ใส่อีกชิ้นลงไปบนกองไฟ
ผมว่าตรงนี้น่าจะเหมาะ
นั่นแหละ
ระวัง
เข้าท่านะ
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของฉัน
นี่คือเรื่องของเด็กคนหนึ่งที่หายไป
ลูกของฉันที่หายไป
ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตตามหาเธอ
แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นตายร้ายดียังไง
เธอหายไปเฉยๆ
เป็นการเดินทางที่ยาวนานและยากลำบาก
เพราะเรื่องของเรื่องก็คือ
คดีของลูกสาวฉันยังไม่คลี่คลาย ไม่เคยมีการสืบสวน
และนั่นทำให้ฉันโกรธมาก
แต่ความโกรธเป็นแรงกระตุ้น
ฉันบอกกับตัวเองว่า ต้องหาลูกให้เจอแบบยังมีชีวิต
ฉันไม่สนว่าจะต้องเดินทาง ไปค้นหาทั่วทุกมุมโลกหรือเปล่า
ไม่มีอะไรจะผลักดันคุณได้ดี เท่ากับความโกรธอีกแล้ว
ทำให้คุณไม่อยากอาหาร ไม่อยากนอน
ความโกรธฆ่าคุณได้
ถ้าคุณอยากทำอะไรให้สำเร็จ ต้องใช้ความโกรธให้เป็น
เรื่องนี้จะต้องมีคำตอบ
ฉันจะตามหาเธอให้เจอ
(โหมแรงไฟ)
คุณได้เจ้าจอมซนแล้วละ
- ดีไหม - ใช่
พร้อมแล้ว
ฉันเจอเอ็ดในปี 91 ที่บาร์ซึ่งเป็นวิถีคนยุคเก่า
แคธี่อยู่ในชุดพยาบาล
เธอเป็นพยาบาลอาชีพที่นิวออร์ลีนส์
ตอนเธอออกจากบาร์ เราสองคน ไม่มีใครคิดว่าจะได้เจอกันอีก
สามวันต่อมา โชคชะตาพาเรามาเจอกันอีก และหลังจากนั้นเราไม่เคยแยกจากกันเลย
เธอลาออกจากงาน เช่ารถบ้านยู-ฮอล
ขนข้าวของทั้งหมดและหมาของเธอ
แล้วขับจากนิวออร์ลีนส์ มาที่บ้านหลังนี้ในแมสซาชูเซตส์
และระหว่างทาง เราแวะที่โบสถ์ ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
และเราก็แต่งงานกัน ประมาณสิบสัปดาห์หลังจากที่เราเจอกัน
นั่นผ่านมา 32 ปีแล้ว
เมื่อเราแต่งงานกันได้สักประมาณหนึ่งเดือน
เธอก็บอกว่าเธอมีลูกอยู่คนหนึ่ง
และเธอยกเด็กให้เป็นลูกคนอื่น
มันบีบหัวใจฉันมาตลอดชีวิต ที่ฉันทำแบบนั้น
ที่ฉันยอมให้มันเกิดขึ้นทั้งกับลูกและฉัน
เธอเป็นเด็กที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเห็น
หัวกลมเหม่ง
ตาสวย
ฉันอายุแค่ 16 ตอนที่ฉันมีลูกสาวในปี 1974
โลกแห่งความเป็นจริงเริ่มปรากฏ เมื่อเธอโตเกินกว่าจะใส่ผ้าอ้อม
ฉันจะต้องสอนเธอกินอาหารด้วยตัวเอง
ฉันจะต้องทำทุกสิ่งอย่างที่ผู้ใหญ่คนหนึ่งทำ
ซึ่งฉันไม่แน่ใจว่าจะทำได้
ฉันรู้สึกอ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ
ส่วนแม่ก็ไล่บี้ฉัน
แม่พูดว่า "แกต้องยกลูกให้คนอื่นอุปการะ"
"แกไม่สามารถดูแลเด็กคนนี้"
"แกไม่รู้ว่าแกกำลังทำอะไรอยู่"
ฉันไม่รู้จะพิสูจน์ยังไง ว่าฉันมีค่าพอที่จะเลี้ยงลูกตัวเอง
แล้วแม่ก็ตะล่อมฉัน...
ว่าเธอจะได้พ่อแม่บุญธรรมที่ดีที่สุด
ขอแค่ฉันยกลูกให้คนอื่นตั้งแต่ยังเป็นทารก
ในเมื่อฉันเลี้ยงเธอไม่ได้ ฉันก็น่าจะทำสิ่งนี้เพื่อลูก
เธอสมควรได้รับสิ่งนี้
แล้วฉันก็ยอมแพ้
ฉันลงทะเบียนให้ลูกสาวฉัน เข้าระบบอุปการะที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย
เพื่อให้เธอมีชีวิตที่ดีกว่า
เธอเพิ่งจะเก้าเดือนเอง
ตลอดชีวิตของฉัน เธออยู่ในใจฉันเสมอ
แต่มันเป็นการอุปการะแบบปิด
ฉันเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เธอไม่เคยตามหาฉันเลย
สามสิบห้าปีต่อมา ในปี 2010
ฉันได้รับจดหมายฉบับนี้จากศูนย์อุปการะเด็ก
ฉันคิดว่าเป็นจดหมายแจ้งว่า ลูกสาวฉันกำลังตามหาฉันอยู่
แล้วฉันก็คิดว่า "ว้าว ในที่สุดก็มีวันนี้"
(นอร์โฟล์ก หน่วยบริการมนุษย์)
ปรากฏว่า ฉันกลับได้รู้ว่า ลูกสาวฉันหายตัวไปเมื่อ 21 ปีก่อนแล้ว
ในปี 1989 ตอนเธออายุ 14 ปี
พวกเขาบอกว่า มีการพบ ศพนิรนามใกล้ทุ่งข้าวโพด...
อาจเป็นศพลูกสาวฉัน
ในหัวฉันมันว่างเปล่าไปหมด
และศูนย์อุปการะเด็กก็บอกฉันทันทีว่า
นักสืบคนหนึ่งมาพบพวกเขาเรื่องเจน โดคนนี้
และบอกว่าตำรวจต้องการ ดีเอ็นเอของฉันเพื่อช่วยระบุตัวเธอ
ฉันเลยให้ดีเอ็นเอของฉันไป
และพวกเขาก็บอกฉันว่า ฉันต้องรอสักพัก
จะให้ฉันทำอะไรได้
เธอหายตัวไป 21 ปีแล้ว กว่าที่พวกเขาจะพบตัวฉันในที่สุด
ฉันไม่สามารถนั่งเฉยหน้าคอมพิวเตอร์ และรอคำยืนยันว่าดีเอ็นเอของฉัน
ตรงกับซากศพของเธอ
ฉันเลยติดต่อตำรวจกับศูนย์รับอุปการะ
แต่พวกเขาไม่ยอมบอกฉันว่า ชื่อใหม่ของลูกสาวฉันคืออะไร
หรือเจอเธอครั้งสุดท้ายที่ไหน
เพราะฉันยกเธอให้คนอื่นไปแล้ว ฉันเลยไม่มีสิทธิ์
ฉันจะยืนกรานว่า "นี่ลูกสาวฉัน" ไม่ได้
ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ทำอย่างนั้น
นั่นทำให้ฉันตัดสินใจว่า "ฉันจะ สืบเรื่องลูกสาวฉันด้วยตัวเอง"
ฉันมีแค่วันเกิดลูกสาว
ฉันเลยพูดกับเอ็ดดี้ว่า
"ลองดูในคอมพิวเตอร์แล้วค้นหา เด็กหายที่มีวันเกิดใกล้ๆ เธอดูซิ"
ผมคิดว่าผมค้นเว็บไซต์นี้ไม่ถึงสิบนาที
ผมก็เจอคนหายที่เกิดวันเดียวกับลูกสาวเธอ
วันที่ 23 มิถุนายน ปี 1974
ชื่อของเธอขึ้นมาเป็นคนแรกในแผนกคนหาย
ของกรมตำรวจรัฐมิชิแกน
ฉันตั้งชื่อให้เธอว่า อเล็กซิส มิแรนด้า แบดเจอร์
ฉันได้รู้ว่าเธอเปลี่ยนชื่อเป็น ออนเดรีย มิเชล โบว์แมน
และฉันได้รู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่แฮมิลตัน มิชิแกน
คือยังไงล่ะ พอมองเธอ ฉันก็แบบว่า "ฉันไม่รู้จักคนๆ นี้"
ฉันจำได้แต่ทารกคนหนึ่ง
แต่พอฉันเริ่มมองตาเธอ มันก็...
เธอหน้าเหมือนฉันเลย เธอเป็นลูกฉัน ลูกสาวของฉัน
แต่พอฉันค้นอินเทอร์เน็ต พยายามตามหาเธอ
ฉันกลับไม่พบเธอที่ไหนเลย พ่อแม่บุญธรรมของเธอด้วย
ไม่เจอเลย
ฉันเลยตัดสินใจสร้างเพจเฟซบุ๊กชื่อ "ตามหาออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน"
เพราะฉันรู้ว่าพวกเด็กๆ จะต้องตามหา
คนที่เรียนมัธยมปลายมาด้วยกัน
พับแขนเสื้อทำงานหน่อย
ทำไมมันไม่ขึ้นมาล่ะ
จะบอกให้ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ คอมพิวเตอร์เลยตอนที่เริ่มต้น
"ยินดีต้อนรับ ทุกคน"
"ถ้าพวกคุณสักคนเป็นเพื่อนสนิทของออนเดรีย
เราต้องการพูดคุยกับคุณ"
"กรุณาทักมาที่ข้อความส่วนตัว
ของเฟซบุ๊กเพจตามหา ออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน ขอบคุณ"
ทันใดนั้นทุกอย่างก็เริ่มเกิดขึ้น
(เมสเซนเจอร์)
(ฉันจำลูกสาวคุณได้แม่น)
(สวัสดีครับ ผมจอห์น)
(ผมรู้จักลูกสาวคุณ)
(ออนเดรียเรียนดนตรีกับฉันตอนปีหนึ่ง)
(ผมนั่งรถโรงเรียนคันเดียวกับออนเดรีย)
(ฉันอยากรู้มาตลอดว่าเธออยู่ไหน)
ฉันติดต่อเธอทันที เพื่อให้ข้อมูลเพิ่มเติมแก่แคธี
ออนเดรียเป็นลูกบุญธรรม ของเบรนดาและเดนนิส โบว์แมน
ครอบครัวเรารักเธอมาก
เบรนดาเป็นญาติของสามีฉัน
เราเรียนโรงเรียนเดียวกันที่มัสคีกอน มิชิแกน
เบรนดาจะเป็นคนเงียบๆ
และก็ชอบอยู่คนเดียว
เบรนดากับเดนนิสเจอกันตอนเรียนมัธยมปลาย
แล้วพวกเขาก็ตกหลุมรักกัน
นั่นน่าจะเป็นแฟนคนแรกของเบรนดา
ใช่ ตอนเธอเรียนจบมัธยมปลาย
เดนนิสก็อยู่ในกองทัพเรือแล้วตอนนั้น
แต่ก่อนที่จะผมเข้ากองทัพ
ผมบอกเบรนดาว่า
คือผมเจอเธอหนึ่งปีก่อนที่ผมจะเป็นทหาร
ผมบอกเธอว่า "ฟังนะ พอฉันฝึกที่ค่ายเสร็จ"
ผมบอก "ฉันจะลากลับบ้าน" ผมบอก "เธอจะรับแหวนฉันไหม"
ผมรู้ว่าเธอคือคนที่ใช่ทันทีที่เจอเธอ
เราแต่งงานกันในปี 1971
เขาถูกส่งไปประจำการที่ซานดิเอโก
เราอยู่ที่นั่นกันหกเดือน
จากนั้นผมก็เลือกที่ที่จะไปประจำการได้
เราเลือกมาที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย
และพวกเขาก็พยายามสร้างครอบครัวกัน
แล้วตอนนั้นเอง พวกเขาบอกฉันว่า ฉันมีภาวะมดลูกแฝด
"โอกาสที่จะตั้งครรภ์ได้มีน้อยมาก"
และนั่นคือตอนที่เราสมัครขอรับอุปการะเด็ก
ใช้เวลาน่าจะ...
