Dagdagan mo pa.
Tingin ko okay na 'yan.
Sige.
Ingat ka.
Tama na 'yan.
Hindi tungkol sa akin ang kwentong 'to.
Tungkol ito sa nawawalang bata.
Ang nawawala kong anak.
Buong buhay ko, hinahanap ko siya.
Pero di ko alam ang nangyari sa kanya.
Naglaho na lang siya.
Isang mahaba at mahirap na paglalakbay.
Hindi dahil sa hindi siya nalutas. Hindi kasi siya inimbestigahan.
Do'n ako nagalit.
At 'yon ang nagpatapang sa 'kin.
Kailangan kong mahanap ng buhay ang batang 'to.
Wala akong pakialam kahit ano pang sagupain ko.
Papalakasin ka ng galit mo.
Di mo kailangang pakainin o patulugin.
Pwedeng ikamatay mo. Pero…
Kung may gusto kang matapos, magalit ka.
May kasagutan dito.
Hahanapin ko siya.
INTO THE FIRE: THE LOST DAUGHTER
Nakuha mo 'yong makulit.
-Okay na ba? -Oo.
Handa na ako.
Nakilala ko si Ed noong '91 sa isang bar.
Naka-scrub suit si Cathy noon.
Nurse siya sa New Orleans.
Umalis siya sa bar at akala namin ay di na kami magkikita pa.
Pagtapos ng tatlong araw nagkita ulit kami at di na kami nagkahiwalay pa.
Nagresign siya at nagrenta ng U-Haul trailer,
kinarga niya lahat ng gamit niya kasama ang aso niya
at nagpunta siya sa bahay dito sa Massachusetts.
Bago pumunta rito, huminto kami ng simbahan sa University of Virginia,
at nagpakasal kami. 10 linggo pa lang kaming magkakilala.
Tatlumpu't dalawang taon na ang nakalipas.
Isang buwan na kaming kasal
noong nabanggit niya na may anak siya,
at pinaampon niya 'yong bata.
Nakakadurog ng puso 'yong ginawa kong 'to,
na hinayaan kong mangyari sa amin 'to.
Siya ang pinakamagandang bata na nakita ko.
Kalbo pa siya noon.
Magagandang mata.
16 years old lang ako nang ipinanganak ko siya noong 1974.
Nagiging totoo na, na magpapalit ako ng diaper.
Kailangan ko siyang turuang kumain.
Gagawin ko na 'yong ginagawa ng matatanda na di ko alam kung kaya ko.
Mahina ako noon.
Nakorner ako ng nanay ko.
Sabi niya, "Kailangan mo siyang ipa-ampon."
"Hindi mo siya kayang alagaan." "Di mo alam ang ginagawa mo."
Di ko alam paano papatunayan na karapat-dapat ako sa anak ko.
At ang sabi sa akin…
Magkakaroon siya ng pinakamaayos na magulang,
basta baby ko pa siya ipapa-ampon.
Kung wala akong magagawa para sa kanya, gagawin ko ito.
Deserve niya 'to.
Kaya umatras ako.
At pina-ampon ko ang anak ko sa Norfolk, Virginia
para magkaroon siya ng magandang buhay.
Siyam na buwan pa lang siya.
Buong buhay ko, parati ko siyang iniisip.
Dahil closed adoption 'yon,
di ko alam ang nangyari sa kanya. Hindi niya rin ako hinanap.
Makalipas ang 35 taon, noong 2010,
nakatanggap ako ng sulat mula sa bahay-ampunan.
Akala ko hinahanap ako ng anak ko.
Sabi ko pa, "Wow. Ito na 'yon."
Pero nalaman kong 21 taon ng nawawala ang anak ko.
Noong 1989, 14 years old lang siya.
At may di pa nakikilalang bangkay na nakita sa may maisan…
baka anak ko 'yon.
Na-blangko ako…
Ang sabi sa 'kin ng bahay-ampunan
may detective na pumunta sa kanila tungkol sa isang babae
at kailangan ng pulis ang DNA ko para makilala siya.
Binigay ko sa kanila ang DNA ko,
at sinabihan akong mag-antay.
Di ko alam ang gagawin.
21 taon na siyang nawawala noong nahanap nila ako.
Di ako mapakali na nagaantay lang sa resulta ng DNA para mapatunayan
kung mga labi niya 'yon.
Kaya tumawag ako sa pulis at sa bahay-ampunan.
Pero di nila sinasabi 'yong bagong pangalan ng anak ko
at kung saan siya nawala.
Dahil pinaampon ko siya, wala akong karapatan.
Di ko pwedeng sabihing, "Anak ko 'yan."
Wala akong karapatang gawin 'yon.
Kaya naisip ko na, "Ako na lang ang maghahanap sa anak ko."
Birthday lang niya ang meron ako.
Sabi ko kay Eddie,
"Maghanap ka sa computer ng mga nawawalang bata na malapit sa birthday niya."
Wala pa akong sampung minuto nakatingin sa website na 'to,
nang makahanap ako ng nawawalang bata na ka-birthday niya.
Ika-23 ng Hunyo, 1974.
Unang-una siya sa listahan ng mga nawawala
ng Michigan State Police Department.
Pinangalanan ko siyang Alexis Miranda Badger.
Aundria Michelle Bowman na ang bago niyang pangalan.
Nalaman ko ring tumira siya sa Hamilton, Michigan
Pagkita ko sa kanya, nasabi ko, "Di ko siya kilala."
Baby ang naaalala ko.
Pero noong tinitigan ko ang mga mata niya at…
Kamukha niya ako. Anak ko 'to.
Nasa internet ako, sinusubukan ko siyang hanapin.
Hindi ko siya mahanap o 'yong mga umampon sa kanya.
Wala talaga.
Kaya gumawa ako ng Facebook page na "Hanapin si Aundria M Bowman."
Dahil alam kong naghahanapan ang mga bata
na nagkasama sa high school.
Tutupi ko muna 'to bago magtrabaho.
Bakit hindi 'to nagloload?
Wala akong alam sa computer noong magsimula 'to.
"Welcome, members."
"Kung may naging malapit na kaibigan si Aundria rito,
gusto ka naming makausap."
"Paki-message kami rito sa page ng
Find Aundria M Bowman Facebook page. Salamat."
Bigla na lang, sunod-sunod ang mga nangyari.
TANDANG-TANDA KO ANG ANAK MO.
HI AKO SI JOHN.
KILALA KO ANG ANAK MO.
NASA BAND CLASS KO SI AUNDRIA
MAGKA-SCHOOL BUS KAMI NI AUNDRIA
PARATI KONG INIISIP KUNG NASAAN BA SIYA
Tinawagan ko kaagad si Cathy para sabihin ang nalalaman ko.
Inampon si Aundria nina Brenda at Dennis Bowman.
Mahal na mahal siya ng pamilya namin.
Pinsan ng asawa ko si Brenda.
Magkaka-eskwela kami sa Muskegon, Michigan.
Mas tahimik si Brenda
at mas gusto niyang mag-isa.
High school sila noong magkakilala si Brenda at Dennis.
At nahulog sila sa isa't isa.
Siya ang unang nobyo ni Brenda.
Noong nakapagtapos siya ng high school,
nasa Navy si Dennis noon.
Pero bago pa ako pumasok sa serbisyo,
sinabi ko kay Brenda,
nagkakilala kami isang taon bago ako pumasok,
sabi ko sa kanya, "Paglabas ko sa boot camp,"
Sabi ko, "Pag-uwi ko, tatanggapin mo ba ang singsing ko?"
Unang kita ko pa lang sa kanya noon, alam kong siya na.
Kinasal kami noong '71.
Nadestino siya sa San Diego.
Tumira kami doon ng anim na buwan.
Hanggang sa pwede na akong mamili ng duty station.
Pumunta kami sa Norfolk, Virginia.
Sinubukan nilang magsimula ng pamilya roon.
Ang sabi nila doble daw ang matres.
"Mallit ang tiyansa na mabuntis ako."
Doon namin naisipang mag-apply sa ampunan.
Inabot kami ng…
Mga ilang taon rin.
Nakatanggap kami ng tawag sa social worker at sabi niya,
"May baby kami rito. Limang buwan lang."
Tumawag siya kinabukasan. Sabi niya, "Brenda, nagkamali ako."
Sabi ko, "Di namin siya makukuha?" Sabi niya, "10 buwan pala." Sabi ko, "Sige."
Inampon namin si Aundria.
Hindi ako napagkalooban pero nabiyayaan kami.
Daddy's girl siya.
Napakalambing niyang bata.
Oo, malambing si Aundria,
biyaya siya sa pamilyang 'yon na hindi magkaanak.
Lumipat sina Brenda at Dennis mula sa Virginia pabalik
sa kanlurang bahagi ng Michigan.
Hamilton, mas maliit na komunidad ito.
Tahimik sa Hamilton,
malapit sa Holland.
Walang gaanong krimen sa Hamilton.
Gasolinahan, maraming simbahan, 'yong paaralan, at grocery store.
'Yon ang makikita mo sa Hamilton.
Maliit na bayan. Magkakakilala lahat.
Kailangan mong magsimba.
Kung di mo gagawin 'yon, iba ang tingin sa iyo ng mga tao.
Nagsisimba kada Linggo sina Brenda at Denny.
Pareho silang teacher sa Sunday school,
at gusto nilang lumaki ang pamilya nila.
Paglipas ng ilang taon, palagi akong may sakit.
Isang araw, paguwi ni Denny binigyan niya ako ng pregnancy test.
Sabi ko, "Okay, may 13 years old tayong ampon."
Gumising ako ng madaliing araw at sabi ko, "Sige na nga."
Ginawa ko na lang…
Father's Day 'yon
kasi bumalik ako sa kama, at sabi ko, "Gising na, Daddy."
Tuwang-tuwa si Aundria noong ipinanganak si Vanessa.
Napakaganda. Ngayon may pamilya na sila.
At noong 1989, nasa high school na si Aundria.
Ang high school namin, maliit lang.
Gaya ng komunidad namin.
May mga jocks, tapos may mga Christian group,
meron ding mga nagdrodroga,
at meron ding mga iniiwasan, mga nobodies.
Kasama ako roon.
Ang papangit ng mga buhok noong '80s, diyos ko.
Naaalala ko pa, babanlawan ko ang buhok ko sa gabi
tapos iisprayan ng Rave Hair Spray at saka mo kukulotin,
tapos uulitin mo ulit kinabukasan.
Ang lalaki ng buhok namin. Ano siya, nakakatakot.
Masaya kasama si Aundria.
Naalala ko noong nasa bahay niya ako,
nasa kwarto kami, nakikinig kay Cyndi Lauper at Madonna.
'Yong nasa kuwarto kayo, nilaksan mo 'yong radyo,
magsasayawan kayo habang
nakanta ng "Girls Just Want to Have Fun."
Palakaibigan si Aundria.
Gusto niyang napapaligiran ng mga tao.
Nakakatawa siya.
Naaalala ko 'yong gala namin sa school.
Naaalala ko 'yong ngiti niya.
Naaalala ko 'yon.
Susubukan niya talagang mapasaya ka.
Para siyang chameleon, ibabagay niya
ang sarili niya sa taong kausap niya.
Tingin ko dahil doon nagkakaproblema siya
sa ilang relasyon niya
kasi susubukan niyang makibagay sa taong ito,
babaguhin niya ang ugali niya o kung ano ang sinabi niya
para maging katulad ng ibang tao.
Gusto niya lang makibagay, parang 'yong ginagawa ng lahat ng tao.
Masasabi kong isa lang siyang normal na teenager.
Di siya magaling sa school.
Ilang beses sumagot sa mga teacher.
Isa lang siyang normal na teenager.
Pero noong nag 12, 13 siya
bigla na lang siyang nagbago.
Naglalayas na siya.
Nagdrodroga kasama ang ibang mga bata.
Nagnanakaw siya. Nagsisinungaling.
Bigla na lang siyang nagalit
sa asawa ko at sinuntok 'yong bintana ng pintuan namin.
Dinadala namin siya sa mga counselors.
-'Yong araw na nawala si Aundria… -Oh?
Ano'ng naaalala mo?
Hinatid siya ni Denny sa eskwelahan noong umaga. May banda siya noon.
Pinuntahan niya at sinundo siya.
Tahimik lang si Aundria kasama kami.
Tapos pumasok ako sa trabaho. Second shift ko sa Lincolnshire.
Sinama namin ang baby para walang dahilan
si Aundria na di gawin ang homework niya at magdahilang,
"Binabantayan ko 'yong baby."
Hinatid ako ni Denny.
Pag-uwi ko,
pumasok ako sa harapan namin.
Nakabukas ang bahay.
Inihiga ko 'yong bata sa sofa.
Umakyat ako.
Tinatawag ko siya.
Nakakandado 'yong pinto ng kwarto namin, pero nakabukas na.
May mga emergency bag kami.
Tig-isa-isa kami pero nawala 'yong isa.
Kakakuha lang namin ng tax money.
Merong nasa banko pero may iniwan ako na nasa sobre.
Tinago niya 'yon sa aparador.
Kinuha niya 'yon.
Kinuha niya lahat ng pwedeng makuha sa banko ng bata.
At 'yong purple coat niya.
Tumawag agad ako ng pulis at sabi ko, "Nawawala ang anak ko."
Pinuntahan nila kami. Gumawa sila ng report.
Wala na siya.
WALA SIYA SA BAHAY MAY NAWAWALANG MGA GAMIT KASAMA ANG $100
Sa mga unang araw ng nai-report na nawawala si Aundria,
hinahanap siya ng mga tao.
Hinanap namin siya.
Nanghihiram kami ng kotse
at iniikot namin ang Holland para di niya makilala ang kotse namin.
May mga nagsasabing nakita siya sa Holland at mga kalapit na lugar.
May mga nagsabi na may nakakita sa kanya sa roller skating rink at grocery store.
Sabi noong kaibigan nila nakita niya siya sa pila
at nag-iba siya ng kulay ng buhok
at mukha siyang buntis.
May mga nagsasabing nagtatrabaho siya sa mga pang-adult na trabaho
sa may Indiana.
Narinig ko ring nakita siya sa isang truck stop
may sumundo sa kanya, umalis sila kaagad
at nakatira na sa ibang lugar.
Kaya naging opisyal na, na naglayas siya.
Wala na ring ibang lead para magpatuloy.
Walang impormasyon. Wala kaming mahanap.
Parang, wala na kaming makita.
Uuwi ako bandang 11:30 at ang ginagawa ko…
Mag-iikot ako sa mga kalye hinahanap siya.
Hanggang sa umabot sa punto na sabi ni Denny, "Tumigil ka na."
"May anak ka sa bahay. Kailangan mong tumigil na."
Nagluluksa kaming dalawa, at nawawala ang anak namin.
Nawala si Aundria. Wala na siya.
Wala na siya.
Uy, wow.
Ito siya. Ganito ko siya huling nakita.
Ang cute. Magagandang mata. Diyos ko.
Na-miss ko siya.
Noong buntis ako kay Alexis, naglayas ako.
Nananakit ang nanay ko.
Paulit-ulit niya akong hinahampas
hanggang sa nagsawa na ako sa pananakit niya
kaya lumayas ako, bitbit ko ang mga damit ko papuntang New Orleans.
Katorse lang ako noon.
Nabuntis ako paglipas ng isang taon.
At katorse lang si Alexis nang maglayas siya.
Pag layas ka, palaboy ang tingin nila sa 'yo.
Hindi nila hahanapin ang mga naglayas na bata.
Di nila ako hinanap.
Kaya alam kong hindi siya hahanapin ng mga pulis.
Matagal na nilang binitawan ang kasong 'to.
Kaya noong 2010, hinanap ko 'tong taong magaling sa computer
para buksan ulit ang kaso ni Alexis.
Twenty years matapos mangyari.
Si Carl ang nagpabago noon.
Una akong nasangkot sa ganito, 'yong mga nawawala noong 2009.
Merong site na "Websleuths"
dito mo makikita 'yong mga di nalutas na mga kaso
kasama na ang mga nawawala. Mga kaso nina John Doe at Jane Doe,
nagtutulungan ang bawat isa rito para malutas ang mga kaso.
Noong sinimulan ko ito,
nakita kong hindi madaling maghanap
ng mga nawawalang tao at mga kaso nila sa website na 'to.
Kaya gumawa ako ng spreadsheet ng mga nawawalang tao.
Nang matapos ko ito, nasa 19,000 na ang mga pangalan.
Accountant ako kaya magaling ako sa spreadsheet.
Kaya maraming pagkakataon na
nakalutas ako ng mga kaso ng mga nawawalang tao sa ibat-ibang lugar.
Natatakot ako sa kanya noong una.
Paano mo naging libangan 'to?
Sino 'tong namatay? Sino 'yon?
Siya na ba? Kasi ito ang hilig niya, di ba?
Pero si Carl ang naging susi
kaya umusad ang kasong 'to.
Ayan siya.
Ito 'yong post-mortem na litrato no'ng kaso ng Jane Doe sa Racine.
KAPANGANAKAN: DI ALAM
Nakita ko 'tong kaso mula sa Racine, Wisconsin noong 1999.
Sabi ng mga imbestigador, napakabrutal ng pagpatay.
Nang matagpuan ng mga pulis ang bangkay ng isang inabusong babae.
Sa isang maisan, sa gilid ng kalsada ng Racine County.
Hinihinalaang si Jane Doe ay nagahasa.
Sino'ng salarin at sino si Jane Doe?
Kaya tiningnan ko 'yong spreadsheet ko.
Tingnan natin kung may babae,
siguro mula Wisconsin, Michigan o Illinois.
Pwedeng ipinanganak siya bandang mga '70s.
Noong nafilter ko na, may lumabas na 13 kaso.
At makikita mo, ikalawa si Aundria Michelle Bowman.
Nailistang nawawala si Aundria Bowman sa Hamilton, Michigan noong 1989.
Natagpuan ang Jane Doe sa Racine, Wisconsin noong 1999.
Noong nawala si Aundria, 14 lang siya
at si Racine Jane Doe ay nasa mid-20s.
Sakto ang edad.
Kaya gumawa ako ng facial reconstruction drawing.
Maraming pagkakahawig ang mukha nila
Aundria Bowman at Racine Jane Doe.
Una sa lahat, parehas ang ilong nila.
Mahaba ang ilong ni Aundria tapos pabilog ang dulo.
Kung titingnan ang mapa,
makikitang ang Holland, Michigan
ay nasa kabila lang ng Lake Michigan mula sa Racine, Wisconsin.
Tinawagan ko 'yong Sheriff's Department ng Racine County,
at nag-usap kami noong detective na may hawak ng kaso.
Sabi ko sa kanya, "May babae ako na mula sa Holland, Michigan,
at mukhang siya ang Jane Doe mo."
Gusto kong malaman 'yong nangyari sa kanya,
Natatakot lang akong malaman na, alam mo na…
Pinatay siya sa bugbog at itinapon na lang basta.
Buti na lang, makalipas ang tatlong taon,
kinuha 'yong DNA ko, kinumpara kay Racine Jane Doe at ipinadala sa 'kin.
Okay.
"Maitatala na…"
Diyos ko.
Hindi siya.
Hindi siya 'yong anak ko. Hindi siya si Alexis.
Gumaan ang loob ko. Kakaiba ang naramdaman ko.
Inaasahan mo 'yong malagim na pangyayari,
at pag di nangyari 'yon, nakakagaan ng loob.
Pero ibig sabihin din no'n na magsisimula ulit ako.
Kailangang patuloy ko siyang hanapin, at mahahanap ko siya.
Talagang tatanggihan niya ako, alam mo 'yon, at tama lang naman.
Pero at least alam kong buhay siya.
Lalo no'ng tumawag si Detective Haverdink at sinabing, "Tuloy natin 'to."
"Hindi ito isang bagay na mawawala lang."
Umaasa ako.
Ang totoo, pareho kami ng school ni Aundria.
Nauna ako ng isang taon sa kanya,
at wala man lang usapan sa school
na nawawala siya o naglayas.
Ramdam ko lang na gusto niyang malutas ito.
Hindi siya isa do'n sa 80s at 90s na nagkakamali.
'Yong kaso ni Aundria Bowman ay malamig na kaso sa loob ng 20 taon,
kaya gusto naming lutasin ito, at binuo ang cold case team.
Gusto naming ayusin ang kasong ito sa paraang di pa nagagawa noon.
Lahat ng ito.
Kaya kakausapin namin ang mga Bowman.
Ipapaalam sa kanila na tinitingnan muli namin 'yong kaso
at sinusubukang ipagpatuloy ito.
-Good morning. Ako si Todd. -Good morning.
Dennis.
Dennis? Nice to meet you, sir.
Taga State Police kami ng Wayland.
Malinaw na lumang kaso ito,
pero naatasan kami na subukang magawan ng closure.
-Closure. Walang closure. -Oo. Iyon lang.
Simulan na natin.
-Oo. -Hanapin natin ang anak ko.
Oo, 'yan nga ang ginagawa namin.
Kinausap din namin si Cathy, 'yong tunay na ina.
Pursigido rin siya na gusto niyang mahanap ang anak niya.
At alam kong kinausap niya si Carl Koppelman.
Gumawa siya ng mga Facebook page.
May mga kaibigan si Aundria na kinausap na siya,
alam mo na, mga kaeskwela niya.
So bale nakinig ako kina Cathy at Carl Koppelman
para malaman kung ano'ng meron sila,
at makita kung may makakatulong o kapaki-pakinabang sa kaso namin.
Sabi ko, "Salamat sa Diyos." Hindi ako mag-isa sa paggawa nito.
At alam ko na pag patuloy kong hinanap si Alexis
at ibinuhos lahat ng enerhiya ko sa Find Aundria M Bowman page,
may mangyayari.
Tapos dumating si Metta.
Kinausap ko si Cathy Terkanian noong May 11, 2013.
At sabi ko, "Gusto ko lang sabihin sa inyo na no'ng September 1989,
dinukot ako sa Holland, MI sa Windmill gas station
sa timog ng Holland."
"Di ko maiwasang isipin na baka konektado 'yong kuwento namin."
Pauwi ako galing klase
at nagpaalam sa nanay ko na pupunta sa kaibigan ko,
na lagi ko namang ginagawa.
Lagi naman kaming naglalakad.
Akala namin ligtas sa lugar na 'yon.
At humindi talaga siya.
At nagmakaawa ako sa kanya.
"Sige. Tawagan mo ako pagdating mo."
Tapos…
Ayun.
Anim na taon ako no'n.
Dito dati 'yong Windmill. Dito niya ako dinukot mula rito.
Naglalakad ako rito, at nakita niya ako,
at dumating siya, at pumarada dito sa tabi ng bangketa.
Sabi niya, "Sabi ng mama mo isama kita para manood ng mga tuta."
"Pupuntahan natin 'yong mga tuta."
So malapit ako sa kanya,
kaya kinuha niya ako at isinakay sa pulang trak.
Matagal pa siyang nagmaneho at nagtanong ako, "Dito na ba?"
dahil excited na ako sa mga tuta.
At sabi niya, "Hindi, malapit na tayo." At dumiretso lang kami.
At dumating kami sa kanto, at may pulis,
so sabi niya humiga ako.
Tapos inayos niya 'yong buhok ko
at hinahaplos ang pisngi ko at…
Mabait siya noong una. Akala ko mabait siya.
Kilala niya nanay ko.
Tapos nagbago 'yong buong kilos niya.
Huminto siya.
At lumabas siya at kumuha ng lubid sa likod ng trak.
Pinuntahan ako, at hinila niya ako sa leeg ko
at kinaladkad ako sa gubat, at nagsisigaw na ako.
Hinubaran niya ako,
at itinali niya 'yong sweater ko sa bibig ko para manahimik ako.
Nakikita ko pa na parang nangyari lang.
At nasa ibabaw ko siya. Binuksan niya ang zipper ng pantalon niya.
Tapos bigla na lang may asong kumakahol.
At parang malapit lang sila.
May nagka-camping sa malapit,
kaya siguro inisip niya na may mga tao sa malapit kasama ng mga aso.
Kaya tumayo siya at tumakbo at iniwan ako do'n.
Minolestiya niya ako.
Kinalagan ko 'yong sarili ko.
Tapos tumakbo ako nang nakahubad.
Tapos may tumawag sa 911.
Kinagabihan, pinakausap sa 'kin 'yong composite artist,
at binigay ko lahat ng detalye hangga't kaya ko.
Pero hindi siya nahuli.
Kaya mula anim na taon ako, hinahanap ko na siya.
Gusto kong makasiguro na hindi na ito mangyayari pa sa ibang batang babae.
Nang magkaroon na ng internet, sobrang laking tulong nito.
Sinimulan kong tingnan 'yong mga nawawala sa Michigan,
pero lalo na sa Holland, at sa malapit sa 'kin sa Hamilton.
Tapos parang nag-imbestiga na ako
para makita kung may koneksyon.
Taong 2013 ng gumamit ako ng Facebook page.
At parang nakapagtataka sa 'kin na nawawala si Aundria Bowman
sa parehong taon sa 'kin, sa parehong lugar.
Ang pagkakapareho sa kaso ni Aundria, kung dinukot siya,
pakiramdam ko 'yong dumukot sa kanya ay 'yong lalaking dumukot sa 'kin.
Kaya sinimulan kong basahin 'yong kaso niya.
Tapos nakita ko 'yong litrato no'ng umampon kay Aundria.
Diyos ko!
Kamukha niya mismo 'yong lalaking dumukot sa 'kin.
Nalungkot at natakot ako.
Ito 'yong umampon sa anak ko.
Napaka ano no'n…
Kaya nag-imbestiga kami nina Metta at Carl.
Dinukot ako sa Windmill gas station.
Amoy madumi siya, parang mekaniko, parang amoy-pintura.
Nagtatrabaho si Dennis Bowman sa Macatawa Harbor.
Karpintero siya at nagtatrabaho sa mga yate sa daungan.
So nagtrabaho si Dennis sa dulo ng kalsadang 'yon.
Tapos mga lagpas 3:00 'yon.
Parang kagagaling lang niya sa trabaho.
At 'yong ruta dumaan mismo sa bahay niya,
medyo malapit sa campground kung saan ako dinala.
Dumaan siya sa may simbahan mula sa kung saan ako dinukot.
'Yong pulang trak na sinakyan ko ay parang luma at kinakalawang na pickup trak.
Sinusubukan naming alamin kung nagmaneho siya ng pulang trak,
kaya tinanong namin 'yong isang kamag-anak ng mga Bowman,
at sabi niya, "May gano'n siyang trak dati."
At nagbigay pa sila ng litrato ng trak na 'yon.
Kamukhang-kamukha no'ng trak na pinagsakyan sa 'kin.
Kapareho no'ng sa sinabi ni Metta.
Sobrang daming pagkakapareho.
At no'ng marinig ko 'yong boses niya…
Kaya tumawag agad ako ng pulis, at sabi ko, "Nawawala ang anak ko."
Parang kinilabutan ako. 'Yong boses, tanda mo.
Si Dennis Bowman kaya ang dahilan kaya nawala 'yong anak ko?
Di ko alam kung pa'no 'to sasabihin nang maayos. Iba si Dennis.
Hindi ako kumportable sa kanya minsan.
Hindi ko siya taong gustong nakakasama.
Sinabi niya na hindi siya gusto ng mga magulang niya.
Parang may nagsasabi sa 'kin na magulo sa bahay nila.
Nawala si Aundria. Wala na siya.
Grabe. Oo, siya 'yon.
Sino 'tong umampon sa anak ko?
Itong sitwasyong ito, para itong nasusunog na bahay.
Pwede kong daanan lang itong bahay
at wag lang tingnan 'yong mga sumisigaw ng tulong,
o pwede akong sumugod sa apoy, at hahayaan kong masunog ako.
Nakita ko 'yong apoy at sinuong ko ito.
At di ako makakawala rito hangga't di ko nalalagpasan ito.
Kaya alam ko na kailangan kong magpa-Michigan.
Kailangan kong mag-follow up sa Michigan kung saan nawala si Alexis.
Noong unang punta namin sa Michigan, 2013 noon.
At panglimang beses ito pa-Holland.
Pero kaya naman naming magmaneho
at pumunta do'n kahit gaano pa katagal para malutas ito.
Buti na lang may Eddie ako.
Di niya kilala ang anak ko.
At sa tingin ko, kung hindi ko nakilala si Ed,
hindi ko na hahanapin si Alexis
dahil wala akong gano'ng klaseng pagmamahal.
Ramdam ko ang pagmamahal.
-Hi. Masaya akong makita ka, Cathy! -Carl Koppelman!
Masaya akong makita ka ulit. Masaya akong makita ka, Ed.
-Oo. -Uy, Carl.
Ilang beses kaming nagpa-Michigan kasama si Carl sa loob ng sampung taon.
Ang hirap paniwalaan, pero nangyari kasama ng tamang tao.
Ang imbestigador ko at ang bato ko.
-At ang support system niya. Oo. -Ang bato ko.
Marami sa imbestigasyon ko ay sa Facebook,
pero di mo makukuha 'yong detalyeng hanap mo
kung di mo makakausap 'yong tao.
Kaya nakipagkita kami nina Eddie at Carl sa mga taong payag makipagkita sa 'min,
mga di ko pa nakikita nang personal.
Sue! Hi. Kumusta ka?
Hi.
-Mabuti't nagkita na tayo. -Sa wakas.
-Masaya rin akong makita ka. -Alam ko.
Kita ko 'yong anak mo sa mga mata mo.
Salamat.
Dumating ka na parang maliit na ibon.
Dahil mahal namin siya.
-Kita mo na? -Wow.
Pwede mo bang ikuwento 'yong pag dinadala nila siya sa bahay mo?
Oo, naaalala ko nakaupo si Aundria sa tabi ng apuyan,
parang ganito lang.
Tapos lalapit si Brenda at sasabihin,
"Narinig mo ba 'yong ginawa nitong bata? Gusto mong ikuwento ko?
At ako parang, "Anak mo 'yan."
At ang kawawang si Aundria nakakrus ang braso, o titingin lang siya at…
Nando'n ba si Dennis?
Oo.
Parang di siya interesado, tahimik lang.
Kasi pinag-uusapan ka nila. Hindi mo gugustuhin 'yon.
Tatapatin kita. Nabago no'n ang buhay ko. Ayaw kong marinig lahat 'yon.
Pero nandito ako para tumestigo, kaya tetestigo ako.
Hello?
Nasa bahay ba ako ni Michelle Timmer?
-Hi, Michelle. Ako si Cathy. -Hello.
-Hi. -Hi, honey. Hi.
-Jennifer. -Hi. Kumusta ka?
Mabuti. Salamat.
-Ikaw ba si Kim? -Oo.
-Oo! -Hi, Kim.
-Kumusta? -Nice to meet you.
Masaya akong nakikita ang mga kaibigan ni Alexis.
-Alexis ang tawag ko sa kanya. -Ayos lang. Naiintindihan ko.
Pasensya na kung tatanungin ko ulit kayo para balikan 'yon.
Hindi, ayos lang.
Naalala ko nasa grade nine siya, grade ten naman ako,
at nag-bus kami pauwi sa kanila, at pumasok kami sa loob,
pero lumingon siya, tumingin sa 'kin, at sinabi niya,
"Wag kang papasok. Dito ka lang."
Tapos pumasok siya, at hinabol agad siya ng papa niya
at sinisigawan siya ng kung ano-ano.
So tumakbo siya, tapos nasa likod niya siya
tapos hinawakan 'yong paa niya, so natumba siya.
Tapos tiningnan ko, at di ko na siya makita.
Hindi ko, nagsisigawan sila sa taas.
So Lunes, pagkakita ko sa kanya sa school,
tinanong ko siya tungkol do'n, sinabi niyang hinabol siya sa kwarto
at sinaktan siya dahil late siyang bumaba ng bus,
kahit di naman siya late bumaba ng bus.
Inimbitahan niya ako sa kanila, at tumatambay lang kami,
at sa hapunan, kumakain ng hamburger 'yong mga magulang niya.
Kami ni Aundria ang pinakain lang
parang tira-tirang sandwich lang.
Ketchup, mustard, at dalawang piraso ng tinapay,
'yon lang ang pwede niyang kainin.
Sinabi ni Aundria 'yon?
Tama, sinabi ni Aundria 'yon.
So lumapit si Dennis sa mesa sa harap ko mismo
at sinampal siya nang malakas na halos matumba siya.
Naiyak na siya siyempre.
Si Brenda nakaupo lang, walang ginawa.
Pinapakain lang 'yong bata.
Parang tumalikod siya at umastang parang walang nangyari.
Anuman 'yong nangyari, nagsawa na siya,
kaya sumama siya sa 'kin pauwi.
Wala 'yong mga magulang ko, kaya umakyat kami sa kuwarto ko,
at nando'n lang siya sa, nagtatago sa mga umampon sa kanya.
At nando'n lang siya ng mga apat na araw.
Dinadalhan ko siya do'n ng pagkain pagkatapos kumain ng pamilya ko.
Nagsimula na siyang magsabi sa 'kin tungkol sa tatay-tatayan niya,
na pumupunta sa kuwarto niya sa gabi at pinagsasamantalahan siya.
Nakaka-trauma sa 'kin yon bilang isang 13 anyos,
at di ko alam 'yong gagawin maliban sa, "Kailangan mong sabihin sa iba."
Kaya pumasok kami sa school inabukasan.
Bumaba kami ni Aundria sa school bus, pumunta sa opisina ng principal,
at kinausap 'yong mga tao do'n tungkol sa nangyari sa kanya.
Proud ako sa kanya. Nakaka-proud 'yon.
Napakatapang niya.
Para siyang ako.
May hangganan ang kaya mong tiisin.
Naaalala kong inag-uusapan namin ni Aundria 'yong mga problema namin sa bahay.
So naalala ko na 'yong Allegan County ay pupunta sa school,
at tatawagan nila ang mga magulang mo para pumunta rin sa school.
Tatanungin ka nila doon mismo kasama ang mga magulang mo,
"Sige, sabihin mo ang nangyayari."
So, ano naman ang sasabihin mo?
Alam mo 'yon? Nando'n sa harapan mo mismo ang mga magulang mo.
Titingin ka lang sa mga magulang mo at sasabihing, "Wala."
So pagkatapos pauuwiin ka kasama sila.
Pinagdaanan ko rin 'yon.
Isang araw, nagtatalo kami, at tumalikod siya at sinabing,
"Minolestiya ako ni Papa."
At sabi ko sa kanya, "Di totoo 'yan."
Pina-counseling ko siya no'n.
Pumunta kaming tatlo para kausapin 'yong ministro.
At tinawag siya at siya muna 'yong kinausap.
Tapos sila ni Denny tapos ako naman.
Sabi niya, "May gusto ka bang sabihin?"
Sabi niya, "Oo. Nagsinungaling ako."
Sinabihan siya, nando'n kaming lahat, sabi sa kanya,
"Alam mo ba ang mangyayari sa papa mo sa gano'ng alegasyon?"
Inamin niyang walang gumalaw sa kanya.
Kasinungalingan 'yon kasi gusto niyang makuha ang gusto niya.
Isali mo ang simbahan, siyempre.
Kung pupunta ka sa therapy, pumunta tayo sa simbahan.
Mm-hmm. Classic 'yon.
Nagmamakaawa siya para sa buhay niya. Nagmamakaawa siya para sa buhay niya.
At lahat sila ayaw siyang pansinin.
Mas marami pang ginawa 'yong mga bata kaysa sa matatanda.
Nagsinungaling para sa kanya, dinalhan siya ng pagkain.
Inaalagaan siya ng mga bata.
Walang silbi 'yong justice system. Ibinalik lang siya sa sitwasyon na 'yon.
Ano kayang ibig sabihin noon,
'yong sa reaksyon ni Brenda sa lahat ng pwedeng mangyari sa anak niya
mula kay Denny at kung paano siya tatratuhin?
Naiintindihan ko, pag naiisip ko 'yong oras na 'yon
na nakaupo siya sa may apoy sa fireplace, na 'yon ang nangyayari.
Sinasabi niya sa lahat na pwede niyang pagsumbungan,
pero walang makikinig.
Pero wala siyang sinabi sa 'min, siguro iniisip niya, "Bakit?"
"Hindi rin sila maniniwala."
At ang sakit no'n.
Sabi namin umalis na siya, para matatakas sa sitwasyon,
umalis sa kanila, pero ayaw niyang iwan doon 'yong bata.
Sabi niya, "Hindi, kailangan kong alagaan si Vanessa."
May mga Trapper Keeper kami noon.
May litrato si Aundria no'ng baby sa Trapper Keeper niya.
Siya ang nag-aalaga do'n.
Nagpapalit ng diaper, nagpapakain. Mahal niya 'yong kapatid niya.
At nag-aalala siya na iwanan niya 'yong kapatid niya mag-isa.
Sinabi niya sa amin…
Sorry. Nakakalungkot lang talaga.
-Naiintindihan ko. Pasensya na. -Pero, ayun na nga, sinabi niya na…
Aalis siya pag malaki na si Vanessa at hahanapin niya
ang tunay niyang ina.
Tingin ko lumayas siya at tumira lang sa kung saan
malayo sa nag-ampon sa kaniya.
Baka masaya na siya
at nakatakas sa sitwasyon at mas maayos na.
At dahil alam ko kung ga'no niya kagustong maglayas,
naniniwala talaga ako do'n.
Tinawagan kami ni Brenda at sinabihan kami na naglayas si Aundria.
At 'yong sa narinig ko, hindi ko narinig na kumuha siya ng pera.
-Hindi? Hindi? -O, hindi.
Sabi ko, "May dala ba siyang gamit? Dala ba niya mga damit niya?"
"'Yong pitaka niya?" "Wala, wala siyang dinala."
"Di niya dala 'yong pitaka niya o makeup. Wala."
At sabi ko kay Craig, "Di ba nakapagtataka 'yon?"
Pero nakausap ko si Brenda sa telepono, at sabi ko,
"Kumusta si Denny, ano'ng sabi niya rito?"
Tama.
Sabi niya, "'Di namin napag-uusapan dahil nag-aaway kami pag binabanggit ko."
Nabahala ako sa kilos niya kaya nireport ko ito.
Sabi ko, "Tumatawag ako tungkol sa pagkawala ni Aundria Bowman,
at sa tingin ko dapat ninyong bantayan si Dennis Bowman."
Kakaiba 'yong mga nangyayari sa pagkawala niya,
at gusto ko ng kasagutan.
Gaganda dapat 'yong buhay niya.
Iyan 'yong sabi sa 'kin.
At ito ang napala niya.
Sobrang nakakagalit.
Bumabalik lahat ng gulo.
Pagkatapos kong ipaampon si Alexis, ilang taon kong nilabanan ang suicide.
'Yan ang ginawa sa 'kin ng pagpapaampon, kaya wala akong anak.
Di ako gano'n katapang.
At sinasabi ko sa 'yo, sa totoo lang, kung nasa akin lang siya,
kung sinuportahan ako na palakihin siya, nandito pa sana siya.
Naiinis ako sa sarili ko. Bwisit. Sorry.
Siyempre naniwala ako sa lahat ng sinabi ng nanay ko.
"Gaganda ang buhay niya."
Pasensiya na.
Mahirap pag ang pangarap mo. nadudurog nang gano'n.
Kaya kailangan kong tanggapin 'yon, ito.
At ito ay, dinudurog ako.
At kung may nangyari kay Alexis,
di ko mapapatawad ang sarili ko.
Nalaman ko 'yong sa FOIA. Freedom of Information Act, mula kay Carl.
At isa itong batas na makakakuha ka ng form,
magpadala ng maraming pera,
at ipapadala nila sa 'yo ang napakaraming mga rekord.
Kaya nagpa-FOIA ako kay Dennis Bowman.
Nang malaman ko ang background ni Bowman, parang, kalokohan 'to.
May dalawang kaso na kasama.
'Yong isa ay 'yong pag-aresto sa kanya dahil sa pagpasok sa bahay ng katrabaho.
Noong nahuli siya, hinalughog 'yong bahay niya
at nakakita ng duffel bag na naglalaman ng lingerie ng babae,
maskara para itago ang mukha niya, at isang ilegal na shotgun.
Nakulong lang siya ng isang taon para do'n.
Tapos may pangalawa pa, na mas bayolenteng kaso, noong 1980.
May 23, 1980, 31 years old siya.
Inatake ni Bowman 'yong biktima. Teenager ito.
Sa may Lakeshore Drive, sa may Kirk Park, sa Holland, Michigan.
Tinanong ng abogado, "Ano 'yong unang nangyari?"
Ang sagot niya. "Sabi niya, 'Tabi, bumaba ka sa bisikleta,
at maglakad ka papunta sa kakahuyan.'"
"Tapos nakita ko 'yong baril. At sinigawan niya ulit ako."
"At pinaputok niya sa may gilid ko."
"At sinabi niya, 'Buwisit na, bumaba ka na
at maglakad ka papunta sa kakahuyan.'"
"At pinaputukan niya ako sa may paa, at tumalsik 'yong lupa."
"Sinabi niya na babarilin niya ako,
at nakatutok 'yong baril sa 'kin."
"At lumingon ako at nakakita ako ng pickup truck"
"Kaya kinawayan ko at sinubukang pahintuin 'yong nagmamaneho."
"At hinagis ko 'yong bike ko sa likod ng trak."
"Binuksan niya 'yong pinto at pinapasok ako."
"At nang mahuli siya, sabi niya sa pulis,
'Pakawalan n'yo ako. Susunduin ko pa 'yong anak ko sa school.'"
Dumiretso siya ng pre-trial?
Tama, una siyang kinasuhan ng tangkang pagpatay
at umamin sa kasong pananakit na may tangkang pang-aabusong sekswal.
Ito 'yong opinyon ng judge.
"Nagpasya ang korte na isa siyang panganib sa mga babae
kung hindi siya nakakulong."
February 2, 1981, nahatulan siya ng lima hanggang sampung taon.
Noong panahong iyon, anim na taon na si Aundria.
Lumipat ako sa Kinross noong nilipat siya do'n.
At lagi siyang may nararamdamang galit.
"Alam na ng mga bata na anak ako ng isang preso."
At sabi ko, "Hindi lang ikaw."
Wag sanang mangyari na dalhin ko ang batang 'yon sa pagdalaw sa preso.
Noong nalaman ko na dinadala niya 'yong bata sa kulungan,
nalungkot talaga ako no'n.
Tapos, pinalaya siya sa kulungan noong January 31, 1986,
at si Aundria no'n ay 11 taong gulang na.
Nagulat lang kaming lahat na di siya iniwan ni Brenda
kasama ang batang ito.
So heto 'yong anak kong babae, nakatira kasama ang lalaking naka-parole
na nagtangkang pumatay ng isang teenager.
Walang nagprotekta sa anak ko.
Di mabuting pamilya ang umampon sa kanya.
Tingnan mo lang ang mga record.
Sa puntong ito, kumbinsido akong may ginawa si Dennis kay Alexis.
Alam kong pinatay niya siya.
Sinasabi ni Alexis sa iba na minomolestiya siya ni Dennis,
at alam ni Brenda pero wala siyang paki.
Kaya niya siya pinatay.
Kailangan kong patunayan 'yon.
Kung kailangan kong mabaliw para malutas 'to, gagawin ko.
Kakalampagin ko ang bawat hawla na mahahanap ko.
Sa nagdaang 10 taon,
dumadalo kami ni Carl sa Missing in Michigan conference.
Taon-taon itong ginagawa,
nagtitipon lahat ng pamilya ng mga nawawala,
kinukwento nila 'yong nangyayari.
Nakakakilabot.
Hi. Ako si Mary Berlin. Nawawala ang kapatid ko.
May nawawala akong kapamilya, Richard Hitchcock.
1990 pa siya nawawala.
Nagpapasalamat ako sa mga nandito, sa lahat ng dumating.
Para 'tong support system.
Isang beses sa isang taon nagkikita kayo.
Pagkatapos ng 32 taong paghihintay at paghahanap,
ayoko na ng ganito.
Mas magandang nalaman kong namatay na lang siya
kaysa iniisip ko kung nasaan siya.
Ikalawang beses naming pumunta sa Michigan ni Carl noong 2013.
Medyo nahuli kami. Nakapaikot na sila.
Umupo ako tapos sabi ni Carl,
"Ayun si Brenda." Tumigil ang mundo ko.
Dinala ko 'yong notebook
dahil may kutob akong pupunta si Cathy
at magkikita kami roon.
Titingnan namin ang mga litrato niya.
Sabi ko, "Ngayon, dalawa ang nanay niya rito."
"Salamat sa pagpunta mo, Cathy." 'Yon lang ang sinabi ko.
Napatayo ako.
Sabi ko, "Sabihin mo kung sino ang asawa mo."
At sa isang iglap, nagulat ang lahat,
at nagkaroon ng kaunting ingay.
May hawak akong tasa ng kape buong umaga,
at kung hawak ko 'yong tasa na 'yon, ihahagis ko 'yon sa mukha niya.
Nilagay niya ang kamay niya sa harap niya, na parang sinasampal niya siya sa mukha.
Para akong naging si Jerry Springer.
Para siyang mangkukulam.
Nagsisigaw siya
di dahil minsang nakulong ang asawa ko ay halimaw na siya.
Pinatay niya siya, at wala akong ginawa.
Hindi kami gano'n.
Di ako makapagsalita. Nakakasigaw ako pero di ako nakakasalita.
Kaya si Carl ang nakipag-usap.
Tumayo ako at nagpakilala.
Pumunta sa likod ko si Cathy, may karatulang, "Hanapin si Aundria Bowman."
Nasa likod ko siya hawak 'yong karatula.
At sabi ni Carl, "May kuwento na sinasabi nila sa 'yo,
at may totoong kuwento."
Nagtinginan lahat kay Brenda na parang
"Ano 'yong kwento, Brenda?" Alam mo?
Bigla na lang siyang nagsisigaw tapos galit na galit.
Sabi ko, "Carl, makikipag-usap ako sa kanya
pero hindi 'yong ganyan siya."
Medyo nagalit si Brenda, at sinabi niya,
"Buti na lang wala ang asawa ko."
Sabi ko, "Ano'ng gusto mong sabihin ko? "Alam namin ang rekord niya."
"Limang taon siyang nakulong
sa tangkang panggagahasa sa 18 years old na babae"
"Ano'ng iisipin namin?"
Ang sinagot niya, "Di ko pa nakakalimutan ang ginawa niya,
pero pinapatawad ko siya at nirerespeto ko ang sinumpaan namin."
Hindi ko na talaga napigilan.
Kaya lumabas na lang ako.
Lumakad ako. Kinuha 'yong kandila.
Sinindihan ko.
Naisip ko, "Sino'ng mas mabuting ina sa amin?"
"Di man lang siya makapunta sa stage para sa anak niya?"
Di ko kaya. Di ko siya kayang makasama.
Sumakay ako ng kotse at sumigaw na parang walang bukas.
Maraming tiniis sa 'kin si Carl.
Para akong apoy. Para siyang yelo.
At 'yon ang mga bagay na nagpapatino sa 'yo,
na may isang tao na iintindihin ka kahit nababaliw ka na, alam mo 'yon?
Kapag kailangan mong harapin ang mundo ng mga nawawala
may mga bagay ka na kailangang gawin.
Mabagal ako, pero determinado.
Makikipag-usap ka sa iba. Makikipag-usap ka sa mga kakilala niya.
Narinig kong rebelde raw siya.
Ganoon ko nakikita si Alexis.
"Ayaw kong maging katulad lang ng iba."
"May sarili akong pagkatao."
Alam mong anak ko talaga.
Talaga?
'Yon ang ginawa namin ni Carl sa nagdaang 10 taon.
Ibinalita namin.
Alam ni Dennis 'yon. Naramdaman niya kami.
Alam niyang napapalibutan siya.
Binago niya ang direksyon
ng buong imbestigasyon na 'to.
Unang beses kong makakita ng poster noong sinimulan mo 'to.
Tanda mo 'yon mukha niya.
Magkahugis kayo ng mukha at parehas kayo ng mata ni Aundria.
Kamukhang-kamukha mo siya.
-Salamat sa sinabi mo. -Oo.
'Yong pakikipag-usap sa mga tao na kilala si Alexis,
mas nagiging totoo siya.
Hindi lang siya litrato sa poster.
Ang ganda mo. Halika, pasok ka.
Naging malapit kami agad ni Metta.
Alam kong dinukot niya siya noong 6 years old lang siya.
Parang siya ang nagtulak sa 'kin.
Galit na ako at determinado
pero nang makilala ko si Metta, dumoble 'yon.
Do'n kami nagkasundo.
Parang konektado ang kaluluwa namin.
Soul mama ang tawag ko sa kanya.
Mahal ko siya at hindi 'to mangyayari
kung wala siya.
Ayan na. Ngayon…
Sa Hamilton High muna ba tayo?
Sa bahay muna ng mga Bowman.
Okay, sige.
Kami ni Carl, kukuha kami ng kotse,
tapos pupuntahan namin lahat ng lugar na tinirhan ng mga Bowman,
para humanap ng ebidensya
na si Dennis Bowman ang pumatay sa anak ko.
Tingin ka sa kanan, diyan 'yong dating bahay.
Oo.
Dito.
Ito 'yong bahay kung saan nakatira si Alexis, pero giniba na.
Lumipat sina Dennis at Brenda sa bahay na tinitirhan nila ngayon,
halos pagkatapos na mawala si Alexis.
Na medyo malapit sa unang bahay.
Kakaiba 'yong paglipat nila mula do'n
kasi naisip namin, "Pa'no kung bumalik siya?"
"Saan siya pupunta?"
Ayan sila.
Ayan 'yong bahay.
Diyan nakatira ang mga Bowman.
May tao sa bahay.
Itabi mo, Carl.
Paliparin mo. Ako'ng magbabantay.
Okay, sige.
Kung may makakita at magtaka,
"Ano'ng meron?" Pwedeng lumuhod si Carl at sabihing,
"Will you marry me," di ba?
Paliparin na natin 'yang drone.
Ayos.
Sige pa, bata. Ayan na. Okay.
Lahat ng pangyayari, si Dennis ang itinuturo.
Nararamdaman ko lang sa buto ko.
At na-obsessed na ako sa bakuran nina Dennis Bowman.
Nakikita ko na.
-Punta ka sa banda do'n. -Sige.
Pinapaganda mo ang araw ko.
Ito ang bakuran ni Dennis Bowman.
Alam ko 'yong Google Earth, at tiningnan ko 'yong bakuran ni Bowman.
At may kung ano sa likod ng bahay at nasabi ko parang,
"Ano 'yon?"
'Yong una nakita ko mga 2011
na parang hugis-itlog. Tapos nawala 'yon.
Tapos 'yong lupa na lang.
Oo, mukhang may semento do'n.
Pero tingnan mo 'to, Carl. Parang may kung ano.
Ano 'yan?
Bakit laging nagbabago?
Ano kaya 'yon?
Ibig sabihin may itinatago siya. Ano'ng tinatago niya?
'Yong anak ko, nasa likod siya ng bahay.
Duda ako na nilagay niya 'yong bangkay do'n
dahil nakatira siya sa ibang lugar nang mawala si Aundria.
Dahil may kakahuyan pa sa tapat ng bahay ng mga Bowman
kung saan sila nakatira noon, ang pinaka-malinaw na konklusyon,
kung pinatay niya siya, kinuha niya 'yong katawan
at itinapon ito do'n sa kakahuyan.
At laging sinasabi ni Cathy, "Hindi, inilibing siya sa bakuran niya."
Pero hindi ko maisip kung paano niya siya pinatay at
pagkatapos ng lima o anim na buwan inilagay 'yong bangkay sa bakuran.
Pero kumbinsido siya.
Nandoon ang anak ko.
Kung pupunta ka rito…
Doon. Mga 20 talampakan sa likod ng bahay niya.
Di ko sinabing baliw siya o walang kwentang teorya 'yon.
Sinakyan ko na lang.
Kumbinsido lang ako na pakiramdam niya pag-aari niya ito.
Na may karapatang patayin siya, o karapatang ilibing siya.
At gusto niya malapit lang siya.
Ibig kong sabihin, 'yon ang pinakamalayong mangyari, pero posible.
Patunayan mong mali ako, Dennis. Patunayan mong mali ako.
Alam ko ang ginawa mo, Dennis Bowman.
At alam ko bakit mo ginawa 'yon.
Tumawag ako ng pulis, at sinabi ko,
"Kuha kayo ng search warrant. Nando'n 'yong bangkay."
Di ka pwedeng maghukay sa bakuran ng iba dahil may kutob 'yong nanay.
Pero si Dennis Bowman ang una sa listahan ng mga suspek.
Pero wala kaming testigo na nagsasabing ginawa siya.
Di namin alam kung buhay pa siya, o patay na.
Noong makipag-usap na kami sa kanya, medyo galit siya.
Itinatanggi lagi na may kinalaman siya.
Wala kaming kinalaman sa pagkawala ni Aundria.
Isusumpa ko 'yan sa salansan ng mga Bibliya.
Matagal nang di nakikita o nababalitaan si Aundria.
Palagay ko patay na siya.
Matagal ko nang iniisip 'yan, pero di mo mapapatunayan.
Di ko mapapatunayan.
Gaano kahirap ang naramdaman nila?
Sasabihin ko sa 'yo, kawawa ako no'n.
Pero sabi ko lang, "Huhulihin ko ang gagong 'yon."
Kaya nagpa-billboard ako.
Makikita talaga nila, di ba?
Nasa main road mula sa tinitirhan ni Dennis.
Tinutuya ko siya.
"Alam mong alam ko, Dennis. Alam mong alam ko."
Ngayon malalaman ng lahat.
More power sa kanya para makahanap ng sagot.
Nakakabilib na ginawa niya ito at sinagad niya talaga.
Hina-harass ko siya sa Facebook.
"Malapit na ang bad karma mo, Dennis Bowman,
at hindi nito makakalimutan ang pangalan mo."
Nag-aalala ka ba sa pagpo-post mo nang gano'n?
Hindi.
Tingin ko hindi kaya ni Dennis Bowman na manugod ng tao
nang harapan, alam mo 'yon?
DI KAMI TITIGIL
-PINATAY NI BOWMAN SI AUNDRIA -INILIBING MO SIYA SA BAKURAN N'YO
HINDI AKO TITIGIL
Napagbintangan ka na ba niyan noon?
Hindi.
Kalokohan 'yon, at pinagkakalat niya ito sa lahat.
At pinagkakalat pa rin niya.
NAWAWALA AUNDRIA BOWMAN
Kaya lang nilagay 'yong mga poster para abalahin kami.
Tinanggal mo ba ito?
Hindi. Gusto ko siyang mahanap.
Araw-araw na nagsusulat sa kanila si Cathy.
Ilang beses siyang tumatawag kada araw.
Isang beses, tinawagan ko sila, at may answering machine,
at talagang nagsalita lang ako hanggang mag-beep 'yong machine.
At tinawagan ko sila ulit, at nagbunganga ulit ako,
at nag-beep ulit 'yong machine. Tinawagan ko ulit.
"Beep." Alam mo bang pinaputol nila 'yong telepono nila sa sumunod na linggo?
Medyo halos sumobra na si Cathy.
Dahilan 'yon para tumigil kami saglit
at pinakalma 'yong mga Bowman.
Tinawagan ni Brenda si Detective Haverdink.
Sabi niya, "Sabi ni Brenda kapag tinawagan mo siya ulit,
kakasuhan ka niya ng harassment."
Di ko tatawaging harassment 'yon. Sigasig at tiyaga 'yon.
At pit bull na may lipstick.
Tama.
Pinamigay niya 'yong anak niya, tapos ngayon para siyang,
"Naku, kawawa 'yong anak ko. Ibinigay natin siya sa mga halimaw na ito."
Dapat patunayan niya na di niya ginawa, o ipagkakalat ko ito
hanggang mamatay ako.
Ano'ng gagawin mo?
Hindi kami susuko. At ipipilit namin ito.
KARMA ANG PINAKAMATIYAGANG GANGSTER
DETERMINADO AKONG HANAPIN SI ALEXIS
DENNIS BOWMAN NG HAMILTON, MI. PINATAY ANG 14-ANYOS NA SI AUNDRIA BOWMAN
NAGMAMATIYAG KAMI
Naka-set up ako sa maliit na mesa dito sa sala,
at umaga noon,
at mas inaayos ko pa 'yong Facebook page nang kaunti pa.
At iniisip ko na walang mangyayari.
At tumunog 'yong telepono, kinuha ko, at si Metta 'yon.
At ang bungad ni Metta ay, "Nahuli na siya."
May nag-message sa 'kin sa Facebook na kaibigan ng kapitbahay.
At sabi nila, "Nando'n sila sa mga Bowman."
"At napakaraming kotse ng pulis sa kanila."
At sabi ko, "Sa wakas,
kakasuhan na nila si Dennis Bowman sa pagpatay sa anak ko."
Anim na pulis ang biglang sumugod sa 'kin.
Inipit ako sa bintana at sinabing arestado ako.
Di nila sinasabi kung para saan.
Hindi ko pinatay ang anak ko. Di ko gagawin 'yon.
Tatlumpu't isang taon na nang mawala siya sa 'min.
Hindi namin alam kung nasaan siya.
Hindi ko pinatay ang anak ko.
Good morning, Mr. Bowman.
Ako si Lieutenant Squyres, at ito si Detective Smith.
Alam mo ba't tayo nandito?
Wala akong nalalaman.
-Wala? -Wala.
Hinihintay mo ba ako?
-Sasabihin mo ba kung bakit ako inaresto? -Sasabihin ko sa 'yo.
Ako 'yong lalaking tinitingnan mo na nakasunod sa 'yo,
na hinihintay mong dumating sa buhay mo.
Nandito na ako.
Malinaw ba mata mo?
Medyo.
Ayos, pulis ka sa Norfolk.
Tama.
Arestado ka sa pagpatay noong 1980,
sa pagpatay mo sa asawa ng isang piloto sa Virginia.
Nababaliw ka na.
Kaya tayo nandito.
Nagsalin ng Subtitle: Miles Zafe