Dołożę jeszcze do ognia.
Myślę, że tutaj będzie dobrze.
Tak.
Ostrożnie.
Wygląda dobrze.
To nie jest historia o mnie.
Tu chodzi o zaginione dziecko.
Moje zaginione dziecko.
Całe życie jej szukałam.
Ale nie wiedziałam, co się z nią stało.
Po prostu zniknęła.
To była długa i trudna podróż.
Najgorsze jest to,
że to nie była nierozwiązana sprawa. Nie przeprowadzono śledztwa.
To mnie rozwścieczyło.
Ale złość to motywacja.
Chciałam znaleźć córkę żywą.
Nawet gdybym musiała zejść ziemię wzdłuż i wszerz.
Złość jest twoim najlepszym paliwem.
Nie trzeba jej karmić. Nie musi spać.
Może cię zabić,
ale jeśli chcesz coś osiągnąć, rozzłość się.
Dlatego znajdę rozwiązanie.
Znajdę moją córkę.
W OGIEŃ: UTRACONA CÓRKA
Dla ciebie niegrzeczny.
- Dobrze? - Tak.
Jestem gotowa.
Poznałam Eda w 1991 roku. W staroświecki sposób w barze.
Cathy była w fartuchu.
Pracowała jako pielęgniarka w Nowym Orleanie.
Wyszła z baru i żadne z nas nie myślało, że jeszcze się zobaczymy.
Trzy dni później nasze drogi znów się przecięły
i już się nie rozstaliśmy.
Rzuciła pracę, wynajęła przyczepę.
Załadowała do niej wszystkie rzeczy i psa
i przyjechała z Nowego Orleanu tutaj, do tego domu w Massachusetts.
Po drodze wstąpiliśmy do kaplicy na Uniwersytecie Wirginii.
Pobraliśmy się 10 tygodni po spotkaniu.
To było 32 lata temu.
Byliśmy małżeństwem przez miesiąc,
gdy wspomniała, że urodziła dziecko,
które oddała do adopcji.
Wyrzucałam sobie całe życie, że to zrobiłam,
że pozwoliłam, żeby zrobiono to jej i mnie.
Była pięknym niemowlakiem.
Byłą zupełnie łysa.
Piękne oczy.
W 1974 roku, gdy urodziłam córkę, miałam tylko 16 lat.
Powoli uświadamiałam sobie, że będę musiała ją odpieluchować.
Nauczyć ją, jak samodzielnie jeść.
Będę musiała robić to, co dorośli. Nie wiedziałam, czy dam radę.
Byłam słaba psychicznie.
Matka mnie osaczyła.
Powiedziała: „Musisz oddać ją do adopcji.
Nie zapewnisz jej opieki.
Nie wiesz, co robisz”.
Nie wiedziałam, jak udowodnić, że jestem warta mojego dziecka.
Namówiono mnie…
Miała zyskać najlepszych rodziców adopcyjnych,
jeśli oddałabym ją jako niemowlę.
Jeśli nie mogłam jej dać nic innego, to choć to.
Zasłużyła na to.
Ja się wycofałam.
Pozwoliłam ośrodkowi adopcyjnemu w Norfolk w Wirginii rozpocząć procedurę.
Chciałam jej zapewnić lepsze życie.
Miała dziewięć miesięcy.
Przez całe życie o niej myślałam.
Ale to była zamknięta adopcja,
więc nie wiem, co się z nią stało.
Nie szukała mnie.
Trzydzieści pięć lat później, w 2010 roku,
otrzymałam list z agencji adopcyjnej.
Myślałam, że piszą, że córka mnie szuka.
Pomyślałam: „Nareszcie. Doczekałam się”.
DEPARTAMENT USŁUG SPOŁECZNYCH
Ale z listu dowiedziałam się, że moja córka zaginęła 21 lat temu,
w 1989 roku, w wieku 14 lat.
Powiedziano mi, że znaleziono niezidentyfikowane ciało w polu kukurydzy.
To mogła być moja córka.
Wszystko wokół mnie zniknęło.
Agencja adopcyjna od razu powiedziała,
że skontaktował się z nią detektyw zajmujący się tą sprawą.
Policja potrzebowała mojego DNA, by pomóc ją zidentyfikować.
UZYSKAĆ PROFIL GENETYCZNY
Dałam im próbkę.
Powiedzieli, że to trochę potrwa.
Co miałam robić?
Odnaleźli mnie po 21 latach od jej zaginięcia.
Nie mogłam siedzieć przy komputerze i tylko czekać na potwierdzenie,
że to rzeczywiście jej zwłoki.
Skontaktowałam się z policją i agencją adopcyjną.
Nie chcieli podać mi nazwiska córki,
ani gdzie zaginęła.
Oddałam ją do adopcji, więc nie miałam praw.
Nie mogę powiedzieć: „To moja córka”.
Nie mam do tego prawa.
Postanowiłam więc, że sama znajdę te informacje.
Miałam tylko datę urodzenia córki.
Powiedziałam Eddiemu:
„Poszukaj w Internecie zaginionych dzieci z taką datą urodzenia”.
Po dziesięciu minutach na tej stronie
znalazłem zaginioną osobę z tą samą datą urodzenia.
23 czerwca 1974 roku.
Była pierwsza na liście w sekcji zaginionych
Policji Stanowej Michigan.
Nazwałam ją Alexis Miranda Badger.
Po adopcji nazywała się Aundria Michelle Bowman.
Dowiedziałam się, że mieszkała w Hamilton w stanie Michigan.
ZAGINĘŁA 11 MARCA 1989
Patrzyłam na nią i myślałam: „Nie znam tej osoby”.
Pamiętałam niemowlę.
Ale gdy zacząłem patrzeć w jej oczy… Po prostu…
Wygląda jak ja. Jest moim dzieckiem. To moja córeczka.
Próbowałam ją znaleźć w Internecie.
Nie mogłam nigdzie znaleźć ani jej, ani jej adopcyjnych rodziców.
Nic.
Postanowiłam stworzyć na Facebooku stronę „Znajdźmy Aundrię M. Bowman”.
Bo wiedziałam, że koledzy ze szkoły nawzajem się szukają.
Zakasuję rękawy do roboty.
Czemu się nie ładuje?
Nic nie wiedziałam o komputerach, gdy zaczynaliśmy.
„Drodzy członkowie grupy,
jeśli ktoś z was był dobrym znajomym Aundrii,
proszę o kontakt.
Dajcie nam znać w prywatnej wiadomości
poprzez tę stronę. Dzięki”.
ZNAJDŹMY AUNDRIĘ M. BOWMAN
Nagle ruszyła lawina.
WIADOMOŚCI
DOBRZE PAMIĘTAM PANI CÓRKĘ.
JESTEM JOHN.
ZNAŁEM PANI CÓRKĘ.
CHODZIŁEM Z AUNDRIĄ NA MUZYKĘ
JEŹDZIŁEM Z AUNDRIĄ AUTOBUSEM
ZASTANAWIAM SIĘ, GDZIE JEST
Natychmiast się skontaktowałam, żeby przekazać Cathy informacje.
