1
00:00:18,435 --> 00:00:21,062
ใส่อีกชิ้นลงไปบนกองไฟ

2
00:00:21,855 --> 00:00:24,441
ผมว่าตรงนี้น่าจะเหมาะ

3
00:00:24,524 --> 00:00:25,442
นั่นแหละ

4
00:00:26,526 --> 00:00:28,319
ระวัง

5
00:00:28,403 --> 00:00:29,821
เข้าท่านะ

6
00:00:32,782 --> 00:00:35,410
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของฉัน

7
00:00:36,786 --> 00:00:39,247
นี่คือเรื่องของเด็กคนหนึ่งที่หายไป

8
00:00:40,040 --> 00:00:41,499
ลูกของฉันที่หายไป

9
00:00:44,044 --> 00:00:46,838
ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตตามหาเธอ

10
00:00:48,882 --> 00:00:51,217
แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นตายร้ายดียังไง

11
00:00:52,510 --> 00:00:53,720
เธอหายไปเฉยๆ

12
00:00:57,307 --> 00:00:59,476
เป็นการเดินทางที่ยาวนานและยากลำบาก

13
00:01:01,019 --> 00:01:02,353
เพราะเรื่องของเรื่องก็คือ

14
00:01:02,437 --> 00:01:06,191
คดีของลูกสาวฉันยังไม่คลี่คลาย
ไม่เคยมีการสืบสวน

15
00:01:08,443 --> 00:01:09,694
และนั่นทำให้ฉันโกรธมาก

16
00:01:11,738 --> 00:01:13,198
แต่ความโกรธเป็นแรงกระตุ้น

17
00:01:15,867 --> 00:01:19,037
ฉันบอกกับตัวเองว่า
ต้องหาลูกให้เจอแบบยังมีชีวิต

18
00:01:19,537 --> 00:01:22,499
ฉันไม่สนว่าจะต้องเดินทาง
ไปค้นหาทั่วทุกมุมโลกหรือเปล่า

19
00:01:24,584 --> 00:01:27,378
ไม่มีอะไรจะผลักดันคุณได้ดี
เท่ากับความโกรธอีกแล้ว

20
00:01:28,588 --> 00:01:31,633
ทำให้คุณไม่อยากอาหาร ไม่อยากนอน

21
00:01:32,759 --> 00:01:33,843
ความโกรธฆ่าคุณได้

22
00:01:34,469 --> 00:01:36,846
ถ้าคุณอยากทำอะไรให้สำเร็จ
ต้องใช้ความโกรธให้เป็น

23
00:01:38,431 --> 00:01:40,725
เรื่องนี้จะต้องมีคำตอบ

24
00:01:42,393 --> 00:01:44,395
ฉันจะตามหาเธอให้เจอ

25
00:01:46,481 --> 00:01:51,820
(โหมแรงไฟ)

26
00:01:57,909 --> 00:01:59,327
คุณได้เจ้าจอมซนแล้วละ

27
00:02:00,120 --> 00:02:01,412
- ดีไหม
- ใช่

28
00:02:01,496 --> 00:02:02,372
พร้อมแล้ว

29
00:02:06,251 --> 00:02:09,796
ฉันเจอเอ็ดในปี 91 ที่บาร์ซึ่งเป็นวิถีคนยุคเก่า

30
00:02:12,048 --> 00:02:13,550
แคธี่อยู่ในชุดพยาบาล

31
00:02:13,633 --> 00:02:17,137
เธอเป็นพยาบาลอาชีพที่นิวออร์ลีนส์

32
00:02:17,220 --> 00:02:21,182
ตอนเธอออกจากบาร์ เราสองคน
ไม่มีใครคิดว่าจะได้เจอกันอีก

33
00:02:21,266 --> 00:02:26,062
สามวันต่อมา โชคชะตาพาเรามาเจอกันอีก
และหลังจากนั้นเราไม่เคยแยกจากกันเลย

34
00:02:26,896 --> 00:02:29,482
เธอลาออกจากงาน เช่ารถบ้านยู-ฮอล

35
00:02:29,566 --> 00:02:32,485
ขนข้าวของทั้งหมดและหมาของเธอ

36
00:02:32,569 --> 00:02:36,573
แล้วขับจากนิวออร์ลีนส์
มาที่บ้านหลังนี้ในแมสซาชูเซตส์

37
00:02:36,656 --> 00:02:40,743
และระหว่างทาง เราแวะที่โบสถ์
ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย

38
00:02:40,827 --> 00:02:43,413
และเราก็แต่งงานกัน
ประมาณสิบสัปดาห์หลังจากที่เราเจอกัน

39
00:02:44,455 --> 00:02:46,457
นั่นผ่านมา 32 ปีแล้ว

40
00:02:49,961 --> 00:02:52,672
เมื่อเราแต่งงานกันได้สักประมาณหนึ่งเดือน

41
00:02:52,755 --> 00:02:55,300
เธอก็บอกว่าเธอมีลูกอยู่คนหนึ่ง

42
00:02:55,967 --> 00:02:58,469
และเธอยกเด็กให้เป็นลูกคนอื่น

43
00:02:59,429 --> 00:03:03,057
มันบีบหัวใจฉันมาตลอดชีวิต ที่ฉันทำแบบนั้น

44
00:03:03,141 --> 00:03:05,935
ที่ฉันยอมให้มันเกิดขึ้นทั้งกับลูกและฉัน

45
00:03:08,062 --> 00:03:10,398
เธอเป็นเด็กที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเห็น

46
00:03:10,481 --> 00:03:11,900
หัวกลมเหม่ง

47
00:03:12,692 --> 00:03:13,526
ตาสวย

48
00:03:16,029 --> 00:03:20,116
ฉันอายุแค่ 16 ตอนที่ฉันมีลูกสาวในปี 1974

49
00:03:21,701 --> 00:03:26,915
โลกแห่งความเป็นจริงเริ่มปรากฏ
เมื่อเธอโตเกินกว่าจะใส่ผ้าอ้อม

50
00:03:28,208 --> 00:03:30,460
ฉันจะต้องสอนเธอกินอาหารด้วยตัวเอง

51
00:03:30,543 --> 00:03:33,129
ฉันจะต้องทำทุกสิ่งอย่างที่ผู้ใหญ่คนหนึ่งทำ

52
00:03:33,213 --> 00:03:34,797
ซึ่งฉันไม่แน่ใจว่าจะทำได้

53
00:03:36,633 --> 00:03:38,259
ฉันรู้สึกอ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ

54
00:03:38,343 --> 00:03:40,929
ส่วนแม่ก็ไล่บี้ฉัน

55
00:03:41,012 --> 00:03:44,098
แม่พูดว่า "แกต้องยกลูกให้คนอื่นอุปการะ"

56
00:03:44,641 --> 00:03:46,643
"แกไม่สามารถดูแลเด็กคนนี้"

57
00:03:46,726 --> 00:03:48,311
"แกไม่รู้ว่าแกกำลังทำอะไรอยู่"

58
00:03:50,563 --> 00:03:53,775
ฉันไม่รู้จะพิสูจน์ยังไง
ว่าฉันมีค่าพอที่จะเลี้ยงลูกตัวเอง

59
00:03:54,734 --> 00:03:56,277
แล้วแม่ก็ตะล่อมฉัน...

60
00:03:56,361 --> 00:03:59,447
ว่าเธอจะได้พ่อแม่บุญธรรมที่ดีที่สุด

61
00:03:59,530 --> 00:04:01,616
ขอแค่ฉันยกลูกให้คนอื่นตั้งแต่ยังเป็นทารก

62
00:04:03,409 --> 00:04:06,537
ในเมื่อฉันเลี้ยงเธอไม่ได้
ฉันก็น่าจะทำสิ่งนี้เพื่อลูก

63
00:04:07,121 --> 00:04:09,123
เธอสมควรได้รับสิ่งนี้

64
00:04:12,252 --> 00:04:13,878
แล้วฉันก็ยอมแพ้

65
00:04:15,797 --> 00:04:20,551
ฉันลงทะเบียนให้ลูกสาวฉัน
เข้าระบบอุปการะที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย

66
00:04:20,635 --> 00:04:22,762
เพื่อให้เธอมีชีวิตที่ดีกว่า

67
00:04:24,430 --> 00:04:26,182
เธอเพิ่งจะเก้าเดือนเอง

68
00:04:29,227 --> 00:04:32,313
ตลอดชีวิตของฉัน เธออยู่ในใจฉันเสมอ

69
00:04:34,232 --> 00:04:35,942
แต่มันเป็นการอุปการะแบบปิด

70
00:04:36,901 --> 00:04:40,989
ฉันเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เธอไม่เคยตามหาฉันเลย

71
00:04:46,369 --> 00:04:49,372
สามสิบห้าปีต่อมา ในปี 2010

72
00:04:49,455 --> 00:04:52,166
ฉันได้รับจดหมายฉบับนี้จากศูนย์อุปการะเด็ก

73
00:04:53,209 --> 00:04:57,380
ฉันคิดว่าเป็นจดหมายแจ้งว่า
ลูกสาวฉันกำลังตามหาฉันอยู่

74
00:04:57,463 --> 00:05:01,301
แล้วฉันก็คิดว่า "ว้าว ในที่สุดก็มีวันนี้"

75
00:05:01,384 --> 00:05:03,094
(นอร์โฟล์ก หน่วยบริการมนุษย์)

76
00:05:03,511 --> 00:05:07,974
ปรากฏว่า ฉันกลับได้รู้ว่า
ลูกสาวฉันหายตัวไปเมื่อ 21 ปีก่อนแล้ว

77
00:05:08,057 --> 00:05:11,519
ในปี 1989 ตอนเธออายุ 14 ปี

78
00:05:13,229 --> 00:05:18,359
พวกเขาบอกว่า มีการพบ
ศพนิรนามใกล้ทุ่งข้าวโพด...

79
00:05:20,361 --> 00:05:21,904
อาจเป็นศพลูกสาวฉัน

80
00:05:25,658 --> 00:05:28,703
ในหัวฉันมันว่างเปล่าไปหมด

81
00:05:29,996 --> 00:05:33,416
และศูนย์อุปการะเด็กก็บอกฉันทันทีว่า

82
00:05:33,499 --> 00:05:37,837
นักสืบคนหนึ่งมาพบพวกเขาเรื่องเจน โดคนนี้

83
00:05:38,755 --> 00:05:42,800
และบอกว่าตำรวจต้องการ
ดีเอ็นเอของฉันเพื่อช่วยระบุตัวเธอ

84
00:05:44,552 --> 00:05:47,055
ฉันเลยให้ดีเอ็นเอของฉันไป

85
00:05:48,222 --> 00:05:51,225
และพวกเขาก็บอกฉันว่า ฉันต้องรอสักพัก

86
00:05:53,811 --> 00:05:55,271
จะให้ฉันทำอะไรได้

87
00:05:55,355 --> 00:05:58,649
เธอหายตัวไป 21 ปีแล้ว
กว่าที่พวกเขาจะพบตัวฉันในที่สุด

88
00:06:01,235 --> 00:06:05,698
ฉันไม่สามารถนั่งเฉยหน้าคอมพิวเตอร์
และรอคำยืนยันว่าดีเอ็นเอของฉัน

89
00:06:05,782 --> 00:06:07,784
ตรงกับซากศพของเธอ

90
00:06:09,994 --> 00:06:14,207
ฉันเลยติดต่อตำรวจกับศูนย์รับอุปการะ

91
00:06:15,750 --> 00:06:18,961
แต่พวกเขาไม่ยอมบอกฉันว่า
ชื่อใหม่ของลูกสาวฉันคืออะไร

92
00:06:19,045 --> 00:06:20,797
หรือเจอเธอครั้งสุดท้ายที่ไหน

93
00:06:22,632 --> 00:06:25,176
เพราะฉันยกเธอให้คนอื่นไปแล้ว ฉันเลยไม่มีสิทธิ์

94
00:06:25,259 --> 00:06:27,720
ฉันจะยืนกรานว่า "นี่ลูกสาวฉัน" ไม่ได้

95
00:06:27,804 --> 00:06:30,890
ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ทำอย่างนั้น

96
00:06:33,142 --> 00:06:37,021
นั่นทำให้ฉันตัดสินใจว่า "ฉันจะ
สืบเรื่องลูกสาวฉันด้วยตัวเอง"

97
00:06:38,940 --> 00:06:40,942
ฉันมีแค่วันเกิดลูกสาว

98
00:06:41,692 --> 00:06:43,361
ฉันเลยพูดกับเอ็ดดี้ว่า

99
00:06:43,444 --> 00:06:48,783
"ลองดูในคอมพิวเตอร์แล้วค้นหา
เด็กหายที่มีวันเกิดใกล้ๆ เธอดูซิ"

100
00:06:50,660 --> 00:06:54,080
ผมคิดว่าผมค้นเว็บไซต์นี้ไม่ถึงสิบนาที

101
00:06:54,163 --> 00:06:57,625
ผมก็เจอคนหายที่เกิดวันเดียวกับลูกสาวเธอ

102
00:06:59,127 --> 00:07:02,171
วันที่ 23 มิถุนายน ปี 1974

103
00:07:04,841 --> 00:07:10,263
ชื่อของเธอขึ้นมาเป็นคนแรกในแผนกคนหาย

104
00:07:10,888 --> 00:07:13,766
ของกรมตำรวจรัฐมิชิแกน

105
00:07:15,768 --> 00:07:19,021
ฉันตั้งชื่อให้เธอว่า อเล็กซิส มิแรนด้า แบดเจอร์

106
00:07:21,190 --> 00:07:25,153
ฉันได้รู้ว่าเธอเปลี่ยนชื่อเป็น
ออนเดรีย มิเชล โบว์แมน

107
00:07:26,737 --> 00:07:30,700
และฉันได้รู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่แฮมิลตัน มิชิแกน

108
00:07:34,996 --> 00:07:39,208
คือยังไงล่ะ พอมองเธอ ฉันก็แบบว่า
"ฉันไม่รู้จักคนๆ นี้"

109
00:07:41,252 --> 00:07:42,587
ฉันจำได้แต่ทารกคนหนึ่ง

110
00:07:44,172 --> 00:07:46,966
แต่พอฉันเริ่มมองตาเธอ มันก็...

111
00:07:48,259 --> 00:07:52,847
เธอหน้าเหมือนฉันเลย
เธอเป็นลูกฉัน ลูกสาวของฉัน

112
00:07:56,225 --> 00:07:59,437
แต่พอฉันค้นอินเทอร์เน็ต พยายามตามหาเธอ

113
00:08:00,855 --> 00:08:05,234
ฉันกลับไม่พบเธอที่ไหนเลย
พ่อแม่บุญธรรมของเธอด้วย

114
00:08:05,818 --> 00:08:06,652
ไม่เจอเลย

115
00:08:08,029 --> 00:08:12,658
ฉันเลยตัดสินใจสร้างเพจเฟซบุ๊กชื่อ
"ตามหาออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน"

116
00:08:14,118 --> 00:08:17,788
เพราะฉันรู้ว่าพวกเด็กๆ จะต้องตามหา

117
00:08:17,872 --> 00:08:19,624
คนที่เรียนมัธยมปลายมาด้วยกัน

118
00:08:20,291 --> 00:08:22,418
พับแขนเสื้อทำงานหน่อย

119
00:08:22,502 --> 00:08:24,295
ทำไมมันไม่ขึ้นมาล่ะ

120
00:08:24,795 --> 00:08:27,840
จะบอกให้ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ
คอมพิวเตอร์เลยตอนที่เริ่มต้น

121
00:08:28,508 --> 00:08:30,009
"ยินดีต้อนรับ ทุกคน"

122
00:08:30,551 --> 00:08:34,222
"ถ้าพวกคุณสักคนเป็นเพื่อนสนิทของออนเดรีย

123
00:08:34,305 --> 00:08:35,598
เราต้องการพูดคุยกับคุณ"

124
00:08:35,681 --> 00:08:38,309
"กรุณาทักมาที่ข้อความส่วนตัว

125
00:08:38,392 --> 00:08:41,312
ของเฟซบุ๊กเพจตามหา
ออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน ขอบคุณ"

126
00:08:43,314 --> 00:08:45,399
ทันใดนั้นทุกอย่างก็เริ่มเกิดขึ้น

127
00:08:45,483 --> 00:08:47,485
(เมสเซนเจอร์)

128
00:08:50,404 --> 00:08:52,281
(ฉันจำลูกสาวคุณได้แม่น)

129
00:08:52,365 --> 00:08:54,242
(สวัสดีครับ ผมจอห์น)

130
00:08:54,325 --> 00:08:55,701
(ผมรู้จักลูกสาวคุณ)

131
00:08:55,785 --> 00:08:57,662
(ออนเดรียเรียนดนตรีกับฉันตอนปีหนึ่ง)

132
00:08:57,745 --> 00:08:59,789
(ผมนั่งรถโรงเรียนคันเดียวกับออนเดรีย)

133
00:08:59,872 --> 00:09:02,333
(ฉันอยากรู้มาตลอดว่าเธออยู่ไหน)

134
00:09:02,416 --> 00:09:08,047
ฉันติดต่อเธอทันที เพื่อให้ข้อมูลเพิ่มเติมแก่แคธี

135
00:09:08,965 --> 00:09:11,968
ออนเดรียเป็นลูกบุญธรรม
ของเบรนดาและเดนนิส โบว์แมน

136
00:09:13,886 --> 00:09:16,514
ครอบครัวเรารักเธอมาก

137
00:09:17,765 --> 00:09:20,351
เบรนดาเป็นญาติของสามีฉัน

138
00:09:21,269 --> 00:09:25,231
เราเรียนโรงเรียนเดียวกันที่มัสคีกอน มิชิแกน

139
00:09:25,982 --> 00:09:29,110
เบรนดาจะเป็นคนเงียบๆ

140
00:09:29,193 --> 00:09:33,030
และก็ชอบอยู่คนเดียว

141
00:09:33,614 --> 00:09:37,118
เบรนดากับเดนนิสเจอกันตอนเรียนมัธยมปลาย

142
00:09:37,702 --> 00:09:39,870
แล้วพวกเขาก็ตกหลุมรักกัน

143
00:09:39,954 --> 00:09:42,582
นั่นน่าจะเป็นแฟนคนแรกของเบรนดา

144
00:09:42,665 --> 00:09:46,210
ใช่ ตอนเธอเรียนจบมัธยมปลาย

145
00:09:46,294 --> 00:09:49,213
เดนนิสก็อยู่ในกองทัพเรือแล้วตอนนั้น

146
00:09:49,297 --> 00:09:51,674
แต่ก่อนที่จะผมเข้ากองทัพ

147
00:09:52,341 --> 00:09:54,427
ผมบอกเบรนดาว่า

148
00:09:54,510 --> 00:09:56,637
คือผมเจอเธอหนึ่งปีก่อนที่ผมจะเป็นทหาร

149
00:09:57,138 --> 00:10:00,141
ผมบอกเธอว่า "ฟังนะ พอฉันฝึกที่ค่ายเสร็จ"

150
00:10:00,725 --> 00:10:04,520
ผมบอก "ฉันจะลากลับบ้าน"
ผมบอก "เธอจะรับแหวนฉันไหม"

151
00:10:05,813 --> 00:10:09,191
ผมรู้ว่าเธอคือคนที่ใช่ทันทีที่เจอเธอ

152
00:10:10,109 --> 00:10:12,278
เราแต่งงานกันในปี 1971

153
00:10:12,361 --> 00:10:15,698
เขาถูกส่งไปประจำการที่ซานดิเอโก

154
00:10:16,282 --> 00:10:18,326
เราอยู่ที่นั่นกันหกเดือน

155
00:10:18,993 --> 00:10:21,579
จากนั้นผมก็เลือกที่ที่จะไปประจำการได้

156
00:10:22,580 --> 00:10:24,790
เราเลือกมาที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย

157
00:10:26,334 --> 00:10:28,544
และพวกเขาก็พยายามสร้างครอบครัวกัน

158
00:10:29,045 --> 00:10:33,758
แล้วตอนนั้นเอง พวกเขาบอกฉันว่า
ฉันมีภาวะมดลูกแฝด

159
00:10:34,925 --> 00:10:38,429
"โอกาสที่จะตั้งครรภ์ได้มีน้อยมาก"

160
00:10:39,722 --> 00:10:42,391
และนั่นคือตอนที่เราสมัครขอรับอุปการะเด็ก

161
00:10:43,976 --> 00:10:45,853
ใช้เวลาน่าจะ...

