Nagrywanie w toku.
Stadion jest całkiem nowy. Ugości ceremonię otwarcia i zamknięcia.
Podobno przygotowania idą całkiem nieźle.
Zagrają Kaiser Chiefs.
Przed zawodami mamy też rozmowę z Wielką Brytanią.
Zaskoczysz ich. Życzysz im powodzenia.
Oby się nie zawiedli.
Niespodzianka.
„Liczyliśmy na Justina Biebera”.
Świetnie, nie mogę się doczekać.
Pytanie też, czy zawodnicy będą gotowi na to,
co czeka ich w Hadze za kilka tygodni.
Zero presji.
Będę czekał na kolejne wieści.
NIEZWYCIĘŻONE SERCA
- Start! - Brawo!
JEDEN KROK W PRZÓD, TRZY W TYŁ
W tej drużynie nie ma gwiazd.
Jeśli ktoś ma się za lepszego,
niech idzie do Jayne, bo to szefowa.
Cztery, pięć. Jeszcze pięć!
- Co dzisiaj? - Łuki, ergometr, pływanie.
Szybciej!
Stać cię na więcej!
Spokojnie. Masz dużo czasu.
Weź strzałę, wyceluj.
Jezu.
Gdzie poleciała?
Spokojnie, oddychaj.
Na zawodach będą tłumy.
POŁUDNIOWA WALIA, WIELKA BRYTANIA
Jeśli wcielimy w życie to, co robiliśmy przez weekend,
byłoby świetnie. Spróbujemy też pressingu.
Oby było to widać w meczu z Leicester Tigers.
TRENER
Trzymajcie się. Do zobaczenia w weekend.
- Pa! - Na razie.
- Dzięki. Pa. - Pa.
Dziś poluję na dom w Mojácar w południowo-wschodniej Hiszpanii.
KILKA TYGODNI PRZED ZAWODAMI
TRENER JENKS MDLEJE W DOMU. ZNAJDUJE GO ŻONA.
DOZNAŁ POWAŻNEGO ATAKU SERCA.
Pamiętam to mgliście. Jayne do mnie zadzwoniła.
Jenks przestał oddychać. Jego serce stanęło.
Reanimowała go przez jakieś 28 minut.
KAPITAN ZESPOŁU
Przedostańcie się do przodu!
Za linię!
Dawaj, Dave! Lisa!
JENKS PRZEBYWA W SZPITALU. ZESPÓŁ ZOSTAJE BEZ TRENERA.
Tom!
- Grałeś z Jenksem. - Uczymy się.
- Piłka była tam. - Właśnie o tym gadamy.
- Atakowali cię po gwizdku. - Jenks już mnie karał.
Siedem sekund.
NOWA SZKOCJA, KANADA
Wejdź.
SESJA TERAPEUTYCZNA
- Przygotować krzesło? - Tak.
Za drzwiami.
Do igrzysk niezwyciężonych zgłosiło się 800 osób.
Wybrali 32.
Czemu ja?
ZESPÓŁ KANADY
Nie wiem.
To wielka podróż, która ciągle trwa.
Owszem.
Bywają dni, kiedy chcę się ukryć.
Jasne.
Na stadionie będzie do 10 000 osób. Komunikacja to klucz.
W zawodach wystartuje więcej osób.
Do czterech osób na tarczę.
Będziemy ćwiczyć na dwóch.
Z powodu służby w wojsku oraz traum
boję się kontaktu z tłumem.
Nie chcę nikogo za blisko.
Muszę mieć plan na wypadek, gdyby coś się stało.
Hej, Darrell.
Spójrz na buty.
- Za blisko. - Zauważyłam.
Mam przebłyski.
Czasami nie wiem, gdzie jestem.
Weźcie sprzęt i idźcie na linie.
Uśmierzałem problemy w alkoholu.
Nie sądziłem, że sport zastąpi mi butelkę.
Potrafiłem jedynie wziąć alkohol i go wykorzystać.
Wiem, że będzie ciężko,
ale chcę wziąć udział w igrzyskach niezwyciężonych.
OSIEM TYGODNI DO ZAWODÓW
WIRGINIA, USA
Wstałaś już?
Zakładasz kontakty? Nie bądź jak ja.
Kiedy mi wylatywały, lizałem je i wkładałem z powrotem.
Nie rób takich rzeczy.
- To nie takie ciężkie. - Dasz radę.
Gotowe!
Ile widzisz palców?
Rany!
Lecę trenować. Kocham cię.
Ręce w poprzek ciała.
OBÓZ TRENINGOWY
Rozciągajcie je.
Możesz tu stać. Nie uderzę cię.
Nawadniaj się!
Upuściłem.
Jednoręki łucznik. To ja. Wysoki, przystojny, jednoręki.
- Wyciągnąć pomocną dłoń? - No wiesz.
Ta frytkownica to świetna rzecz. Kiedyś ją pożyczę.
Lubię brązowe, nie takie białe.
- To nie mój kolor. - Wolisz kolor Justina?
Właśnie!
- Co teraz, Gabe? - Igrzyska niezwyciężonych.
Organizuje je książę Harry.
Startuję w łucznictwie, pływaniu i ergometrach.
Rozumiem.
Wszystko, czego dusza zapragnie.
Pyszne. Pojadłem.
W piątek jest pierwszy. Moja rocznica!
Rocznica!
- Będziemy razem. - No proszę.
Co robiliście, gdy dowiedzieliście się o wypadku?
Gdy zadzwonili, wzięła to za żart.
Powtórzyli, a ona spytała, kto mówi.
Zaczęła płakać i powiedziała…
- Będziesz płakać? - Tak. Mój Boże!
Powiedziała, że miałeś wypadek.
Umarłeś, ale przywrócili akcję serca.
Pojechaliśmy do ciebie.
Wiedziałem, że Pan o ciebie zadba.
Modliłem się.
Bywały między nami spory,
ale myślę, że to wszystko było dla mnie nauką na przyszłość.
Przygotowania są ciężkie.
Wkładam masę energii w jedną część ciała. A reszta?
Stare wspomnienia wracają.
Myślę o wszystkich trudach, bo czuję tylko ból.
Wszystkie traumy wracają.
Nie mam kontroli nad życiem. Jestem w oku cyklonu.
Zawsze się tam widziałem.
To zawsze był cyklon. Nigdy tego nie mówiłem.
KIJÓW, UKRAINA
W obwodzie woroneskim przy granicy ukraińskiej
uzbrojone wojska czeczeńskie rozbiły obóz polowy.
Kolumna o długości 3,5 kilometra zmierza w kierunku granicy.
No tak.
Dobrze, że nie kupiłam tych cywilnych ciuchów.
Ludzie nerwowo czekają na to, co wydarzy się w kolejnych dniach.
SCHRON
Armia i czołgi rosyjskie gromadzą się na granicy.
Ludzie są przerażeni.
Ci, którzy mogą, uciekają na zachód.
Dziesiątki tysięcy Ukraińców udało się do pięciu krajów.
- Ufarbowałaś się na czole. - To modne znamię.
Pięknie!
Chodźmy. No już!
„W tym smutnym bezsensie
na ostatnim rozdrożu ugrzęzła dusza.
W ostatni dzień zimy
śnieg odsłonił krwawą masakrę.
Skala tragedii została obnażona.
Znów pójdę tą ścieżką życia na to samo rozdroże.
Wciągnę powietrze, zamknę oczy i poczuję tych,
którzy przeszli tędy na sam skraj przepaści”.
Władimir Putin złożył wniosek o pozwolenie
na użycie sił rosyjskich poza granicami federacji.
Dokąd mam uciekać? Mój syn jest w pracy!
Pociąg do Mariupola odjeżdża za dziesięć minut.
Wojska rosyjskie zmierzają w stronę stolicy Ukrainy, Kijowa.
Atak zaczął się o świcie od nalotów z powietrza i bombardowań.
Następnie na miasto ruszyły czołgi.
Według władz Ukrainy Rosjanie są już na przedmieściach.
Stamtąd mają już…
Prezydent Rosji ogłosił operację militarną przeciw Ukrainie.
Więcej powie nasz korespondent na miejscu.
Pojazdy rosyjskie minęły granicę z Ukrainą.
Przeprowadzono ataki rakietowe i bombowe.
W Kijowie słyszeliśmy liczne wybuchy.
Niedawno zawyły syreny, co oznacza…
Rosja brutalnie zaatakowała Ukrainę, sprowadzając wojnę do Europy.
Cały świat potępia atak.
NOTTINGHAMSHIRE, WIELKA BRYTANIA
CZTERY TYGODNIE DO ZAWODÓW
SYN TOMA
- Tata jest świetny. - Tak?
- Wiem, czemu jestem kapitanem. - Czemu?
ŻONA TOMA
- Bo jest świetny i szybki. - Do boju!
I tak dalej.
Hervey cieszy się, że jestem kapitanem, ale brak Jenksa to spora presja.
Do boju!
PIERWSZY MECZ ZESPOŁU
BEZ TRENERA JENKSA
Dzięki. Zaczynamy.
Wygramy.
Pewnie.
Stopniowo do tego dorastam.
Obym do czasu zawodów był już pewny siebie.
Zostań!
Spokojnie!
O nie.
- Do niego! - Tom!
Tom!
Brawo!
Tata strzelił gola.
Prosto!
Dave, do góry!
Nie słyszę was. Komunikujcie się!
Rozmawiajmy!
Do boju!
Przejmijmy!
Nie odpuszczajcie! Pełna presja!
Leif!
Tak! Zamiana!
Do oporu!
Na prawo, Joe!
Rozmawiajcie!
Russ! Kel!
Tak jest, Dan.
Tom!
Kurwa.
Jak to wyjaśnisz kumplom?
Nie wiem.
Potrzeba nam opanowania.
W dwóch ostatnich minutach mieliśmy problem z komunikacją.
- Nie gadamy. - Tak.
Musimy to zmienić.
Na torze zaczyna się wyścig na 200 metrów w kategorii IT7.
Gotowi!
LONDYN, 2014 ROK
Upadł! Nie wstaje!
Rzuca! Było naprawdę blisko!
Czasami piłka po prostu nie chce wlecieć.
Dla niektórych bywa naprawdę ciężko i mrocznie.
Jeden krok w przód, trzy w tył.
Poza tarczą.
Ale jeśli wytrwają,
wydostają się z tego rowu, w którym utknęli.
Myślą o przyszłości, nie o przeszłości.
A potem to samo oddziałuje na całą rodzinę i społeczność.
To jest nasz cel.
To właśnie duch igrzysk niezwyciężonych.
Dopinguje swoją rywalkę.
I mija metę. Nie do wiary!
Nie poddał się!
Przed zawodami chcę wrócić do domu rodzinnego,
by pomyśleć o przeszłości i przygotować się na przyszłość.
TEKSAS, USA
Spędzałem tu mnóstwo czasu.
Uważałem okolicę za bezpieczną.
Znałem wszystkie zasady.
Bardziej bałem się domu, bo tam bywało inaczej.
Tu się wychowałem.
Nasze stare łóżka.
Wywalili je z garażu.
Miałem chyba 12 lat. Mama miała faceta.
Wrzeszczał na mnie i brata. Kazał nam iść spać,
a my ciągle gadaliśmy.
Wyszedł z pokoju mamy i mówił, że zaraz mnie spierze.
Rzucił: „Zacznę cię dusić”.
Odparłem: „Wcale nie”. I zrobił to.
Zacisnął mi ręce na szyi. Mój brat siedział obok na łóżku.
Leżałem na łóżku, James był tutaj i mnie dusił.
W końcu puścił, wybiegł z domu i odjechał.
Mama wybiegła z pokoju i pognała za nim.
Zalałem się łzami,
obserwowałem to i wryło mi się w pamięć,
że nie mogę na nią liczyć. Jestem zdany na siebie.
Na tym korytarzu
przytrzymywała mnie z Chrisem, brała zapałki i chciała…
Tak.
Prali mnie tu wszędzie.
Nikogo nie usprawiedliwiam, ale mama była młoda.
Dość niedojrzała. A Gabe…
BRAT GABE’A
…wiecznie sprawiał problemy.
To oczywiście nie usprawiedliwia przemocy.
Bo to była przemoc.
Bito nas wszystkich.
Nie wiedziałem nic o marynarce, ale chciałem stąd uciec.
Wstąpiłem w maju 2004 roku, od razu po liceum.
Spytali, kim chcę zostać. Odparłem: „Obojętnie, byle szybko”.
Gdy chciałem coś zrobić, mama mówiła, że nie mogę,
bo jestem problematyczny.
To wciąż na mnie wpływa.
Coś się nie uda? Próbuję czegoś innego.
Nie odpuszczam.
Każdy coś przechodzi. Traktuję to jako naukę.
Żyję, a jeśli upadałem, to zbierałem się do kupy.
Widziałem ludzi, którzy byli bezbronni bez pomocy.
Gdyby nie to,
nie rozumiałbym innych, gdy zalewają się łzami lub milczą,
gdy są ofiarami gwałtów.
Gdyby nie to,
nie rozumiałbym tego wszystkiego.
Ludzie nie wiedzą, co tu się działo,
jak to wpłynęło na życie.
Przez lata marzyłem, by wrócić i pomóc temu miejscu.
Walczę od dawna.
I o co?
O rany.
Córka wie o mojej przeszłości,
ale nie wie o napaściach seksualnych
ani o największych traumach.
Nie opowiadam jej o rzeczach takiego kalibru.
W piątej klasie mieliśmy napisać wypracowanie o tym,
kim chcemy kiedyś zostać. Pamiętam to do dziś.
Napisałem tylko: „Chcę być lepszym rodzicem od moich”.
Tylko o tym marzyłem.
LONDYN, WIELKA BRYTANIA
Przejdziemy do Ukrainy. Na pewno okażemy wsparcie.
Razem z Richardem pomówimy z Oksaną przez Zoom,
jak tylko będzie to możliwe. Okażemy jej wsparcie.
Ochrona może być wzmożona w stosunku do poprzednich lat.
Władze Hagi są wspaniałe,
ale organizacja zawodów jest dla nich wielkim wyzwaniem.
Są z nami przedstawiciele z Hagi.
Jeśli wszystko się uda, będziemy mieli Zuiderpark
z mnóstwem kibiców i wspaniałą atmosferą.
HAGA, HOLANDIA
Jesteśmy gotowi i podekscytowani przed przyszłym tygodniem.
Haga ma już barwy igrzysk.
Strefa rywalizacji. Tu będzie wejście na stadion.
Na stadionie będzie namiot do rozgrzewek i…
Nie możemy się doczekać, by spotkać się osobiście.
TRZY TYGODNIE DO ZAWODÓW
- Chłodźcie napoje. - Jasne.
POŁUDNIOWA WALIA, WIELKA BRYTANIA
Rada Bezpieczeństwa ONZ uchwaliła rezolucję,
wzywającą Rosję do zaprzestania ataków…
Nie ma mnie z nimi, ponieważ umarłem.
Nie ma na to innych słów.
Umarłem na 27 minut.
Nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie moja żona.
Tak.
A światło na końcu tunelu to bzdura.
Kto je, do licha, widzi?
Ja nic nie zobaczyłem.
Tylko czerń.
Fajnie byłoby być z nimi,
dać im trochę wsparcia,
ale takie jest życie.
Albo czasami i nie.
Nie mówię, że to mój najlepszy zespół,
ale włożyli w te zawody wielkie zaangażowanie i wysiłek.
Dają z siebie 120%.
- Tak. - Jeśli to możliwe.
- Można dawać sto. - No tak.
- W porządku? - Nieźle. U ciebie?
Mierzę się z trudami leżenia w łóżku.
Macie jakieś problemy?
Nie.
Wszyscy chcieliby waszego powrotu.
Dzięki za zaangażowanie. To coś więcej niż rozgrywki klubowe.
Poziom paraolimpijski.
Jasne.
Martwisz się, czy podołasz jako kapitan?
Naprawdę świetnie mnie zastępujesz.
Oby nie dodało ci to za dużo stresu przed zawodami.
- Musiałbyś wpaść. - No jasne.
- Bądź silny. Dzięki. - Jasne.
- Trzymaj się. - Pa.
Pa.
SEUL, KOREA POŁUDNIOWA
ZESPÓŁ KOREI POŁUDNIOWEJ
Jadę na uniwersytet Chung-Ang.
Tworzą sztuczną rękę reagującą na dotyk i temperaturę.
Poprosili mnie o udział.
Udział w pierwszych igrzyskach z Koreą
pozwala mi poznać wiele osób. To dodało mi optymizmu.
Sprawdźmy działanie bodźców.
Jestem bardziej pozytywny. Psychicznie, ale i fizycznie.
Sport ma bardzo wpływ na obie te kwestie.
Połóż jajko i rozbij je.
A potem powiedz: „Żadnych granic. Do boju, Korea!”.
- „Do boju, Korea!” - Tak.
- Żadnych granic! - Chwila.
Jak powiem: „Start”.
Dobra, start.
Żadnych granic! Do boju, Korea!
UWAGA, SZKOŁA
Wychowuję młodą córkę.
Idziemy przez ulicę. Dzień dobry.
Możesz to wyłączyć, Narin?
Moje ręce jej tak nie ciekawiły, gdy była młodsza.
Dopiero gdy poznała rodziców swoich znajomych, spytała:
„Odrosną ci ręce?”.
Chcę żyć tak, by nie musiała się mnie wstydzić.
Boję się, że może być wyśmiewana i pomijana.
Oby zawody sprawiły,
by mogła mówić o mnie otwarcie.
Byłoby świetnie!
VEJEN, DANIA
Ostatni etap programu może być ciężki.
- No dobra, panowie. - Gotowi?
Mam nadzieję,
że zespół dostrzeże u siebie pozytywną zmianę.
Zostaniemy na tej drodze.
Cały czas jedzie się prosto.
PTSD jest częścią mojego życia…
ZESPÓŁ DANII
…ale znalazłem sposób, by zwykle sobie z tym radzić.
Bywają jednak dni, gdy wspomnienia wracają.
Trwa to wtedy kilka dni z rzędu.
Na początku opiekowałem się córkami przez maksymalnie dwie godziny.
Kilka razy dzwoniłem do ich matki, kręciłem, że coś mi wypadło
i muszę wyjechać.
Widać to w moich oczach.
Uśmiecham się, ale nic się za tym nie kryje.
Chciałbym bawić się z dziećmi, gonić się, grać w piłkę,
uczyć je jazdy na rowerze.
Cześć.
Cześć, Havanna.
Cześć, tato. Ciągle trenujesz?
Tak, trenuję.
- Pamiętasz, że jeżdżę na rowerze? - Tak.
Mama mówiła, że ty i Antonia też uczycie się jeździć.
Czemu masz koronę?
Bo jestem księżniczką.
Jesteś księżniczką?
- Zobacz. - Wyglądasz pięknie.
Pożegnaj się z tatą, a potem ci pomogę.
Do zobaczenia, tato.
Pa, kochanie.
Pa, kochanie!
Pa.
Przyjrzymy się przygotowaniom oraz ich efektom.
Było to trudniejsze, niż się spodziewałem.
Liczę jednak na wsparcie zespołu
i moich przyjaciół.
Gdy myślę o Kasperze, którego poznałem na tej wyspie,
widzę, jak się zmieniłeś.
Nie wiem, co zrobiłeś, ale działa zajebiście.
Na maksa.
Dzięki za szczerość.
Wzajemne wsparcie jest niesłychanie ważne.
Pod presją zajebiście łatwo jest
wyładować frustracje na innych.
Wspieranie się to rozwój.
Jestem z was kurewsko dumny.
Zrobiliście ogromne postępy.
Jestem tutaj.
To ciężka harówa.
Nie wiem, co robić!
Ale poklepcie się po plecach, przyjaciele,
bo to istny obłęd.
Zakończmy wieczór okrzykiem.
Oby nie schowali nam przekąsek.
„Raz, dwa, trzy. Do boju, Wikingowie”. Gotowi?
Raz, dwa, trzy. Do boju, Wikingowie!
DWA TYGODNIE DO ZAWODÓW
Jak wasze morale?
Do kitu.
To wasz ostatni obóz. Ostatnia szansa, by się zebrać.
Świetnie jest znów być razem
i poćwiczyć raz jeszcze, by dać czadu na zawodach.
Jak się czujecie? Podekscytowani? Zestresowani?
I to, i to.
To była druga podróż, ale w znakomitym towarzystwie.
Tom, śledziłem twoje postępy. Jesteś w moim typie.
Pójdziesz na tę siłownię, by trochę powyciskać?
Nie.
Nie ma potrzeby.
Dziękuję za wasze zaangażowanie.
Wykazywaliście je w mundurach,
które z jakiegoś powodu musieliście odwiesić do szafy.
Służba pozostaje jednak w naszej krwi.
Nie opuszcza naszego ciała.
Gdy będziecie lać rywali, zdobywać medale
lub po prostu dobrze się bawić, zapewniając dumę rodzinie,
i poczujecie w gardle, że zaraz się chyba rozpłaczecie,
to po prostu płaczcie, do cholery.
Serio.
Trzymajcie się i dbajcie o siebie.
Stanę za Jenksem. Będę jego wózkiem.
Przemyślałeś to.
- Bądź nogami Jayne. - No tak.
Nogami Jayne!
Dobrze, że nie widać Toma.
Nie ma go!
Zaraz się poszczam.
Kto gniótł mi pęcherz, do licha?
Ostatni raz. Raz, dwa, trzy.
Do walki!
- Ale sztywno! - Jeszcze raz?
Pięć minut.
Melodia oznacza, że zaczynamy.
Zaczynamy. Wszystko dobrze!
Cisza.
Policzę. Trzy, dwa…
Witamy cały świat.
Wprost z Hagi.
To wielkie wydarzenie. Zbierze się tu wiele narodów.
Morale są wysokie. Zespół ma pozytywne nastawienie.
Planujemy pełną widownię.
Zaczynamy w sobotę, 16 kwietnia.
Stadion ma 5000 miejsc.
Liczymy na cudowne zawody, które połączą społeczność igrzysk.
O to w tym chodzi. Oby wszyscy dotarli
i mogli wystartować.
Heroizm rannych żołnierzy, którzy wracają na pole walki,
jest najlepszym przykładem igrzysk i nieustanności służby.
Umieranie za naszą wolność nie jest dla nas abstrakcją.
Jesteśmy na to gotowi.
90% zespołu pozostaje w aktywnej służbie.
MENADŻERKA ZESPOŁU
Istnieje możliwość,
że pozostaną na służbie podczas igrzysk niezwyciężonych.
Cztery lub pięć…
Ostrzał. Nie wiem, czy słychać.
Po dwóch tygodniach okaże się, czy…
Nie mogę już rozmawiać.
Muszę wracać do pracy. Będziemy w kontakcie.
Dobrze. Powodzenia. Do usłyszenia.
Do usłyszenia. Dziękuję.
MARIUPOL, UKRAINA
TAJRA JEST WOLONTARIUSZKĄ W SZPITALU NIEDALEKO LINII FRONTU
MA NA SOBIE KAMERĘ, KTÓRA DOKUMENTUJE JEJ PRACĘ
Dawajcie!
Tam!
- Co teraz? - Dowódca coś powie.
O co chodzi?
Ostrzeliwali naszych w pobliżu fabryki.
Jasne.
Do samochodów!
Ruchy!
Dzięki, bracie.
Leć!
Wsiadam.
Wyłącz syrenę!
Trafią nas!
Mam go.
Połóż go tu.
Do góry!
Nogi!
Będzie dobrze. Jak masz na imię?
Jestem Tajra.
Będzie zajebiście!
Dobrze się czujesz?
Szybko.
Dostałeś jakiś zastrzyk?
Jedź ostrożnie!
Dobrze.
Spokojnie, jest podłączony.
Dałam mu 4% deksametazonu.
Na rentgen.
Raz, dwa,
trzy!
Już wygodnie.
Złamanie, rana postrzałowa lewej nogi.
Ale rentgen!
Ciężki przypadek. Uwaga!
Weź nosze!
Dobra.
Spokojnie. Wszystko dobrze.
Zajmiemy się tobą.
Bądź silny. Będzie dobrze.
- Nic nie przecieka. - Nie ma jednego palca.
To nic takiego.
Tak bywa, słoneczko.
To nieważne. Żyj, oddychaj.
- Żyć? - Jasne!
- Nie rozbieraj, zimno mi. - Okryję cię.
JULIJA „TAJRA” PAJEWŚKA ZESPÓŁ UKRAINY
Nagrywasz? Chcę pozdrowić swoich…
Oby Federacja Rosyjska złożyła broń.
Inaczej ich dopadnę.
Nagrywam, ale nie wyślę tego.
Ostrzelali trzeci.
Trzeci szpital.
Wejdźcie.
Idea wolności zawsze była mi bliska.
Obrona ojczyzny,
zachowanie godności, wierności ideałom.
Te zasady prowadzą mnie przez życie.
- Dokąd? Spytamy o drogę? - Tak.
Dokąd jechać? Gdzie są ranni?
Skąd są?
Boli!
Gdzie boli, słoneczko?
Nóżki? Uwaga na rękę!
Szybko!
- Gdzie teraz? - Macie ją?
Dawaj!
- Wyżej. - Tak.
- Tylko dwójka? - Tak.
„Historię piszą zwycięzcy”.
Ale by wygrać, wszystko musi się odpowiednio ułożyć.
Żyję tylko dla swojej rodziny.
Robię to wszystko, by ją chronić.
By moja córka była bezpieczna, byśmy wiedli dobre życie.
- Gdzie dziewczynka? - Tutaj.
- Chce mi się pić! - Co, kochanie?
- Chcę piciu! - Napijesz się.
Dobra dziewczynka.
Gdzie woda?
Hiperwentylacja!
Trzymaj się, mały!
Wracaj do mnie!
Chłopiec zmarł.
Dziewczynka ma szansę, by przeżyć.
Czemu dzieci muszą w tym cierpieć?
Wyłącz światło.
Latarka.
Kurwa.
Wybacz, nie mogę.
Zdejmę rękawiczki i zrobię to sama.
Zobacz. Raz.
Pa, kochany.
- Na razie! - Bez pożegnań.
Bez pożegnań!
Jedziemy. Zamknij okno.
- Dokąd jedziecie? - Do Timbuktu!
To oni chcą wiedzieć, nie ja.
- Kto? - Dyżurka.
Tajra w terenie.
Wypuśćcie ją.
16 MARCA 2022 ROKU TAJRA I KIEROWCA ZOSTAJĄ SCHWYTANI PRZEZ ROSJAN
NIE MA Z NIĄ ŻADNEGO KONTAKTU
Napisy: Krzysztof Zając