Aundrię adoptowali Brenda i Dennis Bowmanowie.
Nasza rodzina po prostu ją uwielbiała.
Brenda jest kuzynką mojego męża.
Chodziliśmy do tej samej szkoły w Muskegon w stanie Michigan.
Brenda była raczej spokojna
i bardzo skryta.
Brenda i Dennis poznali się w liceum.
Zakochali się w sobie.
Był chyba pierwszym chłopakiem Brendy.
Tak. Gdy skończyła liceum,
Dennis służył w marynarce.
Zanim rozpocząłem służbę,
spytałem Brendę,
którą poznałem rok wcześniej,
czy gdy po odbyciu szkolenia
wyjdę na przepustkę, przyjmie ode mnie pierścionek zaręczynowy.
Wiedziałem, że jest tą jedyną, jak tylko ją poznałem.
Pobraliśmy się w 1971 roku.
Stacjonował w San Diego.
Mieszkaliśmy tam pół roku.
Mogłem wybrać sobie jednostkę.
Przyjechaliśmy do Norfolk w Wirginii.
Chcieli założyć rodzinę.
Powiedzieli mi wtedy, że mam podwójną macicę.
„Szanse na zajście w ciążę są znikome”.
Wtedy zaczęliśmy się starać o adopcję.
Zajęło nam to…
Nie wiem, ile lat.
Pewnego ranka zadzwoniła pracownica socjalna:
„Mamy dla was pięciomiesięczne dziecko”.
Zadzwoniła następnego dnia: „Popełniłam błąd”.
„Nie możemy jej mieć?” A ona mówi: „Ma dziesięć miesięcy”. „Dobra”.
Zaadoptowaliśmy ją.
Miałam nie mieć dzieci, a zdarzył się cud adopcji.
Zawsze była córeczką tatusia.
Była najsłodsza na świecie.
Tak, Aundria była słodką dziewczynką,
darem od Boga dla pary, która nie mogła mieć dzieci.
Brenda i Dennis w końcu się przeprowadzili z Wirginii
do zachodniej części Michigan.
Hamilton to niewielka miejscowość.
Hamilton to senne miasteczko…
LICZBA MIESZKAŃCÓW: 3620
…w pobliżu Holland.
LICZBA MIESZKAŃCÓW: 34 024
W Hamilton nie zdarza się nic złego.
Stacja benzynowa, mnóstwo kościołów, szkoła i sklep spożywczy.
Tak wtedy wyglądało Hamilton.
Jak to w małym miasteczku, nic się nie dało ukryć.
Trzeba było chodzić do kościoła.
Na kogoś, kto się nie mieścił w normie, patrzono podejrzliwie.
Brenda i Denny chodzili do kościoła.
Oboje uczyli w szkółce niedzielnej.
Chcieli powiększyć jeszcze rodzinę.
Dziesięć lat później zaczęłam mieć ciągłe mdłości.
Pewnego dnia Denny wrócił z pracy i dał mi test ciążowy.
„Niemożliwe. Mamy 13-letnią adoptowaną córkę”.
Wstałam w nocy i powiedziałam: „Nie zaszkodzi go zrobić”.
A potem…
To był Dzień Ojca.
Wróciłam do łóżka: „Obudź się, tatusiu”.
Aundria była zachwycona, kiedy urodziła się Vanessa.
Cudownie. Teraz mieli pełną rodzinę.
W 1989 roku Aundria była w liceum.
Nasze liceum było małe.
Zintegrowana społeczność, tak jak miasteczko.
Mieliśmy sportowców, grupę chrześcijańską,
grupę zawsze upalonych dzieciaków,
a na końcu outsiderów i szaraków.
Ja byłam w grupie outsiderów.
PRZYJACIÓŁKA AUNDRII
W latach 80. królowały kiepskie fryzury.
Myłam włosy poprzedniego wieczoru,
potem trzeba je było spryskać lakierem do włosów, podkręcić,
znów spryskać i powtórzyć następnego ranka.
Miałyśmy ogromne fryzury. Były… okropne.
Aundria była bardzo fajna.
Pamiętam, że poszłam do niej
i w jej pokoju słuchałyśmy Cyndi Lauper i Madonny.
Jesteś w pokoju, podkręcasz radio
i zaczynasz tańczyć,
śpiewając Girls Just Want to Have Fun.
Aundria była towarzyska.
Przez większość czasu Aundria chciała być wśród ludzi.
Była taka zabawna.
Pamiętam ją w szkole.
Pamiętam jej uśmiech.
To pamiętam.
Bardzo się starała zadowolić innych.
Była kameleonem, zmieniała się
w zależności od swojego rozmówcy.
Myślę, że przez to mogła mieć kłopoty
w niektórych związkach,
bo bardzo się starała dopasować do drugiej osoby,
zmieniała zachowanie i to, co mówiła, by się wpasować
i upodobnić do drugiej osoby.
Chciała być akceptowana, jak każdy z nas.
Była po prostu normalną nastolatką.
Miała słabe stopnie.
Kilka razy odpyskowała nauczycielom.
Była normalną nastolatką.
Ale kiedy skończyła 12 czy 13 lat,
to było jakby ktoś wcisnął jakiś guzik.
Nagle zaczęła uciekać z domu.
Brała narkotyki od dzieci w szkole.
Kradła w sklepach. Kłamała.
Raz wściekła się na moją żonę
i wybiła szybkę w drzwiach wejściowych.
Chodziła na terapię i tak dalej.
- W dniu zaginięcia… - Tak?
Co się wtedy wydarzyło?
Denny zabrał ją do szkoły tamtego ranka. Miała próbę orkiestry.
Potem pojechał ją odebrać.
Aundria mało się odzywała.
Musiałam iść do pracy. Pracowałam na drugą zmianę w Lincolnshire.
Zabraliśmy ze sobą małą,
żeby Aundria odrobiła lekcje i nie miała wymówki,
że musiała pilnować siostry.
Denny mnie podrzucił.
Gdy wróciłem do domu,
wszedłem przez drzwi frontowe.
Nie były zamknięte.
Przyniosłem małą i położyłem ją na kanapie.
Poszedłem na górę.
Zawołałem Aundrię.
Zamykane na kłódkę drzwi do naszej sypialni zostały otwarte.
Mieliśmy małe torby podróżne.
To był komplet. Jednej brakowało.
Dostaliśmy wcześniej zwrot podatku.
Część była w banku, ale mieliśmy w kopercie gotówkę.
Schował ją w komodzie.
Zabrała ją.
Wzięła wszystkie drobne ze skarbonki siostry.
I fioletową kurtkę.
Zadzwoniłem na policję: „Moje dziecko zaginęło”.
Przyjęli zgłoszenie. Przyjechali. Sporządzili protokół.
Zniknęła.
BIURO SZERYFA W ALLEGAN
NIE BYŁO JEJ W DOMU. ZNIKNĘŁO KILKA RZECZY, W TYM 100 DOLARÓW
W pierwszych dniach po zgłoszeniu zaginięcia Aundrii
ludzie jej szukali.
Szukaliśmy jej wszędzie.
Pożyczaliśmy samochody
i jeździliśmy nocą po Holland, żeby nie rozpoznała naszego auta.
Pojawiły się doniesienia, że ją widziano w Holland i okolicach.
Zgłoszenia, że ludzie ją widzieli na wrotkowisku, w sklepach.
Przyjaciel rodziny powiedział, że widział ją w kolejce do kasy,
że miała rozjaśnione włosy
i że wyglądała, jakby mogła być w ciąży.
Według innych doniesień pracowała w branży rozrywkowej dla dorosłych
w Indianie.
Słyszałam, że dotarła na parking dla ciężarówek
i stamtąd zabrał ją jakiś kierowca.
Miała zamieszkać gdzie indziej.
Oficjalnie mówiło się, że uciekła z domu.
Problem w tym, że nie było żadnych tropów.
Nie było żadnych informacji. Nie było czego szukać.
Sprawa utknęła w miejscu.
Wychodziłam z pracy przed północą i…
przemierzałam ulice. Szukałam jej.
Aż w końcu Denny powiedział: „Musisz przestać.
Masz w domu małe dziecko. Musisz przestać”.
Byliśmy rozpaczającymi rodzicami, których córka zaginęła.
Aundria zniknęła. Nigdzie jej nie było.
Po prostu zniknęła.
O rany.
Tak wyglądała, gdy ją widziałam ostatni raz.
Urocza. Piękne oczy. Boże.
Tęsknię za nią.
Urodziłam Alexis, gdy uciekłam z domu.
Moja matka mnie biła.
Po prostu uderzyła mnie o jeden raz za dużo.
Miałam dość fizycznego znęcania się
i uciekłam do Nowego Orleanu tak jak stałam.
Miałam 14 lat.
Zaszłam w ciążę jakiś rok później.
Alexis miała 14 lat, gdy uciekła.
Kiedy uciekasz, jesteś postrzegany jako przestępca.
Policja nie szuka zbiegłych dzieciaków.
Mnie nie szukała.
Znałam policję z lat 80. Nie podjęła nawet poszukiwań.
Dali ciała już na samym początku.
Dopiero internetowy detektyw z Kalifornii
zmusił ich do podjęcia działań w 2010 roku.
Dwadzieścia lat po fakcie.
Dzięki Carlowi nastąpił przełom.
Zacząłem się angażować w sprawy zaginięć w 2009 roku.
Odkryłem stronę Websleuths poświęconą nierozwiązanym sprawom kryminalnym
w szczególności dotyczącym niezidentyfikowanych zwłok.
Amatorzy współpracują online, by je rozwiązać.
Gdy się tym zająłem,
stwierdziłem, że żadna ze stron z danymi zaginionych osób
nie umożliwiała sprawnego przeszukiwania baz danych.
Więc postanowiłem stworzyć arkusz kalkulacyjny z zaginionymi osobami.
Kiedy skończyłem, miałem w nim blisko 19 000 nazwisk.
Jestem księgowym, dobrze znam się na Excelu.
Kilka razy udało mi się
rozwiązać sprawę zaginięcia osób z różnych stanów.
Na początku mnie wystraszył.
Jak to się stało jego hobby?
Kim jest ten martwy człowiek?
Czy to nie ta osoba? Taki domorosły detektyw.
Ale Carl był jak katalizator,
który wprawił wszystko w ruch.
Oto ona.
To zdjęcie z sekcji zwłok niezidentyfikowanej kobiety z Racine.
N. N. DATA URODZENIA: NIEZNANA
Natknąłem się na sprawę z 1999 roku z Racine w Wisconsin.
Brutalne morderstwo, którego śledczy nigdy nie zapomną.
…gdy policja znalazła zwłoki pobitej kobiety.
…w polu kukurydzy na poboczu drogi w hrabstwie Racine.
Kobieta została wykorzystana seksualnie.
Kto to zrobił i kim jest ta kobieta?
Przejrzałem swój arkusz kalkulacyjny.
Zobaczmy, czy mamy tu kobietę
z Wisconsin, Michigan lub Illinois.
Urodziłaby się na początku lat 70.
Używając różnych filtrów, zidentyfikowałem 13 nazwisk.
Druga osoba na liście to Aundria Michelle Bowman.
Aundria Bowman zaginęła w Hamilton w stanie Michigan w 1989 roku.
Zwłoki zostały znalezione w Racine w stanie Wisconsin w 1999 roku.
Aundria miała 14 lat w momencie zaginięcia,
kobieta z Racine miała około 25 lat.
Wiek się zgadzał.
Więc stworzyłam rysunek rekonstrukcji twarzy.
Jest wiele podobieństw między rysami twarzy
Aundrii Bowman i kobiety z Racine.
Po pierwsze mają podobne nosy.
Aundria ma długi nos z bulwiastą końcówką.
Patrząc na mapę,
widzimy, że Holland
leży po drugiej stronie jeziora na wysokości Racine.
JEZIORO MICHIGAN
Skontaktowałem się z biurem szeryfa w hrabstwie Racine.
Odezwał się do mnie detektyw prowadzący śledztwo.
Powiedziałem mu: „Mam w bazie dziewczynę z Holland w Michigan.
To może być wasza niezidentyfikowana kobieta”.
Chciałam wiedzieć, co się z nią stało,
ale obawiałam się informacji, że…
Alexis została pobita na śmierć.
Ale w końcu po trzech latach
zbadali moje DNA i przysłali mi wynik.
Dobra.
„Zawiadamiamy…”
Boże.
To nie ona.
Nie była moją córką. Nie była Alexis.
JEJ DNA NIE ODPOWIADA PRÓBCE
Ulżyło mi. To była przedziwna ulga.
Czekałam na niewyobrażalny horror,
a gdy się nie ziścił, poczułam ulgę.
Ale oznaczało to też, że wróciłam do punktu wyjścia.
Musiałam jej nadal szukać. Aż do skutku.
Odrzuciłaby mnie i bardzo słusznie.
Ale wiedziałabym, że żyje.
Zwłaszcza gdy zadzwonił detektyw Haverdink i powiedział:
„Zajmiemy się tym. Nie zostawimy tak tego”.
Byłam pełna nadziei.
BIURO SZERYFA I ZAKŁAD KARNY
Chodziłem do tej samej szkoły co Aundria.
Byłem rok wyżej.
W szkole nie mówiło się o jej zaginięciu czy ucieczce.
Miałam przeczucie, że chciał rozwiązać tę sprawę.
Nie był związany ze spartaczonym śledztwem prowadzonym w latach 80 i 90.
Zniknięcie Aundrii Bowman przez 20 lat pozostawało zagadką.
Chcieliśmy ją rozwiązać i powołaliśmy w tym celu specjalny zespół.
Chcieliśmy poprowadzić to śledztwo w inny sposób niż wcześniej.
To wszystko.
Skontaktowaliśmy się z Bowmanami.
Powiedzieliśmy, że aktywnie przyglądamy się tej sprawie
i próbujemy poczynić postępy.
DOM BOWMANÓW
- Dzień dobry. Jestem Todd. - Witam.
Dennis.
Dennis? Miło pana poznać.
Jesteśmy z policji stanowej w Wayland.
To dawna sprawa,
ale jesteśmy tu, by zamknąć ten rozdział.
- Zamknąć? Nigdy nie zostanie zamknięty. - Tak.
Przejdźmy do rzeczy.
- Tak. - Znajdźmy moją córkę.
Po to tu jesteśmy.
Skontaktowaliśmy się z Cathy, biologiczną matką.
Też jest bardzo zdeterminowana, żeby odnaleźć córkę.
Wiedziałem, że rozmawiała z Carlem Koppelmanem.
Założyła strony na Facebooku.
Skontaktowało się z nią kilkoro przyjaciół Aundrii,
to moi byli koledzy ze szkoły.
Po prostu wysłuchałem Cathy i Carla Koppelmana,
by sprawdzić, jakie mają informacje
i czy będą one pomocne lub przydatne w śledztwie.
Dzięki Bogu nie byłam w tym wszystkim sama.
Wiedziałam, że jeśli będę dalej szukać Alexis
i skieruję całą swoją energię na stronę Znajdźmy Aundrię M. Bowman,
coś się wydarzy.
Wtedy pojawiła się Metta.
Skontaktowałam się z Cathy Terkanian 11 maja 2013 roku.
„Chcę Pani powiedzieć, że we wrześniu 1989 roku
porwano mnie na stacji benzynowej w Holland
na południu miasta.
Jestem przekonana, że nasze historie są powiązane”.
Wróciłam ze szkoły i spytałam mamę, czy mogę iść do koleżanki,
co robiłam regularnie.
Zawsze się odwiedzałyśmy.
To była bezpieczna okolica.
Ale mama odmówiła.
Prosiłam ją i błagałam.
„Dobrze. Zadzwoń, kiedy dotrzesz”.
A potem… Tak.
Miałam sześć lat.
Tu była ta stacja. Zabrał mnie stąd.
Szłam tędy. Zobaczył mnie,
podjechał i zaparkował tutaj, przy tym chodniku.
„Twoja mama powiedziała, że mogę pokazać ci szczeniaczki.
Mam je w stodole”.
Zatrzymał się bardzo blisko,
więc mnie złapał i wsadził do czerwonego pickupa.
Jechaliśmy przez jakiś czas. Pytałam, czy to już ta stodoła,
bo chciałam zobaczyć pieski.
On: „Prawie jesteśmy na miejscu”. Jechaliśmy dalej.
Przy skrzyżowaniu stał policjant.
Facet kazał mi się położyć.
Potem zaczął zakładać mi włosy za ucho
i głaskać policzek, i…
Na początku był bardzo miły. Myślałam, że to miły facet.
Znał moją mamę.
A potem jego zachowanie się zmieniło.
Zatrzymał się.
Wysiadł i wziął linę z tyłu ciężarówki.
Podszedł do mnie i chwycił mnie za szyję.
Zaciągnął do lasu. Zaczęłam krzyczeć.
Rozebrał mnie
i zakneblował mi usta swetrem, żeby mnie uciszyć.
Widzę to, jakby to było dziś.
Był nade mną. Rozpiął spodnie.
Nagle jakiś pies zaczął szczekać.
Wydawało się, że jest blisko.
Tam jest kamping,
więc pewnie pomyślał, że w pobliżu byli ludzie z psami.
Wstał, uciekł i mnie tam zostawił.
BIURO SZERYFA
Napastował mnie seksualnie.
PORWANIE NIELETNIEJ W CELU NAPAŚCI SEKSUALNEJ
Potem się rozwiązałam.
Wybiegłam nago na drogę.
Ktoś zadzwonił na policję.
Tamtego wieczoru usiadłam z rysowniczką policyjną
i podałam jej tyle szczegółów, ile mogłam.
Ale nigdy go nie złapali.
Szukałam go, odkąd skończyłam sześć lat.
Nie chciałam, żeby to spotkało inne dziewczynki.
Gdy tylko pojawił się Internet, wszystko się zmieniło.
Zaczęłam przyglądać się sprawom zaginionych w Michigan,
a zwłaszcza w okolicach Holland i Hamilton.
Zagłębiasz się w sprawę, wyszukujesz informacje
i sprawdzasz, czy istnieje jakiś związek.
ZNAJDŹMY AUNDRIĘ M. BOWMAN
W 2013 roku skontaktowałam się ze stroną na Facebooku.
Wydało mi się dziwne, że Aundria Bowman zaginęła
w tym samym roku i w tych samych okolicach co ja.
Nasze sprawy dużo łączyło. Aundria mogła zostać porwana.
Jeśli tak było, napastnikiem mógł być ten sam człowiek.
Zaczęłam więcej czytać o jej sprawie.
Potem zobaczyłam zdjęcie ojca Aundrii, Dennisa Bowmana.
O mój Boże.
Wygląda, jak facet, który mnie porwał.
Byłam zdruzgotana i przerażona.
To adopcyjny ojciec mojej córki.
To było bardzo…
Metta, Carl i ja przeprowadziliśmy wspólnie śledztwo.
Porwał mnie na stacji benzynowej.
Śmierdział smarem jak mechanik, może to był zapach farby.
Dennis Bowman pracował w porcie Macatawa.
Był stolarzem i pracował na jachtach.
Dennis pracował niedaleko.
Było trochę po godzinie 15.
Wyglądał, jakby jechał z pracy.
Trasa porwania przebiegała przy jego domu,
dość blisko kampingu, na który mnie zabrał.
KAMPING
Chodził do pobliskiego kościoła.
Czerwony pickup, do którego mnie wciągnął był stary i zardzewiały.
Próbowaliśmy się dowiedzieć, czy jeździł czerwonym pickupem,
więc musieliśmy zapytać krewną rodziny Bowmanów.
Powiedziała: „Miał takie auto”.
Dostaliśmy zdjęcie tego samochodu.
Był bardzo podobny do auta porywacza.
Był taki, jak opisała go Metta.
Zbyt wiele zbiegów okoliczności.
A gdy usłyszałam jego głos…
Zadzwoniłem na policję: „Moje dziecko zaginęło”.
Przeszedł mnie dreszcz. Pamiętałam ten głos.
Czy moje dziecko zaginęło przez Dennisa Bowmana?
Nie wiem, jak to powiedzieć. Dennis był inny.
Czasem czułam się przy nim nieswojo.
Nie chciałam być w jego towarzystwie.
Powiedziała mi, że rodzice jej nie lubią.
Coś mi mówi, że to był dom z koszmaru.
Aundria zniknęła. Nie było jej.
Jezu. To on.
Kto do diabła adoptował moją córkę?
Cała ta sytuacja jest jak płonący dom.
Mogę przejść obok tego domu
i nie zwracać uwagi na wołania o pomoc,
albo wejść w ogień, i pozwolić, żeby mnie poparzył.
Zobaczyłam pożar i weszłam w ogień.
Nie wyjdę z niego, dopóki przez cały nie przejdę.
Musiałam jechać do Michigan.
Musiałam sprawdzić w Michigan, gdzie zaginęła Alexis.
Po raz pierwszy pojechaliśmy do Michigan w 2013 roku.
To będzie nasza piąta wizyta w Holland.
Ale możemy bez problemu usiąść za kółkiem
i jechać tam tyle razy, ile trzeba, żeby rozwiązać tę sprawę.
Dobrze, że miałam Eddiego.
Nie znał mojej córki.
Myślę, że gdybym nie spotkała Eda,
nie szukałabym Alexis,
bo nie zaznałabym takiej bezwarunkowej miłości.
Czuję się kochana.
- Miło cię widzieć, Cathy! - Carl Koppelman!
Miło cię znowu widzieć. Miło cię widzieć, Ed.
- Tak. - Hej, Carl.
Byliśmy Carlem w Michigan kilka razy w ciągu dziesięciu lat.
To surrealistyczne doświadczenie, ale przeżywane z właściwymi ludźmi.
Mój detektyw i moja skała.
- System wsparcia. Tak. - Moja skała.
Prowadziłam to śledztwo przez Facebooka,
ale dużo więcej szczegółów uzyskasz
w rozmowie w cztery oczy.
Tak Eddie, ja i Carl poznaliśmy ludzi, którzy chcieli się z nami spotkać.
Wcześniej znałam ich tylko online.
Sue! Cześć. Jak się masz?
Cześć.
- Miło cię poznać. - W końcu.
- Miło cię poznać. - Tak.
Widzę w twoich oczach twoją córkę.
Bardzo dziękuję.
Zaczęłaś świergotać jak słodki ptaszek.
Bo ją kochamy.
Widzisz.
Możesz opowiedzieć o tym, jak ją tu kiedyś przywieźli?
Tak, pamiętam, że Aundria usiadła przy kominku.
W taki sposób.
Brenda podeszła i powiedziała:
„Słyszałaś, co zrobiła? Mam powiedzieć, co zrobił ten dzieciak?”.
Ja myślałam: „To podobno twoje dziecko”.
Biedna Aundria skrzyżowała ramiona i tylko patrzyła w górę i w dół, i…
Dennis był w pokoju?
Tak.
Wydawała się wycofana. Poniżona.
Jeśli ktoś cię upokarza, przestajesz być beztroskim dzieckiem.
Będę szczera. To mną wstrząsnęło.
Nie chcę tego słuchać.
Ale jestem tu, by być świadkiem, więc będę świadkiem.
Dzień dobry.
Jestem w domu Michelle Timmer?
- Cześć, Michelle. Jestem Cathy. - Cześć.
- Cześć, kochanie. Cześć.
- Jennifer. - Cześć. Jak się masz?
Bardzo dobrze. Dziękuję.
- Kim? - Tak.
Cześć, Kim.
- Witaj. - Miło mi.
Cieszę się, że widzę znajomych Alexis.
- Nazywam ją Alexis. - W porządku. Rozumiem.
Przepraszam, że muszę was prosić, żebyście przeżyły to na nowo.
Nie, w porządku.
Ona była w dziewiątej, a ja w dziesiątej klasie.
Pojechałyśmy autobusem do jej domu. Miałyśmy wejść do środka,
ale odwróciła się i powiedziała:
„Nie wchodź. Zaczekaj”.
A potem weszła, a jej tata od razu zaczął ją gonić
i coś za nią krzyczeć.
Uciekła mu. Był tuż za nią.
Złapał ją za stopę. Upadła.
Zajrzałam do środka i już jej nie widziałam.
Nie było jej… Krzyczeli na górze.
W poniedziałek w szkole
zapytałam ją o to. Powiedziała, że zagonił ją na górę
i zaczął ją bić, bo się spóźniła ze szkoły.
Nie spóźniła się ze szkoły.
Zostałam zaproszona do jej domu. Po prostu gadałyśmy.
Pamiętam, że na kolację jej rodzice jedli hamburgery.
My z Aundrią mogłyśmy zjeść
jedynie kanapki z resztek.
Ketchup, musztarda i relish na dwóch kromkach chleba.
Powiedziała, że tym ją karmią.
Tak powiedziała Aundria?
Tak powiedziała.
Dennis wstał od stołu i podszedł do niej.
Uderzył ją tak, że prawie ją przewrócił.
Zaczęła oczywiście płakać.
Brenda nic nie zrobiła.
Karmiła dziecko.
Jakby udawała, że to się nie wydarzyło.
Cokolwiek się stało, miała dość
i wróciła ze mną do domu.
Rodziców nie było. Poszłyśmy do mojego pokoju.
Ukryła się w nim przed rodzicami adopcyjnymi.
Została cztery dni.
Przynosiłam jej jedzenie, kiedy moja rodzina skończyła jeść.
Powiedziała, że jej ojciec adopcyjny
przychodził do niej w nocy i wykorzystywał ją seksualnie.
To dla mnie jako 13-latki była trauma.
Nie wiedziałam, co robić. „Musisz komuś powiedzieć”.
Poszłyśmy rano do szkoły.
Wysiadłyśmy z autobusu i poszłyśmy do gabinetu dyrektora.
Powiedziała tam, co ją spotkało.
Jestem z niej dumna. Jestem z tego dumna.
Była bardzo silna.
Była taka jak ja.
Ile można znieść?
Aundria i ja zbliżyłyśmy się z uwagi na problemy w domu.
Pamiętam, że policja z Allegan przychodziła do szkoły,
a potem dzwoniono do twoich rodziców i wzywano ich.
Mówili w obecności twoich rodziców:
„Powiedz nam, co się dzieje”.
Co masz powiedzieć?
Twoi rodzice siedzą naprzeciwko.
Patrzysz na nich i mówisz: „W sumie to nic”.
Więc odsyłają cię z powrotem do domu.
Też przez to przeszłam.
Pewnego dnia doszło do kłótni. Odwróciła się i powiedziała:
„Tata mnie molestował”.
Powiedziałam jej, że to kłamstwo.
Chodziła wtedy na terapię.
Poszliśmy we trójkę, żeby porozmawiać z pastorem.
Najpierw zaprosił ją samą.
Potem poprosił mnie z Dennym.
Spytał: „Masz coś do powiedzenia?”.
A ona powiedziała: „Kłamałam”.
Powiedział jej w naszej obecności:
„Zdajesz sobie sprawę, co to za zarzut? Jak to może zaszkodzić twojemu ojcu?”.
Przyznała, że nikt jej nie tknął.
To było kłamstwo. Próbowała postawić na swoim.
Oczywiście, nie ma to jak kościół.
Jeśli pójdziesz na terapię, to najlepiej kościelną.
Typowe.
Błaga o życie. Błagała o życie.
A ci wszyscy ludzie odwracali wzrok.
Dzieci zrobiły więcej niż dorośli.
Dzieci dla niej kłamały. Dzieci ją karmiły.
Dzieci się nią opiekowały.
Wymiar sprawiedliwości nic dla niej nie zrobił. Wróciła do domu.
O czym dokładnie świadczy to,
jak Brenda reaguje na wszystko, co może się dziać z jej córką,
jeśli chodzi o zachowanie Denny’ego i tego, jak ją traktował?
Rozumiem teraz, kiedy cofam się do tej chwili,
gdy siedziała tu przy kominku, że to o to chodziło.
Powiedziała każdemu, komu mogła
i nikt nie słuchał.
Ale nam nigdy nic nie wspomniała. Pewnie pomyślała: „Po co?
Oni też mi nie uwierzą”.
Na tę myśl pęka mi serce.
Zachęcałyśmy ją, żeby się z tego wyrwała,
opuściła dom, ale nie chciała zostawić siostry.
Mówiła: „Muszę opiekować się Vanessę”.
Wtedy popularne były foldery.
Aundria trzymała w takim zdjęcia siostry.
Zajmowała się nią.
Zmieniała pieluchy, karmiła. Kochała swoją młodszą siostrę.
Bała się zostawić siostrę samą.
Powiedziała nam…
Przepraszam. To bardzo smutne.
- Rozumiem. Przykro mi. - Powiedziała, że…
odejdzie, gdy Vanessa podrośnie, i znajdzie swoją prawdziwą mamę.
Myślę, że uciekła z domu i po prostu gdzieś zamieszkała
z dala od rodziny adopcyjnej.
Pewnie była szczęśliwa,
że udało jej się wyrwać z tego koszmaru.
Wiedząc, jak bardzo chciała uciec,
naprawdę w to wierzę.
Brenda zadzwoniła i powiedziała, że Aundria uciekła.
Nie wspominała nic o tym, że wzięła pieniądze.
- Nie? Nie? - Czy… Nie.
Spytałam: „Zabrała coś ze sobą? Zabrała ubrania?
Torebkę?”. „Nie, nic nie wzięła.
Ani torebki, ani kosmetyków. Nic”.
Powiedziałam Craigowi, że to dziwne.
Rozmawiałam z Brendą przez telefon. Spytałam:
„Co na to Denny? Jak on na to zareagował?”.
Jasne.
„Nie możemy o tym rozmawiać,
bo się kłócimy, jak tylko o tym wspomnę”.
Jego zachowanie tak bardzo mnie dręczyło, że to zgłosiłam na policję.
„Dzwonię w sprawie zniknięcie Aundrii Bowman.
Myślę, że powinniście przyjrzeć się Dennisowi Bowmanowi.
Okoliczności jej rzekomej ucieczki nie mają sensu.
Chcę odpowiedzi”.
Miała mieć najlepszych rodziców.
Tak mi powiedziano.
Oto co dostała.
To takie wkurzające.
Znowu powraca psychiczny zamęt.
Po oddaniu Alexis do adopcji walczyłam z myślami samobójczymi.
To właśnie zrobiła ze mną adopcja, więc nie mam dzieci.
Nie byłam tak odważna.
Szczerze mówiąc, gdybym mogła ją zatrzymać,
gdyby mnie wspierano, byłaby tu teraz.
Nienawidzę siebie za to. Kurwa. Przepraszam.
Uwierzyłam we wszystko, co mówiła mama.
„Będzie miała superżycie”.
Przepraszam.
To trudne, kiedy marzenia zostają zmiażdżone.
Muszę z tym żyć. Muszę jakoś z tym żyć.
To rozdziera mnie na strzępy.
A jeśli coś się stało Alexis,
nigdy tego sobie nie wybaczę.
Dowiedziałam się o ustawie o wolności informacji od Carla.
Dzięki ustawie można wypełnić formularz,
wysłać im kasę,
a oni przesyłają ci cały stos akt.
Poprosiłam o informacje o Bowmanie.
Gdy dowiedziałam się o jego przeszłości…
Nie do wiary.
BIURO SZERYFA
Przesłano akta dwóch spraw.
Jedna dotyczy aresztowania za włamanie i stalking koleżanki z pracy.
Kiedy go złapali, przeszukali jego dom
i znaleźli torbę z bielizną tej kobiety,
maskę na twarz i nielegalną strzelbę z uciętą lufą.
Skończyło się na roku więzienia.
Były też tam akta brutalniejszego przestępstwa z 1980 roku.
23 maja 1980 roku, miał 31 lat.
Bowman zaatakował ofiarę. Była nastolatką.
Przy Lakeshore Drive w pobliżu Kirk Park w Holland.
Pytanie prawnika: „Co się stało?”.
Jej odpowiedź: „Powiedział: »Zatrzymaj się, zejdź z roweru
i idź w stronę lasu«.
Zobaczyłam broń. Znowu na mnie krzyknął.
I strzelił obok mnie.
„Powiedział: »Cholera, złaź z roweru
i idź w stronę lasu«.
Strzelił w kierunku mojej stopy. Podniósł się kurz.
Powiedział, że zrobi mi dziurę w brzuchu
i celował we mnie.
Odwróciłam się i zobaczyłam pickupa jadącego na południe.
Machałam rękoma, żeby go zatrzymać.
Wrzuciłam rower na pakę.
Kobieta otworzyła drzwi i mnie wpuściła.
Kiedy go złapano, powiedział,
że policja musi go puścić, żeby mógł odebrać córeczkę ze szkoły”.
Od razu go oskarżyli?
Został oskarżony o usiłowanie zabójstwa.
Przyznał się do napaści w celu popełnienia przestępstwa seksualnego.
To opinia sędziego.
„Sąd orzekł, że stanowi zagrożenie dla kobiet,
jeśli nie zostanie odizolowany”.
2 lutego 1981, skazany na pięć do dziesięciu lat więzienia.
Aundria miała wtedy sześć lat.
Przeprowadziłam się do Kinross, gdy go przenieśli.
Zawsze miała o to żal.
„Dzieci wiedzą, że jestem córką więźnia”.
A ja: „Nie tylko ty”.
Nie daj Bóg, żebym brała to dziecko do więzienia na odwiedziny.
Gdy dowiedziałam się, że zabierała ją do więzienia…
To mnie zdruzgotało.
Został zwolniony z więzienia 31 stycznia 1986 roku.
Aundria miała wtedy 11 lat.
Byliśmy w szoku, że Brenda z nim została.
Miała przecież małą córkę.
Moja córka mieszkała z mężczyzną na zwolnieniu warunkowym,
który próbował zamordować nastolatkę.
Nikt nie chronił mojego dziecka.
Nie adoptowała jej dobra rodzina.
Wystarczy spojrzeć na jego przeszłość.
W tym momencie byłam już przekonana, że Dennis zrobił coś Alexis.
Że ją zamordował.
Alexis mówi innym, że Dennis ją molestuje.
Brenda wie, ale ma to gdzieś.
Musiał ją zabić.
Muszę udowodnić, że tak było.
A jeśli będę musiała zrobić z siebie wariatkę, trudno.
Jeśli trzeba, wszystkim zajdę za skórę.
CENTRUM FRANCISZKAŃSKIE
Od dziesięciu lat
Carl i ja jeździmy na konferencję zaginionych w Michigan.
Co roku rodziny zaginionych spotykają się
i opowiadają o swoich doświadczeniach.
Okropne historie.
Cześć. Nazywam się Mary Berlin. Moja siostra zaginęła.
Członek rodziny, Richard Hitchcock.
Zaginął w 1990 roku.
Jestem wdzięczna wszystkim, którzy się tu pojawiają.
To system wsparcia.
Spotykamy się raz w roku.
To okropne czekać i szukać ukochanej osoby przez 32 lata.
Czasem myślę, że wolałabym wiedzieć, że nie żyje,
a nie zastanawiać się, gdzie jest.
Drugi raz pojechaliśmy do Michigan z Carlem w 2013 roku.
Spóźniliśmy się. Krąg już się uformował.
Siadam, a Carl mówi:
„Jest tu Brenda”. Zamarłam.
Wzięłam ten notatnik,
bo miałam podejrzenie, że Cathy tam będzie
i że się z nią spotkam.
Chciałam jej dać zdjęcia.
Powiedziałam: „Dzisiaj ma tu dwie matki.
Chcę ci podziękować za przybycie, Cathy”. Powiedziałam tylko to.
Podskoczyłam.
Powiedziałam: „Powiedz im, kim jest twój mąż”.
To wywołało poruszenie
i zrobiło się zamieszanie.
Cały ranek miałam w dłoni kubek z kawą.
Gdybym nadal go w niej miała, rzuciłabym nim jej prosto w twarz.
Machnęła przed sobą ręką,
jakby ją biła po twarzy.
Zachowałam się jak u Jerry’ego Springera.
Zachowywała się jak opętana.
Krzyczała i wrzeszczała.
Według niej to, że mąż był w więzieniu
oznacza, że jest potworem.
Że zabił córkę, a ja tylko patrzyłam.
Nie jesteśmy tacy.
Byłam kłębkiem nerwów. Nie mogłam mówić. Mogłam krzyczeć.
Carl zaczął mówić.
Więc wstałem i zacząłem się przedstawiać.
Cathy stanęła za mną ze znakiem: „Znajdźmy Aundrię Bowman”.
Stała za mną, trzymając znak.
Carl mówi: „Istnieje ich wersja wydarzeń i prawdopodobna wersja”.
Wszyscy spojrzeli na Brendę.
„Jaka jest prawdopodobna wersja, Brenda?”
Zaczęła znowu krzyczeć i wrzeszczeć.
Powiedziałam, że chciałam dziś z nią porozmawiać,
ale nie, jeśli się tak zachowuje.
Brenda była zdenerwowana i powiedziała:
„Dobrze, że mojego męża tu nie ma”.
Powiedziałem: „Co mam powiedzieć? Znamy jego przeszłość.
Spędził pięć lat w więzieniu
za próbę gwałtu na 18-letniej dziewczynie.
Co mamy myśleć?”.
Jej odpowiedź brzmiała: „Nie zapomniałam, co zrobił,
ale wybaczam mu i traktuję przysięgę małżeńską poważnie”.
Nie mogłam tego wytrzymać.
Wybiegłam z sali.
Weszłam na scenę. Wzięłam świeczkę.
Zapaliłam ją.
Pomyślałam: „Kto jest lepszą matką?
Ona nawet nie wejdzie dla córki na scenę”.
Nie mogłam być z nią w jednej sali.
Wsiadłam do auta. Krzyczałam jak nigdy w życiu.
Carl wiele znosi.
Ja jestem jak ogień. On jak lód.
To, co ci pomaga zachować zdrowe zmysły,
to druga osoba, która cię wspiera,
nawet gdy zaczynasz tracisz rozum.
Kiedy masz do czynienia z życiem w świecie zaginionych,
masz ustalony plan działania.
Jestem powolna, ale zdeterminowana.
Rozmawiasz z sąsiadami.
Z ludźmi, których znała.
Podobno była buntowniczką.
Tak, widzę Alexis jako buntowniczkę.
„Nie chcę się dostosować i być jak wszyscy inni.
Jestem sobą”.
Moja krew.
Tak?
Robiliśmy to z Carlem przez dziesięć lat.
Rozgłosiliśmy to.
Dennis to czuł. Wyczuł nas.
Wiedział, że go osaczamy.
Myślę, że naprawdę zmieniła kierunek
całego śledztwa.
Pierwszy raz zobaczyłam plakaty, kiedy ty je rozwiesiłaś.
Pamiętam jej twarz.
Masz podobny kształt twarzy i oczy Aundrii.
Jest do ciebie podobna.
- Dziękuję. - Tak.
Rozmowa z ludźmi, którzy znali Alexis
czyni ją bardziej realną.
Bardziej niż zdjęcie na plakacie.
Jesteś piękna. Właź tu.
Od razu zbliżyłam się do Metty.
Wiem, że ją porwał, gdy miała sześć lat.
Zdopingowała mnie.
Byłam już wściekła i zmotywowana, ale gdy poznałem Mettę, to się podwoiło.
Rozumiemy się na tym poziomie.
To jak porozumienie dusz.
Nazywam ją swoją mamą od duszy.
Kocham ją. Nie sądzę, by to wszystko się wydarzyło bez niej.
To tutaj. Teraz…
Jedziemy do liceum w Hamilton?
Najpierw do domu Bowmanów.
Dobra.
Carl i ja braliśmy samochód
i jeździliśmy wszędzie, gdzie Bowman kiedykolwiek żył.
Próbowałam znaleźć coś, co pomoże dowieść,
że jest odpowiedzialny za zabicie mojej córki.
Spójrz w prawo. Tam kiedyś stał ich dom.
Tak.
Tutaj.
To dom, w którym mieszkała Alexis, ale został zburzony.
Dennis i Brenda przeprowadzili się do obecnego domu
prawie natychmiast po zaginięciu Alexis.
DOM BOWMANÓW
Niedaleko pierwszego domu.
STARY DOM BOWMANÓW
To było dziwne, że się wyprowadzili.
NOWY DOM BOWMANÓW
Myśleliśmy: „A co, jeśli wróci?
Dokąd pójdzie?”.
Proszę.
To ich dom.
Teraz mieszkają tutaj.
Ktoś jest w domu.
Zatrzymaj się, Carl.
Ty pilotujesz. Ja będę obserwować.
Dobra.
Jeśli ktoś zacznie pytać,
co się tu dzieje, Carl może uklęknąć i spytać:
„Wyjdziesz za mnie?”.
Wzbijmy go w powietrze.
Tak.
Dalej, mały. Jest. Dobra.
Wszystkie okoliczności wskazują na Dennisa.
Czułam to w kościach.
Miałam obsesję na punkcie ogródka Dennisa Bowmana.
Mam go.
- Niżej w tym miejscu. - Tak.
Sprawiasz mi ogromną radość.
To podwórko Dennisa Bowmana.
Wiedziałam o Google Earth i zaczęłam oglądać działkę Bowmanów.
Było coś z tyłu tego domu, co mnie zbiło z tropu:
„Co to jest?”.
Najpierw pojawiło się około 2011 roku.
Miało owalny kształt. A potem zniknęło.
Pozostała tylko ziemia.
Wygląda jak cement.
Ale spójrz na to, Carl. Coś tam jest.
Co to jest?
Czemu to się zmienia?
Co to znaczy?
To musi oznaczać, że coś ukrywa. Co on ukrywa?
Moja córka leży w tym ogródku.
Wątpię, żeby tam ją zakopał,
bo mieszkał w innym miejscu, kiedy Aundria zniknęła.
Zważywszy na zalesiony teren naprzeciwko domu,
w którym wtedy mieszkali, najbardziej oczywisty wniosek jest taki,
że gdyby ją zabił, zabrałby jej ciało
i pozbył się go w lesie.
Cathy powtarza: „Nie, jest pochowana w jego ogródku”.
Ale ja nie mogę zrozumieć, jak mógł ją zabić, a potem,
sześć miesięcy później, zakopać ją na tym podwórku.
Jest przekonana.
Moja córka tam jest.
Chodźmy…
Tam. Jakieś 6 metrów od domu.
Nie powiedziałem, że zwariowała lub że to głupia teoria.
Po prostu ją przyjąłem.
Byłam przekonana, że uważał ją za swoją własność.
I miał prawo ją zabić. I miał prawo ją pochować.
Chciał trzymać ją przy sobie.
To bardzo naciągana teoria, ale pasuje.
Udowodnij, że się mylę, Dennis. Udowodnij, że się mylę.
Wiem, co zrobiłeś.
Wiem, dlaczego to zrobiłeś.
Zadzwoniłam na policję.
„Zdobądźcie nakaz. Zwłoki są w ogródku”.
Nie można przekopać czyjegoś ogródka, bo matka ma przeczucie.
Dennis Bowman był na szczycie listy podejrzanych.
Ale nie mieliśmy świadków, że cokolwiek zrobił.
Nie wiedzieliśmy, czy Aundria żyje, czy nie.
Gdy zaczęliśmy z nim rozmawiać, był nieco zdystansowany.
Zaprzeczał, że jest w to zamieszany.
Nie mieliśmy nic wspólnego ze zniknięciem Aundrii.
Przysięgam na Biblię.
Aundria nie była widziana, ani nie odezwała się od bardzo dawna.
Przypuszczam, że nie żyje.
Od dawna tak przypuszczam, ale nie możecie tego udowodnić.
Nie mam dowodów.
Musieli czuć się bezradni.
Ja czułam się bezradna.
Ale pomyślałam: „Dopadnę tego skurwiela”.
Postawiłam na billboard.
Nie uciekną przed billboardem.
ZAGINIONA NAGRODA 11 000 $
Stanął przy głównej drodze, gdzie mieszkał Dennis.
Drwiłam z niego.
„Wiesz, że wiem, Dennis. Wiesz, że wiem”.
Teraz dowiedzą się inni.
Wspaniale, że udało jej się to osiągnąć.
Niesamowite, że to zrobiła i tak mocno naciskała.
Nękałam go na Facebooku.
„Czujesz oddech złej karmy na karku, Dennisie Bowmanie.
Nigdy nie zapomni twojego imienia”.
Nie boisz się tego publikować?
Nie. W ogóle.
Dennis Bowman nie jest dość odważny, by zmierzyć się z kimś, kto jest mu równy.
NIE USTANIEMY GNIJ W PIEKLE
ZABIŁ AUNDRIĘ
ZAKOPAŁEŚ ZWŁOKI W OGRÓDKU
NIE ODWRÓCĘ WZROKU
Czy był pan o to wcześniej oskarżony?
Nie.
To stek bzdur, którymi wszystkich karmiła.
Wciąż karmi.
ZAGINIONA
Rozwiesiła plakaty, tylko po to, żeby nas wkurzyć.
Zdjął pan któryś z nich?
Nie. Chcę ją znaleźć.
Cathy codziennie pisała do nich listy.
Dzwoniła kilka razy dziennie.
Zadzwoniłam do nich. Odpowiedziała automatyczna sekretarka.
Najeżdżałam na nich, dopóki maszyna nie piknęła.
Zadzwoniłam ponownie i to samo.
Maszyna znów piknęła. Zadzwoniłam ponownie.
Bip. W następnym tygodniu odłączyli telefon.
Cathy była bliska przekroczenia granicy.
Musieliśmy zrobić krok do tyłu
i uspokoić Bowmanów.
Brenda zadzwoniła do Haverdinka.
„Powiedziała, że jeśli zadzwonisz jeszcze raz,
wniesie oskarżenie o nękanie”.
Nie nazwałabym tego nękaniem. Nazwałabym to wytrwałością i uporem.
Pitbull z pomalowanymi ustami.
Zgadza się.
Oddała dziecko do adopcji, a teraz się skarży:
„Moja biedna córeczka. Oddaliśmy ją tym potworom”.
Niech udowodni niewinność albo będę o tym krzyczeć
do końca swoich dni.
Co zrobisz?
Nie poddamy się. I będziemy naciskać.
KARMA TO NAJCIERPLIWSZY GANGSTER.
JESTEM ZDETERMINOWANA. ZNAJDĘ ALEXIS.
DENNIS LEE BOWMAN Z HAMILTON ZAMORDOWAŁ AUNDRIĘ M. BOWMAN
OBSERWUJEMY CIĘ!
Siedziałam przy małym biurku w salonie.
Był wczesny ranek.
Próbowałam rozbudować stronę na Facebooku.
Myślałam, że nic się już nie wydarzy.
Zadzwonił telefon. Odebrałam. To była Metta.
Pierwsze co powiedziała: „Mają go”.
Napisał do mnie ktoś, kto przyjaźnił się z ich sąsiadem.
Powiedział: „Są u Bowmanów.
Na podwórku jest mnóstwo radiowozów”.
A ja: „Nareszcie!
Oskarżą Dennisa Bowmana o zamordowanie mojej córki”.
Przyszło sześciu policjantów.
Pchnęli mnie i powiedzieli, że mnie aresztują.
Nie chcą powiedzieć, za co.
Nie zabiłem córki. W życiu.
Trzydzieści jeden lat temu odeszła z naszego życia.
Nie wiemy, gdzie jest.
Nie zabiłem córki.
Dzień dobry, panie Bowman.
Porucznik Squyres, a to detektyw Smith.
- Wie pan, czemu tu jesteśmy? - Nie mam pojęcia.
- Nie? - Nie.
Czekał pan na mnie.
- Powie mi pan, dlaczego mnie aresztowano? - Oczywiście, że tak.
Jestem człowiekiem, którego obawiał się pan zobaczyć
i na którego pan czekał przez większość życia.
Wreszcie jestem.
Oczy w porządku?
Tak.
Super, gliniarz z Norfolk.
Zgadza się.
Został pan aresztowany za zamordowanie w 1980 roku
żony pilota myśliwca w Wirginii.
Odbiło ci.
Dlatego tu jestem.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska