu fark edeceksiniz.
-Sadece eğlen ve boğulma. -Evet, sadece eğlen ve boğulma.
Stres yok.
Kendinizin en iyi versiyonu olacaksınız.
Özlediğiniz hâlinize geri döneceksiniz.
Eşinizin özlediği hâlinize…
…çocuklarınızın özlediği hâlinize.
Ben, oğlum Archie'ye büyüdüğünde ne olmak istediğini sorduğumda
bana bazen astronot olmak istediğini söylüyor.
Bazense pilot.
Ama ona her zaman büyüdüğünde ne olmak isterse istesin
mühim olanın karakteri olduğunu söylüyorum.
Ve hiçbir şey annesini ve beni bugün karşımızda gördüğümüz karakterlere
sahip olması kadar gururlandıramaz.
Yani sizler.
Denediğin için gurur duyuyorum.
-Nefes almayı unutma. -Önce "Hayır!" dedik. Ve ah…
Sonra "Evet!" dedik.
Çok hızlı konuşursam "anlamadım" falan diyebilirsin.
Ben kalkıyorum. Bu kadardı. Evet.
Bunun sorulacağını biliyordum.
-Peki, tamam. -Seni görmek güzel.
-Merhaba dostum. -Hoş geldiniz.
-Nasılsın? -Merhaba, nasılsın?
İyiyim, sağ ol. Hoş geldin.
Sırt çantamı da aldım.
-Buralar çok güzelmiş. -Evet, öyle.
Yürüyüşe çıkalım mı?
-Evet, yürüyüşe hazırım. -Hadi gidelim.
-Ön koltuk benim. -Ne? Hayır, benim.
-Çok hızlısın. -Tabii.
-Ön koltuğun kuralı budur. -Evet dostum.
Ön koltuk kuralına saygı duyarım.
-Yeniden seçelim demedim. -Öyle mi?
-Kuralda bir değişiklik yapabiliriz. -Sahi mi?
Yön bulma konusunda berbat olduğumu düşünebilirsin.
-Gerçekten mi? -Evet, asker olmayan tek kişi benim.
O yüzden harita konusunda bana güvenebilirsiniz.
Kare şeklinde olup bir askeri delirten şey nedir?
Harita.
İşte geldik.
Adın nedir?
Adım Harry.
-Neler yapıyorsun Harry? -Ne mi yapıyorum?
Ee… Sıradan bir günde mi? Üç yaşından küçük iki bebeğim var.
Birkaç köpeğim.
Bir de eşim.
Ben Invictus Oyunları Vakfı'nın kurucusuyum.
Birçok farklı görevim var
ama bugün önemli olan Invictus.
-Yürüyüş için güzel bir gün. -Evet dostum.
Çok güzel, değil mi? Burası üzüm bağı mı?
-O ne? -Evet evet, o bir çalılık.
Çocuklarım olduğunda
asla askerlik yapmayacağımı düşünüyordum ama siz ikiniz de yaptınız, değil mi?
-Evet. -Hâlâ devam ediyor musun?
Yakın zamanda ayrıldım ama…
-Vurulduğumda Lucy hamileydi. -Evet.
Irak'tan dönmüştüm.
Lucy yazın hamile kaldı ve sonra Eylül'de Afganistan'a gittim.
Kaybettiğimiz adamlardan birinin eşi
oğlu George'a hamileydi, o artık genç bir delikanlı.
12 yaşında, çok büyük.
Evet, evet. Ve bunun gibi birçok hikâye duyuyoruz.
Evet.
Ölen ve çocuklarıyla hiç tanışmayan adamlar var.
Bu işe sadece siz değil, tüm aileniz de dâhil oluyor.
Evet.
Vurulduktan sonra berbat bir durumdaydım.
Mermi gövdemi delip geçmişti.
Kaburgalarımın arkasından girdi, önünden çıktı.
Sağ akciğerimde durmadan önce bir top gibi sekti.
Ve nefes alamadım.
Tam iki kez nefesim kesildi.
İngiltere Invictus Takımı'nın kaptanı David Wiseman.
Son birkaç yıl onun için çok zorlu geçti.
Wiseman'dan güzel bir başlangıç.
Askerliğimde bu iş benim için dünyalara bedeldi.
Ama yaralandıktan sonra kendinizi
nasıl tanımlarsınız ki?
David Wiseman, Birleşik Krallık adına
altın madalya kazanıyor.