ผมจำไม่ได้ว่ากี่ปี
เช้าวันหนึ่งนักสังคมสงเคราะห์ โทรมา แล้วเธอก็พูดว่า
"เรามีเด็กให้คุณแล้ว อายุห้าเดือน"
วันต่อมาเธอโทรมาอีก เธอพูดว่า "เบรนดา ฉันทำพลาด"
ฉันพูดว่า "เราไม่ได้เด็กเหรอ" และเธอก็บอก "เธออายุสิบเดือน" ฉันบอก "โอเค"
เราได้ออนเดรียมาเป็นลูก
ฉันไม่คาดหวังว่าจะมีลูกได้ แต่กลับมีปาฏิหาริย์ให้เราได้รับเลี้ยงเด็ก
เธอเป็นเด็กที่ติดพ่อเอามากๆ
เธอเป็นเด็กที่น่ารักที่สุดบนโลกนี้
ใช่ ออนเดรียเป็นสาวน้อยน่ารัก
เป็นของขวัญที่พระเจ้าประทาน ให้ครอบครัวนี้ที่ไม่สามารถมีลูกได้
ในที่สุดเบรนดากับเดนนิสก็ย้ายจากเวอร์จิเนีย
กลับไปที่ฝั่งตะวันตกของมิชิแกน
แฮมิลตัน มันเป็นชุมชนที่เล็กกว่าเดิม
แฮมิลตันเป็นเมืองที่เงียบสงัด
อยู่ใกล้ฮอลแลนด์
คุณไม่ต้องกลัวว่าจะมีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นที่แฮมิลตัน
หลักๆ ก็มีปั๊มน้ำมัน โบสถ์เต็มไปหมด โรงเรียน แล้วก็ร้านขายของชำ
นั่นเป็นการสรุปแฮมิลตันในตอนนั้นได้ดีที่สุดแล้ว
การอยู่ในเมืองเล็กๆ ทุกคนรู้เรื่องของทุกคน
และคุณต้องไปโบสถ์
ถ้าคุณไม่ทำตามบรรทัดฐาน คนก็จะมองว่าคุณประหลาด
เบรนดากับเดนนี่ไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์
ทั้งคู่เป็นครูโรงเรียนสอนศาสนา
และพวกเขาอยากสร้างครอบครัว
และหลายปีต่อมา ฉันไม่สบายบ่อย
วันหนึ่งเดนนี่กลับจากที่ทำงาน และโยนที่ทดสอบการตั้งครรภ์ให้ฉัน
ฉันก็พูด "เอางั้นเหรอ ก็เรามีลูกบุญธรรม อายุ 13 ขวบอยู่แล้วไง"
แล้วฉันก็ลุกขึ้นมากลางดึก ฉันบอก "จะลองดูก็ได้"
แล้วฉันก็ไปทดสอบ
วันนั้นน่าจะเป็นวันหยุดวันพ่อ
เพราะตอนกลับมาที่เตียง ฉันพูดว่า "ตื่นๆ คุณพ่อ"
และออนเดรียก็ดีใจมากตอนที่วาเนสซาเกิด
วิเศษจริงๆ ตอนนี้พวกเขามีครอบครัวแล้ว
จากนั้นในปี 1989 ออนเดรียก็เข้าเรียนมัธยมปลาย
โรงเรียนมัธยมปลายของเรามันเล็ก
แน่นแฟ้น เหมือนกับชุมชน
มีทั้งพวกนักกีฬา แล้วก็มีกลุ่มคริสเตียนเคร่งๆ
แล้วก็มีพวกเด็กขี้ยา
มีพวกที่โดนกีดกันและไม่มีความสำคัญ
ฉันคือพวกที่ถูกผลักไสออกมา
โอ้ว ทรงผมบางทรงในยุค 80 นี่มันแย่จริงๆ ให้ตายสิ
ฉันจำได้เลย แบบว่าต้องสระผมตั้งแต่เมื่อคืน
แล้วก็ต้องใช้สเปรย์ฉีดผมยี่ห้อเรฟ ทำให้มันฟู ม้วนมัน
ฉีดสเปรย์ แล้วพอตื่นมา ก็ทำอย่างนั้นอีกครั้งในตอนเช้า
ผมเราแบบว่าพองมาก มันช่างน่าเกลียดสุดๆ
ออนเดรียเป็นคนสนุกสนาน
ฉันจำได้ตอนไปที่บ้านเธอ
อยู่ในห้องนอนเธอ และฟังซินดี้ ลอเปอร์ กับมาดอนน่า
แน่นอน พอเราอยู่ในห้อง เราก็เปิดวิทยุเสียงดังลั่น
และเราก็เริ่มเต้นไปทั่ว
พยายามร้องเพลง "สาวๆ แค่อยากสนุก"
ออนเดรียเป็นพวกชอบเข้าสังคม
ส่วนใหญ่แล้ว ออนเดรียจะอยากอยู่กับผู้คน
เธอเป็นคนตลก
ฉันจำตอนที่เราอยู่ด้วยกันที่โรงเรียนได้
ฉันยังจำรอยยิ้มของเธอได้
ฉันจำได้เลย
เธอพยายามหนักมากที่จะทำให้คนอื่นพอใจ
น้องๆ กิ้งก่าก็ว่าได้ เพราะเธอจะเปลี่ยนตัวเอง
ให้เข้ากับคนที่เธอคุยด้วย
ฉันเลยคิดว่านั่นอาจเป็นสาเหตุ ที่ทำให้บางครั้งเธอมีปัญหา
ในความสัมพันธ์หลายๆ ครั้ง
เพราะเธอจะพยายามเข้ากับคนๆ นี้ให้ได้
จากนั้นก็จะเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเอง หรือเรื่องที่เธอพูดให้สอดคล้อง
และปรับตัวเองให้เหมือนอีกคน
เธออยากทำตัวให้เข้ากับทุกอย่างที่คนอื่นๆ ทำ
เธอก็เป็นแค่วัยรุ่นทั่วไปคนหนึ่ง
เธอเรียนไม่เก่ง
บางทีก็เถียงครูบ้าง
เธอเป็นแค่วัยรุ่นธรรมดานี่แหละ
แต่พอเธออายุ 12 ย่าง 13
มันก็เหมือนมีใครสักคนมาเปิดสวิตช์
และจู่ๆ เธอก็หนีออกจากบ้าน
เธอเอายามาจากพวกเด็กที่โรงเรียน
เธอขโมยของในร้านค้า เธอโกหก
วันหนึ่งเธอโมโหเมียผม
แล้วก็ทิ่มหมัดทะลุหน้าต่างด้านหน้าของประตู
เราพาเธอไปหาที่ปรึกษาและอีกสารพัด
- วันที่ออนเดรียหายตัวไป... - คะ
คุณจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
เดนนีไปส่งเธอที่โรงเรียนในเช้าวันนั้น มีกิจกรรมวงดนตรี
แล้วเขาก็ไปรับเธอกลับบ้าน
ออนเดรียดูมึนตึงกับเรามาก
แล้วจากนั้นฉันก็ต้องไปทำงาน ฉันทำงานกะสองที่ลินคอล์นเชียร์
เราห่อเจ้าตัวเล็กและพาไปด้วย
ออนเดรียจะได้ทำการบ้านและไม่มีข้ออ้าง
"ก็หนูต้องดูแลน้องนี่"
แล้วเดนนี่ก็ไปส่งฉัน
ตอนที่ผมกลับมาบ้าน
ผมเดินผ่านประตูหน้า
บ้านไม่ได้ล็อก
ผมอุ้มลูกเข้ามา และผมก็วางเธอไว้บนโซฟา
ผมเดินขึ้นไปชั้นบน
ผมเรียกเธอ
ประตูห้องนอนของเราซึ่งล็อกไว้ โดนกระชากออก
เราจะมีกระเป๋าเล็กๆ ไว้สำหรับไปค้างคืน
เราเตรียมไว้หลายใบ และมันหายไปใบนึง
เราได้รับเงินคืนภาษีก้อนหนึ่ง
ส่วนหนึ่งอยู่ในธนาคาร แต่บางส่วนเป็นเงินสดอยู่ในซอง
เขาซ่อนมันไว้ในตู้ลิ้นชัก
เธอเอาเงินนั่นไป
เธอเอาเศษเหรียญทั้งหมดเท่าที่จะทำได้ จากกระปุกหมูของน้อง
และเสื้อคลุมสีม่วงของเธอ
ผมเลยโทรแจ้งตำรวจทันที ผมพูด "ฟังนะ ลูกผมหายตัวไป"
พวกเขามาถึง เข้ามาในบ้าน เขียนรายงาน
เธอไปแล้ว
(สน.เคาน์ตีแอลเลแกน บทสรุป)
(เธอไม่อยู่บ้าน ของหายไป พร้อมกับเงิน 100 ดอลลาร์)
ในช่วงแรกที่มีการแจ้งความว่า ออนเดรียหายตัวไป
หลายคนช่วยกันตามหาเธอ
เราตามหาจนทั่ว
เรายืมรถคนอื่น
และขับไปทั่วฮอลแลนด์ในตอนกลางคืน เธอจะได้จำรถเราไม่ได้
มีรายงานว่ามีคนเห็นเธอ ในพื้นที่ฮอลแลนด์และพื้นที่ใกล้เคียง
มีคนแจ้งเบาะแสมาว่าเห็นเธอ ที่ลานโรลเลอร์สเกตบ้าง ที่ร้านขายของชำบ้าง
เพื่อนคนหนึ่งของครอบครัวบอกว่า เห็นเธอที่ช่องจ่ายเงิน
บอกว่าเธอไปกัดสีผม
และบอกว่าดูแล้วเป็นไปได้ที่เธอน่าจะท้อง
มีรายงานว่าเธอทำงานอยู่ที่ สถานบันเทิงสำหรับผู้ใหญ่
ที่อินเดียนา
ฉันจำได้ที่มีคนบอกว่าเธอหนีไปที่จุดจอดรถบรรทุก
มีคนขับรถบรรทุกมารับเธอ แล้วเธอก็หายไปจากที่นั่น
และไปอยู่ที่อื่น
มันค่อนข้างแน่ชัดว่า เธอหนีออกจากบ้าน
ปัญหาคือ ไม่มีเบาะแสอื่นให้สืบค้นต่อ
ไม่มีข้อมูล ไม่รู้จะไปค้นหาที่ไหน
ฉันหมายถึง หนทางช่างมืดมน
ฉันจะเลิกงานตอนห้าทุ่มครึ่ง หรือราวๆ นี้ และฉันก็จะ...
