Kasalukuyang nagre-record.
'Yong stadium na halatang bagong gawa para sa opening at closing ceremonies.
Tinatayo ang building ngayon, sabi sa 'kin, at magandang nabubuo.
At tutugtog ang Kaiser Chiefs.
Tatawag din ang Team ng UK bago ang mga laro.
Masosorpresa sila.
-Palakasin mo'ng loob nila. -Sana di iba ang inaasahan nila.
-Ang totoo, sila… -Surprise! Parang…
"Akala namin si Justin Bieber."
Ayos. Aabangan ko 'yan. Masaya akong makita ka.
Ang susunod sigurong malaking tanong, kung ang competitors,
handa na ba sila sa naghihintay sa The Hague sa ilang linggo?
Oo, walang pressure.
Oo, aabangan ko ang susunod na update.
-Sige! -Magaling!
Makinig kayo, guys. Walang mga superstar sa team na 'to.
Kung may nag-iisip na siya ang pinakamagaling sa team na 'to,
kausapin niya si Jayne kasi siya ang boss.
Apat, lima… Lima pa!
-Ano'ng naka-schedule? -Archery, rowing, swimming.
Bilisan mo!
Sige na, kaya mo pa!
Dahan-dahan at mabagal, maraming oras.
Hilahin mo. Itutok mo.
Ay, susmaryosep.
Sa'n pumunta 'yon?
Bagalan mo, hinga. Kasi sa mga laro, matindi do'n.
Kung mapa-practice natin 'yong ginawa natin no'ng weekend,
ayos 'yon. Maayos ang team press.
Sana ma-practice natin 'yon kapag nilaro natin ang Leicester Tigers.
Sige, ingat kayo at magkita tayo sa weekend.
-Bye. -Ingat, guys. Bye, Tom.
-Salamat, brad. Bye. -Bye.
Nasa timog-silangang Espanya ako ngayon,
naghahanap ng bahay sa magandang baybaying bayan ng Mojácar.
ILANG LINGGO BAGO ANG MGA LARO,
HINIMATAY SI COACH JENKS AT NATAGPUAN NG ASAWANG SI JAYNE
INATAKE SIYA SA PUSO
Parang malabo.
Tinawagan ako ni Jayne no'ng nangyari 'yon.
Tumigil sa paghinga si Jenks. Tumigil ang puso niya.
Kinailangan siyang i-CPR ni Jayne nang 28 minuto o parang gano'n.
Pasok sa loob, guys. Itawid n'yo sa linya!
Sa linya!
Sige na, Dave! Sige na, Lisa!
DAHIL NASA INTENSIVE CARE SI COACH JENKS, NAIWANG WALANG HEAD COACH ANG TEAM NG UK
Tom!
-Kasama si Jenks dito. Natututo lahat. -Nasa taas ang bola…
Pinag-uusapan lang natin 'yon.
Pumito na pero nasa loob ka at hinahanap ka.
Parang no'ng pinarusahan ako ni Jenks dati…
Pitong segundo.
Pasok ka.
-Ayusin natin ang upuan mo? -Oo.
Sa likod lang ng aso.
Walong daang tao ang nag-apply sa Invictus Games
at pumili sila ng 32.
Bakit ako?
Ewan ko.
Kakaibang paglalakbay 'to. At hindi pa 'to tapos.
Hindi pa 'to tapos.
Minsan may mga araw na gusto mo lang magtago.
Oo.
May 2,000 hanggang 10,000 tao sa stadium. Dapat kayong mag-usap.
Baka mas siksikan sa mga laro, mas maraming tao.
Baka may apat na tao kada target. Dito, sanayin nating dalawang tao kada target.
Sa pagiging sundalo ko at sa trauma na nakuha ko,
nag-aalala ako sa puwedeng mangyari sa siksikang mga tao.
Ayaw ko lang na may tao sa espasyo ko.
Pakiramdam kong kung may mangyari, dapat humanap ng daan palabas.
Uy, Darrell.
Tingnan mo'ng mga sapatos mo.
-Medyo sobrang lapit. -Oo, napansin kong may…
Nagkaka-flashbacks ako.
At minsan hindi ko alam kung nasaan ako.
Sige, kunin mo'ng gamit mo. Ayusin ang mga linya.
Lagi kong pinamamanhid sa bote ng kahit ano ang mga problema ko.
No'ng tumigil akong uminom, di ko alam na may mga kakayahan ako,
gusto ko ang sports.