Sayın seyirciler, Estonya ise gümüş madalyayı alıyor.
David Wiseman zaferi büyük bir coşkuyla kutladı.
Duvara dokundu, yukarı baktı ve yumruğunu havaya salladı.
Invictus hayatımın en güzel haftasıydı. En özel anılarımdan biri oldu.
O hafta bir rock yıldızı gibi hissettim. Önümüze kırmızı halılar serdiler
ve "Onu yapan sendin, değil mi?" dediler.
O zaman…
Dâhil olmadıklarını da sayarsak
Invictus'un en güzel tarafı hangisidir?
Öncelikle 2014'teki
tekerlekli sandalye rugby'si maçı diyebilirim.
-Hani o cuma gecesi olan? -Evet.
Evet, bu maç gerçekten inanılmaz bir hızda oynanıyor.
Sahadaki şu inanılmaz coşkuya da bir bakın.
İngiltere takımı kazanıyor.
-Benim için… -Evet.
Luke Sinnott'ın 400 metre koşusunu izlemek gibiydi.
Evet.
Sanırım başlangıç çizgisindeki tek çifte ampute oydu.
Hazır!
Silah patladı.
Ve herkes öne geçti çünkü hepsinin tek bir bacağı vardı.
Ama onun hiç yoktu.
Ve bu yüzden çok yavaş başladı.
Kilometrelerce gerideydi.
Luke için tezahürat yapıyordum.
Yarıştaki tek İngiliz'di. İkinci dönemeçte onları yakaladı.
Son 100 metreye geldiler, herkesi geçti.
Ve altın madalya aldı.
Biraz bayat gelebilir ama işin gerçeği bu.
Bunu iyileşmeye dair bir benzetme ya da bir metafor olarak görüyorum.
Evet evet evet.
-Herkesin çok gerisindeydi. -Evet.
Ama hiç pes etmedi.
2018 Avustralya havuz yarışları.
Erkekler 50 metre kurbağalama finalindeyiz. Ve deplasmandalar.
Birleşik Krallık'tan Mark Ormrod.
Bu yüzme yarışına katılmayacaktı ama adamlardan biri çıktı
ve ona karşı yarışacağı kimse olmayacaktı.
İşte bu.
Ve daha önce hiç bu mesafeyi denememişti.
Ormrod'un gücü neredeyse tükendi
ve Robinson aradaki farkı kapatıyor.
Aman Tanrım! Şu finale bakın.
Ormrod mu? Robinson mı?
İşte Ormrod, sadece 1:45:01 ile.
-Ve Mark kazandı. -Evet.
Bunun sıradan bir yarış olacağını düşünüyordum.
-Evet, evet. Hatırlıyorum. -Böyle bir şey olacağını düşünmemiştim.
Evet, onu hatırlıyorum. Asla unutamıyorum.
İnanılmaz. Bu gerçekten bambaşka bir seviye.
İçkilerinizi bırakın. Önden arkaya doğru Meksika dalgası yapacağız. Bir, iki, üç.
Hadi!
Bu hafta sonu dünyanın dört bir yanından
yaralı gaziler Londra'daki Invictus Oyunları'na katılıyor.
Bu yıl ilk kez gerçekleştirilecek olan turnuva,
Prens Harry tarafından başlatıldı.
2014'te Londra'da harika bir başlangıç yaptık.
Orlando'da bunu bir sonraki seviyeye taşıdık.
Toronto'da tüm dünyanın dikkatini çekeceğiz.
Spor gerçekten
insanların hayatlarını değiştiriyor ve kurtarıyor.
Bana kaç kişinin eşinin, kız arkadaşının,
akrabalarının ve çocuklarının gelip
"Babamı kurtardığın için teşekkür ederim. Kocamın yüzünü tekrar güldürdüğün için
teşekkür ederim." dediğini unuttum.
Ve bu insanların deneyimlerinin ve hayatlarının
daha iyiye gittiğini görebilmek bir dalgalanma etkisi yaratıyor.
Çünkü aynı zamanda herkese ilham veriyorlar.
Eski Kraliyet Deniz Kuvvetleri komandosu Mark Ormrod
üçüncü galibiyetin peşinde.
Bunu aklımda hep
üç yıllık bir etkinlik olarak planlamıştım.
Buna ihtiyaç duymak istemedim
çünkü kimse zarar görmezse buna ihtiyaç da olmaz.
Ama bir ihtiyaç olduğu sürece bu oyun her zaman devam edecek.