162
00:10:48,022 --> 00:10:50,024
ผมจำไม่ได้ว่ากี่ปี

163
00:10:52,026 --> 00:10:55,571
เช้าวันหนึ่งนักสังคมสงเคราะห์
โทรมา แล้วเธอก็พูดว่า

164
00:10:55,655 --> 00:10:58,240
"เรามีเด็กให้คุณแล้ว อายุห้าเดือน"

165
00:10:59,617 --> 00:11:02,578
วันต่อมาเธอโทรมาอีก
เธอพูดว่า "เบรนดา ฉันทำพลาด"

166
00:11:02,662 --> 00:11:07,166
ฉันพูดว่า "เราไม่ได้เด็กเหรอ" และเธอก็บอก
"เธออายุสิบเดือน" ฉันบอก "โอเค"

167
00:11:08,668 --> 00:11:09,835
เราได้ออนเดรียมาเป็นลูก

168
00:11:12,505 --> 00:11:16,384
ฉันไม่คาดหวังว่าจะมีลูกได้
แต่กลับมีปาฏิหาริย์ให้เราได้รับเลี้ยงเด็ก

169
00:11:20,596 --> 00:11:22,556
เธอเป็นเด็กที่ติดพ่อเอามากๆ

170
00:11:24,975 --> 00:11:28,938
เธอเป็นเด็กที่น่ารักที่สุดบนโลกนี้

171
00:11:29,730 --> 00:11:33,275
ใช่ ออนเดรียเป็นสาวน้อยน่ารัก

172
00:11:33,359 --> 00:11:39,198
เป็นของขวัญที่พระเจ้าประทาน
ให้ครอบครัวนี้ที่ไม่สามารถมีลูกได้

173
00:11:44,370 --> 00:11:48,165
ในที่สุดเบรนดากับเดนนิสก็ย้ายจากเวอร์จิเนีย

174
00:11:48,249 --> 00:11:50,251
กลับไปที่ฝั่งตะวันตกของมิชิแกน

175
00:11:51,377 --> 00:11:54,130
แฮมิลตัน มันเป็นชุมชนที่เล็กกว่าเดิม

176
00:11:55,339 --> 00:11:57,591
แฮมิลตันเป็นเมืองที่เงียบสงัด

177
00:11:58,718 --> 00:12:00,010
อยู่ใกล้ฮอลแลนด์

178
00:12:03,431 --> 00:12:06,100
คุณไม่ต้องกลัวว่าจะมีเรื่องร้ายๆ
เกิดขึ้นที่แฮมิลตัน

179
00:12:07,852 --> 00:12:13,107
หลักๆ ก็มีปั๊มน้ำมัน โบสถ์เต็มไปหมด
โรงเรียน แล้วก็ร้านขายของชำ

180
00:12:13,941 --> 00:12:16,694
นั่นเป็นการสรุปแฮมิลตันในตอนนั้นได้ดีที่สุดแล้ว

181
00:12:18,195 --> 00:12:21,198
การอยู่ในเมืองเล็กๆ ทุกคนรู้เรื่องของทุกคน

182
00:12:22,742 --> 00:12:24,869
และคุณต้องไปโบสถ์

183
00:12:25,703 --> 00:12:30,374
ถ้าคุณไม่ทำตามบรรทัดฐาน
คนก็จะมองว่าคุณประหลาด

184
00:12:31,751 --> 00:12:34,170
เบรนดากับเดนนี่ไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์

185
00:12:34,253 --> 00:12:37,006
ทั้งคู่เป็นครูโรงเรียนสอนศาสนา

186
00:12:38,090 --> 00:12:40,342
และพวกเขาอยากสร้างครอบครัว

187
00:12:41,343 --> 00:12:45,181
และหลายปีต่อมา ฉันไม่สบายบ่อย

188
00:12:45,264 --> 00:12:48,476
วันหนึ่งเดนนี่กลับจากที่ทำงาน
และโยนที่ทดสอบการตั้งครรภ์ให้ฉัน

189
00:12:48,559 --> 00:12:52,521
ฉันก็พูด "เอางั้นเหรอ ก็เรามีลูกบุญธรรม
อายุ 13 ขวบอยู่แล้วไง"

190
00:12:53,689 --> 00:12:57,359
แล้วฉันก็ลุกขึ้นมากลางดึก
ฉันบอก "จะลองดูก็ได้"

191
00:12:57,443 --> 00:12:59,236
แล้วฉันก็ไปทดสอบ

192
00:13:00,613 --> 00:13:02,114
วันนั้นน่าจะเป็นวันหยุดวันพ่อ

193
00:13:02,198 --> 00:13:05,159
เพราะตอนกลับมาที่เตียง
ฉันพูดว่า "ตื่นๆ คุณพ่อ"

194
00:13:07,411 --> 00:13:10,873
และออนเดรียก็ดีใจมากตอนที่วาเนสซาเกิด

195
00:13:11,999 --> 00:13:15,169
วิเศษจริงๆ ตอนนี้พวกเขามีครอบครัวแล้ว

196
00:13:17,671 --> 00:13:22,510
จากนั้นในปี 1989
ออนเดรียก็เข้าเรียนมัธยมปลาย

197
00:13:23,511 --> 00:13:26,222
โรงเรียนมัธยมปลายของเรามันเล็ก

198
00:13:26,305 --> 00:13:28,974
แน่นแฟ้น เหมือนกับชุมชน

199
00:13:29,058 --> 00:13:32,436
มีทั้งพวกนักกีฬา แล้วก็มีกลุ่มคริสเตียนเคร่งๆ

200
00:13:32,520 --> 00:13:34,730
แล้วก็มีพวกเด็กขี้ยา

201
00:13:34,814 --> 00:13:37,483
มีพวกที่โดนกีดกันและไม่มีความสำคัญ

202
00:13:38,609 --> 00:13:40,861
ฉันคือพวกที่ถูกผลักไสออกมา

203
00:13:42,029 --> 00:13:44,824
โอ้ว ทรงผมบางทรงในยุค 80
นี่มันแย่จริงๆ ให้ตายสิ

204
00:13:45,699 --> 00:13:48,160
ฉันจำได้เลย แบบว่าต้องสระผมตั้งแต่เมื่อคืน

205
00:13:48,244 --> 00:13:52,581
แล้วก็ต้องใช้สเปรย์ฉีดผมยี่ห้อเรฟ
ทำให้มันฟู ม้วนมัน

206
00:13:53,123 --> 00:13:55,626
ฉีดสเปรย์ แล้วพอตื่นมา
ก็ทำอย่างนั้นอีกครั้งในตอนเช้า

207
00:13:55,709 --> 00:13:59,255
ผมเราแบบว่าพองมาก มันช่างน่าเกลียดสุดๆ

208
00:14:01,382 --> 00:14:02,925
ออนเดรียเป็นคนสนุกสนาน

209
00:14:03,425 --> 00:14:05,261
ฉันจำได้ตอนไปที่บ้านเธอ

210
00:14:05,344 --> 00:14:08,514
อยู่ในห้องนอนเธอ
และฟังซินดี้ ลอเปอร์ กับมาดอนน่า

211
00:14:11,308 --> 00:14:14,353
แน่นอน พอเราอยู่ในห้อง
เราก็เปิดวิทยุเสียงดังลั่น

212
00:14:14,436 --> 00:14:16,313
และเราก็เริ่มเต้นไปทั่ว

213
00:14:17,273 --> 00:14:19,483
พยายามร้องเพลง "สาวๆ แค่อยากสนุก"

214
00:14:24,405 --> 00:14:26,240
ออนเดรียเป็นพวกชอบเข้าสังคม

215
00:14:26,323 --> 00:14:30,578
ส่วนใหญ่แล้ว ออนเดรียจะอยากอยู่กับผู้คน

216
00:14:32,872 --> 00:14:33,998
เธอเป็นคนตลก

217
00:14:35,875 --> 00:14:38,085
ฉันจำตอนที่เราอยู่ด้วยกันที่โรงเรียนได้

218
00:14:39,420 --> 00:14:40,921
ฉันยังจำรอยยิ้มของเธอได้

219
00:14:42,047 --> 00:14:42,965
ฉันจำได้เลย

220
00:14:44,925 --> 00:14:49,305
เธอพยายามหนักมากที่จะทำให้คนอื่นพอใจ

221
00:14:50,097 --> 00:14:52,266
น้องๆ กิ้งก่าก็ว่าได้ เพราะเธอจะเปลี่ยนตัวเอง

222
00:14:52,349 --> 00:14:54,602
ให้เข้ากับคนที่เธอคุยด้วย

223
00:14:56,186 --> 00:14:58,898
ฉันเลยคิดว่านั่นอาจเป็นสาเหตุ
ที่ทำให้บางครั้งเธอมีปัญหา

224
00:14:58,981 --> 00:15:00,941
ในความสัมพันธ์หลายๆ ครั้ง

225
00:15:01,025 --> 00:15:03,861
เพราะเธอจะพยายามเข้ากับคนๆ นี้ให้ได้

226
00:15:03,944 --> 00:15:06,947
จากนั้นก็จะเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเอง
หรือเรื่องที่เธอพูดให้สอดคล้อง

227
00:15:07,031 --> 00:15:09,074
และปรับตัวเองให้เหมือนอีกคน

228
00:15:09,909 --> 00:15:13,954
เธออยากทำตัวให้เข้ากับทุกอย่างที่คนอื่นๆ ทำ

229
00:15:15,539 --> 00:15:18,709
เธอก็เป็นแค่วัยรุ่นทั่วไปคนหนึ่ง

230
00:15:19,627 --> 00:15:21,003
เธอเรียนไม่เก่ง

231
00:15:22,212 --> 00:15:24,882
บางทีก็เถียงครูบ้าง

232
00:15:25,716 --> 00:15:28,302
เธอเป็นแค่วัยรุ่นธรรมดานี่แหละ

233
00:15:30,054 --> 00:15:33,223
แต่พอเธออายุ 12 ย่าง 13

234
00:15:34,600 --> 00:15:38,604
มันก็เหมือนมีใครสักคนมาเปิดสวิตช์

235
00:15:40,272 --> 00:15:43,734
และจู่ๆ เธอก็หนีออกจากบ้าน

236
00:15:45,027 --> 00:15:47,363
เธอเอายามาจากพวกเด็กที่โรงเรียน

237
00:15:48,489 --> 00:15:50,991
เธอขโมยของในร้านค้า เธอโกหก

238
00:15:51,742 --> 00:15:53,452
วันหนึ่งเธอโมโหเมียผม

239
00:15:53,535 --> 00:15:56,705
แล้วก็ทิ่มหมัดทะลุหน้าต่างด้านหน้าของประตู

240
00:15:57,456 --> 00:16:01,335
เราพาเธอไปหาที่ปรึกษาและอีกสารพัด

241
00:16:06,924 --> 00:16:09,885
- วันที่ออนเดรียหายตัวไป...
- คะ

242
00:16:09,969 --> 00:16:11,971
คุณจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น

243
00:16:13,222 --> 00:16:17,267
เดนนีไปส่งเธอที่โรงเรียนในเช้าวันนั้น
มีกิจกรรมวงดนตรี

244
00:16:17,351 --> 00:16:18,936
แล้วเขาก็ไปรับเธอกลับบ้าน

245
00:16:19,853 --> 00:16:23,107
ออนเดรียดูมึนตึงกับเรามาก

246
00:16:24,984 --> 00:16:28,946
แล้วจากนั้นฉันก็ต้องไปทำงาน
ฉันทำงานกะสองที่ลินคอล์นเชียร์

247
00:16:30,072 --> 00:16:33,867
เราห่อเจ้าตัวเล็กและพาไปด้วย

248
00:16:33,951 --> 00:16:36,996
ออนเดรียจะได้ทำการบ้านและไม่มีข้ออ้าง

249
00:16:37,079 --> 00:16:39,039
"ก็หนูต้องดูแลน้องนี่"

250
00:16:41,083 --> 00:16:42,584
แล้วเดนนี่ก็ไปส่งฉัน

251
00:16:46,046 --> 00:16:47,339
ตอนที่ผมกลับมาบ้าน

252
00:16:48,465 --> 00:16:50,467
ผมเดินผ่านประตูหน้า

253
00:16:51,760 --> 00:16:52,886
บ้านไม่ได้ล็อก

254
00:16:55,681 --> 00:16:58,475
ผมอุ้มลูกเข้ามา และผมก็วางเธอไว้บนโซฟา

255
00:17:00,769 --> 00:17:02,396
ผมเดินขึ้นไปชั้นบน

256
00:17:04,106 --> 00:17:05,274
ผมเรียกเธอ

257
00:17:08,277 --> 00:17:12,031
ประตูห้องนอนของเราซึ่งล็อกไว้
โดนกระชากออก

258
00:17:14,908 --> 00:17:17,494
เราจะมีกระเป๋าเล็กๆ ไว้สำหรับไปค้างคืน

259
00:17:17,995 --> 00:17:20,414
เราเตรียมไว้หลายใบ และมันหายไปใบนึง

260
00:17:21,957 --> 00:17:24,710
เราได้รับเงินคืนภาษีก้อนหนึ่ง

261
00:17:25,878 --> 00:17:29,006
ส่วนหนึ่งอยู่ในธนาคาร
แต่บางส่วนเป็นเงินสดอยู่ในซอง

262
00:17:29,506 --> 00:17:31,717
เขาซ่อนมันไว้ในตู้ลิ้นชัก

263
00:17:32,926 --> 00:17:34,428
เธอเอาเงินนั่นไป

264
00:17:34,511 --> 00:17:38,515
เธอเอาเศษเหรียญทั้งหมดเท่าที่จะทำได้
จากกระปุกหมูของน้อง

265
00:17:39,808 --> 00:17:41,143
และเสื้อคลุมสีม่วงของเธอ

266
00:17:43,353 --> 00:17:47,733
ผมเลยโทรแจ้งตำรวจทันที
ผมพูด "ฟังนะ ลูกผมหายตัวไป"

267
00:17:48,734 --> 00:17:52,446
พวกเขามาถึง เข้ามาในบ้าน เขียนรายงาน

268
00:17:55,491 --> 00:17:56,575
เธอไปแล้ว

269
00:18:01,997 --> 00:18:03,582
(สน.เคาน์ตีแอลเลแกน บทสรุป)

270
00:18:04,917 --> 00:18:08,462
(เธอไม่อยู่บ้าน ของหายไป
พร้อมกับเงิน 100 ดอลลาร์)

271
00:18:10,589 --> 00:18:13,967
ในช่วงแรกที่มีการแจ้งความว่า
ออนเดรียหายตัวไป

272
00:18:14,051 --> 00:18:15,969
หลายคนช่วยกันตามหาเธอ

273
00:18:16,470 --> 00:18:18,138
เราตามหาจนทั่ว

274
00:18:18,889 --> 00:18:20,933
เรายืมรถคนอื่น

275
00:18:21,016 --> 00:18:24,978
และขับไปทั่วฮอลแลนด์ในตอนกลางคืน
เธอจะได้จำรถเราไม่ได้

276
00:18:25,479 --> 00:18:31,485
มีรายงานว่ามีคนเห็นเธอ
ในพื้นที่ฮอลแลนด์และพื้นที่ใกล้เคียง

277
00:18:32,319 --> 00:18:37,825
มีคนแจ้งเบาะแสมาว่าเห็นเธอ
ที่ลานโรลเลอร์สเกตบ้าง ที่ร้านขายของชำบ้าง

278
00:18:37,908 --> 00:18:41,620
เพื่อนคนหนึ่งของครอบครัวบอกว่า
เห็นเธอที่ช่องจ่ายเงิน

279
00:18:41,703 --> 00:18:43,956
บอกว่าเธอไปกัดสีผม

280
00:18:44,039 --> 00:18:47,459
และบอกว่าดูแล้วเป็นไปได้ที่เธอน่าจะท้อง

281
00:18:48,001 --> 00:18:53,090
มีรายงานว่าเธอทำงานอยู่ที่
สถานบันเทิงสำหรับผู้ใหญ่

282
00:18:53,173 --> 00:18:54,967
ที่อินเดียนา

283
00:18:55,050 --> 00:18:57,886
ฉันจำได้ที่มีคนบอกว่าเธอหนีไปที่จุดจอดรถบรรทุก

284
00:18:58,595 --> 00:19:01,515
มีคนขับรถบรรทุกมารับเธอ
แล้วเธอก็หายไปจากที่นั่น

285
00:19:01,598 --> 00:19:03,600
และไปอยู่ที่อื่น

286
00:19:04,393 --> 00:19:07,312
มันค่อนข้างแน่ชัดว่า เธอหนีออกจากบ้าน

287
00:19:08,147 --> 00:19:11,400
ปัญหาคือ ไม่มีเบาะแสอื่นให้สืบค้นต่อ

288
00:19:11,483 --> 00:19:15,612
ไม่มีข้อมูล ไม่รู้จะไปค้นหาที่ไหน

289
00:19:15,696 --> 00:19:18,073
ฉันหมายถึง หนทางช่างมืดมน

290
00:19:18,907 --> 00:19:22,327
ฉันจะเลิกงานตอนห้าทุ่มครึ่ง
หรือราวๆ นี้ และฉันก็จะ...