ฉันจะไปตามถนนสายต่างๆ ตามหาเธอ
จนถึงจุดที่เดนนี่พูดว่า "พอเถอะ"
"เธอมีลูกน้อยอยู่ที่บ้าน เธอต้องพอได้แล้ว"
เราเป็นพ่อแม่ที่เศร้าโศก และลูกสาวของเราก็หายตัวไป
ออนเดรียหายตัวไป เธอหายไปแล้ว
เธอไม่อยู่แล้ว
โอ้ ว้าว
เธอหน้าตาแบบนี้เลย แบบเดียวกับที่ฉันเห็นเธอครั้งสุดท้าย
น่ารักจัง ตาสวย โอ้พระเจ้า
ฉันคิดถึงเด็กคนนี้
ตอนมีอเล็กซิส ฉันก็เป็นเด็กที่หนีออกจากบ้าน
แม่ทำร้ายร่างกายฉันรุนแรง
ฉันหมายถึง เธอตีฉันหนักมืออยู่บ่อยๆ
และฉันก็ทนถูกทำร้ายร่างกายต่อไปไม่ไหว
จนต้องหนีไปนิวออร์ลีนส์ โดยมีแค่เสื้อผ้าในกระเป๋า
ตอนนั้นฉันอายุ 14
ฉันท้องประมาณหนึ่งปีหลังจากนั้น
อเล็กซิสก็อายุ 14 ตอนที่เธอหนีไป
พอคุณหนีออกจากบ้าน คนก็จะมองว่าคุณเหลวแหลก
พวกเขาจะไม่ตามหาเด็กที่หนีออกจากบ้าน
พวกเขาไม่เคยตามหาฉัน
ฉันเลยรู้ว่าตำรวจในยุค 80 ไม่เคยตามหาเธอหรอก
พวกเขาโยนคดีนี้ทิ้งตั้งแต่หลายปีก่อน
จนปี 2010 นั่นแหละ ที่นักสืบอินเทอร์เน็ตจากแคลิฟอร์เนีย
มาทำให้ตำรวจเริ่มขยับทำคดีอเล็กซิส
ยี่สิบปีหลังเกิดเรื่อง
คาร์ลจึงเป็นตัวพลิกเกม
ผมเริ่มเข้ามาเกี่ยวข้อง ในคดีคนหายและศพนิรนามในปี 2009
มีเว็บไซต์ชื่อ "เว็บสลูธส์"
ที่จัดการกับปริศนาที่ยังไม่คลี่คลายทุกรูปแบบ
โดยเฉพาะศพนิรนาม ที่เราเรียกว่าคดีจอห์น โด และเจน โด
เป็นเว็บที่นักสืบสมัครเล่นสามารถร่วมมือกัน พยายามไขคดีเหล่านี้ออนไลน์
ตอนที่ผมเริ่มทำเรื่องนี้
ผมพบว่าไม่มีเว็บไซต์ ที่เกี่ยวกับคนหายเว็บไหนเลย
ที่จะมีเครื่องมือดีๆ สำหรับค้นหาแต่ละคดี
ดังนั้นสิ่งที่ผมตัดสินใจทำก็คือ รวบรวมรายชื่อคนหายมาไว้บนสเปรดชีท
ตอนที่ผมทำเสร็จ ก็น่าจะได้ชื่อมาเกือบ 19,000 ชื่อ
คือผมเป็นนักบัญชีไง การใช้สเปรดชีทเลยเป็นงานถนัดของผม
และมีหลายกรณีที่
ผมสามารถไขคดีคนหายในหลายรัฐ
ตอนแรกเขาก็ทำฉันกลัวอยู่เหมือนกัน
เรื่องแบบนี้กลายเป็นงานอดิเรกได้ยังไง
ศพนี้คือใคร ศพนั้นคือใคร
นี่ใช่คนนี้หรือเปล่า เพราะมันคือการสืบอยู่หน้าคีย์บอร์ดไง
แต่ก็เพราะคาร์ลนี่แหละ ที่เป็นเหมือนตัวเร่งปฏิกิริยา
ที่ทำให้ทุกอย่างเดินหน้า
นี่ไงเธอ
นี่คือรูปหลังการตายที่ใช้ สำหรับคดีเจน โด ที่เรซีนศพนี้
(เจน โด - วันเดือนปีเกิด: ไม่ทราบ)
ผมมาเจอคดีนี้ซึ่งเกิดขึ้นในปี 1999 ที่เรซีน วิสคอนซิน
ฆาตกรรมที่โหดเหี้ยมครั้งนี้ นักสืบหลายคนบอกว่าพวกเขาจะไม่มีวันลืม
เมื่อตำรวจพบศพผู้หญิงที่ถูกทารุณกรรม
ที่ไร่ข้าวโพดริมถนนในเรซีนเคาน์ตี
พบร่องรอยว่าเจน โดถูกล่วงละเมิดทางเพศ
ใครเป็นคนทำ และเจน โดคือใคร
ผมเลยมาไล่ดูในสเปรดชีทตรงนี้
มาดูกันว่ามีผู้หญิงไหม
อาจจะมาจากวิสคอนซิน มิชิแกน หรืออิลลินอยส์
และเธอน่าจะเกิดราวๆ ต้นทศวรรษ 70
เมื่อใช้ตัวคัดกรองพวกนี้ ผมก็ได้มา 13 คดี
และคุณจะเห็นว่าชื่อที่สองคือ ออนเดรีย มิเชล โบว์แมน
(ออนเดรีย มิเชล โบว์แมน)
ออนเดรีย โบว์แมนหายตัวไป จากแฮมิลตัน รัฐมิชิแกน ในปี 1989
เจน โดคนนี้ถูกพบที่ราซีน วิสคอนซิน ปี 1999
ออนเดรียอายุ 14 ปีในช่วงเวลาที่เธอหายตัวไป
และเจน โดที่เรซีนอายุ 20 กลางๆ
ช่วงอายุน่าจะใช่
ผมเลยขึ้นโครงสร้างใบหน้าขึ้นมาใหม่
มีความคล้ายคลึงกันหลายแห่ง ระหว่างลักษณะใบหน้า
ของออนเดรีย โบว์แมนกับเจน โดจากเรซีน
อย่างแรกเลย จมูกของทั้งคู่คล้ายกันมาก
ออนเดรียจมูกยาว ตรงปลายเป็นกระเปาะ
และเมื่อดูแผนที่
คุณจะเห็นได้ว่าฮอลแลนด์ มิชิแกน
อยู่ฝั่งตรงข้ามทะเลสาบมิชิแกน กับเรซีน วิสคอนซินพอดีเลย
ผมติดต่อกรมตำรวจของเรซีนเคาน์ตี
และได้คุยกับนักสืบที่รับผิดชอบคดีนี้
ผมบอกเขาว่า "นี่ ผมมีผู้หญิงคนนี้ ที่มาจากฮอลแลนด์ มิชิแกน
และดูเหมือนเธอจะมีลักษณะ ที่น่าจะเป็นเจน โดของคุณมาก"
จริงอยู่ที่ฉันอยากรู้มากว่าเธอเป็นตายร้ายดียังไง
แต่ฉันก็กลัวที่จะรู้น่ะ...
อเล็กซิสถูกซ้อมจนตาย แล้วถูกโยนลงคูน้ำ
แต่ในที่สุด หลังจากผ่านไปสามปี
พวกเขาตรวจเทียบดีเอ็นเอของฉัน กับเจน โดที่เรซีน แล้วส่งมาให้ฉัน
โอเค
"ขอให้ทราบว่า..."