Ang kaya ko lang dati, 'yong boteng hawak ko
at alam kong gamitin 'yon.
Alam kong magkakaroon ng mga problema pero sana makasali ako sa Invictus Games.
WALONG LINGGO BAGO ANG MGA LARO
Bumangon ka na ba?
Di mo makabit ang contacts mo? Wag kang gumaya sa papa mo.
Dati, pag natatanggal, nilalagay ko sa bibig ko, dinidilaan ko
tapos dinidikit ko ulit.
'Yan ang sinasabi ko sa 'yo. Wag kang tumulad sa papa mo.
-Di naman po talaga ganito kahirap. -Kaya mo 'yan.
Nagawa mo! Ayos!
Nakikita mo ba? Ilang daliri?
Ay, naku po.
Magpa-practice na 'ko. Mahal kita.
Tuwid sa katawan n'yo, ipalit sa nasa itaas.
-Araw-araw niyang pinapalitan. -Malaking stretch sa dibdib na 'yan.
Dito ka, ayos ka diyan. Di kita hahampasin, promise.
Hindi ka umiinom. Uminom ka.
Nalaglag.
'Yong archer na may isang braso. Ako 'yon.
Matangkad, maitim at poging may isang braso.
-Kailangan mo ng tulong? -Kailangan ko ng tulong? Alam mo na.
Gusto kong sa air fryer. Baka hiramin ko pag pinagsawaan mo na.
Gusto kong brown ang akin, ayaw kong puti 'yan.
-Hindi 'yong kulay ko. -Hindi 'yong kulay mo.
-Gusto mo 'yong kulay ni Justin? -Oo, gano'n nga!
-Sa'n ka susunod na pupunta, Gabe? -Sa Invictus Games.
Ginagawa 'to ni Prince Harry kada dalawang taon.
Sasali ako sa archery, swimming at rowing.
A, sige. Nakuha ko lahat ng gusto ng puso ko.
Masarap. Busog na 'ko.
-A-uno na sa Biyernes. Anniversary ko! -Ang anniversary. Oo.
-Magkakasama tayong lahat. -Tingnan mo nga naman. Pa'no 'yon?
Ano'ng ginagawa n'yo no'ng gabing nalaman n'yong naaksidente ako?
Tumawag sila, akala ni lola biro 'yon.
Inulit nila tapos sabi niya, "Teka, sino 'to?"
Tapos umiyak na lang siya. At sabi niya sa 'king…
-Iiyak ka na? -Iiyak na 'ko. Diyos ko.
-Sabi niya sa 'king naaksidente ka raw… -Mm.
…at namatay ka raw at ni-resuscitate ka raw nila.
Pumunta kami do'n para makita ka. Nakita kita at naisip ko,
"Si Lord na'ng bahala sa kanya." Sinimulan kitang ipanalangin.
May mga laban kami no'ng lumalaki kami
pero sabi ko sa sarili ko, lahat ng pinagdaanan ko,
hinanda ako para sa pagdaraanan ko.
'Yong buong proseso ng Invictus na 'to, mahirap 'to.
Pinalalakas ko ang isang parte ng katawan ko. Pa'no ang iba?
Bumabalik lahat ng mga alaala, bawat masakit na karanasang pinagdaanan mo
kasi 'yong sakit lang na 'yon ang kaya mong harapin.
'Yong talagang traumatic… May mga bagay na nangyari sa 'kin.
Di ko kontrolado ang buhay. Nasa gitna ako ng malakas na bagyo.
Lagi kong nakikita ang sarili kong "Nasa gitna ako nito."
Laging may bagyo.
Ngayon ko lang sinabi 'to.
Sa Voronezh Oblast malapit sa hangganan ng Ukraine,
may field camp ng Chechen Russian guards na may mga armas at baluti.
Isang haliging 3.5 kilometro ang lumalapit sa mga checkpoint mula sa Russia.
'Yon na pala!
Mabuti di pa 'ko namili ng damit pangsibilyan.
Sobrang kabado ng mga tao dito, naghihintay silang makita
kung ano talagang mangyayari sa susunod na mga oras at araw.
Sa pagdami ng mga tropa at tangke ng Russia sa silangan,
mas nag-aalala ang mga residente.
Nagmamadaling makaligtas sa kanluran ang mga Ukranian na kayang umalis.
Libo-libo na ang lumikas sa limang bansa…
Kinulayan mo rin ang sarili mo dito… sa noo mo.
-Usong balat 'yan. -Napakaganda!
'Yan na, tara na!
Sige na!
"Dito sa napakalungkot na kalokohang
ibinuhos sa huling krus sa daan nababalaho ang kaluluwa.
Ang malinaw na huling araw ng taglamig…
matapos matunaw ang niyebe para ilantad ang madugong dumi.
Isiniwalat na ngayon ang kabuuang laki ng trahedya.
Susundan ko ulit ang daang ito ng buhay papunta sa krus ng landas na ito.
Lalanghapin ko ang amoy na ito, pipikit ako at dadamhin
ang mga dumaan sa pintuan papunta sa pinakahangganan ng talampas."
Nakatanggap ng request mula kay Pangulong Vladimir Putin
para gamitin ang sandatahang lakas ng Russia sa labas ng Russian Federation.
Sa'n ako pupunta? Nasa trabaho ang anak ko. Sa'n ako tatakbo?
Aalis na sa sampung minuto ang tren papunta sa Mariupol…
Umaabante na ngayon ang mga tropa ng Russia sa Kyiv, ang kabisera ng Ukraine.
Nagsimula ang atake bago magmadaling-araw na may mga air strike at pambobomba
bago dumating ang mga sundalong may mga tangke.
Ayon sa mga awtoridad ng Ukraine, may Russian paratroopers sa labas ng lungsod.
Mula do'n…
Nagdeklara ng operasyong militar si Pangulong Putin laban sa Ukraine.
Pakinggan natin ang overseas reporter natin.
Tumawid na ng hangganan ng Ukraine ang mga truck ng Russia.
May mga pag-atake na ng missile at bomba.
Dito sa Kyiv, ilang mga pagsabog ang narinig namin sa magdamag
at mas marami pa kanina, may air sirens na nagpapahiwatig…
Nilusob ng Russia ang Ukraine nang may pagpapakita ng puwersa,
ibinabalik nito ang giyera sa Europa.
Lubhang kinokondena sa buong mundo ang mga pag-atake.
APAT NA LINGGO BAGO ANG MGA LARO
HARVEY - ANAK NI TOM
Napakagaling po ni Papa diyan.
-Talaga? -Alam ko po ba't siya captain.
Talaga? Ba't kaya siya ang captain?
-Kasi po sobrang galing at bilis niya… -Sige na, UK, kaya n'yo 'to!
'Yon po.
Gustong gusto ni Harvey na captain ako.
Pero wala si Jenks kaya mas malaking pressure.
Laban, UK, laban!
NILARO NG TEAM NG UK ANG UNA NILANG COMPETITIVE GAME NANG WALA SI COACH JENKS
Ganyan nga. Salamat. Kumilos na tayo, tara na.
Sa tingin ko po mananalo tayo.
Tatambakan po natin.
Nagkakakumpiyansa na yata. Kaya no'ng maglalaro na,
malaking bagay ang kumpiyansa, gusto kong umalis do'n.
-Diyan ka lang. -Kalma!
Naku.
-Habulin mo siya! -Tom!
Tom!
Magaling, guys!
Kaka-score lang ng papa ko.
Pasok, dali!
Dave, tumingala ka! Tom!
Team, di ko kayo marinig na nag-uusap. Dapat mag-usap tayo!
-Mag-usap-usap tayo. -Laban, UK, laban!
Habulin natin! Sa taas nila, dali. Wag silang bigyan ng oras. Sige na!
-Leif! -Tama 'yan! Palit!
Galingan n'yo.
Sa'n ka… Tingin sa kanan, Joe!
Mag-usap-usap tayo.
Russ! Kel!
Oo, Dan. Pinch.
Tom!
Diyos ko naman.
Pa'no mo 'to ipapaliwanag sa mga kaibigan mo, Harvey?
Ewan ko po.
-Dapat mas kalmado tayo sa bola. -'Yong huling dalawang minuto…
May problema pa rin yata tayo sa pag-uusap.
Kulang sa pag-uusap.
-Napakatahimik. -Dapat nag-uusap tayo.
Oras na para pumunta sa track para magsimula ang IT7 200 meters.
Set!
Ay, natumba siya. Natumba siya at hindi pa tumatayo.
Nag-shoot siya.
Ay, sobrang lapit na no'n.
Isa 'to sa mga araw kung kailan hindi papasok ang bola.
'Yong alam mo kung gaano didilim,
kung ga'no naging kadilim para sa ilan sa kanila…
Urong-sulong.
Wala sa target.
Pero habang mas nagsisikap sila,
marami sa mga taong 'to ang bumabangon mula sa hukay na 'yong
kinahulugan nila.
Di na inaalala ang nakaraan. Nakatuon na sila sa hinaharap.
'Yong epekto no'n sa tao, may tuloy-tuloy na epekto
sa pamilya, sa komunidad. 'Yon ang sinusubukan nating gawin.
Makikita n'yo ang lakas ng Invictus Games
habang sinusuportahan niya ang kalaban niyang makarating.
At lumampas siya sa linya. Pambihira. Talagang hindi siya sumuko.
Bago ang mga laro, gusto kong bumalik sa kinalakhan kong bahay minsan pa
para lang balikan ang nakaraan ko para makapaghanda ako,
makagawa ng pagbabago sa hinaharap.
Sobrang dalas ko dati sa lugar na 'to.
No'ng lumalaki ako, laging ligtas ang lugar namin.
Alam ang mga patakaran, ang nangyayari.
Sa bahay, do'n ako mas matatakot. Laging may nangyayari.
Dito ako lumaki. 'Yon ang lumang mga kama natin.
Nasa garahe, tinapon nila. 'Yan ang lumang mga kama natin.
Onse o dose anyos yata ako no'n.
May lalaking ilang taong ka-date ang mama ko.
Sinisigawan niya kami ng kapatid ko, sinasabihan kaming matulog, dapat matulog.
Tuloy pa rin yata kaming nag-usap ng kapatid ko.
Lumabas siya sa kuwarto ng mama ko, sinabihan akong bugbugin niya 'ko,
ano'ng gagawin niya.
Sabi niya, "Sasakalin kita. Wag ka."
Sabi ko, "Wala kang gagawin." Sinakal niya nga 'ko.
Dalawang kamay niya sa leeg ko, nilalabanan ko siya,
nakaupo ang kapatid ko sa gilid ng kama, nanonood.
Ito ang kama ko, ganito ako nakahiga, nandito si James, sinasakal niya 'ko.
Tapos sa wakas binitawan ako, tumakbo sa labas ng bahay, sumakay sa kotse.
Nakita kong lumabas ng kuwarto niya ang mama ko, hinabol siya.
At… umiiyak ako, tinatanggap 'yon,
nakikita ko 'to at sa isip ko, umuukit na parang,
"Sige, gano'n pala.
Hindi pala 'ko pupunta sa 'yo. Kahit kailan. Ako lang 'to."
Naaalala mo 'tong pasilyo dito kung saan pinagtulungan nila 'ko ni Chris,
nagsindi ng posporo para… Oo.
Lagi ako dating binubugbog dito. Parang, buwisit.
Di ako nagdadahilan para kaninuman, alam kong bata pa ang nanay ko
at marami siyang pagkaisip-bata at si Gabe…
-Si Gabe. -Si Gabe.
Laging nasasangkot sa gulo si Gabe.
Hindi sa makatwiran 'yon para sa ikinilos niya pero abuso 'yon.
Magpapakatotoo ako. Abuso 'yon. Lahat tayo nabugbog dito. Lahat tayo.
Kaya no'ng dumating ang Navy, wala akong alam sa Navy.
Sabi ko, "Ayaw kong tumagal dito."
Sumali ako sa US Navy no'ng May 2004, pagkatapos na pagkatapos ng high school.
Tinanong nila ano'ng gusto kong gawin. Sabi ko, "Alin ang aalis agad?"
Tuwing may gagawin ako, pinipigilan ako ng mama ko. "Di mo kaya 'yan."
Problemang anak daw ako. May epekto pa rin sa 'kin 'yon.
Kung may di umubra, susubok ako ng iba.
Lagi akong sumusubok pero di humihinto. Lahat may pinagdadaanan.
Natuto ako sa lahat ng 'to.
Di ako pinatay o sinira. Kahit sa medyo sumira sa 'kin, gumaling ako.
Nakakita ako ng mga walang magawa nang walang tulong.
At kung hindi ko 'to pinagdaanan,
di ko maiintindihan kapag lumalapit na umiiyak ang mga tao,
dumaan sila sa sexual trauma. Kung di ko 'to pinagdaanan,
di ko malalaman ang gulong pinagdaanan ko.
Maraming di alam ang mga tao sa gulong nangyari dito…
Ang nangyari sa buhay at ang epekto no'n…
Ilang taon akong nangarap.
Akala ko babalik ako, tutulong dito, may gagawin…
Matagal na 'kong lumalaban.
Para saan? Naku, brad.
Alam ng anak kong may mga nangyari sa 'kin.
Pero di niya alam 'yong mga sexual assault,
di niya alam 'yong mga talagang nakaka-trauma.
Ayaw ko siyang
bigyan ng sobrang bigat.
No'ng grade five ako, may tanong sa assignment,
"Ano'ng gusto mo paglaki mo?" At malinaw ko pa 'yong naaalala.
Sinulat ko, "Maging mas mabuting magulang kaysa magulang ko."
'Yon lang ang gusto ko habang lumalaki.
Pag-uusapan natin ang Ukraine pero priyoridad 'yon para suportahan sila.
May call kami sa Zoom nina Oksana at Richard
sa pinakamadaling panahon at susuporta kami sa abot ng kaya namin.
Asahan n'yong mas kita ang seguridad kaysa sa nakasanayan n'yo.
Naging napakaganda ng The Hague
pero kinukuha no'n ang karamihan sa mga sundalo nila para maglaro rito.
Dadalhin namin noon ang The Hague online.
Simple lang, kung masunod lahat sa plano,
kung mukhang maayos lahat, magkakaroon tayo ng malaking parke sa labas,
puno ng mga manonood at napakasayang atmosphere.
Maayos kami at nasasabik kaming i-welcome ang team sa isang linggo.
Nagiging dilaw at itim na ang The Hague.
Magandang service area. Ito ang pasukan kung saan sila dadaan.
Sa stadium, may malaking warm-up tent. May kumpletong sports court 'yon…
Sobrang nasasabik na makita kayo sa personal sa ilang linggo.
Palamigin ang mga inumin. Pupunta kami diyan.
Gagawin namin.
Bumoto ang UN Security Council sa resolusyong nag-uutos sa Russia
na itigil ang atake sa Ukraine…
Wala ako do'n, sa kasamaang-palad, dahil namatay ako.
Gano'n kasimple. Walang ibang paraan para pagandahin o itago 'yon.
Namatay ako sa loob ng 27 minuto.
At kung hindi dahil sa asawa ko, wala ako dito para ikuwento 'yon.
-Oo. -Basura 'yong liwanag sa dulo ng lagusan.
Sino'ng nakakakita ng liwanag sa dulo ng lagusan?
Walang nando'n no'ng pumunta ako do'n, sigurado 'yan. Itim lang lahat.
Sa tingin ko, maganda sanang pumunta do'n,
tulungan sila, gabayan sila, 'yong kaunting dagdag.
Pero ganyan talaga ang buhay.
O hindi, depende sa sitwasyon.
Ayaw kong sabihing ito ang pinakamagandang team na nagkaro'n ako.
Pero dahil sa personal na ugali sa laro at sa pagsisikap nila…
Oo. Laging 120% ang binibigay nila sa 'yo.
-Di makapagbibigay ng 120%. -Kung may 120%.
-100% lang ang maibibigay mo. -Sige.
-Ayos ka lang, Thomas? -Ayos lang, ikaw?
Oo, kinakaya ko ang hirap at pagod ng paghiga sa kamang 'to.
Kumusta ang paghawak mo? May mga problema ba?
Wala, ibig kong sabihin…
Siyempre, gusto ng lahat na bumalik kayo ni Jayne pero…
Salamat sa pangunguna bilang captain. Pag-angat 'yan mula sa pang-club.
-Alam mo, paralympic level 'to. -Oo nga.
May mga inaalala ka bilang captain para sa mga laro o anuman?
Kasi maganda ang ginagawa mo bilang kapalit na coach
at sana di na maging mas mahirap pa mula ngayon hanggang sa mga laro.
Kung darating ka lang.
-Puwede. -Oo.
-Patuloy kang magpakatatag. Salamat, brad. -Salamat.
-Ingat, pare. -Salamat. Bye.
Bye.
Pupunta ako sa Chung-Ang Uni of Engineering.
Nagde-develop sila ng bagong prosthetic na mga braso para sa pandama at temperatura
at pinakiusapan akong sumali.
'Yong pagsali sa unang Invictus Games ng Korea,
marami akong nakilala dahil sa laro at naging mas positibo akong mag-isip.
Tingnan muna natin kung tama ang paggana ng impulses.
Mas positibo ako at hindi lang sa kaisipan. Mas malusog din ako ngayon.
Sa tingin ko, napakaganda ng epekto ng sports sa parehong aspetong 'yon.
Ibaba mo ang itlog, durugin mo ng prosthetic!
At sabihing, "Walang limitasyon. Team ng Korea, laban!"
-Walang limitasyon! -Huwag! Sandali!
Pagkasabi kong "sige". Pagkatapos.
-Sige, simulan mo na. -Walang limitasyon! Team ng Korea, laban!
Nagpapalaki ako ng anak.
Tawid na tayo. Hello…
Narin, pwedeng pakipatay mo 'to?
No'ng bata pa siya, hindi siya gano'n ka-curious sa mga braso ko.
Pero no'ng nakita niya 'yong mga magulang ng mga kaibigan niya, sabi niya,
"Tutubo po ulit ang mga braso n'yo?"
Gusto kong mamuhay nang hindi niya ako ikinakahiya.
Nag-aalala akong baka ma-bully siya at mapag-iwanan.
Sana maging pagkakataon ang mga laro
para malaya niya akong maikuwento. Oo, tama 'yon!
Puwedeng maging mahirap ang huling stage sa programa.
-Sige, boys. -Handa na ba tayo?
Pinakamalaking pag-asa ko sa team ko,
'yong makita nilang wala na sila sa dati nilang kalagayan.
Dito lang tayo sa kalyeng 'to. Deretso lang 'to.
Nagiging bahagi ng buhay ko ang PTSD ko
pero karamihan sa mga araw, nakita ko na yata kung pa'no harapin 'yon.
Pero may mga araw na magkaka-flashbacks ako at iba pa.
Hindi lang isang araw 'yon,
dalawa o tatlo o apat na magkakasunod na mga araw.
Sa umpisa, di ko puwedeng makasama ang mga anak ko nang higit sa isa o dalawang oras.
Maraming beses kong tinawagan ang nanay nila
humahanap ako ng ikukuwento sa kanila, na may kapapangyari lang.
Dapat umalis si Papa. At nakikita ko rin 'yon sa mga mata ko.
Ngumingiti ako pero wala yatang anuman sa likod ng ngiting 'yan.
Gusto kong maging tatay na nakikipaglaro sa mga anak niya, tumatakbo,
naglalaro ng football o tinuturuan silang magbisikleta.
Hi.
Hi, Havanna.
-Hi, Papa. -Ano 'yang…
-Nagte-training pa po kayo? -Nagte-training pa rin ako, oo.
-Naalala mong magbibisikleta ako? -Opo.
Oo, sinabi ni Mama natututo na kayong magbisikleta ni Antonia.
Bakit nakakorona ka, mahal?
Papa, kasi po maharlikang prinsesa 'to.
Maharlikang prinsesa ka ba noon?
Tingnan n'yo po.
-Napakaganda. -Napakaganda, mahal.
Halika, magpaalam ka kay Papa tapos tutulungan kita diyan.
Bye po, Papa.
Bye, mahal.
Bye, mahal!
Bye po.
Babalikan natin ngayon ang panahong 'to
at kung ano'ng nangyari.
Para sa 'kin, mas malaking hamon 'to kaysa sa inakala ko.
Pero inaasahan ko ang suporta
ng lahat ng nandito at ng mga kaibigan ko rin.
Si Kasper, no'ng una ko siyang nakilala sa islang 'to
at kapag nakikita ko ang pinagbago mo…
Hindi ko alam ang ginawa mo. Pero talagang gumagana.
Sobra!
Salamat sa pagiging honest n'yo.
Napakahalaga ng suportang ibinibigay n'yo sa isa't isa.
Sobrang dali kapag nape-pressure kayo
na ibunton sa iba ang pagkadismaya n'yo.
Lumago sa suporta ng isa't isa.
Sobra ko kayong ipinagmamalaki.
Malaki ang pinagbuti n'yong lahat.
-Nandito ako. -Sobrang hirap nito.
Di ko alam ang gagawin ko!
Pero naku po, batiin n'yo ang mga sarili n'yo, mga kaibigan,
kasi kabaliwan 'to.
Tapusin natin ang gabi sa sigaw ng laban. Sana di pa nila tinago ang meryenda.
"Isa, dalawa, tatlo, laban, Vikings," okay?
Isa, dalawa, tatlo, laban, Vikings!
DALAWANG LINGGO BAGO ANG MGA LARO
Tatanungin ko, kumusta'ng morale?
Basura.
Huling training camp n'yo na 'to, huling beses n'yong magsama-sama.
Nakakatuwang magsama-sama lang sa huling pagkakataon
para ma-practice ang bawat bat at maghandang galingan sa mga laro.
Ano'ng pakiramdaman n'yo? Excited? Kinakabahan? Ibig kong sabihin…
Oo, excited at kinakabahan.
Napakahabang paglalakbay para makarating dito pero pambihira ang team na kasama.
Tom, inii-stalk din kita, natural lang, kasi ikaw ang tipo kong lalaki.
Pupunta ka ba talaga sa gym
at mag-e-exercise bago ang mga laro o hindi?
Hindi.
Di ko kailangan 'yon.
Makinig kayo, salamat sa pagsisikap n'yo dito, ha?
Ginawa n'yo 'yon araw-araw, naka-uniporme.
At sa kung anong dahilan, dapat nang itabi ang unipormeng 'yon.
'Yong paglilingkod na nasa dugo n'yo, nasa dugo natin,
di 'yon nawawala sa katawan. Nandiyan 'yon.
Kaya pag nando'n kayo, lumalaban kayo, sinusubukang manalo ng medalya,
o nagsasaya lang kayo at ipinagmamalaki kayo ng pamilya n'yo,
kapag naramdaman n'yo 'yong pakiramdam sa lalamunan n'yo
at parang gusto n'yong umiyak, e di basta umiyak lang kayo, ha?
Seryoso ako. Ingat kayo. Ingatan n'yo ang mga sarili n'yo, ang isa't isa, ha?
Sa likod ako ni Jenks.
-Ako ang wheelchair niya. -Oo.
Pinag-isipan mo 'to, 'no?
-Tumayo ka at maging mga binti ni Jayne. -Ay, tama.
Mga binti ni Jayne!
Masaya akong di natin kita si Tom sa picture na 'yan.
Wala talaga siya diyan!
Malapit na 'kong maihi dito.
Sino'ng pumipiga sa pantog ko?
Huling beses. Isa, dalawa, tatlo… Laban lang!
-Sobrang nakakahiya 'to! -Ulit?
Limang minuto!
Kapag narinig natin ang tugtog, ibig sabihin puwede nang magsimula.
Simulan na, ha? Ang ganda!
Tahimik sa floor.
Bibilang ako. Tatlo, dalawa…
Welcome sa mundo! Welcome sa lahat.
…dito sa The Hague.
Malaking event 'to. Maraming tao, maraming bansang kasali.
Laging mataas ang morale. Ganadong ganado ang team.
At nagpaplano pa rin kaming mapuno ng mga manonood.
Sa Sabado ang opening, April 16.
Halos 5,000 upuan. Nagpaplano kami ng magandang event
na sana makapagtipon ng komunidad ng Invictus.
Kasi para dito 'yon. Kaya sana makapunta lahat
at magkasama-sama tayo sa linggo ng mga laro.
Sa tingin ko, 'yong kabayanihan ng mga sugatang sundalong bumabalik sa labanan,
'yon ang pinakapambihirang halimbawa ng Invictus, ng patuloy na paglilingkod.
Di konsepto lang ang mamatay para sa kalayaan namin sa Ukraine.
Handa kaming gawin 'to.
Kasalukuyang naglilingkod sa iba't ibang kakayahan ang 90% ng team ko.
Naniniwala akong may posibilidad
na maglilingkod pa rin ang Team ng Ukraine sa panahon ng Invictus Games, The Hague.
Parang may apat hanggang limang…
Binobomba. Di ko alam kung dinig n'yo.
Matapos ang dalawang linggo, alam na yata natin ang eksaktong…
Di na 'ko puwedeng magsalita pa.
Dapat akong bumalik sa trabaho ko. Kokontakin ko kayo.
-Sige. Good luck, Oksana. Mag-uusap tayo. -Oo, kakausapin ko kayo. Salamat.
NAG-VOLUNTEER SI TAIRA SA OSPITAL MALAPIT SA FRONT LINE NG UKRAINE
MAY SUOT SIYANG CAMERA PARA MAKUNAN ANG TRABAHO NIYA
Sige na!
Doon…
-Ano'ng susunod? -May gustong sabihin ang kumander.
Sabihin mo!
Kakabaril lang sa mga tao natin mula sa banda ng pabrika.
Kuha ko.
Sa mga sasakyan!
Kumilos kayo!
Salamat, kapatid ko.
Sige na!
Papasok na 'ko.
Patayin ang sirena!
Wag tayong magpatira!
Hawak ko na siya.
Ilagay siya dito…
Iangat siya!
'Yong mga binti niya!
Magiging maayos ang lahat. Ano'ng pangalan mo? Ako si Taira.
Magiging maganda 'to!
Kumusta ka na? Normal?
Sige na!
Nainiksyunan ka na ba?
Mas maingat kang magmaneho!
Mabuti.
Dahan-dahan! Nakakabit pa siya.
Binigyan ko siya ng 4% dexamethasone.
Ngayon sa X-ray…
Isa, dalawa…
Tatlo!
Maganda at komportable!
Compound fracture, tama ng bala sa kaliwang binti…
Pambihirang X-ray 'yan!
Malinaw na masama 'yon. Ingat!
Kunin ang stretcher!
Okay, kuha ko na!
Dahan-dahan! Ayos lahat. Tama nating gagawin lahat.
Magpakatatag ka, brad, magiging normal lahat.
-Mabuti, walang tumatagas. -Parang kulang ng daliri.
Nawawalang daliri? Hindi seryoso 'yan.
Nangyayari 'to, mahal.
Di mahalaga 'yon.
Basta mabuhay ka, hinga!
-Dapat ba 'kong mabuhay? -Siyempre!
-Wag mo 'kong hubaran, maginaw! -Hindi, babalutin kita.
Nagre-record ka? Gusto kong kumustahin ang pinakamalapit kong…
Sana isuko ng Russian Federation ang mga armas nila kundi gagantihan ko sila.
Puwedeng i-record pero di puwedeng i-upload.
Tinamaan 'yong pangatlo.
Inatake na 'yong pangatlong ospital.
Halikayo sa loob, sige na!
Lagi akong may kaisipan ng kalayaan.
Pag-iingat sa bayan namin…
pinananatili ang dignidad namin at nananatiling totoo.
Ginabayan ako sa buhay ng mga prinsipyong 'yon higit sa anuman.
Sa'n tayo pupunta? Tatanungin ba natin ang daan?
-Oo. -Saan tayo pupunta, guys?
'Yong mga sugatan?
Sa'n sila galing?
Masakit po!
Sa'n masakit, mahal?
Sa mga binti mo? Ingat, 'yong braso niya!
Dalian n'yo na!
-Sabihin mo, sa'n pupunta…? -Nakuha mo?
Sige na!
-Taas pa! -Oo.
-Silang dalawa lang? -Oo.
"Sinusulat ng mga nananalo ang kasaysayan,"
pero para manalo, dapat lahat tama ang kahinatnan.
Pamilya ko lang ang dahilan ng buhay ko.
Ginagawa ko ang ginagawa ko para ingatan sila.
Para ligtas ang anak ko at para may makabuluhang buhay kami sa hinaharap.
-Nasa'n 'yong batang babae? -Nandito siya.
Gusto ko pong uminom!
Ano 'yon, mahal?
-Gusto ko pong uminom! -Iinom ka, mahal…
Napakabait na bata!
Nasa'n ang tubig?
Nagha-hyperventilate!
Totoy. Gising lang!
Bumalik ka sa 'kin!
Puta, ayaw ko nito.
Namatay 'yong totoy.
'Yong batang babae, naka-wire pa rin siya. Baka mabuhay siya.
Ba't nakatali ang mga bata sa gulong 'to?
Pakipatay mo 'yong ilaw do'n. Sa flashlight.
-Lintik! -Sorry, hindi pa.
Teka, tatanggalin ko ang gloves ko at ako na mismo ang gagawa.
Tingnan n'yo… isa!
Bye, mahal!
-Mamaya na lang! -Oo naman. Walang paalam!
Sige na… walang paalam!
Tara na. Isara mo lang ang bintana.
-Sa'n kayo pupunta? -Saan? Pupunta sa Timbuktu!
Di ako interesado pero tinatanong no'ng mga lalaki.
-Sino? -Control Room.
Nasa field si Taira!
Palabasin siya!
NOONG MARCH 16, 2022, NAHULI NG MGA TROPA NG RUSSIA SINA TAIRA AT ANG DRIVER NIYA
NAWALA LAHAT NG KOMUNIKASYON KAY TAIRA
Tagapagsalin ng Subtitle: Ewygene Templonuevo