Ukrayna'nın doğusunda tüm bölgede
puslu bir hava hâkim. Hava tahminlerinin birkaç gün
bu şekilde devam edileceği öngörülüyor.
Lütfen tüm tedbirlerinizi alın.
Adım Yuliia Paievska.
Ordudaki adım Taira.
2014 yılında Silahlı Kuvvetler'le sözleşme imzaladım
ama şu anda sadece gönüllüyüm.
Hayatımın son yedi yılı böyleydi.
Ukrayna'nın büyük bir kısmında barış hâkim.
Ama doğuda çatışmalar yaşanıyor.
Keskin nişancı ateş ediyor, başını eğ!
En yetenekli keskin nişancılar seni tam hayalarından vuracak. Anladın mı?
Saçmalıyorsun.
-Bir yerlerde duymuştum. -Sen çok biliyorsun!
Delikleri parmağınızla yoklayın. Bunu kontrol etmenin yolu bu.
Korkma, burada neler olduğunu biliyorum.
Hiçbir şey beni şaşırtamaz.
Ve bir delik bulursanız turnike uygulayın. Devam et! Devam et!
İşte doğru uygulanmış bir turnike!
-Invic… Invictus. -Invictus, evet.
Invictus Oyunları.
Anlaşılan herkesin haberi var ama ben daha dün öğrendim.
Günaydın!
Merhaba! Nasılsınız?
Kardiyografinin ne kadar sürdüğünü biliyorum. Geliyorum.
Burada neler var? Epilasyon yaptırmadın mı?
Bir de morluklarla kaplısın.
Karına benim yapmadığımı söyle.
Tamam.
-Yardım ister misin? -Hayır.
Öyle mi? Güzel.
Bugünkü tek kadınsın.
Uslu bir kız olacağım, merak etmeyin.
-Her şeyi çıkaracağız. -Tamam. Anladım. Bir saniye.
Yedi yıldır görevdeyim. Bacaklarımda titanyum parçalar var.
Belim ağrıyor.
Uzun süredir bu yaralarla yaşıyorum.
Invictus'u ilk olarak bir ameliyatımın ardından
hastanede duydum.
Bu kadar.
Bu nedir?
-Hımm? -Bu nedir?
Bu şeyi…
Bu şeyi yeniden yapmanı söylerlerse yeniden yapacağız.
Buradaki bir şey hariç her şey yolunda.
-Teşekkür ederim. -Rica ederim.
Eğer bir şey olursa yeniden yaparız.
-Anladım, tamam. -Evet, tekrar buraya gelebilirsiniz.
-Evet, her şeyi görebiliyoruz. -Her şey orada yazıyor. Görüşürüz.
Hastanedeki muayenenin ardından
iyileştiğim anlaşıldı.
Ultrason sonuçlarına göre
iki kez kalp krizi geçirmişim.
Sonuçlar bunu gösteriyor.
Açıkçası ne zaman olduğu hakkında hiçbir fikrim yok.
Ne zaman oldu gerçekten bilmiyorum.
Kayıt devam ediyor.
Merhaba Jay. Bağlanmaya çalışıyoruz.
-Sesim geliyor mu? -Evet, gayet net.
Şu anda ne durumda olduklarına dair
bütün uluslarla yaptığımız çağrılardan birini gerçekleştiriyoruz.
-Kayıt durdu. -Harika. Bir anda açıldı.
-Evet, merhaba Oksana. -Merhaba Richard. İyiyiz, sen nasılsın?
İyiyim, iyiyim. Teşekkür ederim. Şu anda iyiyim.
Ben Oksana Horbach. Invictus Oyunları'nda Ukrayna takımının yöneticisiyim.
İlk olarak Covid'e genel bir bakışla başlamayı düşünüyoruz.
Bize kalırsa şu an iyi durumdayız ve başlamaya hazırız.
2014 yılında
Rusya Federasyonu ile Ukrayna'nın doğusunda yaşanan
askerî çatışmadan bu yana gazilerle çalışmaya hazır değildik.
Tıbbi, fiziksel veya psikolojik rehabilitasyon yapmadık.
Ve Invictus Oyunları'nı duyduğumuzda
buna kesinlikle ihtiyacımız olduğunu anlamıştık.
Hollanda karantinaya girecek.
Açıkçası hükûmetin tüm etkinliklerin fişini çekme olasılığı var.
