Ateşe bir parça daha odun atalım.
-Bence şöyle koysak iyidir. -Evet.
-Aman, dikkat. -İşte oldu.
Bu benim hikâyem değil.
Kayıp bir çocuğun hikâyesi.
Benim çocuğumun.
Hayatım boyunca onu aradım.
Ama başına ne geldiğini bilmiyordum.
Sırra kadem bastı.
Uzun ve zor bir yolculuk oldu.
Çünkü asıl mesele
kızımın kayboluşunun çözülememesi değil, hiç araştırılmamasıydı.
Bu beni çok öfkelendirdi.
Ama öfke motive eder.
"Bu çocuğu sağ salim bulmak zorundayım" dedim.
Dünyanın altını üstüne getirmem gerekse de.
Sadece öfke böyle bir motivasyon sağlayabilir.
Beslenmeye, uyumaya ihtiyacı yoktur.
Hatta ölümünüz bile olabilir ama kafaya bir şey koyduysanız öfke şart.
Bunun bir açıklaması olmak zorunda.
Onu bulacağım.
ATEŞE DOĞRU: KAYIP KIZIM
Üstünde "yaramaz" yazanı al.
-Tamam mı? -Evet, hazırım.
Ed'le 91 yılında eski usul, bir barda tanıştık.
Cathy'nin üstünde önlüğü vardı. New Orleans'ta hemşirelik yapıyordu.
Bardan ayrıldığında bir daha görüşeceğimizi sanmıyorduk.
Üç gün sonra yine yolumuz kesişti, sonra da bir daha ayrılmadık.
İşini bıraktı, bir nakliye kamyonu kiraladı,
eşyalarını ve köpeğini de alıp
New Orleans'tan Massachusetts'e, bu eve geldi.
Yolda bir mola verip Virginia Üniversitesi'nin şapeline gittik
ve tanışmamızın 10'uncu haftasında evlendik.
Bunun üstünden 32 yıl geçti.
Yaklaşık bir aydır evliydik.
Eskiden bir çocuğu olduğunu ve evlatlık verdiğini söyledi.
Hem kızıma hem kendime bunu yapmış olmak hep yüreğimi burktu.
Gördüğüm en güzel bebekti.
Kafasında tek tel saç yoktu. Gözleri çok güzeldi.
1974'te kızım doğduğunda henüz 16 yaşındaydım.
Kısa süre içinde anladım ki
ona tuvalet eğitimi vermem, yemek yemeyi öğretmem gerekiyordu.
Bir yetişkinin yapması gereken ama nasıl yapıldığını bilmediğim şeyler.
Zayıf bir dönemimdeydim ve annem beni köşeye sıkıştırdı.
"Kızı evlatlık vermen lazım" dedi.
"Kendin başa çıkamazsın. Ne yaptığını bilmiyorsun."
Çocuğumu hak ettiğimi nasıl kanıtlayacağımı bilemedim.
Beni ikna ettiler.
Eğer henüz bebekken evlatlık verirsem olabilecek en iyi aileye gidecekti.
Onun için başka bir şey yapamasam da bunu yapmalıydım.
Bunu hak ediyordu.
Nihayetinde sindim.
Kızımın daha iyi bir hayatı olması için
onu Norfolk, Virginia'daki evlatlık sistemine soktum.
Daha dokuz aylıktı.
Hayatım boyunca hep onu düşündüm.
Ama kapalı evlat edinmeydi.
Başına ne geldiğini bilmiyorum, benimle hiç iletişime geçmedi.
35 sene sonra, 2010 yılında, evlatlık kurumundan bir mektup geldi.
Kızımın beni aradığını yazdıklarını düşündüm.
"Nihayet o an geldi" dedim.
NORFOLK İNSANİ HİZMETLER DAİRESİ
Ama onun yerine 21 yıl önce, 1989 yılında,
henüz 14 yaşındayken kızımın kaybolduğunu öğrendim.
Bir mısır tarlasının yanında bulunan kimliği belirsiz bir ceset
kızıma ait olabilirmiş.
O an tüm dünyam başıma yıkıldı.
Evlatlık kurumunun ilettiği bilgiye göre
bu kimliği belirsiz kadın için bir dedektif kendileriyle görüşmüş
ve kimliğinin belirlenmesi için benim DNA'ma ihtiyaçları varmış.
DNA örneğimi verdim
ve bir süre beklemem gerektiğini söylediler.
Ne yapacağımı bilemedim.
Bana ulaştıklarında zaten 21 yıldır kayıptı.
Tüm gün bilgisayarın başında oturup
DNA'mın cesetle eşleyip eşleşmediğini öğrenmeyi bekleyemedim.
Polisle ve evlatlık kurumuyla iletişime geçtim.
Ama kızımın yeni ismini ve nerede kaybolduğunu söylemediler.
Evlatlık verdiğim için öğrenme hakkım yoktu.
"Bu benim kızım" diyemiyordum.
Bunu söyleme hakkım yoktu.
Ben de "Kızımın başına ne geldiğini kendim öğreneceğim" dedim.
Elimdeki tek bilgi doğum günüydü.
Ben de Eddie'ye gittim,
"Bilgisayarda doğum günü aynı olan kayıp çocukları arat" dedim.
Web sitesine girdim, daha 10 dakika bile geçmemişti ki
doğum günü kızıyla aynı olan kayıp birini buldum.
23 Haziran 1974.
Michigan Emniyet Müdürlüğü'nün kayıp insanlar listesinde
en tepede o vardı.
Ben adını Alexis Miranda Badger koymuştum.
Adını Aundria Michelle Bowman olarak değiştirdiklerini öğrendim.
Hamilton, Michigan'da yaşıyormuş.
Ona ilk baktığımda "Hiç tanıdık gelmiyor" dedim.
Ben bir bebek hatırlıyordum.
Ama gözlerine odaklandığımda…
Bana benziyordu. Benimdi, benim kızımdı.
Onu bulmak için internette araştırma yapmaya başladım.
Onu da, onu evlat edinen aileyi de hiçbir yerde bulamıyordum.
Sıfır bilgi.
O yüzden Facebook'ta "Aundria M Bowman'ı Bulun" sayfası açtım.
Çünkü liseyi birlikte okumuş çocuklar orada birbirlerini arıyorlardı.
Kolları sıvayalım bakalım.
Neden yüklenmiyor?
Bu işin başında bilgisayardan hiç anlamazdım.
"Herkese merhaba.
Aranızda Aundria'nın yakın arkadaşı olan varsa iletişime geçin.
'Aundria M Bowman'ı Bulun' sayfasından mesajla bize ulaşabilirsiniz, sağ olun."
Gerisi çorap söküğü gibi geldi.
KIZINIZI ÇOK İYİ HATIRLIYORUM.
MERHABA, BEN JOHN.
KIZINIZI TANIRDIM.
AYNI MÜZİK DERSİNDEYDİK.
OKULA AYNI SERVİSLE GİDERDİK.
HEP NEREDE OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM.
Bilgi verebilmek için derhâl Cathy'yle iletişime geçtim.
Aundria'yı Brenda ve Dennis Bowman evlat edinmişti.
Ailecek onu çok severdik.
Brenda eşimin kuzeni.
Muskegon, Michigan'da aynı okulda okuduk.
Brenda daha sessiz sakin bir tipti,
genellikle insanlardan uzak dururdu.