291
00:19:22,411 --> 00:19:25,873
ฉันจะไปตามถนนสายต่างๆ ตามหาเธอ

292
00:19:28,292 --> 00:19:31,545
จนถึงจุดที่เดนนี่พูดว่า "พอเถอะ"

293
00:19:32,045 --> 00:19:35,549
"เธอมีลูกน้อยอยู่ที่บ้าน เธอต้องพอได้แล้ว"

294
00:19:36,925 --> 00:19:40,304
เราเป็นพ่อแม่ที่เศร้าโศก
และลูกสาวของเราก็หายตัวไป

295
00:19:42,055 --> 00:19:44,725
ออนเดรียหายตัวไป เธอหายไปแล้ว

296
00:19:45,642 --> 00:19:47,644
เธอไม่อยู่แล้ว

297
00:19:53,400 --> 00:19:54,276
โอ้ ว้าว

298
00:19:58,864 --> 00:20:02,326
เธอหน้าตาแบบนี้เลย
แบบเดียวกับที่ฉันเห็นเธอครั้งสุดท้าย

299
00:20:03,827 --> 00:20:06,788
น่ารักจัง ตาสวย โอ้พระเจ้า

300
00:20:07,706 --> 00:20:09,291
ฉันคิดถึงเด็กคนนี้

301
00:20:11,210 --> 00:20:13,587
ตอนมีอเล็กซิส ฉันก็เป็นเด็กที่หนีออกจากบ้าน

302
00:20:16,590 --> 00:20:18,425
แม่ทำร้ายร่างกายฉันรุนแรง

303
00:20:18,926 --> 00:20:21,720
ฉันหมายถึง เธอตีฉันหนักมืออยู่บ่อยๆ

304
00:20:22,221 --> 00:20:24,890
และฉันก็ทนถูกทำร้ายร่างกายต่อไปไม่ไหว

305
00:20:25,766 --> 00:20:29,770
จนต้องหนีไปนิวออร์ลีนส์
โดยมีแค่เสื้อผ้าในกระเป๋า

306
00:20:32,147 --> 00:20:33,482
ตอนนั้นฉันอายุ 14

307
00:20:34,483 --> 00:20:37,236
ฉันท้องประมาณหนึ่งปีหลังจากนั้น

308
00:20:38,779 --> 00:20:42,282
อเล็กซิสก็อายุ 14 ตอนที่เธอหนีไป

309
00:20:43,951 --> 00:20:46,912
พอคุณหนีออกจากบ้าน
คนก็จะมองว่าคุณเหลวแหลก

310
00:20:48,330 --> 00:20:51,625
พวกเขาจะไม่ตามหาเด็กที่หนีออกจากบ้าน

311
00:20:51,708 --> 00:20:52,834
พวกเขาไม่เคยตามหาฉัน

312
00:20:54,127 --> 00:20:58,382
ฉันเลยรู้ว่าตำรวจในยุค 80
ไม่เคยตามหาเธอหรอก

313
00:20:59,258 --> 00:21:01,551
พวกเขาโยนคดีนี้ทิ้งตั้งแต่หลายปีก่อน

314
00:21:02,719 --> 00:21:06,348
จนปี 2010 นั่นแหละ
ที่นักสืบอินเทอร์เน็ตจากแคลิฟอร์เนีย

315
00:21:06,431 --> 00:21:08,809
มาทำให้ตำรวจเริ่มขยับทำคดีอเล็กซิส

316
00:21:09,309 --> 00:21:11,019
ยี่สิบปีหลังเกิดเรื่อง

317
00:21:12,145 --> 00:21:14,064
คาร์ลจึงเป็นตัวพลิกเกม

318
00:21:15,941 --> 00:21:21,154
ผมเริ่มเข้ามาเกี่ยวข้อง
ในคดีคนหายและศพนิรนามในปี 2009

319
00:21:21,238 --> 00:21:23,031
มีเว็บไซต์ชื่อ "เว็บสลูธส์"

320
00:21:23,115 --> 00:21:25,617
ที่จัดการกับปริศนาที่ยังไม่คลี่คลายทุกรูปแบบ

321
00:21:25,701 --> 00:21:29,788
โดยเฉพาะศพนิรนาม
ที่เราเรียกว่าคดีจอห์น โด และเจน โด

322
00:21:29,871 --> 00:21:34,668
เป็นเว็บที่นักสืบสมัครเล่นสามารถร่วมมือกัน
พยายามไขคดีเหล่านี้ออนไลน์

323
00:21:35,377 --> 00:21:36,795
ตอนที่ผมเริ่มทำเรื่องนี้

324
00:21:37,379 --> 00:21:41,717
ผมพบว่าไม่มีเว็บไซต์
ที่เกี่ยวกับคนหายเว็บไหนเลย

325
00:21:41,800 --> 00:21:45,095
ที่จะมีเครื่องมือดีๆ สำหรับค้นหาแต่ละคดี

326
00:21:46,179 --> 00:21:50,225
ดังนั้นสิ่งที่ผมตัดสินใจทำก็คือ
รวบรวมรายชื่อคนหายมาไว้บนสเปรดชีท

327
00:21:50,726 --> 00:21:55,147
ตอนที่ผมทำเสร็จ
ก็น่าจะได้ชื่อมาเกือบ 19,000 ชื่อ

328
00:21:56,481 --> 00:21:59,860
คือผมเป็นนักบัญชีไง
การใช้สเปรดชีทเลยเป็นงานถนัดของผม

329
00:22:00,360 --> 00:22:02,779
และมีหลายกรณีที่

330
00:22:02,863 --> 00:22:06,241
ผมสามารถไขคดีคนหายในหลายรัฐ

331
00:22:08,577 --> 00:22:10,579
ตอนแรกเขาก็ทำฉันกลัวอยู่เหมือนกัน

332
00:22:10,662 --> 00:22:12,414
เรื่องแบบนี้กลายเป็นงานอดิเรกได้ยังไง

333
00:22:12,497 --> 00:22:14,499
ศพนี้คือใคร ศพนั้นคือใคร

334
00:22:14,583 --> 00:22:18,170
นี่ใช่คนนี้หรือเปล่า
เพราะมันคือการสืบอยู่หน้าคีย์บอร์ดไง

335
00:22:20,797 --> 00:22:24,009
แต่ก็เพราะคาร์ลนี่แหละ
ที่เป็นเหมือนตัวเร่งปฏิกิริยา

336
00:22:24,092 --> 00:22:26,970
ที่ทำให้ทุกอย่างเดินหน้า

337
00:22:28,138 --> 00:22:29,139
นี่ไงเธอ

338
00:22:30,015 --> 00:22:35,187
นี่คือรูปหลังการตายที่ใช้
สำหรับคดีเจน โด ที่เรซีนศพนี้

339
00:22:35,687 --> 00:22:37,397
(เจน โด - วันเดือนปีเกิด: ไม่ทราบ)

340
00:22:38,482 --> 00:22:42,694
ผมมาเจอคดีนี้ซึ่งเกิดขึ้นในปี 1999
ที่เรซีน วิสคอนซิน

341
00:22:45,364 --> 00:22:48,867
ฆาตกรรมที่โหดเหี้ยมครั้งนี้
นักสืบหลายคนบอกว่าพวกเขาจะไม่มีวันลืม

342
00:22:48,950 --> 00:22:52,204
เมื่อตำรวจพบศพผู้หญิงที่ถูกทารุณกรรม

343
00:22:53,330 --> 00:22:56,666
ที่ไร่ข้าวโพดริมถนนในเรซีนเคาน์ตี

344
00:22:56,750 --> 00:22:59,503
พบร่องรอยว่าเจน โดถูกล่วงละเมิดทางเพศ

345
00:23:00,379 --> 00:23:03,006
ใครเป็นคนทำ และเจน โดคือใคร

346
00:23:08,303 --> 00:23:10,847
ผมเลยมาไล่ดูในสเปรดชีทตรงนี้

347
00:23:11,515 --> 00:23:13,642
มาดูกันว่ามีผู้หญิงไหม

348
00:23:14,726 --> 00:23:19,564
อาจจะมาจากวิสคอนซิน มิชิแกน หรืออิลลินอยส์

349
00:23:19,648 --> 00:23:23,819
และเธอน่าจะเกิดราวๆ ต้นทศวรรษ 70

350
00:23:23,902 --> 00:23:27,864
เมื่อใช้ตัวคัดกรองพวกนี้ ผมก็ได้มา 13 คดี

351
00:23:27,948 --> 00:23:30,784
และคุณจะเห็นว่าชื่อที่สองคือ
ออนเดรีย มิเชล โบว์แมน

352
00:23:30,867 --> 00:23:33,453
(ออนเดรีย มิเชล โบว์แมน)

353
00:23:34,496 --> 00:23:39,334
ออนเดรีย โบว์แมนหายตัวไป
จากแฮมิลตัน รัฐมิชิแกน ในปี 1989

354
00:23:40,293 --> 00:23:44,589
เจน โดคนนี้ถูกพบที่ราซีน วิสคอนซิน ปี 1999

355
00:23:45,715 --> 00:23:48,260
ออนเดรียอายุ 14 ปีในช่วงเวลาที่เธอหายตัวไป

356
00:23:48,343 --> 00:23:50,679
และเจน โดที่เรซีนอายุ 20 กลางๆ

357
00:23:51,179 --> 00:23:52,472
ช่วงอายุน่าจะใช่

358
00:23:55,767 --> 00:23:58,979
ผมเลยขึ้นโครงสร้างใบหน้าขึ้นมาใหม่

359
00:24:00,730 --> 00:24:04,526
มีความคล้ายคลึงกันหลายแห่ง
ระหว่างลักษณะใบหน้า

360
00:24:04,609 --> 00:24:06,862
ของออนเดรีย โบว์แมนกับเจน โดจากเรซีน

361
00:24:07,446 --> 00:24:09,990
อย่างแรกเลย จมูกของทั้งคู่คล้ายกันมาก

362
00:24:10,073 --> 00:24:13,743
ออนเดรียจมูกยาว ตรงปลายเป็นกระเปาะ

363
00:24:14,870 --> 00:24:16,329
และเมื่อดูแผนที่

364
00:24:16,413 --> 00:24:18,123
คุณจะเห็นได้ว่าฮอลแลนด์ มิชิแกน

365
00:24:18,206 --> 00:24:21,501
อยู่ฝั่งตรงข้ามทะเลสาบมิชิแกน
กับเรซีน วิสคอนซินพอดีเลย

366
00:24:22,669 --> 00:24:26,047
ผมติดต่อกรมตำรวจของเรซีนเคาน์ตี

367
00:24:26,131 --> 00:24:29,634
และได้คุยกับนักสืบที่รับผิดชอบคดีนี้

368
00:24:29,718 --> 00:24:33,889
ผมบอกเขาว่า "นี่ ผมมีผู้หญิงคนนี้
ที่มาจากฮอลแลนด์ มิชิแกน

369
00:24:33,972 --> 00:24:37,976
และดูเหมือนเธอจะมีลักษณะ
ที่น่าจะเป็นเจน โดของคุณมาก"

370
00:24:44,900 --> 00:24:47,486
จริงอยู่ที่ฉันอยากรู้มากว่าเธอเป็นตายร้ายดียังไง

371
00:24:47,569 --> 00:24:50,155
แต่ฉันก็กลัวที่จะรู้น่ะ...

372
00:24:51,198 --> 00:24:53,492
อเล็กซิสถูกซ้อมจนตาย แล้วถูกโยนลงคูน้ำ

373
00:24:59,664 --> 00:25:02,584
แต่ในที่สุด หลังจากผ่านไปสามปี

374
00:25:03,210 --> 00:25:06,505
พวกเขาตรวจเทียบดีเอ็นเอของฉัน
กับเจน โดที่เรซีน แล้วส่งมาให้ฉัน

375
00:25:07,589 --> 00:25:08,423
โอเค

376
00:25:09,466 --> 00:25:10,634
"ขอให้ทราบว่า..."

377
00:25:14,095 --> 00:25:14,930
โอ้ พระเจ้า

378
00:25:16,306 --> 00:25:17,432
ไม่ใช่เธอ

379
00:25:19,226 --> 00:25:22,437
หมายความว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวฉัน
เธอไม่ใช่อเล็กซิส

380
00:25:24,940 --> 00:25:27,442
แต่ฉันก็โล่งใจ เป็นการโล่งใจที่ประหลาดที่สุด

381
00:25:27,526 --> 00:25:30,779
มันคือความขวัญผวาล่วงหน้าแบบที่เหลือเชื่อ

382
00:25:30,862 --> 00:25:33,532
และเมื่อสิ่งที่กลัวนั้นไม่เกิดขึ้น มันเลยโล่งอก

383
00:25:35,617 --> 00:25:38,787
แต่นั่นก็แปลว่า
ฉันต้องกลับไปเริ่มทุกอย่างใหม่ด้วย

384
00:25:40,580 --> 00:25:45,377
ฉันต้องตามหาเธอต่อไป และฉันจะหาเธอจนเจอ

385
00:25:46,711 --> 00:25:50,465
เธอจะปฏิเสธฉันแน่นอน คุณก็รู้ ซึ่งก็สมควรแล้ว

386
00:25:51,466 --> 00:25:53,468
แต่อย่างน้อยขอให้ฉันรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

387
00:25:56,096 --> 00:25:59,599
โดยเฉพาะเมื่อนักสืบแฮเวอร์ดิงก์
โทรมาบอกฉันว่า "เรากำลังตามเรื่องนี้อยู่"

388
00:25:59,683 --> 00:26:02,310
"นี่ไม่ใช่คดีที่จะปล่อยให้เงียบไป"

389
00:26:03,728 --> 00:26:04,938
ฉันมีความหวังเลย

390
00:26:05,021 --> 00:26:07,357
(สำนักงานตำรวจและเรือนจำแอลเลกันเคาน์ตี)

391
00:26:08,024 --> 00:26:10,819
ที่จริงผมก็เรียนโรงเรียนเดียวกับออนเดรีย

392
00:26:12,279 --> 00:26:14,364
ผมโตกว่าเธอหนึ่งปี

393
00:26:14,447 --> 00:26:16,783
ที่โรงเรียนไม่มีการพูดคุยใดๆ

394
00:26:16,866 --> 00:26:18,702
เรื่องที่เธอหายตัวไปหรือหนีออกจากบ้าน

395
00:26:21,079 --> 00:26:24,040
ฉันรู้สึกได้ว่าเขาอยากจะไขคดีนี้

396
00:26:24,124 --> 00:26:29,504
เขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของพวกตำรวจ
ยุค 80 และ 90 ที่โยนคดีนี้ทิ้ง

397
00:26:29,588 --> 00:26:33,925
คดีออนเดรีย โบว์แมน
เป็นคดีที่ค้างเติ่งมา 20 ปี

398
00:26:34,551 --> 00:26:39,097
เราเลยอยากไขคดีนี้
และได้ตั้งทีมเพื่อไขคดีที่ปิดไม่ลงนี้ขึ้นมา

399
00:26:40,140 --> 00:26:44,185
เราอยากทำคดีนี้ด้วยวิธีที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้

400
00:26:44,936 --> 00:26:45,979
ทั้งหมดนี่เลย

401
00:26:47,105 --> 00:26:49,524
และเราก็ติดต่อครอบครัวโบว์แมน

402
00:26:50,025 --> 00:26:53,278
ให้พวกเขารู้ว่าเรากำลัง
ให้ความสำคัญกับคดีนี้อีกครั้ง

403
00:26:53,361 --> 00:26:55,363
และพยายามทำให้มันคืบหน้า

404
00:26:56,031 --> 00:26:58,366
- อรุณสวัสดิ์ครับ ผมชื่อทอดด์
- อรุณสวัสดิ์

405
00:26:59,117 --> 00:26:59,951
เดนนิสครับ

406
00:27:00,035 --> 00:27:01,661
เดนนิสนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ

407
00:27:01,745 --> 00:27:04,205
เรามาจากที่ทำการตำรวจรัฐ ในเวย์แลนด์

408
00:27:04,289 --> 00:27:07,250
แน่นอนว่า นี่เป็นคดีเก่า

409
00:27:07,334 --> 00:27:10,337
แต่เราถูกส่งตัวมาให้พยายามปิดคดีนี้ให้ได้

410
00:27:10,920 --> 00:27:14,424
- ปิดคดีเหรอ ไม่เคยเกิดขึ้นเลย
- ใช่ นั่นแหละครับ

