31 ARAW NG GIYERA - MARCH 27, 2022
VADYM - ASAWA NI TAIRA
Baka rocket 'yong tinamaan ng air defense system namin.
May mga pira-piraso sa buong paligid dito.
Natukoy at ikinulong ng Internal Affairs
ang sikat na kasabwat ng Ukrainian neo-Nazis.
TATLONG LINGGO MATAPOS MAHULI SI TAIRA,
IPINARADA SIYA SA PROPAGANDA VIDEO SA TV CHANNEL NG PAMAHALAANG RUSSIA
Pansinin n'yo ngayon ang babaeng 'tong kasama sa mga nakulong.
Mukhang pagod, maiksing buhok sa tiyak na istilo. May kamukha ba siya?
Si Yuliia Paievska, call sign "Taira." Babaeng may palayaw na "Ang Halimaw".
Oras na para tanggalin ang maskara niya at direktang tanungin
kung ano talaga ang ginawa niya sa hanay ng mga magpaparusa.
Ako si Yuliia Paievska, call sign "Taira".
Volunteer paramedic ako at dating serviceman
ng 61st Military Hospital.
Nananakot na boses lang na di nakikita sa screen at maraming pag-edit sa video.
Halatang sobrang depressed siya.
Nagawa nilang gumawa ng kumpletong caricature kahit sa ganito.
Nakikipag-usap ako sa iba't ibang media sa Kanluran
at sinusubukan kong ipamalita sa pinakamalayong maaabot
ang tungkol sa pagkulong kay Taira.
Ginagawa ko ang kaya ko sa sitwasyong 'to. Kaya lang, wala na 'kong magagawa pa.
KAHIT MAY VIDEO, ITINATANGGI NG PAMAHALAAN NG RUSSIA
NA MAY ALAM ITONG ANUMAN SA PAGHULI KAY TAIRA
50 KM MULA SA HANGGANAN NG UKRAINE / POLAND
Dapat nando'n na tayo nang 9:30 a.m.
No-fly zone ang Ukraine ngayon. Kinailangan naming mag-bus
mula Kyiv hanggang Poland.
Malaking hamon 'to sa kaligtasan kasi ayaw naming malaman ninumang
pupunta ang team ng Ukraine sa The Hague.
Madali kaming magiging puntirya ng mga puwersa ng Russia.
Aktibong mga sundalo ang karamihan sa team ko,
nagtatanggol sa bansa namin kasi nasa giyera kami. At para sa ilan,
hindi 'to madaling desisyon.
Nadedestino kami sa Hilaga, Silangan at Timog Ukraine.
Alam namin ang eksaktong nangyayari sa mga lugar na 'to.
Masasabi namin ang totoo tungkol diyan, maibabalita sa iba.
Para sa 'min, di lang kami lumalaban para ingatan ang bansa namin
pero hindi naiisip ng mga taong kung mapasama kami, sila na ang susunod.
Mousie.
Paborito 'yan ng mama mo at pinaglalaruan mo na ngayon.
Opo, minsan.
Di nakarating lahat ng team members.
Si Yuliia Paievska, nahuli siya no'ng March 16 ng mga tropa ng Russia.
Di namin siya kasama. At 'yong pangalawang di namin kasama,
'yong coach ng archery namin.
Itaas mo ang braso mo at hilahin mo sa ilalim ng balikat mo.
Si Dmytro Sydoruk, napatay siya sa labanan no'ng April 5.
Nakatapak siya ng mina…
at namatay kaagad.
Kaya talagang kakaiba ang pakiramdam na pumunta sa The Hague.
Sakto sa oras.
Nasa beach na ulit.
Dadalhin pa rin ang init.
DALAWANG ARAW BAGO ANG MGA LARO
Hello. Welcome sa panlimang Invictus Games na gaganapin dito sa The Hague.
Malaking event 'to.
-Ayos na ayos 'to. -Maraming mga tao, bansang kasali.
-Tara na! -Oo, heto na tayo.
Parang nakakapagod ang araw na 'to sa pagdaan sa lahat ng 'to.
Sa mga laro, maraming tao do'n. Maraming nangyayari. Magiging enggrande.
Ito na 'yon. Humiga ako sa kama. Di ako makatulog.
-Hindi ka makatulog? -Hindi.
Ayos ba? Busy ba kagabi?
-Oo. Hindi gano'n ka-busy. -Hindi gano'n ka-busy?
Matapos ang dalawang taon ng pagkaantala, sa wakas narito na tayo.
Ang pag-uusapan natin dito…
Matapos ang maraming pagkaantala dahil sa pandemya,
sa lahat ng kabaliwan sa mundo, ang nangyayari sa Ukraine,
ang pumunta dito ngayon sa mga laro
kasama lahat ng mga taong matiyagang naghintay mula 2020,
ginhawa talaga 'to, sa totoo lang.
Hindi namin akalaing mangyayari 'to at naging
emosyonal na roller coaster 'to para sa bawat isa.
Magiging nakakapagod, matindi, mahirap 'to.
Di ko alam kung ga'no kahirap 'yon
para sa lahat ng mga taong 'to at sa mga pamilya nila habang training.
Masasabi kong mas marami silang oras para magsanay higit kaninuman
kaya sana talaga maging maganda ang mga laro.
Baka ang nag-iisang pagkakataon mo para makilala ang team ng Ukraine.
Ang karamihan sa mga dumating,
ang karamihan sa mga taong 'tong buhay ngayon,
dahil 'yon sa network nila ng suporta, ang pamilya, mga kaibigan nila.
Kung may kailangan ang sinuman…
Group therapy ang linggong 'to sa mga laro para sa bawat isang tao.
-Diyos ko. Salamat sa inyong lahat. -Okay?
Tandaan n'yong i-enjoy 'yon.
Excited talaga 'ko do'n kaya simulan na.
…kasama natin ngayon. Sana maayos ang pananatili n'yo sa Amsterdam.
Mahal na mga pasahero mula sa Invictus Games mula sa Team ng Ukraine,
hiling namin ang pinakamainam at good luck sa inyo. Salamat.
-Hi, Yvonne! Masaya akong makita ka. -Ako rin.
-Salamat sa pagpunta. -Naku. Oo naman.
Kumusta kayo?
Ayos lang kami. Pagod. Medyo pagod pero napakasaya, talaga.
Nalaman namin ilang araw na'ng nakaraan, ni ayaw man lang pag-usapan ng Russia
na isama siya sa listahan ng palitan ng mga bilanggo.
Nagpasya ang Russia na gumawa ng propagandang kuwento tungkol kay Taira,
pinalalabas siyang masamang babae
at ang mga tropa ng Russia ang talagang gumagawa nang tama sa paghuli sa kanya
at sa pagsalang sa kanya sa jury.
Naniniwala kaming inihahanda siya para sa isang uri ng pampublikong kaso
kung saan siya lilitisin sa harap ng publiko…
at posibleng patayin.
Isa lang ang gamit namin, ang hilingin sa mundong iligtas si Taira.
At sobrang mahalaga ang anak niyang si Anna.
ANNA-SOFIA - ANAK NI TAIRA
No'n ko siya unang nakilala.
Sa tingin ko, mahalaga sa kanyang
kumilos para tulungan ang nanay niya.
Kasi wala kaming maraming oras.
Sa wakas, welcome. Napakasaya naming makasama kayo rito
para opisyal na buksan ang edisyong ito ng Invictus Games dito sa The Hague.
Inaabangan namin ang linggong puno ng magandang sportsmanship.
-Handa na kayong lahat? -Oo!
-Puwede bang "oo naman"? -Oo naman!
-Ukraine… -…angat sa lahat!
Laban, Korea!
Ba't walang sumasama sa 'kin? Ba't n'yo 'ko pinapasigaw mag-isa?
Mag-earmuffs ka. Di ga'nong maliwanag pero magiging maingay. Palabas 'to.
-Malinaw? -Pero kinakabahan ako.
-Oo. -Oo.
-Ang mga ingay ng mga tao at… -Oo.
Pero tatanggapin ko 'yan hangga't kaya ko.
-Mayro'n ka ng mga 'yan. -Alam ko pero ayaw kong…
-Huling gagamitin. -Okay.
-Sige. -Tara na.
Ang mapaligiran ng napakaraming taong personal na nakaranas
ng mga trahedya ng giyera, makabuluhan ang mga larong 'to higit kailanman.
Puwede ka pang mas lumayo.
Ipinagmamalaking ianunsyo ng Invictus Games Foundation
na may 17 bansang magtatagisang may 1,571 competitors
kasama ang staff, mga kaibigan, at pamilya nila dito para suportahan sila.
Palakpakan natin sila at mainit natin silang tanggapin.
-Hay, naku! Pambihira. -Mukhang napakaganda.
Naku po.
-Kailan ka huling pumunta sa concert? -Ay, napakatagal na.
Kahit may pangit na mga araw,
hindi ako sumuko.
Palakpakan n'yo ngayon ang team ng Ukraine!
Magandang gabi sa inyong lahat.
Maraming salamat sa paglilingkod ninyo at salamat
sa lahat ng pamilya at mga kaibigang narito
na sumusuporta sa inyo. Dahil ito ang paglilingkod. Ito ang dedikasyon.
At ito ang pamilya Invictus.
I-welcome natin ang pambihira kong asawa, si Prince Harry, ang Duke ng Sussex.
Salamat, mahal ko.
Kailangang ipaalala sa mundo ang kapangyarihan ng espiritu ng tao,
ang kakayahang gumaling,
at ang lakas ng katatagang nagbibigay-daan sa atin para bumangon
at bumalik nang mas malakas.
Nalampasan ninyo bilang komunidad ang napakalalaking mga hamon
at magkakasama kayong gumagaling at nagtuturo sa mundo habang nagpapatuloy.
At bilang mga indibidwal, mga tao kayong may halaga,
may katatagan, may lakas, at may puso.
May puso kayo ng Invictus.
Nagawa ko.
-Nagawa mo! -Nagawa mo.
-Ipinagmamalaki kita sa pag-iyak mo. -Ano 'yon?
Sabi ko, ipinagmamalaki kita sa pag-iyak mo.
Mahirap… yumakap.
Kasi di ako niyakap kahit kailan.
Parang tamang tama 'yon.
Naku!
Oo, tara na.
Nagsisimula na tayo sa pagbubukas ng 2022 Invictus Games sa The Hague.
Labimpitong bansa ang magtatagisang may mahigit 500 competitors
na handang magpakitang-gilas.
Maraming aabangan.
Mga atletang lalahok sa iba't ibang mga laro sa susunod na anim na araw
mula sa cycling hanggang sa wheelchair rugby at indoor rowing.
-Isa, dalawa, tatlo… -UK!
Narito lahat at nanonood ang mundo!
Tom, andito 'ko!
Lintik. Ano 'yon? Ito ang pinakapangit na round niya.
Tara na!
Diyos ko po.
Sige.
Kaya natapos ang final ng qualification rounds na 'to.
Sa ngayon, halos pasok na siya sa top 16 na 'yon.
-Isa pa. -Top 16 lang ang magpapatuloy.
Dapat mas galingan ko.
Sa 44, dapat siyang pumasok sa top 16.
KIETHA - TITA NI GABE
Dapat niyang ayusin 'yon.
Titira na ang lalaking taga-Jacksonville.
Kung makakakuha lang siya ng dagdag na dalawa o tatlong puntos,
baka makapasok siya sa top 16 na 'yon para sa elimination round.
Kung maititira niya sa dilaw.
Diyos ko. Sige na, Gabe. Bullseye. Sige na.
Alam ko ang mga alaalang 'yon. Nakaukit sa utak ko.
Tuwing may gusto ako, pinipigilan ako ng mama ko.
"Di mo kaya 'yan." Sinabing problemang anak ako.
May epekto pa rin 'yon sa buhay ko.
Dapat niyang mas galingan.
Sige na, pare. Bawiin mo 'yon.
Ay, ayos.
May ilan akong iba't ibang nanay-nanayan sa buhay ko.
Si Tita Kietha, lagi siyang masayang kasama.
Sige. Magaganda 'yan.
Totoo siyang magmahal.
Wag magmadali.
Ang mahalagang oras sa kompetisyon.
Naiintindihan niya 'ko. Kapag niyakap ka niya, ramdam mo. 'Yong…
Pasensiya na. Buwisit, ano'ng nangyayari?
Kasi para ko siyang suporta.
Marami sa mga ginagawa ko, mag-isa kong ginagawa.
Di ako nag-sports no'ng lumalaki ako kasi walang mga tao do'n.
Para saan? Alam mo 'yon?
Pero dumarating si Tita Kietha.
Sa open compound men's competition, nakuha ni Gabriel George ang pang-16 na puwesto.
Ayos, nagawa natin! Magtutuloy tayo! Ayos!
Masaya 'kong makita ka, boo.
Mahal kita.
-May ipapakita po ako sa inyo. -May ipapakita ka? Sige.
"Positive energy." Ay, pampalakas…
Gusto ko… Napakaganda mo. Miss na kita.
Salamat sa pagsagot. Napakasaya kong makita ka.
HINDI PA NAKIPAGTAGISAN SI DARRELL SA HARAP NG MARAMING TAO KAHIT KAILAN
Maganda din ang atmosphere.
Maraming tao ang nagtipon dito para i-enjoy ang palabas
ng endurance indoor rowing sa Invictus Games.
Hindi sana ako pupunta kagabi.
Narito ka, ganito ka na kalayo.
Ilang minuto ng sakit pero habambuhay mong alam na ginawa mo.
At nagsisimula na tayo.
Susunod na kayo.
Apat, tatlo, dalawa, isa. Tapos na!
Ako 'yong taong hindi tumutulong. Parang nananatili lang akong
mag-isa sa…
Tumutulong na 'ko ngayon,
paisa-isang session.
At huminga.
Ito ang open category para sa competitors na may psychological injuries
o minor functional impairments. Bukod sa mga kapansanang pisikal nila,
itong mga atleta ng Invictus, dumaan din sila sa trauma
at maaaring may mental health issues.
Mahihirapan ang ilan sa harap ng maraming tao kaya ang maglaro nang ganitong
may libo-libong nanonood sa mga stand, puwedeng maging sobrang hirap.
Wag mo silang tingnan malibang gusto mo. Intindihin mo.
Parte na sila ng pamilya mo. Ipinagmamalaki kitang umabot dito, baby.
Ayos 'yan. Tumuon ka lang sa paghingang 'yan.
Kaya mo 'to, idol. Sige na, Darrell.
Maupong handa.
Atensyon.
At nagsimula na tayo.
Ituloy mo. Nagawa mo, baby. Ituloy mo!
-Pamilya mo 'yang nasa harap mo. -Kontrolado ng USA.
Ituloy mo, Darrell. Ayos. Ituloy mo.
Tingnan n'yo 'yong Canadian.
'Yong pinagdaanan niya, 'yong hinarap niya psychologically,
para lumabas sa harap ng napakaraming tao at lumaban nang ganito
kahit may social anxiety na dulot ng PTSD
na naging dominanteng puwersa sa buhay niya.
Tatlo, dalawa, isa…
At hayun na nga!
Hayan ka na, idol. Nagawa mo, pare. Sobra kitang ipinagmamalaki, idol.
Sobra kitang ipinagmamalaki. Nagawa mo.
Tingnan mo ang mga tao.
Suportado ka nila. 'Yon ang pinakamagaling mo?
-Malakas ka bang sumagwan? -Oo.
-Nasiyahan ka ba? -Oo.
-Nasiyahan ka? -Oo.
'Yan ang pinakamahalaga, brad. Congratulations. Panalo 'to dito mismo.
Ipinagmamalaki kita.
Di mo magagawa ang hamong pisikal malibang kaya mong gawin sa isip mo.
-Mismo. -Likod-paharap 'to.
Ang naintindihan ko sa maraming taon, karamihan sa mga lalaki't babaeng 'to…
Puwedeng ako rin?
Hayan.
…'yong pagtuon talaga ng isip sa intensyon at layunin
para manatiling abala ang isip, para patuloy na gumana ang isip
at ang pag-stretch ng muscles
imbes na maupo at problemahin ang nangyari sa nakaraan.
Para sa 'kin, 'yon ang pinakamalaking parte nito.
Naririnig n'yo kami ngayon? Magandang hapon sa lahat,
sa mga opisyal ng militar natin, iginagalang na mga bayani, mga beterano,
sa kahanga-hanga nating mga manlalaro. Makasisiguro kayo,
hindi ko iniisip na iniwan n'yo ang bansa natin.
Sa tingin ko, isang karangalan para sa aming katawanin n'yo ang Ukraine.
Tungkol sa mga medalya?
Ang pinakamahalagang parangal para sa amin, 'yong may lakas kayong lumaban.
Pero may dahilan kung bakit kailangan natin ng kahit isang medalya…
Dodoblehin natin ito 'yon nang ilang beses, maniwala kayo sa 'kin.
Karapat-dapat kayo sa gintong mga medalya lang. Sa katunayan, kayo ang ginto namin.
Ano'ng pakiramdam mo, ang makipaggiyera at pumunta rito at…
Sa isip at puso ko, nasa Ukraine pa rin ako pero alam kong dapat nandito ako.
Dapat sabihin ko ang totoong nangyayari sa 'min sa Ukraine.
Binomba nila ang mga lungsod namin.
Ngayong gabi, binomba ulit ang mga lungsod na tinitirhan ko. Sibilyan.
-Regalo 'to para sa 'yo. -Aha.
At pinapakita ng lahat ng mga picture na 'to ang nangyayari sa bansa namin.
Sa team ng Ukraine para sa…
Siguradong ang gumugulo sa 'kin sa nakalipas na 24 oras,
'yong realidad ng sitwasyon nila. Di lang 'yong pagpunta nila dito
at talagang makita 'yon sa mga mata nila, ang trauma
at 'yong dapat nilang maranasan dahil sa pagsakop sa bansa nila.
May bow ka ba?
-Wala. 'Yong sarili ko, wala. -Kanan o kaliwang kamay?
-Kanang kamay. -Kanan.
Halika rito.
NALAMAN NG ARCHERY HALL MANAGER NA NAG-ARAL PUMANA SI ANNA
AT INALOK SIYA NG BOW PARA MAGSANAY
Ipuwesto mo sa ilalim ng baba. Ganyan nga. Sige lang.
Malapit sa dibdib mo. Tama 'yan, dito.
Ianggulo mo, anggulo. Ianggulo mo papunta sa 'kin.
Yuliia.
Ay, Yuliia… Mama niya 'yon.
Dahil sa mama ko, lagi kong nararamdaman ang giyera sa buhay ko.
Mula no'ng nagsimula ang giyera sa Donbas no'ng 2014, nasa harap na siya ng laban.
Eleven years old lang ako no'n.
Dalawang araw ko siyang nakikita kada ilang buwan.
'Yan ang dahilan kaya di kami ga'nong magkakilala at nag-aaway kami.
Mahirap kasi hindi ko siya naiintindihan
pero maraming panahon na'ng lumipas at napakarami na'ng nagbago.
Galing 'to kay Darrell ng team ng Canada.
-Ito 'yong sinasabi mo. -Oo. Siya…
Bilang pasasalamat sa 'yo sa mga laro
at namigay din siya sa ibang talagang magagaling.
-Gusto kong ibigay sa 'yo. -Gusto ko 'to.
Siguradong isa sa pinakamagandang binigay sa 'kin, kung hindi ang pinakamaganda.
-Maraming puso diyan. -Oo.
-Hi, Darrell. -Hi, Prince.
-Kumusta? -Mabuti, ikaw?
Oo. Talentado ka.
Oo nga. Hindi ko alam dating may gano'n akong talento.
May tattoo ka ba?
Ay, hindi. Kung nasa puwit mo, ewan ko kung gusto kong makita 'yan.
Ayos! Hayun 'yon!
-Gusto ko 'yan. -Ang una ko.
Hayan. Nasa mabuting kamay ka.
Hindi ako sasagwan kaya sabi ng coach ko, "Pupunta ka."
-Oo. -Alam nilang kaya ko 'yon.
Pero may mga demonyo akong nagsabing, "Di mo gagawin 'yan."
Oo.
May mga bagay kang dapat mo lang alisin sa balikat mo.
Minsan bumabalik,
susuntukin mo sa mukha at basta "Umalis ka sa ulo ko."
-Ilan pala dati ang mayroon ka? -Daan-daan.
-Daan-daan? Sa bawat balikat? -Oo.
-Ilan na lang ngayon sa tingin mo? -Baka 100.
Parang pag-alog ng bote ng softdrink, pagbukas ng takip…
Ang kalat no'n. Ayaw kong mangyari 'yon.
-Masaya akong pinagdaanan mo 'to… -Mhm.
…at alam mo ang nararamdaman namin.
Hindi ko kayang magpanggap na alam ko ang pinagdaanan mo.
Pero nakangiti ako habang kinukuwento mo 'yong…
-Oo. -Kasi nagkagano'n ako.
May sandali sa buhay kong hindi ko alam ang tungkol do'n
pero dahil sa trauma ng pagkawala ng mama ko no'ng 12 ako,
sa loob ng maraming taon, wala akong emosyon.
Hindi ko kayang umiyak.
Hindi ako nakakaramdam. Hindi ko 'yon alam noon.
At kalaunan na lang sa buhay ko sa edad na 28,
may nangyari…
nagsimulang lumabas ang ilan sa mga unang bula.
Tapos parang may umalog no'n at naging… Tapos… ang gulo no'n.
Nagkalat ang mga emosyon ko sa lahat ng pinupuntahan ko
at sabi ko, "Pa'no ko itatago 'to?"
Nanggaling ako sa wala papunta sa lahat
at kailangan ko ngayong kunin… hanapin ang sarili… kumuha ng garapon, pumasok do'n,
iwang bukas ang takip.
At sabi ng therapist ko, "Piliin mo kung ano'ng papasok,
'yong iba tatalbog."
Sige. Magandang payo 'yan.
Napakasaya kong narito ka. Masaya akong nakikipagkumpetensiya ka.
Dapat ka nang maghanda para sa mamayang hapon.
-Alam mo ang kailangan mong gawin. -Oo.
Sa gabing 'to, kagabi,
nagsimula ang malakihang pagbomba, pagpapaputok sa lugar ng Donbas,
sa Silangang Ukraine kaya takot kaming nanonood.
Oo, mahirap na umaga 'to para sa 'min. At talagang nag-aalala ang ilan sa team ko
para sa mga kapatid nilang kasalukuyang nasa Ukraine.
Hintayin mong makalapit ka do'n, ha? Masyadong malakas.
Rebounder ka. I-rebound mo at ipasa mo sa kanya. Sige.
Hindi. Sige na. Sige, Max.
'Yong lumipat mula sa lugar ng giyera papunta sa payapang lugar,
sobrang hirap no'n para sa team members ko
at ang nakatulong sa 'min, 'yong komunidad ng Invictus Games, talaga.
Bawat isang panayam, bawat isang pag-uusap,
bawat isang pakikisalamuha sa ibang teams, nakakatulong 'yon.
May pakiramdam…
ng suporta.
-Masaya akong narito ka. -Salamat.
Puwede ba kitang yakapin, pare?
At magandang karanasan 'to. 'Yong…
Oo.
Sana lang may lugar sila sa kalooban nila para sa emosyong 'to.
Na ang init ng liwanag na 'tong dumarating, paghilom 'to.
Ayos!
France laban sa Ukraine
at mahalagang laro 'to para sa parehong mga bansang 'to.
Sige na!
Nagsimula na tayo.
Nahanap agad ni Ivan Geretsun ang abot niya.
Sige na! Bumalik ka! Dapat bumalik ka!
Pinantayan na ng France.
Matapos ang mabagal na simula, nangunguna na ang France.
Ayos 'yan… Tuloy lang!
Nakaka-stress na laro para sa fans na nanonood.
Si Kovalskiy.
Nagawa niya!
Magaling, ang lalaking 'yon.
Ay, isa pa! Pambihirang laro 'yon!
Sobrang dikit nito.
Magtataka ka kung mauuwi 'to sa isa lang ang lamang.
Lamang nang dalawa ang Ukraine.
Nag-shoot at nahanap niya ang target nang may napakalakas na basket.
Puwedeng mag-timeout? Puwedeng itigil ang orasan?
Di sila dapat maka-score.
May isang minuto at 48 segundo tayo at tie tayo. Walang score.
Atras!
Sabihin mo umatras sila! Ano'ng ginagawa nila?
Bumagsak ang isang manlalarong French. Ano na'ng mangyayari ngayon?
Isang minuto na lang sa orasan.
-Binigay ang offensive foul. -Kailangan natin ng isa pa.
May dalawang tira ang Ukraine mula sa free-throw line.
Halos di makapanood ang mga tagasuporta nila.
Pambihirang pagkakataon 'to para kay Artem Lukashuk ng Ukraine
na may 58 segundo sa orasan.
Nagmintis siya do'n.
Isa lang ang kailangang pumasok.
Wala.
Pero naipasok ang rebound! At pinasok 'yon ni Pavlo Kovalskiy.
Malaking panalo 'to para sa Ukraine.
Pambihirang pagtatapos sa labang 'to.
At naku, ang halaga nito sa team ng Ukraine.
Wow.
-Luwalhati sa Ukraine! -Luwalhati sa mga bayani natin!
Nasa'n ang support team ko? Kinakabahan na 'ko.
Ano lang… Sabi nila papunta na daw sila.
Nilalabanan ko ang abandonment anxiety.
'Yong abandonahin ng mga magulang, nadadala 'yon sa paglaki
at sa mga problema ko.
-Hi. -Hi. Nasa'n sila?
Nasa likod lang sila. Tumakbo ako para mauna na.
-Ah. -Oo.
-Busy. -Oo.
Takot na takot siyang iiwan namin siya, kami bilang support team niya.
Dalawang minuto.
Kaya no'ng nahuli kami,
tumigil siya at kumpleto niya kaming binale-wala.
Humihinga ka? Talaga? Mabuti. Oo.
HUMINGA
-Ayos ka lang, brad? -Dapat mong kausapin ang ibang tao.
-Oo. Alam ko. -'Yon lang, okay?
-Nakatanggap kami ni Laura ng message. -Uy.
Gusto mong nandito kami? Ikaw ang nag-message.
NAGPATAWAG SI DARRELL NG MEETING SA SUPPORT TEAM NIYA
INAMIN NIYANG MAY TINATAGO SIYA
Dati akong…
May adiksyon akong mahirap talagang alisin.
At tinatago ko
ang katotohanang umiinom pa rin ako.
Ayaw kong mag-isa.
Gusto kong may kasamang mga taong makakausap ko
at mahirap makahanap ng taong
hindi umiinom na gustong…
na makakasama ko.
'Yon… Ang nakakahiya, 'yong…
sabihin sa support team kong problema ko pa rin 'to.
Kasi lagi akong nag-aalalang hindi ako tanggapin.
At baka di nila… Baka palayuin nila 'ko.
Gaano katagal nang sober si Darrell?
Limang taon yata ang sabi niya. Oo.
Mahirap maging tapat sa bagay na 'yan.
Masaya akong ginawa niya 'yon. Napakahalaga talaga kay Darrell na umamin.
Sinasabi ngayon ng mga Ruso na wala siya do'n.
At mahirap isipin…
'yong pakiramdam na 'tong basta na lang siyang nawala.
Madalas kong kausap ang papa ko, pinag-uusapan namin ang sasabihin sa tao.
Iniutos ng Speaker ng Parliament ng Russia na si Vyacheslav Volodin
ang pagbabawal sa palitan ng "mga kriminal ng giyera,"
habang tinatawag ang mga sundalo sa Russia.
Nawala siyang parang bula.
Bagong araw ngayon sa Invictus Games
at magagandang mga kondisyon sa archery competition.
At pakinggan n'yo ang energy na 'yon!
May 17 tayong bansang magtatagisan dito sa The Hague 2022
at may kuwento lahat ng mga archer.
Puwede kayong sumali.
INIMBITAHAN SI ANNA NA LUMAHOK SA KOMPETISYON
BILANG KARANGALAN, KAPALIT NG NANAY NIYA
Kumusta ka? Ayos ka lang?
Di 'to ang tamang araw para gawin ko 'to.
Kasi kinakabahan ako. Masama ang pakiramdam ko. At giniginaw ako.
Mag-jacket!
Kailan mo huling nakausap ang mama mo?
No'ng March 15.
-No'ng March 15, sige. -Oo.
Ipagmamalaki ka niya ngayon. Talagang magmamalaki siya.
Nilagay mo ba do'n 'yong mukha niya?
Talaga?
Anna, basta medyo ilabas mo pa sa huling bahaging 'yon.
Oo. Ay, ayos! Siguradong nasaktan siya no'n.
Sige na.
-Kaya natin 'to. -At kaya mo 'to.
-Kaya natin 'to. -Kaya natin 'to.
-Good luck, ha? -Good luck.
At ngayon, mga binibini at ginoo, sa target number one,
ipinakikilala si Anna-Sofia Puzanova!
May panahong sinabihan kaming huwag magsalita.
Na magiging mas ligtas daw siya
kung isesekreto lahat at wala kaming sinumang pagsasabihan.
Pero pakiramdam namin ng tatay kong may mali do'n.
Kailangan pa nga naming sabihin sa mundo kung ano'ng nangyari.
Nagsimula siya sa dalawa. At ngayon si Amélie Chouinard ng Canada.
Nagsimula siya sa lima.
Narito 'ko para katawanin ang boses niya.
Hindi "imbes na siya" kundi "para sa kanya".
Kaya apat na puntos para kay Anna-Sofia.
Sa sandaling 'to, sinusubukan kong kumalma at inisip ko ang karaniwang araw.
Karaniwang pagsasanay lang. Magkasama kami ni Mama.
Summer 'yon
at maayos ang lahat.
Wag mong kalimutang huminga.
At sa sandaling 'to, malinaw kong napagtanto kung bakit ko ginawa 'to.
Kumalma 'ko do'n at pinalakas din ang loob ko.
Huminga ka.
Wag kang mataranta.
-Sampu 'yon. -Wow.
Magandang pagtatapos ni Anna-Sofia Puzanova.
Nagpasya ang organizers na magbigay ng dalawang medalya sa bronze category.
Sumali si Anna-Sofia sa novice recurve competition
para parangalan ang ina niya bilang kalahok.
At nagkataong kaarawan din niya ngayon. Congratulations!
Kinulayan mo din dito ang sarili mo… sa noo mo!
-Usong balat 'yan. -Napakaganda!
'Yong mama ko, siya 'yong taong susuong sa panganib para iligtas ang iba.
Bye.
Ito ang misyon niya sa buhay
at napagtanto kong di ako ang magdedesisyon ng dapat niyang gawin.
Naniniwala akong marangal 'yon.
Hindi ako sigurado pero sinasabi ng lahat na ipagmamalaki niya raw ako.
Siguro nga.
Gusto ko lang makitang ligtas, maayos at masaya ang mama ko.
Pero naiintindihan naming lahat na may isang porsiyento lang ng pag-asa.
Pangalawang araw pa lang ng kompetisyon at may makukuha nang mga medalya
sa rowing, swimming, wheelchair rugby at marami pang iba.
-Dito! Tom! Kaliwa! -Kaliwa!
Gumawa ka ngayon ng bagay na parang masaya kang narito ka.
Itaas mo'ng mga braso mo.
Hayun. May emosyon naman pala siya.
Nasa'n ang pangalan ko? Boom! "Gabriel George."
Oras na para sa huling wheelchair basketball qualification game.
Ukraine laban sa USA.
Kailangang manalo ng Ukraine para manatili sa kompetisyon.
Oo.
Napakadali lang.
Mabilis nagbago ang mga bagay sa nakaraang ilang mga linggo
pero ang makasama sila ditong kinakatawan ang bansa nila
nang may gano'ng katatagan, lakas, determinasyon, at propesyonalismo,
pambihira 'yon.
Kumusta tayo diyan?
Sana pakiramdam nilang tanggap sila, na sinuportahan at pinalakas sila
kasi pagkatapos ng mga larong 'to, sila 'yong mga dapat bumalik sa giyera.
At inaalala ko 'yon. Pinoproblema ko 'yon.
Napakaliit ng magagawa natin do'n
bukod sa siguruhing nagkaroon sila ng pinakakapana-panabik na karanasan.
-Pasok pala kayo sa final? -Dapat pa naming pagtrabahuhan.
Pasok kami sa final! "Oo" ang sagot!
-Ano'ng sinasabi mo? -Pagiging positibo!
Gusto kong naririnig ang tunog ng musika namin
at nakikita ang maraming watawat namin bilang suporta sa 'min.
Nakakamanghang makita ang napakalaking suportang internasyonal.
Pero lagi kong iniisip ang mga kababayan namin sa Ukraine.
Sa Ukraine, may app kaming tinatawag na "Air Alarm"
na nagsasabi sa 'min kapag may air strikes sa isang lungsod.
Hindi namin alam kung ano'ng susunod na mangyayari sa Ukraine, sa 'min.
Lahat puwedeng mangyari at susuporta kami.
At nagsisimula na tayo. Nilalaro ng Estados Unidos ang Ukraine.
Bilang aktibong mga sundalo, pumunta kami ditong may misyon.
Gusto kong gawin lahat ng posible para marinig ang Ukraine
at sabihin ang katotohanan tungkol sa sitwasyon sa Ukraine.
At diyan natatapos ang first half.
At sa lagay ngayon, talagang kontrolado ng USA.
12-6 sa break.
Baka ito na ang huling half n'yo ng basketball sa Invictus!
Pasha… 'yon ang basket n'yo.
Magaling, Vitya!
Pambihira, uuwi na 'ko.
Ako at ang asawa ko, hinihintay kami ng pusa at rabbit namin.
Hinihintay ako ng bayan ko.
'Yong kabaitang natanggap namin, 'yong suporta, imposibleng hindi kami tumugon.
At sa tingin ko, nabuksan no'n ang mga puso namin, talaga.
Pero mahirap pa rin 'yon kasi pakiramdam kong
kaya naming tanggapin 'yon tapos dapat kaming pisikal na lumayo.
Pero nakikita ko sa team members kong
nakakatulong 'to sa kapayapaan ng isip nila.
Nauubos na ang oras dito.
Nagsisimula nang kumilos bilang team ang Ukraine.
Pumasok ang tira at maayos na pinasok ni Ivan Geretsun.
Para sa team ng Ukraine na 'to,
para gawin ang ginawa nila sa gitna ng lahat ng nangyayari,
sa posibleng kalagayan ng bansa nila,
naglaro silang may dignidad, naglaro silang may tapang.
Sana lang pagkatapos ng giyera, mananatiling ligtas lahat,
malusog hangga't maaari,
at bumalik sa 'kin
kapag kaya na nila.
TAIRA
Tagapagsalin ng Subtitle: Ewygene Templonuevo