โอ้ พระเจ้า
ไม่ใช่เธอ
หมายความว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวฉัน เธอไม่ใช่อเล็กซิส
แต่ฉันก็โล่งใจ เป็นการโล่งใจที่ประหลาดที่สุด
มันคือความขวัญผวาล่วงหน้าแบบที่เหลือเชื่อ
และเมื่อสิ่งที่กลัวนั้นไม่เกิดขึ้น มันเลยโล่งอก
แต่นั่นก็แปลว่า ฉันต้องกลับไปเริ่มทุกอย่างใหม่ด้วย
ฉันต้องตามหาเธอต่อไป และฉันจะหาเธอจนเจอ
เธอจะปฏิเสธฉันแน่นอน คุณก็รู้ ซึ่งก็สมควรแล้ว
แต่อย่างน้อยขอให้ฉันรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
โดยเฉพาะเมื่อนักสืบแฮเวอร์ดิงก์ โทรมาบอกฉันว่า "เรากำลังตามเรื่องนี้อยู่"
"นี่ไม่ใช่คดีที่จะปล่อยให้เงียบไป"
ฉันมีความหวังเลย
(สำนักงานตำรวจและเรือนจำแอลเลกันเคาน์ตี)
ที่จริงผมก็เรียนโรงเรียนเดียวกับออนเดรีย
ผมโตกว่าเธอหนึ่งปี
ที่โรงเรียนไม่มีการพูดคุยใดๆ
เรื่องที่เธอหายตัวไปหรือหนีออกจากบ้าน
ฉันรู้สึกได้ว่าเขาอยากจะไขคดีนี้
เขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของพวกตำรวจ ยุค 80 และ 90 ที่โยนคดีนี้ทิ้ง
คดีออนเดรีย โบว์แมน เป็นคดีที่ค้างเติ่งมา 20 ปี
เราเลยอยากไขคดีนี้ และได้ตั้งทีมเพื่อไขคดีที่ปิดไม่ลงนี้ขึ้นมา
เราอยากทำคดีนี้ด้วยวิธีที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้
ทั้งหมดนี่เลย
และเราก็ติดต่อครอบครัวโบว์แมน
ให้พวกเขารู้ว่าเรากำลัง ให้ความสำคัญกับคดีนี้อีกครั้ง
และพยายามทำให้มันคืบหน้า
- อรุณสวัสดิ์ครับ ผมชื่อทอดด์ - อรุณสวัสดิ์
เดนนิสครับ
เดนนิสนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
เรามาจากที่ทำการตำรวจรัฐ ในเวย์แลนด์
แน่นอนว่า นี่เป็นคดีเก่า
แต่เราถูกส่งตัวมาให้พยายามปิดคดีนี้ให้ได้
- ปิดคดีเหรอ ไม่เคยเกิดขึ้นเลย - ใช่ นั่นแหละครับ
เข้าประเด็นดีกว่า
- ครับ - ตามหาลูกสาวผมให้เจอ
ใช่ นั่นเป็นเป้าหมายของเราเช่นกัน
เราติดต่อแคธี แม่ผู้ให้กำเนิดด้วย
เธอยังยืนกรานว่าเธออยากตามหาลูกสาว
และผมรู้ว่าเธอเคยคุยกับคาร์ล คอพเพิลแมน
เธอเริ่มทำเพจเฟซบุ๊ก
เพื่อนหลายคนของออนเดรียติดต่อเธอเข้ามา
ซึ่งคนเหล่านี้เรียนโรงเรียนเดียวกับผมด้วย
ผมเลยอยากฟังความทางฝ่าย แคธีและคาร์ล คอพเพิลแมน ดู
เพื่อดูว่าพวกเขามีข้อมูลอะไรบ้าง
ดูว่านั่นเป็นข้อมูลที่อาจจะช่วย
หรือเป็นประโยชน์กับคดีของเรามั้ย
ฉันคิด "ขอบคุณพระเจ้า" ฉันไม่ต้องทำเรื่องนี้ตามลำพังแล้ว
และฉันเชื่อว่าถ้าฉันตามหาอเล็กซิสต่อไป
และเริ่มทุ่มพลังทั้งหมดที่ฉันมี ให้กับเพจตามหาออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน
จะต้องมีอะไรคืบหน้าแน่นอน
แล้วเมตต้าก็ปรากฏตัว
ฉันติดต่อแคธี เทอร์เคเนียน เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ปี 2013
ฉันบอกว่า "ฉันอยากเล่าให้คุณฟังว่า ในเดือนกันยายน ปี 1989
ฉันถูกลักพาตัวจากฮอลแลนด์ มิชิแกน ที่ปั๊มน้ำมันวินด์มิลล์
ทางใต้ของฮอลแลนด์"
"ฉันอดคิดไม่ได้ว่า เรื่องของเราอาจเชื่อมโยงกัน"
วันนั้นฉันเดินกลับจากโรงเรียน
ฉันขอแม่ว่าฉันจะไปเที่ยวบ้านเพื่อนได้ไหม
ซึ่งฉันทำเป็นประจำ
เราเดินไปบ้านของกันและกันตลอด
มันเป็นย่านที่ปลอดภัย เราคิดอย่างนั้น
แล้วแม่ก็บอกว่าไม่ได้
ฉันขอร้องเธอ อ้อนวอนเธอ
"ก็ได้ ไปถึงแล้วโทรหาแม่ด้วย"
จากนั้นก็... นั่นแหละ
ตอนนั้นฉันเพิ่งหกขวบ
นี่แหละที่ตั้งของวินด์มิลล์ตอนนั้น เขาพาตัวฉันไปจากตรงนี้เลย
ฉันกำลังเดินไปตามทางนี้ แล้วเขาก็เห็นฉัน
เขาเข้ามา จอดรถตรงนี้ ริมฟุตปาธนี้
แล้วเขาก็พูดว่า "แม่ของหนูบอกว่า ให้ฉันพาหนูไปดูลูกหมาได้นะ"
"เราจะไปที่โรงนา ไปดูลูกหมากัน"
ฉันเลยเข้าไปใกล้เขามากพอ
ที่เขาจะคว้าตัวฉัน แล้วจับฉันขึ้นรถกระบะสีแดงของเขา
เรานั่งรถไปสักพัก แล้วฉันก็พูดว่า "โอ้ว โรงนานี้ใช่ไหม"
เพราะฉันตื่นเต้นที่จะได้เห็นลูกหมา
เขาก็บอกว่า "ไม่ๆ เราใกล้ถึงแล้ว" แล้วเราก็นั่งรถต่อไปเรื่อยๆ
จากนั้นก็มาถึงสี่แยก มีตำรวจอยู่คนหนึ่ง
เขาเลยบอกให้ฉันหมอบลง
แล้วเขาก็เริ่มเอาผมฉันไปเหน็บหลังหูฉัน
ลูบแก้มฉัน แล้วก็...
ตอนแรกเขาใจดีมากน่ะ ฉันคิดว่าเขาเป็นคนดี
เขารู้จักแม่ฉันนี่
ต่อมาท่าทางเขาก็เปลี่ยนไป
เขาจอดรถ
เขาลงจากรถ หยิบเชือกเส้นหนึ่งจากกระบะหลัง
แล้วเขาก็เข้ามาหา กระชากคอฉัน
ลากฉันเข้าไปในป่า และฉันก็เริ่มกรีดร้อง
เขาถอดเสื้อผ้าฉันออกหมด
เขาเอาสเวตเตอร์มาพัน รอบปากฉันเพื่อให้ฉันเงียบ
ฉันเห็นภาพอย่างกับเพิ่งเกิดขึ้นเลย
เขาขึ้นคร่อมตัวฉัน เขารูดซิปกางเกงตัวเอง
แล้วทันใดนั้น หมาก็เริ่มเห่า
พวกมันดูเหมือนจะอยู่ใกล้มาก
มีที่ตั้งแคมป์อยู่ใกล้ๆ
เขาคงคิดว่าน่าจะมีคนอยู่ใกล้หมาพวกนั้นด้วย
เขาเลยลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไป ทิ้งฉันไว้ที่นั่น
(สน.ออตตาวาเคาน์ตี)
เขาล่วงละเมิดทางเพศฉัน
แล้วฉันก็แก้มัดตัวเอง
จากนั้นฉันก็วิ่งตัวเปลือยไปตามถนน
แล้วก็มีคนโทรแจ้ง 911
คืนนั้นฉันต้องนั่งคุยกับศิลปินสเก็ตช์ภาพ
ฉันให้รายละเอียดเธอมากเท่าที่จะทำได้
แต่ตำรวจไม่เคยจับเขาได้
ตั้งแต่ฉันอายุหกขวบ ฉันก็เลยยังตามหาเขาอยู่
ฉันอยากแน่ใจว่า เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นกับเด็กผู้หญิงคนอื่นอีก
ทันทีที่เริ่มมีอินเทอร์เน็ต มันคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
ฉันเริ่มค้นหาคนหายในมิชิแกน
แต่เฉพาะที่ใกล้ๆ ฮอลแลนด์ ใกล้ฉันในแฮมิลตันและแถวๆ นั้น
จากนั้นฉันก็ขุดคุ้ยลึกขึ้นและเริ่มทำวิจัย
และดูว่ามีอะไรเชื่อมโยงกันได้บ้าง
(ตามหาออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน)
ฉันติดต่อไปทางเฟซบุ๊กเพจในปี 2013
และมันก็ดูแปลกสำหรับฉัน ที่ออนเดรีย โบว์แมนหายตัวไป
ในปีเดียวกับฉัน พื้นที่เดียวกับฉัน
จากความคล้ายคลึงกับคดีของออนเดรีย ถ้าเธอถูกลักพาตัวนะ
ฉันรู้สึกว่าคนที่ลักพาตัวเธอ น่าจะเป็นคนที่ลักพาตัวฉัน
ฉันเลยเริ่มอ่านข้อมูลเกี่ยวกับคดีของเธอเพิ่มเติม
แล้วฉันก็เห็นรูปพ่อบุญธรรม ของออนเดรีย เดนนิส โบว์แมน
พระเจ้าช่วย
เขาหน้าเหมือนผู้ชายที่ลักพาตัวฉันเปี๊ยบเลย
ฉันแทบเข่าทรุดและกลัวมาก
นี่คือพ่อบุญธรรมของลูกสาวฉันนะ
มันช่าง...
เม็ตตา คาร์ล และฉัน เลยช่วยกันหาข้อมูลอย่างหนัก
ฉันถูกลักพาตัวจากปั๊มน้ำมันวินด์มิลล์
กลิ่นเขาสกปรก เหมือนช่างซ่อมรถ อาจจะเป็นกลิ่นสี
เดนนิส โบว์แมนทำงานที่ท่าเรือมาคาทาวา
เขาเป็นช่างไม้และทำงานบนเรือยอชต์ที่ท่าเรือ
เดนนิสทำงานอยู่ใกล้ๆ นี่เลย
ตอนนั้นน่าจะเป็นเวลาหลังบ่ายสามนิดๆ
เขาดูเหมือนจะเพิ่งเลิกงาน
และเส้นทางนั้นก็ผ่านหน้าบ้านเขา
ซึ่งอยู่ใกล้กับที่ตั้งแค้มป์ที่ฉันถูกพาตัวไปมาก
เขาไปโบสถ์ซึ่งอยู่ใกล้กับจุดที่เขาลักพาตัวฉันมา
รถกระบะสีแดงที่ฉันถูกอุ้มขึ้นไป เป็นรถกระบะเก่าๆ สนิมเขรอะ
เราพยายามหาคำตอบ ว่าเขาขับรถกระบะสีแดงหรือไม่
เราเลยไปถามญาติคนหนึ่งของตระกูลโบว์แมน
เธอบอกว่า "เขามีรถกระบะแบบนั้น"
พวกเขาให้รูปรถบรรทุกคันนั้นมาด้วย
มันเหมือนมากกับรถกระบะคันที่พาฉันไป
มันเหมือนที่เม็ตตาบรรยายไว้เลย
มีเรื่องบังเอิญมากเกินไป
แล้วพอฉันได้ยินเสียงเขา...