Brenda ve Dennis, Brenda lisedeyken tanışmışlar.
Birbirlerine âşık olmuşlar.
-Muhtemelen Brenda'nın ilk ilişkisiydi. -Evet.
Brenda liseden mezun olduğunda Dennis donanmada çalışıyordu.
Ama donanmaya katılmadan önce Brenda'ya dedim ki…
Gitmeden bir yıl önce tanışmıştık.
Ona "Eğitim kampından çıktığımda izin alıp eve döneceğim" dedim.
"O zaman benimle evlenir misin?"
İlk tanıştığımız anda aradığım kişi olduğunu biliyordum.
1971'de evlendik.
Sonra San Diego'ya tayini çıktı. Altı ay orada yaşadık.
Görev yerimi seçme hakkı verdiler.
Norfolk, Virginia'ya yerleştik.
Bir aile kurmaya çalışıyorlardı.
O aşamada doktorlar çift rahmim olduğunu söylediler.
"Hamile kalma ihtimalin çok düşük" dediler.
Evlat edinme başvurularına başladık.
Bir gelişme olması…
Kaç sene aldı, bilmiyorum.
Bir sabah sosyal hizmetlerden arayıp "Beş aylık bir bebek bulduk" dediler.
Sonraki gün "Brenda, bir hata oldu" dediler.
"Olmayacak mı?" dedim.
"Bebek meğer 10 aylıkmış" dedi. "Olsun" dedim.
Aundria'yı evlat edindik.
Çocuğum olmayacaktı ama mucizevi biçimde evlat edinmiştik.
Babasına çok düşkün bir kızdı.
Gelmiş geçmiş en tatlı çocuktu.
Evet, Aundria çok tatlı bir çocuktu.
Çocuğu olmayan bu aile için Tanrı'nın bir lütfu gibiydi.
Brenda ve Dennis bir aşamada Virginia'dan Batı Michigan'a taşındılar.
Hamilton daha küçük bir yer.
Hamilton sessiz sakin bir kasaba. Holland'a yakın bir yerde.
Hamilton'da kötü şeyler olmaz.
Benzin istasyonu, bir sürü kilise, okul ve bir marketten ibaretti.
Eski Hamilton'ı böyle özetleyebiliriz.
Kasaba küçük olunca herkes herkesi tanırdı.
Kiliseye gitmek zorundaydık.
Eğer bu norma uymuyorsanız size farklı gözle bakarlardı.
Brenda ve Denny her pazar kiliseye giderdi.
İkisi de Pazar Okulu'nda öğretmendi
ve ailelerini genişletmek istiyorlardı.
Aradan yıllar geçti, bir dönem sürekli hastaydım.
Denny bir gün eve gebelik testiyle geldi.
"Daha neler?" dedim. "13 yaşında evlatlık bir kızımız var."
Gecenin bir yarısı uyandım, "Denemekten zarar gelmez" dedim.
Sonra sonucu gördüm.
Babalar Günü o hafta sonuydu. Yatağa dönüp "Uyan bakalım babacık" dedim.
Vanessa doğduğunda Aundria mutluluktan havalara uçtu.
Ne güzel, nihayet aile olmuşlardı.
1989 yılında Aundria lisedeydi.
Lisemiz oldukça küçüktü.
Aynı kasabamız gibi herkes herkesi tanırdı.
Sporcular vardı, aşırı Hristiyan bir grup vardı,
sürekli ot içen bir grup vardı,
kimsenin yüzüne bakmadığı kişiler vardı.
Ben dışlananlar arasındaydım.
AUNDRIA'NIN ARKADAŞI
80'lerde saçlarımız ne çirkinmiş.
Akşamları saçımı yıkardım,
saç spreyini basar, saçımı kabartır, kıvırır,
bir daha sprey sıkıp sabah yine yapardım.
Saçlarımız kocamandı. Korkunç görünüyordu.
Aundria eğlenceli biriydi.
Onların eve gidip onun odasına geçer, Cyndi Lauper ve Madonna dinlerdik.
Odadayken radyonun sesini açar, dans etmeye başlardık.
"Girls Just Want to Have Fun" söylerdik.
Aundria cana yakın biriydi.
Genellikle etrafında insanlar olsun isterdi.
Espriliydi.
Okulda birlikte takılırdık.
Gülüşünü hatırlıyorum. Çok iyi hatırlıyorum.
İnsanları mutlu etmek için büyük çaba gösterirdi.
Biraz bukalemun gibiydi, konuştuğu kişiye göre tavrı değişirdi.
Sanırım bu durum bazı ilişkilerinde sorun yaratmıştı.
Konuştuğu kişiye uyum sağlamaya çalışırdı
ama başka biriyle konuşmaya başladığında ona uymak için tavrını değiştirirdi.
Her gencin yaptığı gibi uyum sağlayabilmek istiyordu.
Bence normal bir gençten farkı yoktu.
Dersleri çok iyi değildi. Birkaç kez öğretmenlere karşı gelmişti.
Normal bir gençti.
Ama 12-13 yaşına geldiğinde
sanki biri bir düğmeye bastı.
Birdenbire evden kaçmaya başladı.
Okuldakilerden uyuşturucu alıyordu.
Hırsızlık yapıyor, yalan söylüyordu.
Bir gün karıma sinirlendi, evin kapısının camını yumrukladı.
Onu danışmanlara götürüp duruyorduk. Her şeyi deniyorduk.
-Aundria'nın kaybolduğu gün… -Evet?
Sen neler hatırlıyorsun?
O sabah onu okula Denny bırakmıştı. Bir bando etkinliği vardı.
Gidip okuldan aldı.
Aundria bizimle pek konuşmuyordu.
İşe gitmem gerekiyordu. Lincolnshire'da akşam vardiyasındaydım.
Bebeği kundakladık ve yanımıza aldık.
Böylece Aundria bebeği bahane edemeden ödevine odaklanabilecekti.
Denny beni işe bıraktı.
Eve döndüğümde
ön kapıdan içeri girdim.
Kilitli değildi.
Bebeği içeri taşıyıp koltuğa yatırdım.
Üst kata çıktım.
Adını seslendim.
Yatak odamızın kilitli olan kapısı kırılıp açılmıştı.
Kısa seyahatler için iki küçük çantamız vardı
ve biri gitmişti.
Yakın zamanda gelir vergisi geri ödemesi almıştık.
Bir kısmı bankadaydı ama bir zarfta nakit de vardı.
Denny şifonyerine saklamıştı.
Onu da almış.
Bebeğin kumbarasından bulabildiği kadar bozuk para almış.
Mor ceketini de.
Hemen polisi arayıp "Çocuğum kayıp" dedim.
Polis geldi. İçeri girip ifademizi aldılar.
Kızımız gitmişti.
ALLEGAN ŞERİF DEPARTMANI
EVDE YOKTU, EŞYALARI EKSİKTİ VE 100 DOLAR ALMIŞTI
Aundria'nın kayıp olduğu bildirildikten sonraki birkaç gün
insanlar onu aramaya başladı.
Arayıp durduk.
Arabamızı tanımasın diye
başkalarından araba ödünç alıp gece Holland'a gittik.
Holland ve dolaylarında görüldüğüne dair bazı söylentiler çıkmış.
Kimileri onu bir paten parkında ya da markette gördüklerini söylüyormuş.
