Hanımlar ve beyler, Majesteleri Prens Harry.
Bana kalırsa insanların hem orduda hem de toplumda
karşılaştıkları sorunların ve zorlukların çoğu
ruh sağlığıyla başlıyor.
Fakat ruh sağlığına destek çok uzun bir süre arka plana atıldı.
Orduya katıldığımda
ruh sağlığı ve ruh hastalığı utanç verici bir kelimeydi.
En çok gurur duyduğum şeylerden biri
David Wiseman'le ordu içindeki insanlarla yaptığımız konuşmalardı.
Onların şunu kabullenmelerini istedik:
"Pekâlâ, eğer ruh sağlığı sizin gözünüzde ruh hastalığı anlamına geliyorsa…"
Ki o anlama gelmiyor. "Ama öyleyse bunu bir kenara bırakalım
ve ruhsal zindelik hakkında konuşalım."
Ordu içinde böyle bir ön yargı varsa aynısı toplumda da olacaktır.
Dolayısıyla toplumdaki bu düşünceyi
gerçekten iyileştirmek istiyorsak yol göstermeliyiz.
Sabah uyanmamak ümidiyle yatağa girdiğim akşamlar oldu.
Bu insanlar için son derece önemli.
Hı hı. Böyle hissetmenize sevindim. Bu konu insanları ne kadar rahatsız ederse
bence o kadar fazla konuşmalıyız.
Hem hayatları değiştiriyor hem de kurtarıyor.
Ruhsal zindelik, sorunların öylece ortaya çıkmasını beklemek yerine
kendinize ruhsal dayanıklılığı öğretebilmektir.
Ve bu günümüzde gezegendeki her insan için geçerli.
Demek hâlâ görev yapıyorsun.
-27,5 yıldır. -Aman Tanrım.
Geri dönüyorsunuz ve eve gelmenin o ilk heyecanı azalmaya başlıyor.
Ve ışıltı söndüğünde kâbuslar başlıyor.
-Peki, eşiniz ne kadar süre… -Eşim 23 yıl görev yaptı.
Vay canına.
2019'da vefat etti.
-Evet. -Her gün intihar eden 22 askerden biri.
Bunu tüm kalbimle hissediyorum. Çünkü hep kaybedilen her hayatın
aslında kurtarılabilecek bir hayat olduğunu hissettim.
Ve bence toplum olarak daha iyisini yapabiliriz.
Özellikle de ülkelerine hizmet etmiş insanlar için.
Hazır.
Kendine güvenmek istediğini söyledi.
Gülümseyebilmek ve bir kez daha mutlu hissedebilmek istiyordu.
Sally Renard, Invictus Oyunları'nın şampiyonu.
Ama Invictus Oyunları'nda
bu toplulukta ve kendi deneyimlerimde şunu gördüm:
Bir şeyi kafanıza koyduğunuzda
neredeyse her zaman olumlu bir sonuca ulaşıyorsunuz.
Storey'nin gelişini izleyin!
Beruashvili onu geride bırakmak için gerekeni yapmış olabilir.
Ve görünüşe göre yaptı da! Her şeyini ortaya koydu!
Sesleri neredeyse duyabiliyorum.
ve çölün kokusunu neredeyse alabiliyorum.
Bir asker olarak insanlara yardım etmek istedim.
Ve dünyada bir fark yaratacağımı düşündüm.
Kimmiş o? Hadi.
-Merhaba. -Merhaba.
Danimarka'dan Irak'a savaşa giden ilk ekip bizdik.
Bu yüzden ne bekleyeceğimi bilmiyordum.
İşte getirdim.
-Irak'a ne zaman gitmiştin? -2004'te gitmiştim.
Burası Al-Qurnah.
Al-Qurnah sokaklarında şiddetli çatışmalar oldu.
Cephanemi alıp başka bir askerin üzerine koştuğum bir olay yaşadım.
Ve bir tarlada koşmak zorunda kaldım. Silah seslerini duyabiliyordum.
Çok ama çok yakındılar.
Travma sonrası stres bozukluğu yaşadım.
Kampımızı bombaladıkları zaman izlerini de bıraktılar.
Bir sığınakta otururken el bombasının isabet edip etmeyeceğini bilemiyorsunuz.
Sonra bir anda yok oluyorsunuz.
Hastaneye kaldırıldığın güne geri dönersek o günü…
Hı hı.
…çok net hatırlıyorum. Tamamen devre dışı kalmış bir Kasper.
Gözlerinde hayat ışığı yoktu. Hiç yoktu.
O sıralarda hayata olan inancımı kaybetmeye başladım.
Ve eğer hayatım bundan ibaret olacaksa "Burada olmama gerek var mı?" diye
düşünmeye başladım.
-Tuhaf bir gündü. -Evet, çok zor bir gündü.
Zordu.
Evet.
-Mutlu Kasper gitmişti. -Evet.
Eve dönen Kasper bambaşkaydı.
Danimarka'da fiziksel yarası olan
sadece 44 adamımız vardı. Bu yüzden sayımız hızla tükendi.
Fakat ruhsal açıdan yaralı binlerce insanımız var.
Bunlar görünmeyen yaralar. Bunları göremeyiz.
Bu seans tamamen enerji yaratma amaçlı.
İlk grup için hazırız.
İnsanlar ne olduğunu tahmin edebilirse harika.
Daha sonra makinenizin ne işe yaradığını açıklayabilirsiniz.
Onu nasıl taşıyacağız bilmiyorum.
Gelişmek istiyorsanız konfor alanınızdan çıkıp
öğrenmek için motive olmalısınız.
Karıncayiyen mi?
Evet!
Her şeyi çekebilen bir süpürge tasarladık.
Harika! Güzel makine.
İnsanlarla yeniden ilişki kurmak benim için çok zor oldu.
Bu yüzden Invictus topluluğunu bulmak benim için gerçekten önemliydi.
Umarım takım olarak tekrar birbirimizle bir bağlantı kurabiliriz
ve umarım bu süreçte kendimi de bulurum.
Bütün adamlarımızda travma sonrası stres bozukluğu var.
Ama bu kalıcı bir şey değil.
Ama siz iyileşemiyorsanız
bu, yetiştirilmenizden kaynaklanan başka travmalar veya sorunlar yüzündendir.
Bu nedenle bu sorunlarla ayrıca ilgilenmemiz de
çok ama çok önemli.
Sadece kişisel deneyimlerime dayanarak konuşabilirim.
2011'de Afganistan'dayken Apache'leri uçuruyorduk.
Sonrasında bir aydınlanma yaşadım.
Benim için tetikleyici olan şey
aslında Afganistan'dan dönmekti.
Ama ortaya çıkan şeyler 1997 yılında, 12 yaşında yaşadıklarımdı.
Annemi çok küçük yaşta kaybetmiştim.
Yaşadığım travmanın asla gerçekten farkında değildim.
Bu hiç tartışılmadı, bunun hakkında hiç konuşmadım.
Ve çoğu gencin yapacağı gibi bunu bastırdım.
Ama sonra her şey ortaya çıktığında yerimde duramıyordum.
Neler olduğuna anlam veremedim.
Artık hissizleşmenin aksine her şeyi hissediyordum.
Beni zorlayan kısmı insanlardı.
Çevremdeki hiç kimse tam olarak yardımcı olamadı.
Bana gerçekte neler olup bittiğini anlatacak
destek yapısına, ağa veya uzman tavsiyesine sahip değildim.
Ne yazık ki birçoğumuz gibi terapiyi gerçekten düşündüğünüz ilk an
yerde cenin pozisyonunda yattığınız
ve muhtemelen bu tür şeylerden bazılarını
daha önce halletmiş olmayı dilediğiniz andır.
Değiştirmek istediğim şey de buydu.
Yerlerinizi alın.
Her zaman Invictus Oyunları'nın
ve onun beraberinde gelen desteğin tüm yıl boyunca
bu bireyleri kurtaracak bir ağ olmasını istedim.
Invictus Oyunları'na öylece başvurup orada yarışacağınızı varsayamazsınız.
Biz bunu çoktan aştık.
Ülkelerin çoğunda seçim süreci buna en çok kimin ihtiyaç duyduğuna bağlı.
Bu insanların çoğu için oyunlara giden yolculuk gerçekten zordu.
Beş bin, altı bin, yedi bin kişinin önünde kendini gösterebilmek
hem herkes için büyük bir meydan okuma hem de büyük bir başarı.
Evet, burada kazanacak, hem de çok rahat kazanacak.
İşte sportmenliği de görüyorsunuz, Michael Jansen'a yardım ediyor.
Travma sonrası stres bozukluğuyla mücadele etti.
Ve insanlara yeniden güvenmeyi öğrenmek istediğini söyledi.
Yoldaşlık, dayanışma ve destek.
İşte Invictus ailesi.
Merhaba seni gidi dangalak.
Bu da neydi?
Hava çok sıcak, değil mi? Nasılsın? Bize bir şeyler öğretecek misin?
Size ne öğretmeliyiz?
Her şeyi.
Ukrayna'da 2014'ten beri
askerî görev yapmış 400.000'den fazla insan var.
Hepsinin fiziksel yaralarının olmadığını unutmamamız gerek.
Bazılarının ciddi psikolojik ve zihinsel sağlık sorunları var.
Takım üyelerimizden bazıları belki de ilk kez bir psikoloğa gidip
travma hakkında konuşuyor.
Bunu tek bacakla mı yapıyorsun,
yoksa kıçının üzerinde oturarak mı?
-Tek başına mı? -Evet.
Bunlar kurşungeçirmez yelek mi?
Çok parlaklar. Keskin nişancılar görecek.
-Taira. -Bayrak mı?
Bayrağı ver.
Dikkatli ol.
Vay canına!
İşte bu!
Sıkı tutun.
İyi denemeydi.
Dikkat et dostum!
Harikasın Syeryi!
Tam bir canavarsın.
Sörf zamanı!
Rusya, Ukrayna'nın enerji sektörüne baskı yapmaya
devam ediyor.
Aynı zamanda gövde gösterileri ve sınır boyunca
askerî tatbikatlar düzenleyerek de
Ukrayna'nın üzerindeki baskısını sürdürüyor.
Ukrayna istihbaratı bunun bir işgal hazırlığı değil,
bir sindirme eylemi olduğunu söylüyor.
Bence bunlar jeopolitik oyunlar.
İnsanlar kendilerini her şeyin yolunda olduğuna ikna ediyor.
Savaş için doğmuş ya da bundan hoşlanmaya başlayan insanlar var.
Çünkü bir şeyi uzun süre zevk almadan yaparsanız delirirsiniz.
Ben işimi seviyorum. İnsanları kurtarmayı seviyorum.
Kendime…
…bunu sevmeyi öğretmeseydim delirirdim.
Buna deli de denmeyebilir.
Çok fazla travma yaşadım. O kadar çok travmam var ki…
Ama bunu geride bırakıp yoluma devam etmeye hazırım.
Yani kürek yarışına gitmiyorsun?
-Evet. -Hı hı.
O zaman kürek, okçuluk ve basketbol.
Basketbol. Bu kadar.
Bu kadar yeter.
Takımda yer almak isteyen…
…800 aday vardı.
Vay canına!
Harika.
Ve 32 kişi seçtiler.
Şu an elinde bir piyango bileti var.
Keşke.
Bence bu Invictus Oyunları'nın en iyisi olacak.
-Öyle mi? -Evet.
Invictus Oyunları'na konfor alanımdan çıkmak
ve korkularımla yüzleşmek için başvurdum.
Ateşi harlayın. Başka ne var?
İşte oldu. Yanıyor.
-Hey Caelin? -Efendim?
Tetiklendim de.
-Tamam. -Evet, şey…
Tamam.
Biraz şey oldum…
-Ne oldu? -Nasıl?
Ne oldu?
Oradaki ateş.
Evet. Tamam.
Beni o ana götürdü.
Nabzın mı yükseldi?
Ellerini hissediyor musun?
Ellerine dokun.
Nefes al.
Yavaş ve güzelce nefes ver.
-Geçti, tamam. İyiyim. -Öyle mi?
Evet.
Tebrik ederim.
-Evet. Evet. -Çok iyi. Evet.
Tetiklendiğimde travmaya geri dönüyorum.
Geçmişe dönüyorum ve bazen nerede olduğumu bilmiyorum.
Ve birinin bana anda kalmamı söylemesi gerekiyor.
Travmanızdan korkmak korkunç bir duygu.
Bunu kimsenin yaşamasını istemem, kesinlikle.
Bu geçen yıl yapıp tüm takım arkadaşlarıma verdiğim
bir Noel süsü.
İyileştirici ahşap işleme kursumun bir parçası.
Bu benim ilk eğitim kampımdan ilk portrem.
Ve bu da büyükannem, Barbara Whitehead. O benim en büyük destekçimdi.
Çocukluğum mutlu geçmedi.
Ebeveynlerim ellerinden geleni yaptılar ama…
Sanırım başa çıkamadıkları sorunlarla başa çıkmaları gerekti
ve ben de küçük olduğumdan bunu bilmiyordum
ve neden böyle oldukları konusunda kafam epey karışmıştı.
Gitmek için can atıyordum ama nereye gideceğimi bilmiyordum.
Ve orduya katılacak yaşa geldiğimde orduya gittim.
-Bu bizim gemimiz. Bu bir tanker. -Evet.
Benim işim yakıt doldurma alanını düzene sokmaktı.
-Evet. -Ve gemiye yakıt dolduruyordum.
Aa, çok ilginç!
-Burada ne yapıyorsun? -Gözlem yapıyorum.
-Manzarayı seyrediyorsun. -Evet. Evet.
Geri döndüğümde
sorunlarımı alkol içerek çözmeye çalıştım.
Ve ömür boyu alkolik oldum.
İlişkimi sürdüremedim.
Ve yaklaşık bir yıl boyunca sokaklarda yaşadım.
Barınaklarda, köprü altlarında ve ormanlarda yatarak
hayatta kalmaya çalıştım.
Çocukluğumdan beri bir mücadele içindeyim.
Invictus Oyunları'na seçildiğim için mutluyum.
Onur duyuyorum ve elimden gelenin en iyisini yapacağım.
Bugün sizlerle birlikte onları hatırlamak için buradayız.
Bize daha iyi bir yaşam şansı vermek için
hayatlarını feda edenleri şu anda anıyoruz.
Savaşa hayır!
Yaşasın kahramanlar! Yaşasın Ukrayna!
Aşağılık Putin!
Savaşın beni değiştirdiğini düşünüyorum.
2014 yılında savaş başladığında kızım 11 yaşındaydı.
Onu ve kocam Vadym'i bırakmak benim için çok zordu.
Her şeyi onları korumak
ve savaş sırasında orada olan şeylerden uzak tutmak için yapıyorum.
Hayatımız boyunca isimlerimiz değişebilir.
Giymek için birkaç sivil kıyafet almayı bile
düşünmeye başladım artık.
Benim adım Yuliia. Taira ise ordudaki adım.
Taira ve Yuliia'nın farklı insanlar olduğunu düşünüyorum.
Taira bir insan değil. Taira bir şırınga veya turnike.
Aa… Taira bir dostuyla oturup onunla yürekten konuşan bir yoldaş.
Ve ben sadece bir hiçim.
Sadece küçük bir çarkım.
Belki Taira geçmişte kalacak, ardından başka şey gelecek
ama ben bir daha Yuliia olmayacağım.
Invictus için minnettarım.
Şimdi sümüğümü sileceğim.
Sonrasında devam ederiz.
Çok iyi.
-Bunu da yapıştırmak gerekir mi? -Hayır.
Sadece alışman gerekiyor. Doğru yerde olmayabilir.
-Pekâlâ. -Biraz uğraşman gerekiyor.
Bazen parmaklarına yapışabiliyor.
Bugün işiniz çok zor olacak çocuklar.
Hızlı olun ve tadını çıkarın, tamam mı?
Sakın unutmayın, tüm eleştiriler yıkıcı değil, yapıcı olmak zorunda.
Dermişim.
Ordudan ayrıldığımda hiçbir şeyim yoktu.
Ve bu yüzden bir rutinim yoktu. Her gün yapacak
veya heyecan duyacak bir şeyim yoktu.
Ama zamanla çok daha fazlasını yapmaya başladım.
Invictus sayesinde hafta sonlarını sabırsızlıkla bekliyorum.
Bu sayede çocuklarla gece dışarı çıkıyorum.
Çevrem ve bununla beraber sahip olduğum her şey çok güzel.
Çapraz geçişler üzerinde çalışacaksınız, nasıl olacağına bir bakalım.
Bu adam buraya gelecek ve bu adam takip edecek.
-Evet, burayı geçecek. -Taşımaya devam edecek.
Ve bu da boşta kalacak. İşte böyle!
Çok sessiz başladı.
Kupayı aldığından beri kabuğundan çıkmaya başladığını hissediyorum onun.
Burada dolaşmaya işin püf noktası denebilir.
-Evet. Evet evet. -Hareket edebiliyorsun. Hadi bakalım.
-Kimseye bağırıp çağırmıyor. -Hadi başlayalım.
O, insanları ikna eden türde bir adam. ve bence bir kaptan olarak
ihtiyacınız olan şey de bu işte.
Dürüst olmak gerekirse grup harika bir iş çıkardı.
Çok eğleniyoruz.
Hepsi gerçekten mütevazı insanlar ve sanırım onlarla birlikte olmaktan
ve birlikte vakit geçirmekten keyif aldığım için
özüme dönmeye başladım.
Bu iyiydi. Güzel pas verdin.
Biz kızlar aynı anda birçok şey yapabiliyoruz.
Tabii, doğru.
-Vereceğimiz pası planlıyoruz. -Evet.
Bana verilen fırsattan heyecan duyuyorum.
Hadi bakalım!
Ordudan ayrıldığımızda bazı insanlar kaba olabiliyor
ve biz de görünmez bir engele sahibiz.
-Yani sürekli bir değişim içindeyiz. -İnsanlar çok ön yargılı olabiliyor.
-Evet. -Evet.
Ve sonra bu ruh sağlığımı tetiklediğinde
birkaç şişe votka ve yaklaşık yüz hap içtim.
Yaşamaya değmediğini düşündüm
ve Oval Hastanesi'nde kömür kusarak uyandım.
Acele etme. Acele etme. Mitch! Mitch! Mitch!
Mitch! Mitch! Buraya gel. Hadi Mitch!
Bir! Hadi hadi!
-Bekle! Bekle! Bekle! Dur! -Hadi hadi!
Dur!
Hadi! Hadi!
Pekâlâ, baştan alın. Çıkın! Baştan!
Yorulduklarında daha da inatçı oluyorlar.
Ve bu şekilde hiçbir yere varamıyorlar.
Evet, haklısın. Ama onları yormak iyi oluyor.
Evet, evet.
Önemli olan madalya kazanmak değil.
Önemli olan oraya gidip
asla başaramayacaklarını düşündükleri bir şeyi başarmaları.
İşte böyle. Orada toplanalım.
Ama takımdakilere bunu sorarsanız herkes altın kazanmak istediğini söyler.
Bu takımın şansı çok yüksek.
Ortalık kızışmaya başladı. Yorulduğunuzda böyle olur millet.
Aptalca atışlar yapıyorsunuz. Topu yarı sahaya aldığınızda yavaşlayın.
Oyunda ne yapmak istediğimizi biz belirleriz. Rakip değil.
Ordudan çıktığınızda bir kurumdan çıkıyorsunuz.
Sporun iyileştirme gücü inanılmaz çünkü.
Bence bu senin için bunca yıldan sonra askere geri dönmek gibi, değil mi?
Onlara "gelin ve rugby oynayın" diyorum.
Ve onlar da "Bu tür bir oyundan
hoşlanır mıyım bilmiyorum, bir tur deneyelim." diyorlar.
Bu tür şeyleri özleyen insanlara yardım etmek bize de iyi geliyor.
Orada iyi görünüyorsun. Güzel bir fotoğraf.
-Evet. -Bak, o zamanlar saçlarım vardı.
Ne günlerdi ama! Muhteşem görünüyor, değil mi?
-Hayır. -Ve sonra…
Bunlara ne deniyordu? Baksana.
Bu, oynadığım zamanlardandı.
Permalı saçlarına bak!
Ve sonra Invictus maçlarına başladım.
2014'ten beri takıma koçluk yapıyorum.
Ve tüm maçlarda başantrenör olarak yer alma şansım oldu.
O zamanlar işin içindeymişim, değil mi?
-Evet, oynuyor gibi görünüyorsun. -Harika.
-Bu da beklerken ve yerlerimizi alırken. -Prens Harry.
Prens Harry geldi ve hepsinin elinde yapıştırıcı vardı.
Hepsi ona yapıştırıcı bulaştırdı, değil mi?
-Gömleğine ve ceketine bulaştırdılar. -Yaramaz çocuklar.
Gerçekten çok komiklerdi.
İşte başlıyoruz.
Büyük finalde İngiltere, Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı.
Biraz hızlandı! Ve sayı yapıyor.
O atmosferi bir şişeye doldurabilseydik bir servet ederdi.
Walker ilerliyor!
Yedek kulübesine geldiklerinde kenarda durmamıza rağmen
o kadar fazla gürültü vardı ki kendi sesimizi bile duyamıyorduk.
Geri sayım başlıyor.
Daha zamanları var.
Son saniyede son golü atarak altın madalya kazandık.
Harikaydı. Yer yerinden oynadı.
Gerçekten harika.
Ve sonunda finali kazanan takım İngiltere oldu.
-Merhaba. Evet tabii. -Merhaba dostum. Seni görmek güzel.
-Güzel kupa. -Teşekkürler.
-Dışarı çıkalım, hava güzel. -Tamam.
Yarışmaya katılma konusundaki hedeflerin hakkında ne düşünüyorsun?
Bugün yapılacak çok fazla iş olduğunu görebiliyorum.
Invictus başarısı benim için çok önemli.
Çünkü her şeyi denedim.
Bir sürü psikolog ve psikiyatristin kapısını aşındırdım.
Ve uzun süre hastanede yattım.
Gerçekten her şeyi denedim. Çok zordu.
Çünkü sakatlığın aileni çok etkiledi, öyle değil mi?
Çok büyük bir etkisi oldu. Boşandım ve kızlarımla vakit geçiremedim.
Yalnız kaldım. Nereye gideceğimi bilemedim.
-Kimse yoktu. -Anladım. Anladım.
Hedeflerin hakkında neler yazdın peki?
Hedefimin daha iyi bir baba olmak ve kızlarımla vakit geçirdiğimde
daha fazla görünür olmak olduğunu yazdım.
Onlara kendi başıma ve daha uzun süre bakabilmek istiyorum.
-Önemli olan da bu. -Evet.
Bu yeni bir hedef. Ve evet,
duygulanmaya başladım. Durmalıyız.
-Sorun değil. -Evet.
-Evet. Evet. -Tamam.
Ufaklık?
Ne? Aman Tanrım!
Kuçu kuçu. Sen bir kuçu kuçusun. Bu da kimmiş?
Bulaşıkları yıkamakla meşgulüm.
Orada garip bir şey var, içine elini sokman lazım.
Pis bir çamur var.
Çamur olduğundan emin değilim.
Kocaman bir ekosistem olmuş.
Vay canına! Kokuyorlar da!
-Aynı gül gibi kokuyor. -Hı hı.
Asker gülleri.
Bir asker kızı için asker gülleri. Çok mantıklı.
İlişkimiz iyi sayılır
ama normal bir anne kız ilişkisi gibi olduğunu söyleyemem.
Çünkü onu uzun zaman boyunca düzenli olarak görmedim.
Ama bu hayata alıştım yine de.
Ayrıca başka seçeneğim de yoktu zaten.
Bu yüzden böyle yaşamayı öğrendim diyebilirim.
Başlarda bizi zorlasa da
ilişkimizi daha güçlü kıldı.
Tamam, gidelim.
-Bu taraftan mı? -Hadi.
Annem eve geri döndü
ve şu an evimiz için bazı tadilat planları var.
Hatta sivil yaşamı tamamen benimsemiş bile olabilir bence.
Hızlı adapte oldu.
-İşte! -Aa!
En sevdiklerim.
Karamela aromalı mı?
Hayır, karamela değil.
Baban ne sever?
Ah, işte babamın sinirleri için ihtiyacı olan şey.
-O da ne? -Pop-it deniyor.
-Ne? -Pop-it deniyor.
-"Pop-it" mi? -Stres oyuncağı.
Çok yüksek sesle miyavlıyor.
Bu kedi gerçekten dayanılır gibi değil.
Peyniri güzel dilimlediğini biliyorum.
Bu arada havyar çok iyi. Sosis de.
-Sosiste pek iyi değilim. -Olmalısın.
Vadym'e minnettarım.
O çok zeki, ölçülü ve güçlü bir adam.
Uzun zamandır birlikteyiz. 25 yıl oldu.
Önemli bir mesele de
Rus birliklerinin Ukrayna sınırında yoğunlaşması.
Beyaz Saray bu müzakereler sırasında
Biden'ın, Putin'e Ukrayna sınırı yakınındaki durumu
yumuşatması için diplomatik yollar sunacağını belirtti.
Beyaz Saray'la müzakereler hâlâ devam ediyor.
Savaş çıkarsa gideriz. Olmazsa sandviçlerin tadını çıkarırız.
Başka ne istersin?
ABC'den Patrick Reevell şu anda Kiev'de.
-Günaydın Patrick. -Günaydın Eva. Teşekkür ederim.
Burada, Ukrayna'da belirsizlik sürüyor ancak Cenevre'de
diplomasi için bir umut ışığı var.
Ancak Rusya sınıra daha fazla asker göndermeye devam ediyor.
Bu sabah Ukrayna askerleri Doğu Ukrayna'nın karlı siperlerinde
nöbettelerdi. Ve bekliyorlar.
Sınırın hemen karşısında Rus Kuvvetleri askerî tatbikat yapıyor.
Cenevre'de Amerika ile Rusya arasındaki kritik görüşmeler
biraz umut vermiş olabilir.
Ancak Rus işgali endişesini ortadan kaldırmadı.
Ukrayna devamlı aklımızın bir köşesinde.
Çünkü odak noktası onlar olacak
ve onlara bu konuda psikolojik destek sağlamamız da oldukça önemli.
Onların ekip lideri Oksana'yla temasa geçtik.
Konuşmalarımız giderek azalıyor ve bu yüzden çok endişeliyiz.
Onlarla düzenli olarak iletişimde kalmamız ve onları takip etmemiz kolay olmuyor.
Takım ne durumda? Şu anki psikolojik durumları nasıl?
Bir veya iki hafta öncesine kadar
hâlâ antrenman yapıyorlardı ancak nihayetinde savaş için
geri çağırılmaları oldukça mümkün.
Orada bir ekip oluşturmaya çalışıyoruz,
çok dikkatli bir şekilde takip etmek zorundayız.
Bence Ukrayna'daki olaylar
Invictus topluluğunun önemini daha da vurguluyor.
Oyuna dair yeni bir haber var mı Richard?
Katılan ülkeler gerçekten bunu dört gözle bekliyor.
Bir araya gelmek istiyorlar. Başvurular geldi.
Daha fazla takım sporu için Sydney'den çok fazla başvuru var.
Ve çok da büyük bir heyecan var.
Başka bir şey var mı?
Tamam. Teşekkür ederim. Bugün çok fazla konuya değindik. Teşekkür ederim.
Teşekkür ederiz.
Bu akşamki programımıza hoş geldiniz.
Paylaşmak istediğiniz herhangi bir şey var mı?
Sadece iki buçuk ay içinde orada olacağız ve her şey doruk noktasına ulaşacak.
Umarım hepimiz için çok iyi geçer
ve hepimiz kişisel gelişimlerimizde ilerleme kaydederiz.
Bazılarımız madalya kazanabilir. Bu, her şeyin üstünde güzel bir sürpriz olur.
Belki çok fazla antrenman yapmadım,
bunun yerine kişisel gelişime odaklandım.
O lanet olası alkolü almadan üç yıl dayandım.
Daha fazla içmek istiyordum. Daha fazla kokain almak.
Ama buna engel olabildim.
Çünkü çocuklarım babasız büyümemeli. Ben öyle büyüdüm.
Her seferinde bir sonraki kötü dönemi beklerken…
Evet, kendi kendini sabote ediyorsun.
…ben de kötü hissediyorum. Bilirsiniz, her gün, her gün bir beklenti.
Evet. Evet. Ve o zaman günüm kesinlikle kötü geçiyor.
Artık bir işim var.
Bu ayrıca oğlumla daha az vakit geçirmeme neden oldu.
Onunla geçenlerde görüştüm.
18 yaşına girdi.
Otizmi olduğu için fiziksel temastan hoşlanmıyor.
Yine de beni görünce sımsıkı sarıldı. Bu çok güzeldi.
Çok duygulandım.
Albert adında küçük bir köpeğimiz var.
Onu dolaştırırken bir anda tasmasız bir köpek geldi.
Sonra köpeğimle dövüşmeye başladı.
Burada iki seçeneğim vardı, diğer köpeğe saldırabilirdim
ya da kendi köpeğime oradan uzaklaşması için bağırabilirdim.
Ben de ikincisini yaptım.
Harekete geçmeden önce düşünmeyi başarabildim. Bu benim için çok önemliydi.
Tüm bu sürece yol açan öfke birikiminle ilgili ne yapıyorsun?
Ee… Öfkemi kondisyon küreğinden çıkartıyorum. Bu bence doğru bir yol.
Kötü günlerle başa çıkmak için
ilacımın dışarı çıkmak olduğunu keşfettim.
Bisiklete binmeye başladığımda adeta bir tünelde yolculuk yapıyordum.
Ve etrafımda olup biteni görmüyordum.
Ve bir gün birden sanki her şey aydınlandı
ve etrafımda neler olduğunu görmeye başladım.
Ormanın ve denizin kokusunu almaya başladım.
Tekrar yaşadığımı yeniden hissettiğim ilk anlardan biriydi.
Kafamı kötü düşüncelerden arındırmama
yardımcı oluyor. Kafamı boşaltıyor.
O anı düşünmek yerine o anda oynarken
kendimi kaybediyorum. O anı düşünmeye başladığınız anda
kaybolursunuz. Tamamen.
Okçuluk. Vay canına. Bu sporun iki elle yapıldığını sanıyordum.
Sekiz yıldır kanepede oturan ve yapacak hiçbir şeyi olmayan biriyken
artık yapacak bir şeyim vardı.
Evet.
Daha iyimser bile olmamı sağlayan bir sürü insanla tanıştım.
Zor olsa da bitiş çizgisine
ulaştıktan sonra yaşanan başarı hissini seviyorum.
Sonrasında kendimi yenilenmiş gibi hissediyorum. İşte hepsi bu.
Artık eğitimimizin tam ortasındayız
ve bu cumartesi tüm eğitmenlerle tanışmaya başlayacağız.
Spor bedeninizi, zihninizi, duygularınızı geliştirmenizi sağlar.
Her zaman daha fazlasını, daha iyisini yapabilirsiniz.
Sevinç, nefret ve korku.
Tüm bu duygular bizi harekete geçmeye zorlar.
Ve spor, sinir sistemimizi
tamamen yeniden eğitmemizi sağlar.
Artık işlerin heyecanlı olmaya başladığı bir aşamadayız.
Derin bir nefes alarak başlayın.
Akciğerlere hava pompalayın.
Hafifçe nefes verin.
Herkes hazır mı?
Çok iyi. Harika.
Sonra görüşürüz Kasper.
-Harikasın. -Sen de öylesin.
-Yardımın için teşekkürler. -Her zaman.
Bugün vakfın en önemli görevlerinden biri
kanepelerinde oturmuş televizyon seyreden
ve evinden hiç çıkmak istemeyenleri bulmak. Onlara ulaşmak kolay değil.
Planları ne olursa olsun, ne düşünürlerse düşünsünler
ve günleri ne kadar kötü geçmiş olursa olsun
onları bunun sonsuza kadar sürmeyeceğine ikna etmek için bir şansımız var.
Fakat bizler bir topluluğun parçasıyız ve insanların büyük bir çoğunluğu
bir oyundan sonra kendilerini yeniden bulmuş gibi hissediyor.
Bu, kelimenin her anlamıyla her gün hayat kurtarmak demek.
İyileşmek için Invictus'a ihtiyacım var.
Savaş rahatlamamıza izin vermiyor.
Normal bir hayata başlamamıza da izin vermiyor.