Ang likot mo, di mo namamasahe nang maigi ang paa ko.
Paumanhin, Ate.
Mukha kang di makabasag-pinggan,
pero sintigas ka ng pako.
-Ano? -Ipinagbili ko ang anak mo…
pero di man lang tinablan.
Malandi ka,
hindi mo mapasaya ang sarili mong sahab,
at gusto mong maikama ng aking Zulfikar.
Tandaan mo,
kahit pinaglumaan ko, hindi bagay sa iyo.
Matagal na kami ni Senyor Zulfikar.
Sino kayang nakasuot ng pinaglumaan?
Kay Senyor Zulfikar ang bata?
Mabuti, kung gayon.
Tamang-tama iyang asal mo sa pagdadalhan ko sa iyo.
Sa isang iglap,
mula sa pagiging tawaif, magiging puta ka na lang.
Napakaraming lalaki roon,
hindi mo na mabibilang.
Siya nga pala, hanggang saan ang kaya mong bilang?
Sasabihin ko sa iyo.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Apat.
Lima.
Anim.
Pito.
Walo.
Siyam.
-Rehana, nasaan… -Sampu.
Labing-isa.
Labing-dalawa.
Ano'ng ginawa mo?
Pinatay ko si Ate Rehana
bago pa niya ako mapatay.
Nahihibang ka na ba?
Malalaman niya ang tungkol sa atin.
Kampi ka sa akin, tama?
Mallika, pumatay ka ng tao.
Kinuha niya ang anak ko, ang Imaad ko.
Hindi ko siya pinatay,
pinarusahan ko siya.
Kampi ka ba sa akin?
Ano'ng iniisip mo?
Zulfikar, umalis na tayo rito.
Zulfikar, umalis ka na.
-Paano mo haharapin ito? -Kaya ko ito.
-Ano'ng sasabihin mo? -Umalis ka na.
-Ano'ng sasabihin mo? -Tara na.
-Balitaan mo ako. -Alis na bago ka makita.
Nag-aalala ako sa iyo.
Ate!
Satto! Phatto! Tingnan n'yo ito!
Nagpakamatay si Ate Rehana!
Ate, ang aking ina…
Ano'ng nangyari sa ina ko?
Fareedan, tara na.
Fareedan. Tara na.
Nagpakamatay siya!
Ate!
Ilang beses ko bang sasabihin?
Nagpakamatay si Ate Rehana. Inosente ako.
Kung tapos na kayo sa mga walang kuwentang tanong n'yo,
kunan n'yo ng hookah ang Senyora ng Shahi Mahal.
Makukuha mo iyon pag umamin ka.
Umamin saan, G. Burston?
Senyor Zulfikar, narito ka. Sabi ko na nga ba…
Maupo ka, Senyor Zulfikar.
Hinihintay talaga kita.
Aalis na siya.
Dito sa tala, may ebidensiya laban sa inyo ng iyong kalaguyo.
Di ko na ba ito bubuksan o…
Kung nagbigti si Rehana, bakit walang upuan o mesa sa paligid?
May mga fingerprint pa kami.
Heto.
Inosente ka.
Inosente tayo.
Makinig kayong lahat!
Mayroon nang curfew sa siyudad.
Pag may nakitang apat na taong magkakasama sa labas,
aarestuhin sila ora mismo.
Ano'ng ginagawa n'yo?
Paalis na kami, senyor.
-Kayo rin. Kilos. -Paalis na kami.
Kapag may nakitang apat na taong magkasama sa labas, aarestuhin ora mismo.
Makinig kayong lahat!
Mayroon nang curfew sa siyudad.
Kapag may nakitang apat na taong magkasama sa labas,
aarestuhin sila ora mismo.
Makinig…
Tara na, Alam.
Alamzeb, ayos ka lang ba?
Iniisip mo ang binatang nakilala mo?
Nahulog na ang loob mo?
-Alamzeb. Saima. -Opo.
Handa na ba kayo? Naku!
Buwisit, walang kuryente!
Alam mo, muntik nang mabali ang ilong ko sa dilim!
Tama na nga. Bilisan n'yo, pupunta tayo sa Khwabgah.
Araw ng kamatayan ni Senyora Rehana.
Umalis na sila. Tayo na lang ang natitira. Bilis.
Alamzeb! Bilisan mo, iha.
Senyora, ingat po. Madilim.
Mas matindi pa mag-curfew ang mga Briton kaysa sa pagpapabango ng babae.
Kaunting gulo lang,
magku-curfew na sila, at mawawalan ng kuryente.
Laging ganito sa araw ng kamatayan ni Ate Rehana.
Kahit anghel, nahihimatay pag nakikita ang kaluluwa niya!
Walang binatbat ang kuryente!
Ate…
Totoo bang narito sa Khwabgah ang kaluluwa ni Rehana?
Sa pag-ibig nagagapos ang kaluluwa ng babae, di sa mansiyon.
Puno ng pag-ibig na inihandog ni Senyor Sammi Ali ang Khwabgah kay Tiya Rehana.
-Diyos ko! -Ano'ng nangyari?
-May tumulak sa akin. -Sino?
Sabi na, narito pa siya!
Manahimik kayo!
Narito tayo para sa anibersaryo, di kasiyahan.
Bilis. Manalangin na tayo.
Sawa na yata ang Diyos na marinig akong manumpa.
Gayunpaman, ipinapanalangin kong di mapayapa ang kaluluwa mo. Amen.
Amen.
Kung tapos na ang lahat, humayo na tayo.
Sige po, Senyora.
Senyora.
Dito na ako mananatili.
Bago kayo umalis… ang susi?
Bakit?
Korte ang magpapasya.
Nais din itong kunin ng biyuda ni Senyor Sammi.
Ano naman?
Ang susi.
Pag pinanigan tayo ng korte, ibibigay ko sa iyo ang susi.
Sinabi mo na iyan dati.
Pero hindi ka tumutupad sa pangako!
Kahit mangkukulam, sa malayo nanunumpa,
-pero ikaw, inaatake mo ang bahay mo! -Sumusobra ka na, Tiya.
Dahil napupuno rin ako, habang kayo ng nanay mo, hindi!
-Isa ka lang… -Bibbo!
Pareho n'yo akong tinanggalan ng kasiyahan.
Ayaw n'yo akong sumaya!
Kahit ano'ng gawin mo, Mallika,
kukunin ko ang susi sa iyo!
Ako ang magiging senyora, ako!
At wala kang magagawa!
Diyos ko. Sumasakit ang ulo ko sa away ng magkakapatid na ito.
Buti at alila ako ng senyora.
Kung kapatid niya ako, aawayin din ako.
Pero kanino ba talaga ang Khwabgah?
Kay Waheeda o sa senyora?
Wala sa kanila.
Pag-aari iyon ng anak ni Ate Rehana, si Fareedan.
Mali ang ginawa ng senyora kay Fareedan.
Pinalayas siya sa sarili niyang bahay.
-Pero bakit? -Anong bakit?
Kung narito siya, may karapatan siya,
kukunin niya ang Khwabgah… at magiging Senyora!
Buhay pa siya?
Nadarama ng puso kong buhay siya at babalik siya.
Pagbalik niya, masayang panoorin iyon.
Wawasakin niya ang Shahi Mahal.
Paanong wawasakin?
Pinatay ni Mallika ang ina, papatayin din niya ang anak.
Satto, wag ka ngang magsabi ng kalokohan.
Igalang mo ang senyora.
Oo nga, Satto, sobra ka!
Bakit ka nagdala ng ibang dalaga…
Ako ay mahahalintulad sa buwan Bakit ka nagdala ng ibang dalaga, mahal?
Pagbati, Ate Lajjo.
Pagbati, Bibbo.
-Buweno, Ate. Ano… -Kumusta ang hitsura ko?
Sabihin mo.