Bir aile dostu kasada denk geldiklerini söyledi.
Saçlarını sarıya boyamış.
Hamile olabilir gibi görünüyormuş.
Indiana'da yetişkinlere yönelik eğlence sektöründe çalıştığı söylenmiş.
Evden kaçıp bir kamyon istasyonuna gittiğini,
bir kamyoncunun aracına atlayıp başka bir yere taşındığını söylüyorlardı.
Yani evden kaçtığı resmen biliniyordu.
Ama bunun dışında bir ipucu yoktu.
Herhangi bir bilgi, araştıracak bir şey mevcut değildi.
Yani izini kaybetmişlerdi.
İşten saat 23.30 gibi çıkar, sokaklarda onu arardım.
Bir aşamada Denny "Bu kadar yeter" dedi.
"Evde bir bebeğimiz var. Aramaya son vermen lazım."
Ailecek yastaydık, kızımız kaybolmuştu.
Aundria gitti, kayboldu.
Sırra kadem bastı.
Vay canına.
Onu son gördüğümde aşağı yukarı böyle görünüyordu.
O kadar tatlı ki. Gözleri çok güzel.
Bu kızı çok özlüyorum.
Alexis'i evden kaçtıktan sonra doğurdum.
Annem fiziksel müdahalede bulunurdu.
Bir keresinde yine beni tokatladı ve uyguladığı şiddet canıma tak etti.
Ben de sırtımdaki kıyafetlerle New Orleans'a kaçtım.
14 yaşındaydım.
Yaklaşık bir yıl sonra hamile kaldım.
Alexis de evden kaçtığında 14 yaşındaymış.
Evden kaçtıysanız suçlu muamelesi görüyorsunuz.
Kimse gidip evden kaçan çocukları aramıyor.
Beni aramadılar.
Polisin 80'lerde bu işin peşine düşmediğini biliyordum.
Bu vakadan yıllar önce vazgeçmişlerdi.
Polisin 2010'da Alexis'i yeniden aramaya başlamasının sebebi
Kaliforniyalı bir internet hafiyesiydi.
Kaçtıktan 20 yıl sonra.
Carl her şeyi değiştirdi.
Kimliği belirsiz insanlar ve kayıplarla 2009'da ilgilenmeye başladım.
Çözülmemiş gizemleri araştıran "Websleuths" diye bir site vardı.
Bu amatör hafiyeler, kimliği belirsiz kadın ve erkeklerin
gizemini çözmek üzere internette bir araya geliyorlardı.
Bu işe başladığımda
kayıp insanları listeleyen hiçbir sitede
iyi bir arama motoru olmadığını fark ettim.
Ben de kayıp insanların bir tablosunu oluşturmaya karar verdim.
Bitirdiğimde yaklaşık 19.000 isim vardı.
Ben muhasebeciyim, tablo çıkarma işi benden sorulur.
Nihayetinde çeşitli eyaletlerden
birkaç kayıp vakasının gizemini çözebildim.
Carl başta beni tedirgin etti.
Kimin hobisi bu olabilir ki?
"Bu ceset kimin, şu ceset kimin? Onun olabilir mi?"
Sonuçta yaptığı şey amatör hafiyelik.
Ama Carl her şeyi harekete geçiren bir katalizör gibiydi.
İşte burada.
Racine'deki kimliği belirsiz kadının otopsi fotoğrafı işte bu.
KİMLİĞİ BELİRSİZ KADIN DOĞUM GÜNÜ - BİLİNMİYOR
Racine, Wisconsin'de 1999'da yaşanmış bu vakayı gördüm.
Dedektiflerin asla unutamayacağı acımasız bir cinayet.
Polis hırpalanmış bir kadın cesedi buldu.
Racine'deki bir mısır tarlasının yanındaki yolda…
Kadının tecavüze uğradığına dair bulgular var.
Bu kadın kim ve onu kim öldürdü?
Elimdeki tabloya baktım.
Bakalım, cinsiyeti kadın.
Wisconsin, Michigan ya da Illinois'den olabilir.
Muhtemelen 70'lerin başında doğmuş.
Bu filtreleri kullanarak 13 kayıp vakasına ulaştım.
Gördüğünüz gibi ikincisi Aundria Michelle Bowman.
Aundria Bowman 1989'da Hamilton, Michigan'da kaybolmuştu.
Kimliği belirsiz kadının cesedi 1999'da Racine, Wisconsin'de bulunmuştu.
Aundria kaybolduğunda 14 yaşındaydı.
Racine'deki kadınsa 20'lerinin ortasındaydı.
Yaşları tutuyordu.
Yüzünün bir rekonstrüksiyonunu hazırladım.
Aundria Bowman ve Racine'deki kadının yüz hatlarında ciddi benzerlikler vardı.
Öncelikle burunları çok benziyor.
Aundria'nın uca doğru genişleyen uzun bir burnu var.
Haritaya baktığımızda Holland, Michigan
Racine'e göre Michigan Gölü'nün hemen karşısında.
Racine Şerif Departmanı'nı aradım.
Bu vaka üstüne çalışan bir dedektife bağladılar.
"Holland, Michigan'lı bir kız var
ve şu kimliği belirsiz kadın olma ihtimali yüksek" dedim.
Ona ne olduğunu öğrenmek için yanıp tutuşsam da
Alexis'in öldüresiye dövülüp bir hendeğe atılması ihtimali korkunçtu.
Ama nihayet üç yılın ardından
DNA'larımızı karşılaştırıp sonuçlarını gönderdiler.
Pekâlâ.
"Not düşeriz ki…"
Tanrım…
O değildi.
Ceset kızımın değildi. Alexis değildi.
Tuhaf bir biçimde içim rahatladı.
Korkunç bir haber almayı bekliyorsanız o haber gelmeyince rahatlamak kaçınılmaz.
Ama aynı zamanda başladığım yere dönmüştüm.
"Aramaya devam etmek zorundayım. Onu mutlaka bulacağım" dedim.
Haklı olarak beni reddedecekti. Ama en azından yaşadığını bilecektim.
Hele ki Dedektif Haverdink arayıp
"Bu işin peşindeyiz, bırakmayacağız" dediğinde
umutlandım.
ALLEGAN ŞERİF DEPARTMANI
Aslında Aundria'yla aynı okulda okuduk.
Ben bir üst sınıftaydım.
Okulda kaybolduğuna ya da kaçtığına dair hiçbir söylenti duymamıştım.
Bu işi çözmek istediğini hissettim.
80'lerde ve 90'larda bu işi savsaklayanlardan değildi.
Aundria Bowman vakası 20 yıldır çözülememiş bir dosyaydı.
Açıklığa kavuşturmak istedik ve bu amaç doğrultusunda bir ekip kurduk.
Bu dosyaya daha önce bakılmamış bir açıdan bakmak istedik.
Bunların hepsi.
O yüzden Bowman'larla iletişime geçtik.
Dosyayı yeniden açtığımızı, yeni ipuçları aradığımızı söyledik.
-Günaydın, ben Todd. -Günaydın.
-Dennis. -Dennis mi? Memnun oldum.
Wayland'daki polis karakolundanız.
Bunun eski bir dosya olduğunu biliyoruz
ama bir sonuca ulaştırmak için bizi görevlendirdiler.
-Sonuç mu? -Evet.
Asla sonuçlanmıyor ki.
-O zaman işe koyulalım. -Evet.
-Kızımı bulalım. -Evet, bizim amacımız da o.
Biyolojik annesi Cathy'ye de ulaştık.
O da kızını bulma konusunda oldukça kararlıydı.
Carl Koppelman'la konuştuğunu biliyordum.
Facebook'ta bir sayfa açmıştı.
Aundria'nın ve benim okul arkadaşlarımız oradan Cathy'ye ulaşmıştı.
Ellerinde ne bilgi olduğunu görmek için Cathy ve Carl Koppelman'la konuştum.
Bu dosyada bize yardımcı olabilecek bir bilgileri var mı diye.
"Şükürler olsun" dedim. Bunu tek başıma yapmam gerekmeyecekti.
Alexis'i aramaya devam edersem
ve "Aundria M Bowman'ı Bulun" sayfasına tüm enerjimi akıtırsam
er geç bir şeyler çıkacaktı.
Derken Metta'yla tanıştım.
Cathy Terkanian'a 11 Mayıs 2013'te ulaştım.
"Eylül 1989'da Holland'ın güneyindeki Windmill benzin istasyonundan
kaçırıldığımı söylemek istedim" dedim.
"Bu iki hikâyenin bağlantılı olabileceğini düşünüyorum."
Okuldan sonra arkadaşıma gitmek için annemden izin istemiştim.
Sık sık yaptığım bir şeydi. Birbirimizin evine yürürdük.
Mahalleyi güvenli biliyorduk.
Ama annem hayır dedi.
Yalvarıp yakardım. "Tamam, vardığında ara" dedi.
Sonra da… Malum.
Altı yaşındaydım.
Windmill benzin istasyonu buradaydı. Beni burada kaçırdı.
Şu yolda yürüyordum,
beni görüp geldi, şu kaldırıma park etti.
"Annen seni köpek yavrusu sevmeye götürmemi istedi" dedi.
"Ahıra gidip köpek seveceğiz."
Yakınımdaydı, kolumdan tutup beni kırmızı pikabına bindirdi.
Bir süre gittikten sonra "Ahır burası mı?" diye sordum
çünkü köpekler için heyecanlıydım.
"Hayır, az kaldı" dedi ve yola devam ettik.
Polis olan bir kavşağa geldik, bana eğilmemi söyledi.
Sonra saçımı kulağımın arkasına sokuşturup yanağımı okşamaya başladı.
Başlarda iyi birine benziyordu. İyi bir adam sanmıştım.
Annemi tanıyordu.
Sonra tavrı birden değişti.
Arabayı kenara çekti.
İnip pikabın arkasından bir ip aldı.
Gelip beni boynumdan tuttu, çeke çeke ormana sürükledi.
Bağırmaya başladım.
Kıyafetlerimi çıkardı,
sesim çıkmasın diye kazağımla ağzımı tıkadı.
Hâlâ gözümün önünde.
Tepemde duruyordu, fermuarını indirdi.
Sonra birden bir köpek havlamaya başladı.
Yakınlarda bir yerde gibilerdi.
Yakında kamp alanı vardı,
muhtemelen kampçıların köpeklerini gezdirdiğini düşündü.
Kalkıp kaçtı ve beni orada bıraktı.
OTTOWA ŞERİF DEPARTMANI
Bana cinsel saldırıda bulundu.
ÇOCUK KAÇIRMA, CİNSEL SALDIRI
Sonra kendimi çözdüm. Çıplak hâlde yola koştum.
Biri acili aradı.
O gece bir robot resim uzmanına verebildiğim kadar detay verdim.
Ama onu yakalayamadılar.
Altı yaşından beri onu arıyorum.
Aynısı başka kızların da başına gelmesin istedim.
İnternet çıktığı zaman bir anda her şey değişti.
Michigan'daki kayıp vakalarını araştırmaya başladım.
Özellikle Holland ve Hamilton civarlarına baktım.
Sonra kendimi iyice kaptırıp
bir bağlantı bulmak için bu karmaşık olayın derinlerine daldım.
AUNDRIA M BOWMAN'I BULUN
Facebook sayfasına 2013'te ulaştım.
Aundria Bowman'ın benimle aynı yıl, aynı yerde kaybolmuş olması
bana oldukça tuhaf gelmişti.
Eğer Aundria da kaçırıldıysa ikimizin başına gelenler benzerdi
ve onu kaçıran kişi beni kaçıranla aynı olabilirdi.
Dosyasını daha ayrıntılı incelemeye başladım.
Derken Aundria'nın babası Dennis Bowman'ın fotoğrafını gördüm.
İnanamadım.
Aynı beni kaçıran adama benziyordu.
Yıkılmıştım ve dehşete düşmüştüm.
Söz konusu adam kızımın manevi babasıydı.
Öyle inanılmazdı ki…
Metta ve Carl'la çok araştırma yaptık.
Benzin istasyonundan kaçırılmıştım.
Adam pis kokuyordu. Boya kokusu gibiydi, tamirci olabilirdi.
Dennis Bowman Macatawa Limanı'nda çalışıyordu.
Marangozdu, limandaki yatlarda çalışıyordu.
Yani iş yeri yolun hemen aşağısındaydı.
Saat 15.00'i biraz geçiyordu. İşten yeni çıkmış olabilirdi.
İzlediği güzergâh evinin oradan geçiyordu.
Beni götürdüğü kamp alanına çok yakındı.
Gittiği kilise kaçırıldığım yolun üstündeydi.
Beni kaçırdığı araç rengi solmuş, paslı, kırmızı bir pikaptı.
Kırmızı bir pikabı olup olmadığını öğrenmeye çalışıyorduk.
Bowman ailesinden bir akrabasına sorduk.
"Evet, öyle bir aracı vardı" dedi. Hatta aracın fotoğrafını bile paylaştı.
Kaçırıldığım araca çok benziyor.
Tıpkı Metta'nın tarif ettiği gibiydi.
Bu kadar tesadüf fazlaydı.
Sonra sesini duydum.
Hemen polisi arayıp "Çocuğum kayıp" dedim.
İçim ürperdi. O sesi unutmak imkânsız.
Çocuğumun kaybolmasında Dennis Bowman'ın parmağı olabilir miydi?
Bunu söylemenin iyi bir yolu yok.
Dennis farklı biriydi. Kimi zaman beni tedirgin ederdi.
Etrafımda istediğim bir tip değildi.
Aundria ailesinin onu sevmediğini söylerdi.
O evde korkunç şeyler olmuş gibi geliyor.
Aundria gitti, kayboldu.
Evet, kesinlikle aynı adam.
Kızım kimlere evlatlık verilmişti?
Tüm bu olay alevler içinde bir ev görmek gibiydi.
Yardıma ihtiyacı olanları görmezden gelip, yürüyüp gidebilirdim
ya da o alevlerin içine yürüyüp beni yakmasına izin verebilirdim.
Yangını gördüm ve içine daldım.
Sonunu görene kadar da çıkmayacağım.
Michigan'a gitmek zorundaydım.
Alexis, Michigan'da kaybolmuştu, orayı araştırmalıydım.
Michigan'a ilk gidişimiz 2013'teydi.
Bu Holland'a beşinci gelişimiz.
Ama bunu çözene kadar direksiyonun başına geçip
buraya gelmekle ilgili hiçbir sıkıntımız yok.
İyi ki Eddie varmış.
Kızımla hiç tanışmadı.
Ama açıkçası Eddie'yi tanımamış olsam Alexis'i aramaya buraya gelmezdim
çünkü böyle koşulsuz bir sevgiyi hiç tecrübe etmemiş olurdum.
Seviliyorum.
-Selam, seni görmek güzel Cathy. -Carl Koppelman!
-Seni görmek çok güzel. Seni de öyle Ed. -Evet.
-Selam Carl.
Son 10 yılda Carl'la defalarca Michigan'a gittik.
İnanması zor. Ama doğru insanlar sayesinde oldu.
Hafiyem ve dayanağım.
-Destekçisi, evet. -Dayanağım.
Araştırmanın çoğunu Facebook üzerinden yaptım.
Ama tüm detayları öğrenebilmek için insanlarla konuşmak gerekiyor.
Eddie ve Carl'la birlikte
bizimle buluşmayı kabul eden, yüz yüze tanışmadığım insanlarla buluştuk.
Sue! Selam, nasılsın?
Selam.
-Çok memnun oldum. -Nihayet.
-Ben de çok memnun oldum. -Evet.
-Gözlerine bakınca kızını görüyorum. -Teşekkür ederim.
Sen de koşa koşa yardımımıza geldin.
-Çünkü onu seviyoruz. -Bak işte.
Onu sizin eve getirdikleri zamanları biraz anlatır mısın?
Evet, Aundria şöminenin başına otururdu.
Şu pozisyonda.
Brenda gelip "Kızın ne yaptığını duydun mu?" derdi.
"Ne yaptığını söyleyeyim mi?"
Ben de "Bu çocuk güya senin evladın" derdim.
Zavallı Aundria kollarını kavuşturur, nereye bakacağını şaşırırdı…
-Dennis de orada mı olurdu? -Evet.
Küçük düşmüş, içine kapanmış gibi görünüyordu.
Gördüğü muamele yüzünden şen şakrak bir çocuk değildi.
Açıkçası bunu duymak beni alt üst etti. Dinlemek istemedim.
Ama bunları öğrenmek için buradayım, o yüzden öğreneceğim.
Merhaba.
Burası Michelle Timmer'ın evi mi?
-Selam Michelle, ben Cathy. -Selam.
-Selam canım.
-Jennifer. -Selam, nasılsın?
Çok iyiyim, sağ ol.
-Kim sen misin? Selam. -Benim.
-Nasılsın? -İyiyim.
Alexis'in arkadaşlarını görmek çok güzel.
-Ben Alexis diyorum. -Sorun değil, anlıyorum.
Size yeniden bunları yaşattığım için özür dilerim.
Hayır, hiç sorun değil.
Aundria dokuzuncu sınıftaydı, ben onuncu sınıftaydım.
Servise binip onların eve gitmiştik. İçeri girmek üzereydik.
Ama dönüp bana baktı ve "İçeri gelme, burada bekle" dedi.
İçeri girmesiyle babasının başında bitmesi bir oldu.
Bir konuda bağırıp çağırıyordu.
Aundria kaçmaya başladı, babası hemen arkasındaydı.
Ayağından yakaladı, Aundria düştü.
İçeri baktım ama görüş alanımdan çıkmıştı.
Yukarıdan bağırış çağırışlar geliyordu.
Pazartesi okulda görüştüğümüzde neler olduğunu sordum.
Babasının üst kata peşinden geldiğini,
eve geç döndüğü için onu dövdüğünü söyledi.
Oysa geç filan kalmamıştı.
Beni evlerine davet etmişti, birlikte takılıyorduk.
Yemek vakti geldiğinde anne babası hamburger yiyorlardı.
Aundria'ya ve bana bayat birer sandviç vermişlerdi.
İki dilim ekmeğin arasına ketçap, hardal ve turşu koymuşlardı.
Bir tek onu yediriyorlarmış.
-Bunu Aundria mı söyledi? -Evet, o söyledi.
Dennis masanın öteki ucundan önüme kadar geldi,
öyle bir vurdu ki kız az daha düşecekti.
Tabii Aundria ağlamaya başladı.
Brenda öylece oturdu, bir şey yapmadı. Bebeği beslemeye devam etti.
Görmezden geldi, bu olay hiç olmamış gibi davrandı.
Aundria'nın canına tak etmişti, otobüse atlayıp bizim eve geldik.
Annemler yoktu, benim odama çıktık.
Bir süre odamda kalıp manevi ailesinden saklandı.
Dört gün kadar kaldı.
Ailecek yemeğimizi bitirdiğimizde kalanları ona götürürdüm.
Sonra anlatmaya başladı.
Manevi babası gece odasına girip
yapmak istemediği cinsel şeyler yaptırıyormuş.
13 yaşında böyle bir şey duymak zor.
"Birilerine söylemen lazım" dışında ne diyeceğimi bilemedim.
Ertesi gün okula gittik.
Aundria'yla servisten inip müdürün odasına gittik.
Oturup başına gelenleri anlattık.
Bunu yaptığı için onunla gurur duyuyorum.
Çok güçlüymüş.
Bana çekmiş. Bir aşamada onun da canına tak etmiş.
Aundria'yla birlikte evde yaşadığımız sorunları anlattık.
Ama bu durumlarda Allegan ilçe yetkilileri okula gelirdi,
ailelerimizi arayıp onları da okula çağırırlardı.
Aileler de aynı odadayken "Ne olduğunu anlatın" derlerdi.
O durumda ne diyeceksiniz ki?
Aileniz tam karşınızda oturuyor.
Ailelerimize bakıp "Yok bir şey" derdik.
Sonra da bizi onlarla eve gönderirlerdi.
Aynısını ben de yaşadım.
Bir gün bir tartışma yaşandı.
Dönüp "Babam beni taciz etti" dedi.
"Yalan söylüyorsun" dedim.
Onu bir danışmana götürdük.
Üçümüz birlikte gidip papazla konuştuk.
Önce Aundria'yı alıp onunla tek görüştü.
Sonra Denny ve beni çağırdı.
"Söylemek istediğin bir şey var mı?" dedi.
Aundria "Evet, yalan söyledim" dedi.
Hepimizin önünde papaz ona dönüp
"Böyle bir suçlamanın babana ne yapabileceğinin farkında mısın?" dedi.
Kimsenin ona dokunmadığını itiraf etti.
İstediğini alabilmek için yalan söylemişti.
Tabii, kiliseyi işin içine katın.
"Madem terapiye ihtiyacın var, kiliseye gidelim."
Tabii, hiç şaşmaz.
Sesini duyurmak için yalvarıp yakarmış.
Ama herkes görmezden gelmiş.
Çocuklar yetişkinlerden daha çok uğraşmış.
Onun için yalan söylemiş, ona yemek bulmuşlar.
Onu önemsemişler.
Adalet sistemi hiçbir şey yapmamış, onu yeniden o durumun içine koymuşlar.
Brenda'nın kızıyla ilgili konularda verdiği tepkiler
bize ne gösteriyor?
Hele ki konu Denny'nin ona ettiği muamele olunca.
Şöminenin başında oturduğu o zamana dönüp baktığımda
aslında neler olduğunu şimdi anlıyorum.
Ona kulak verecek, onu dinleyecek herkese aslında ne olup bittiğini söylüyordu.
Ama bize hiçbir şey söylemedi.
Muhtemelen "Niye söyleyeyim ki? Onlar da inanmayacak" diye düşündü.
Bu beni çok üzüyor.
Onu o ortamdan kurtulması için kaçmaya ikna etmeye çalıştık
ama bebeği bırakmak istemedi.
"Vanessa'ya göz kulak olmam lazım" dedi.
O zamanlar klasör kullanmak modaydı.
Aundria klasöründe bebeğin fotoğraflarını saklardı.
Bebekle o ilgilenirdi.
Bezini değiştirir, biberon verirdi. Kardeşini çok seviyordu.
Kardeşini orada bırakma fikri onu paniğe sürüklüyordu.
Bize dedi ki…
Pardon, çok canım yanıyor.
-Biliyorum, kusura bakma. -Neyse, dedi ki…
Vanessa biraz büyüdüğünde kaçıp gerçek annesini arayacaktı.
Bence evden kaçtı
ve manevi ailesinden uzakta bir yerde yaşıyor.
Muhtemelen kurtulduktan sonra mutlu mesut yaşamaya devam etti.
Kaçmayı ne kadar istediğini biliyorum, o yüzden buna gerçekten inanıyorum.
Brenda bizi arayıp Aundria'nın evden kaçtığını söyledi.
Bana anlattıkları hikâyede para çaldığına dair bir şey yoktu.
-Yok muydu? -Hayır.
"Yanına bir şey almış mı?" diye sordum. "Kıyafetlerini, çantasını?"
"Hayır, ne çantasını ne makyaj malzemelerini almış."
Craig'e "Bu çok tuhaf değil mi?" dedim.
Brenda'yla telefonda konuşurken
"Denny bu konuda neler hissediyor?" diye sordum.
-Peki. -"Bu konuda konuşamıyoruz" dedi.
"Ne zaman bahsini açsam kavga çıkıyor."
Hâli, tavrı beni o kadar rahatsız etti ki onu ihbar bile ettim.
"Aundria Bowman'ın kaybolması vakasıyla ilgili arıyorum" dedim.
"Bence Dennis Bowman'ı yakından incelemeniz lazım."
"Evden kaçmasıyla ilgili akla mantığa uymayan şeyler var
ve cevap istiyorum."
Güya en iyi aileye gidecekti. Bana öyle demişlerdi.
Ama bu aileye gitmiş.
Bu beni delirtiyor.
Tüm o çalkantılar geri geliyor.
Alexis'i evlatlık verdikten sonra yıllarca intiharla boğuştum.
Onu evlatlık verdiğim için. O yüzden başka çocuk yapmadım.
O kadar cesur değildim.
Tüm samimiyetimle söylüyorum, onu vermeye mecbur kalmamış olsam,
bana destek verecek biri olsa şu an yanımda olurdu.
Bu yüzden kendimden nefret ediyorum. Hay sikeyim. Pardon.
Annemin laflarına kandım. "Güzel bir hayatı olacak" demişti.
Kusura bakmayın.
Hayallerinizin bu şekilde paramparça olması zor.
Ama bununla yaşamak zorundayım
ve bu içimi paramparça ediyor.
Alexis'in başına bir şey geldiyse kendimi asla affedemem.
Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası'nı Carl'dan öğrendim.
Bu yasaya göre
bir form doldurup tonla para öderseniz
istediğiniz tüm kayıtları size gönderiyorlar.
Dennis Bowman'ın kayıtlarını istedim.
Bowman'ın geçmişini öğrendiğimde gördüklerime inanamadım.
ŞERİF DEPARTMANI GRAND HAVEN, MICHIGAN
Kayıtlarında iki sabıkası vardı.
Biri bir meslektaşını takip edip evine zorla girdiği için tutuklanışıydı.
Yakalandığı zaman evini aramışlar
ve bir spor çantasının içinde kadının iç çamaşırlarını,
kimliğini gizlemek için bir maske ve namlusu kesilmiş bir tüfek bulmuşlar.
Bunun sonucunda sadece bir yıl yatıp çıkmış.
1980'de karıştığı ikinci ve daha şiddetli bir vaka vardı.
23 Mayıs 1980'de 31 yaşındaymış.
Bowman birine saldırmış. Kurbanı genç bir kızmış.
Holland, Michigan'da Kirk Park, Lakeshore Yolu'ndalarmış.
Avukat sorgu esnasında "İlk ne oldu?" diye sormuş.
Kız "Kenara çekip bisikletimden inmemi ve ormana yürümemi söyledi" demiş.
"Sonra silahını gördüm. Yine bağırdı ve silahı arkama ateşledi.
'Lanet olsun, in o bisikletten ve ormana doğru yürü' dedi.
Bu kez ayağımın dibine nişan aldı ve toprak etrafa uçuştu.
Beni silahla delik deşik edeceğini söyledi
ve silahını bana doğrulttu.
Etrafıma baktığımda güneye giden bir pikap gördüm.
El kol sallayıp şoförü durmaya ikna etmeye çalıştım.
Bisikletimi pikabın arkasına attım.
Şoför kapıyı açıp beni araca aldı."
Bowman yakalandığında polise
"Bırakın da gideyim. Kızımı okuldan almam lazım" demiş.
Ön duruşmaya mı çıkmış?
Evet, başta cinayete teşebbüsle suçlanmış.
Cinsel saldırı amacıyla kasten saldırmaktan hüküm giymiş.
Hâkimin görüşü şu şekildeymiş.
"Mahkeme sanığın hapsedilmediği sürece
kadınlara tehlike arz ettiğine hükmetmiştir."
2 Şubat 1981'de bu saldırı için beş ila on yıl ceza almış.
O aşamada Aundria altı yaşındaymış.
Onu transfer ettiklerinde Kinross'a taşındım.
Bu durum Aundria'nın içine dert olmuştu.
"Herkes bir mahkûmun kızı olduğumu biliyor" diyordu.
"Bu durumdaki bir sen değilsin" dedim.
Keşke onu hapishaneye ziyarete hiç götürmeseydim.
Çocuğu hapishaneye götürdüğünü ilk öğrendiğimde…
Ne diyeyim? Gerçekten içim parçalandı.
31 Ocak 1986'da hapishaneden salıverilmiş.
Aundria o aşamada 11 yaşındaymış.
Küçük bir kızı olmasına rağmen Brenda'nın kocasını terk etmemesi
hepimizi afallatmıştı.
Kızım, genç bir kızı öldürmeye teşebbüs edip
şartlı tahliyeyle çıkmış bir adamla yaşamış.
Kızımın onu koruyacak kimsesi yokmuş.
İyi bir aileye filan evlatlık verilmemiş.
Adamın geçmişine bir baksanıza.
O aşamada Dennis'in Alexis'e bir şey yaptığından emindim.
Bence onu öldürmüştü.
Alexis insanlara Dennis'in onu taciz ettiğini söylemiş,
Brenda öğrenip umursamamış.
Ölmesi gerekiyordu.
Dennis'in yaptığını ispatlamalıydım.
Herkesi harekete geçirmek için delilik etmem gerekiyorsa edecektim.
Bulabildiğim her kapıyı zorlayacaktım.
Son 10 yıldır Carl'la birlikte
Michigan'da Kaybolanlar konferansına gitmeye başladık.
Her yıl bir yakınları kayıp olan aileler bir araya geliyor
ve neler yaşadıklarını paylaşıyorlar.
Korkunç hikâyeler var.
Merhaba, ben Mary Berlin. Kız kardeşim kayıp.
Richard Hitchcock adlı bir yakınım 1990 yılından beri kayıp.
Buraya gelen, burada bulunan herkese minnettarım.
İnsanlar birbirine destek oluyor. Yılda bir buluşup arayı kapatıyorsunuz.
32 yıl bir yakınınızı arayıp bulunmasını beklemek
gerçekten korkunç bir durum.
Bazen nerede olduğunu merak edeceğime öldüğünü bilsem daha iyi diyorum.
Michigan'a Carl'la ikinci gidişimiz 2013'teydi.
Biraz geç kalmıştık. İnsanlar oturmuştu.
Oturur oturmaz Carl beni dürttü.
"Brenda burada" dedi ve zaman durdu.
Yanımda bir defter getirmiştim.
Çünkü Cathy'nin orada olacağını düşünüyordum
ve tanışmak istiyordum.
Fotoğraf paylaşacaktım.
"Bugün burada iki annesi var" dedim. "Geldiğin için teşekkürler Cathy."
Tek söylediğim buydu.
Hemen ayaklandım. "Kocanın ne mal olduğunu anlatsana" dedim.
Birden herkes irkildi ve bir kargaşa yaşandı.
O gün tüm sabah elimde bir bardak kahve vardı.
O kahve o an elimde olsaydı suratına fırlatırdım.
Sanki tokat atacakmış gibi elini Brenda'nın önünde savurdu.
Jerry Springer moduna büründüm.
Bana o kadar kötü davrandı ki.
Çığlık çığlığa bağırarak
sırf bir kez hapse girdi diye kocamın bir canavar olduğunu söyledi.
Kızımı öldürdüğünü söyledi, ben de durup izledim.
Biz öyle insanlar değiliz.
Öyle gergindim ki konuşamadım. Bağırdım ama konuşamadım.
Sonra sözü Carl aldı.
Ayağa kalkıp kendimi tanıttım.
Cathy arkama geçip "Aundria Bowman'ı Bulun" pankartı açtı.
Arkamda elinde pankartla duruyordu.
Sonra Carl "Anlattıkları hikâye başka, olası hikâye başka" dedi.
İnsanlar Brenda'ya öyle bir baktı ki
sanki "Olası hikâye nedir Brenda?" diyorlardı.
Cathy bağırıp çağırmaya, abuk sabuk konuşmaya başladı.
"Carl, bugün onunla konuşmak istiyordum ama böyle davranacaksa olmaz" dedim.
Brenda'nın canı çok sıkıldı, "İyi ki kocam burada değil" dedi.
"Ne dememi bekliyorsun ki?" dedim. "Adamın sabıkası belli."
"18 yaşında bir kıza tecavüze kalkıp beş yıl hapis yattığını biliyoruz.
Ne düşünmemizi bekliyorsun?"
Buna verdiği cevap "Yaptığı şeyi unutmadım" oldu.
"Ama onu affettim. Ben evlilik yeminimi ciddiye alıyorum."
O aşamadan sonra kendimi tutamadım, kapıyı çarpıp çıktım.
Gidip bir mum aldım.
Yaktım.
"Hangimiz daha iyi anneyiz?" diye düşündüm.
"Kızının anısına kürsüye bile çıkmıyor."
Onunla aynı ortamda kalamadım.
Arabaya binip avazım çıktığı kadar bağırdım.
Carl bana iyi dayandı.
Ben ateşsem o buz gibi.
Aklınıza anca böyle mukayyet olursunuz.
Aklınızı kaçırmanıza müsaade etmeyen, yanınızda duran insanlar sayesinde.
Kayıp birini aradığınız bir hayat sürüyorsanız
gündeminiz tıka basa dolu oluyor.
Yavaş olabilirim ama kararlıyım.
Tanıdığı insanlarla, orada yaşayanlarla konuştum.
Asi olduğunu söyleyenler oldu.
Evet, ben de Alexis'i asi biri olarak görüyordum.
"Başkaları gibi olmak istemiyorum, sadece kendim olmak istiyorum."
-Desene, bana çekmiş. -Öyle mi?
Carl'la 10 yıl boyunca ulaşabildiğimiz herkese ulaştık.
Dennis peşinde olduğumuzu, çemberin daraldığını biliyordu.
Bence Cathy soruşturmanın gidişatını tamamen değiştirdi.
İlk kayıp posterini sen bu işe başladığında gördüm.
Unutulacak bir yüzü yoktu.
Yüz hatların ve gözlerin Aundria'nınkilere çok benziyor.
Sana çok benziyor.
-Teşekkürler. -Evet.
Alexis'i tanıyan insanlarla konuşmak onu daha da gerçek kılıyor.
Bir posterdeki fotoğrafa nazaran çok daha gerçek.
Çok güzelsin. Gel bakayım buraya.
Metta'ya anında kanım kaynadı.
Altı yaşındayken onu kaçırdığını biliyorum.
Metta beni iyice cesaretlendirdi.
Zaten öfkeli ve kararlıydım ama Metta'yla tanışınca ikiye katlandı.
Aramızda derin bir bağ oluştu.
Aramıza manevi bir bağ oluştu.
Ona hep "manevi annem" diyorum.
Onu çok seviyorum ve onsuz bu noktaya asla gelemezdik.
İşte, şimdi…
-Önce Hamilton Lisesi'ne mi? -Hayır, Bowman'ların evine.
Tamam.
Carl'la bir arabaya atlar, Bowman'ın yaşadığı her yere giderdik.
Kızımın katilinin Dennis Bowman olduğunu kanıtlayabilecek herhangi bir şey arardık.
Sağ tarafa bakarsan evleri eskiden oradaymış.
-Evet. -Tam şurada.
Alexis bu evde yaşıyormuş ama ev sonradan yıkılmış.
Dennis ve Brenda neredeyse Alexis kaybolur kaybolmaz
şimdi oturdukları eve taşınmışlar.
İlk eve oldukça yakın.
Oradan taşınmaları bana çok tuhaf gelmişti.
"Ya Aundria dönerse? Nereye gidecek?" diyorduk.
-İşte burası. -Bu ev.
Bowman'lar burada yaşıyor.
Evde biri var.
Yolun karşısına çek Carl.
-Sen dronu gönder, ben gözcülük yaparım. -Tamamdır.
Biri ne olup bittiğini merak ederse
Carl dizinin üstüne çöküp "Benimle evlenir misin?" diyecek.
Uçuralım şu dronu.
Evet.
Hadi ufaklık, işte böyle. Tamam.
Tüm bilgiler Dennis'i işaret ediyordu.
İliklerimde hissedebiliyordum.
Dennis Bowman'ın arka bahçesine kafayı takmıştım.
Şimdi oldu.
-Şu noktaya doğru alçal. -Tamam.
Resmen günümü şenlendirdin.
Burası Dennis Bowman'ın arka bahçesi.
Google Earth'ten haberim vardı, Bowman'ların evine baktım.
Evin arka tarafında öyle bir şey vardı ki "Bu nedir?" diye düşünmeye başladım.
2011'de ilk gördüğümde oval bir şey vardı.
Sonra yok oldu.
Sadece toprak kalmıştı.
Sanki şuraya çimento dökülmüş.
Ama şuna baksana Carl, burada bir şey var.
Nedir bu?
Neden değişip duruyor?
Bunun anlamı ne?
Bir şey saklıyor olmalı. Peki ne saklıyor?
Kızımı. Kızım arka bahçesinde.
Cesedi oraya gömdüğünü sanmam.
Çünkü Aundria kaybolduğunda başka bir adreste yaşıyorlarmış.
O zamanlar yaşadıkları evin yakınında ormanlık bir alan olduğunu düşünürsek
en olası ihtimalle
eğer kızı o öldürdüyse cesedini ormanlık alana götürmüş olması.
Ama Cathy arka bahçede olduğu konusunda ısrarcı.
Ama kızı eski evde öldürüp
beş altı ay sonra o bahçeye taşıması aklıma yatmıyor.
Ama Cathy emin.
Kızım orada.
Şöyle gidersek…
İşte, evin muhtemelen beş altı metre arkasında.
Bunun aptalca bir teori olduğunu, saçmaladığını söylemedim.
Ona ayak uydurdum.
O adamın kızıma sahip olduğunu düşündüğüne emindim.
Onu öldürmeyi, gömmeyi kendine hak görüyordu
ve onu yakınında tutmak istedi.
Zorlama ve ihtimal dışı gibi gelebilir ama duruma uyuyor.
Yanıldığımı kanıtla Dennis. Hadi, kanıtla da görelim.
Ne yaptığını biliyorum Dennis Bowman. Neden yaptığını da biliyorum.
Polisi arayıp "Arama emri çıkarın, ceset arka bahçesinde" dedim.
Sırf annesinin içine doğdu diye milletin bahçesini kazamayız.
Ama Dennis Bowman şüpheli listemizin başındaydı.
Bir şey yaptığına tanıklık eden kimse yoktu.
Kızın yaşayıp yaşamadığını bilmiyorduk.
Bowman'la iletişime geçtiğimizde biraz mesafeli yaklaştı.
Bununla alakası olduğunu kabul etmedi.
Aundria'nın kayboluşuyla bizim bir ilgimiz yok.
Kutsal kitap üzerine yemin ederim.
Çok uzun süredir Aundria'dan hiçbir haber almadık.
Benim varsayımım öldüğü yönünde.
Uzun süredir böyle düşünüyorum ama kanıtlayamıyoruz.
Kanıtlayamıyoruz.
Çok çaresiz hissetmiş olmalılar.
Ben kesinlikle öyle hissettim.
Ama ben "O şerefsizi yakalayacağım" dedim.
Bir reklam panosu kiraladım.
Yüzlerine vurmak için birebir, değil mi?
ÇÖZÜLEMEMİŞ KAYIP VAKASI $11.000 ÖDÜL
Dennis'in evinin olduğu ana cadde üzerindeydi.
Ona sataşıyordum.
"Bildiğimi biliyorsun Dennis. Biliyorsun. Artık herkes öğrenecek."
Cevap alabilmek için bu çarkı döndürmesi büyük başarı.
Bu kadar uğraşıp çaba göstermesi harika bir şey.
Facebook'ta da peşindeydim.
"Kötü karman ensende soluyor Dennis Bowman.
Adını asla unutmayacak."
-Bunları yazmak seni korkutmuyor mu? -Hayır, asla. Asla.
Bence Dennis Bowman'da
kendisiyle aşık atabilecek birinin peşine düşme cesareti yok.
-DURMAYACAĞIZ -CEHENNEME GİT
KATİL BOWMAN
CESEDİ ARKA BAHÇENDE
UNUTACAĞIMI SANMA
Bundan önce sizi suçlayan başka kimse oldu mu?
Hayır.
Hepsi yalan. Herkese aynı martavalı okuyordu.
Hâlâ da okuyor.
KAYIP AUNDRIA BOWMAN
O posterleri asmasının tek sebebi bizi taciz etmek.
-Posterleri indirdiniz mi? -Hayır, bulunmasını istiyorum.
Cathy neredeyse her gün onlara mektup yazıyordu.
Günde birkaç kez telefonla arıyordu.
Bir aşamada aradım ve tabii ki telesekreter çıktı.
Telesekreter bipleyip kapanana kadar ağzıma geleni söyledim.
Bir daha aradım, yine ağzıma geleni söyledim.
Telesekreter bipledi. Bir daha aradım, yine bipledi.
Bir sonraki hafta telefonlarını kapattırdılar.
Cathy bazı sınırları aşmaya çok yaklaşmıştı.
Bu yüzden biraz geri çekilip Bowman'ları sakinleştirmemiz gerekti.
Brenda, Dedektif Haverdink'i aramış.
"Böyle aramaya devam edersen Brenda taciz ihbarı yapacak" dedi.
Ben olsam buna taciz değil, azim ve kararlılık derdim.
Amansız bir kadının gazabı.
Aynen öyle.
Çocuğundan vazgeçmiş,
şimdi de kalkmış "Zavallı yavrumu bu canavarlara vermişler" diyor.
Ya yapmadığını kanıtlayacaktı ya da dağa taşa yaptığını haykıracaktım.
Ne yapacaksın?
Pes etmeyeceğiz, uğraşmaya devam edeceğiz.
KARMA KADAR SABIRLI BİR GANGSTER YOKTUR.
ALEXIS'İ BULMAYA KARARLIYIM
DENNIS LEE BOWMAN 14 YAŞINDAKİ AUNDRIA'YI ÖLDÜRDÜ
GÖZÜMÜZ ÜSTÜNDE!
Salonda ufak bir sehpanın başında oturuyordum.
Saat henüz erkendi.
Facebook sayfasını biraz daha genişletmeye çalışıyordum.
Asla ilerleyemeyeceğimizi düşünüyordum.
Derken telefon çaldı. Açtım, arayan Metta'ydı.
Metta'nın ilk lafı "Onu yakaladılar" oldu.
Bir komşularının arkadaşı Facebook'tan bana mesaj attı.
"Polis Bowman'ların evinde" dedi.
"Bahçesinde bir sürü ekip aracı var."
"Nihayet" dedim.
"Sonunda Dennis Bowman'ı kızımı öldürmekle suçlayacaklar."
Altı polis üstüme çullandı.
Pencereye yaslayıp "Tutuklusun" dediler.
Ama sebebini söylemiyorlar.
Kızımı ben öldürmedim. Böyle bir şey mümkün değil.
31 yıl önce hayatımızdan çıkıp gitti.
Nerede olduğunu bilmiyoruz.
Ben kızımı öldürmedim.
Günaydın Bay Bowman.
Ben Teğmen Squyres, bu da Dedektif Smith.
-Neden buradayız dersin? -Hiçbir fikrim yok.
-Hiç mi? -Hiç.
Beni bekliyordun.
-Neden tutuklandığımı söyleyecek misiniz? -Tabii söyleyeceğim.
Ben hayatının büyük bir kısmı boyunca
diken üstünde bekleyip durduğun adamım.
Nihayet o an geldi.
-Gözlerin nasıl? -İyi sayılır.
-Güzel, Norfolk polisindensiniz. -Aynen öyle.
1980 yılında işlediğin bir cinayetten tutuklusun.
Virginia'daki o savaş pilotunun karısını öldürmekten.
Siz kafayı yemişsiniz.
O yüzden buradayız.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