Ama endişelenecek başka bir şey olmadığı sürece
oyunların devam edeceğinden eminiz.
Ukrayna'ya gelecek olursak karar çoktan verildi.
Ve olumlu. Katılacağız.
Peki, harika. Duyduğuma sevindim Oksana. Bu harika.
Peki, Prens… Yani Sussex Dükü ve eşi katılacak mı?
-Onları görecek miyiz? -Elbette.
Her şeyi planlıyoruz. Sürekli iletişim hâlindeyiz.
Şu anda kendisi de planlarını yapıyor.
Merhaba. Nasılsınız?
-Ben Tish. -Çok memnun oldum.
Siz nasılsınız?
-Bunu epeydir yapmıyorduk. -Biliyorum.
Kalbim sanki küt küt atıyor.
-Evet, değil mi? -Çok gerginim.
Çok memnun oldum. Daha önce tanışmıştık, değil mi?
-Adım Zeita. Zeita Merchant. -Zeita mı?
İki buçuk yıl sonra tekrar beraberiz.
-Evet. -Harika.
Harika.
Hanımlar ve beyler,
insan hakları ve çevre gönüllüsü, ruh sağlığı destekçisi,
eski asker ve Sussex Dükü Prens Harry'yi
takdim etmekten onur duyuyorum.
Bu gece hayatları hizmet, azim
ve elbette dirençle tanımlanan
bir grup insanı onurlandırmak için buradayız.
Bu odada birçoğumuz askerlerin eve döndükten
ya da kuvvetlerden ayrıldıktan sonra
neden kendilerini yalnız hissettiklerini anlıyoruz.
Öyle değil mi?
Afganistan'a gitmeme izin verilmesinin tek nedeni
bunun bir sır olarak saklanmasıydı.
On hafta boyunca oradayken kimsenin haberi yoktu.
"Ona ulaşabildiğimiz sürece
sessiz kalacağız." diyen İngiliz basını hariç.
İşinizi yapıyorsunuz, herkes aynı, herkesin hayatı eşit derecede önemli.
Şu an burada otururken tehlike altındayız.
Helman'ın tamamında, Afganistan'ın tamamında durum aynı.
Herkes tehdit altında.
Tüm bunlar 2008'de Afganistan'dan çıkarılmamdan sonra oldu.
Diğerleriyle birlikte toprakta ve kumlarda on hafta geçirdim.
Yetkililer cuma günü görevlendirildiğine dair bilgilerin
sızdırılmasının ardından Prens'i savaş bölgesinden alacaklarını duyurdu.
Bir anda eve döneceğim için öfkelenmiştim.
Ama beni bölgeden almaları
etrafımdaki herkesin güvenliği için önemliydi.
Afganistan'daki deneyimimin dönüm noktası dönüş uçuşuydu.
Kalkışta önümdeki perde açıldı ve tek gördüğüm
bir hava hastanesiydi.
Üç genç İngiliz askeri
naylona sarılmıştı ve vücutları parçalanmıştı.
Sadece insanların söylediklerini duymuştum.
Beni asıl tetikleyen şey buydu.
Savaşın neye mal olduğunu o anda gördüm işte.
Aynı zamanda aileleri için bunun ne anlama geldiğini
ve hayatlarının nasıl sonsuza dek değiştiğini de gördüm.
Savaşta bu kadar ağır bir bedel ödeyenlerin sadece askerler
ya da cephedekiler olmadığını anlamam biraz zaman aldı açıkçası.
Herkes bedel ödüyordu.
Uçaktan inerken o adamların başına gelenlere kızgındım,
medyanın haber yapmamasına kızgındım.
Görevden alınmama kızdım.
Ama o anda ne yapılması gerektiğini bilmiyordum.
Aklımdan geçen tek şey böyle bir platformum
ve böyle deneyimlerim olduğuydu.
Tüm bunlarla ne yapabilirim diye düşündüm.
Uçakta o adamları görünce neler hissettin?
Ee… Boğazınızda bir yumru oluyor
çünkü yaşananı biliyorsunuz.
Ee… Oradayken çoğu zaman bundan pek söz edilmez. Çok zor bir şey.
Sadece onlarla konuşmak
ve nasıl olduklarını öğrenmek istiyorsunuz.
Tipik bir İngiliz askeri dönüp "İyiyim efendim. Kolumu kaybettim.
Zaten o kolu pek sevmiyordum." derdi ya da buna benzer bir şey söylerdi.
Daha fazla insanın aslında neler olduğunu bilmesini nasıl sağlayabiliriz?
Oradaki birliklerin denizaşırı bir ülkede
kimsenin umursamadığı bir savaş vermesini istemiyorum.
Her şeyin gerçekten başladığı yer burasıydı ve ardından sporun
insanların hem psikolojik hem de fiziksel rehabilitasyonunda
muazzam bir rol oynayabileceği fikri ortaya çıktı.
Temel eğitimin sonundan bir fotoğraf.
Orada bir yerlerdeyim.
Pastamla doğum günü fotoğrafım. Sanırım suratımda sonlanmıştı.
Evet, suratımdaydı.
Evet, eski fotoğraflarıma bakıyordum
ve duvara asacak kadar güzel görünenleri seçtim.
Ayrıldığım günkü fotoğrafım.
Aramayla geçen bir günün ardından dinleniyordum.
Kaydolurken Kraliyet Mühendisleri'ne katılmak için başvurdum.
Sonunda tesis operatörü oldum.
İki Irak turu ve yarım Afganistan turu yaptım.
Fotoğrafın diğer tarafında
beni havaya uçuran patlayıcının olduğu yer var.
Fotoğrafı gördüm
ve "bunu asayım" dedim.
Sanırım bana hatırlatması için. İki bacağımı da kaybettim.
Sırtımda yaralar var.
Patlamada koluma parçalar saplandı.
Bileğime saplandılar, bu yüzden sanırım yaklaşık iki buçuk ay boyunca
hastanedeydim ve ardından rehabilitasyona gidiyordum.
Dört hafta girip dört hafta çıkıyordum.
Ve sonra iki buçuk yıl boyunca orada kaldım.
O günleri eski hayatım olarak görüyorum ve bu da eski hayatımdan bir hatıra.
Artık yeni hayatım başladı. Askerlikle bir alakam yok.
Genelde her gün oğlumu okula ben götürüyorum.
-Görüşürüz. -Hadi bakalım.
Hoşça kal.
Onu okuldan alıp akşam yemeğini hazırlıyorum.
Gündelik hayatıma baktığımda bir ilerleme görmüyorum.
Hiçbir şey yapmadan…
…etrafta dolanıyorum. Patlamadan sonra sürekli dışarı çıkıp içmeye başladım.
İyi bir durumda değildim.
Ve eşim Tania "Bir şeylerin değişmesi gerekiyor." dedi.
Acele edin baylar!
Hazır!
Hadi hadi!
Önünü kesin! Önünü kesin, önünü kesin!
-Pas verin Pas verin. -Tom'la ilerle. Tom'la git.
Birbirinizle konuşun. Hadi!
Evet, evet!
Hadi!
Hadi! Konsantre olun! Konsantre olun.
Hadi ama!
Dinleyin! Bu şekilde sürmeyi bırakıp böyle sürmeniz lazım.
Hiçbir şey söylemeyip gidip o köşeyi bloke etseydin eğer
güzel ve basit bir gol olacaktı.
Yakala!
Tamam, hadi!
Güzel tuttun, geriye doğru ilerle. İki elle!
Durun baylar. İyi işti çocuklar.
Fizik tedavi kolay.
Ağaç kesmek ve yakıt tanklarına tırmanmak gibi şeyler yapıyorlar.
Ama zihinsel olarak insanların…
İnsanların karşısında nasıl konuşacağımı bilmiyorum.
Bir kalabalığın karşısına geçip onlarla konuşamam.
Kendimi izole etmeye meyilliyim.
Bu yüzden koç James benden takım kaptanı olmamı istediğinde
neden beni seçtiklerini anlayamamıştım.
Hayatımda hiçbir konuda liderlik yapmadım. Hiçbir konuda.
Biraz paslanmış, evet.
Ne kadar antrenman yaparsak o kadar gelişecektir.
Pek çok insan kendinden şüphe duyar. Öyle değil mi?
Belki de bunu aşabilmeleri için
birinin onlara baskı yapmasına ihtiyaçları vardır.
Tom'un yolculuğunu bilemiyorum. Onu kaptan olarak seçtim
ve umarım doğru bir seçim olmuştur bu.
Baskı altındayken nasıl biri olduğunu göreceğiz. Bu da ayrı bir hikâye.
Baskı yapmamız çok uzun sürdü.
Bu arada zirvede bir kişi kaldı ve bu hiç iyi değil.