411
00:27:14,924 --> 00:27:16,676
เข้าประเด็นดีกว่า

412
00:27:16,760 --> 00:27:18,470
- ครับ
- ตามหาลูกสาวผมให้เจอ

413
00:27:18,553 --> 00:27:20,472
ใช่ นั่นเป็นเป้าหมายของเราเช่นกัน

414
00:27:21,306 --> 00:27:24,351
เราติดต่อแคธี แม่ผู้ให้กำเนิดด้วย

415
00:27:24,976 --> 00:27:28,563
เธอยังยืนกรานว่าเธออยากตามหาลูกสาว

416
00:27:29,064 --> 00:27:32,942
และผมรู้ว่าเธอเคยคุยกับคาร์ล คอพเพิลแมน

417
00:27:33,026 --> 00:27:34,819
เธอเริ่มทำเพจเฟซบุ๊ก

418
00:27:35,654 --> 00:27:38,990
เพื่อนหลายคนของออนเดรียติดต่อเธอเข้ามา

419
00:27:39,074 --> 00:27:41,242
ซึ่งคนเหล่านี้เรียนโรงเรียนเดียวกับผมด้วย

420
00:27:41,743 --> 00:27:45,455
ผมเลยอยากฟังความทางฝ่าย
แคธีและคาร์ล คอพเพิลแมน ดู

421
00:27:45,538 --> 00:27:47,666
เพื่อดูว่าพวกเขามีข้อมูลอะไรบ้าง

422
00:27:47,749 --> 00:27:50,168
ดูว่านั่นเป็นข้อมูลที่อาจจะช่วย

423
00:27:50,251 --> 00:27:51,753
หรือเป็นประโยชน์กับคดีของเรามั้ย

424
00:27:53,505 --> 00:27:58,301
ฉันคิด "ขอบคุณพระเจ้า"
ฉันไม่ต้องทำเรื่องนี้ตามลำพังแล้ว

425
00:27:59,844 --> 00:28:02,472
และฉันเชื่อว่าถ้าฉันตามหาอเล็กซิสต่อไป

426
00:28:02,555 --> 00:28:06,685
และเริ่มทุ่มพลังทั้งหมดที่ฉันมี
ให้กับเพจตามหาออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน

427
00:28:07,310 --> 00:28:09,270
จะต้องมีอะไรคืบหน้าแน่นอน

428
00:28:11,147 --> 00:28:12,649
แล้วเมตต้าก็ปรากฏตัว

429
00:28:17,445 --> 00:28:22,450
ฉันติดต่อแคธี เทอร์เคเนียน
เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ปี 2013

430
00:28:22,534 --> 00:28:26,454
ฉันบอกว่า "ฉันอยากเล่าให้คุณฟังว่า
ในเดือนกันยายน ปี 1989

431
00:28:26,538 --> 00:28:29,207
ฉันถูกลักพาตัวจากฮอลแลนด์ มิชิแกน
ที่ปั๊มน้ำมันวินด์มิลล์

432
00:28:29,290 --> 00:28:30,792
ทางใต้ของฮอลแลนด์"

433
00:28:30,875 --> 00:28:34,087
"ฉันอดคิดไม่ได้ว่า
เรื่องของเราอาจเชื่อมโยงกัน"

434
00:28:35,839 --> 00:28:37,340
วันนั้นฉันเดินกลับจากโรงเรียน

435
00:28:37,424 --> 00:28:39,801
ฉันขอแม่ว่าฉันจะไปเที่ยวบ้านเพื่อนได้ไหม

436
00:28:39,884 --> 00:28:41,136
ซึ่งฉันทำเป็นประจำ

437
00:28:41,219 --> 00:28:43,138
เราเดินไปบ้านของกันและกันตลอด

438
00:28:43,221 --> 00:28:45,056
มันเป็นย่านที่ปลอดภัย เราคิดอย่างนั้น

439
00:28:45,557 --> 00:28:47,183
แล้วแม่ก็บอกว่าไม่ได้

440
00:28:47,726 --> 00:28:49,561
ฉันขอร้องเธอ อ้อนวอนเธอ

441
00:28:49,644 --> 00:28:51,771
"ก็ได้ ไปถึงแล้วโทรหาแม่ด้วย"

442
00:28:51,855 --> 00:28:54,441
จากนั้นก็... นั่นแหละ

443
00:28:56,317 --> 00:28:57,569
ตอนนั้นฉันเพิ่งหกขวบ

444
00:29:03,825 --> 00:29:07,162
นี่แหละที่ตั้งของวินด์มิลล์ตอนนั้น
เขาพาตัวฉันไปจากตรงนี้เลย

445
00:29:07,746 --> 00:29:10,540
ฉันกำลังเดินไปตามทางนี้ แล้วเขาก็เห็นฉัน

446
00:29:10,623 --> 00:29:13,418
เขาเข้ามา จอดรถตรงนี้ ริมฟุตปาธนี้

447
00:29:14,002 --> 00:29:17,338
แล้วเขาก็พูดว่า "แม่ของหนูบอกว่า
ให้ฉันพาหนูไปดูลูกหมาได้นะ"

448
00:29:17,422 --> 00:29:19,340
"เราจะไปที่โรงนา ไปดูลูกหมากัน"

449
00:29:19,424 --> 00:29:21,301
ฉันเลยเข้าไปใกล้เขามากพอ

450
00:29:21,384 --> 00:29:24,345
ที่เขาจะคว้าตัวฉัน
แล้วจับฉันขึ้นรถกระบะสีแดงของเขา

451
00:29:29,017 --> 00:29:32,812
เรานั่งรถไปสักพัก
แล้วฉันก็พูดว่า "โอ้ว โรงนานี้ใช่ไหม"

452
00:29:32,896 --> 00:29:34,898
เพราะฉันตื่นเต้นที่จะได้เห็นลูกหมา

453
00:29:34,981 --> 00:29:38,067
เขาก็บอกว่า "ไม่ๆ เราใกล้ถึงแล้ว"
แล้วเราก็นั่งรถต่อไปเรื่อยๆ

454
00:29:40,737 --> 00:29:43,114
จากนั้นก็มาถึงสี่แยก มีตำรวจอยู่คนหนึ่ง

455
00:29:43,198 --> 00:29:44,908
เขาเลยบอกให้ฉันหมอบลง

456
00:29:45,784 --> 00:29:48,036
แล้วเขาก็เริ่มเอาผมฉันไปเหน็บหลังหูฉัน

457
00:29:48,119 --> 00:29:50,121
ลูบแก้มฉัน แล้วก็...

458
00:29:50,789 --> 00:29:54,125
ตอนแรกเขาใจดีมากน่ะ ฉันคิดว่าเขาเป็นคนดี

459
00:29:54,209 --> 00:29:55,418
เขารู้จักแม่ฉันนี่

460
00:29:56,461 --> 00:29:58,797
ต่อมาท่าทางเขาก็เปลี่ยนไป

461
00:30:00,423 --> 00:30:01,674
เขาจอดรถ

462
00:30:03,551 --> 00:30:06,262
เขาลงจากรถ หยิบเชือกเส้นหนึ่งจากกระบะหลัง

463
00:30:06,346 --> 00:30:09,265
แล้วเขาก็เข้ามาหา กระชากคอฉัน

464
00:30:09,349 --> 00:30:11,810
ลากฉันเข้าไปในป่า และฉันก็เริ่มกรีดร้อง

465
00:30:14,270 --> 00:30:15,688
เขาถอดเสื้อผ้าฉันออกหมด

466
00:30:15,772 --> 00:30:18,900
เขาเอาสเวตเตอร์มาพัน
รอบปากฉันเพื่อให้ฉันเงียบ

467
00:30:21,569 --> 00:30:23,530
ฉันเห็นภาพอย่างกับเพิ่งเกิดขึ้นเลย

468
00:30:23,613 --> 00:30:26,741
เขาขึ้นคร่อมตัวฉัน เขารูดซิปกางเกงตัวเอง

469
00:30:28,409 --> 00:30:31,162
แล้วทันใดนั้น หมาก็เริ่มเห่า

470
00:30:31,996 --> 00:30:34,082
พวกมันดูเหมือนจะอยู่ใกล้มาก

471
00:30:35,166 --> 00:30:36,501
มีที่ตั้งแคมป์อยู่ใกล้ๆ

472
00:30:36,584 --> 00:30:40,630
เขาคงคิดว่าน่าจะมีคนอยู่ใกล้หมาพวกนั้นด้วย

473
00:30:41,339 --> 00:30:44,175
เขาเลยลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไป ทิ้งฉันไว้ที่นั่น

474
00:30:44,259 --> 00:30:45,468
(สน.ออตตาวาเคาน์ตี)

475
00:30:46,135 --> 00:30:47,804
เขาล่วงละเมิดทางเพศฉัน

476
00:30:51,599 --> 00:30:53,351
แล้วฉันก็แก้มัดตัวเอง

477
00:30:53,434 --> 00:30:55,103
จากนั้นฉันก็วิ่งตัวเปลือยไปตามถนน

478
00:30:56,062 --> 00:30:57,856
แล้วก็มีคนโทรแจ้ง 911

479
00:30:59,357 --> 00:31:02,443
คืนนั้นฉันต้องนั่งคุยกับศิลปินสเก็ตช์ภาพ

480
00:31:02,527 --> 00:31:04,988
ฉันให้รายละเอียดเธอมากเท่าที่จะทำได้

481
00:31:06,447 --> 00:31:08,032
แต่ตำรวจไม่เคยจับเขาได้

482
00:31:11,703 --> 00:31:15,623
ตั้งแต่ฉันอายุหกขวบ ฉันก็เลยยังตามหาเขาอยู่

483
00:31:16,666 --> 00:31:20,044
ฉันอยากแน่ใจว่า
เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นกับเด็กผู้หญิงคนอื่นอีก

484
00:31:22,088 --> 00:31:26,092
ทันทีที่เริ่มมีอินเทอร์เน็ต
มันคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

485
00:31:26,175 --> 00:31:29,721
ฉันเริ่มค้นหาคนหายในมิชิแกน

486
00:31:29,804 --> 00:31:32,682
แต่เฉพาะที่ใกล้ๆ ฮอลแลนด์
ใกล้ฉันในแฮมิลตันและแถวๆ นั้น

487
00:31:32,765 --> 00:31:36,394
จากนั้นฉันก็ขุดคุ้ยลึกขึ้นและเริ่มทำวิจัย

488
00:31:36,477 --> 00:31:39,147
และดูว่ามีอะไรเชื่อมโยงกันได้บ้าง

489
00:31:39,230 --> 00:31:41,232
(ตามหาออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน)

490
00:31:41,316 --> 00:31:44,652
ฉันติดต่อไปทางเฟซบุ๊กเพจในปี 2013

491
00:31:46,070 --> 00:31:50,783
และมันก็ดูแปลกสำหรับฉัน
ที่ออนเดรีย โบว์แมนหายตัวไป

492
00:31:50,867 --> 00:31:54,203
ในปีเดียวกับฉัน พื้นที่เดียวกับฉัน

493
00:31:54,871 --> 00:31:59,167
จากความคล้ายคลึงกับคดีของออนเดรีย
ถ้าเธอถูกลักพาตัวนะ

494
00:31:59,250 --> 00:32:02,795
ฉันรู้สึกว่าคนที่ลักพาตัวเธอ
น่าจะเป็นคนที่ลักพาตัวฉัน

495
00:32:04,088 --> 00:32:06,966
ฉันเลยเริ่มอ่านข้อมูลเกี่ยวกับคดีของเธอเพิ่มเติม

496
00:32:10,303 --> 00:32:13,848
แล้วฉันก็เห็นรูปพ่อบุญธรรม
ของออนเดรีย เดนนิส โบว์แมน

497
00:32:15,475 --> 00:32:16,434
พระเจ้าช่วย

498
00:32:17,268 --> 00:32:19,646
เขาหน้าเหมือนผู้ชายที่ลักพาตัวฉันเปี๊ยบเลย

499
00:32:27,570 --> 00:32:31,032
ฉันแทบเข่าทรุดและกลัวมาก

500
00:32:33,493 --> 00:32:36,037
นี่คือพ่อบุญธรรมของลูกสาวฉันนะ

501
00:32:37,914 --> 00:32:39,540
มันช่าง...

502
00:32:40,500 --> 00:32:43,920
เม็ตตา คาร์ล และฉัน
เลยช่วยกันหาข้อมูลอย่างหนัก

503
00:32:45,713 --> 00:32:47,882
ฉันถูกลักพาตัวจากปั๊มน้ำมันวินด์มิลล์

504
00:32:47,966 --> 00:32:53,596
กลิ่นเขาสกปรก เหมือนช่างซ่อมรถ
อาจจะเป็นกลิ่นสี

505
00:32:53,680 --> 00:32:56,432
เดนนิส โบว์แมนทำงานที่ท่าเรือมาคาทาวา

506
00:32:57,225 --> 00:32:59,936
เขาเป็นช่างไม้และทำงานบนเรือยอชต์ที่ท่าเรือ

507
00:33:00,436 --> 00:33:02,772
เดนนิสทำงานอยู่ใกล้ๆ นี่เลย

508
00:33:03,439 --> 00:33:05,233
ตอนนั้นน่าจะเป็นเวลาหลังบ่ายสามนิดๆ

509
00:33:05,316 --> 00:33:07,193
เขาดูเหมือนจะเพิ่งเลิกงาน

510
00:33:07,276 --> 00:33:10,154
และเส้นทางนั้นก็ผ่านหน้าบ้านเขา

511
00:33:10,863 --> 00:33:13,449
ซึ่งอยู่ใกล้กับที่ตั้งแค้มป์ที่ฉันถูกพาตัวไปมาก

512
00:33:15,243 --> 00:33:18,246
เขาไปโบสถ์ซึ่งอยู่ใกล้กับจุดที่เขาลักพาตัวฉันมา

513
00:33:20,456 --> 00:33:26,963
รถกระบะสีแดงที่ฉันถูกอุ้มขึ้นไป
เป็นรถกระบะเก่าๆ สนิมเขรอะ

514
00:33:27,046 --> 00:33:31,259
เราพยายามหาคำตอบ
ว่าเขาขับรถกระบะสีแดงหรือไม่

515
00:33:31,342 --> 00:33:34,846
เราเลยไปถามญาติคนหนึ่งของตระกูลโบว์แมน

516
00:33:34,929 --> 00:33:36,889
เธอบอกว่า "เขามีรถกระบะแบบนั้น"

517
00:33:37,473 --> 00:33:40,059
พวกเขาให้รูปรถบรรทุกคันนั้นมาด้วย

518
00:33:40,560 --> 00:33:44,063
มันเหมือนมากกับรถกระบะคันที่พาฉันไป

519
00:33:44,981 --> 00:33:47,233
มันเหมือนที่เม็ตตาบรรยายไว้เลย

520
00:33:48,026 --> 00:33:49,944
มีเรื่องบังเอิญมากเกินไป

521
00:33:51,195 --> 00:33:53,406
แล้วพอฉันได้ยินเสียงเขา...

522
00:33:54,449 --> 00:33:58,661
ผมเลยโทรแจ้งตำรวจทันที
ผมบอกว่า "ฟังนะ ลูกผมหายตัวไป"

523
00:33:59,287 --> 00:34:02,040
ฉันก็ขนลุกไปทั้งตัว เสียงที่ไม่มีวันลืม

524
00:34:02,123 --> 00:34:06,127
เป็นไปได้ไหมว่าเดนนิส โบว์แมน
คือคนทำให้ลูกฉันหายตัวไป

525
00:34:06,711 --> 00:34:09,881
ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี เดนนิสไม่เหมือนคนอื่น

526
00:34:09,964 --> 00:34:12,675
บางครั้งเขาทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด

527
00:34:13,384 --> 00:34:15,720
เขาไม่ใช่คนที่ฉันอยากอยู่ใกล้

528
00:34:16,262 --> 00:34:18,806
เธอบอกฉันว่าพ่อแม่เธอไม่ชอบเธอ

529
00:34:19,307 --> 00:34:21,851
บางอย่างบอกฉันว่า บ้านนั้นมีแต่เรื่องน่าขนลุก

530
00:34:22,727 --> 00:34:26,230
ออนเดรียหายตัวไป เธอไปแล้ว

531
00:34:27,899 --> 00:34:30,151
ให้ตายสิ ใช่ คนนี้แหละ

532
00:34:34,781 --> 00:34:36,949
นี่มันใครกันที่เอาลูกฉันไปเลี้ยง

533
00:34:39,368 --> 00:34:43,998
สถานการณ์ทั้งหมดนี้ เหมือนบ้านกำลังไฟไหม้

534
00:34:45,124 --> 00:34:47,293
ทีนี้ ฉันจะเดินผ่านบ้านหลังนั้นไปก็ได้

535
00:34:47,376 --> 00:34:49,712
โดยไม่หันไปมองว่า
ทุกคนกรีดร้องขอความช่วยเหลือ

536
00:34:49,796 --> 00:34:54,425
หรือฉันจะเดินเข้าไปในกองไฟนั่น
และปล่อยให้มันเผาฉันไปด้วยก็ได้

537
00:34:55,843 --> 00:34:58,096
ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปในกองไฟ

538
00:34:58,805 --> 00:35:01,974
และฉันจะไม่ออกมา
จนกว่าฉันจะฝ่าผ่านมันไปจนสุดทาง

539
00:35:05,311 --> 00:35:07,605
ฉันรู้เลยว่าฉันต้องไปมิชิแกน

540
00:35:08,106 --> 00:35:11,359
ฉันต้องไปตามสืบที่มิชิแกน
สถานที่ซึ่งอเล็กซิสหายตัวไป

541
00:35:12,193 --> 00:35:16,280
(แฮมิลตัน)

542
00:35:16,364 --> 00:35:21,410
ครั้งแรกที่เราไปมิชิแกน คือปี 2013

543
00:35:21,911 --> 00:35:24,413
และนี่จะเป็นการไปฮอลแลนด์ครั้งที่ห้า

544
00:35:24,956 --> 00:35:29,710
แต่เราพร้อมเต็มที่ที่จะนั่งอยู่หลังพวงมาลัย

545
00:35:30,545 --> 00:35:34,423
และไปอยู่ที่นั่นได้นานจนกว่าเรื่องนี้จะเรียบร้อย

546
00:35:35,758 --> 00:35:37,510
โชคดีที่ฉันมีเอ็ดดี้

547
00:35:38,136 --> 00:35:39,762
เขาไม่เคยรู้จักลูกสาวฉัน

548
00:35:40,513 --> 00:35:43,182
และฉันคิดจริงๆ นะว่า ถ้าฉันไม่ได้เจอเอ็ด

549
00:35:43,266 --> 00:35:45,101
ฉันคงไม่มาตามหาอเล็กซิส

550
00:35:45,184 --> 00:35:49,313
เพราะฉันไม่เคยมีความรักที่ไร้เงื่อนไขแบบนี้

551
00:35:51,149 --> 00:35:52,275
ฉันรู้สึกเป็นที่รัก

552
00:35:55,069 --> 00:35:56,571
(คาร์ล คอพเพิลแมน)

553
00:35:56,654 --> 00:35:59,323
- สวัสดี ดีใจที่ได้เจอคุณ แคธี
- คาร์ล คอพเพิลแมน

554
00:36:00,074 --> 00:36:02,994
ดีใจที่ได้เจอคุณอีก ดีใจที่ได้เจอนะ เอ็ด

555
00:36:03,077 --> 00:36:04,412
- ใช่
- สวัสดี คาร์ล

556
00:36:04,495 --> 00:36:08,583
เราเคยไปมิชิแกนกับคาร์ลหลายครั้งในสิบปีมานี้

557
00:36:09,125 --> 00:36:14,213
มันเหลือเชื่อมาก แต่มันเกิดขึ้นแล้วกับคนที่ใช่

558
00:36:15,006 --> 00:36:17,300
นักสืบของฉัน กับคนแกร่งของฉัน

559
00:36:17,383 --> 00:36:19,552
- และความทุ่มเทของเธอ ใช่
- คนแกร่งของฉัน

560
00:36:20,052 --> 00:36:23,014
การสืบสวนของฉันจะใช้เฟซบุ๊กเยอะมาก

561
00:36:23,097 --> 00:36:25,725
แต่คุณจะไม่ได้ทุกรายละเอียดที่คุณต้องการ

562
00:36:25,808 --> 00:36:27,435
ถ้าคุณไม่เข้าไปคุยกับผู้คน

563
00:36:28,436 --> 00:36:33,107
เอ็ดดี้กับฉันและคาร์ลได้เจอผู้คนที่ยินดีจะพบเรา

564
00:36:33,816 --> 00:36:35,568
คนที่ฉันไม่เคยเจอตัวเป็นๆ

565
00:36:35,651 --> 00:36:37,528
(ไวท์คลาวด์, มิชิแกน)

566
00:36:37,612 --> 00:36:41,365
ซู สวัสดี เป็นไงบ้าง

567
00:36:41,449 --> 00:36:42,992
สวัสดี

568
00:36:43,075 --> 00:36:44,702
- ฉันดีใจมากที่ได้พบคุณ
- ในที่สุด

569
00:36:44,785 --> 00:36:46,871
- ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน
- ฉันรู้

570
00:36:46,954 --> 00:36:49,207
คุณมีดวงตาเหมือนลูกของคุณเลย

571
00:36:49,290 --> 00:36:51,417
ขอบคุณ

572
00:36:52,293 --> 00:36:55,171
เราเข้ามาคุยกัน
เหมือนนกน้อยส่งเสียงเซ็งแซ่เลย

573
00:36:55,254 --> 00:36:56,380
เพราะเรารักเธอ

574
00:36:56,464 --> 00:36:57,840
- ฉัน... ใช่ไหม
- ว้าว

575
00:36:57,924 --> 00:37:01,636
ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมตอนที่
พวกเขาพาเธอมาที่บ้านคุณ

576
00:37:01,719 --> 00:37:06,474
ได้ค่ะ ฉันจำได้ ออนเดรียนั่งอยู่ที่หน้าเตาผิง

577
00:37:07,225 --> 00:37:09,227
ทำท่าประมาณนี้

578
00:37:10,811 --> 00:37:12,730
แล้วเบรนดาจะเข้ามาหาและบอกว่า

579
00:37:12,813 --> 00:37:17,568
"ได้ยินเรื่องที่เด็กคนนี้ทำไหม
อยากให้ฉันบอกไหมว่าเด็กคนนี้ทำอะไร"

580
00:37:18,736 --> 00:37:22,782
ฉันก็จะบอกว่า ""เด็กคนนี้คือลูกเธอนะ"

581
00:37:23,366 --> 00:37:28,371
และออนเดรียที่น่าสงสารจะกอดอก
หรือเงยหน้ามองขึ้นลง และ...

582
00:37:28,454 --> 00:37:30,039
เดนนิสอยู่ในห้องไหม

583
00:37:30,122 --> 00:37:31,582
อยู่สิ

584
00:37:33,084 --> 00:37:36,712
เธอดูเก็บตัวและคงถูกตำหนิอยู่ตลอด

585
00:37:36,796 --> 00:37:41,175
คือถูกดูถูกและต่อว่าทุกเรื่อง
ดูไม่ใช่เด็กที่มีความสุขเลย

586
00:37:41,884 --> 00:37:44,262
พูดตรงๆ นะ การรับรู้เรื่องนี้
ทำให้โลกของฉันสั่นคลอน

587
00:37:44,345 --> 00:37:45,888
ฉันไม่อยากได้ยินเลย

588
00:37:46,472 --> 00:37:50,226
แต่ฉันมาที่นี่เพื่อรู้เห็นด้วยตัวเอง ฉันก็จะต้องฟัง

589
00:37:51,227 --> 00:37:52,520
ฮัลโหล

590
00:37:53,813 --> 00:37:56,565
บ้านของมิเชล ทิมเมอร์ใช่ไหมคะ

591
00:37:56,649 --> 00:37:59,151
- สวัสดี มิเชล ฉันแคธี
- สวัสดี

592
00:37:59,235 --> 00:38:01,529
- สวัสดี
- สวัสดี ที่รัก สวัสดี

593
00:38:01,612 --> 00:38:03,531
- เจนนิเฟอร์
- สวัสดี เป็นไงบ้าง

594
00:38:03,614 --> 00:38:05,241
ฉันสบายดีมาก ขอบคุณ

595
00:38:05,324 --> 00:38:06,200
- คิมใช่ไหม
- ใช่

596
00:38:06,284 --> 00:38:07,243
- ใช่
- ไง คิม

597
00:38:07,326 --> 00:38:08,703
- เป็นไงบ้าง
- ยินดีที่ได้พบ

598
00:38:09,287 --> 00:38:11,789
ดีใจจังที่ได้เจอเพื่อนของอเล็กซิส

599
00:38:12,540 --> 00:38:13,457
ฉันเรียกเธออเล็กซิส

600
00:38:13,541 --> 00:38:15,251
ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ

601
00:38:15,334 --> 00:38:19,797
ฉันขอโทษที่ต้องขอให้คุณสองคนรื้อฟื้นเรื่องนี้

602
00:38:19,880 --> 00:38:21,424
ไม่เป็นไรเลย

603
00:38:22,842 --> 00:38:26,095
จำได้ว่าเธออยู่เกรดเก้า ฉันอยู่เกรดสิบ

604
00:38:26,178 --> 00:38:30,933
เรานั่งรถเมล์ไปบ้านเธอ
และเข้าไปข้างในด้วยกัน

605
00:38:31,559 --> 00:38:34,145
แต่เธอหันกลับมา มองมาที่ฉัน แล้วพูดว่า

606
00:38:34,228 --> 00:38:35,896
"อย่าเข้าไป รอข้างนอกตรงนี้แหละ"

607
00:38:35,980 --> 00:38:41,277
แล้วเธอก็เข้าไป พ่อของเธอเริ่มไล่เธอทันที

608
00:38:41,861 --> 00:38:44,030
ทั้งตะโกนและกรีดร้องอะไรบางอย่าง

609
00:38:44,113 --> 00:38:47,700
แล้วเธอก็วิ่งออกมา เขาวิ่งไล่ตามมาติดๆ

610
00:38:47,783 --> 00:38:49,994
และคว้าเท้าเธอไว้ เธอเลยล้มลง

611
00:38:50,578 --> 00:38:54,665
ฉันก็มองเข้าไป แต่มองไม่เห็นเธออีก

612
00:38:54,749 --> 00:38:57,918
ฉันมองไม่เห็น
พวกเขาตะโกนและกรีดร้องอยู่ข้างบน

613
00:38:58,002 --> 00:39:00,379
ต่อมาในวันจันทร์ ตอนที่ฉันเห็นเธอที่โรงเรียน

614
00:39:00,463 --> 00:39:04,800
ฉันถามเธอเรื่องนี้
เธอบอกว่าเขาไล่ตามเธอขึ้นไปข้างบน

615
00:39:04,884 --> 00:39:07,762
และเริ่มตีเธอเพราะเธอกลับบ้านช้า

616
00:39:07,845 --> 00:39:09,972
ซึ่งเธอไม่ได้กลับช้าเลย

617
00:39:10,473 --> 00:39:13,851
เธอเคยชวนฉันไปที่บ้าน เรานั่งคุยกัน

618
00:39:13,934 --> 00:39:18,773
และฉันจำได้ว่าตอนมื้อค่ำ
พ่อแม่กินแฮมเบอร์เกอร์

619
00:39:19,357 --> 00:39:21,567
ส่วนฉันกับออนเตรียได้รับอนุญาต

620
00:39:21,650 --> 00:39:23,861
ให้กินแค่ ฉันคิดว่า
น่าจะเรียกได้ว่าแซนด์วิชที่เหลือ

621
00:39:24,362 --> 00:39:28,199
มีซอสมะเขือเทศ มัสตาร์ด
และเครื่องปรุงรสทาขนมปังสองแผ่น

622
00:39:28,282 --> 00:39:30,409
เธอได้รับอนุญาตให้กินแค่นั้น

623
00:39:30,493 --> 00:39:31,994
ออนเดรียพูดอย่างนั้นเหรอ

624
00:39:32,078 --> 00:39:33,579
ใช่ ออนเดรียพูดแบบนั้น

625
00:39:34,622 --> 00:39:38,167
แล้วเดนนิสก็เดินข้ามโต๊ะมาตรงหน้าฉัน

626
00:39:38,250 --> 00:39:40,544
และตบเธอแรงมากจนเธอแทบลงไปกองที่พื้น

627
00:39:42,797 --> 00:39:45,299
แน่นอนว่าเธอเริ่มร้องไห้โฮ

628
00:39:46,801 --> 00:39:48,719
เบรนดานั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ทำอะไรเลย

629
00:39:49,220 --> 00:39:51,097
เธอเอาแต่ป้อนนมลูก

630
00:39:51,180 --> 00:39:54,475
เหมือนเธอหันหลังให้เฉยๆ
และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ

631
00:39:56,185 --> 00:39:58,270
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอทนมามากพอแล้ว

632
00:39:58,354 --> 00:40:00,731
เธอก็เลยนั่งรถเมล์กลับมากับฉัน

633
00:40:01,649 --> 00:40:04,235
พ่อแม่ฉันไม่อยู่ เราเลยขึ้นไปที่ห้องฉัน

634
00:40:04,318 --> 00:40:08,280
แล้วเธอก็อยู่ในห้องฉัน
ซ่อนตัวจากพ่อแม่บุญธรรมของเธอ

635
00:40:08,364 --> 00:40:10,366
เธออยู่ด้วยประมาณสี่วัน

636
00:40:11,033 --> 00:40:13,411
ฉันจะเอาอาหารที่เหลือขึ้นไปกินและเอาให้เธอ

637
00:40:13,494 --> 00:40:15,079
หลังจากที่ครอบครัวฉันกินเสร็จแล้ว

638
00:40:17,289 --> 00:40:20,334
เธอค่อยๆ เล่าให้ฉันฟังว่าพ่อบุญธรรมของเธอ

639
00:40:20,418 --> 00:40:23,170
เขาเคยเข้าห้องเธอตอนกลางคืน
และบังคับให้เธอทำเรื่องที่

640
00:40:23,254 --> 00:40:24,880
เธอไม่อยากทำ

641
00:40:28,467 --> 00:40:30,803
สำหรับเด็กอายุ 13
ได้ยินเรื่องแบบนี้มันน่ากลัวมาก

642
00:40:30,886 --> 00:40:34,515
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำยังไง
นอกจากบอกว่า "เธอต้องบอกใครสักคน"

643
00:40:36,142 --> 00:40:38,060
วันต่อมาเราก็ไปโรงเรียน

644
00:40:38,561 --> 00:40:42,189
ออนเดรียกับฉันลงจากรถก็เข้าไปพบครูใหญ่

645
00:40:42,273 --> 00:40:45,609
และนั่งคุยกับหลายคนในนั้น
เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ

646
00:40:46,819 --> 00:40:49,530
ฉันภูมิใจในตัวเธอ ที่เธอทำแบบนี้ ฉันภูมิใจ

647
00:40:50,072 --> 00:40:51,323
เธอแข็งแกร่งมาก

648
00:40:51,407 --> 00:40:52,950
เธอเหมือนฉัน

649
00:40:53,033 --> 00:40:54,785
เรามีขอบเขตที่เราจะอดทนได้

650
00:40:56,495 --> 00:41:01,208
ฉันจำได้ว่าฉันกับออนเดรีย
เห็นใจและเศร้าใจให้กับปัญหาที่บ้านของเรา

651
00:41:02,334 --> 00:41:06,046
ฉันจำได้ว่าแอลเลแกนเคาน์ตีจะมาที่โรงเรียน

652
00:41:07,631 --> 00:41:10,759
พวกเขาจะโทรหาพ่อแม่เราให้มาที่โรงเรียนด้วย

653
00:41:11,427 --> 00:41:14,638
พวกเขาจะถามคุณตรงนั้นเลย
ในห้องนั้นที่มีพ่อแม่อยู่ด้วย

654
00:41:14,722 --> 00:41:16,640
"โอเค บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น"

655
00:41:17,933 --> 00:41:19,852
เราจะพูดอะไรล่ะ

656
00:41:20,478 --> 00:41:24,273
ก็พ่อแม่เรานั่งอยู่ตรงหน้าเราเลย

657
00:41:24,356 --> 00:41:29,195
เราทำได้แค่มองพ่อแม่แล้วพูดว่า
"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก"

658
00:41:30,529 --> 00:41:33,157
แล้วพวกเขาก็ส่งเรากลับบ้านไปพร้อมพ่อแม่

659
00:41:33,908 --> 00:41:35,367
ฉันก็เคยเจอแบบนั้น

660
00:41:37,536 --> 00:41:41,165
วันนึง มีการโต้เถียงกัน แล้วเธอก็หันมาบอกว่า

661
00:41:41,248 --> 00:41:43,459
"พ่อลวนลามหนู"

662
00:41:43,542 --> 00:41:45,669
ฉันก็บอกเธอว่า "โกหก"

663
00:41:47,087 --> 00:41:49,340
ตอนนั้นเราให้เธอเข้ารับการบำบัด

664
00:41:50,341 --> 00:41:53,761
และเราสามคนก็เข้าไปคุยกับศาสนาจารย์

665
00:41:54,845 --> 00:41:58,265
เขาพาเธอเข้าไปคุยก่อน

666
00:41:59,475 --> 00:42:01,602
แล้วเขาค่อยให้ฉันกับเดนนีเข้าไปคุย

667
00:42:02,436 --> 00:42:04,855
เขาบอก "เธอมีอะไรจะพูดไหม"

668
00:42:06,857 --> 00:42:09,026
แล้วเธอก็บอกว่า "ใช่ หนูโกหก"

669
00:42:09,944 --> 00:42:12,488
เขาบอกเธอต่อหน้าเราทุกคนที่นั่น เขาพูดว่า

670
00:42:12,571 --> 00:42:17,493
"รู้มั้ยว่าข้อกล่าวหาแบบนี้
จะส่งผลกับพ่อเธอในลักษณะไหนได้บ้าง"

671
00:42:18,619 --> 00:42:20,829
เธอยอมรับว่าไม่มีใครแตะต้องเธอ

672
00:42:21,664 --> 00:42:24,583
มันคือเรื่องโกหกเพราะเธอพยายามจะเอาชนะ

673
00:42:25,834 --> 00:42:27,920
แน่นอนว่าต้องลากโบสถ์เข้ามาเกี่ยว

674
00:42:28,003 --> 00:42:31,215
ถ้าคุณจะเข้ารับการบำบัด ไปโบสถ์กันเถอะ

675
00:42:31,715 --> 00:42:33,634
วิธีดั้งเดิมมาก

676
00:42:35,469 --> 00:42:38,931
เธอกำลังร้องขอชีวิต เธออยากจะร้องขอชีวิต

677
00:42:39,014 --> 00:42:41,267
และคนพวกนั้นทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

678
00:42:43,102 --> 00:42:45,771
เด็กๆ ยังทำมากกว่าผู้ใหญ่พวกนั้นเลย

679
00:42:46,855 --> 00:42:49,692
เด็กๆ โกหกเพื่อเธอ
เด็กๆ แอบเอาอาหารให้เธอ

680
00:42:49,775 --> 00:42:51,318
เด็กๆ เป็นห่วงเธอ

681
00:42:51,819 --> 00:42:56,240
ระบบยุติธรรมไม่ช่วยอะไรเธอเลย
แต่กลับส่งเธอกลับไปอยู่ในสถานการณ์นั้น

682
00:42:57,658 --> 00:42:59,994
สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนั้นแปลว่าอะไร

683
00:43:00,077 --> 00:43:05,833
ปฏิกิริยาที่เบรนดามีต่ออะไรก็ตาม
ที่อาจเกิดขึ้นกับลูกสาวของเธอ

684
00:43:07,167 --> 00:43:10,921
ส่วนเดนนี วิธีที่เขาปฏิบัติกับเธอน่ะบอกอะไร

685
00:43:11,589 --> 00:43:15,301
ฉันเพิ่งเข้าใจทุกอย่าง
เมื่อมองย้อนกลับไปในตอนนั้น

686
00:43:15,384 --> 00:43:20,180
การที่เธอนั่งพื้นหน้าเตาผิง
เข้าใจละว่าเกิดอะไรขึ้น

687
00:43:21,432 --> 00:43:24,810
เธอกำลังบอกทุกคนที่เธอบอกได้

688
00:43:24,893 --> 00:43:26,312
และไม่มีใครฟัง

689
00:43:26,979 --> 00:43:31,233
แต่เธอไม่เคยพูดกับเราตรงๆ
เธอคงคิดว่า "จะบอกทำไม"

690
00:43:31,817 --> 00:43:33,652
"พวกเขาคงไม่เชื่อฉันเหมือนกัน"

691
00:43:35,404 --> 00:43:37,031
และมันทำให้ฉันใจสลาย

692
00:43:39,533 --> 00:43:42,077
เราสนับสนุนให้เธอจากไป ไปให้พ้นสถานการณ์นี้

693
00:43:42,161 --> 00:43:45,372
ออกไปจากบ้านนั้น แต่เธอไม่อยากทิ้งน้องไว้ที่นั่น

694
00:43:45,456 --> 00:43:47,875
เธอบอกว่า "ไม่ได้ ฉันต้องดูแลวาเนสซ่า"

695
00:43:49,126 --> 00:43:51,378
สมัยนั้นเรานิยมใช้แฟ้มแทรปเปอร์ คีปเปอร์

696
00:43:51,462 --> 00:43:54,548
ออนเดรียเก็บรูปน้องไว้
ในแทรปเปอร์คีปเปอร์ของเธอ

697
00:43:55,049 --> 00:43:56,592
เธอดูแลน้องตลอดเวลา

698
00:43:56,675 --> 00:44:00,179
เปลี่ยนผ้าอ้อม ป้อนขวดนม เธอรักน้องสาว

699
00:44:01,513 --> 00:44:05,768
แล้วเธอก็กลัวมาก
ที่จะทิ้งน้องสาวให้อยู่ที่นั่นคนเดียว

700
00:44:06,644 --> 00:44:08,520
เธอบอกเราด้วยว่า...

701
00:44:10,272 --> 00:44:12,316
ขอโทษค่ะ มันน่าเศร้าจริงๆ

702
00:44:13,317 --> 00:44:16,820
- ฉันเข้าใจ ฉันขอโทษ
- แต่นั่นแหละ เธอบอกว่า...

703
00:44:17,446 --> 00:44:20,074
เธอจะไปเมื่อวาเนสซ่าโตกว่านี้
เธอจะไปตามหา

704
00:44:20,157 --> 00:44:21,492
แม่แท้ๆ ของเธอน่ะ

705
00:44:21,992 --> 00:44:25,913
ฉันคิดว่าเธอหนีออกจากบ้าน
และใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง

706
00:44:25,996 --> 00:44:28,624
ไกลจากพ่อแม่บุญธรรมของเธอ

707
00:44:28,707 --> 00:44:30,376
เธอคงมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง

708
00:44:30,459 --> 00:44:33,087
ได้พ้นไปจากสถานการณ์นั้น และมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม

709
00:44:33,170 --> 00:44:35,297
การรู้ว่าเธออยากออกจากบ้านมากแค่ไหน

710
00:44:35,964 --> 00:44:37,883
ทำให้ฉันเชื่อแบบนั้นจริงๆ

711
00:44:39,134 --> 00:44:44,014
เบรนดาโทรหาเราและบอกเราว่า
ออนเดรียหนีออกจากบ้าน

712
00:44:45,140 --> 00:44:49,353
และเรื่องที่ฉันได้รู้
ฉันไม่ได้ยินว่าเธอหยิบเงินไปด้วย

713
00:44:49,436 --> 00:44:51,397
- ไม่เหรอ ไม่สินะ
- ไม่

714
00:44:52,231 --> 00:44:56,068
ฉันถามว่า "เธอเอาอะไรติดตัวไปด้วยไหม
เอาเสื้อผ้าไปหรือเปล่า"

715
00:44:56,151 --> 00:44:58,404
"กระเป๋าสตางค์ล่ะ"
"ไม่ เธอไม่ได้เอาอะไรไป"

716
00:44:58,487 --> 00:45:00,656
"เธอไม่ได้เอากระเป๋าสตางค์
เครื่องสำอางไป"

717
00:45:00,739 --> 00:45:03,951
ฉันก็คิด ฉันบอกเครกว่า "มันแปลกนะ"

718
00:45:05,035 --> 00:45:07,663
แต่ฉันคุยกับเบรนดาทางโทรศัพท์ ฉันก็บอก

719
00:45:07,746 --> 00:45:10,916
"แล้วเดนนีล่ะ เขารู้สึกยังไงกับเรื่องทั้งหมดนี้"

720
00:45:10,999 --> 00:45:11,834
เหรอ

721
00:45:11,917 --> 00:45:13,627
เธอก็บอกว่า "เราคุยเรื่องนี้กันไม่ได้

722
00:45:13,711 --> 00:45:17,256
เพราะเราทะเลาะกันทันทีที่ฉันพูดถึงขึ้นมา"

723
00:45:19,007 --> 00:45:24,930
ท่าทีของเขากวนใจฉันมากจนฉันต้องแจ้งความ

724
00:45:25,013 --> 00:45:29,101
ฉันบอกว่า "ฉันโทรมาเรื่อง
การหายตัวไปของออนเดรีย โบว์แมน

725
00:45:29,184 --> 00:45:35,774
และฉันคิดว่าคุณควรจับตาดูเดนนิส โบว์แมนให้ดี"

726
00:45:37,025 --> 00:45:40,738
สถานการณ์ต่างๆ เกี่ยวกับ
การหายตัวไปของเธอมันไม่มีเหตุผล

727
00:45:41,530 --> 00:45:43,073
และฉันต้องการคำตอบ

728
00:45:45,951 --> 00:45:47,953
เธอจะได้รับสิ่งที่ดีที่สุดของที่สุด

729
00:45:48,036 --> 00:45:49,204
มีคนบอกฉันแบบนั้น

730
00:45:50,539 --> 00:45:52,040
และนี่คือสิ่งที่เธอได้รับ

731
00:45:54,710 --> 00:45:55,961
น่าโมโหชะมัด

732
00:45:58,422 --> 00:46:01,842
อารมณ์แปรปรวนทั้งหมดกลับมาอีกครั้ง

733
00:46:04,553 --> 00:46:08,432
หลังจากที่ฉันยกอเล็กซิสให้คนอุปการะ
ฉันสู้กับความอยากฆ่าตัวตายนานหลายปี

734
00:46:10,225 --> 00:46:13,687
ผลของการยกลูกให้คนอื่น ฉันเลยไม่มีลูกอีก

735
00:46:14,188 --> 00:46:15,647
ฉันไม่ได้กล้าหาญขนาดนั้น

736
00:46:18,859 --> 00:46:22,529
และขอบอกตามตรงว่า ถ้าฉันเก็บเธอไว้ได้

737
00:46:22,613 --> 00:46:25,574
ถ้ามีคนส่งเสริมให้ฉันเลี้ยงเธอ
เธอคงอยู่ที่นี่ตอนนี้

738
00:46:26,158 --> 00:46:29,536
ฉันเกลียดตัวเองที่ทำแบบนั้น ให้ตายสิ ขอโทษที

739
00:46:32,748 --> 00:46:35,083
แน่นอนว่าฉันเชื่อฟังคำพูดแม่ทุกอย่าง

740
00:46:35,167 --> 00:46:36,752
"เธอจะมีชีวิตที่งดงาม"

741
00:46:38,462 --> 00:46:39,505
ขอโทษค่ะ

742
00:46:40,589 --> 00:46:43,675
เจ็บปวดเหลือเกินที่ความฝันของคุณถูกบดขยี้แบบนี้

743
00:46:46,678 --> 00:46:49,097
ฉันเลยต้องอยู่กับสิ่งนี้ ฉันต้องอยู่กับสิ่งนี้

744
00:46:49,181 --> 00:46:52,351
ซึ่งมันฉีกทึ้งฉันเป็นชิ้นๆ

745
00:46:54,186 --> 00:46:55,979
และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับอเล็กซิส

746
00:46:56,563 --> 00:46:58,732
ฉันคงให้อภัยตัวเองไม่ได้จริงๆ

747
00:47:07,199 --> 00:47:11,286
ฉันรู้จักฟอยอาจากคาร์ล
กฎหมายว่าด้วยเสรีภาพในการให้ข้อมูล

748
00:47:11,870 --> 00:47:17,167
มันคือกฎหมายที่คุณสามารถขอแบบฟอร์ม

749
00:47:17,251 --> 00:47:18,627
และจ่ายเงินให้พวกเขาก้อนโต

750
00:47:18,710 --> 00:47:21,797
พวกเขาก็จะส่งประวัติกองพะเนินทั้งหมดให้คุณ

751
00:47:22,798 --> 00:47:25,008
ฉันก็เลยซื้อข้อมูลของเดนนิส โบว์แมน

752
00:47:25,801 --> 00:47:30,639
พอฉันรู้ประวัติของโบว์แมน
ฉันคิดนี่ล้อเล่นกันใช่ไหม

753
00:47:30,722 --> 00:47:34,434
(สถานีตำรวจแกรนด์เฮเวน มิชิแกน)

754
00:47:34,518 --> 00:47:36,687
เขามีประวัติสองคดี

755
00:47:36,770 --> 00:47:42,234
คดีหนึ่งถูกจับข้อหาบุกรุกเข้าบ้าน
และแอบตามติดเพื่อนร่วมงาน

756
00:47:42,317 --> 00:47:45,362
ตอนเขาถูกจับ ตำรวจมาค้นบ้านเขา

757
00:47:45,445 --> 00:47:49,616
และเจอกระเป๋าที่ใส่ชุดชั้นในของผู้หญิงคนนั้น

758
00:47:49,700 --> 00:47:53,620
หน้ากากเพื่อปกปิดตัวตนของเขา
และปืนลูกซองแฝดที่ไม่มีใบอนุญาต

759
00:47:54,496 --> 00:47:58,292
เขาลงเอยด้วยการรับโทษ
ติดคุกในเคาน์ตีแค่ปีเดียว

760
00:48:00,127 --> 00:48:04,506
แล้วก็มีคดีที่สองในปี 1980
ซึ่งรุนแรงยิ่งกว่าคดีแรก

761
00:48:06,717 --> 00:48:10,137
วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 1980 เขาอายุ 31 ปี

762
00:48:11,013 --> 00:48:14,266
โบว์แมนทำร้ายเหยื่อซึ่งเป็นเด็กสาววัยรุ่น

763
00:48:14,933 --> 00:48:18,270
บนถนนเลคชอร์ไดรฟ์
ใกล้เคิร์กพาร์ก ในฮอลแลนด์ มิชิแกน

764
00:48:20,022 --> 00:48:23,692
ทนายสอบปากคำว่า "สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคืออะไร"

765
00:48:23,775 --> 00:48:28,155
เขาตอบว่า "จอดรถ ลงจากรถ

766
00:48:28,238 --> 00:48:30,282
และเริ่มมุ่งหน้าเข้าป่า"

767
00:48:31,909 --> 00:48:34,620
"แล้วฉันก็เห็นปืน เขาก็ตะคอกใส่ฉันอีกครั้ง"

768
00:48:34,703 --> 00:48:36,705
"และเขาก็ยิงปืนเฉียดฉันไป"

769
00:48:38,165 --> 00:48:42,127
"เขาบอกว่า ให้ตายสิ ลงจากรถ

770
00:48:42,210 --> 00:48:44,546
และเดินเข้าป่าซะ"

771
00:48:46,131 --> 00:48:50,010
"แล้วเขาก็ยิงปืนมาที่เท้าฉัน ฉันเห็นดินปลิวว่อน"

772
00:48:52,596 --> 00:48:56,391
"เขาบอกว่าเขาจะยิงฉันแน่

773
00:48:57,351 --> 00:48:59,436
แล้วเขาก็เล็งปืนมาที่ฉัน"

774
00:49:00,103 --> 00:49:03,774
"พอฉันหันกลับมาและเห็น
รถกระบะคันหนึ่งกำลังมุ่งหน้าลงใต้"

775
00:49:03,857 --> 00:49:07,569
"ฉันก็เลยโบกมือ พยายามให้คนขับจอดรถ"

776
00:49:07,653 --> 00:49:10,572
"และฉันก็โยนจักรยานของฉันไว้ที่ท้ายรถ"

777
00:49:10,656 --> 00:49:13,367
"เธอก็เปิดประตูให้ฉันขึ้นไป"

778
00:49:15,077 --> 00:49:17,162
"และตอนที่เขาถูกจับได้ เขาบอกตำรวจว่า

779
00:49:17,829 --> 00:49:21,917
'คุณต้องปล่อยผม
ผมต้องไปรับลูกสาวที่โรงเรียน'"

780
00:49:23,961 --> 00:49:25,379
เขาถูกจับขังก่อนพิจารณาคดีไหม

781
00:49:25,462 --> 00:49:27,965
ใช่ ตอนแรกเขาถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่า

782
00:49:28,048 --> 00:49:32,094
และเขาสารภาพว่า
ทำร้ายร่างกายโดยมีเจตนาจะกระทำชำเรา

783
00:49:32,844 --> 00:49:34,805
นี่คือความเห็นของผู้พิพากษา

784
00:49:34,888 --> 00:49:38,100
"ศาลตัดสินแล้วว่าเขาเป็นอันตรายต่อผู้หญิง

785
00:49:38,183 --> 00:49:40,185
ถ้าเขาไม่ถูกคุมขัง"

786
00:49:41,895 --> 00:49:46,775
วันที่ 2 กุมภาพันธ์ ปี 1981 รับโทษจำคุก
ห้าถึงสิบปีข้อหาทำร้ายเธอ

787
00:49:48,360 --> 00:49:50,862
ตอนนั้น ออนเดรียอายุหกขวบ

788
00:49:50,946 --> 00:49:53,824
ฉันย้ายไปอยู่คินรอส ตอนที่เขาถูกย้ายไปขังที่นั่น

789
00:49:54,533 --> 00:49:57,035
และเธอมักจะแสดงท่าทีโมโหเสมอ

790
00:49:57,119 --> 00:49:59,997
"เด็กๆ ทุกคนรู้ว่าหนูเป็นลูกสาวของนักโทษ"

791
00:50:00,998 --> 00:50:03,000
ฉันก็บอกว่า "ไม่ใช่ลูกคนเดียว"

792
00:50:03,500 --> 00:50:07,170
ฉันไม่น่าพาเด็กคนนั้นเข้าไปเยี่ยมเขาในคุกเลย

793
00:50:08,088 --> 00:50:11,883
ตอนที่ฉันรู้ว่าเธอพาเด็กน้อยเข้าไปในคุก ฉัน...

794
00:50:14,011 --> 00:50:18,390
รู้ไหม มันทำร้ายจิตใจฉันที่สุด

795
00:50:19,975 --> 00:50:25,063
จากนั้นเขาก็ถูกปล่อยออกจากคุก
ในวันที่ 31 มกราคม ปี 1986

796
00:50:25,647 --> 00:50:28,066
ตอนนั้นออนเดรียอายุ 11 ขวบ

797
00:50:29,276 --> 00:50:34,114
ทุกคนตกใจมากที่เบรนดายังอยู่กินกับเขา

798
00:50:35,032 --> 00:50:36,575
พร้อมเด็กหญิงคนนี้

799
00:50:37,576 --> 00:50:40,996
มาถึงตรงนี้ลูกสาวฉัน
ต้องอยู่ร่วมบ้านกับผู้ชายที่ติดทัณฑ์บน

800
00:50:41,079 --> 00:50:43,457
คนที่พยายามฆ่าเด็กสาววัยรุ่น

801
00:50:45,208 --> 00:50:47,669
ไม่มีใครตรงนั้นจะปกป้องลูกสาวฉันเลย

802
00:50:49,212 --> 00:50:51,256
เธอเจอครอบครัวอุปการะที่เลวร้าย

803
00:50:52,632 --> 00:50:55,135
ก็ดูประวัติเขาสิ

804
00:50:56,511 --> 00:51:00,807
ดังนั้น มาถึงจุดนี้ ฉันก็เชื่อว่า
เดนนิสทำบางอย่างกับอเล็กซิส

805
00:51:01,391 --> 00:51:02,934
ฉันเชื่อว่าเขาฆ่าเธอ

806
00:51:09,066 --> 00:51:13,320
อเล็กซิสบอกคนอื่นว่าเดนนิสลวนลามเธอ

807
00:51:13,403 --> 00:51:15,197
และเบรนดาก็รู้ แต่ไม่สนใจ

808
00:51:16,698 --> 00:51:17,741
เขาต้องการให้เธอตาย

809
00:51:19,659 --> 00:51:21,369
ฉันต้องพิสูจน์ว่าเขาทำจริง

810
00:51:21,912 --> 00:51:26,041
และถ้าฉันต้องอาละวาดคุ้มคลั่ง
เพื่อให้ทุกคนลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง ก็จะทำ

811
00:51:27,542 --> 00:51:30,087
ฉันจะติดต่อทุกหน่วยงานที่ทำได้

812
00:51:35,008 --> 00:51:37,135
(มหาวิทยาลัยมาดอนน่า
ฟรานซิสกัน เซ็นเตอร์)

813
00:51:37,219 --> 00:51:38,512
สิบปีที่ผ่านมา

814
00:51:39,096 --> 00:51:43,183
ฉันกับคาร์ล เราเริ่มเดินทาง
ไปร่วมงานประชุมคนหายในมิชิแกน

815
00:51:43,266 --> 00:51:45,268
งานนี้ก็คือ ทุกปี

816
00:51:45,352 --> 00:51:47,521
ครอบครัวของผู้สูญหายจะมารวมตัวกัน

817
00:51:47,604 --> 00:51:50,148
และทุกคนจะมาบอกเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น

818
00:51:51,066 --> 00:51:52,109
เรื่องเล่าเลวร้าย

819
00:51:52,192 --> 00:51:56,238
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อแมรี่ เบอร์ลิน
พี่สาวฉันหายตัวไป

820
00:51:56,321 --> 00:51:58,573
สมาชิกในครอบครัวฉันหายตัวไป
ริชาร์ด ฮิตช์ค็อก

821
00:51:58,657 --> 00:52:00,325
เขาหายตัวไปตั้งแต่ปี 1990

822
00:52:00,951 --> 00:52:04,579
ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจที่ทุกคนมารวมตัวกันในห้องนี้

823
00:52:04,663 --> 00:52:06,456
นี่เป็นการสนับสนุนกันแบบหนึ่ง

824
00:52:06,540 --> 00:52:09,042
เราเข้าไปรายงานตัวกับคนกลุ่มนี้ปีละครั้ง

825
00:52:09,626 --> 00:52:13,672
หลังจากรอมา 32 ปี กับการตามหาคนที่เรารัก

826
00:52:13,755 --> 00:52:15,632
มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก

827
00:52:15,715 --> 00:52:18,885
และบางครั้งฉันรู้สึกว่า
ฉันอยากเจอว่าเขาขึ้นสวรรค์ไปแล้ว

828
00:52:18,969 --> 00:52:21,096
แทนที่จะสงสัยว่าเขาอยู่ที่ไหน

829
00:52:22,305 --> 00:52:24,182
(ปี 2013)

830
00:52:24,307 --> 00:52:28,311
ครั้งที่สองที่เราไปมิชิแกนกับคาร์ลในปี 2013

831
00:52:29,146 --> 00:52:31,565
เรามาสายนิดหน่อย วงสนทนาเริ่มไปแล้ว

832
00:52:31,648 --> 00:52:33,692
ฉันก็นั่งลง และคาร์ลก็พูดว่า

833
00:52:35,152 --> 00:52:38,071
"นั่นเบรนดา" แล้วทุกอย่างก็หยุด

834
00:52:39,865 --> 00:52:41,992
ฉันเอาสมุดบันทึกเล่มนี้ไปด้วย

835
00:52:42,075 --> 00:52:44,911
เพราะฉันสังหรณ์ว่าแคธีจะอยู่ที่นั่น

836
00:52:44,995 --> 00:52:46,746
และฉันจะได้พบเธอ

837
00:52:46,830 --> 00:52:48,832
ฉันตั้งใจจะแบ่งปันรูปพวกนี้ให้เธอดู

838
00:52:49,457 --> 00:52:52,752
และพูดว่า "วันนี้เธอมีแม่สองคนมาด้วย"

839
00:52:53,587 --> 00:52:57,507
"ขอบคุณที่มานะ แคธี" ฉันพูดได้แค่นั้น

840
00:52:57,591 --> 00:52:58,758
ฉันลุกพรวดขึ้น

841
00:52:58,842 --> 00:53:01,678
ฉันบอก "คุณบอกทุกคนสิว่าสามีคุณเป็นใคร"

842
00:53:01,761 --> 00:53:04,431
แล้วจู่ๆ ทุกคนก็ตกตะลึง

843
00:53:04,514 --> 00:53:06,433
แล้วก็มีเสียงเอะอะนิดหน่อย

844
00:53:07,017 --> 00:53:09,686
ฉันถือถ้วยกาแฟอยู่ในมือตลอดเช้าวันนั้น

845
00:53:09,769 --> 00:53:13,773
ถ้าตอนนั้นฉันยังถือถ้วยกาแฟอยู่
ฉันคงขว้างใส่หน้าเธอไปแล้ว

846
00:53:13,857 --> 00:53:15,775
เธอเหวี่ยงมือข้างหน้าเบรนดา

847
00:53:15,859 --> 00:53:17,903
อย่างกับเธอคิดจะตบหน้าเบรนดาจังๆ

848
00:53:17,986 --> 00:53:20,447
ฉันเพิ่งเลียนแบบเจอรี่ สปริงเกอร์น่ะ

849
00:53:21,031 --> 00:53:23,909
เธอทำตัวเหมือนแม่มด

850
00:53:23,992 --> 00:53:25,911
เธอกรีดร้องและตะโกนว่า

851
00:53:25,994 --> 00:53:30,207
เพราะสามีฉันเคยติดคุกครั้งหนึ่ง
เลยว่าเขาเป็นปีศาจ

852
00:53:30,290 --> 00:53:33,293
เขาฆ่าเธอ ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนดูเฉยๆ

853
00:53:33,877 --> 00:53:35,670
เราไม่ใช่คนแบบนั้น

854
00:53:37,923 --> 00:53:41,259
ฉันสติแตกไปเลย ฉันพูดไม่ได้
ฉันได้แต่ตะโกน แต่พูดไม่ได้

855
00:53:41,343 --> 00:53:43,470
แล้วคาร์ลก็เริ่มพูด

856
00:53:43,553 --> 00:53:45,972
ผมเลยยืนขึ้น และเริ่มแนะนำตัวเอง

857
00:53:46,056 --> 00:53:49,517
แคธีเดินมาข้างหลังผม
และชูป้าย "ตามหาออนเดรีย โบว์แมน"

858
00:53:49,601 --> 00:53:52,312
เธอมายืนอยู่ข้างหลังผม ถือป้ายนั้น

859
00:53:52,896 --> 00:53:56,024
และคาร์ลก็บอกว่า "มันมีเรื่องที่พวกเขาบอกคุณ

860
00:53:56,107 --> 00:53:57,484
และเรื่องที่น่าจะเกิดขึ้นจริง"

861
00:53:58,985 --> 00:54:01,363
และทุกคนก็มองเบรนดาเหมือนจะถาม

862
00:54:01,446 --> 00:54:04,241
"เรื่องที่น่าจะเกิดขึ้นจริงคือยังไง เบรนดา"

863
00:54:04,866 --> 00:54:08,536
เธอเริ่มกรีดร้อง อาละวาดและโวยวาย

864
00:54:08,620 --> 00:54:11,665
ฉันก็บอกว่า "คาร์ล
ฉันเต็มใจจะคุยกับเธอในวันนี้

865
00:54:11,748 --> 00:54:14,125
แต่จะไม่คุยถ้าเธอเป็นแบบนี้"

866
00:54:14,668 --> 00:54:17,212
เบรนดาอารมณ์เสีย เธอบอกว่า

867
00:54:17,295 --> 00:54:19,464
"ดีนะที่สามีฉันไม่อยู่ด้วย"

868
00:54:19,547 --> 00:54:21,967
ผมก็พูดว่า "แล้วคิดจะให้ผมพูดอะไรล่ะ

869
00:54:22,050 --> 00:54:23,134
เรารู้ว่าเขามีประวัติ"

870
00:54:23,218 --> 00:54:25,053
"เรารู้ว่าเขาติดคุกห้าปี

871
00:54:25,136 --> 00:54:28,056
ข้อหาใช้อาวุธปืนจี้
และพยายามข่มขืนเด็กสาวอายุ 18"

872
00:54:28,556 --> 00:54:30,058
"เราควรจะคิดยังไงล่ะ"

873
00:54:30,558 --> 00:54:34,521
และคำตอบของเธอคือ "ฉันไม่ได้ลืมสิ่งที่เขาทำ

874
00:54:35,021 --> 00:54:38,400
แต่ฉันให้อภัยเขา
และฉันยึดมั่นกับคำสาบานในพิธีสมรส"

875
00:54:40,485 --> 00:54:42,612
แล้วฉันก็ควบคุมอารมณ์ไม่ไหวแล้ว

876
00:54:42,696 --> 00:54:44,281
ฉันเลยเดินปึงปังออกจากห้องไป

877
00:54:45,615 --> 00:54:47,826
ฉันเดินขึ้นไปบนเวที ฉันถือเทียนไปด้วย

878
00:54:48,493 --> 00:54:49,494
ฉันจุดเทียน

879
00:54:49,577 --> 00:54:52,497
ฉันก็คิดว่า "ไงล่ะ ใครเป็นแม่ที่ดีกว่ากัน"

880
00:54:52,580 --> 00:54:55,250
"เธอไม่แม้แต่จะเดินขึ้นเวทีเพื่อลูกสาวด้วยซ้ำ"

881
00:54:57,460 --> 00:54:59,671
ฉันทำไม่ได้ ฉันอยู่ในห้องเดียวกับเธอไม่ได้

882
00:54:59,754 --> 00:55:02,465
ฉันขึ้นรถแล้วก็กรีดร้องอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

883
00:55:02,549 --> 00:55:05,010
(แฮมิลตัน)

884
00:55:07,595 --> 00:55:09,014
คาร์ลอดทนรับพฤติกรรมของฉัน

885
00:55:10,265 --> 00:55:12,350
ฉันเหมือนไฟ เขาเหมือนน้ำแข็ง

886
00:55:13,601 --> 00:55:16,229
นั่นแหละที่ทำให้คุณยังประคองสติอยู่ได้

887
00:55:16,313 --> 00:55:18,857
การที่คุณมีใครสักคนที่จะอดทนกับคุณ

888
00:55:18,940 --> 00:55:20,942
ที่กำลังเสียสติน่ะ

889
00:55:23,820 --> 00:55:27,407
เมื่อคุณต้องรับมือกับชีวิตในโลกนี้ที่มีคนหายไป

890
00:55:27,490 --> 00:55:30,118
มันจะมีรายการสิ่งที่คุณต้องทำให้ได้อยู่ชุดนึง

891
00:55:31,244 --> 00:55:33,788
ถึงจะช้า แต่ฉันก็มุ่งมั่น

892
00:55:34,914 --> 00:55:36,374
คุณคุยกับชุมชน

893
00:55:36,458 --> 00:55:38,626
คุยกับคนที่เธอรู้จัก

894
00:55:38,710 --> 00:55:40,253
ฉันได้ยินคนบอกว่าเธอมีนิสัยขบถ

895
00:55:40,337 --> 00:55:44,466
ใช่ ฉันมองอเล็กซิสเป็นแบบนั้น มีหัวขบถ

896
00:55:44,549 --> 00:55:47,385
"ฉันไม่อยากทำตามเหมือนคนอื่นๆ"

897
00:55:47,469 --> 00:55:48,845
"ฉันเป็นตัวของตัวเอง"

898
00:55:49,429 --> 00:55:51,181
รู้ไหม สมเป็นลูกฉันเลย

899
00:55:51,264 --> 00:55:52,349
เหรอคะ

900
00:55:52,432 --> 00:55:54,893
นั่นคือสิ่งที่ฉันกับคาร์ลทำในช่วงสิบปีนั้น

901
00:55:54,976 --> 00:55:56,686
เรากระจายข่าวออกไป

902
00:55:56,770 --> 00:55:58,813
เดนนิสได้ยินเรา เขารู้ว่าเราทำอะไรอยู่

903
00:55:58,897 --> 00:56:00,523
เขารู้ว่าเราคิดจะท้าทายเขา

904
00:56:01,566 --> 00:56:04,736
ฉันว่าเธอเปลี่ยนทิศทางของการสืบสวน

905
00:56:04,819 --> 00:56:07,030
ทั้งหมดนั้นไปอย่างสิ้นเชิง

906
00:56:07,113 --> 00:56:12,243
ครั้งแรกที่ฉันเห็นโปสเตอร์
คือตอนที่คุณเริ่มสืบเรื่องนี้

907
00:56:12,327 --> 00:56:13,870
เราไม่ลืมหน้าเธอ

908
00:56:13,953 --> 00:56:18,083
เหมือนรูปหน้าคุณเลย
ดวงตาคุณเหมือนของออนเดรียมาก

909
00:56:18,166 --> 00:56:19,876
เธอหน้าเหมือนคุณมาก

910
00:56:20,835 --> 00:56:22,754
- ขอบใจนะ ขอบใจ
- ใช่

911
00:56:23,338 --> 00:56:26,549
รู้ไหม การคุยกับคนอื่นที่รู้จักอเล็กซิสจริงๆ

912
00:56:26,633 --> 00:56:28,510
ทำให้เธอดูมีอยู่จริงมากขึ้น

913
00:56:29,386 --> 00:56:32,013
รู้ไหม เป็นมากกว่าแค่รูปถ่ายบนโปสเตอร์

914
00:56:35,558 --> 00:56:38,228
คุณสวยมาก เข้ามาเลย

915
00:56:38,895 --> 00:56:41,231
แล้วฉันก็สนิทกับเม็ตตาในทันที

916
00:56:41,731 --> 00:56:45,318
ฉันรู้ว่าเขาเคยลักพาตัวเธอไป
ตอนเธออายุหกขวบ

917
00:56:45,944 --> 00:56:47,487
เธอเหมือนมากระตุ้นให้ฉันทำต่อไป

918
00:56:47,987 --> 00:56:49,739
ฉันโกรธอยู่แล้ว มีแรงจูงใจอยู่แล้ว

919
00:56:49,823 --> 00:56:52,826
แต่พอได้เจอเม็ตตา ทุกอย่างเพิ่มเป็นสองเท่า

920
00:56:53,451 --> 00:56:55,328
เราเข้าใจกันในระดับนั้น

921
00:56:55,412 --> 00:56:57,872
มันเหมือนความผูกพันทางจิตวิญญาณ

922
00:56:58,581 --> 00:57:00,583
ฉันเรียกเธอเสมอว่า "แม่ทางจิตวิญญาณ"

923
00:57:02,502 --> 00:57:05,255
และฉันรักเธอ ฉันคิดว่าทุกอย่างนี้

924
00:57:05,338 --> 00:57:07,048
คงไม่เกิดขึ้นถ้าไม่มีเธอ

925
00:57:11,886 --> 00:57:13,847
โอ้ นี่แหละ ตอนนี้มันจะ...

926
00:57:15,473 --> 00:57:17,475
เราจะไปแฮมิลตันไฮก่อนสินะ

927
00:57:17,559 --> 00:57:19,436
ไม่ เราจะไปบ้านโบว์แมนก่อน

928
00:57:19,519 --> 00:57:20,353
โอ้ โอเค

929
00:57:21,146 --> 00:57:23,440
คาร์ลกับฉัน เรามีรถคันหนึ่ง

930
00:57:23,523 --> 00:57:26,776
และเราจะขับรถไปทุกที่ซึ่งพวกโบว์แมนเคยอยู่

931
00:57:26,860 --> 00:57:29,487
พยายามหาบางอย่างที่ฉันรู้สึกว่าจะพิสูจน์ได้

932
00:57:29,571 --> 00:57:32,699
ว่าเดนนิส โบว์แมนเป็นคนฆ่าลูกสาวฉัน

933
00:57:33,366 --> 00:57:36,077
ทีนี้มองไปทางขวา บ้านหลังนั้นเคยอยู่ตรงนั้น

934
00:57:36,161 --> 00:57:36,995
ใช่

935
00:57:37,620 --> 00:57:38,788
ตรงนี้

936
00:57:40,081 --> 00:57:43,835
นี่คือบ้านที่อเล็กซิสเคยอยู่ แต่มันถูกรื้อทิ้ง

937
00:57:45,837 --> 00:57:49,716
เดนนิสกับเบรนดาย้ายไปอยู่
ยังที่ซึ่งพวกเขาอยู่ตอนนี้

938
00:57:49,799 --> 00:57:52,343
เหมือนจะแทบทันทีหลังจากอเล็กซิสหายตัวไป

939
00:57:53,344 --> 00:57:55,722
ซึ่งใกล้กับบ้านหลังแรกมาก

940
00:57:56,556 --> 00:58:00,602
มันแปลกมากที่พวกเขาย้ายจากมุมนั้น

941
00:58:00,685 --> 00:58:03,021
เพราะเราคิดว่า "ถ้าเธอกลับมาล่ะ"

942
00:58:03,521 --> 00:58:05,064
คิดว่า "เธอจะไปอยู่ที่ไหน"

943
00:58:07,609 --> 00:58:08,443
นี่ไง

944
00:58:09,110 --> 00:58:10,236
บ้านหลังนี้

945
00:58:11,446 --> 00:58:12,822
พวกโบว์แมนอาศัยอยู่ที่นี่

946
00:58:14,199 --> 00:58:15,408
โอ้ มีคนอยู่บ้าน

947
00:58:16,868 --> 00:58:18,495
จอดที่ถนนฝั่งตรงข้ามเลย คาร์ล

948
00:58:26,419 --> 00:58:29,631
คุณปล่อยเลย ฉันจะส่อง

949
00:58:29,714 --> 00:58:30,673
โอ้ โอเค

950
00:58:32,342 --> 00:58:34,302
ถ้ามีใครเริ่มทำท่าจะถามว่า

951
00:58:34,385 --> 00:58:37,639
"นี่มันอะไรกัน" คาร์ลอาจคุกเข่าลงแล้วบอกว่า

952
00:58:37,722 --> 00:58:39,224
"แต่งงานกับผมนะ"

953
00:58:40,183 --> 00:58:42,018
เอาโดรนขึ้นบินกันเถอะ

954
00:58:44,771 --> 00:58:45,605
ได้

955
00:58:48,066 --> 00:58:50,818
เร็ว เจ้าหนู นั่นไง โอเค

956
00:58:52,362 --> 00:58:55,323
ข้อเท็จจริงทุกอย่างบ่งชี้ว่าเดนนิสมีส่วนเกี่ยวข้อง

957
00:58:55,990 --> 00:58:57,951
ฉันมั่นใจอย่างนั้น

958
00:58:58,743 --> 00:59:02,622
และฉันก็หมกมุ่นกับ
สวนหลังบ้านของเดนนิส โบว์แมน

959
00:59:03,581 --> 00:59:04,791
เห็นแล้ว

960
00:59:06,125 --> 00:59:09,337
- ลงไปตรงจุดตรงนั้น
- ได้

961
00:59:09,420 --> 00:59:11,548
คุณทำให้ฉันมีความสุขมากเลย

962
00:59:14,592 --> 00:59:16,928
นี่คือสวนหลังบ้านของเดนนิส โบว์แมน

963
00:59:18,221 --> 00:59:22,183
และฉันรู้เรื่องกูเกิลเอิร์ธ
ฉันเลยเริ่มสังเกตบริเวณบ้านของโบว์แมน

964
00:59:23,768 --> 00:59:27,397
และมีบางอย่างด้านหลังบ้านหลังนี้ที่ทำให้ฉันคิด

965
00:59:27,480 --> 00:59:28,398
"นั่นอะไรน่ะ"

966
00:59:29,482 --> 00:59:33,278
ภาพแรกที่ฉันเห็นคือประมาณปี 2011

967
00:59:33,361 --> 00:59:36,281
อะไรสักอย่างซึ่งเป็นรูปวงรี แล้วมันก็หายไป

968
00:59:36,364 --> 00:59:38,741
แล้วก็มีแค่พื้นดิน

969
00:59:38,825 --> 00:59:40,785
ใช่ ดูเหมือนมีซีเมนต์อยู่ตรงนั้น

970
00:59:40,868 --> 00:59:44,163
แต่ดูนี่สิ คาร์ล มีบางอย่างอยู่ตรงนั้น

971
00:59:46,124 --> 00:59:47,292
นั่นอะไร

972
00:59:48,209 --> 00:59:50,003
ทำไมมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

973
00:59:50,878 --> 00:59:52,130
หมายความว่าไง

974
00:59:53,298 --> 00:59:56,593
นั่นแปลว่าเขาปิดบังอะไรอยู่ เขาปิดบังอะไร

975
01:00:00,388 --> 01:00:03,558
ลูกสาวฉัน เธออยู่ในสวนหลังบ้าน

976
01:00:07,812 --> 01:00:10,607
ฉันสงสัยว่าเขาเอาศพเธอไปไว้ที่นั่น

977
01:00:10,690 --> 01:00:15,737
เพราะเขาอยู่บ้านอีกหลัง
ตอนที่ออนเดรียหายตัวไป

978
01:00:16,613 --> 01:00:20,700
ดูจากที่มีป่าอยู่ฝั่งตรงข้าม
บ้านเดิมของพวกโบว์แมน

979
01:00:20,783 --> 01:00:25,538
บ้านที่พวกเขาอยู่ในตอนนั้น
ข้อสรุปที่ชัดเจนที่สุดคือ

980
01:00:25,622 --> 01:00:27,915
ถ้าเขาฆ่าเธอนะ คือเขาเอาศพเธอ

981
01:00:27,999 --> 01:00:31,210
ไปทิ้งไว้ในป่าตรงนั้น

982
01:00:31,294 --> 01:00:34,464
และแคธีก็เอาแต่พูดว่า
"ไม่ เธอถูกฝังอยู่ในสวนหลังบ้านเขา"

983
01:00:35,882 --> 01:00:39,344
แต่ผมหาคำอธิบายไม่ได้ว่าถ้าเขาฆ่าเธอ

984
01:00:39,427 --> 01:00:42,930
จากนั้น อีกห้าหรือหกเดือนต่อมา
เอาศพเธอไปไว้ที่สวนหลังบ้านยังไง

985
01:00:43,014 --> 01:00:44,057
แต่เธอเชื่อแบบนั้น

986
01:00:44,849 --> 01:00:46,059
ลูกสาวฉันอยู่ที่นั่น

987
01:00:48,311 --> 01:00:49,771
ถ้าคุณลงมาตรงนี้...

988
01:00:54,609 --> 01:00:58,446
ตรงนั้น น่าจะห่างจากหลังบ้านเขาสักหกเมตร

989
01:01:02,116 --> 01:01:05,495
ผมไม่ได้บอกเธอว่าเธอบ้า
หรือพูดว่านั่นเป็นความคิดงี่เง่า

990
01:01:05,995 --> 01:01:08,206
ผมแค่พิจารณาตามเธอไป

991
01:01:08,289 --> 01:01:11,668
ฉันชักจะเชื่อเรื่องที่เขารู้สึก
เหมือนเป็นเจ้าของเธอ

992
01:01:11,751 --> 01:01:14,879
และมีสิทธิ์ที่จะฆ่าเธอ มีสิทธิ์ที่จะฝังเธอ

993
01:01:15,463 --> 01:01:17,382
และเขาจะเก็บเธอไว้ใกล้ตัว

994
01:01:17,465 --> 01:01:21,469
คือมันเป็นความคิดที่ไกลตัวที่สุด
ฟังดูไม่เข้าท่า แต่ลงตัว

995
01:01:22,762 --> 01:01:26,265
พิสูจน์ว่าฉันคิดผิดสิ เดนนิส
เร็วเข้า พิสูจน์ว่าฉันคิดผิด

996
01:01:28,184 --> 01:01:30,269
ฉันรู้ว่าคุณทำอะไร เดนนิส โบว์แมน

997
01:01:31,145 --> 01:01:32,814
และรู้ว่าคุณทำไปทำไม

998
01:01:38,861 --> 01:01:40,697
ฉันโทรแจ้งตำรวจ และบอกว่า

999
01:01:40,780 --> 01:01:43,157
"ขอหมายค้น ศพของเธออยู่ที่สวนหลังบ้าน"

1000
01:01:43,241 --> 01:01:47,578
เราไปขุดลานบ้านคนอื่นไม่ได้
แค่เพราะแม่ของเหยื่อมีลางสังหรณ์

1001
01:01:48,329 --> 01:01:51,624
แต่เดนนิส โบว์แมนอยู่อันดับต้นๆ
ของรายชื่อผู้ต้องสงสัย

1002
01:01:52,500 --> 01:01:55,503
แต่เราไม่มีพยานบอกว่าเขาทำอะไรเลย

1003
01:01:55,586 --> 01:01:58,214
เราไม่รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม เธอตายหรือยัง

1004
01:01:59,006 --> 01:02:03,302
ตอนที่เราเริ่มนัดพบเขา
เขาไม่ค่อยอยากสุงสิงด้วย

1005
01:02:03,386 --> 01:02:05,722
เขาปฏิเสธมาตลอดว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ

1006
01:02:06,222 --> 01:02:09,434
เราไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยกับ
การหายตัวไปของออนเดรีย

1007
01:02:10,101 --> 01:02:13,146
ผมจะสาบานต่อกองไบเบิลเลย

1008
01:02:13,229 --> 01:02:18,776
ไม่มีใครเคยเห็น
หรือได้ข่าวจากออนเดรียมานานมากแล้ว

1009
01:02:18,860 --> 01:02:21,821
ผมเดาว่าเธอตายแล้ว

1010
01:02:22,447 --> 01:02:25,950
ผมเดาแบบนั้นมานานแล้ว แต่คุณพิสูจน์ไม่ได้

1011
01:02:26,033 --> 01:02:26,993
ผมพิสูจน์ไม่ได้

1012
01:02:27,493 --> 01:02:29,495
พวกเขาคงรู้สึกอับจนหนทางแน่เลยเนอะ

1013
01:02:30,037 --> 01:02:31,956
บอกเลย ฉันเคยรู้สึกอับจนหนทาง

1014
01:02:33,541 --> 01:02:37,211
แต่ฉันคิดแค่ว่า "ฉันจะจับไอ้เวรนั่นให้ได้"

1015
01:02:39,338 --> 01:02:40,923
ฉันก็เลยเอาขึ้นบิลบอร์ด

1016
01:02:41,674 --> 01:02:44,218
บิลบอร์ดจะได้กระแทกหน้าพวกเขาไงล่ะ

1017
01:02:44,302 --> 01:02:47,638
(คดีคนหายไม่คืบหน้า
ออนเดรีย โบว์แมน)

1018
01:02:47,722 --> 01:02:50,892
มันตั้งอยู่บนถนนสายหลักจากบ้านที่เดนนิสเคยอยู่

1019
01:02:51,768 --> 01:02:53,269
ฉันคิดจะตามเย้ยเขา

1020
01:02:53,811 --> 01:02:56,314
"นายรู้ว่าฉันรู้ เดนนิส นายรู้ว่าฉันรู้

1021
01:02:57,273 --> 01:02:58,775
ตอนนี้คนอื่นจะได้รู้

1022
01:03:00,443 --> 01:03:03,988
เธอมุ่งมั่นมากถึงขนาดทำแบบนี้เพื่อหาความจริง

1023
01:03:04,530 --> 01:03:07,700
น่าทึ่งมากที่เธอทำแบบนี้และทุ่มเทขนาดนี้

1024
01:03:08,659 --> 01:03:10,578
ฉันไปคุกคามเขาในเฟซบุ๊ก

1025
01:03:11,913 --> 01:03:16,542
"กรรมชั่วของนายกำลัง
ไล่ตามนายทันแล้ว เดนนิส โบว์แมน

1026
01:03:16,626 --> 01:03:19,587
และมันจะไม่มีวันลืมชื่อนาย"

1027
01:03:20,797 --> 01:03:22,924
คุณเคยกังวลไหมที่โพสต์อะไรแบบนั้น

1028
01:03:23,007 --> 01:03:26,135
ไม่ ไม่มีวัน

1029
01:03:26,219 --> 01:03:29,680
ฉันว่าเดนนิส โบว์แมน
ไม่กล้าพอจะมาตามล่าใครสักคน

1030
01:03:29,764 --> 01:03:31,933
ที่ตัวเท่าๆ กับเขาหรอก

1031
01:03:32,016 --> 01:03:33,601
(- เราจะไม่หยุด
- อย่าได้ผุดได้เกิด)

1032
01:03:33,684 --> 01:03:34,769
(โบว์แมนฆ่าออนเดรีย)

1033
01:03:34,852 --> 01:03:36,604
(นายฝังศพเธอในสวนหลังบ้าน)

1034
01:03:36,687 --> 01:03:38,022
(อย่าคิดว่าฉันจะนิ่งเฉย)

1035
01:03:38,105 --> 01:03:40,983
คุณเคยถูกกล่าวหาแบบนี้มาก่อนไหม

1036
01:03:41,067 --> 01:03:41,901
ไม่เคย

1037
01:03:43,903 --> 01:03:47,031
มันแย่มาก และเธอก็ยัดความคิดนี้ใส่หัวทุกคน

1038
01:03:47,114 --> 01:03:48,741
และเธอยังไม่หยุด

1039
01:03:50,493 --> 01:03:51,786
(คนหาย ออนเดรีย โบว์แมน)

1040
01:03:51,869 --> 01:03:55,331
เหตุผลเดียวที่พวกเขาติดโปสเตอร์คือก่อกวนเรา

1041
01:03:55,832 --> 01:03:57,583
เคยเอามันลงบ้างไหม

1042
01:03:57,667 --> 01:03:59,752
ไม่ ผมอยากเจอเธอ

1043
01:04:01,170 --> 01:04:04,966
แคธีเขียนจดหมายถึงพวกเขาเป็นประจำทุกวัน

1044
01:04:05,466 --> 01:04:08,928
เธอจะโทรไปวันละหลายรอบ

1045
01:04:09,011 --> 01:04:12,807
ถึงจุดหนึ่ง ฉันโทรหาพวกเขา
แล้วเจอเครื่องตอบรับ

1046
01:04:12,890 --> 01:04:16,561
และฉันก็ด่าพวกเขานานจนเครื่องดัง "บี๊บ"

1047
01:04:16,644 --> 01:04:19,313
แล้วฉันก็โทรไปอีกทันที และด่าพวกเขาอีก

1048
01:04:19,397 --> 01:04:22,066
แล้วเครื่องก็ดัง "บี๊บ" แล้วฉันก็โทรกลับไปอีก

1049
01:04:22,149 --> 01:04:26,320
"บี๊บ" รู้ไหมว่าพวกเขา
ถอดสายโทรศัพท์ในอาทิตย์ต่อมา

1050
01:04:29,740 --> 01:04:33,953
แคธีเกือบจะล้ำเส้นในบางอย่าง

1051
01:04:34,036 --> 01:04:36,789
นั่นทำให้เราต้องถอยห่างออกมา

1052
01:04:36,873 --> 01:04:38,624
และทำให้พวกโบว์แมนสงบลง

1053
01:04:38,708 --> 01:04:41,127
เบรนดาโทรหานักสืบฮาเวอร์ดิง

1054
01:04:41,210 --> 01:04:43,963
เขาบอกว่า "เบรนดาบอกว่า
ถ้าคุณโทรหาเธออีกครั้ง

1055
01:04:44,046 --> 01:04:46,257
เธอจะยื่นฟ้องข้อหาคุกคาม"

1056
01:04:47,300 --> 01:04:52,013
ฉันไม่เรียกสิ่งนี้ว่าการคุกคามหรอก
ฉันเรียกมันว่าความอุตสาหะและมุ่งมั่น

1057
01:04:52,847 --> 01:04:55,141
และพิตบูลที่ทาลิปสติก

1058
01:04:55,224 --> 01:04:56,100
ใช่แล้ว

1059
01:04:56,642 --> 01:04:59,979
เธอทิ้งลูกตัวเอง แล้วเธอก็มาโวยวายว่า

1060
01:05:00,479 --> 01:05:04,775
"โธ่ ลูกที่น่าสงสารของฉัน
ตกอยู่ในมือปีศาจพวกนี้"

1061
01:05:05,610 --> 01:05:08,571
เขาต้องพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้ทำ
ไม่งั้นฉันจะตะโกนบอกคนทั้งโลก

1062
01:05:08,654 --> 01:05:10,197
ไปตลอดชีวิตฉัน

1063
01:05:10,698 --> 01:05:11,824
คุณจะทำยังไงล่ะ

1064
01:05:12,909 --> 01:05:16,037
เราจะไม่ยอมแพ้ และเราจะทำให้สำเร็จ

1065
01:05:17,246 --> 01:05:19,624
(กรรมคืออันธพาลที่อดทนที่สุด)

1066
01:05:19,707 --> 01:05:21,918
(ฉันมุ่งมั่นมากที่จะหาอเล็กซิสให้เจอ)

1067
01:05:22,001 --> 01:05:25,338
(เดนนิส ลี โบว์แมน จากแฮมิลตัน มิชิแกน
ฆ่าออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน)

1068
01:05:25,421 --> 01:05:27,715
(เราเฝ้าดูอยู่!)

1069
01:05:34,513 --> 01:05:37,975
ฉันกำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ในห้องนั่งเล่น

1070
01:05:38,059 --> 01:05:39,393
ตอนนั้นเช้าตรู่

1071
01:05:39,477 --> 01:05:42,730
ฉันกำลังพยายามสร้างเพจเฟซบุ๊กเพิ่มเติม

1072
01:05:42,813 --> 01:05:45,274
ฉันกำลังคิดว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่แล้ว

1073
01:05:46,442 --> 01:05:49,403
แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ฉันหยิบมันขึ้นมา เม็ตตาโทรมา

1074
01:05:49,987 --> 01:05:52,698
และสิ่งแรกที่เม็ตตาพูดคือ "เขาโดนจับแล้ว"

1075
01:05:53,324 --> 01:05:57,536
มีคนในเฟซบุ๊กส่งข้อความถึงฉัน
เป็นเพื่อนกับเพื่อนบ้าน

1076
01:05:57,620 --> 01:05:59,914
พวกเขาบอกว่า "ตำรวจอยู่ที่บ้านโบว์แมน"

1077
01:06:00,414 --> 01:06:03,042
"มีรถตำรวจเต็มไปหมดจอดอยู่ที่ลานบ้านเขา"

1078
01:06:03,542 --> 01:06:05,169
ฉันก็คิด "ในที่สุด

1079
01:06:05,753 --> 01:06:09,507
พวกเขาจะตั้งข้อหาเดนนิส โบว์แมน
ข้อหาฆาตกรรมลูกสาวฉัน"

1080
01:06:15,721 --> 01:06:17,682
จู่ๆ ก็มีตำรวจหกนายมาหาผม

1081
01:06:18,182 --> 01:06:20,768
ผลักผมกระแทกกับหน้าต่าง
และบอกว่าผมถูกจับแล้ว

1082
01:06:20,851 --> 01:06:22,561
พวกเขาไม่บอกว่าข้อหาอะไร

1083
01:06:25,815 --> 01:06:29,652
ผมไม่ได้ฆ่าลูกสาวผม ไม่มีวัน

1084
01:06:31,612 --> 01:06:34,407
สามสิบเอ็ดปีก่อน เธอออกไปจากชีวิตเราเอง

1085
01:06:35,116 --> 01:06:37,118
เราไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน

1086
01:06:39,787 --> 01:06:41,455
ผมไม่ได้ฆ่าลูกสาวผม

1087
01:06:46,210 --> 01:06:47,586
อรุณสวัสดิ์ คุณโบว์แมน

1088
01:06:48,295 --> 01:06:50,756
ผมร้อยโทสไควเรส และนี่คือนักสืบสมิท

1089
01:06:52,216 --> 01:06:53,467
รู้ไหมว่าทำไมเราอยู่ที่นี่

1090
01:06:53,551 --> 01:06:55,594
ผมไม่รู้เลยจริงๆ

1091
01:06:55,678 --> 01:06:56,804
- ไม่เหรอ
- ไม่เลย

1092
01:06:57,346 --> 01:06:58,597
คุณรอผมอยู่มาตลอด

1093
01:07:00,099 --> 01:07:03,811
- จะบอกว่าทำไมผมถูกจับใช่ไหม
- ผมจะบอกคุณแน่นอน

1094
01:07:05,146 --> 01:07:08,399
ผมคือคนที่คุณเหลียวมองหาตลอด

1095
01:07:08,899 --> 01:07:12,528
คุณรอมาตลอดชีวิตให้ผมโผล่มา

1096
01:07:13,446 --> 01:07:14,572
และตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว

1097
01:07:15,906 --> 01:07:16,866
สายตาคุณดีอยู่นะ

1098
01:07:17,992 --> 01:07:18,868
นี่แหละ

1099
01:07:23,789 --> 01:07:25,791
ดีนี่ คุณเป็นตำรวจนอร์โฟล์ก

1100
01:07:25,875 --> 01:07:26,792
ถูกต้อง

1101
01:07:27,668 --> 01:07:31,547
คุณถูกจับข้อหาฆาตกรรมในปี 1980

1102
01:07:31,630 --> 01:07:34,842
เรื่องที่คุณฆ่าภรรยาของ
นักบินเครื่องบินรบในเวอร์จิเนีย

1103
01:07:35,342 --> 01:07:37,178
คุณบ้าไปแล้ว

1104
01:07:37,261 --> 01:07:38,596
เราถึงได้อยู่ตรงนี้

1105
01:10:59,797 --> 01:11:04,802
คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล