Ρίξε κι άλλο ξύλο στη φωτιά.
Εδώ, μια χαρά.
Ναι.
Πρόσεχε.
Ωραία είναι.
Αυτή η ιστορία δεν αφορά εμένα.
Αφορά ένα παιδί που εξαφανίστηκε.
Το δικό μου παιδί.
Όλη μου τη ζωή την έψαχνα.
Δεν ήξερα τι της συνέβη.
Απλώς εξαφανίστηκε.
Ήταν ένα μακρύ, δύσκολο ταξίδι.
Γιατί το θέμα είναι
ότι η υπόθεση της κόρης μου δεν ερευνήθηκε ποτέ.
Κι αυτό με εξόργιζε.
Μα ο θυμός κινητοποιεί.
Πλέον είμαι αποφασισμένη να τη βρω ζωντανή.
Κι ας γυρίσω τον κόσμο όλο γι' αυτό.
Τίποτα άλλο δεν σε κρατάει, μόνο ο θυμός.
Δεν χρειάζεται τροφή, δεν χρειάζεται ύπνο.
Μπορεί να σε σκοτώσει.
Αν θες να πετύχεις κάτι, θύμωσε.
Θα υπάρξει απάντηση.
Θα τη βρω.
ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ: Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΗ ΚΟΡΗ
ΓΚΛΟΣΤΕΡ, ΜΑΣΑΧΟΥΣΕΤΗ
Πάρε τον δυνατό εσύ.
-Εντάξει; -Ναι.
Έτοιμος.
ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΤΕΡΚΑΝΙΑΝ
Γνώρισα τον Εντ το '91. Με τον παλιομοδίτικο τρόπο, σε μπαρ.
ΚΑΘΙ ΤΕΡΚΑΝΙΑΝ
Η Κάθι φορούσε τη στολή της. Δούλευε ως νοσοκόμα στη Νέα Ορλεάνη.
Έφυγε από το μπαρ, και κανείς μας δεν περίμενε να ξαναβρεθούμε.
Τρεις μέρες μετά ξανασυναντηθήκαμε, κι έκτοτε είμαστε αχώριστοι.
Παραιτήθηκε, νοίκιασε ένα τροχόσπιτο,
φόρτωσε τα πράγματά της και τον σκύλο της
και ήρθαμε από τη Νέα Ορλεάνη σε αυτό το σπίτι στη Μασαχουσέτη.
Στη διαδρομή, σταματήσαμε στο παρεκκλήσι του Πανεπιστημίου Βιρτζίνια
να παντρευτούμε. Γνωριζόμασταν δύο μήνες.
Αυτό έγινε πριν από 32 χρόνια.
Ήμασταν ήδη έναν μήνα παντρεμένοι
όταν ανέφερε ότι είχε παιδί,
το οποίο είχε δώσει για υιοθεσία.
Μια ζωή στεναχωριέμαι που το έκανα αυτό,
που το επέτρεψα να συμβεί και στις δυο μας.
Ήταν το πιο όμορφο μωρό που είχα δει.
Τελείως φαλακρό.
Όμορφα μάτια.
Ήμουν μόλις 16 ετών όταν απέκτησα την κόρη μου το 1974.
Και άρχισα να συνειδητοποιώ ότι θα έπρεπε να της αλλάζω πάνα.
Θα έπρεπε να τη μάθω να τρώει.
Όλα όσα κάνει ένας ενήλικας. Δεν ήμουν σίγουρη ότι μπορούσα.
Ήμουν πολύ ευάλωτη,
και η μητέρα μου με στρίμωξε.
και είπε "Πρέπει να τη δώσεις για υιοθεσία.
Δεν μπορείς να τη φροντίσεις.
Δεν ξέρεις τι κάνεις".
Δεν είχα τρόπο να αποδείξω ότι άξιζα το παιδί μου.
Και πείστηκα να…
Θα αποκτούσε τους καλύτερους διαθέσιμους γονείς
αν την έδινα όσο ακόμα ήταν βρέφος.
Αν αυτό μόνο μπορούσα να της προσφέρω, θα το έκανα.
Της άξιζε.
Κι απλώς έκανα πίσω.
Κι έβαλα την κόρη μου
στο σύστημα υιοθεσιών στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια,
για να έχει μια καλύτερη ζωή.
Ήταν μόλις εννέα μηνών.
Την είχα πάντα στο μυαλό μου.
Αλλά ήταν κλειστή υιοθεσία,
οπότε δεν ήξερα τι της συνέβη. Δεν ήρθε ποτέ να με βρει.
Τριάντα πέντε χρόνια μετά, το 2010,
έλαβα γράμμα από το γραφείο υιοθεσιών.
Νόμιζα ότι το γράμμα θα έλεγε πως η κόρη μου με ψάχνει.
Και σκέφτηκα "Απίστευτο. Συμβαίνει όντως".
ΝΟΡΦΟΛΚ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
Αντ' αυτού, έμαθα ότι η κόρη μου εξαφανίστηκε πριν από 21 χρόνια,
το 1989, όταν ήταν 14 ετών.
Και μου είπαν ότι ένα αταυτοποίητο πτώμα που βρέθηκε δίπλα σε ένα χωράφι…
ίσως είναι της κόρης μου.
Έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου.
Και το γραφείο υιοθεσιών μού λέει αμέσως
ότι πήγε να τους μιλήσει ένας ντετέκτιβ για το αγνώστου ταυτότητας πτώμα
κι ότι η αστυνομία χρειάζεται το DNA μου για να το ταυτοποιήσει.
ΛΗΨΗ ΠΡΟΦΙΛ DNA
Έτσι, τους έδωσα το DNA μου,
και μου είπαν ότι έπρεπε να περιμένω λίγο καιρό.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Ήταν ήδη 21 χρόνια αγνοούμενη όταν με βρήκαν.
Δεν μπορούσα να κάτσω στον υπολογιστή να περιμένω να επαληθεύσει το DNA μου
ότι ήταν δικό της το πτώμα.
Επικοινώνησα με την αστυνομία και το γραφείο υιοθεσιών.
Αλλά δεν μου έλεγαν ποιο ήταν το όνομα της κόρης μου,
από πού εξαφανίστηκε.
Την είχα δώσει, δεν μου έπεφτε λόγος.
Δεν μπορώ να πω "Είναι κόρη μου".
Δεν έχω δικαίωμα να το κάνω αυτό.
Κι αυτό με έκανε να πω "Θα μάθω μόνη μου για την κόρη μου".
Ήξερα μόνο την ημέρα γέννησής της.
Έτσι, είπα στον Έντι
"Ψάξε στον υπολογιστή αγνοούμενα παιδιά με κοντινή ημερομηνία γέννησης".
Ούτε δέκα λεπτά αφού άρχισα να ψάχνω στην ιστοσελίδα,
βρήκα ένα αγνοούμενο άτομο με την ίδια ημερομηνία γέννησης.
Τις 23 Ιουνίου 1974.
Ήταν η πρώτη στη λίστα με τα αγνοούμενα άτομα
της Αστυνομίας του Μίσιγκαν.
Την είχα ονομάσει Αλέξις Μιράντα Μπάτζερ.
Έμαθα ότι το όνομά της άλλαξε σε Όντρια Μισέλ Μπόουμαν.
ΧΑΘΗΚΕ ΣΤΟ ΧΑΜΙΛΤΟΝ
Και έμαθα ότι ζούσε στο Χάμιλτον του Μίσιγκαν.
ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 1989
ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΗ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΟΝΤΡΙΑ ΜΠΟΟΥΜΑΝ
Κοιτάζοντάς τη, σκέφτηκα "Δεν την ξέρω.
Εγώ θυμάμαι ένα βρέφος".
Αλλά όταν άρχισα να κοιτάω τα μάτια της και…
Μου μοιάζει. Είναι δική μου. Η κορούλα μου.
Προσπάθησα να τη βρω ψάχνοντας στο ίντερνετ.
Δεν βρήκα πουθενά ούτε αυτήν ούτε τους ανάδοχους γονείς.
Τίποτα.
Αποφάσισα να φτιάξω στο Facebook τη σελίδα "Βρείτε την Όντρια Μ. Μπόουμαν".
Γιατί ήξερα ότι τα παιδιά αναζητούν τους πρώην συμμαθητές τους.
Σηκώσω τα μανίκια να πιάσω δουλειά.
Γιατί δεν φορτώνει;
Δεν είχα ιδέα από υπολογιστές στην αρχή.
"Καλώς ήρθατε, μέλη.
Αν κάποιος από εσάς ήταν στενός φίλος της Όντρια,
ας επικοινωνήσει.
Στείλτε μας προσωπικό μήνυμα
στη σελίδα στο Facebook. Ευχαριστούμε".
ΒΡΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΝΤΡΙΑ Μ. ΜΠΟΟΥΜΑΝ
Και ξαφνικά το πράγμα πήρε μπρος.
ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΣΟΥ
ΓΕΙΑ, ΕΙΜΑΙ Ο ΤΖΟΝ
ΓΝΩΡΙΖΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΣΟΥ
ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ
ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΧΟΛΙΚΟ
ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ
Επικοινώνησα αμέσως με την Κάθι για να της δώσω περισσότερες πληροφορίες.
Υιοθετήθηκε από την Μπρέντα και τον Ντένις Μπόουμαν.
Την αγαπούσαμε πολύ στην οικογένεια.
Η Μπρέντα είναι ξαδέρφη του άντρα μου.
Πήγαμε στο ίδιο σχολείο, στο Μασκίγκον του Μίσιγκαν.
Η Μπρέντα ήταν αρκετά ήσυχη
και κάπως κλεισμένη στον εαυτό της.
Η Μπρέντα και ο Ντένις γνωρίστηκαν όταν ήταν στο λύκειο.
Και ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλον.
Πρέπει να ήταν το πρώτο αγόρι της Μπρέντα.
Ναι. Όταν αποφοίτησε από το λύκειο,
ο Ντένις ήταν στο Ναυτικό.
Αλλά πριν πάω να υπηρετήσω,
το είχα πει στην Μπρέντα.
Την ήξερα ήδη έναν χρόνο τότε.
Της είπα "Όταν τελειώσω την εκπαίδευση
και βγω με άδεια, θα δεχτείς το δαχτυλίδι που θα σου δώσω;"
Κατάλαβα μόλις τη γνώρισα ότι ήταν η γυναίκα της ζωής μου.
Παντρευτήκαμε το '71.
Τον μετέταξαν στο Σαν Ντιέγκο.
Μείναμε εκεί έξι μήνες.
Και μπορούσα να επιλέξω θέση υπηρεσίας.
Ήρθαμε στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια.
Προσπαθούσαν να κάνουν παιδιά.
Και τότε μου είπαν ότι υπήρχε δίδελφυς μήτρα.
"Οι πιθανότητες να μείνεις έγκυος είναι ελάχιστες".
Και τότε κάναμε αίτηση για υιοθεσία.
Και μας πήρε…
Ούτε που ξέρω πόσα χρόνια.
Η κοινωνική λειτουργός πήρε ένα πρωί και είπε
"Έχουμε ένα μωρό για εσάς. Πέντε μηνών".
Την επόμενη μέρα λέει "Μπρέντα, έκανα λάθος".
Λέω "Δεν μας τη δίνετε;" Λέει "Είναι δέκα μηνών".
Λέω "Εντάξει".
Υιοθετήσαμε την Όντρια.
Δεν μπορούσα να κάνω παιδιά, κι έγινε το θαύμα και υιοθετήσαμε.
Πάντα ήταν το κοριτσάκι του μπαμπά.
Ήταν το πιο γλυκό παιδί που υπήρξε ποτέ.
Ναι, η Όντρια ήταν ένα γλυκό κοριτσάκι,
ένα δώρο Θεού για την οικογένεια που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά.
Η Μπρέντα κι ο Ντένις μετακόμισαν κάποια στιγμή από τη Βιρτζίνια
στη δυτική πλευρά του Μίσιγκαν.
ΧΑΜΙΛΤΟΝ, ΜΙΣΙΓΚΑΝ
Το Χάμιλτον είναι ένα μικρό μέρος.
Είναι μια ήσυχη, βαρετή πόλη…
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ 3.620
…κοντά στο Χόλαντ.
ΧΟΛΑΝΤ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ 34.024
Δεν συμβαίνει τίποτα κακό στο Χάμιλτον.
Βασικά, ένα βενζινάδικο, πολλές εκκλησίες, το σχολείο κι ένα μπακάλικο.
Αυτό ήταν το Χάμιλτον τότε.
Ζωή σε μικρή πόλη. Όλοι ήξεραν τα πάντα για όλους.
Ο εκκλησιασμός ήταν υποχρεωτικός.
Αν δεν έκανες ό,τι έκαναν όλοι, σε έβλεπαν με άλλο μάτι.
Η Μπρέντα κι ο Ντένι πήγαιναν κάθε Κυριακή.
Και οι δύο δίδασκαν στο κατηχητικό,
κι ήθελαν μια μεγαλύτερη οικογένεια.
Μετά από κάποια χρόνια, ένιωθα διαρκώς αδιαθεσία.
Ο Ντένι γύρισε μια μέρα κι έφερε ένα τεστ εγκυμοσύνης.
Και είπα "Ναι, καλά. Έχουμε μια 13χρονη υιοθετημένη κόρη".
Αλλά σηκώθηκα μες στη νύχτα και είπα "Ας το κάνω".
Και μετά…
Ήταν η Ημέρα του Πατέρα.
Γυρνάω στο κρεβάτι και λέω "Ξύπνα, μπαμπάκα".
Η Όντρια ξετρελάθηκε όταν γεννήθηκε η Βανέσα.
Υπέροχα. Είχαν πλέον οικογένεια.
Το 1989 η Όντρια πήγαινε στο λύκειο.
Το λύκειό μας ήταν μικρό.
Ήταν σφιχτοδεμένη κοινότητα, όπως κι η πόλη.
Υπήρχαν οι αθλητικοί τύποι, υπήρχαν τα χριστιανόπουλα,
υπήρχαν κάποιοι μαστούρηδες,
αυτοί που τους απέφευγαν όλοι, τα μηδενικά.
Εγώ ήμουν από τους ανεπιθύμητους.
ΤΖΕΝΙΦΕΡ ΤΖΟΟΥΝΣ
Τι απαίσια μαλλιά η δεκαετία του '80!
Θυμάμαι ότι λουζόμουν αποβραδίς,
ψέκαζα τα μαλλιά με λακ και τα έφτιαχνα, τα κατσάρωνα,
τα ξαναψέκαζα, και το πρωί πάλι τα ίδια.
Τα μαλλιά μας ήταν πολύ φουσκωτά. Απαίσια.
ΤΖ. ΚΕΜΠΚΕΡ - ΟΝΤΡΙΑ - ΚΙΜ ΠΕΪΝ
Η Όντρια είχε πολλή πλάκα.
Μας θυμάμαι στο σπίτι της,
στο δωμάτιό της, να ακούμε Σίντι Λόπερ και Μαντόνα.
Και, φυσικά, δυναμώναμε την ένταση
κι αρχίζαμε να χορεύουμε,
να τραγουδάμε το "Girls Just Want to Have Fun".
Η Όντρια ήταν πολύ εξωστρεφής.
Ως επί το πλείστον, η Όντρια ήθελε να είναι με κόσμο.
Είχε πλάκα.
Θυμάμαι να κάνουμε παρέα στο σχολείο.
Θυμάμαι το χαμόγελό της.
Το θυμάμαι.
Έκανε τα αδύνατα δυνατά για να σε ευχαριστήσει.
Θα την έλεγα χαμαιλέοντα. Άλλαζε ανάλογα με το ποιον είχε απέναντί της.
Ίσως αυτό να της προκάλεσε κάποια προβλήματα σε κάποιες σχέσεις,
γιατί προσπαθούσε πολύ να προσαρμοστεί,
άλλαζε τη συμπεριφορά της κι αυτά που έλεγε,
υιοθετούσε του άλλου.
Απλώς ήθελε να είναι αρεστή, όπως όλοι μας.
Θα έλεγα ότι ήταν μια φυσιολογική έφηβη.
Δεν ήταν καλή μαθήτρια.
Αντιμιλούσε στους καθηγητές καμιά φορά.
Ήταν μια φυσιολογική έφηβη.
Αλλά όταν έγινε 12, 13,
ήταν σαν να γύρισε κάποιος διακόπτης.
Άρχισε ξαφνικά να το σκάει από το σπίτι.
Να παίρνει ναρκωτικά από συμμαθητές της.
Να κλέβει διάφορα από μαγαζιά, να λέει ψέματα.
Μια μέρα θύμωσε με τη γυναίκα μου κι έριξε μπουνιά στο τζάμι της πόρτας.
Την πήγαμε σε ειδικούς, και τι δεν κάναμε.
-Τη μέρα που εξαφανίστηκε η Όντρια… -Ναι;
Θυμάστε τι συνέβη;
Ο Ντένι την είχε πάει σχολείο το πρωί. Είχε πρόβα με την μπάντα.
Μετά πήγε και την πήρε.
Και η Όντρια ήταν σιωπηλή.
Έπρεπε να πάω στη δουλειά. Δούλευα απογευματινή στο Λίνκολνσαϊρ.
Φασκιώσαμε το μωρό και το πήραμε μαζί,
για να μη βρει δικαιολογία η Όντρια ότι δεν διάβασε γιατί πρόσεχε το μωρό.
Ο Ντένι με άφησε στη δουλειά.
Όταν γύρισα σπίτι,
μπήκα από την μπροστινή πόρτα.
Ήταν ξεκλείδωτη.
Έβαλα μέσα το μωρό και το ξάπλωσα στον καναπέ.
Ανέβηκα επάνω.
Τη φώναξα.
Η πόρτα του δωματίου μας, την οποία κλειδώναμε, ήταν ανοιχτή.
Είχαμε κάτι μικρές τσάντες ταξιδιού.
Ήταν σετάκι, κι η μία έλειπε.
Είχαμε πάρει λεφτά από την επιστροφή φόρου.
Κάποια ήταν στην τράπεζα, αλλά είχαμε και μετρητά.
Κρυμμένα σε φάκελο στο συρτάρι.
Τα είχε πάρει.
Είχε πάρει μέχρι και τα ψιλά από τον κουμπαρά του μωρού.
Και το μοβ μπουφάν της.
Τηλεφώνησα αμέσως στην αστυνομία και είπα "Το παιδί μου αγνοείται".
Ήρθαν, μπήκαν μέσα, πήραν κατάθεση.
Είχε φύγει.
ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΕΡΙΦΗ ΑΛΕΓΚΑΝ ΣΥΝΟΨΗ
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΠΙΤΙ ΕΛΕΙΠΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΜΑΖΙ ΚΑΙ 100 ΔΟΛΑΡΙΑ
Τις πρώτες μέρες αφότου η Όντρια δηλώθηκε εξαφανισμένη,
ο κόσμος την έψαχνε.
Ψάχναμε διαρκώς.
Δανειζόμασταν αμάξια και τριγυρνούσαμε τη νύχτα μ' αυτά
για να μην αναγνωρίσει το αμάξι μας.
Υπήρχαν αναφορές ότι την είδαν στο Χόλαντ και σε τριγύρω περιοχές.
Κόσμος έπαιρνε και έλεγε ότι την είδε σε πίστα για πατίνια, σε παντοπωλεία.
Ένας οικογενειακός φίλος είπε ότι την πέτυχε στην ουρά του ταμείου,
ότι είχε κάνει ντεκαπάζ
και ότι θα μπορούσε να είναι έγκυος, έτσι όπως την είδε.
Υπήρχαν αναφορές ότι δούλευε στη βιομηχανία ψυχαγωγίας ενηλίκων
στην Ιντιάνα.
Είχα ακούσει ότι πήγε εκεί όπου έκαναν στάση φορτηγά,
έπεισε έναν φορτηγατζή να την πάρει μαζί του
και πήγε να ζήσει κάπου αλλού.
Αυτή ήταν η επίσημη εκδοχή, ότι το είχε σκάσει.
Το πρόβλημα ήταν ότι δεν υπήρχαν άλλα στοιχεία.
Δεν υπήρχαν πληροφορίες. Δεν υπήρχε κάτι άλλο να ερευνηθεί.
Χάθηκαν τα ίχνη της.
Έφευγα από τη δουλειά στις 11:30 ή όποτε, και…
Και τριγυρνούσα στους δρόμους και την έψαχνα.
Και κάποια στιγμή ο Ντένι είπε "Πρέπει να σταματήσεις".
"Έχεις ένα μωρό στο σπίτι. Πρέπει να σταματήσεις".
Ήμασταν δυο απαρηγόρητοι γονείς, η κόρη μας αγνοούνταν.
Η Όντρια εξαφανίστηκε. Είχε φύγει.
Είχε χαθεί.
Έτσι ήταν την τελευταία φορά που την είδα.
Πολύ χαριτωμένη. Με όμορφα μάτια. Θεέ μου.
Μου λείπει αυτό το κοριτσάκι.
Όταν έκανα την Αλέξις, το είχα σκάσει.
Η μητέρα μου ήταν βίαιη.
Με είχε χτυπήσει πάρα πολλές φορές.
Δεν άντεχα άλλη σωματική κακοποίηση
και το έσκασα για τη Νέα Ορλεάνη μόνο με τα ρούχα που φορούσα.
Ήμουν 14.
Έμεινα έγκυος κάπου έναν χρόνο αργότερα.
Και η Αλέξις ήταν 14 όταν το έσκασε.
Το να το σκας θεωρείται παραβατική συμπεριφορά.
Δεν ψάχνουν τα παιδιά που το έχουν σκάσει.
Δεν με έψαξαν.
Άρα ξέρω ότι η αστυνομία δεν την έψαξε τη δεκαετία του '80.
Παράτησαν την υπόθεση χρόνια πριν.
Χωρίς αυτόν τον διαδικτυακό ντετέκτιβ το 2010 στην Καλιφόρνια,
δεν θα είχαν ασχοληθεί ποτέ με την Αλέξις.
Είκοσι χρόνια μετά το συμβάν.
Ο Καρλ έφερε τα πάνω κάτω.
Άρχισα να ασχολούμαι με αγνοούμενους και άτομα αγνώστων στοιχείων το 2009.
Ο ιστότοπος Websleuths
ασχολιόταν με κάθε είδους άλυτα μυστήρια,
αλλά κυρίως με υποθέσεις με θύματα αγνώστων στοιχείων.
Για την επίλυσή τους συνεργάζονταν ερασιτέχνες ντετέκτιβ διαδικτυακά.
Όταν άρχισα να το κάνω,
είδα ότι κανένας από τους ιστότοπους με αγνοούμενους
δεν είχε καλό μηχανισμό αναζήτησης στις υποθέσεις.
Έτσι, αποφάσισα να φτιάξω έναν πίνακα με αγνοούμενους.
Η λίστα έφτασε να περιλαμβάνει κοντά στα19.000 ονόματα.
Είμαι λογιστής, οπότε είμαι καλός στους πίνακες.
Κι έτσι, σε πολλές περιπτώσεις, μπόρεσα να λύσω υποθέσεις αγνοούμενων
από διάφορες πολιτείες.
Στην αρχή με τρόμαξε κάπως.
Χόμπι είναι αυτό;
Να βρίσκεις την ταυτότητα νεκρών;
Λύνεις υποθέσεις από τον καναπέ σου, σωστά;
Αλλά ο Καρλ λειτούργησε σαν καταλύτης
και το όλο πράγμα πήρε μπρος.
Να τη.
Αυτή είναι η μεταθανάτια φωτογραφία θύματος αγνώστων στοιχείων στη Ρασίν.
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: ΑΓΝΩΣΤΗ ΤΟΠΟΣ: ΑΓΝΩΣΤΟΣ
Πέτυχα αυτήν την υπόθεση του 1999 από τη Ρασίν του Ουισκόνσιν.
Οι ερευνητές λένε ότι δεν θα ξεχάσουν το άγριο φονικό.
…βρήκαν το πτώμα μιας άγρια κακοποιημένης γυναίκας.
…σε ένα χωράφι στην άκρη του δρόμου στην κομητεία Ρασίν.
Το θύμα έφερε ίχνη σεξουαλικής κακοποίησης.
Ποιος το έκανε και ποιο είναι το θύμα;
Έψαξα τον πίνακά μου.
Για να δούμε αν υπάρχει γυναίκα
από το Ουισκόνσιν, το Μίσιγκαν ή το Ιλινόι.
Θα πρέπει να είναι γεννημένη στις αρχές της δεκαετίας του '70.
Και με τους μηχανισμούς φίλτρων, κατάφερα να βρω 13 υποθέσεις.
Βλέπετε, δεύτερη είναι η Όντρια Μισέλ Μπόουμαν.
ΟΝΤΡΙΑ ΜΙΣΕΛ ΜΠΟΟΥΜΑΝ
Η Όντρια Μπόουμαν δηλώθηκε αγνοούμενη στο Χάμιλτον του Μίσιγκαν το 1989.
Το αταυτοποίητο θύμα βρέθηκε στη Ρασίν του Ουισκόνσιν το 1999.
Η Όντρια ήταν 14 όταν εξαφανίστηκε.
Η άγνωστη στη Ρασίν ήταν γύρω στα 25.
Η ηλικία ταίριαζε.
Έτσι, δημιούργησα το σχέδιο ανασύνθεσης προσώπου.
Υπάρχουν πολλές ομοιότητες
στα χαρακτηριστικά της Όντρια και του ανώνυμου θύματος της Ρασίν.
Πρώτα απ' όλα, οι μύτες τους μοιάζουν πολύ.
Η Όντρια έχει μακριά μύτη, κάπως στρογγυλή στην άκρη.
Κοιτώντας έναν χάρτη,
βλέπεις ότι το Χόλαντ και τη Ρασίν τις χωρίζει μόνο η λίμνη Μίσιγκαν.
ΛΙΜΝΗ ΜΙΣΙΓΚΑΝ
Επικοινώνησα με το γραφείο του σερίφη της κομητείας Ρασίν
και ήρθα σε επαφή με τον υπεύθυνο ντετέκτιβ για την υπόθεση.
Του είπα "Βρήκα μια κοπέλα από το Χόλαντ του Μίσιγκαν
που είναι πολύ πιθανό να είναι το αγνώστου ταυτότητας θύμα σας".
Όσο κι α ήθελα να μάθω τι της συνέβη,
φοβόμουν πολύ μη μάθω ότι… Ξέρετε.
Την ξυλοκόπησαν και την πέταξαν σε χαντάκι.
Αλλά, τελικά, μετά από τρία χρόνια,
συνέκριναν το DNA μου με του θύματος και μου έγραψαν.
Εντάξει.
"Να σημειωθεί…"
Θεέ μου!
Δεν ήταν αυτή.
Δεν ήταν η κόρη μου. Δεν ήταν η Αλέξις.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ
Ανακουφίστηκα, αλλά ένιωθα πολύ περίεργα.
Περιμένεις να ακούσεις κάτι φρικτό,
κι όταν δεν συμβαίνει αυτό, ανακουφίζεσαι.
Αλλά αυτό σήμαινε επίσης ότι ήμουν πάλι στην αρχή.
Πρέπει να συνεχίσω να την ψάχνω, και θα τη βρω σίγουρα.
Δεν θα με δεχόταν με τίποτα, και θα είχε κάθε δίκιο.
Αλλά θα ήξερα ότι είναι ζωντανή.
Κι όταν ο ντετέκτιβ Χάβερντινκ με πήρε και είπε
"Το ερευνούμε. Δεν θα τα παρατήσουμε",
ένιωσα αισιοδοξία.
ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΕΡΙΦΗ ΚΑΙ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
Βασικά, πήγαινα στο ίδιο σχολείο με την Όντρια.
ΚΡΙΣ ΧΑΒΕΡΝΤΙΝΚ
Ήμουν μια χρονιά μεγαλύτερος,
και δεν είχε γίνει σούσουρο στο σχολείο για την εξαφάνιση ή τη φυγή της.
Διαισθάνθηκα ότι ήθελε να το εξιχνιάσει.
Δεν ήταν από αυτούς που δεν ασχολούνταν τις δεκαετίες του '80 και του '90.
Η υπόθεση Όντρια Μπόουμαν ήταν ανεξιχνίαστη επί 20 χρόνια,
και θέλαμε να την εξιχνιάσουμε, οπότε δημιουργήθηκε ειδική ομάδα γι' αυτό.
Θέλαμε να δούμε την υπόθεση με μια φρέσκια ματιά.
Όλα αυτά.
Θα επικοινωνούσαμε με τους Μπόουμαν.
Να καταλάβουν ότι το ερευνούμε ξανά ενεργά και προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη.
ΣΠΙΤΙ ΜΠΟΟΥΜΑΝ
-Καλημέρα. Με λένε Τοντ. -Καλημέρα.
Ντένις.
Ντένις; Χαίρω πολύ. Είμαστε από το αστυνομικό τμήμα στο Γουέιλαντ.
Προφανώς, είναι παλιά η υπόθεση.
Μας την ανέθεσαν για να προσπαθήσουμε να τη λύσουμε.
-Να τη λύσετε; Τίποτα δεν θα λυθεί. -Ναι. Αυτό είναι όλο.
Ας πιάσουμε δουλειά.
-Ναι. -Ας βρούμε την κόρη μου.
Ναι, κι εμείς αυτό θέλουμε.
Μιλήσαμε και με την Κάθι, τη βιολογική μητέρα.
Ήταν κι αυτή πολύ αποφασισμένη να βρει την κόρη της.
Ήξερα ότι είχε μιλήσει στον Καρλ Κόπελμαν. Είχε φτιάξει σελίδες στο Facebook.
Αρκετοί φίλοι της Όντρια την είχαν προσεγγίσει,
παιδιά με τα οποία είχα πάει σχολείο.
Άκουγα την Κάθι και τον Καρλ Κόπελμαν
για να δω τι πληροφορίες είχαν,
να δω αν ήξεραν κάτι βοηθητικό ή χρήσιμο για την υπόθεσή μας.
Έλεγα "Δόξα τω Θεώ" που δεν έπρεπε να το κάνω μόνη μου.
Και ήξερα ότι αν συνέχιζα να ψάχνω την Αλέξις
και έβαζα όλη μου την ενέργεια στη σελίδα Βρείτε την Όντρια Μ. Μπόουμαν,
κάτι θα προέκυπτε.
Τότε εμφανίστηκε η Μέτα.
ΜΕΤΑ ΜΑΚΛΑΟΥΝΤ
Επικοινώνησα με την Κάθι Τερκάνιαν στις 11 Μαΐου του 2013.
Είπα "Θέλω να μοιραστώ μαζί σου ότι τον Σεπτέμβριο του 1989
με απήγαγαν από το βενζινάδικο με τον ανεμόμυλο
στο νότιο Χόλαντ.
Δεν γίνεται να μη σκεφτώ ότι ίσως υπάρχει σύνδεση".
Γυρνούσα από το σχολείο
και ζήτησα από τη μαμά άδεια να πάω σε μια φίλη, κάτι συνηθισμένο.
Πηγαίναμε η μία στο σπίτι της άλλης. Ήταν μια ασφαλής γειτονιά.
Και είπε όχι.
Κι εγώ την ικέτευα.
"Καλά. Πάρε με όταν φτάσεις".
Και μετά…
Ναι.
Ήμουν έξι ετών.
Εδώ ήταν ο ανεμόμυλος. Από εδώ ακριβώς με πήρε.
Περπατούσα εδώ και με είδε
και ήρθε και πάρκαρε εδώ, δίπλα στο πεζοδρόμιο.
Είπε "Η μαμά σου είπε να σε πάω να δεις κάτι κουτάβια.
Πάμε στον στάβλο να τα δούμε".
Ήμουν αρκετά κοντά του.
Με άρπαξε και με έβαλε στο κόκκινο φορτηγάκι του.
Ήμασταν κάποια ώρα στο αμάξι, κι έλεγα "Αυτός είναι ο στάβλος;"
Ανυπομονούσα να δω τα κουτάβια.
Έλεγε "Όχι, κοντεύουμε". Και συνεχίζαμε.
Σε ένα σταυροδρόμι είδαμε αστυνομικό,
οπότε μου είπε να ξαπλώσω.
Έβαζε τα μαλλιά μου πίσω από το αυτί μου, μου χάιδευε το μάγουλο, και…
Ήταν πολύ καλός στην αρχή. Νόμιζα ότι ήταν καλός άνθρωπος.
Ήξερε τη μαμά μου.
Και μετά άλλαξε η συμπεριφορά του.
Σταμάτησε το αμάξι.
Πήγε και πήρε ένα σκοινί από το πίσω μέρος.
Και μετά ήρθε, με τράβηξε από τον λαιμό και με έσυρε στο δάσος.
Άρχισα να ουρλιάζω.
Μου έβγαλε όλα τα ρούχα
και μου έδεσε τη ζακέτα στο στόμα για να μη φωνάζω.
Σαν να το βλέπω μπροστά μου.
Ήταν από πάνω μου. Άνοιξε το φερμουάρ του.
Και ξαφνικά, ένας σκύλος άρχισε να γαβγίζει.
Ακουγόταν πολύ κοντά.
Υπάρχει χώρος κατασκήνωσης κοντά. Θα σκέφτηκε ότι υπήρχε κόσμος με σκυλιά.
Σηκώθηκε, το έβαλε στα πόδια και με άφησε εκεί.
ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΕΡΙΦΗ ΟΤΑΒΑ
Με κακοποίησε σεξουαλικά.
ΑΠΑΓΩΓΗ ΑΝΗΛΙΚΟΥ ΓΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ
Μετά λύθηκα μόνη μου
και έτρεξα στον δρόμο γυμνή.
Κάποιος πήρε την Άμεση Δράση.
ΥΠΟΠΤΟΣ ΓΙΑ ΑΠΑΓΩΓΗ
Εκείνο το βράδυ έκατσα με σκιτσογράφο της αστυνομίας
και της είπα όσες λεπτομέρειες μπορούσα.
Αλλά δεν τον έπιασαν ποτέ.
Έτσι, τον ψάχνω εγώ από τα έξι μου.
Ήθελα να βεβαιωθώ ότι δεν θα συνέβαινε σε άλλα κοριτσάκια.
Όταν έγινε διαθέσιμο το ίντερνετ, σίγουρα άλλαξε το παιχνίδι.
Άρχισα να ψάχνω αγνοούμενους στο Μίσιγκαν,
και κυρίως γύρω από το Χόλαντ και το Χάμιλτον.
Σε απορροφά αυτό.
Κάνεις την έρευνά σου και ψάχνεις για κάποια σύνδεση.
ΒΡΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΝΤΡΙΑ Μ. ΜΠΟΟΥΜΑΝ
Το 2013 ήρθα σε επαφή με τη σελίδα του Facebook.
Και μου φάνηκε παράξενο που η Όντρια Μπόουμαν εξαφανίστηκε
την ίδια χρονιά με εμένα, στην ίδια περιοχή με εμένα.
Οι ομοιότητες με την υπόθεση της Όντρια…
Αν την είχε απαγάγει κάποιος, πίστευα ότι θα ήταν ο ίδιος.
Έτσι, άρχισα να διαβάζω για την υπόθεσή της.
Και είδα μια φωτογραφία του πατέρα της, του Ντένις Μπόουμαν.
Θεέ μου.
Ήταν ίδιος με αυτόν που με απήγαγε.
Ένιωσα συντετριμμένη και τρομοκρατημένη.
Είναι ο ανάδοχος πατέρας της κόρης μου.
Αυτό ήταν πολύ…
Η Μέτα, ο Καρλ κι εγώ κάναμε εκτεταμένη έρευνα μαζί.
Με απήγαγαν από το βενζινάδικο.
Μύριζε άσχημα, σαν μηχανικός, ίσως μύριζε και κάτι σαν μπογιά.
Ο Ντένις Μπόουμαν δούλευε στο λιμάνι Μακατάουα.
Ήταν ξυλουργός και δούλευε σε γιοτ στο λιμάνι.
Άρα, ο Ντένις δούλευε πολύ κοντά.
ΛΙΜΑΝΙ ΜΑΚΑΤΑΟΥΑ
Ήταν λίγο μετά τις 3:00.
Έμοιαζε να είχε σχολάσει μόλις.
Και το σπίτι του ήταν στη διαδρομή,
πολύ κοντά στο σημείο όπου με πήγε.
ΧΩΡΟΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗΣ
Εκκλησιαζόταν λίγο πιο πάνω απ' το σημείο απαγωγής.
Το κόκκινο φορτηγάκι με το οποίο με απήγαγαν
ήταν ξεθωριασμένο, παλιό, σκουριασμένο.
Προσπαθούσαμε να μάθουμε αν οδηγούσε ένα κόκκινο φορτηγάκι,
οπότε ρωτήσαμε μια συγγενή των Μπόουμαν.
Είπε "Είχε ένα τέτοιο φορτηγάκι".
Και μας έδειξε μια φωτογραφία του αμαξιού.
Έμοιαζε πολύ με το φορτηγάκι με το οποίο με απήγαγαν.
Ήταν όπως το είχε περιγράψει η Μέτα.
Πάρα πολλές συμπτώσεις.
Και όταν άκουσα τη φωνή του…
Τηλεφώνησα αμέσως στην αστυνομία και είπα "Το παιδί μου αγνοείται".
Ένιωσα ένα ρίγος. Τη φωνή τη θυμάσαι.
Μήπως ο Μπόουμαν είναι υπαίτιος για την εξαφάνιση της κόρης μου;
Δεν ξέρω πώς να το πω. Ο Ντένις ήταν αλλιώτικος.
Με έκανε να νιώθω άβολα μερικές φορές.
Δεν ήθελα να είμαι κοντά του.
Μου είπε ότι οι γονείς της δεν τη συμπαθούσαν.
Κάτι μού λέει ότι ζούσε τερατωδίες στο σπίτι.
Η Όντρια εξαφανίστηκε. Είχε φύγει.
Χριστέ μου. Αυτός είναι.
Τι τέρας υιοθέτησε την κόρη μου;
Όλη αυτή η κατάσταση είναι σαν ένα σπίτι που καίγεται.
Ή περνάς από μπροστά
και αγνοείς αυτούς που ζητούν βοήθεια
ή ορμάς στη φωτιά με κίνδυνο να καείς.
Εγώ είδα τη φωτιά και όρμησα μέσα.
Και δεν θα βγω αν δεν φτάσω ως το τέρμα.
Κατάλαβα ότι έπρεπε να πάω στο Μίσιγκαν.
Εκεί απ' όπου είχε εξαφανιστεί η Αλέξις.
ΧΑΜΙΛΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
Πρώτη φορά πήγαμε στο Μίσιγκαν το 2013.
Και αυτή θα είναι η πέμπτη φορά στο Χόλαντ.
Αλλά δεν έχουμε πρόβλημα να παίρνουμε το αμάξι
και να πηγαίνουμε εκεί, όσο καιρό κι αν πάρει να λυθεί.
Ευτυχώς που είχα τον Έντι.
Δεν ήξερε την κόρη μου.
Ειλικρινά, αν δεν είχα γνωρίσει τον Εντ,
δεν θα έψαχνα να βρω την Αλέξις,
γιατί δεν θα είχα νιώσει τέτοια αγάπη άνευ όρων.
Εισπράττω αγάπη.
ΚΑΡΛ ΚΟΠΕΛΜΑΝ
-Χαίρομαι που σε βλέπω, Κάθι! -Καρλ Κόπελμαν!
Καλώς την. Καλώς ήρθες, Εντ.
Γεια σου, Καρλ.
Έχουμε πάει στο Μίσιγκαν με τον Καρλ πολλές φορές μέσα σε δέκα χρόνια.
Είναι πολύ σουρεαλιστικό, αλλά πέτυχα τους σωστούς ανθρώπους.
Ο ντετέκτιβ μου και ο βράχος μου.
-Το στήριγμά της. Ναι. -Ο βράχος μου.
Την περισσότερη έρευνα την έκανα μέσω Facebook,
αλλά δεν μπορείς να μάθεις λεπτομέρειες
αν δεν μιλήσεις με κόσμο.
Ο Έντι, εγώ κι ο Καρλ συναντήσαμε άτομα που ήταν πρόθυμα να μας συναντήσουν,
ενώ δεν γνωριζόμασταν.
ΓΟΥΑΪΤ ΚΛΑΟΥΝΤ, ΜΙΣΙΓΚΑΝ
Σου! Γεια. Τι κάνεις;
-Γεια. Επιτέλους. -Χαίρομαι πολύ που συναντιόμαστε.
-Κι εγώ το ίδιο. -Το ξέρω.
Βλέπω το μωρό σου στα μάτια σου.
Σ' ευχαριστώ.
Μπήκες στη συζήτηση σαν πουλάκι.
Επειδή την αγαπάμε.
Εγώ… Βλέπεις;
Μας λες λίγο για τότε που την έφερναν στο σπίτι σου;
Ναι, θυμάμαι την Όντρια να κάθεται στο τζάκι,
κάπως έτσι.
Κι η Μπρέντα ερχόταν κι έλεγε
"Έμαθες τι έκανε το παιδί; Θες να σου πω τι έκανε το παιδί;"
Κι εγώ έλεγα "Υποτίθεται ότι είναι δικό σου παιδί".
Κι η καημένη η Όντρια σταύρωνε τα χέρια ή μας κοιτούσε και…
Ο Ντένις ήταν παρών;
Ναι.
Έδειχνε να είναι κλεισμένη στον εαυτό της και ταπεινωμένη.
Επειδή την εξευτέλιζαν. Δεν ήταν ένα χαρούμενο παιδί.
Θα είμαι ειλικρινής. Με ταράζουν αυτά.
Δεν θέλω να τα ακούω.
Αλλά είμαι εδώ για να μάθω τι έγινε, οπότε θα το κάνω.
Είναι κανείς εδώ;
Αυτό είναι το σπίτι της Μισέλ Τίμερ;
-Γεια σου, Μισέλ. Είμαι η Κάθι. -Γεια.
-Γεια σου, γλυκιά μου. Γεια.
-Τζένιφερ. -Γεια. Τι κάνεις;
Πολύ καλά. Ευχαριστώ.
-Η Κιμ; -Ναι.
-Αυτή είναι. -Γεια.
-Τι κάνεις; -Χάρηκα.
Μου κάνει καλό να βλέπω φίλους της Αλέξις.
Τη λέω Αλέξις.
Κανένα πρόβλημα. Καταλαβαίνω.
Συγγνώμη που πρέπει να σας ζητήσω να τα ξαναζήσετε όλα αυτά.
Δεν πειράζει.
ΟΝΤΡΙΑ - ΜΙΣΕΛ ΤΙΜΕΡ
Πήγαινε πρώτη λυκείου κι εγώ δευτέρα.
Πήγαμε στο σπίτι της με το λεωφορείο και ετοιμαζόμασταν να μπούμε μέσα,
αλλά γύρισε, με κοίταξε και είπε
"Μην μπεις. Περίμενε εδώ".
Και μετά μπήκε μέσα, κι ο μπαμπάς της άρχισε αμέσως να την κυνηγάει
και να φωνάζει και να ουρλιάζει.
Η Όντρια το έβαλε στα πόδια,
κι εκείνος την κυνήγησε, την άρπαξε από το πόδι και την έριξε κάτω.
Κοίταξα και δεν την είδα.
Άκουγα φωνές και κακό επάνω.
Τη Δευτέρα που την είδα στο σχολείο,
τη ρώτησα, και μου είπε ότι την κυνήγησε κι άρχισε να τη δέρνει πάνω,
γιατί άργησε να κατέβει από το λεωφορείο, κάτι που δεν ίσχυε.
Με είχε καλέσει στο σπίτι της και αράζαμε,
και την ώρα του βραδινού θυμάμαι τους γονείς να τρώνε χάμπουργκερ.
Σ' εμένα και την Όντρια έδωσαν μόνο
σάντουιτς με ό,τι είχε περισσέψει.
Κέτσαπ, μουστάρδα και τουρσί σε δύο κομμάτια ψωμί.
Αυτό της επέτρεπαν να φάει μόνο.
Η Όντρια το είπε αυτό;
Ναι, η Όντρια το είπε.
Ο Ντένις ήρθε μπροστά μου από την άλλη άκρη του τραπεζιού
και τη χτύπησε πολύ δυνατά.
Κι εκείνη πλάνταξε στο κλάμα, προφανώς.
Η Μπρέντα δεν έκανε τίποτα.
Συνέχισε να ταΐζει το μωρό.
Κοιτούσε από την άλλη κι έκανε ότι δεν συμβαίνει τίποτα.
Δεν άντεχε άλλο ό,τι συνέβαινε.
Πήγαμε μαζί σπίτι μου με το λεωφορείο.
Οι γονείς μου έλειπαν,
και κρύφτηκε στο δωμάτιό μου από τους θετούς της γονείς της.
Έμεινε κάπου τέσσερις μέρες.
Της πήγαινα κρυφά φαγητό αφού τρώγαμε με την οικογένεια.
Μου είπε ότι ο θετός πατέρας της πήγαινε στο δωμάτιό της τα βράδια
κι έκανε διάφορα σεξουαλικά παρά τη θέλησή της.
Τραυματικό να ακούς τέτοια στα 13 σου, και δεν ήξερα τι να κάνω.
Είπα "Πρέπει να το πεις σε κάποιον".
Πήγαμε στο σχολείο την επομένη.
Κατεβήκαμε από το σχολικό, πήγαμε στο γραφείο του διευθυντή
και αρχίσαμε να λέμε τι της συνέβη.
Είμαι περήφανη γι' αυτή. Με έκανε περήφανη.
Ήταν πολύ δυνατή.
Ήταν σαν εμένα.
Η υπομονή έχει τα όριά της.
Θυμάμαι ότι συμπάσχαμε με την Όντρια για τα προβλήματα που είχαμε στο σπίτι.
Θυμάμαι ότι ερχόντουσαν στο σχολείο από την κομητεία Άλεγκαν
και καλούσαν και τους γονείς στο σχολείο.
Και σου ζητούσαν μπροστά στους γονείς σου
να τους πεις τι συμβαίνει.
Τι θα έλεγες;
Ήταν μπροστά οι γονείς σου.
Απλώς κοιτούσες τους γονείς σου και έλεγες "Τίποτα".
Και μετά σε έστελναν σπίτι μαζί τους.
Το πέρασα κι εγώ αυτό.
Μια μέρα, πάνω σε έναν καβγά, γύρισε και είπε
"Ο μπαμπάς με έχει κακοποιήσει".
Και της είπα "Λες ψέματα".
Την είχαμε στείλει για συμβουλευτική.
Πήγαμε οι τρεις μας να μιλήσουμε στον ιερέα.
Την πήρε μέσα και μίλησε πρώτα σ' αυτήν.
Και μετά μπήκαμε εγώ κι ο Ντένι.
Λέει "Έχεις κάτι να πεις;"
Κι εκείνη λέει "Ναι. Είπα ψέματα".
Κι εκείνος λέει μπροστά σε όλους μας
"Συνειδητοποιείς τι επιπτώσεις θα είχαν τέτοιοι ισχυρισμοί για τον μπαμπά σου;"
Παραδέχτηκε ότι δεν την άγγιξε κανείς.
Είπε ψέματα για να γίνει το δικό της.
Ας εμπλέξουμε την εκκλησία, φυσικά.
Αν είναι να πας για ψυχοθεραπεία, να πας στην εκκλησία.
Κλασικά.
Εκλιπαρούσε για τη ζωή της.
Κι όλοι αυτοί έκαναν τα στραβά μάτια.
Τα παιδιά έκαναν πιο πολλά από τους μεγάλους.
Τα παιδιά είπαν ψέματα για εκείνη, την τάιζαν κρυφά. Τη νοιάζονταν.
Η δικαιοσύνη δεν έκανε τίποτα γι' αυτήν, την άφηνε σ' αυτήν την κατάσταση.
Τι λέει αυτό
για το πώς αντιδρούσε η Μπρέντα σε ό,τι μπορεί να τραβούσε η κόρη της
λόγω του Ντένι και της συμπεριφοράς του απέναντί της;
Καταλαβαίνω, όταν ανατρέχω σε εκείνη την περίοδο
που καθόμασταν δίπλα στο τζάκι, ότι αυτό συνέβαινε.
Το έλεγε σε όποιον μπορούσε,
και κανείς δεν άκουγε.
Αλλά δεν ήρθε ποτέ να πει κάτι σε εμάς.
Μάλλον θα σκεφτόταν "Για ποιο λόγο;
Ούτε αυτοί θα με πιστέψουν".
Με στεναχωρεί πολύ αυτό.
Την ενθαρρύναμε να φύγει από αυτήν την κατάσταση, από το σπίτι.
Δεν ήθελε να αφήσει το μωρό.
Έλεγε "Όχι, πρέπει να προσέχω τη Βανέσα".
Τότε ήταν της μόδας τα Trapper Keeper.
Η Όντρια φυλούσε μέσα φωτογραφίες του μωρού.
Τη φρόντιζε συνέχεια.
Την άλλαζε, την τάιζε. Αγαπούσε τη μικρή της αδερφή.
Και έτρεμε στην ιδέα να φύγει αφήνοντας την αδερφούλα της εκεί μόνη της.
Και μας έλεγε…
Συγγνώμη. Είναι πολύ στενάχωρο.
-Καταλαβαίνω. Λυπάμαι. -Τέλος πάντων, έλεγε ότι…
Όταν μεγάλωνε η Βανέσα, θα πήγαινε να βρει την αληθινή της μαμά.
Νομίζω ότι το έσκασε από το σπίτι
και ζει κάπου μακριά από τους θετούς γονείς της.
Ότι είναι χαρούμενη που γλίτωσε και τα πηγαίνει καλύτερα.
Ξέροντας πόσο ήθελε να το σκάσει,
το πιστεύω ειλικρινά.
Μας πήρε η Μπρέντα και μας είπε ότι η Όντρια το έσκασε.
Εμένα δεν μου ανέφεραν ότι πήρε λεφτά.
-Όχι; -Όχι.
Είπα "Πήρε τίποτα μαζί της; Πήρε τα ρούχα της; Την τσάντα της;"
"Όχι, δεν πήρε τίποτα. Δεν πήρε τσάντα ούτε καλλυντικά. Τίποτα".
Και λέω στον Κρεγκ "Περίεργο δεν είναι;"
Μιλούσα με την Μπρέντα στο τηλέφωνο και λέω
"Ο Ντένι πώς νιώθει γι' αυτό;"
Μάλιστα.
Λέει "Δεν το συζητάμε,
γιατί μαλώνουμε μόλις το αναφέρω".
Η συμπεριφορά του με ενοχλούσε τόσο, που το ανέφερα.
Είπα "Τηλεφωνώ για την εξαφάνιση της Όντρια Μπόουμαν
και πιστεύω ότι πρέπει να ερευνήσετε καλά τον Ντένις Μπόουμαν.
Οι συνθήκες υπό τις οποίες έφυγε δεν βγάζουν νόημα,
και θέλω απαντήσεις".
Θα πήγαινε στους καλύτερους.
Έτσι μου είπαν.
Και πήγε σ' αυτούς.
Είναι εξοργιστικό.
Όλη η ταραχή επιστρέφει.
Αφού έδωσα την Αλέξις για υιοθεσία, πάλευα χρόνια με την αυτοκτονία.
Αυτό μου προκάλεσε η υιοθεσία, και δεν έχω κάνει παιδιά.
Δεν ήμουν τόσο γενναία.
Και σας το λέω ειλικρινά, αν μπορούσα να την κρατήσω,
αν είχα υποστήριξη, θα ήταν εδώ τώρα.
Μισώ τον εαυτό μου γι' αυτό. Γαμώτο. Συγγνώμη.
Φυσικά και πίστεψα τη μητέρα μου.
"Θα έχει μια υπέροχη ζωή".
Συγγνώμη.
Είναι σκληρό να σου τσακίζουν έτσι τα όνειρα.
Και πρέπει να ζω μ' αυτό.
Και είναι… Με κάνει κομμάτια.
Κι αν έπαθε κάτι η Αλέξις,
δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου.
Από τον Καρλ έμαθα για τον Νόμο περί Ελευθερίας Πληροφοριών.
Με βάση αυτόν τον νόμο, συμπληρώνεις ένα έντυπο,
στέλνεις πολλά λεφτά,
και σου στείλουν όλα τα αρχεία.
Το έκανα για τον Ντένις Μπόουμαν.
Όταν έμαθα για το παρελθόν του Μπόουμαν, λέω "Πλάκα κάνεις".
ΤΜΗΜΑ ΣΕΡΙΦΗ ΓΚΡΑΝΤ ΧΕΪΒΕΝ, ΜΙΣΙΓΚΑΝ
Αναφέρονταν δύο υποθέσεις.
Η μία ήταν η σύλληψή του για διάρρηξη και παρακολούθηση μιας συναδέλφου.
Όταν τον έπιασαν, έψαξαν το σπίτι του
και βρήκαν μια τσάντα με τα εσώρουχα της γυναίκας,
μια μάσκα για να μην αναγνωρίζεται και μια παράνομη καραμπίνα.
Έμεινε έναν χρόνο στην τοπική φυλακή γι' αυτό.
Κι υπήρχε και μια δεύτερη, ακόμα πιο βίαιη υπόθεση, το 1980.
Στις 23 Μαΐου του 1980, ήταν 31 ετών.
Ο Μπόουμαν επιτέθηκε σε μια έφηβη.
Στο Λέικσορ Ντράιβ, κοντά στο Κερκ Παρκ στο Χόλαντ.
Ο δικηγόρος τη ρώτησε "Τι συνέβη αρχικά;"
Να η απάντησή της. "Είπε 'Σταμάτα στην άκρη, κατέβα από το ποδήλατό σου
και πήγαινε προς το δάσος'.
Τότε είδα το όπλο. Και μου φώναξε ξανά.
Έριξε, κι η σφαίρα πέρασε ξυστά.
Και είπε 'Να πάρει ο διάολος, κατέβα από το ποδήλατό σου
και πήγαινε προς το δάσος'.
Και πυροβόλησε δίπλα στο πόδι μου, κι είδα να σηκώνεται χώμα.
Μου είπε ότι θα με πυροβολούσε,
και με σημάδευε με το όπλο.
Γύρισα και είδα ένα φορτηγό να κατευθύνεται νότια.
Έκανα σήμα στο φορτηγό να σταματήσει.
Πέταξα το ποδήλατό μου στην καρότσα.
Η οδηγός μού άνοιξε και με άφησε να μπω".
Όταν τον έπιασαν, είπε στην αστυνομία
"Αφήστε με να φύγω. Πρέπει να πάρω την κόρη μου από το σχολείο".
Τον προφυλάκισαν, έτσι;
Ναι. Αρχικά κατηγορήθηκε για απόπειρα φόνου
και ζήτησε να αλλάξει σε επίθεση με πρόθεση τον βιασμό.
Αυτή είναι η γνώμη του δικαστή.
"Το δικαστήριο τον έκρινε επικίνδυνο για τις γυναίκες
αν δεν είναι υπό περιορισμό".
Στις 2 Φεβρουαρίου του 1981 καταδικάστηκε σε πέντε με δέκα χρόνια για την επίθεση.
Τότε η Όντρια ήταν έξι ετών.
Μετακόμισα στο Κίνρος όταν τον μετέφεραν εκεί.
Ήταν πάντα κάπως ευέξαπτη.
"Όλα τα παιδιά ξέρουν ότι είμαι κόρη φυλακισμένου".
Της έλεγα "Δεν είσαι η μόνη".
Σιγά μην πήγαινα αυτό το παιδί επίσκεψη στη φυλακή.
Όταν έμαθα ότι πήγαινε αυτό το κοριτσάκι στη φυλακή…
Ξέρετε… Με διέλυσε αυτό.
Αποφυλακίστηκε στις 31 Ιανουαρίου 1986.
Η Όντρια τότε ήταν 11 ετών.
Ήμασταν όλοι σοκαρισμένοι που η Μπρέντα έμεινε μαζί του
μαζί με το κοριτσάκι.
Η κορούλα μου ζούσε με έναν άντρα που ήταν σε αναστολή
για την απόπειρα δολοφονίας μιας έφηβης.
Κανείς δεν ήταν εκεί να την προστατέψει.
Δεν υιοθετήθηκε από καλή οικογένεια.
Τα λέει όλα η ιστορία του.
Κι έτσι, ήμουν πλέον πεπεισμένη ότι ο Ντένις είχε κάνει κάτι στην Αλέξις,
ότι τη δολοφόνησε.
Η Αλέξις λέει σε κόσμο
ότι ο Ντένις την κακοποιεί, κι η Μπρέντα το ξέρει κι αδιαφορεί.
Την ήθελε νεκρή.
Πρέπει να το αποδείξω.
Κι αν πρέπει να φερθώ τρελά για να τους ταρακουνήσω, ας είναι.
Δεν θα αφήσω κανέναν σε ησυχία.
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΝΤΟΝΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
Δέκα χρόνια τώρα,
πάμε με τον Καρλ στο συνέδριο για τους Αγνοούμενους στο Μίσιγκαν.
Κάθε χρόνο μαζεύονται οι οικογένειες των αγνοουμένων
και μιλάνε για τα γεγονότα.
Φρικτές ιστορίες.
Γεια σας. Με λένε Μαίρη Μπέρλιν. Η αδερφή μου αγνοείται.
Έχω έναν συγγενή, τον Ρίτσαρντ Χίτσκοκ, που αγνοείται από το 1990.
Ευχαριστώ όλους εσάς εδώ και όλους όσους έρχονται.
Έχει υποστηρικτικό ρόλο.
Συναντάς αυτούς τους ανθρώπους κάθε χρόνο.
Μετά από 32 χρόνια αναμονής και αναζήτησης ενός δικού μου ανθρώπου,
είμαι σε άθλια κατάσταση.
Και μερικές φορές εύχομαι να τον συναντούσα ως άγγελο
αντί να αναρωτιέμαι πού είναι.
Στο Μίσιγκαν πήγαμε με τον Καρλ για δεύτερη φορά το 2013.
Αργήσαμε λίγο, είχαν κάτσει σε κύκλο.
Κάθομαι, κι ο Καρλ λέει
"Η Μπρέντα". Και όλα πάγωσαν.
Πήρα μαζί το σημειωματάριο
γιατί είχα την υποψία ότι η Κάθι θα ήταν εκεί,
ότι θα τη συναντούσα.
Θα έδειχνα φωτογραφίες της.
Είπα "Σήμερα έχει δύο μητέρες εδώ.
Θέλω να σε ευχαριστήσω που ήρθες, Κάθι". Μόνο αυτό είπα.
Πετάχτηκα πάνω.
Είπα "Πες τους ποιος είναι ο άντρας σου".
Όλοι ξαφνιάστηκαν
κι άρχισε το σούσουρο.
Όλη μέρα είχα έναν καφέ στο χέρι.
Έτσι και τον κρατούσα ακόμα, θα της τον πετούσα στα μούτρα.
Τίναξε μπροστά το χέρι της,
σαν να τη χαστούκιζε.
Μου βγήκε πολύ Τζέρι Σπρίνγκερ.
Φέρθηκε σαν στρίγκλα.
Ούρλιαζε κι έλεγε
ότι για να μπει ο άντρας μου φυλακή, ήταν ένα τέρας.
Ότι εκείνος τη σκότωσε. Καθόμουν και κοιτούσα.
Δεν είμαστε τέτοιοι άνθρωποι.
Ήμουν ένα ράκος. Δεν μπορούσα να μιλήσω. Μόνο να φωνάξω.
Ο Καρλ άρχισε να μιλάει.
Σηκώθηκα, λοιπόν, και συστήθηκα.
Η Κάθι κρατούσε ένα πλακάτ "Βρείτε την Όντρια Μπόουμαν".
Στεκόταν πίσω μου κρατώντας το πλακάτ.
Και ο Καρλ λέει "Υπάρχει η επίσημη εκδοχή
και η πιθανή εκδοχή".
Και όλοι κοιτάνε την Μπρέντα με ύφος
"Ποια είναι η πιθανή εκδοχή, Μπρέντα;"
Αρπάχτηκε κι άρχισε να ουρλιάζει και να παραληρεί.
Και λέω "Καρλ, ήμουν πρόθυμη να της μιλήσω σήμερα,
αλλά όχι έτσι όπως κάνει".
Η Μπρέντα κάπως ταράχτηκε.
Λέει "Ευτυχώς που δεν είναι εδώ ο άντρας μου".
Κι εγώ είπα "Τι περίμενες; Ξέρουμε το ιστορικό του.
Ότι ήταν πέντε χρόνια στη φυλακή
για απόπειρα βιασμού 18χρονης υπό την απειλή όπλου.
Τι έπρεπε να σκεφτούμε;"
Κι εκείνη απάντησε
"Δεν έχω ξεχάσει τι έκανε,
αλλά τον συγχωρώ.
Παίρνω στα σοβαρά τους γαμήλιους όρκους μου".
Δεν μπορούσα να συγκρατηθώ άλλο.
Όρμησα έξω από το δωμάτιο.
Ανέβηκα επάνω. Πήρα το κερί μου.
Το άναψα.
Και σκέφτηκα "Ποια είναι η καλύτερη μητέρα εδώ;
Ούτε αυτό δεν μπορεί να κάνει για την κόρη της;"
Δεν άντεχα να είμαστε στον ίδιο χώρο.
Μπήκα στο αμάξι και ούρλιαξα όπως ποτέ πριν.
ΧΑΜΙΛΤΟΝ
Ο Καρλ ανέχεται πολλά.
Εγώ είμαι φωτιά. Εκείνος είναι πάγος.
Αυτό είναι που σε κρατάει στα συγκαλά σου,
το να έχεις κάποιον που σε ανέχεται
όταν πας να τρελαθείς.
Όσον αφορά τη ζωή σε αυτόν τον κόσμο των αγνοουμένων,
υπάρχει μια προκαθορισμένη ατζέντα.
Είμαι αργή αλλά αποφασισμένη.
Μιλάς στην κοινότητα,
μιλάς σε γνωστούς της.
Κάποιοι είπαν ότι ήταν ατίθαση.
Να από ποια άποψη θεωρώ εγώ την Αλέξις ατίθαση.
"Δεν θέλω να συμμορφωθώ, να είμαι όπως όλοι.
Είμαι ο εαυτός μου".
Ακούγεται δικό μου παιδί.
Ναι;
Αυτό κάνουμε με τον Καρλ δέκα χρόνια τώρα.
Το κάνουμε γνωστό.
Ο Ντένις ένιωσε ότι πλησιάζαμε. Ήξερε ότι τον περικυκλώναμε.
Νομίζω ότι αυτή άλλαξε την κατεύθυνση της όλης έρευνας.
Πρώτη φορά είδα αφίσα όταν εσείς το ξεκινήσατε.
Δεν ξεχνιέται το πρόσωπό της.
Το σχήμα του προσώπου και τα μάτια σου μοιάζουν με της Όντρια.
Σου μοιάζει πολύ.
-Σ' ευχαριστώ. -Ναι.
Το να μιλάω με κόσμο που ήξερε την Αλέξις
την κάνει πιο αληθινή.
Κάτι παραπάνω από μια φωτογραφία σε μια αφίσα.
Ωραία είσαι. Έλα μέσα.
Αμέσως ήρθα κοντά με τη Μέτα.
Ξέρω ότι την απήγαγε όταν ήταν πολύ μικρή, ένα εξάχρονο.
Μου έδωσε ώθηση.
Είχα ήδη οργή και κίνητρο,
αλλά όταν γνώρισα τη Μέτα, διπλασιάστηκαν.
Κάπως έτσι ήρθαμε κοντά.
Σε επίπεδο ψυχής.
Τη λέω "η μαμά ψυχή μου".
Την αγαπώ και δεν πιστεύω ότι κάτι από αυτά
θα είχε συμβεί χωρίς αυτήν.
Ορίστε. Τώρα θα…
Πάμε στο Λύκειο Χάμιλτον πρώτα;
Πρώτα στο σπίτι του Μπόουμαν.
Εντάξει.
Ο Καρλ κι εγώ παίρναμε ένα αμάξι
και πηγαίναμε όπου είχε ζήσει ο Μπόουμαν,
αναζητώντας κάτι που να αποδεικνύει
ότι είναι υπεύθυνος για τη δολοφονία της κόρης μου.
Εκεί στα δεξιά ήταν το σπίτι.
Ναι.
Εδώ.
Αυτό είναι το σπίτι όπου έμενε η Αλέξις, αλλά κατεδαφίστηκε.
Ο Ντένις και η Μπρέντα μετακόμισαν στο σπίτι όπου μένουν τώρα
σχεδόν αμέσως μετά την εξαφάνιση της Αλέξις.
ΣΠΙΤΙ ΜΠΟΟΥΜΑΝ
Πολύ κοντά στο προηγούμενο σπίτι.
ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ
Ήταν πολύ παράξενο που μετακόμισαν.
ΝΕΟ ΣΠΙΤΙ
Σκεφτόμασταν "Κι αν γυρίσει;
Πού θα πάει;"
Εδώ είναι.
Να το σπίτι.
Εκεί μένουν οι Μπόουμαν.
Κάποιος είναι στο σπίτι.
Σταμάτα απέναντι, Καρλ.
Σήκωσέ το.
Θα κρατάω τσίλιες.
Εντάξει.
Αν δω κάποιον να κοιτάζει με ύφος "Τι διάολο συμβαίνει;",
ο Καρλ θα γονατίσει και θα μου κάνει και καλά πρόταση γάμου.
Ας σηκώσουμε το ντρόουν.
Ναι.
Έλα, μικρό μου. Να το. Εντάξει.
Τα πάντα δείχνουν τον Ντένις.
Ήμουν απολύτως βέβαιη.
Κι έπαθα εμμονή με την πίσω αυλή του Ντένις Μπόουμαν.
Το 'χω.
-Κατέβασέ το σ' εκείνο το σημείο. -Ναι.
Μου έφτιαξες τη μέρα.
Αυτή είναι η αυλή του Ντένις Μπόουμαν.
Μέσω του Google Earth, άρχισα να ψάχνω το οικόπεδο των Μπόουμαν.
Και υπήρχε κάτι πίσω από το σπίτι που με έκανε να αναρωτιέμαι τι είναι.
Πρώτη φορά είδα κάτι οβάλ γύρω στο 2011.
Και μετά εξαφανίστηκε.
Μετά υπήρχε μόνο το έδαφος.
Ναι, μοιάζει με τσιμέντο.
Δες αυτό, Καρλ. Κάτι έχει εκεί.
Τι είναι;
Γιατί αλλάζει διαρκώς;
Τι σημαίνει αυτό;
Αυτό σημαίνει ότι κάτι κρύβει. Τι κρύβει;
Η κόρη μου είναι στην πίσω αυλή.
Δεν πιστεύω να έβαλε το πτώμα της εκεί,
γιατί έμενε σε άλλο σπίτι όταν εξαφανίστηκε η Όντρια.
Δεδομένου ότι υπήρχε δάσος
απέναντι από το σπίτι όπου έμεναν τότε οι Μπόουμαν,
το πιο προφανές θα ήταν, σε περίπτωση που τη σκότωσε,
να έπαιρνε το πτώμα της και να το πετούσε στο δάσος.
Η Κάθι έχει κολλήσει. "Όχι, είναι θαμμένη στην αυλή".
Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, αφού τη σκότωσε,
να τη θάψει στην πίσω αυλή μετά από πεντέξι μήνες.
Εκείνη είναι πεπεισμένη.
Η κόρη μου είναι εκεί.
Αν έρθεις εδώ…
Εκεί. Κάπου έξι μέτρα από το πίσω μέρος του σπιτιού του.
Δεν της είπα ότι ήταν τρελή ή ότι η θεωρία της ήταν χαζή.
Πήγα με τα νερά της.
Έχω πειστεί ότι πίστευε πως του ανήκε.
Και πως είχε δικαίωμα να τη σκοτώσει, να τη θάψει.
Κι ότι θα την κρατούσε κοντά του.
Αυτό είναι το πιο τραβηγμένο, αλλά βγάζει νόημα.
Απόδειξέ μου ότι κάνω λάθος, Ντένις. Έλα, απόδειξέ το μου.
Ξέρω τι έκανες, Ντένις Μπόουμαν.
Και ξέρω γιατί το έκανες.
Πήρα την αστυνομία κι είπα "Βγάλτε ένταλμα έρευνας.
Είναι θαμμένη στην πίσω αυλή".
Δεν σκάβεις την αυλή κάποιου επειδή η μαμά έχει ένα προαίσθημα.
Όμως, ο Ντένις Μπόουμαν ήταν βασικός ύποπτος.
Αλλά δεν είχαμε μάρτυρες που να λένε ότι έκανε κάτι.
Δεν ξέραμε αν είναι ζωντανή, αν είναι νεκρή.
Όταν αρχίσαμε να τον συναντάμε, ήταν κάπως απόμακρος.
Πάντα αρνιόταν οποιαδήποτε ανάμειξη.
Δεν είχαμε καμία σχέση με την εξαφάνιση της Όντρια.
Μπορώ να το ορκιστώ σε όσες Βίβλους θέλετε.
Κανείς δεν έχει δει την Όντρια, κανείς δεν είχε νέα της εδώ και καιρό.
Υποθέτω ότι είναι νεκρή.
Το υποψιάζομαι εδώ και καιρό, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις.
Δεν έχω αποδείξεις.
Πόση απόγνωση πρέπει να ένιωσαν;
Εγώ σίγουρα ένιωσα απόγνωση.
Αλλά είπα "Θα τον πιάσω τον καριόλη".
Και κατέφυγα στις γιγαντοαφίσες.
Ας τους το τρίψουμε στα μούτρα, έτσι;
ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΟΝΤΡΙΑ ΜΠΟΟΥΜΑΝ
Ήταν στον κεντρικό δρόμο κοντά στο σπίτι του Ντένις.
Τον χλεύαζα.
"Ξέρω, Ντένις. Ξέρεις ότι ξέρω.
Και θα το μάθουν όλοι".
Αυτό έδωσε ώθηση στην προσπάθειά της να βρει απαντήσεις.
Είναι εκπληκτικό που το έκανε, που πίεσε τόσο.
Του την έπεφτα στο Facebook.
"Το κακό σου κάρμα είναι να με νιώθεις σε απόσταση αναπνοής, Ντένις Μπόουμαν,
και δεν πρόκειται να το ξεφορτωθείς".
-Ανησύχησες ποτέ για αυτά που πόσταρες; -Όχι, ποτέ.
Ποτέ.
Δεν θεωρώ τον Ντένις Μπόουμαν
αρκετά θαρραλέο ώστε να τα βάλει με κάποιον στα κυβικά του.
ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ!
ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ
ΤΗΝ ΕΘΑΨΕΣ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΑΥΛΗ ΣΟΥ
ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΣΤΩ
Σας έχει κατηγορήσει ποτέ άλλος γι' αυτό;
Όχι.
Μαλακίες ήταν, και τις έλεγε παντού.
Ακόμα τις λέει.
ΑΜΟΙΒΗ 11.000 ΔΟΛΑΡΙΑ
Τις αφίσες τις έβαλαν μόνο και μόνο για να μας βασανίσουν.
Ξεκολλήσατε καμία;
Όχι. Θέλω να τη βρω.
Η Κάθι τούς έγραφε γράμματα σε καθημερινή βάση.
Τηλεφωνούσε πολλές φορές καθημερινά.
Κάποια στιγμή, τους τηλεφωνούσα, και φυσικά έβγαινε τηλεφωνητής.
Μου αρέσει να τους τα χώνω μέχρι να ακουστεί το "μπιπ".
Και έπαιρνα πάλι στο καπάκι και τους τα έχωνα.
Και μετά το "μπιπ", πάλι απ' την αρχή.
"Μπιπ".
Αποσύνδεσαν το τηλέφωνό τους την επόμενη βδομάδα.
Η Κάθι ήταν πολύ κοντά στο να ξεπεράσει κάποια όρια.
Αυτό μας ανάγκασε να κάνουμε λίγο πίσω για να ηρεμήσουμε τους Μπόουμαν.
Η Μπρέντα κάλεσε τον ντετέκτιβ Χάβερντινκ.
Μου είπε "Αν ξαναπάρεις την Μπρέντα, λέει ότι θα κάνει μήνυση για παρενόχληση".
Δεν θα το έλεγα παρενόχληση. Θα το έλεγα επιμονή και πείσμα.
Ένα πίτμπουλ με κραγιόν.
Ακριβώς.
Παράτησε το παιδί της και τώρα κλαίγεται.
"Καημένο μου παιδί, σε δώσαμε σε αυτά τα τέρατα".
Ας αποδείξει ότι δεν το έκανε, αλλιώς θα το φωνάζω μια ζωή.
Τι να κάνουμε;
Δεν θα τα παρατήσουμε. Θα πιέσουμε.
ΚΑΡΜΑ, Ο ΠΙΟ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΣ ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡ
ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΑΛΕΞΙΣ
Ο ΝΤΕΝΙΣ ΛΙ ΜΠΟΟΥΜΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΤΗ 14ΧΡΟΝΗ ΟΝΤΡΙΑ ΜΠΟΟΥΜΑΝ
ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ!
Είχα εγκατασταθεί σε ένα μικρό γραφείο εδώ στο σαλόνι.
Ήταν νωρίς το πρωί,
και πρόσθετα πράγματα στη σελίδα στο Facebook.
Σκεφτόμουν ότι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα.
Χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα και ήταν η Μέτα.
Και το πρώτο που είπε ήταν "Τον έπιασαν".
Μου έστειλε κάποιος μήνυμα στο Facebook. Ένας φίλος του γείτονα.
Είπε "Είναι στο σπίτι των Μπόουμαν.
Πολλά περιπολικά στην αυλή του".
Και είπα "Επιτέλους,
θα κατηγορήσουν τον Ντένις Μπόουμαν για τον φόνο της κόρης μου".
Έξι μπάτσοι μού ορμάνε ξαφνικά.
Με στριμώχνουν, μου λένε ότι συλλαμβάνομαι.
Δεν μου λένε τον λόγο.
Δεν σκότωσα την κόρη μου. Δεν υπήρχε περίπτωση.
Πριν από 31 χρόνια έφυγε από τη ζωή μας.
Δεν ξέρουμε πού είναι.
Δεν δολοφόνησα την κόρη μου.
Καλημέρα, κύριε Μπόουμαν.
Υπαστυνόμος Σκουάιρς και ντετέκτιβ Σμιθ.
-Ξέρετε γιατί είμαστε εδώ; -Δεν έχω την παραμικρή ιδέα.
-Σίγουρα; -Σίγουρα.
Με περιμένατε.
-Θα μου πείτε γιατί με συλλάβατε; -Και βέβαια θα σας πω.
Εμένα φοβόσασταν τόσο καιρό που ζούσατε μέσα στον φόβο,
μια ζωή εμένα περιμένατε να εμφανιστώ.
Κι εμφανίστηκα.
Βλέπετε καλά;
Ναι, αρκετά.
Μάλιστα, Αστυνομία του Νόρφολκ.
Σωστά.
Συλλαμβάνεστε για τη δολοφονία
της γυναίκας του πιλότου στη Βιρτζίνια του 1980.
Δεν πας καλά, γαμώτο.
Γι' αυτό είμαστε εδώ.
Υποτιτλισμός: Αγγελική Πανοτάρα