Zihnimin finalde takım konuşması yapmama nasıl izin vereceğini
hayal edemiyorum.
Ve o noktaya gelene kadar ağzımdan ne çıkacağını bilmiyorum.
Bu yüzden iki takıma ihtiyaç var. Biri önde, biri arkada.
Diğerleri kıçlarını kaldırmak zorunda.
Eşim Tania "Şansını dene. En kötü ne olabilir? Birkaç ay içinde
istemediğin zaman 'artık kaptan olmak istemiyorum' diyebilirsin." dedi.
Maalesef basketbol takımında kaptanımız
Covid sürecinde kişisel sebeplerden dolayı çekildi.
Basketbol koçu da
basketbol takımının kaptanı olmamı istemişti.
Belli ki birileri bende bir şeyler görüyor.
Ben hariç.
Lahey'e giderken
daha önce hiç olmadığımız kadar farklı bir konumdayız.
Yavaş ilerliyoruz ama bu büyük ölçüde pandeminin devam etmesinden kaynaklı.
Rakip ülkelerde oyunculardan bazıları son dakikada
Covid'e yakalanırsa takımların yine de yarışa devam edebilmesi
ve etkinliklere katılabilmesi için 500'ye yakın kişiyi
hazır bulundurabilecek kadar yeterli sayıda
yedek olduğundan emin olabilir miyiz?
Oyunlara giden yolculuk zorluydu.
Sürekli olarak topluluğu büyütmeye çalışıyoruz.
Ve şimdi Lahey'de 20 ülke olacağız.
Ancak bu ülkelerin çoğunda 30 ila 80 kişilik bir ekip için
binlerce başvuru var.
2014'ten bu yana Invictus'un bir parçası olan ana ülkeler
en fazla sayıda yaralı gaziye sahip olanlar.
Ve neyse ki zaman geçtikçe savaşlar azaldı.
Dolayısıyla burada bazı takımları küçültmeyi
ve diğer ülkelerin katılması için fırsatlar yaratmayı hedefliyoruz.
Neyin adil bir savaş olduğu konusunda kimse hemfikir değil.
Ama sanırım hepimiz savaşın
bu kadar çok insana verdiği zarar konusunda hemfikiriz.
Oyunlar yaralanmaya neyin sebep olduğuna değil
bu yaraların iyileşmesine ve yeniden bir topluluğun parçası olmaya odaklanıyor.
2022 Invictus Oyunları
oryantasyon toplantısına katılmak üzere zaman ayırdığınız için teşekkür ederiz.
Bildiğiniz gibi Kore bu yıl ilk kez katılacak.
Bu yüzden davranışlarınıza dikkat edin.
Öncelikle Kore toplumunda engelli insanlar toplum içine çıkmazlar.
Hayatlarını sürekli kapalı kapılar ardında yaşarlar.
Kendilerini sürekli diğer insanlardan gizlerler.
Devam et!
Bu yüzden engelli insanlar dışarı çıktığında
engelli olmayan insanlar büyüleniyor.
Tepkilerini yüzlerinden hemen anlayabiliyorsunuz.
Şu anda birlikte çalıştığım bisiklet koçlarım
yarışmamızı izleyince oldukça şaşırıyorlar.
"Engelliler nasıl bu kadar iyi olabiliyor?" diyorlar.
Disk girişlerine ağırlık ver, hadi!
Toplumumuz engelliliğin yanlış olduğunu düşünüyor.
Ama yanlış değil, sadece farklı.
On saniye daha.
Beş, dört, üç, iki, bir, dur. Hadi.
Toplumun henüz çok değiştiğini düşünmüyorum.
Ama artık değişmesi gerekiyor. Bu da benimle başlayacak.
-Merhaba. Elma suyu lütfen. -Buzlu mu?
Evet.
Ellerinize ne oldu?
Askerdeyken yaralandım ve böyle oldu.
Yaralandığınızı anlayamamıştım, bu bizden olsun.
-Yardım edebilir miyim? -Hayır, gerek yok.
Ben taşıyabilirim.
Eğer bana bırakırsanız…
-Teşekkür ederim. -Afiyet olsun.
Sağ olun. Çok sağ olun.
Teşekkür ederim.
Hayalim vatanı korumak için
ya asker ya da polis olmaktı.
Askerdeyken bana elektrik çarpmıştı.
Ama olayla ilgili hiçbir şey hatırlamıyorum.
Doktorlar bana ellerimi kesmenin daha iyi olacağını söylediler.
O zaman çok ilerisini düşünememiştim.
Evleneceğim kadın beni hastanede ziyaret eden ilk kişiydi.
Çok korkusuz bir karaktere sahipti.
Bu yüzden kanatlarını kaybettiğini görmek canımı yaktı.
Onu cesaretlendirmek ve rahatlatmak için yanında kaldım.
Evlenmeden önce altı yıllık bir ilişkimiz vardı. Evet.
Eşimle tanışmak başıma gelen en güzel şeydi.
İkincisi de sanırım spora başlamaktı. Evet.
İnsanlar engelli insanlara baktığında acıma duygusu,
pişmanlık ya da kederle bakıyorlar.
Bu oyunlara katılıyorum
ve herkesin bizi izlemesini izliyorum.
Ama acımalarını istemiyorum.
Engelli bedenlerin neler yapabileceğini görmelerini istiyorum.
Umarım insanlar bize savaşma gücü verir, umarım.
-Merhaba tatlım. Neredesin? -Merhaba, okuldayım.
Hâlâ okulda mısın?
Seni seviyorum!
Ne oldu? Artık söylemiyor musun? Görüşürüz!
-Söyledim. Seni seviyorum. -Hayır, duymadım seni. Duymadım, tamam.
Ben daha çok. Görüşürüz.
Görüşürüz.
Ben Gabriel George.
Malulen emekli bir donanma hastanesi sıhhiye eriyim.
1 Nisan 2008, 1 Nisan, şaka günü.
Yepyeni bir motosiklet ceketi aldığımı hatırlıyorum, deri bir ceket.
Yaklaşık altı kilometrelik bir yolum vardı, büyük bir otoyoldu
ve bir adamın ışıkta U dönüşü yaptığını ve beni görmediğini söylüyorlar.
Ve onunla çarpıştım, üç hafta sonra uyandım.
Ampute olma noktasına ulaşmamız 12 yılımı aldı.
Kolumla bir anlaşma yaptım. Ona "iyileşmezsen seni keserim" dedim.
O günden sonra ömrümün sonuna kadar acı çekeceğimi bilmiyordum.
Yemeğe hazır mısın tatlım?
-Lezzetli olsa iyi olur. -Evet güzel kadın.
Sevgimi katmazsam olmaz.
Neden annemin patatesleri seninkinden daha iyi?
Ne?
Annemin patatesleri çok daha iyi.
Affedersin. Üzgünüm.
Sana yardım edeyim.
-Hayır, ben hallederim. Sağ ol. -Hayır, ben toplarım.
-Çünkü iki elim var. -Çok tatlısın, çok güzelsin.
Beni sıkıştırıyor!
Tameah. O benim harika kızım. O…
Devam etmemi sağlayan en büyük ilham kaynağım.
Seni seviyorum.
Hoşça kal. Seni seviyorum.
Umurumda değil.
Ben de seni seviyorum. İyi geceler.
On üzerinden yedi gibi bir ağrı seviyesinde yaşıyorum.
On ve ötesine kadar çıkıyor ama bunu insanlara söylememeyi öğrendim.
Çünkü birine bu kadar ağrınız olduğu söylediğinizde sizi hastaneye tıkıyorlar.
Doktorlarımın çoğu bunu doğum sancısı olarak tanımladıklarını söyledi.
Defalarca doğum sancısı çekiyorsun ve o bebeği asla doğurmuyorsun.
İyi geceler. Seni seviyorum.
Jacksonville Philips Otoyolu'ndan I-95 North'a geçin.
Çok hareket ediyorum, sürekli bir şeyler yapıyorum çünkü bu sayede
ağrılarımı unutabiliyorum ve vücudumu hareket ettiriyorum.
Pickleball'a hoş geldiniz. Ben emekli bir Deniz Kuvvetleri sıhhiye eriyim.
Bugünün ilk kaybedeni kim?
Ama işler kaotik ve çılgıncayken daha iyi odaklanıyorum.
İşte bu! Hayır, bunu yapma.
İşte böyle.
Arkadaşlarım çok fazla gezdiğimi söylüyor.
Bu gücü kızımdan ve köpeğimden alıyorum.
Sakın kusma!
Çok eğlenceli. Bunu seviyorum.
Kendi ilacımı bulmaya çalışıyorum ve bu zorlu bir yolculuk.
Ve beni korkutuyor.
Bundan korkuyorum.
Sonra Invictus Oyunları hakkında bir şeyler duymaya başladım.
"Buna ben de katılabilirim." dedim.
Bana bu işte yalnız olmadığımı hatırlattı.
Umarım bunun faydasını görürüm.
Ama umut beni birçok yanlış yola sürükledi.
Her türlü geleceği düşünmek zorundayım.
İşin zor kısmı kendimle daha fazla ilgilenmek zorunda olmak.
Acı, hayatımın geri kalanında başa çıkmak zorunda kalacağımı kabullendiğim bir şey.
Buna istediğim zaman bir son verebileceğimi biliyorum.
Çok kolay. Bir kurşun yeter.
Ama burada olduğum sürece…
…her zaman mücadele edeceğimi biliyorum.
Henüz 14 ülkeden 500 kişilik uluslararası bir ekip getirme konusunda
tam olarak hazır değiliz ama bunun için çok çalışıyoruz.
Merhaba Wisey. Güzel kravatmış.
Sekiz yıl olduğuna inanamıyorum.
Bu kadar çarpıcı bir etki için çok kısa bir zaman bu.
Fakat bu işi büyütme konusunda bir planımız varsa
harika olur.
Sorunlar konusunda Omicron'un gelişimini çok dikkatli bir şekilde inceliyoruz
ve işaretleri takip ediyoruz.
Sarışın kadının nasıl atılacağını anlatın.
Okçuluk mahrem bir şeydir.
Ok o kadar iyi giriyor ki onu çıkarmak neredeyse günah sayılır.
Andryukha, münasebetsiz şakaların herkesin sinirini bozuyor.
Nefes al.
Elini sabit tut. Endişelenme.
Tüm travmalarıma,
iki kez kalp krizi geçirmeme rağmen
kendimi yeniden toplamak için Invictus'a ihtiyacım var.
Elimi çok erken çektim.
Şu lanet topu şimdiden kaybettim, öyle mi? Hayır, buradaymış.
Ah, benden bu kadar. Bittim. Spazm geçiriyorum.
Topla kendini seni pısırık!
Ah!
Siktir!
Affedersiniz, evet evet evet.
Tamam. Tamam.
Nefes al. Korkma.
Tanrı aşkına.
Her seferinde yeni bir ok, tıpkı mermi gibi.
Sporun, gazilerin savaştan döndükten sonra hissettikleri
bu adrenalin kaynaklı açlığın
yerini dolduracağına inanıyorum.
Bu, geleceğimize dair yeni bir yol açıyor.
Dokuz… Dokuz…
Altı.
Değerli katılımcılar,
ödüllerinizi almak için lütfen sıraya girin.
Bir grup fotoğrafı çekilelim. Fotoğrafımızı çeker misiniz?
Ödüllerinizi almak için sıraya girin.
Frengi!
Ne istiyorsun sen? Frengi mi?
Ve üçüncülük, Kombinasyon Takımı İki'nin oluyor.
Ne? Sahi mi?
Size öpücük vermeye gelmiştim.
Orası memem değil, tutabilirsin.
Çok yazık.
Sakin olun, sakin olun!
Hadi yüzümüzü gösterelim.
Frengi!
-Evet! -Hadi!
Biraz nemli.
Olsun.
Merhaba! Ben geldim.
-Vay canına! -Beklemiyor muydunuz?
-Neden beklemeyelim ki? -Bu, prenses için.
Kraliçe için.
Sivil hayata geçiş kademeli ve doğal olmalı.
Bu benim için zor, anlamıyorum.
Sivil hayatın nasıl olduğunu unutmuş olabilirim.
Evet, unuttum sanırım.
Evet!
Zafer, zafer, zafer! Hepsi bu!
Ama geri dönmeye hazırım.
Masanıza oturduğumuz için ve bizi davet ettiğiniz için
çok minnettarız.
Savaşsız bir dünyaya içelim ve…
Yuliia'ya! Sen bu dünyanın güneşi gibisin.
Şu anda yaşadığımız şey, her bir bireyin bedenlerine ve zihinlerine
meydan okuma yolculuklarının bir sonraki aşaması.
Sporun iyileştirme gücünü bildiğim için heyecanlıyım ama aynı zamanda
kendilerini rahatsız bir duruma soktukları için endişeleniyorum.
Ve bu birçoğu için çok tetikleyici olabilir. Bu yüzden endişeliyim.