Ano'ng masasabi ko?
Hihiramin ko sana ang sari…
Hindi. Di ko maibibigay itong sari na ito sa iyo.
Regalo ni Zorawar ang sari na ito. Inangkat na georgette ito.
Mukha raw akong dalagang Ingles kapag suot ko ito.
Miss Lajjo. Miss Lajjo.
Miss Lajjo.
Mahal niya talaga ako.
Alam mo ang regalo niya?
Itong mamahaling Iranian emerald.
Ano pa'ng regalo niya?
Itong mga hikaw!
-At saka? -At…
Noong nakaraan, binilhan niya ako ng eroplano.
Diyos ko! Eroplano?
Ilang tao ang kasya roon?
Ate Lajjo…
gaano mo katagal lolokohin sarili mo?
Di si Senyor Zorawar ang nagregalo ng sari na ito,
si Mama. At ako ang nagregalo ng hikaw mo.
Kung sumasaya ang puso ko sa kasinungalingan, hayaan mo na lang.
Bakit nangungutya ka pa?
Di ako nangungutya, nag-aalala ako sa iyo.
Buong araw kang lasing
at mag-isa sa kapehan.
Di ako mag-isa, kasama ko si Zorawar.
Wala na si Zorawar.
Sabi ni Senyor Wali, may kalaguyo siyang maharlika. Kalimutan mo na siya.
Maghanap ka ng ibang sahab.
Ang sahol magsalita ng tawaif na gaya mo.
Hindi ipinagbibili ang pag-ibig ko.
-Aalis na ako. -Papunta saan?
Kay Zorawar, saan pa ba?
Ate Lajjo!
Bibbo, Mallika.
Nasaan ang Jannat-ul-Firdaus, Jumman? Apat na bote dapat.
Dalawa muna. Sa Biyernes na iyong iba.
Wag mong kalimutan, ha? Lagot ako.
Wag kang mag-alala.
May bagong mabangong pabango. Sandali.
Taufeeq, ibigay mo iyong bagong pabango.
-Sige. -Sige, sige.
-Maligayang pagdating, senyor. -Sumainyo ang kapayapaan.
Alam mo ang pabangong ito?
Jannat-ul-Firdaus. Dito iyan binili.
Alam mo ang pabango. E, ang panyo?
Mukhang pag-aari ng magandang dalaga.
Paano mo nalaman?
Di ka mahuhulog sa kamukha ko.
Nga pala, nagsisimula sa "T" ang pangalan niya.
Hindi ang dalaga, ang manunuyo.
Nangungulila siya, tulungan mo siya sa pag-ibig niya.
Saan niya mahahanap ito?
Kahit saan sa Lahore.
Lahat ng mga maharlika at mga tawaif, ganito ang gamit na pabango.
Marami sila. Sobra!
Teka… Ano'ng nangyari? Senyor!
Bakit mo ninakaw ang panyo?
Hindi, ibabalik ko ito.
Sa senyorita ko ito.
Pag bumalik ang ginoo, wag mong sasabihin ang tirahan namin.
Tapat ako sa Shahi Mahal.
Di ko sasabihin ang tirahan ko sa kanila, lalo sa inyo.
Wala akong makita
Maliban sa iyo
Sino itong "sa iyo"?
Ang taong mukhang bumihag sa puso ko.
At panyo.
Uy, matagal ko nang hinahanap iyan.
-Saan mo nakita? -Tangan ng ginoo.
Nasa tindahan siya ng pabango, ipinagtatanong ka.
-Kulot na buhok… -Oo.
-Maputlang balat… -Oo.
-Malalim na mga mata. -Oo.
-Nakita mo siya? -Oo.
Ay, ang palad mo!
Alamzeb, tama na iyan.
Pag nalaman ng senyora, lagot ka.
Di takot sa kamatayan ang pag-ibig
Lagpas sa kamatayan ang tunay na pag-ibig
Kalaban ang dapat mawala.
Heto. Itago mo ang panyo mo.
Maingat kong ibinurda iyan, pero sinira ng ginoo mo.
Nilagyan niya ng "T. "
"T" ang simula ng pangalan niya.
T para sa Tahir, o Tauseef, o Turaab,
o Turaaz, o Taj…
T para sa Tajdar?
Tajdar… Alamzeb…
Alamzeb…
Tajdar…
Mama!
Ate! Ate ang itawag mo sa akin!
Di ko na uulitin.
Kung tatawagin akong ina ng dalagita,
wala nang magkakagusto sa akin.
Naiinggit ka ba sa kagandahan ko, kabataan ko…
Mama?
Tiya.
Ano'ng ginagawa mo?
Pag nalaman ng senyora na iniipit mo ang dibdib ng anak…
Anak ko siya.
Gagawin ko gusto ko.
Ang nag-iisang anak mo.
Kahit paano, alalahanin mo siya.
Kung may puso siya, baka inalala nga niya ako.
Malupit siya.
Lason ang lumalabas sa bibig niya.
Tiya.
Di nito mapipigilan ang mga pangarap niya.
Kasalanan din ang pagpikit-mata sa kawalang-katarungan.
Wag kang matakot. Kakausapin ko ang senyora. Malinaw?
Hindi, Ate.
Laban ko ito.
Ako mismo ang lalaban.
Saba, dalawang buwan na akong hindi pumupunta sa Heeramandi.
Ipaintindi mo sa kanya.
Pangako, kahit kailan, di na ako gagalaw ng taga-Heeramandi!
-Isa pa pala… -Utang na loob.
Maririnig lang ang "oo" ko sa kasal
pag suot ko na ang Rusong diyamante.
Senyorita, kumuha na ako ng 25-carat na diyamante.
Gusto mo…
Lajjo, bakit ka narito?
Anong bakit ako narito?
Hindi ko kayang di ka nakikita.
Bakit hindi ka pa dumadalaw uli?
-Dapat… -Dapat ano?
-Kasi… -Tama si Bibbo.
Kalaguyo mo ang babaeng ito, tama?
Patingin.
Wala akong kalaguyo.
Nobya ko si Saba Rehmani at pakakasalan ko siya.
Kung gayon, magpakasal din tayo. Mag…
Magpapakasal tayo.
Unang pagkakataong magkakadalawang asawa ang isang nawab.
Saan ang ating honeymoon?
Sa London? Sa Paris?
Mag-usap tayo sa labas, puwede? Mag-usap tayo sa labas.
Binabati kita, Saba!
Halika. Halika.
Kailan ang kasal?
Sasabihan ka ni Ustaad. Wag kang mag-alala.
-Marami akong aasikasuhin. -Siyempre. Sige.
Dapat magkaiba kami ng suot.
-Sige. Bahala ka. -Mag-eeroplano ba tayo?
Anong klaseng biro ito? Zorawar?
Zorawar!
Zorawar, ayos ka lang?
Ayos lang. Ikaw?
Zorawar!
Pero… Zorawar!
Saba.
Pasensiya na. Kakaiba ang mga taga-Heeramandi.
-Lasing siya, wala sa huwisyo. -Zorawar!
Zorawar!
Napakaganda niya!
Puwede nang hubarin itong alahas?
Pagmamasdan pa kita.
Susuotin mo iyang lahat sa pagpapasinaya sa iyo.
Ayokong mapasinayaan.
Limang lakh lang ang alahas. Ang asal… sampung lakh!
Uttam Kashi, ipakita mo sa amin ang iba pa.
Sige po, Senyora. Heto.
Diyamante mula sa Russia.
Kukumpletuhin niyan ang kagandahan niya.
Talagang nakakamangha ito.
Nabili na iyan. Ihahatid ko na lang.
-Sino'ng bumili? -Si Senyor Zorawar.
Para sa kanyang nobya.
Ikakasal si Senyor at di niya sinabi sa iyo?
Narito si Ustaad para sa imbitasyong
magtanghal sa kasal.
Sasayaw ka sa kasal? Kahihiyan iyon para sa iyo.
Hayaan mo siya, Bibbo.
Ngayong wasak na ang puso niya,
ganap na siyang tawaif.
Hindi, Mama.
Ako ang sasayaw sa kasal, hindi si Ate Lajjo.
Bakit ka naiinggit sa akin?
Senyor ko iyon, kapwa ko asawa ang naroon, at ikaw ang sasayaw?
Hindi puwede.
Magtutungo ako roon nang napakaganda…
na mapapasabi si Senyor Qazi ng,
"Lajwanti,
tinatanggap mo ba si Senyor Zorawar bilang iyong asawa?"
"Opo. "
Magaling ka, Uttam Kashi.
Nais mong ipagpalit sa bato
ang dangal ng Shahi Mahal.
May tradisyon tayo rito.
Di kailanman magsusuot ng belo o mumurahing diyamante ang isang tawaif.
-Zorawar! -Saif Siddiqui!
-Binabati kita sa kasal mo. -Papuri sa Diyos.
Napakahusay, kapatid.
Ang saya-saya ko. Ikinasal ka rin.
Katapusan na ito ng kalokohan mo.
May mga nawab bang natigil sa kalokohan?
Narito si Lajjo. Ano'ng gagawin natin?
-Papasukin mo. -Sige.
Mga kaibigan, tara na't magdiwang!
Magdiwang!
Halika.
-Halika. -Tara.
Pinagtanghal mo si Lajjo rito ngayon,
sana di siya gumawa ng eksena.
Sige
Wasakin mo ang puso ko
Sige
Wasakin mo ang puso ko
Sige
Diyos ko
Sige
At ipakasal mo ako sa kalungkutan
Sige
Wasakin mo ang puso ko
Sige
Wasakin mo ang puso ko
Sige
Wasakin mo ang puso ko
Ang puso kong walang muwang…
Ikaw ay kagalang-galang
Kagalang-galang
Ako ay kahiya-hiya
Sige at iwan mo ako
Iwan mo ako
Sige
Wasakin mo ang puso ko
Sige
Wasakin mo ang puso ko
Sige
At ipakasal mo ako sa kalungkutan
Ipakasal mo ako sa kalungkutan
Sige
Wasakin mo ang puso ko
Aking…
Lajjo,
alam mong
may tradisyon ang Heeramandi
na di maaaring umalis ang tawaif nang di natatapos ang sayaw.
Sige na.
Tapusin mo ang sayaw.
Sige na!
Noon,
kahit di kami nauunawaan ng mga nawab,
pinapalakpakan nila ang pagtatanghal namin.
Buweno.
Ako ang nagpalaki sa kanya mula noong anim na taon siya.
Ipinapakita ng mga pagkakamali niya na di ko siya napalaki nang tama.
At gumawa siya ng napakalagim na pagkakamali.
Nahulog ang loob niya, kahit na siya ay tawaif.
Narito ako para humingi ng paumanhin, Senyor.
Pinapatawad kita.
Makakaalis na kayo.
Nanghingi ako ng tawad sa mali niya.
Kung manghihingi ka ng tawad sa kabastusan mo,
aalis na kami.
Gusto mo akong humingi ng tawad sa isang tawaif?
Dapat nga ay isipin niyang pabor sa kanya ang kabastusan ko.
Di siya nararapat sa mansiyon ko, pero hinayaan ko siya sa kama ko.
Mapalad siya
na sinampal ko siya.
Mapapalad na tao lamang ang napaparusahan ng isang
Senyor Zorawar Ali Khan, Mallika.
Bastos ka at walang paggalang.
Walang kahit anong marangal sa iyo.
Ipinahiya mo siya sa harap ng…
Ikaw ang namahiya sa kanya.
Wala nang mas nakakahiya pa sa paglaki sa Heeramandi!
Mayroong… ipinapanganak doon…
At nakatadhana iyon sa iyo…
Umayos ka, tawaif!
Qutubuddin!
Ikaw ba ang magsasabi sa kanya o ako na?
Utang na loob, Mallika.
Masayang okasyon ito. Wala kang sasabihin.
Dalawampu't anim na taon na akong tahimik.
Hindi na ngayon.
Ipinagmamalaki mo ang lahi mo, hindi ba, Zorawar?
Makinig ka ngayon.
Isa kang sampid.
Nagmula ka sa isang bahay-aliwan.
Dugo ng tawaif ang dugo mo.
Ikaw ang ilehitimong anak ng tawaif na si Mallika.
Mallika!
Ang tunay na lalaki, magalang ang pagtingin sa kababaihan.
Ngunit itinaas mo ang palad mo.
Kinuwestiyon mo ang lahi ko.
Ano'ng patunay mo na anak mo ako?
Humingi ka ng pruweba sa ama mo.
Tanungin mo ang iyong ina
kung paano kinuha ni Qutubuddin ang sanggol kong anak
mula sa akin 26 taon na ang nakalipas.
Walang ni isang gabi
na hindi ako naluha sa kakaisip sa iyo.
Ilang taon na akong namimighati sa pagkawala ng anak ko.
At ngayon, namimighati akong ikaw ang anak ko!
Lajjo.
Mahalaga sa akin ang pag-ibig mo.
Tingnan mo siya sa huling pagkakataon.
Marami ka nang nainom.
Iqbal, ingat sa pagmamaneho.
-Paumanhin po. -Lajjo, ayos ka lang?
Lajjo.
Lajjo?
Lajjo…
Iqbal! Iqbal, bilisan mo.
Bakit po, Senyora?
Wala na si Lajjo.
Walang dapat sambahin kundi si Allah At si Muhammad ang propeta Niya
Mabuti ang Diyos, Mabuti ang Diyos
Saksi akong walang ibang Dapat sambahin kundi si Allah…
Dito nagtatapos ang kuwento ng pag-ibig ng isang tawaif.
Waheeda, nakalimutan mo ang singsing.
Sige.
Mag-uumaga na.
Paliguan natin siya?
Magpapaalam na tayo, Ate.
Oo.
Di tayo namamaalam sa tawaif, pinalalaya natin sila.
Lumalaban ang mga tao para lumaya. Ang tawaif, lumalaya… sa kamatayan.
Di tayo nagdadalamhati sa kalayaan,
ipinagdiriwang natin ito.
Binabati kita sa kalayaan mo, Lajjo.
Nais namin ang kalayaan
Kahit ano'ng kapalit, nais naming maging malaya
Nais namin ang kalayaan
Kahit ano'ng kapalit, nais naming maging malaya
Nais namin ang kalayaan
Kahit ano'ng kapalit, nais naming maging malaya
Nais namin ang kalayaan
Kahit ano'ng kapalit, nais naming maging malaya
Nais namin ang kalayaan
Nakikiramay ako.
Naaalala mo ako?
Kamukhang-kamukha ni Ate Rehana.
Parehong mata, parehong mukha.
Ang Fareedan ko.
Oo… ang Fareedan mo.
Bakit ka naparito?
Alaala ng kabataan.
Bumisita ako.
Siyam na taon lang ako nang ipagbili mo.
Sa kabila ng maraming taon, dinala ako ng galit ko sa pintuan mo.
Pintuan ito ng Shahi Mahal.
Pader ng Shahi Mahal.
Nakalagpas ka sa pintuan,
pero hindi sa pader.
Hindi tinatawid ang mga lumang pader.
Pinapabagsak sila.
-Fareedan, di ito ang oras… -Singsing ito ng ina ko.
Lagi niyang suot.
Marami akong kukunin sa iyo.
Sisimulan ko rito.
Narito ako para sa libing,
titiyakin kong dahil sa akin ang susunod.
Pangako iyan.
Nagsalin ng Subtitle: Jessica Ignacio