ผมเลยโทรแจ้งตำรวจทันที ผมบอกว่า "ฟังนะ ลูกผมหายตัวไป"
ฉันก็ขนลุกไปทั้งตัว เสียงที่ไม่มีวันลืม
เป็นไปได้ไหมว่าเดนนิส โบว์แมน คือคนทำให้ลูกฉันหายตัวไป
ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี เดนนิสไม่เหมือนคนอื่น
บางครั้งเขาทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด
เขาไม่ใช่คนที่ฉันอยากอยู่ใกล้
เธอบอกฉันว่าพ่อแม่เธอไม่ชอบเธอ
บางอย่างบอกฉันว่า บ้านนั้นมีแต่เรื่องน่าขนลุก
ออนเดรียหายตัวไป เธอไปแล้ว
ให้ตายสิ ใช่ คนนี้แหละ
นี่มันใครกันที่เอาลูกฉันไปเลี้ยง
สถานการณ์ทั้งหมดนี้ เหมือนบ้านกำลังไฟไหม้
ทีนี้ ฉันจะเดินผ่านบ้านหลังนั้นไปก็ได้
โดยไม่หันไปมองว่า ทุกคนกรีดร้องขอความช่วยเหลือ
หรือฉันจะเดินเข้าไปในกองไฟนั่น และปล่อยให้มันเผาฉันไปด้วยก็ได้
ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปในกองไฟ
และฉันจะไม่ออกมา จนกว่าฉันจะฝ่าผ่านมันไปจนสุดทาง
ฉันรู้เลยว่าฉันต้องไปมิชิแกน
ฉันต้องไปตามสืบที่มิชิแกน สถานที่ซึ่งอเล็กซิสหายตัวไป
(แฮมิลตัน)
ครั้งแรกที่เราไปมิชิแกน คือปี 2013
และนี่จะเป็นการไปฮอลแลนด์ครั้งที่ห้า
แต่เราพร้อมเต็มที่ที่จะนั่งอยู่หลังพวงมาลัย
และไปอยู่ที่นั่นได้นานจนกว่าเรื่องนี้จะเรียบร้อย
โชคดีที่ฉันมีเอ็ดดี้
เขาไม่เคยรู้จักลูกสาวฉัน
และฉันคิดจริงๆ นะว่า ถ้าฉันไม่ได้เจอเอ็ด
ฉันคงไม่มาตามหาอเล็กซิส
เพราะฉันไม่เคยมีความรักที่ไร้เงื่อนไขแบบนี้
ฉันรู้สึกเป็นที่รัก
(คาร์ล คอพเพิลแมน)
- สวัสดี ดีใจที่ได้เจอคุณ แคธี - คาร์ล คอพเพิลแมน
ดีใจที่ได้เจอคุณอีก ดีใจที่ได้เจอนะ เอ็ด
- ใช่ - สวัสดี คาร์ล
เราเคยไปมิชิแกนกับคาร์ลหลายครั้งในสิบปีมานี้
มันเหลือเชื่อมาก แต่มันเกิดขึ้นแล้วกับคนที่ใช่
นักสืบของฉัน กับคนแกร่งของฉัน
- และความทุ่มเทของเธอ ใช่ - คนแกร่งของฉัน
การสืบสวนของฉันจะใช้เฟซบุ๊กเยอะมาก
แต่คุณจะไม่ได้ทุกรายละเอียดที่คุณต้องการ
ถ้าคุณไม่เข้าไปคุยกับผู้คน
เอ็ดดี้กับฉันและคาร์ลได้เจอผู้คนที่ยินดีจะพบเรา
คนที่ฉันไม่เคยเจอตัวเป็นๆ
(ไวท์คลาวด์, มิชิแกน)
ซู สวัสดี เป็นไงบ้าง
สวัสดี
- ฉันดีใจมากที่ได้พบคุณ - ในที่สุด
- ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน - ฉันรู้
คุณมีดวงตาเหมือนลูกของคุณเลย
ขอบคุณ
เราเข้ามาคุยกัน เหมือนนกน้อยส่งเสียงเซ็งแซ่เลย
เพราะเรารักเธอ
- ฉัน... ใช่ไหม - ว้าว
ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมตอนที่ พวกเขาพาเธอมาที่บ้านคุณ
ได้ค่ะ ฉันจำได้ ออนเดรียนั่งอยู่ที่หน้าเตาผิง
ทำท่าประมาณนี้
แล้วเบรนดาจะเข้ามาหาและบอกว่า
"ได้ยินเรื่องที่เด็กคนนี้ทำไหม อยากให้ฉันบอกไหมว่าเด็กคนนี้ทำอะไร"
ฉันก็จะบอกว่า ""เด็กคนนี้คือลูกเธอนะ"
และออนเดรียที่น่าสงสารจะกอดอก หรือเงยหน้ามองขึ้นลง และ...
เดนนิสอยู่ในห้องไหม
อยู่สิ
เธอดูเก็บตัวและคงถูกตำหนิอยู่ตลอด
คือถูกดูถูกและต่อว่าทุกเรื่อง ดูไม่ใช่เด็กที่มีความสุขเลย
พูดตรงๆ นะ การรับรู้เรื่องนี้ ทำให้โลกของฉันสั่นคลอน
ฉันไม่อยากได้ยินเลย
แต่ฉันมาที่นี่เพื่อรู้เห็นด้วยตัวเอง ฉันก็จะต้องฟัง
ฮัลโหล
บ้านของมิเชล ทิมเมอร์ใช่ไหมคะ
- สวัสดี มิเชล ฉันแคธี - สวัสดี
- สวัสดี ที่รัก สวัสดี
- เจนนิเฟอร์ - สวัสดี เป็นไงบ้าง
ฉันสบายดีมาก ขอบคุณ
- คิมใช่ไหม - ใช่
- ไง คิม
- เป็นไงบ้าง - ยินดีที่ได้พบ
ดีใจจังที่ได้เจอเพื่อนของอเล็กซิส
ฉันเรียกเธออเล็กซิส
ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ
ฉันขอโทษที่ต้องขอให้คุณสองคนรื้อฟื้นเรื่องนี้
ไม่เป็นไรเลย
จำได้ว่าเธออยู่เกรดเก้า ฉันอยู่เกรดสิบ
เรานั่งรถเมล์ไปบ้านเธอ และเข้าไปข้างในด้วยกัน
แต่เธอหันกลับมา มองมาที่ฉัน แล้วพูดว่า
"อย่าเข้าไป รอข้างนอกตรงนี้แหละ"
แล้วเธอก็เข้าไป พ่อของเธอเริ่มไล่เธอทันที
ทั้งตะโกนและกรีดร้องอะไรบางอย่าง
แล้วเธอก็วิ่งออกมา เขาวิ่งไล่ตามมาติดๆ
และคว้าเท้าเธอไว้ เธอเลยล้มลง
ฉันก็มองเข้าไป แต่มองไม่เห็นเธออีก
ฉันมองไม่เห็น พวกเขาตะโกนและกรีดร้องอยู่ข้างบน
ต่อมาในวันจันทร์ ตอนที่ฉันเห็นเธอที่โรงเรียน
ฉันถามเธอเรื่องนี้ เธอบอกว่าเขาไล่ตามเธอขึ้นไปข้างบน
และเริ่มตีเธอเพราะเธอกลับบ้านช้า
ซึ่งเธอไม่ได้กลับช้าเลย
เธอเคยชวนฉันไปที่บ้าน เรานั่งคุยกัน
และฉันจำได้ว่าตอนมื้อค่ำ พ่อแม่กินแฮมเบอร์เกอร์
ส่วนฉันกับออนเตรียได้รับอนุญาต
ให้กินแค่ ฉันคิดว่า น่าจะเรียกได้ว่าแซนด์วิชที่เหลือ
มีซอสมะเขือเทศ มัสตาร์ด และเครื่องปรุงรสทาขนมปังสองแผ่น
เธอได้รับอนุญาตให้กินแค่นั้น
ออนเดรียพูดอย่างนั้นเหรอ
ใช่ ออนเดรียพูดแบบนั้น
แล้วเดนนิสก็เดินข้ามโต๊ะมาตรงหน้าฉัน
และตบเธอแรงมากจนเธอแทบลงไปกองที่พื้น
แน่นอนว่าเธอเริ่มร้องไห้โฮ
เบรนดานั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ทำอะไรเลย
เธอเอาแต่ป้อนนมลูก
เหมือนเธอหันหลังให้เฉยๆ และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอทนมามากพอแล้ว
เธอก็เลยนั่งรถเมล์กลับมากับฉัน
พ่อแม่ฉันไม่อยู่ เราเลยขึ้นไปที่ห้องฉัน
แล้วเธอก็อยู่ในห้องฉัน ซ่อนตัวจากพ่อแม่บุญธรรมของเธอ
เธออยู่ด้วยประมาณสี่วัน
ฉันจะเอาอาหารที่เหลือขึ้นไปกินและเอาให้เธอ
หลังจากที่ครอบครัวฉันกินเสร็จแล้ว
เธอค่อยๆ เล่าให้ฉันฟังว่าพ่อบุญธรรมของเธอ
เขาเคยเข้าห้องเธอตอนกลางคืน และบังคับให้เธอทำเรื่องที่
เธอไม่อยากทำ
สำหรับเด็กอายุ 13 ได้ยินเรื่องแบบนี้มันน่ากลัวมาก
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำยังไง นอกจากบอกว่า "เธอต้องบอกใครสักคน"
วันต่อมาเราก็ไปโรงเรียน
ออนเดรียกับฉันลงจากรถก็เข้าไปพบครูใหญ่
และนั่งคุยกับหลายคนในนั้น เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ
ฉันภูมิใจในตัวเธอ ที่เธอทำแบบนี้ ฉันภูมิใจ
เธอแข็งแกร่งมาก
เธอเหมือนฉัน
เรามีขอบเขตที่เราจะอดทนได้
ฉันจำได้ว่าฉันกับออนเดรีย เห็นใจและเศร้าใจให้กับปัญหาที่บ้านของเรา
ฉันจำได้ว่าแอลเลแกนเคาน์ตีจะมาที่โรงเรียน
พวกเขาจะโทรหาพ่อแม่เราให้มาที่โรงเรียนด้วย
พวกเขาจะถามคุณตรงนั้นเลย ในห้องนั้นที่มีพ่อแม่อยู่ด้วย
"โอเค บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น"
เราจะพูดอะไรล่ะ
ก็พ่อแม่เรานั่งอยู่ตรงหน้าเราเลย
เราทำได้แค่มองพ่อแม่แล้วพูดว่า "อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก"
แล้วพวกเขาก็ส่งเรากลับบ้านไปพร้อมพ่อแม่
ฉันก็เคยเจอแบบนั้น
วันนึง มีการโต้เถียงกัน แล้วเธอก็หันมาบอกว่า
"พ่อลวนลามหนู"
ฉันก็บอกเธอว่า "โกหก"
ตอนนั้นเราให้เธอเข้ารับการบำบัด
และเราสามคนก็เข้าไปคุยกับศาสนาจารย์
เขาพาเธอเข้าไปคุยก่อน
แล้วเขาค่อยให้ฉันกับเดนนีเข้าไปคุย
เขาบอก "เธอมีอะไรจะพูดไหม"
แล้วเธอก็บอกว่า "ใช่ หนูโกหก"
เขาบอกเธอต่อหน้าเราทุกคนที่นั่น เขาพูดว่า
"รู้มั้ยว่าข้อกล่าวหาแบบนี้ จะส่งผลกับพ่อเธอในลักษณะไหนได้บ้าง"
เธอยอมรับว่าไม่มีใครแตะต้องเธอ
มันคือเรื่องโกหกเพราะเธอพยายามจะเอาชนะ
แน่นอนว่าต้องลากโบสถ์เข้ามาเกี่ยว
ถ้าคุณจะเข้ารับการบำบัด ไปโบสถ์กันเถอะ
วิธีดั้งเดิมมาก
เธอกำลังร้องขอชีวิต เธออยากจะร้องขอชีวิต
และคนพวกนั้นทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
เด็กๆ ยังทำมากกว่าผู้ใหญ่พวกนั้นเลย
เด็กๆ โกหกเพื่อเธอ เด็กๆ แอบเอาอาหารให้เธอ
เด็กๆ เป็นห่วงเธอ
ระบบยุติธรรมไม่ช่วยอะไรเธอเลย แต่กลับส่งเธอกลับไปอยู่ในสถานการณ์นั้น
สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนั้นแปลว่าอะไร
ปฏิกิริยาที่เบรนดามีต่ออะไรก็ตาม ที่อาจเกิดขึ้นกับลูกสาวของเธอ
ส่วนเดนนี วิธีที่เขาปฏิบัติกับเธอน่ะบอกอะไร
ฉันเพิ่งเข้าใจทุกอย่าง เมื่อมองย้อนกลับไปในตอนนั้น
การที่เธอนั่งพื้นหน้าเตาผิง เข้าใจละว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอกำลังบอกทุกคนที่เธอบอกได้
และไม่มีใครฟัง
แต่เธอไม่เคยพูดกับเราตรงๆ เธอคงคิดว่า "จะบอกทำไม"
"พวกเขาคงไม่เชื่อฉันเหมือนกัน"
และมันทำให้ฉันใจสลาย
เราสนับสนุนให้เธอจากไป ไปให้พ้นสถานการณ์นี้
ออกไปจากบ้านนั้น แต่เธอไม่อยากทิ้งน้องไว้ที่นั่น
เธอบอกว่า "ไม่ได้ ฉันต้องดูแลวาเนสซ่า"
สมัยนั้นเรานิยมใช้แฟ้มแทรปเปอร์ คีปเปอร์
ออนเดรียเก็บรูปน้องไว้ ในแทรปเปอร์คีปเปอร์ของเธอ
เธอดูแลน้องตลอดเวลา
เปลี่ยนผ้าอ้อม ป้อนขวดนม เธอรักน้องสาว
แล้วเธอก็กลัวมาก ที่จะทิ้งน้องสาวให้อยู่ที่นั่นคนเดียว
เธอบอกเราด้วยว่า...
ขอโทษค่ะ มันน่าเศร้าจริงๆ
- ฉันเข้าใจ ฉันขอโทษ - แต่นั่นแหละ เธอบอกว่า...
เธอจะไปเมื่อวาเนสซ่าโตกว่านี้ เธอจะไปตามหา
แม่แท้ๆ ของเธอน่ะ
ฉันคิดว่าเธอหนีออกจากบ้าน และใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ไกลจากพ่อแม่บุญธรรมของเธอ
เธอคงมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ได้พ้นไปจากสถานการณ์นั้น และมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม
การรู้ว่าเธออยากออกจากบ้านมากแค่ไหน
ทำให้ฉันเชื่อแบบนั้นจริงๆ
เบรนดาโทรหาเราและบอกเราว่า ออนเดรียหนีออกจากบ้าน
และเรื่องที่ฉันได้รู้ ฉันไม่ได้ยินว่าเธอหยิบเงินไปด้วย
- ไม่เหรอ ไม่สินะ - ไม่
ฉันถามว่า "เธอเอาอะไรติดตัวไปด้วยไหม เอาเสื้อผ้าไปหรือเปล่า"
"กระเป๋าสตางค์ล่ะ" "ไม่ เธอไม่ได้เอาอะไรไป"
"เธอไม่ได้เอากระเป๋าสตางค์ เครื่องสำอางไป"
ฉันก็คิด ฉันบอกเครกว่า "มันแปลกนะ"
แต่ฉันคุยกับเบรนดาทางโทรศัพท์ ฉันก็บอก
"แล้วเดนนีล่ะ เขารู้สึกยังไงกับเรื่องทั้งหมดนี้"
เหรอ
เธอก็บอกว่า "เราคุยเรื่องนี้กันไม่ได้
เพราะเราทะเลาะกันทันทีที่ฉันพูดถึงขึ้นมา"
ท่าทีของเขากวนใจฉันมากจนฉันต้องแจ้งความ
ฉันบอกว่า "ฉันโทรมาเรื่อง การหายตัวไปของออนเดรีย โบว์แมน
และฉันคิดว่าคุณควรจับตาดูเดนนิส โบว์แมนให้ดี"
สถานการณ์ต่างๆ เกี่ยวกับ การหายตัวไปของเธอมันไม่มีเหตุผล
และฉันต้องการคำตอบ
เธอจะได้รับสิ่งที่ดีที่สุดของที่สุด
มีคนบอกฉันแบบนั้น
และนี่คือสิ่งที่เธอได้รับ
น่าโมโหชะมัด
อารมณ์แปรปรวนทั้งหมดกลับมาอีกครั้ง
หลังจากที่ฉันยกอเล็กซิสให้คนอุปการะ ฉันสู้กับความอยากฆ่าตัวตายนานหลายปี
ผลของการยกลูกให้คนอื่น ฉันเลยไม่มีลูกอีก
ฉันไม่ได้กล้าหาญขนาดนั้น
และขอบอกตามตรงว่า ถ้าฉันเก็บเธอไว้ได้
ถ้ามีคนส่งเสริมให้ฉันเลี้ยงเธอ เธอคงอยู่ที่นี่ตอนนี้
ฉันเกลียดตัวเองที่ทำแบบนั้น ให้ตายสิ ขอโทษที
แน่นอนว่าฉันเชื่อฟังคำพูดแม่ทุกอย่าง
"เธอจะมีชีวิตที่งดงาม"
ขอโทษค่ะ
เจ็บปวดเหลือเกินที่ความฝันของคุณถูกบดขยี้แบบนี้
ฉันเลยต้องอยู่กับสิ่งนี้ ฉันต้องอยู่กับสิ่งนี้
ซึ่งมันฉีกทึ้งฉันเป็นชิ้นๆ
และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับอเล็กซิส
ฉันคงให้อภัยตัวเองไม่ได้จริงๆ
ฉันรู้จักฟอยอาจากคาร์ล กฎหมายว่าด้วยเสรีภาพในการให้ข้อมูล
มันคือกฎหมายที่คุณสามารถขอแบบฟอร์ม
และจ่ายเงินให้พวกเขาก้อนโต
พวกเขาก็จะส่งประวัติกองพะเนินทั้งหมดให้คุณ
ฉันก็เลยซื้อข้อมูลของเดนนิส โบว์แมน
พอฉันรู้ประวัติของโบว์แมน ฉันคิดนี่ล้อเล่นกันใช่ไหม
(สถานีตำรวจแกรนด์เฮเวน มิชิแกน)
เขามีประวัติสองคดี
คดีหนึ่งถูกจับข้อหาบุกรุกเข้าบ้าน และแอบตามติดเพื่อนร่วมงาน
ตอนเขาถูกจับ ตำรวจมาค้นบ้านเขา
และเจอกระเป๋าที่ใส่ชุดชั้นในของผู้หญิงคนนั้น
หน้ากากเพื่อปกปิดตัวตนของเขา และปืนลูกซองแฝดที่ไม่มีใบอนุญาต
เขาลงเอยด้วยการรับโทษ ติดคุกในเคาน์ตีแค่ปีเดียว
แล้วก็มีคดีที่สองในปี 1980 ซึ่งรุนแรงยิ่งกว่าคดีแรก
วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 1980 เขาอายุ 31 ปี
โบว์แมนทำร้ายเหยื่อซึ่งเป็นเด็กสาววัยรุ่น
บนถนนเลคชอร์ไดรฟ์ ใกล้เคิร์กพาร์ก ในฮอลแลนด์ มิชิแกน
ทนายสอบปากคำว่า "สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคืออะไร"
เขาตอบว่า "จอดรถ ลงจากรถ
และเริ่มมุ่งหน้าเข้าป่า"
"แล้วฉันก็เห็นปืน เขาก็ตะคอกใส่ฉันอีกครั้ง"
"และเขาก็ยิงปืนเฉียดฉันไป"
"เขาบอกว่า ให้ตายสิ ลงจากรถ
และเดินเข้าป่าซะ"
"แล้วเขาก็ยิงปืนมาที่เท้าฉัน ฉันเห็นดินปลิวว่อน"
"เขาบอกว่าเขาจะยิงฉันแน่
แล้วเขาก็เล็งปืนมาที่ฉัน"
"พอฉันหันกลับมาและเห็น รถกระบะคันหนึ่งกำลังมุ่งหน้าลงใต้"
"ฉันก็เลยโบกมือ พยายามให้คนขับจอดรถ"
"และฉันก็โยนจักรยานของฉันไว้ที่ท้ายรถ"
"เธอก็เปิดประตูให้ฉันขึ้นไป"
"และตอนที่เขาถูกจับได้ เขาบอกตำรวจว่า
'คุณต้องปล่อยผม ผมต้องไปรับลูกสาวที่โรงเรียน'"
เขาถูกจับขังก่อนพิจารณาคดีไหม
ใช่ ตอนแรกเขาถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่า
และเขาสารภาพว่า ทำร้ายร่างกายโดยมีเจตนาจะกระทำชำเรา
นี่คือความเห็นของผู้พิพากษา
"ศาลตัดสินแล้วว่าเขาเป็นอันตรายต่อผู้หญิง
ถ้าเขาไม่ถูกคุมขัง"
วันที่ 2 กุมภาพันธ์ ปี 1981 รับโทษจำคุก ห้าถึงสิบปีข้อหาทำร้ายเธอ
ตอนนั้น ออนเดรียอายุหกขวบ
ฉันย้ายไปอยู่คินรอส ตอนที่เขาถูกย้ายไปขังที่นั่น
และเธอมักจะแสดงท่าทีโมโหเสมอ
"เด็กๆ ทุกคนรู้ว่าหนูเป็นลูกสาวของนักโทษ"
ฉันก็บอกว่า "ไม่ใช่ลูกคนเดียว"
ฉันไม่น่าพาเด็กคนนั้นเข้าไปเยี่ยมเขาในคุกเลย
ตอนที่ฉันรู้ว่าเธอพาเด็กน้อยเข้าไปในคุก ฉัน...
รู้ไหม มันทำร้ายจิตใจฉันที่สุด
จากนั้นเขาก็ถูกปล่อยออกจากคุก ในวันที่ 31 มกราคม ปี 1986
ตอนนั้นออนเดรียอายุ 11 ขวบ
ทุกคนตกใจมากที่เบรนดายังอยู่กินกับเขา
พร้อมเด็กหญิงคนนี้
มาถึงตรงนี้ลูกสาวฉัน ต้องอยู่ร่วมบ้านกับผู้ชายที่ติดทัณฑ์บน
คนที่พยายามฆ่าเด็กสาววัยรุ่น
ไม่มีใครตรงนั้นจะปกป้องลูกสาวฉันเลย
เธอเจอครอบครัวอุปการะที่เลวร้าย
ก็ดูประวัติเขาสิ
ดังนั้น มาถึงจุดนี้ ฉันก็เชื่อว่า เดนนิสทำบางอย่างกับอเล็กซิส
ฉันเชื่อว่าเขาฆ่าเธอ
อเล็กซิสบอกคนอื่นว่าเดนนิสลวนลามเธอ
และเบรนดาก็รู้ แต่ไม่สนใจ
เขาต้องการให้เธอตาย
ฉันต้องพิสูจน์ว่าเขาทำจริง
และถ้าฉันต้องอาละวาดคุ้มคลั่ง เพื่อให้ทุกคนลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง ก็จะทำ
ฉันจะติดต่อทุกหน่วยงานที่ทำได้
(มหาวิทยาลัยมาดอนน่า ฟรานซิสกัน เซ็นเตอร์)
สิบปีที่ผ่านมา
ฉันกับคาร์ล เราเริ่มเดินทาง ไปร่วมงานประชุมคนหายในมิชิแกน
งานนี้ก็คือ ทุกปี
ครอบครัวของผู้สูญหายจะมารวมตัวกัน
และทุกคนจะมาบอกเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น
เรื่องเล่าเลวร้าย
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อแมรี่ เบอร์ลิน พี่สาวฉันหายตัวไป
สมาชิกในครอบครัวฉันหายตัวไป ริชาร์ด ฮิตช์ค็อก
เขาหายตัวไปตั้งแต่ปี 1990
ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจที่ทุกคนมารวมตัวกันในห้องนี้
นี่เป็นการสนับสนุนกันแบบหนึ่ง
เราเข้าไปรายงานตัวกับคนกลุ่มนี้ปีละครั้ง
หลังจากรอมา 32 ปี กับการตามหาคนที่เรารัก
มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก
และบางครั้งฉันรู้สึกว่า ฉันอยากเจอว่าเขาขึ้นสวรรค์ไปแล้ว
แทนที่จะสงสัยว่าเขาอยู่ที่ไหน
(ปี 2013)
ครั้งที่สองที่เราไปมิชิแกนกับคาร์ลในปี 2013
เรามาสายนิดหน่อย วงสนทนาเริ่มไปแล้ว
ฉันก็นั่งลง และคาร์ลก็พูดว่า
"นั่นเบรนดา" แล้วทุกอย่างก็หยุด
ฉันเอาสมุดบันทึกเล่มนี้ไปด้วย
เพราะฉันสังหรณ์ว่าแคธีจะอยู่ที่นั่น
และฉันจะได้พบเธอ
ฉันตั้งใจจะแบ่งปันรูปพวกนี้ให้เธอดู
และพูดว่า "วันนี้เธอมีแม่สองคนมาด้วย"
"ขอบคุณที่มานะ แคธี" ฉันพูดได้แค่นั้น
ฉันลุกพรวดขึ้น
ฉันบอก "คุณบอกทุกคนสิว่าสามีคุณเป็นใคร"
แล้วจู่ๆ ทุกคนก็ตกตะลึง
แล้วก็มีเสียงเอะอะนิดหน่อย
ฉันถือถ้วยกาแฟอยู่ในมือตลอดเช้าวันนั้น
ถ้าตอนนั้นฉันยังถือถ้วยกาแฟอยู่ ฉันคงขว้างใส่หน้าเธอไปแล้ว
เธอเหวี่ยงมือข้างหน้าเบรนดา
อย่างกับเธอคิดจะตบหน้าเบรนดาจังๆ
ฉันเพิ่งเลียนแบบเจอรี่ สปริงเกอร์น่ะ
เธอทำตัวเหมือนแม่มด
เธอกรีดร้องและตะโกนว่า
เพราะสามีฉันเคยติดคุกครั้งหนึ่ง เลยว่าเขาเป็นปีศาจ
เขาฆ่าเธอ ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนดูเฉยๆ
เราไม่ใช่คนแบบนั้น
ฉันสติแตกไปเลย ฉันพูดไม่ได้ ฉันได้แต่ตะโกน แต่พูดไม่ได้
แล้วคาร์ลก็เริ่มพูด
ผมเลยยืนขึ้น และเริ่มแนะนำตัวเอง
แคธีเดินมาข้างหลังผม และชูป้าย "ตามหาออนเดรีย โบว์แมน"
เธอมายืนอยู่ข้างหลังผม ถือป้ายนั้น
และคาร์ลก็บอกว่า "มันมีเรื่องที่พวกเขาบอกคุณ
และเรื่องที่น่าจะเกิดขึ้นจริง"
และทุกคนก็มองเบรนดาเหมือนจะถาม
"เรื่องที่น่าจะเกิดขึ้นจริงคือยังไง เบรนดา"
เธอเริ่มกรีดร้อง อาละวาดและโวยวาย
ฉันก็บอกว่า "คาร์ล ฉันเต็มใจจะคุยกับเธอในวันนี้
แต่จะไม่คุยถ้าเธอเป็นแบบนี้"
เบรนดาอารมณ์เสีย เธอบอกว่า
"ดีนะที่สามีฉันไม่อยู่ด้วย"
ผมก็พูดว่า "แล้วคิดจะให้ผมพูดอะไรล่ะ
เรารู้ว่าเขามีประวัติ"
"เรารู้ว่าเขาติดคุกห้าปี
ข้อหาใช้อาวุธปืนจี้ และพยายามข่มขืนเด็กสาวอายุ 18"
"เราควรจะคิดยังไงล่ะ"
และคำตอบของเธอคือ "ฉันไม่ได้ลืมสิ่งที่เขาทำ
แต่ฉันให้อภัยเขา และฉันยึดมั่นกับคำสาบานในพิธีสมรส"
แล้วฉันก็ควบคุมอารมณ์ไม่ไหวแล้ว
ฉันเลยเดินปึงปังออกจากห้องไป
ฉันเดินขึ้นไปบนเวที ฉันถือเทียนไปด้วย
ฉันจุดเทียน
ฉันก็คิดว่า "ไงล่ะ ใครเป็นแม่ที่ดีกว่ากัน"
"เธอไม่แม้แต่จะเดินขึ้นเวทีเพื่อลูกสาวด้วยซ้ำ"
ฉันทำไม่ได้ ฉันอยู่ในห้องเดียวกับเธอไม่ได้
ฉันขึ้นรถแล้วก็กรีดร้องอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
(แฮมิลตัน)
คาร์ลอดทนรับพฤติกรรมของฉัน
ฉันเหมือนไฟ เขาเหมือนน้ำแข็ง
นั่นแหละที่ทำให้คุณยังประคองสติอยู่ได้
การที่คุณมีใครสักคนที่จะอดทนกับคุณ
ที่กำลังเสียสติน่ะ
เมื่อคุณต้องรับมือกับชีวิตในโลกนี้ที่มีคนหายไป
มันจะมีรายการสิ่งที่คุณต้องทำให้ได้อยู่ชุดนึง
ถึงจะช้า แต่ฉันก็มุ่งมั่น
คุณคุยกับชุมชน
คุยกับคนที่เธอรู้จัก
ฉันได้ยินคนบอกว่าเธอมีนิสัยขบถ
ใช่ ฉันมองอเล็กซิสเป็นแบบนั้น มีหัวขบถ
"ฉันไม่อยากทำตามเหมือนคนอื่นๆ"
"ฉันเป็นตัวของตัวเอง"
รู้ไหม สมเป็นลูกฉันเลย
เหรอคะ
นั่นคือสิ่งที่ฉันกับคาร์ลทำในช่วงสิบปีนั้น
เรากระจายข่าวออกไป
เดนนิสได้ยินเรา เขารู้ว่าเราทำอะไรอยู่
เขารู้ว่าเราคิดจะท้าทายเขา
ฉันว่าเธอเปลี่ยนทิศทางของการสืบสวน
ทั้งหมดนั้นไปอย่างสิ้นเชิง
ครั้งแรกที่ฉันเห็นโปสเตอร์ คือตอนที่คุณเริ่มสืบเรื่องนี้
เราไม่ลืมหน้าเธอ
เหมือนรูปหน้าคุณเลย ดวงตาคุณเหมือนของออนเดรียมาก
เธอหน้าเหมือนคุณมาก
- ขอบใจนะ ขอบใจ - ใช่
รู้ไหม การคุยกับคนอื่นที่รู้จักอเล็กซิสจริงๆ
ทำให้เธอดูมีอยู่จริงมากขึ้น
รู้ไหม เป็นมากกว่าแค่รูปถ่ายบนโปสเตอร์
คุณสวยมาก เข้ามาเลย
แล้วฉันก็สนิทกับเม็ตตาในทันที
ฉันรู้ว่าเขาเคยลักพาตัวเธอไป ตอนเธออายุหกขวบ
เธอเหมือนมากระตุ้นให้ฉันทำต่อไป
ฉันโกรธอยู่แล้ว มีแรงจูงใจอยู่แล้ว
แต่พอได้เจอเม็ตตา ทุกอย่างเพิ่มเป็นสองเท่า
เราเข้าใจกันในระดับนั้น
มันเหมือนความผูกพันทางจิตวิญญาณ
ฉันเรียกเธอเสมอว่า "แม่ทางจิตวิญญาณ"
และฉันรักเธอ ฉันคิดว่าทุกอย่างนี้
คงไม่เกิดขึ้นถ้าไม่มีเธอ
โอ้ นี่แหละ ตอนนี้มันจะ...
เราจะไปแฮมิลตันไฮก่อนสินะ
ไม่ เราจะไปบ้านโบว์แมนก่อน
โอ้ โอเค
คาร์ลกับฉัน เรามีรถคันหนึ่ง
และเราจะขับรถไปทุกที่ซึ่งพวกโบว์แมนเคยอยู่
พยายามหาบางอย่างที่ฉันรู้สึกว่าจะพิสูจน์ได้
ว่าเดนนิส โบว์แมนเป็นคนฆ่าลูกสาวฉัน
ทีนี้มองไปทางขวา บ้านหลังนั้นเคยอยู่ตรงนั้น
ใช่
ตรงนี้
นี่คือบ้านที่อเล็กซิสเคยอยู่ แต่มันถูกรื้อทิ้ง
เดนนิสกับเบรนดาย้ายไปอยู่ ยังที่ซึ่งพวกเขาอยู่ตอนนี้
เหมือนจะแทบทันทีหลังจากอเล็กซิสหายตัวไป
ซึ่งใกล้กับบ้านหลังแรกมาก
มันแปลกมากที่พวกเขาย้ายจากมุมนั้น
เพราะเราคิดว่า "ถ้าเธอกลับมาล่ะ"
คิดว่า "เธอจะไปอยู่ที่ไหน"
นี่ไง
บ้านหลังนี้
พวกโบว์แมนอาศัยอยู่ที่นี่
โอ้ มีคนอยู่บ้าน
จอดที่ถนนฝั่งตรงข้ามเลย คาร์ล
คุณปล่อยเลย ฉันจะส่อง
โอ้ โอเค
ถ้ามีใครเริ่มทำท่าจะถามว่า
"นี่มันอะไรกัน" คาร์ลอาจคุกเข่าลงแล้วบอกว่า
"แต่งงานกับผมนะ"
เอาโดรนขึ้นบินกันเถอะ
ได้
เร็ว เจ้าหนู นั่นไง โอเค
ข้อเท็จจริงทุกอย่างบ่งชี้ว่าเดนนิสมีส่วนเกี่ยวข้อง
ฉันมั่นใจอย่างนั้น
และฉันก็หมกมุ่นกับ สวนหลังบ้านของเดนนิส โบว์แมน
เห็นแล้ว
- ลงไปตรงจุดตรงนั้น - ได้
คุณทำให้ฉันมีความสุขมากเลย
นี่คือสวนหลังบ้านของเดนนิส โบว์แมน
และฉันรู้เรื่องกูเกิลเอิร์ธ ฉันเลยเริ่มสังเกตบริเวณบ้านของโบว์แมน
และมีบางอย่างด้านหลังบ้านหลังนี้ที่ทำให้ฉันคิด
"นั่นอะไรน่ะ"
ภาพแรกที่ฉันเห็นคือประมาณปี 2011
อะไรสักอย่างซึ่งเป็นรูปวงรี แล้วมันก็หายไป
แล้วก็มีแค่พื้นดิน
ใช่ ดูเหมือนมีซีเมนต์อยู่ตรงนั้น
แต่ดูนี่สิ คาร์ล มีบางอย่างอยู่ตรงนั้น
นั่นอะไร
ทำไมมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
หมายความว่าไง
นั่นแปลว่าเขาปิดบังอะไรอยู่ เขาปิดบังอะไร
ลูกสาวฉัน เธออยู่ในสวนหลังบ้าน
ฉันสงสัยว่าเขาเอาศพเธอไปไว้ที่นั่น
เพราะเขาอยู่บ้านอีกหลัง ตอนที่ออนเดรียหายตัวไป
ดูจากที่มีป่าอยู่ฝั่งตรงข้าม บ้านเดิมของพวกโบว์แมน
บ้านที่พวกเขาอยู่ในตอนนั้น ข้อสรุปที่ชัดเจนที่สุดคือ
ถ้าเขาฆ่าเธอนะ คือเขาเอาศพเธอ
ไปทิ้งไว้ในป่าตรงนั้น
และแคธีก็เอาแต่พูดว่า "ไม่ เธอถูกฝังอยู่ในสวนหลังบ้านเขา"
แต่ผมหาคำอธิบายไม่ได้ว่าถ้าเขาฆ่าเธอ
จากนั้น อีกห้าหรือหกเดือนต่อมา เอาศพเธอไปไว้ที่สวนหลังบ้านยังไง
แต่เธอเชื่อแบบนั้น
ลูกสาวฉันอยู่ที่นั่น
ถ้าคุณลงมาตรงนี้...
ตรงนั้น น่าจะห่างจากหลังบ้านเขาสักหกเมตร
ผมไม่ได้บอกเธอว่าเธอบ้า หรือพูดว่านั่นเป็นความคิดงี่เง่า
ผมแค่พิจารณาตามเธอไป
ฉันชักจะเชื่อเรื่องที่เขารู้สึก เหมือนเป็นเจ้าของเธอ
และมีสิทธิ์ที่จะฆ่าเธอ มีสิทธิ์ที่จะฝังเธอ
และเขาจะเก็บเธอไว้ใกล้ตัว
คือมันเป็นความคิดที่ไกลตัวที่สุด ฟังดูไม่เข้าท่า แต่ลงตัว
พิสูจน์ว่าฉันคิดผิดสิ เดนนิส เร็วเข้า พิสูจน์ว่าฉันคิดผิด
ฉันรู้ว่าคุณทำอะไร เดนนิส โบว์แมน
และรู้ว่าคุณทำไปทำไม
ฉันโทรแจ้งตำรวจ และบอกว่า
"ขอหมายค้น ศพของเธออยู่ที่สวนหลังบ้าน"
เราไปขุดลานบ้านคนอื่นไม่ได้ แค่เพราะแม่ของเหยื่อมีลางสังหรณ์
แต่เดนนิส โบว์แมนอยู่อันดับต้นๆ ของรายชื่อผู้ต้องสงสัย
แต่เราไม่มีพยานบอกว่าเขาทำอะไรเลย
เราไม่รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม เธอตายหรือยัง
ตอนที่เราเริ่มนัดพบเขา เขาไม่ค่อยอยากสุงสิงด้วย
เขาปฏิเสธมาตลอดว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ
เราไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยกับ การหายตัวไปของออนเดรีย
ผมจะสาบานต่อกองไบเบิลเลย
ไม่มีใครเคยเห็น หรือได้ข่าวจากออนเดรียมานานมากแล้ว
ผมเดาว่าเธอตายแล้ว
ผมเดาแบบนั้นมานานแล้ว แต่คุณพิสูจน์ไม่ได้
ผมพิสูจน์ไม่ได้
พวกเขาคงรู้สึกอับจนหนทางแน่เลยเนอะ
บอกเลย ฉันเคยรู้สึกอับจนหนทาง
แต่ฉันคิดแค่ว่า "ฉันจะจับไอ้เวรนั่นให้ได้"
ฉันก็เลยเอาขึ้นบิลบอร์ด
บิลบอร์ดจะได้กระแทกหน้าพวกเขาไงล่ะ
(คดีคนหายไม่คืบหน้า ออนเดรีย โบว์แมน)
มันตั้งอยู่บนถนนสายหลักจากบ้านที่เดนนิสเคยอยู่
ฉันคิดจะตามเย้ยเขา
"นายรู้ว่าฉันรู้ เดนนิส นายรู้ว่าฉันรู้
ตอนนี้คนอื่นจะได้รู้
เธอมุ่งมั่นมากถึงขนาดทำแบบนี้เพื่อหาความจริง
น่าทึ่งมากที่เธอทำแบบนี้และทุ่มเทขนาดนี้
ฉันไปคุกคามเขาในเฟซบุ๊ก
"กรรมชั่วของนายกำลัง ไล่ตามนายทันแล้ว เดนนิส โบว์แมน
และมันจะไม่มีวันลืมชื่อนาย"
คุณเคยกังวลไหมที่โพสต์อะไรแบบนั้น
ไม่ ไม่มีวัน
ฉันว่าเดนนิส โบว์แมน ไม่กล้าพอจะมาตามล่าใครสักคน
ที่ตัวเท่าๆ กับเขาหรอก
(- เราจะไม่หยุด - อย่าได้ผุดได้เกิด)
(โบว์แมนฆ่าออนเดรีย)
(นายฝังศพเธอในสวนหลังบ้าน)
(อย่าคิดว่าฉันจะนิ่งเฉย)
คุณเคยถูกกล่าวหาแบบนี้มาก่อนไหม
ไม่เคย
มันแย่มาก และเธอก็ยัดความคิดนี้ใส่หัวทุกคน
และเธอยังไม่หยุด
(คนหาย ออนเดรีย โบว์แมน)
เหตุผลเดียวที่พวกเขาติดโปสเตอร์คือก่อกวนเรา
เคยเอามันลงบ้างไหม
ไม่ ผมอยากเจอเธอ
แคธีเขียนจดหมายถึงพวกเขาเป็นประจำทุกวัน
เธอจะโทรไปวันละหลายรอบ
ถึงจุดหนึ่ง ฉันโทรหาพวกเขา แล้วเจอเครื่องตอบรับ
และฉันก็ด่าพวกเขานานจนเครื่องดัง "บี๊บ"
แล้วฉันก็โทรไปอีกทันที และด่าพวกเขาอีก
แล้วเครื่องก็ดัง "บี๊บ" แล้วฉันก็โทรกลับไปอีก
"บี๊บ" รู้ไหมว่าพวกเขา ถอดสายโทรศัพท์ในอาทิตย์ต่อมา
แคธีเกือบจะล้ำเส้นในบางอย่าง
นั่นทำให้เราต้องถอยห่างออกมา
และทำให้พวกโบว์แมนสงบลง
เบรนดาโทรหานักสืบฮาเวอร์ดิง
เขาบอกว่า "เบรนดาบอกว่า ถ้าคุณโทรหาเธออีกครั้ง
เธอจะยื่นฟ้องข้อหาคุกคาม"
ฉันไม่เรียกสิ่งนี้ว่าการคุกคามหรอก ฉันเรียกมันว่าความอุตสาหะและมุ่งมั่น
และพิตบูลที่ทาลิปสติก
ใช่แล้ว
เธอทิ้งลูกตัวเอง แล้วเธอก็มาโวยวายว่า
"โธ่ ลูกที่น่าสงสารของฉัน ตกอยู่ในมือปีศาจพวกนี้"
เขาต้องพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้ทำ ไม่งั้นฉันจะตะโกนบอกคนทั้งโลก
ไปตลอดชีวิตฉัน
คุณจะทำยังไงล่ะ
เราจะไม่ยอมแพ้ และเราจะทำให้สำเร็จ
(กรรมคืออันธพาลที่อดทนที่สุด)
(ฉันมุ่งมั่นมากที่จะหาอเล็กซิสให้เจอ)
(เดนนิส ลี โบว์แมน จากแฮมิลตัน มิชิแกน ฆ่าออนเดรีย เอ็ม โบว์แมน)
(เราเฝ้าดูอยู่!)
ฉันกำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ในห้องนั่งเล่น
ตอนนั้นเช้าตรู่
ฉันกำลังพยายามสร้างเพจเฟซบุ๊กเพิ่มเติม
ฉันกำลังคิดว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่แล้ว
แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันหยิบมันขึ้นมา เม็ตตาโทรมา
และสิ่งแรกที่เม็ตตาพูดคือ "เขาโดนจับแล้ว"
มีคนในเฟซบุ๊กส่งข้อความถึงฉัน เป็นเพื่อนกับเพื่อนบ้าน
พวกเขาบอกว่า "ตำรวจอยู่ที่บ้านโบว์แมน"
"มีรถตำรวจเต็มไปหมดจอดอยู่ที่ลานบ้านเขา"
ฉันก็คิด "ในที่สุด
พวกเขาจะตั้งข้อหาเดนนิส โบว์แมน ข้อหาฆาตกรรมลูกสาวฉัน"
จู่ๆ ก็มีตำรวจหกนายมาหาผม
ผลักผมกระแทกกับหน้าต่าง และบอกว่าผมถูกจับแล้ว
พวกเขาไม่บอกว่าข้อหาอะไร
ผมไม่ได้ฆ่าลูกสาวผม ไม่มีวัน
สามสิบเอ็ดปีก่อน เธอออกไปจากชีวิตเราเอง
เราไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
ผมไม่ได้ฆ่าลูกสาวผม
อรุณสวัสดิ์ คุณโบว์แมน
ผมร้อยโทสไควเรส และนี่คือนักสืบสมิท
รู้ไหมว่าทำไมเราอยู่ที่นี่
ผมไม่รู้เลยจริงๆ
- ไม่เหรอ - ไม่เลย
คุณรอผมอยู่มาตลอด
- จะบอกว่าทำไมผมถูกจับใช่ไหม - ผมจะบอกคุณแน่นอน
ผมคือคนที่คุณเหลียวมองหาตลอด
คุณรอมาตลอดชีวิตให้ผมโผล่มา
และตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว
สายตาคุณดีอยู่นะ
นี่แหละ
ดีนี่ คุณเป็นตำรวจนอร์โฟล์ก
ถูกต้อง
คุณถูกจับข้อหาฆาตกรรมในปี 1980
เรื่องที่คุณฆ่าภรรยาของ นักบินเครื่องบินรบในเวอร์จิเนีย
คุณบ้าไปแล้ว
เราถึงได้อยู่ตรงนี้
คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล