Lalabas lang muna kami sandali.
Hi, Mrs. Bowman.
Ako si Lieutenant Squyres ng Norfolk Virginia Police Department homicide.
Ito si Detective Smith.
Pasensya na, ganito ang sitwasyon natin.
Alam kong napakalungkot, at napakahirap nito sa 'yo.
Masasabi ko sa 'yo ngayon ang krimen na sinampa sa kanya.
Napakatagal na nito.
Tingin ko kaya nating pag-usapan kung saan ito nangyari.
1980.
Siyam na taon na kaming kasal.
Tama.
Ngayon 47 taon na kaming kasal.
At sa loob ng 47 taon, napakatapat mong asawa,
at di siya pinagdudahan.
Pero mukhang sinira niya ang tiwalang 'yon,
ang katapatan na ibinigay mo sa kanya.
At dahil mabuti kang tao,
hindi mo maiisip
na kaya niyang gumawa ng ganito.
Kakasuhan siya para sa pagpatay at panggagahasa.
Noong nalaman ko na baka meron pang ibang tao na pinatay niya,
sobrang nabigla ako.
Pero di ako nagtaka.
Hindi pa ito ang oras ko. Hindi pa oras ng anak ko.
Pero aalamin ko ang nangyari sa Virginia kay Kathleen Doyle.
INTO THE FIRE: THE LOST DAUGHTER
Si Kathleen 'to sakay ng bangka namin.
Mahilig siya mamangka.
Magaling siya sa bangka dahil marinero ang tatay niya,
at gumawa siya ng bangka noong bata pa siya.
Independent siya.
At matapang siya.
Gustong-gusto niyang nagta-travel.
Gusto niya na marami siya nakikita at nae-experience.
Salamat sa Diyos, ginawa niya 'yon.
Buong-buo ang buhay niya.
25 siya no'n. Nag-25 siya no'ng April.
Kapatid ko ang nanay ni Kathleen na si Bert,
pero pitong taon lang ang agwat namin ni Kathleen.
Kaya close kami.
At parang pinalaki kami bilang magkapatid.
Napakaganda ni Kathleen.
Mahaba, makintab, at mapula ang buhok at kumikinang ang green niyang mata
at ang ganda ng kutis Irish niya.
4 foot 11 siya,
at lagi niyang idinagdag, "At three-fourth."
Ang ganda ng tawa niya.
Madalas kaming nagtatawanan.
May karisma siya.
At parte 'yon ng pagkatao niya, pero ang tahimik na bahagi ng utak niya
ang dahilan kaya magaling siya sa klase.
Nag-college siya sa Woodstock, Connecticut
dahil gusto niyang maging writer.
At nagtapos siya ng magna cum laude.
May sulat na naiwan sa mesa niya nang mamatay siya.
"Madalas kong iniisip ang nag-uudyok sa mga writer na magsulat."
"Sa paglipas ng panahon, nagkaroon din ako ng gana."
"Alam kong di pa ako handa para sa nakasulat na salita."
"Parang dapat ilang taon pa akong nabuhay
bago ako magsulat ng mahalaga."
Sinulat niya 'yon isang linggo bago siya mamatay.
Hindi ko talaga alam ng 20 taon kung paano siya namatay
dahil ayaw kong sabihin sa 'kin dahil kung hindi ko alam
wala akong maiisip.
Nakatira si Kathleen Doyle sa isang maliit na bahay sa Cape Cod sa Norfolk, Virginia.
Kakaiba 'yong maliit na bahay na 'yon sa tahimik na lugar ng lungsod.
Sa kaliwa ng bahay ay isang Methodist church.
Kaya para siyang perpektong bahay para sa isang bagong kasal
sa loob ng military community.
Ikinasal si Kathleen noong December 1979.
'Yong asawa niya, na Navy, ay na-deploy no'ng sumunod na summer.
At siya, sa oras na 'yon, ay mag-isa sa bahay kasama ang pusa niya.
Noong gabi ng September 9, 1980,
isa sa mga kaibigan niya, si Vivian, ay pumunta noong gabing 'yon.
Naka ilang baso sila ng wine.
Sabi ni Vivian, nagtagal siya saglit at umalis bandang 9:30.
Kinabukasan, nag-alala na si Vivian dahil di niya makontak si Kathleen.
Nagpahatid si Vivian sa asawang si Jim papunta sa bahay ni Kathleen.
Nang tinulak ni Vivian 'yong pinto,
napansin niyang bukas ito.
Pagpasok ni Vivian,
napansin niya 'yong dalawang wine glass sa coffee table
na nando'n pa rin.
Kaya nagtaka siya.
Habang dumiretso siya sa dulo,
binuksan niya 'yong pinto sa kuwarto ni Kathleen
at nakita niya itong patay at nakahandusay sa sahig ng kwarto.
At sinimulan ang imbestigasyon sa pagpatay mula sa puntong 'yon.
Tumawag ang ama niyang si Tim.
At sinabi niya, "Pinatay si Kathleen."
Naalala ko nakasandal ako sa pader at nag-iisip,
"Sino'ng sumisigaw? Bakit siya sumisigaw?"
Tapos napagtanto ko ako pala 'yon.
Hindi ko mapigilan.
Heto ang isang babae na pinatay sa sarili niyang bahay.
At sinaktan siya sa pinakabrutal na paraan.
Overkill 'yon.
Napakagulo no'ng kuwarto.
Nasira 'yong kutson
na parang akala mo nagkaro'n ng labanan do'n.
Nakahiga si Kathleen sa ibabaw ng kumot sa sahig.
Wala siyang suot na damit.
Napag-alamang ginahasa siya.
At ang dahilan ng pagkamatay ay mechanical asphyxiation,
o pagkakasakal.
At may pabilog siyang paso sa kanang pisngi.
'Yong lapad kasinlaki ng dulo ng tabako.
O ng Lincoln Log.
Ang mga Lincoln Log ay laruan ng mga bata
na kayang gawin ng mga bata na parang kahoy,
pero ang nakakapagtaka ay dahil walang anak si Kathleen.
Nakita ang mga ito sa banyo ni Kathleen sa basurahan niya.
Ang kakaiba dito, itong Lincoln Log ay sunog ang dulo.
At kapareho ito ng paso sa pisngi ni Kathleen.
Kaya malinaw na ipinapakita nito na 'yong gumawa ay napakabayolente.
Maraming bagay na
nagsasabing komportable 'yong killer gawin 'yong karahasan kay Kathleen
para masabing unang beses niya pa lang ginawa ang gano'ng kasalanan.
Nang makita ni Vivian at ng asawa niya si Kathleen
at sinubukang tumawag ng pulis,
naririnig nila 'yong dispatcher, pero di sila naririnig ng dispatcher.
Nang tiningnan ng mga forensics 'yong telepono,
nalaman nila na tinanggal 'yong mouthpiece.
Sinira nito 'yong gamit ng telepono,
para di makatawag ng tulong.
Pero sumakit kaagad ang ulo ng mga pulis
dahil wala silang kahit ano para makapagsimula
at hanapin 'yong pumatay kay Kathleen.
Tinitingnan namin kung may fingerprint na makikilala,
pero wala.
Ang fingerprint lang na nakita namin ay 'yong kina Vivian at Kathleen Doyle,
patunay na magkasama sila noong Martes ng gabi.
May ilang malabong fingerprint mula sa asawa ni Kathleen.
Naka-destino siya sa gitna ng Indian Ocean sa isang aircraft carrier,
kaya alam ng mga pulis kung nasaan siya.
Tinutukan ng mga pulis 'yong mga lalake
na hindi kasama sa deployment ng asawa ni Kathleen.
At inimbestigahan nila ang mga kapitbahay.
Kaya no'ng mapatunayan nilang wala sa mga taong 'yon,
wala ng pwede pang i-follow up
na may access o may alam noong oras na 'yon.
Malamig 'yong kaso sa loob ng 40 taon.
Napakagulo ng buhay ko ngayon.
Oo.
Para sa 'kin, base sa karanasan ko,
maraming masamang ginawa ang asawa mo sa mahabang panahon.
Nanakit siya ng mga tao,
nanggahasa,
at pumatay ng tao.
At nakakatakot, at sana nga wala ako dito para kausapin ka rito.
Pero napakabrutal ng ginawa niya.
At gusto kong isipin mo kung paano ka niya pinagtaksilan at ang pamilya mo.
Di ko na kaya 'to.
Okay. Naiintindihan ko.
Narinig ko siya. Inaresto mo 'yong asawa ko?
Nandito siya.
Kagagawan mo 'to sa pamilya mo.
Wala akong ginawa sa pamilya ko.
-Oo, meron. -Wala.
Isang halimaw.
Totoong halimaw.
Para itong si Bowman ang kakatayin.
Ngayon lalabas na ang katotohanan.
Tumawag si Cathy. Sabi niya, "Nahuli na nila siya!"
"Inaaresto na siya ngayon," at ako, "Teka lang. Ano'ng nangyayari?"
So do'n ko tinawagan si Brenda.
Galit siya at sinabing,
"Kukuha tayo ng abogado."
"Wala siyang ginawa. Maling tao ang hinuli nila."
"Oo, inaaresto siya para do'n sa nangyari sa Virginia."
"Wala nga siya ro'n."
Sabi niya nakatira sila sa Michigan noong pinatay si Kathleen.
Kaya hindi si Dennis 'yon.
Sobrang naging involved ang pamilya ni Kathleen sa kaso.
Ang tatay niyang si Captain O'Brien ay isang United States Navy.
Si Captain O'Brien, tulad ng tunay na ina ni Aundria,
ay doble-kayod ang ginawa para mag-imbestiga ang mga pulis.
Gumawa ka ng paraan. Wag lang puro salita.
Para kay Tim dapat may gawin ka. Dapat kang kumilos.
Iniimbestigahan niya kung sino 'yong taong nanakit sa kanya.
Pero kami ng kapatid ko, 'yong nanay ni Kathleen,
hirap kaming bumangon araw-araw.
Hindi na ligtas ang mundo.
Kinuha ng kapatid ko 'yong pusa ni Kathleen.
Kasama niya ito noong namatay siya.
Madalas niyang sabihin, "Kung makakapagsalita lang siya."
Inalagaan niya hanggang sa magkasakit ito.
Dinala namin ito sa vet, at namatay ito habang nasa daan kami.
At di mo siya mapatahan.
Sabi ni Tim, "Yong kapatid mo, parang nawalan ulit ng anak."
Kahit alam ko na nalulungkot din siya,
para kay Tim, parang mas mahirap na ipakita ito.
Kaya si Tim ang nagpasyang kumilos.
Kailangan niya ng sagot.
Kailangan niya ng hustisya.
Nagpatuloy siya sa pag-iimbestiga hanggang mamatay siya noong 2016.
Sa kasamaang palad, walang sagot ang mga pulis.
Naaawa ako sa kanya.
Kawawa naman. Sana magkasama sila.
Magkakasundo sana kaming dalawa.
Nang mamatay si Tim, kinontak ko 'yong pulis sa Norfolk.
Gustong makasiguro ng pamilya na alam nila,
na kahit wala na siya,
gusto naming ituloy at siguraduhing malutas 'yong kaso.
Pero wala kaming makuhang sagot.
Sobrang nakaka-frustrate sa 'kin 'yon
dahil kailangan namin ng advancement sa science
bilang paraan para maipagpatuloy ang paghahanap sa killer ng anak niya.
Lumipat ako sa Cold Case unit noong August 2018.
Sinimulan kong aralin ang kaso ni Kathleen.
At nalaman kong may dalawang specimen ng DNA na naiwan ang suspek.
Seminal fluid sa kumot at seminal fluid galing sa rape kit.
At 'yong DNA sa kumot, napreserba ito sa paglipas ng mga taon.
Isang magandang pangyayari ang genetic genealogy.
Masaya gamitin ang Ancestry DNA para makita ang family tree mo,
pero malaking tulong din ito sa forensic DNA.
So, sa mga pagbabagong 'yon,
ipinasa 'yong kumot sa state lab para sa DNA testing,
at nabuo ng lab ang isang DNA profile ng isang lalaki para sa suspek.
Ang tanong, "Sige. Sino ang lalaking ito?"
Gamit ang genetic genealogy, nakapagbigay ang lab ng 31 pangalan.
Mga indibidwal sila na pwedeng sila 'yong suspek,
o pwedeng kamag-anak sila ng suspek.
Kaya 'yong ginawa ko ay hinanap ko ang 31 kataong ito.
At pumunta sa iba't ibang lugar.
At kung payag 'yong tao,
magbibigay sila ng sample ng DNA gamit ang mouth swab,
para mahanap namin 'yong suspek.
Sabi ko, "Sige." Di ko alam 'yong ginagawa ko.
Di ba? Paano ko gagawin 'to?
Sa parehong unang linggo no'n ng November 2019,
sa Norfolk 'yong venue
ng meeting ng regional homicide investigators association.
So pumunta sa conference na 'to si Detective Smith ng Norfolk police.
So, sa conference, tinitingnan ko pa rin 'yong listahan ng 31 na pangalan.
Ang nasa pinaka-ibaba ay si Dennis Bowman.
Nang sinearch ko si Dennis Bowman, ang daming red flag na lumabas.
Sabi ko, suspek siya
sa pagkawala ng ampon niya noong 1989.
At may isa pang nakasulat tungkol sa krimen sa Michigan noong 1980.
Kinasuhan yata siya ng attempted murder.
Sabi ko, "Mabigat na krimen 'yon."
Tapos sa cold case conference sa Virginia,
may nakilala akong taga-Michigan.
At nagkataon na si Bryan Fuller 'yon.
Sabi ko, "Ganito ako. Ito ang ginagawa ko."
Sabi ko, "Nag-research ako. Lumabas ang taong ito."
"Nagkakaso siya sa Michigan."
Sabi niya, "Sige. Ano'ng pangalan niya?" Sabi ko, "Dennis Lee Bowman."
Sabi niya, "Kilala ko si Dennis."
"Kilala ko ang pamilya niya, at malamang siya 'yon."
Nabigla ako.
Hindi lang siya nakakagulat dahil 'yon ang pangalang sinabi sa 'kin,
pero dahil nando'n ako para sa conference
at kasama ako sa imbestigasyon para kay Aundria Bowman.
At alam mo, hindi ako maswerteng tao. Okay?
Kung may mga pagkidlat at madilim na ulap, malamang nando'n ako,
pero napakaswerte ko na nakilala ko si Bryan Fuller sa conference na 'yon.
At mula sa puntong 'yon, sa buong conference,
kami ni Detective Smith
ay nag-uusap kung ano'ng dapat gawin.
Ang una kong dapat gawin ay patunayan o pabulaanan
na ang lalaking ito ay nasa Norfolk, Virginia noong 1980.
Sa pagbabasa ko sa ibang kaso kung saan siya naaresto,
nalaman kong sinubukan ni Dennis na dalhin siya sa liblib na lugar
at pinaputukan siya ng dalawang bala.
Sinabi ng judge base sa record na si Dennis Bowman ay banta sa mga babae.
At ang krimeng ito ay noong May ng 1980 sa Michigan.
Ang pagpatay kay Kathleen ay noong September 1980 sa Norfolk.
At 596 milya ang layo nito sa Michigan.
Kaya sigurado akong di siya palalabasin ng kulungan dahil sa tindi ng kasong ito.
Imposibleng ang parehong taong ito ang pumatay kay Kathleen.
Pero nakakuha ako ng transcript ng korte
sa pag-aresto kay Dennis Lee Bowman noong 1980.
"Your honor, wala rito ang kliyente ko."
"Isa siyang US Navy
at nasa dalawang linggong summer camp siya
sa Norfolk, Virginia."
September 16, 1980 ang petsa.
Nasa Norfolk, Virginia si Dennis noong pinatay si Kathleen.
Sa puntong 'yon, alam kong siya na.
Kailangan ko lang ng sample mula sa kanya para ikumpara ang DNA.
Naiinis sina Dennis at Brenda
sa mga bagay na sinasabi ni Cathy tungkol sa kanila.
Tinatawagan niya kami apat na beses sa isang gabi,
alas dose isang beses, sabi niya,
"Mahuhuli ka rin namin. Pinatay mo siya."
Pero dahil doon, naging bukas ang linya ng komunikasyon
para mapadali ang pagpunta ng mga Bowman pag-usapan ang mga reklamo nila kay Cathy.
Parang Wild West.
At dinala ko sila do'n.
Pumunta sina Dennis at Brenda sa Sheriff's Department.
Inalok namin lahat ng maiinom sa meeting namin sa kanila.
Inom nang inom si Mr. Bowman.
Isa't kalahating taon na abala ng isang baliw na babae
na tinatawag kaming mamamatay-tao at nagkakalat ng tsismis sa Allegan County.
May narinig si Cathy na hindi totoo,
tapos mas pinalala pa niya ito.
Tapos babalik ito do'n sa kasinungalingan ni Aundria na,
"Ginawa ito ng tatay ko. Ginawa ito ng nanay ko. Blah, blah, blah, blah."
Hanggang ngayon, sa lahat ng ito, naiinis ako sa sinungaling.
Ginipit ko sila nang sobra na naging desperado sila
at naitulak ko sila papunta sa mga pulis.
At ang kriminal na si Dennis Bowman kinuha 'yong baso at uminom do'n.
Tapos binaba niya, at sabi ni Haverdink, "Maraming salamat."
Sinuri namin 'yong DNA niya nakuha 'yong resulta.
Ayon sa report, 'yong DNA sa kumot,
ay 100% na DNA ni Dennis Bowman.
Papunta kami sa kulungan.
Pupunta ako para subukang kausapin si Dennis Bowman.
Kakaiba ang ugali ni Dennis minsan,
at depende lahat sa mood niya ngayon
kung kakausapin niya ako o hindi.
Uy, Dennis.
Ano'ng pangalan mo?
Jon.
Gusto kong alisin 'yong "Detective" sa title ko. Wala akong tsapa.
Gusto kong malaman niya na ako si Jon Smith.
Hindi ako si Detective Smith. Ako si Jon Smith.
Itatanong ko sana kung may gusto kang kainin.
Wala.
Nandoon ako noong ayaw niya kumain para sabihing,
"May gusto ka bang ibigay ko sa 'yo?"
At napaka-specific ng gusto niya.
Black coffee, almonds na hindi maalat.
Gusto niyang siya ang may kontrol sa interview
gamit ang mga taktika niya.
Para kaming aso at pusa na naglalaro.
Dennis, gusto mong ikaw ang may kontrol? Ikaw ang kapitan ng barko mo.
Wala siya rito.
Wala, tinanggal niya 'yong posas ko, lumabas at sinara 'yong pinto.
Binigyan niya ako ng Starbucks, deep roast. Iniinom ko ngayon.
Mag-usap daw kami habang umiinom ako ng kape.
Mabait siya, honey.
Ang gusto ko talaga ay mapaamin siya.
Gusto kong malaman 'yong sa Norfolk, Virginia noong September 1980.
Pero ang plano para magawa 'yon ay
ang mag-focus sa, "Nandito ako para tulungan ka sa abot ng makakaya ko."
"Nandito ako para makinig."
"At di kailangang tungkol sa kaso." "Pwede tayong mag-usap sa kahit ano."
At hinayaan ko lang siya magsalita.
Ng ilang oras.
Kumusta ang tuhod mo? Naalala ko…
Ang sakit ng likod ko.
Masakit ang likod mo?
Nangongolekta ako ng mga patalim mula pa no'ng 12 ako.
-Tama. -May 115 na ako, okay?
Ni isang beses di ko narinig sa nanay ko na sinabing niyang, "Mahal kita."
At ang huling sinabi sa 'kin ng tatay ko ay,
"May ginintuang puso ang mama mo. Matigas at malamig."
Naging malapit kami sa isa't isa hanggang nasabi niya na,
"Naiintindihan ako ng taong ito."
"Naiintindihan niya kaya ko ginawa 'yong mga ginawa ko."
At do'n na si Dennis nagkuwento tungkol doon sa kaso.
Pupunta ako sa dalawang linggong training.
At isa't kalahating linggo na ako doon.
600 milya ang layo ko sa kahit sinong kakilala ko.
Grabe ang naging stress ko.
Kaya matapos ang isa't kalahating linggo, sabi ko, "Bwisit. Aalis ako dito."
At lumabas ako, at gumaga-gala.
At pumasok ako sa isang bar.
At naupo ako, at bumili ako ng double bourbon at Coke.
Bale nalasing ako. Ibig kong sabihin, medyo lasing lang.
Madilim no'n.
Di ko alam kung nasaan ako.
At naglalakad ako sa kalye.
At nadaanan ko itong bahay na 'to.
Patay lahat ng ilaw.
Walang sasakyan sa harap.
At sabi ko, "Baka meron siguro silang naiwang pera."
Kaya pumunta ako sa likod ng bahay.
At umakyat ako sa bintana.
At 'yong bintana ay kawit at trangka para ikandado ito.
So naglabas ako ng pocket knife.
Binuksan ko 'yong bintana.
Muntik akong mahulog sa bahay. Lasing ako.
Ibig kong sabihin, lasing lang ako.
Pumasok ako sa bahay, do'n sa sala.
Naghahanap ako ng pera. Okay?
Pumunta ako sa kusina.
At tiningnan ko 'yong alkansiya.
Wala doon.
May isa pang pinto.
Pero pagbukas ko ng pinto,
umupo siya at nagsisigaw, at tinakpan ko 'yong bibig niya ng kaliwang kamay ko.
Tinulak ko siya pababa ng kanan ko.
Hawak ko pa rin 'yong maliit na kutsilyo sa kamay ko.
Tama.
At nang itulak ko siya paatras, hinawakan niya 'yong kamay kong 'yon.
At bumaon ito do'n.
Kaya habang sinasabi niya ito at inilalarawan ito,
kumikilos rin siya na
pinalalabas niyang di niya ito kasalanan.
Siya ang dahilan kaya sinaktan niya.
Noong kumakalma na ako,
nakahiga pa rin siya sa kama, at gumagalaw siya.
At sabi ko, "Miss, aalis na ako."
At lumabas ako ng pinto.
At binabalewala lang niya lahat ng importanteng detalye
pero naaalala niya 'yong pag-alis niya na nakaupo ito
at sabi niya, "Miss, aalis na ako."
At alam ko na noon na ang ginagawa niya ay
para mabawasan lahat na ginawa niya noong gabing iyon.
Tatanungin kita, Dennis.
Masasabi mo ba at mailalarawan
ang naramdaman mo sa oras na 'yon?
Dito ay…
mararamdaman mong tao ka.
Demonyo 'yon.
Ikuwento mo 'yong sa demonyong 'yon.
Doon nagbago 'yong boses niya, 'yong kilos niya.
Naging malumanay siyang magsalita, parang sinasapian.
Tapos nagsimula siyang mag-drawing ng demonyo.
Heto si Dennis.
At 'yong demonyo nandito dati sa harap. Tama?
Habang nagsasalita siya, mas lumalaki 'yong bilog.
At may matulis na balbas at mga sungay at kuko.
Okay.
Nandito 'yong demonyo.
At sinusubukan pa ring lumabas.
Pero di ako papayag.
Ibang-iba siya pag kinukwento niya 'yong demonyong 'yon.
Kaya 'yon ang tamang oras para kausapin siya sa mga isyu.
-Naaalala mo ba na may nangyari sa inyo? -Hindi.
-'Yon nga, Dennis. Kailangan nating… -Di ko maalala.
Inaalala ko. Okay? Inaalala ko.
-O tinatanggi mo… -Hindi.
Hindi, hindi ko itinatanggi. Inaalala ko. At…
-Nakikita mo siyang nakaupo… -Nakikita ko 'yong tiyan niya.
Okay.
Noong tinusok ko 'yong kutsilyo…
So malinaw na wala siyang suot.
Hindi, may damit siya.
Wala siguro siyang damit kung makikita mo ang tiyan niya.
Binugbog mo 'yong babaeng iyon.
Hindi!
Binugbog mo 'yong babaeng iyon.
At pinagsasaksak mo siya.
Hindi. Isang beses ko lang siya sinaksak. Isa…
Paano mo nalaman?
-Isang beses! -Kung lasing na lasing ka…
Dahil nakikita ko pa rin siya sa isip ko.
-Pero wala kang ibang nakikita… -Hindi ko kaya.
So hindi mo alam.
Sinaksak si Kathleen sa dibdib.
Pati sa likod.
Tinali ng cord 'yong kamay niya sa likod.
May cord siya na nakatali sa leeg niya.
Binusalan siya.
Maraming mga pasa sa buong katawan niya
halso mula ulo hanggang sa baba ng tiyan.
Pagkarinig niya no'n, nagbago siya.
Ayaw niya akong tingnan. Ayaw na niya akong kausapin.
Ayaw niya akong harapin.
At hindi siya gano'n.
Parang bata.
Di ko ginawa 'yon.
Pag-isipan mo, at ibabalik kita, okay?
Di ko ginawa 'yon.
Bigyan mo ako ng ilang minuto, Dennis.
Hindi ko…
Di ko ginawa 'yon.
Hindi ko ginawa 'yon.
Nagawa ko ulit.
At sa puntong 'yon, kuntento na ako sa nakuha ko sa kanya
dahil alam kong magiging mahirap
na malampasan niya ang pag-aming ito sa korte.
Hindi ko ginawa 'yon.
-Handa ka nang bumalik? -Oo.
Sige.
Ayos ka lang?
Hindi.
Ngayong alam mo na na pumatay si Denny sa Virginia,
may inaalala ka ba kay Aundria?
Ewan ko kung ano'ng paniniwalaan ko. Di ko na alam.
Naniniwala ka ba sa amin na siya ang gumawa nito?
O umaasa ka pa rin sa puso mo na hindi?
Laging may pag-asa.
Laging may pag-asa na hindi pa patay si Aundria.
Alam ko.
Sa criminal history ni Dennis Bowman
at dahil nawawala ang anak niya at siya ang nag-report na nawawala ito.
Siya talaga ang una sa listahan ng mga posibleng suspek.
At nasa isip din namin,
'yong babaeng nakasama niya
sa loob ng 30 taon na nawawala si Aundria.
Ang tanong ay, kung may dapat bang malaman,
alam ba niya?
May malaking parte g kwentong ito, na tungkol talaga kay Brenda.
Hello, prepaid call ito ni…
Dennis Bowman.
Para tanggapin ang tawag, pindutin ang zero.
Uy, may natanggap ka ba ngayon?
Nag-abala ka pa.
Pinaiyak mo ako.
Napaiyak ako no'ng inorder ko.
Si Brenda lang ang pinaghuhugutan niya ng lakas.
Wala ng iba.
Dapat may ginawa tayo noong unang nakalabas ka.
Dapat nagpa-counseling tayo.
Dapat inayos na natin ito noon.
Tapat siyang asawa at nanatili sa tabi niya at naniwala sa kanya
na magbabago siya at magiging mabuti.
Mahal kita.
Mahal din kita.
Kahit nagagalit ako sa 'yo minsan.
At di kita sinisisi, mahal. Dapat nakauwi na ako. Pero hindi.
Binabantayan namin ang mga tawag nila.
Naging malinaw na humihingi pa rin siya ng pabor.
Mahal pa rin niya. Umasa siyang mahal pa rin siya ni Brenda.
Mahal kita.
Dapat naisip mo na 'yan forty years ago.
Forty years ago, baliw ako no'n.
Forty years ago, sana hindi ako pumunta sa Virginia.
Oo nga.
Hindi ako makapaniwala.
Ano'ng klaseng babae ang magtatiyaga sa gano'n?
Pag naiisip ko si Brenda, sobrang nagagalit talaga ako kay Dennis.
Alam mo, sinisisi ko rin siya. Totoo.
Marami siyang oras pag-isipan ito,
pero wala siyang pake sa iba kundi sa kanya lang at kay Dennis.
Kaya deserve niya 'yong galit ko.
Ayaw mong paniwalaan 'yon sa taong pinakasalan at minahal mo
at gusto mong makasama habambuhay.
Pero kung may pruweba ka na na ginawa niya ang mga bagay na 'to,
pa'nong di mo naririnig 'yon?
Kahit na naaresto si Dennis para sa brutal na pagpatay
na nangyari sa Virginia,
ang gusto pa rin naming mangyari sa Michigan, ay mahanap si Aundria.
Alam naming gusto ni Dennis na manatili sa Michigan.
Alam namin na dadalhin siya sa Virginia.
Doon namin naisipan 'yong plano, na linlangin siya.
Alam mo, mahirap ang mismong pagdalaw sa Virginia.
Alam ko.
Tinanong ako ni Sue kung mag-iimpake ako at lilipat muna sa Virginia.
-Sabi ko, "Di ko kaya 'yon." -Hindi.
Nandito si Brenda sa Michigan.
Kaya kung sa isip niya, alam niyang habambuhay siyang makukulong,
saan kaya niya mas gustong makulong?
At naisip namin na mas gusto niya sa Michigan,
para mabisita siya ni Brenda.
Nagpasya kaming alukin si Dennis Bowman
kung aamin siya tungkol kay Aundria,
isasaalang-alang namin na pananatilihin siya sa Michigan.
Ito ang magagawa ko
at may permiso na akong gawin
kung alam ko kung nasaan si Aundria
at mahahanap ko si Aundria
at magkakaroon ako ng closure para kay Brenda at para sa 'yo,
mananatili ka rito sa Michigan.
Mas magiging malapit ka kay Brenda at Vanessa.
Wala na pero akong magagawa diyan.
Ang hirap niya. Matigas ang ulo niya kasi may support group siya.
Sinuportahan siya ni Brenda Bowman. Sinusuportahan siya ng anak niya.
Maayos sana kung di ka malilipat,
pero di mo naman pwedeng aminin 'yong di mo naman ginawa.
Sinasabi ko nga 'yan sa kanila.
At sabi niya, "Alam mo, may mga aksidente o…"
Sinabi ko sa kanya kahapon, "Hindi ka pumapatay ng pamilya. Hindi."
Sabi ko, "Nagagalit ka sa kanila. Sinisigawan mo sila."
"Minsan inaaway mo sila." Sabi ko, "Pero di mo sila pinapatay."
At sabi nila, "Kahit sino naman di mo dapat pinapatay." Diyos ko.
Siguro di nila alam kung ano ang tunay na pamilya.
Naghukay pala sila sa may bandang Shadow.
Okay, sige. So naghukay sila sa likod?
Sa buong bakuran.
Hay naku.
Di ko alam ang hinahanap nila. Hindi talaga.
Nang arestuhin si Mr. Bowman ng Norfolk Police Department
sa pagpatay kay Kathleen Doyle,
tinulungan natin sila sa paghahanap sa kanilang lugar
gamit ang radar na tumatagos sa lupa at ng mga aso.
Naghahanap kami ng ebidensya sa kaso ni Kathleen Doyle,
pero naghahanap din kami ng mga natira o labi ni Aundria sa lugar niya.
Kakaibang pakiramdam ito na di ko masabi,
parang malungkot at nakakasuka, at parang,
"Ibig sabihin, hindi mo pa siya nahuhukay sa lupa.?"
Sigurado ako sa sarili ko.
Sigurado akong mahahanap nila 'yong sinabi kong mahahanap nila.
Pero walang nangyari. Wala kaming nakita.
Pini-pressure namin si Dennis tungkol kay Aundria.
Hindi ko alam kung nasaan ang anak ko.
Lagi kong sinasabi sa 'yo, pero paulit-ulit ka sa,
"Alam mo, baka nagkaro'n ng aksidente,
o baka nagalit ka o…"
Hindi ka napipikon sa anak mo para patayin sila.
Hindi!
Pinaiikot niya ang sarili niyang kuwento.
Kaya alam ko na noon na
makikipagtawaran na siya tungkol kay Alexis.
At bigla na lang, nagsabi si Dennis na gusto niyang makipagkita kay Brenda.
At kakaibang hiling 'yon,
kaya pinaaprubahan muna namin sa sherrif
para magkita sina Dennis at Brenda
na pinangasiwaan ko at ni Detective Haverdink.
Noong dinala si Dennis sa interview room, nakasalubong ko siya sa pasilyo.
At ang una niyang sinabi ay, "Sana nakabukas ang camera n'yo."
-Hi. -Maupo ka rito, Brenda.
Hi, Brenda. Maupo ka.
Espesyal ito. Di nila ginagawa ito.
At ang tanging dahilan lang ay…
Mahal, may mga nagawa ako na ikinahihiya ko.
Totoo.
Patay na si Aundria.
Matagal na siyang patay.
Umuwi ako ng araw na iyon, at natutulog 'yong bata.
Dinala ko 'yong bata sa sala at inihiga siya sa sopa.
At umakyat ako sa taas ng hagdan.
Palabas si Aundria sa kuwarto natin.
At sabi ko, "Ano'ng ginagawa mo?" At sabi niya aalis na siya.
Nagkasagutan kami.
At sabi ko, "Hindi, hindi ka aalis. Hindi ka aalis."
At sabi niya, "Gusto ko lang…
sabihin ulit sa counselors na minolestiya mo ako."
At sabi ko, "Hindi." At sinuntok ko siya.
At nahulog siya pababa sa hagdan.
Hindi! Hindi mo ginawa 'yon!
'Wag kang umamin sa hindi mo ginawa!
Ang sakit, mahal.
Tumakbo ako pababa ng hagdan.
At tiningnan ko, wala na siyang pulso.
At di na siya humihinga.
At may malaki siyang…
May mali sa leeg niya. Masama 'yong tama ng leeg niya.
At umikot 'yong ulo niya,
at nakatitig lang siya, parang mata ng manika na nakatulala.
Patay na siya.
Ayaw kitang mawala.
At si Vanessa. 14 months pa lang siya.
At di ko alam ang gagawin.
Dahil alam ko na kung tumawag ako at sinabi sa kanila,
ibabalik nila ako sa kulungan.
Binalot ko siya ng kumot
at inilabas siya at itinago 'yong katawan niya sa kamalig.
At tumawag ako ng pulis at sinabing nawawala siya.
Ilang araw siyang nakahiga lang doon.
At may nakita akong bariles.
At sinubukan ko siyang ipasok sa bariles.
Hindi siya kasya.
Para magkasya siya, pinutol ko 'yong mga binti niya.
At pagkatapos, isa o dalawang araw,
pagkalabas ng mga kapitbahay ng mga basurahan nila,
pinagulong ko 'yong bariles at inilagay sa tabi nila.
At kinaumagahan wala na siya.
Mga tatlumpung taon na.
Oo.
Tatlumpu't isang taon.
Hangga't di ko sinasabi sa 'yo. may pag-asa ka.
At patawarin mo ako sa panloloko ko.
At alam ko ang kinatatakutan mo.
Pero anak natin 'yon. Dapat tinulungan mo siya.
-Ipinagtanggol kita kay Cathy. -Alam ko 'yan.
Alam ko.
Diyos ko.
Di ko lubos maisip 'yong ginawa niya sa anak ko.
Grabe 'yong ginawa niya.
Pero ang kuwento niya, kalokohan 'yon. Lahat ng sinabi niya kalokohan.
Hindi ako naniniwala na nahulog ang katorse anyos na babae sa hagdan.
Mas naging kasalanan pa niya.
Hindi ko narinig na kasalanan niya ito.
Kung totoo man, tinulak niya ang anak ko sa hagdan.
Tinadtad siya. Pinagputol-putol.
Sasabihin ko sa 'yo na duwag siya.
'Yan ang ginagawa ng mga duwag.
Sa buong paghahanap sa kanya, sa paglalagay ng mga flyer, alam mong…
Alam kong BS 'yon.
At sabi mo 'yong pera…
Nawawala.
Sinunog ko 'yong bag at coat niya na nandoon.
At ang alam ko hindi ko na binuksan 'yong bag.
Baka nando'n 'yong pera. Baka nasunog ko.
Ewan ko. Pero wala na.
Kailan mo sinunog 'yong bag?
Pagkatapos ko siyang buhatin at dinala palabas.
-Bago ka tumawag ng pulis? -Oo.
Baka nasusunog pa sa bariles nang dumating sila.
May warrant sila sa kanya.
Siya 'yong suspek, at si Dennis ang biktima
dahil sinabi niyang ninakawan siya ng pera.
Ako ay…
Alam mo 'yon? Di mo maiisip ang galit na namumuo sa 'kin.
At nang may nagsabing nakita daw siya sa Holland,
hindi ko sinabi sa kanila.
At may nagsabi na, "Nakita namin siya sa Indiana."
"Nasa bar siya."
Ano'ng naisip mo do'n?
Mabuti.
Dahil wala sa 'kin 'yon init.
Alam namin na para mataas ang posibilidad na makasuhan at makulong si Dennis,
malaking tulong kung makukuha ang labi ni Aundria.
At alam naming nauubusan na kami ng oras
dahil dadalhin na siya sa Virginia para sa mga kaso niya.
Di ibig sabihin na di ko siya mahal dahil nabali ang leeg niya.
-Oo. -Sige.
Hindi niya ako naloko.
Tingin ko wala siyang naloko.
Si Brenda. Naloko niya si Brenda.
Naniniwala ako na mahal pa rin niya si Dennis,
at medyo mahirap intindihin 'yon dahil sa inamin mga niyang ginawa niya.
Ikaw lang ang nakakaalam ng totoo.
At ang Diyos.
Matibay na tagasuporta si Brenda ng asawa niya.
Sabi niya sa telepono,
"Ang tanging mahalaga ay pagmamahal natin sa isa't isa."
May mga sinasabin si Sue sa 'kin.
"'Di namin maalis sa isip namin kung gaano kasakit at…"
Oo.
Ang sabi niya tinadtad mo raw si Aundria noong buhay pa siya.
-Oo, malamang sinabi niya 'yon. -Gano'n ang pagkakasabi niya.
At ilang beses na akong nagsulat,
"Hindi mo alam ang mga akala mong alam mo."
Do'n kami naiinis ni Craig.
Di mo man lang naiisip si Aundria at ang pinagdaanan niya?
O si Kathleen?
Hindi ka ba nabibigla?
Paanong di niya nalaman?
Sa harap-harapan mo mismo.
Paano nakalusot sa 'yo?
Hindi ka inosente rito. Wag kang magmalinis.
Hindi ka biktima.
Di mo pwedeng sabihin sa 'kin na hindi alam ng babaeng 'yon ang nangyayari.
Matapos mo siyang makita na gano'n ang trato sa kanya,
hindi iyon ang unang beses.
At 'yong nando'n siya wala man lang siyang ginawa?
Kailangan niya ring makulong.
Dapat makulong din siya bilang kasabwat.
Di ko naiintindihan kung bakit di siya kinakasuhan.
Masasabi ko lang din 'yong sinabi sa akin noon
at naniwala sa loob ng maraming taon.
May Philippians 4:13 ako sa isang tabi.
At may Isaiah 41:10 ako sa ibaba.
Oo.
Di mo kayang alisin ang pagmamahal ko.
Ganito ako.
Kung di mo gusto, naku!
Sa tingin ko, magaling magmanipula si Dennis.
Ang pinakamagandang kasinungalingan ay 'yong halos totoo, okay?
At sa tingin ko, ginawa niya ang bawat kuwento,
at sa anumang kadahilanan, naniwala si Brenda.
O tau-tauhanlang siya sa pagsasama nila.
Tingnan mo lang 'yong mga ginawa niya.
Itinago niya ito.
At pinaghirapan niyang gawin 'yon.
Ibig kong sabihin…
mas matalino siya kaysa sa akala natin.
'Yong kuwento niya tungkol sa pagtapon ng basura…
Posible, pero parang napakadelikado.
At ngayon, nababasa natin ang mga sulat niya kay Brenda
na salungat sa ilan sa mga sinabi sa amin ni Dennis.
December 12, 2019.
Mahal ko.
May gusto akong malaman mo sa pagitan natin lang.
Nahulog nga si Aundria.
Nabali ang leeg niya, at itinago ko ang katawan niya,
pero hindi ko itinapon ang katawan niya sa basurahan.
Inilibing ko siya nang maayos sa tabi ng pribadong libingan.
Naka-maong siya at 'yong paborito niyang sweater.
May gold siyang kuwintas na may puso at krus.
Binalot ko siya ng malinis na puting tela.
Maayos na parang mummy.
Binalot ko rin ang kamay at paa niya ng pulang ribbon.
Gusto niya ang kulay na iyon.
Tapos nilagay ko siya sa bagong six-by-eight foot na tarp,
sinabuyan ng cedar chips, mga sibuyas at cinnamon
sa pagitan niya at ng tarp,
at tinabunan 'yong libingan at diniligan 'yong lupa.
Matapos ang dalawang linggo, halos makita mo kung nasaan siya.
Makalipas ang dalawang buwan, hindi na.
Sa 30 taon, higit 100 beses ko na siyang dinaanan.
Sigurado akong kasama niya ang Diyos.
Sinasabi mong hindi mo alam ang totoo.
Ang totoo, mahal kita. Mahal ko si Vanessa.
At minahal ko si Aundria.
Kilala mo ako ng 50 taon, at sinasabi mong hindi mo na ako kilala?
Kung gano'n, kailangan mong magpasya.
Hindi kita makakalimutan.
Habambuhay kitang inukit sa puso ko.
Denny.
At sineseryoso namin ang mga sulat na 'to.
Sinuyod namin ang paligid ng mga libingan sa lugar
gamit ang radar na tumatagos sa lupa at mga aso,
at tinrato namin bawat sulat
na baka nagsasabi na siya ng totoo.
Alam mong nakikinig kami sa mga tawag at sulat.
-Oo, at sa mga sulat. -Gaano ba karaming kwento ang meron ka?
Siguro tatlo o apat.
So alin do'n ang totoo?
-Well. -Alin ang totoo?
'Yan ang kailangan mong alamin.
Ikaw lang ang may alam kung nasaan siya.
Tama.
At ako lang ang taong magtatago niyan habambuhay.
Para sa kanya, laro lang 'yon. Ano ba'ng mawawala sa kanya?
Sabihin 'yong mga ganito.
Ilalabas siya sa selda.
Hindi siya aamin kaagad.
Matalino siyang kriminal at alam na
kaya niyang paglaruan lang sila.
Pero di naniwala ang mga pulis.
Salamat sa Diyos.
Kaya ginamit ng mga pulis si Brenda laban kay Bowman.
Alam namin na iba ang sinabi mo sa asawa mo.
Ang problema ngayon, Dennis,
dahil doon ay nadadamay na siya rito,
at hindi naman na kailangan. Okay?
Problema 'yon kay Brenda.
At alam kong ayaw mong mamroblema ang asawa mo.
Sabi mo pinoprotektahan mo si Brenda, pero tingnan mo na.
Di ko sasabihin kung saan nakalibing ang anak ko.
Parte ng sikolohikal na imbestigasyon ngayon ay ang subukang mapaamin siya
at gamitin ang asawa niyang si Brenda kontra kay Dennis Bowman.
Kaya pinuntahan namin siya sa bahay.
Sabi namin, "Ipaalam mo kay Dennis na utang niya ito sa 'yo."
"Ang tagal niya siyang itinago. Utang niya ito sa 'yo."
Ang tawag na ito ay kay…
Dennis.
…isang preso sa Allegan County Correction Center.
Ang tawag na ito ay naka-record at minomonitor.
Pwedeng ayaw mong makinig sa sasabihin ko, pero…
Sige. Sabihin mo na.
Hindi pa rin magkakaso ang prosecutor kung wala ang bangkay niya.
Okay.
Kung magpasya kang sabihin ang dapat kong malaman,
mananatili ka sa Michigan habambuhay,
para makadalaw kami.
Hindi 'yan sigurado,
pero kailangan kong kumapit sa kahit anong makakapitan ko.
Wala pa rin siyang desisyon kay Aundria.
Siya, para sa 'min,
ay dapat pinag-iisipan niya ito.
Ang tawag na ito ay mula kay…
Dennis.
Ang tawag na ito ay naka-record at minomonitor.
Hindi kinakaya ng sarili ko.
Napapanaginipan ko ito.
Napapanaginipan ang?
Si Aundria! Ikaw! Lahat!
Gusto ko pa rin ng closure na malaman kung nasaan siya.
Gusto kong maiuwi ang anak natin sa magandang urn.
Tapos mapagtatanto ko na na nakauwi na siya kung saan siya dapat
matapos ang ilang taon na wala siya.
Malinaw na binibigyan niya ng kwento si Brenda
na medyo katanggap-tanggap sa kanya.
Inilibing ko siya sa libingan…
So ganito na ako habambuhay?
Di mo kailangang mabuhay nang ganyan habambuhay.
Kung di natin 'to malalampasan…
Hindi ko kaya! Di ko ito malagpasan!
Ipinaliwanag ko na 'yan sa 'yo!
Ang tanging tulong na lang natin mula ngayon ay mula sa Diyos.
Hindi makatwiran ang lahat at nakakabaliw.
Pero sa isip niya, sinusubukan pa rin niya siyang kontrolin.
Kaya gusto namin si Brenda na lumaban kay Dennis.
Wala na akong pakialam, Denny,
anuman ang nangyari, mamahalin pa rin kita kahit anong mangyari.
May posibilidad na magkaroon tayo ng buhay dito sa Michigan.
Gusto kong marinig na naniniwala kang may pag-asa.
'Yon lang ang meron tayo.
Naniniwala ako sa'yo.
Naniniwala na ako na di aamin si Dennis kung nasaan 'yong bangkay.
Medyo naiinip na ako.
Pagkatapos ng mahabang araw, pumunta kami sa isang brewery sa Grand Rapids
at uminom ng ilang beer,
tapos tumawag si Todd Workman kay Bryan at sinabing, "Uy."
"Nag-usap ni Brenda at Dennis. Kailangan mo 'tong mapakinggan."
Sasabihin ko kung nasaan mismo si Aundria.
Malapit lang siya.
Sana nga.
-Totoo. -Pero…
Brenda, nakalibing si Aundria sa bakuran namin.
Hindi tayo tumira dito! Wala nga tayo…
-Brenda, nandiyan siya. -Di namin sa 'tin ang lugar na ito.
No'ng nasa luma bahay tayo, nilibing ko 'yong bariles.
Noong nalaman kong lilipat tayo, nilipat ko 'yong bariles sa bahay natin.
Naghukay ako at nilagay ko 'yong bariles, okay?
Tapos, tinakpan ko lahat.
Nandiyan lang siya.
Ngayon alam mo na.
Sobrang lamig noon.
Dumating 'yong anthropology unit sa lugar.
At dahan-dahan kaming nagsimulang maghukay.
Pero di pa rin namin alam kung ito ang tamang impormasyon
o isa lang sa mga kuwento ni Dennis.
Sinabi sa 'kin ni Metta.
"Nandito ulit sila."
"At ngayon may bulldozer sila at tolda."
Sa wakas, nandoon na talaga sila.
Sa isang punto, 'yong kuko ng paghukay nakakuha ng
parte ng bariles.
At tumigil kami.
Parang bumagal nang husto 'yong oras.
Bumaba sa hukay 'yong mga anthropologist
gamit ang sipilyo nila at maliliit na pick at pala
para lang wala silang ma-miss.
At sa sumunod na salok, tumigil ang mga anthropologist.
May buto doon.
Diyos ko.
Nakakalungkot na hinugot namin ang isang bata na nakalibing do'n ng 30 taon.
Nakakalungkot na si Brenda
na nasa loob ng bahay sa oras na ginagawa namin ito,
ay malalaman na totoo 'yong sinabi ni Dennis,
na nakalibing ang anak niya sa bakuran nila.
Hindi nila sinasabi na si Aundria 'yon.
Sabi lang nila, "May nahanap kaming labi."
At tumayo ako ng ilang minuto.
Lumingon ako at hinatid ako ni Todd pabalik sa bahay.
At ang masasabi ko lang sa kanya, "Hindi na siya nagsinungaling ngayon."
"Hindi siya nagsinungaling, Todd."
Natagpuan ang labi niya sa loob ng apat na magkakaibang bag
sa loob ng natitira sa bariles.
At nang mahanap namin siya, nasa isang bag siya ng mga diaper.
Siguro para itago ang amoy.
'Yan si Dennis Bowman.
May balat ng Peppermint Pattie sa basurahan kasama niya,
at may petsang 1989.
Kaya naging malinaw sa amin
noong nakita mo 'yong petsang 1989, na hindi siya nawawala.
Hindi siya naglayas.
Nasa bariles siya mula pa noong Marso na 'yon.
Paanong naging kapani-paniwala 'yong sulat mo tungkol sa sementeryo at…
Panloloko ko sa kanila 'yon, at naisip kong gagaan ang pakiramdam mo.
Pero di gumaan ang pakiramdam mo.
Puro ka lang reklamo na gusto mo siyang kasama mo
sa na nasa lata, nasa istante.
Akala ko kung inaakala mong disente siyang nailibing,
nang maayos, nang may paggalang,
baka sabihin mo, "Okay, tama na 'yon." Pero hindi.
Ayaw kong magalit ka.
Kahit papaano nasa 'yo na siya sa isang lata sa istante.
So heto ako ngayon.
Ngayon alam mo na isa akong bulok at mabahong anak ng puta.
Walang nagbago. Mahal pa rin kita.
May isang minuto ka pa para sa tawag na ito.
Denny! Narinig mo ba ako?
Oo, narinig kita.
Matatapos na ito, mahal.
Ba-bye.
Ito ba 'yong autopsy report?
Kailangan namin ng kumpirmasyon na si Aundria talaga.
Ang tanging paraan lang ay gamit ang DNA.
May DNA sample kami mula kay Cathy.
"Isinagawa ang pagsusuri."
"Ang kumpletong coordinates sa pagitan ng mga sample
ay kinukumpirma na mag-ina," Diyos ko.
"ang mga labi at si Catherine Terkanian."
Nailabas ko siya. Nakuha ko ang buto niya.
Para siyang sumisigaw sa bakuran na 'yon nang ilang taon.
Para maghinala si Cathy
na si Dennis ang responsable at nakalibing si Aundria sa bakuran
at parehong totoo ang mga 'yon ay mahirap ipaliwanag.
Instinct 'yon ng nanay niya.
Matagal na niyang sinasabi na sa mismong lugar na 'yon.
Alam mo, nagulat ako na nandoon pala talaga siya.
Mukha bang kalokohan lang noon?
Oo. Pero tama siya.
Hindi pala imposible, pero sobrang hirap mangyari 'yon.
Brenda, may iba pang ginawa si Denny noon na inamin niya sa 'min.
Gusto mo bang marinig 'yon?
Malinaw na hindi niya gustong marinig ko ang tungkol do'n.
Sasabihin ko sa 'yo dahil karapatang mong malaman.
Sinabi niya na noong nasa San Diego siya
bago kayo ikasal, nanakit siya ng babae.
At sinabi niya na pagkatapos ninyong ikasal
na nanakit siya ng dalawang babae sa San Diego.
At noong early '80s,
nanakit siya ng isang babae sa isang trailer park.
Hindi ko siya kilala. Di ko kilala ang taong 'yon.
Oo.
Noong nakaupo ako at sinabi ko sa kanila
na 'yong lalaking pinag-uusapan nila, ay hindi ko kilala,
hindi ko naisip na masasabi ko na totoo pala 'yon.
Patawarin mo ako.
Pinag-usapan natin noon 'yong babaeng si Metta
na dinukot sa gasolinahan sa Windmill
at dinala sa Silver Creek Campground.
Hindi, wala akong alam diyan.
Siya ang gumawa no'n,
pero wala silang ebidensya para ipakita na ginawa niya,
pero, ginawa niya.
Marami siyang ginawang kalokohan sa maliit naming bayan.
At alam kong may iba pang posibleng biktima ni Dennis Bowman
na di pa lumalantad.
So 'yon lang lahat ng tinatago mo?
'Yon lang.
'Yon lang lahat ng mga tinatago ko.
Isa siyang serial violent sexual offender.
Kaya di mawala sa isip mo 'yong mga karumal-dumal na ginawa.
Ang hirap isipin
na 'yong mga ginawa kay Kathleen Doyle
ay nagawa ng isang taong di pa nakapatay dati.
Alam naming di ito nagsimula kay Kathleen noong 1980.
Kung umaamin siya sa iba't-ibang pananakit sa mga babae
kasama ang dalawang homicide,
ano 'yong mga hindi natin alam?
Ano'ng malay natin sa mga ginawa niya? Halimaw siya.
Kailangang kumalat ito dahil may iba pang mga biktima diyan.
Gusto kong tumulong malutas ang ibang krimen.
'Yon ang sinasabi ng puso ko.
Siguro kaisa ko ang espiritu ng bawat babaeng ginahasa niya,
ng mga pinatay niya, ng mga batang minolestiya niya.
Siguro puno ako ng espiritu ng lahat ng mga taong iyon,
kaya't ako ang pinakamasama niyang bangungot.
HINDI TUMUTOL SI DENNIS
SA SECOND-DEGREE MURDER KAY AUNDRIA BOWMAN.
Hahatulan si Dennis ngayon, para sa second-degree murder.
First-degree murder talaga dapat, pero alam mo na,
ayos na sa 'kin 'yon.
Second-degree murder sa anak ko.
At nagagalit ako na ginawa niya ito sa kanya.
Pero alam mo, ibang klaseng galit ito.
Siguro katahimikan itong nararamdaman ko para kay Alexis, alam mo 'yon?
Baka gano'n.
Metta, heto na.
Handa na sila, your honor.
Nakalibing doon si Aundria ng 30 taon,
hindi masabi kahit kanino ang totoong nangyari sa kanya.
Pinatay siya ng nasasakdal at itinago ang katawan para makaligtas siya.
Sa kasong ito, nawalan si Aundria hindi lang ng boses, kundi pati ng buhay niya.
Hindi na niya ma-eenjoy ang paglaki at pagtanda,
kasama ng pamilya at kaibigan na totoong nagmamahal sa kanya.
Halos 40 taon na ako sa trabahong ito.
At ilang kaso ng pagpatay na ang hinawakan ko.
Ngayon lang ata ako nakabasa ng ganito kalala.
Naniniwala ako na ang sentensiya na ilayo ka sa komunidad
ng hindi bababa sa 35 hanggang 50 taon ay mas angkop sa kasong ito.
At 'yan ang utos ng hukumang ito.
Ang huling bagay na gagawin ng team namin
ay payagan siyang magkaroon ng kontrol
at makulong kung saan niya gusto
dahil madali para sa kanya.
At gagawin ko lahat ng makakaya ko
para masigurong walang kahit anong kontrol si Dennis Bowman.
Ngayon sisentensiyahan si Dennis Lee Bowman
para sa pagpatay noong 1989
sa kanyang 14 taong gulang na ampon na si Aundria Michelle Bowman.
Ibabalik si Mr. Bowman sa Virginia para sa kanyang habambuhay na sentensya.
Kaya nagdesisyon kami bilang team
na hindi namin siya papayagang magkaroon ng kontrol,
at ibabalik namin siya sa Virginia para sa pagpatay kay Kathleen Doyle.
Naniwala siya do'n na parang tanga.
Maliban sa katotohanang kinuha siya sa amin,
di na siya kailangan sa kuwento ng buhay niya.
Ang kwento ni Kathleen ay tungkol sa buhay niya.
Mahal namin siya.
Sa amin siya.
At 'yon ang nararamdaman ko.
Sa bawat araw ng buhay ko,
sinasabi ko sa litrato niya na, "Mahal kita."
Binibilhan namin ang isa't-isa ng lilac.
'Yon ang bulaklak namin.
At sa tuwing namumulaklak ang mga lilac sa tagsibol,
sinasabi ko sa kanya, "Kathleen, lumabas na ang mga lilac."
At naaamoy ko na, at sinasabi ko kung gaano ko siya nami-miss.
At alam mo bang may kakaibang nangyari?
Matapos nilang mahanap 'yong pumatay kay Kathleen,
taglagas noon,
namulaklak 'yong lilac ko, na talagang nakakapagtaka.
Madalas namumulaklak 'yon sa tagsibol.
Wag mong hayaan na 'yong taong gumawa nito
ang taong maaalala ng lahat.
Hayaan mong ang maalala nila ay ang mga babaeng namatay.
Todd, salamat sa lahat.
Team effort 'yon. Salamat.
-Pwede ka ba naming makausap? -Oo.
Na kay Brenda 'yong mga labi.
Ipina-cremate niya.
At gusto niyang ibigay sa 'yo ang kalahati ng katawan ni Aundria.
Hindi ko kaya 'to.
Hindi ko kayang gawin 'to ngayon.
Ano 'yong binigay niya, 'yong taas o baba?
Ang kapal niya!
Hawak namin 'yon ngayon para ibigay sa 'yo, kung gusto mo.
Siyempre gusto ko.
Nandito 'yong anak ko, guys. Nandito.
Alam niyang wala na 'yong halimaw.
Hulaan mo kung ano ito.
-Hindi. -Oo.
-Talaga? -Kalahati niya.
"Ibinibigay ko itong kalahati sa 'yo
dahil ikaw ang unang nanay niya."
"Sana'y tulungan ka ng Diyos na makahanap ng kapayapaan sa lahat ng ito. Brenda."
Mas lalo lang siyang hinati pa. Grabe.
Sobrang naiinis ako dito.
Di ako makapaniwalang kinuha ni Brenda 'yong katawan at hinati ulit.
Gusto kong makuha lahat ng abo niya.
Tsaka lang siguro mananahimik ang pagiging nanay ko.
Paano niya ito ilalaban?
Kahit sinong judge sa mundo sasabihing,
"Maswerte ka nakuha mo ang nakuha mo
dahil hinati niya sa 'yo."
Tandaan mo, ipinamigay niya siya.
Galit na galit ako. Galit na galit ako.
Gumaan ang loob ko, pero galit pa rin ako.
Akala ko mawawala na 'yong galit ko.
Ang kapal ni Brenda na tawagin siyang nanay ng anak ko.
Hindi ko alam kung kaliwete ba si Alexis o ano.
Hindi ko alam ang boses niya.
Di ko narinig boses niya. Di niya nasabing, "Mahal kita, Mommy."
Di niya ako natawag na Mommy,
pero ako ang mommy niya hanggang sa buto.
Parang minumulto ako kay Alexis.
Hindi siya tuluyang nawala.
Ako na ang pinakamalapit mong makikita sa kanya.
Muntik na akong maging siya. Mas mature, mas galit na siya.
Parang naglalakad ka sa apoy, at binago ako nito.
Napakatindi, napakainit na apoy, nasusunog lahat ng laman ko,
na walang nakakakita, na ako lang ang nakakaramdam.
Pero sa tingin ko kailangan kong pagdaanan ito.
Kailangan kong hanapin ang kabilang dulo ng apoy.
TUMANGGING MAGPA-INTERVIEW SI BRENDA BOWMAN
AT HINDI TUMUGON SA MGA HILING PARA SA KANYANG PAHAYAG.
SI DENNIS BOWMAN AY NAKAKULONG PARA SA DALAWANG HABAMBUHAY NA PAGKAKAKULONG
SINABI NG MGA NASA KINAUUKULAN
NA MAAARING DI NA NATIN MALALAMAN PA ANG LAWAK NG KASAMAAN NI DENNIS BOWMAN
Nagsalin ng Subtitle: Miles Zafe