Proszę państwa, wyjdziemy na chwilę.
Pani Bowman.
Jestem porucznik Squyres z policji w Norfolk.
To detektyw Smith.
Spotykamy się w przykrych okolicznościach.
Wiem, że to dla pani bardzo trudne.
Opowiem pani o zbrodni, o którą został oskarżony.
To było tak dawno temu.
Mogę panią zabrać do czasów, w których to się stało.
1980.
- Byliśmy małżeństwem od dziewięciu lat. - Tak.
Pobraliśmy się 47 lat temu.
Przez 47 lat była pani bardzo oddaną żoną,
obdarzając go kredytem zaufania.
Ale wydaje mi się, że zdradził to zaufanie,
lojalność, którą mu pani okazywała.
A pani, będąc dobrym człowiekiem, nigdy nie przypuszczała…
że mógłby zrobić coś tak strasznego.
Zostanie oskarżony o morderstwo i gwałt.
Gdy dowiedziałam się, że być może zamordował jeszcze kogoś,
to było niespodziewane.
Ale nie zdziwiłam się.
To nie był mój czas. To nie był czas mojej córki.
Ale dowiem się, co się stało Kathleen Doyle w Wirginii.
W OGIEŃ: UTRACONA CÓRKA
To Kathleen na naszej łodzi.
Uwielbiała żeglować. Była w tym dobra. Jej ojciec też żeglował.
Zbudował żaglówkę, gdy była mała.
Była bardzo niezależna.
Była odważna.
Chciała dużo podróżować.
Chciała zobaczyć i przeżyć, ile się da.
Dzięki Bogu było jej to dane.
Prowadziła aktywne życie.
Miała 25 lat. Skończyła w kwietniu.
Matka Kathleen, Bert, to moja starsza siostra,
ale ja byłam tylko siedem lat starsza od Kathleen.
Byłyśmy blisko.
Wychowywałyśmy się jak siostry.
Kathleen była bardzo piękna fizycznie.
Długie, lśniące, kasztanowe włosy, błyszczące, zielone oczy
i piękna irlandzka cera.
Miała metr pięćdziesiąt wzrostu.
Zawsze dodawała: „I trzy czwarte”.
Miała cudowny śmiech.
Często razem chichotałyśmy.
Miała charyzmę.
To był jeden aspekt jej osobowości. Ale była też inteligentna,
dzięki czemu osiągała dobre wyniki w nauce.
Poszła na studia w Woodstock w stanie Connecticut,
bo chciała zostać pisarką.
Ukończyła je z wyróżnieniem.
Po jej śmierci znaleźliśmy na jej biurku kartkę.
NORFOLK 31 SIERPNIA 1980
„Często się zastanawiam, co skłania pisarzy do pisania.
Gdzieś po drodze też poczułam tę potrzebę.
Wiem, że nie jestem gotowa na słowo pisane.
Czuję, że muszę przeżyć jeszcze wiele lat,
zanim napiszę coś wartościowego”.
NIEPEWNOŚĆ
Tak napisała tydzień przed śmiercią.
Przez 20 lat nie wiedziałam, jak umarła.
Nie dałam sobie powiedzieć.
Dzięki temu nie mogłam sobie tego wyobrażać.
Kathleen Doyle mieszkała w domu w stylu Cape Cod w Norfolk w Wirginii.
To był oryginalny domek w spokojnej dzielnicy miasta.
Na lewo od domu znajdował się kościół metodystów.
To był idealny dom dla młodej pary
w środowisku wojskowym.
Kathleen wyszła za mąż w grudniu 1979 roku.
Jej mąż służył w marynarce. Został wysłany na misję latem.
Została sama w domu z kotkiem.
Wieczorem 9 września 1980 roku
odwiedziła ją Vivian, jedna z jej przyjaciółek.
Wypiły kilka kieliszków wina.
Vivian została kilka godzin i wyszła około 21.30.
Nazajutrz Vivian zaczęła się martwić, bo nie mogła się skontaktować z Kathleen.
Poprosiła swojego męża, żeby podwiózł ją do domu przyjaciółki.
Kiedy Vivian lekko pchnęła drzwi,
uświadomiła sobie, że są otwarte.
Gdy weszła,
zauważyła dwa kieliszki do wina na stoliku do kawy.
Stały tam od wieczora.
To było dziwne.
Weszła dalej
i otworzyła drzwi do sypialni Kathleen.
Kathleen leżała na podłodze. Nie żyła.
Wszczęto śledztwo w sprawie morderstwa.
Zadzwonił jej ojciec, Tim.
Powiedział: „Kathleen została zabita”.
Pamiętam, że oparłam się o ścianę i pomyślałam:
„Kto tak krzyczy? Czemu ta osoba krzyczy?”.
Okazało się, że to ja.
Nie mogłam przestać.
Mamy tu kobietę, która zginęła we własnym domu.
Została bardzo brutalnie zaatakowana.
Zabita w okrutny sposób.
Pokój został zdewastowany.
Materac ściągnięto z podstawy łóżka,
jakby odbyła się tam jakaś walka.
Kathleen leżała na narzucie na podłodze.
Była naga.
LEŻAŁA NA PODŁODZE
Została napastowana seksualnie.
Przyczyną śmierci była asfiksja mechaniczna,
innymi słowy została uduszona.
Na prawym policzku miała okrągły ślad przypalenia.
Był średnicy równej średnicy cygara.
Albo lincoln log.
Lincoln logs to były klocki dla dzieci.
Można z nich było zbudować domek.
Ale dziwniejszy był fakt, że Kathleen nie miała dzieci.
Te przedmioty zostały znalezione w koszu na śmieci w łazience Kathleen.
Co ciekawe, ten klocek jest zwęglony na końcu.
Pasuje do śladu przypalenia, który Kathleen miała na policzku.
To daje nam obraz przestępcy, który był bardzo brutalny.
Z materiałów wynika,
że zabójca nie miał skrupułów, by stosować przemoc wobec Kathleen,
co wskazuje na to, że nie było to jego pierwsze takie przestępstwo.
Gdy Vivian i jej mąż Jim znaleźli Kathleen,
zadzwonili na policję.
Słyszeli dyspozytora, ale dyspozytor ich nie słyszał.
Kiedy policja zbadała telefon,
okazało się, że mikrofon wyjęto ze słuchawki.
To pozbawia telefon tej funkcji
i uniemożliwia wezwanie pomocy.
Ale miejsce zbrodni od razu budziło frustrację w policjantach,
bo nie znaleźli nic, co pozwoliłoby im zacząć
szukać osoby, która tak brutalnie zaatakowała Kathleen.
Szukaliśmy odcisków palców, które moglibyśmy zidentyfikować,
ale nie było żadnych.
Znaleźliśmy tylko odciski palców Vivian i Kathleen Doyle,
zgodnie z oczekiwaniami, bo spędziły razem wieczór.
Było też kilka odcisków palców męża Kathleen.
Odbywał służbę na lotniskowcu na Oceanie Indyjskim,
więc był poza podejrzeniami.
Policja musiała skupić się na mężczyznach,
którzy nie wyjechali na służbę z mężem Kathleen.
Skupili się na sąsiadach.
Kiedy udało im się ich wykluczyć,
nie mieli żadnych tropów,
które mogliby wtedy zbadać i wykorzystać w śledztwie.
Sprawa była nierozwiązana przez 40 lat.
Moje życie stanęło do góry nogami.
Tak.
Doświadczenie podpowiada mi,
że pani mąż od długiego czasu robił wiele złych rzeczy.
Krzywdził ludzi,
gwałcił ludzi
i zabijał ludzi.
To okropne. Przykro mi, że muszę z panią o tym rozmawiać.
Ale zrobił coś brutalnego.
Chcę, żeby pani pomyślała, jak zdradził panią i pani rodzinę.
Dłużej tego nie zniosę.
Jasne. Rozumiem.
Słyszałem ją. Aresztowaliście Brendę?
Jest tutaj.
Sprowadziłeś to na rodzinę.
Niczego nie sprowadziłem.
- Tak. - Nie.
Potwór.
Prawdziwy potwór.
Ale nareszcie prowadzili go na rzeź.
Teraz prawda miała wyjść na jaw.
Zadzwoniła Cathy. Powiedziała: „Złapali go!
Został aresztowany”. Odparłam: „Chwila. Co się dzieje?”.
Zadzwoniłam do Brendy.
Była zdenerwowana i powiedziała:
„Wynajmiemy adwokata.
Nic nie zrobił. Mają nie tego faceta.
Aresztowali go za coś, co wydarzyło się w Wirginii.
Nie było go tam wtedy”.
Powiedziała, że mieszkali w Michigan, kiedy zamordowano Kathleen.
Więc Dennis tego nie zrobił.
Rodzina Kathleen bardzo angażowała się w śledztwo.
Jej ojciec, kapitan O'Brien, służył w Marynarce Wojennej.
Kapitan O'Brien, jak biologiczna matka Aundrii,
włożył wiele wysiłku w to, żeby policja zbadała sprawę.
Naprawdę coś zrobiła. Nie tylko mówiła, że coś robi.
Tim czuł, że trzeba coś zrobić. Podjąć działania.
Na własną rękę szukał tego, kto skrzywdził jego córkę.
Za to mnie i mojej siostrze, matce Kathleen,
ledwo udawało się wstać rano z łóżka.
Świat nie był już bezpieczny.
Moja siostra adoptowała kota córki.
Był z Kathleen, gdy zginęła.
Mawiała: „Gdyby tylko mógł mówić”.
Był z nią, aż poważnie zachorował.
Zabrałyśmy go do weterynarza. Zmarł po drodze na naszych rękach.
Była niepocieszona.
Tim powiedział: „Dla twojej siostry jest tak, jakby znowu straciła córkę”.
Choć wiem, że Tim przeżył tę samą traumę i smutek,
było mu chyba trudniej mówić o tych rzeczach.
Więc postanowił działać.
Potrzebował odpowiedzi.
I sprawiedliwości.
Kontynuował śledztwo aż do śmierci w 2016 roku.
Policja niestety nie znalazła zabójcy.
Żal mi go.
Biedak. Mam nadzieję, że są razem.
On i ja rozumielibyśmy się jak pokrewne dusze.
Po śmierci Tima skontaktowałam się z policją w Norfolk.
Rodzina chciała zapewnić policję,
że choć Tima już z nami nie było,
my będziemy kontynuować to śledztwo i szukać odpowiedzi.
Ale jej nie otrzymaliśmy.
To było dla mnie szalenie frustrujące.
Potrzebowaliśmy postępów w nauce,
by poczynić postępy w tym śledztwie.
Przeniosłem się do wydziału dawnych spraw w sierpniu 2018 roku.
Zacząłem czytać akta Kathleen.
Dowiedziałem się, że DNA zabójcy było w dwóch próbkach.
W płynie nasiennym pobranym z narzuty i ze zwłok.
I to DNA z narzuty zachowało się przez te wszystkie lata.
Genealogia genetyczna to był kolejny wielki postęp.
Ludzie poddają się testom DNA, by odkryć swoje drzewo genealogiczne.
Ale takie badania przydają się też w kryminalistyce.
Wiedząc o tych postępach w nauce,
wysłaliśmy narzutę do laboratorium stanowego na testy DNA.
Laboratorium stworzyło profil genetyczny przestępcy.
Pytanie brzmiało: „Kim jest ten facet?”.
Wykorzystując genealogię genetyczną, laboratorium zidentyfikowało 31 nazwisk.
To osoby, które były potencjalnymi podejrzanymi
albo członkami rodziny podejrzanego.
Moje zadanie polegało na namierzeniu tych 31 osób
w różnych stanach.
I za zgodą tych osób
pobranie próbek DNA z jamy ustnej,
żeby znaleźć sprawcę.
Myślałem: „Dobra”. Nie wiedziałem, co robię.
Jak miałem to zrobić?
W pierwszym tygodniu listopada 2019 roku
w Norfolk odbyła się
regionalna konferencja śledczych z wydziałów zabójstw.
Detektyw Smith przyjechał z policji w Norfolk.
Na konferencji nadal zajmowałem się listą tych 31 nazwisk.
Na jej samym dole był Dennis Bowman.
Gdy sprawdziłem Bowmana, pojawiły się sygnały ostrzegawcze.
Był podejrzanym w sprawie zniknięcia adoptowanej córki w 1989 roku.
Były też informacje o przestępstwie w Michigan w 1980 roku.
Został oskarżony o usiłowanie zabójstwa.
Pomyślałem: „To poważne przestępstwo”.
USIŁOWANIE ZABÓJSTWA
A potem na konferencji w Wirginii
poznałem kogoś z Michigan.
Był to Bryan Fuller.
Powiedziałem mu, nad czym pracuję.
„Przeszukałem bazę danych. Ten gość mi wyskoczył.
Przestępca z Michigan”.
On: „Jak się nazywa?”. „Dennis Lee Bowman”.
Powiedział: „Znam Dennisa.
Znam tę rodzinę. To prawdopodobnie jego szukasz”.
Byłem w szoku.
To ogromny zbieg okoliczności, że podał mi to nazwisko,
że uczestniczyłem w tej konferencji
i że byłem związany ze sprawą Aundrii Bowman.
Ja nie jestem farciarzem. Wręcz przeciwnie.
Jeśli zanosi się na burzę, zawsze znajdę się w samym jej środku.
Ale miałem farta, że na konferencji poznałem Bryana Fullera.
Od tego momentu przez resztę konferencji
detektyw Smith i ja
omawialiśmy, jak to rozegramy.
Najpierw musiałem udowodnić albo obalić tezę,
że Bowman był w Norfolk w Wirginii w 1980 roku.
Czytałem o drugiej sprawie, w której został aresztowany.
Dowiedziałem się, że Dennis próbował zabrać ofiarę w ustronne miejsce
i strzelił do niej dwa razy.
Sędzia powiedział, że Bowman stanowi zagrożenie dla kobiet.
To przestępstwo popełnił w maju 1980 roku w Michigan.
Morderstwa Kathleen dokonano we wrześniu 1980 roku w Norfolk.
Prawie 1000 kilometrów od Michigan.
Na pewno nie wypuścili go z aresztu. To było poważne przestępstwo.
Niemożliwe, żeby był odpowiedzialny za zabicie Kathleen.
Ale potem udało mi się zdobyć stenogram
z aresztowania Dennisa Lee Bowmana w 1980 roku.
„Mojego klienta tu nie ma.
Jest w Marynarce Wojennej i wyjechał na dwa tygodnie na szkolenie
w Norfolk w Wirginii”.
16 WRZEŚNIA 1980
Jest datowany na 16 września 1980 roku.
Dennis był w Norfolk w Wirginii, kiedy zginęła Kathleen.
Wiedziałem wtedy, że to on.
Musiałam tylko zdobyć próbkę DNA, by ją porównać.
Dennis i Brenda byli sfrustrowani
tym, co o nich mówiła Cathy.
Dzwoni do nas cztery razy w ciągu nocy.
O północy, o pierwszej w nocy. Mówi:
„Dopadniemy cię. Zamordowałeś ją”.
To pozwoliło nam na skontaktowanie się z nimi.
Bowmanowie przyszli do nas, by omówić swoje obawy dotyczące Cathy.
Jak na Dzikim Zachodzie.
Zagoniłam ich do zagrody.
Dennis i Brenda przyszli do biura szeryfa.
Zaproponowaliśmy wszystkim coś do picia.
Pan Bowman cały czas pił.
Półtora roku problemów przez jakąś wariatkę
nazywającą nas mordercami i rozsiewającą plotki po całym Allegan.
Cathy usłyszała coś nieprawdziwego,
a potem to jeszcze zniekształciła.
Wszystko opiera się na kłamstwach Aundrii:
„Mój tata zrobił to. Moja mama tamto. Bla, bla, bla”.
Po dziś dzień nie znoszę kłamców.
Tak bardzo ich nękałam, że byli tak zdesperowani,
że uciekli prosto w ramiona policji.
I ten sprytny Dennis Bowman wziął kubek i napił się z niego.
Odstawił go, a Haverdink powiedział: „Dziękuję”.
Zbadaliśmy DNA i otrzymaliśmy wyniki.
Według raportu DNA z narzuty
na 100% jest DNA Dennisa Bowmana.
Jedziemy do więzienia.
Chcę porozmawiać z Dennisem Bowmanem.
Dennis bywa dziwny,
wszystko zależy od tego, w jakim jest nastroju.
Zechce ze mną rozmawiać, czy nie?
Cześć, Dennis.
Jak masz na imię?
Jon.
Chciałem usunąć „detektywa”. Nie nosiłem odznaki.
Miał mnie mieć za Jona Smitha.
Nie za detektywa Smitha. Za Jona Smitha.
Chcesz coś do jedzenia?
Nie.
Kiedy nie chciał jeść ich jedzenia, spytałem:
„Mogę ci coś zaoferować?”.
Był bardzo konkretny.
Czarna kawa i niesolone migdały
Chciał mieć kontrolę nad tonem przesłuchania
dzięki taktyce i gierkom.
Graliśmy w kotka i myszkę.
Dennis, chcesz mieć kontrolę? Jesteś kapitanem tego statku.
Nawet go tu nie ma.
Nie, zdjął mi kajdanki, zamknął drzwi i wyszedł.
Kupił mi kawę ze Starbucksa.
Teraz piję.
Powiedział, że możemy pogadać przy kawie.
Jest naprawdę dobry, skarbie.
Chciałem, żeby się przyznał.
Powiedz, co zrobiłeś w Norfolk we wrześniu 1980.
A chciałem to osiągnąć,
przekazując komunikat: „Jestem tu, żeby ci pomóc.
Jestem tu, by słuchać.
Nie musisz mówić o tej sprawie. Możemy rozmawiać o wszystkim”.
Pozwoliłem mu mówić.
Przez wiele godzin.
Jak twoje kolana? Pamiętam…
Dobrze. Plecy mnie bolą.
Plecy cię bolą?
Kolekcjonuję noże, odkąd skończyłem 12 lat.
- Tak. - Mam 115 sztuk.
Ani razu w życiu nie usłyszałem od matki: „Kocham cię”.
Ostatnie, co powiedział mi tata:
„Twoja mama ma złote serce. Twarde i zimne”.
Udało mi się nawiązać z relację.
W końcu zaczął myśleć: „Hej, on mnie rozumie.
Rozumie, czemu zrobiłem to, co zrobiłem”.
Wtedy Dennis zaczął w końcu rozmawiać ze mną o sprawie.
Pojechałem na dwutygodniowe szkolenie.
Byłem tam już jakieś półtora tygodnia.
To było 1000 kilometrów od wszystkich, których znam.
Byłem nakręcony jak zegarek.
Po tygodniu mówię: „Pieprzyć to.
Muszę zejść z tego statku”.
Zszedłem i szwendałem się po okolicy.
Wszedłem do baru.
Usiadłem i zamówiłem podwójną whisky z colą.
Upiłem się w sztok. Schlałem się jak głupi.
Było ciemno.
Nie wiedziałem, gdzie jestem.
Idę ulicą.
Przechodziłem obok tego domu.
Światła zgaszone.
Na podjeździe nie było auta.
Pomyślałem: „Ciekawe, czy mają jakąś kasę w domu?”.
Zaszedłem od tyłu.
Podszedłem do okna.
Okno było zamykane na haczyk.
Wyjąłem scyzoryk.
Otworzyłem okno.
Nieomal wpadłem do środka.
Byłem naprawdę pijany.
Wszedłem do domu. To był salon.
Zacząłem szukać pieniędzy.
Poszedłem do kuchni.
Zajrzałem do słoika na ciastka.
Nic.
Zobaczyłem drzwi.
Kiedy je otworzyłem,
ona usiadła i zaczęła krzyczeć. Zakryłem jej usta lewą ręką.
Chciałem ją popchnąć prawą.
Wciąż miałem ten scyzoryk w dłoni.
Jasne.
Kiedy próbowałem ją popchnąć, złapała tę rękę.
Wbił się tutaj.
Mówi mi to i opisując to,
robi taki gest,
żeby wyglądało na to, że to była jej wina.
Sama była sobie winna.
Kiedy zacząłem się uspokajać,
wciąż leżała na łóżku i ruszała się.
Powiedziałem: „To ja już idę”.
Wyszedłem frontowymi drzwiami.
Zupełnie ominął wszystkie inne kluczowe szczegóły,
ale pamięta, kiedy wyszedł i że siedziała,
kiedy powiedział: „Już idę”.
Od tego momentu wiedziałem, że przygotowywał scenę.
Chciał umniejszyć swoją winę.
Pozwól, że spytam, Dennis.
Mógłbyś ująć w słowa i opisać,
co wtedy czułeś?
To…
zhumanizuje twoje uczucia.
To był demon.
Opowiedz o tym demonie.
Wtedy całkowicie zmienił głos i zachowanie.
Stał się bardzo łagodny, prawie jak opętany.
A potem zaczął rysować demona.
To Dennis.
Demon był kiedyś z przodu.
W miarę jak mówił, kółko się cały czas powiększało.
I miał spiczastą brodę, rogi i pazury.
Dobra.
Demon tu jest.
I wciąż próbuje się wydostać.
Ale nie pozwolę mu.
Był zupełnie inny, kiedy mówił o tym demonie.
To był dobry moment, by go skonfrontować z faktami.
- Pamiętasz? Uprawiałeś z nią seks. - Nie.
- W tym rzecz, Dennis. Musimy… - Nie widzę tego. Ja…
Patrzę. Dobrze? Patrzę.
- Czy zaprzeczasz… - Nie.
Nie zaprzeczam. Tylko patrzę. I…
- Widzisz, że siedzi… - Widzę jej brzuch.
Dobra.
Kiedy wbiłem nóż…
Więc ona nie miała na sobie ubrań.
Nie, była ubrana.
Pewnie nie miała na sobie ubrań, jeśli widzisz jej brzuch.
Pobiłeś tę dziewczynę.
Nie!
Pobiłeś tę dziewczynę.
I dźgnąłeś ją wiele razy nożem.
Nie. Dźgnęłam ją tylko raz. Jeden…
Skąd wiesz?
- Raz! - Jeśli byłeś taki pijany…
Bo wciąż to widzę w moim umyśle.
- Ale nie widzisz nic innego. - Nie.
Więc nie wiesz.
Kathleen została ugodzona w klatkę.
A także w plecy.
Miała ręce związane za plecami.
Miała przewód elektryczny zawiązany na szyi.
Była zakneblowana.
Miała wiele siniaków na całym ciele
od głowy w dół przez brzuch.
Gdy to usłyszał, zupełnie się zmienił.
Nie patrzył na mnie. Nie chciał ze mną rozmawiać.
Nie podnosił wzroku. To było do niego niepodobne.
Bardzo dziecinne zachowanie.
Nie zrobiłem tego.
Pomyśl o tym. Odwiozę cię teraz do centrum.
Nie zrobiłem tego.
Daj mi parę minut.
Nie…
Nie zrobiłem tego.
Znowu to zrobiłem.
Byłem zadowolony z tego, co z niego wyciągnąłem,
bo wiedziałem, że będzie mu ciężko
zaprzeczyć tym zeznaniom w sądzie.
Nie zrobiłem tego.
- Gotowy? - Tak.
Dobra.
W porządku?
Nie.
Skoro już pani wie, że Denny popełnił morderstwo w Wirginii,
ma pani jakieś obawy co do zniknięcia Aundrii?
Nie wiem, w co teraz wierzyć. Naprawdę nie wiem.
Wierzy nam pani, kiedy mówimy, że on to zrobił?
Czy nadal ma pani nadzieję, że nie?
Zawsze jest nadzieja.
Zawsze jest nadzieja, że Aundria żyje.
Wiem.
Przeszłość kryminalna Dennisa Bowmana
i fakt, że zaginęła jego córka i że to on zgłosił jej zaginięcie.
Jest na szczycie listy podejrzanych.
Myśleliśmy też
o kobiecie, która z nim mieszkała
przez te 30 lat od zaginięcia Aundrii.
Pytanie brzmi, czy jeśli coś jest na rzeczy,
czy ona o tym wie?
Wiele aspektów tej historii dotyczy Brendy.
Rozmowa na koszt odbiorcy. Dzwoni…
Dennis Bowman.
Aby odebrać, naciśnij zero.
Dostałaś coś dzisiaj?
Nie powinieneś był.
Przez ciebie płakałam.
Płakałem, kiedy je zamawiałem.
Jego jedynym kontaktem ze światem była Brenda.
Nie miał nikogo innego.
Powinniśmy byli coś zrobić, gdy wyszedłeś za pierwszym razem.
Trzeba było iść na terapię.
Powinniśmy byli to w pełni zrozumieć.
Była oddaną żoną. Została przy nim i wierzyła,
że mógł być lepszy i że będzie lepszy.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Choć czasem cię przeklinam.
Nie winię cię, kochanie. Powinienem być w domu. Nie jestem.
Monitorowaliśmy ich rozmowy telefoniczne.
Stało się jasne, że wciąż zabiega o jej przychylność.
Nadal ją kochał. Miał nadzieję, że ona nadal go kocha.
Kocham cię.
Trzeba było o tym pomyśleć 40 lat temu.
Czterdzieści lat temu wariowałem.
Szkoda, że 40 lat temu pojechałeś do Wirginii.
Zgadza się.
Niewiarygodne.
Co za kobieta zostaje z takim facetem?
Myśl o Brendzie rozpala mnie bardziej niż o Dennisie.
Tak samo ją obwiniam. Naprawdę.
Miała czas, żeby to przemyśleć.
Nie dbała o nikogo oprócz siebie i Dennisa.
Zasłużyła na mój gniew.
Nie chcesz wierzyć, że taka jest osoba, którą poślubiłeś i którą kochasz,
i z którą chcesz spędzić resztę życia.
Ale kiedy masz dowód, że robił takie rzeczy,
jak możesz tego nie przyjmować do wiadomości?
POLICJA STANOWA
Mimo że Dennis został aresztowany za brutalne zabójstwo,
które miało miejsce w Wirginii,
nadal naszym celem w Michigan jest znalezienie Aundrii.
Wiedzieliśmy, że Dennis chciał zostać w Michigan.
Miał być przeniesiony do Wirginii.
Wtedy wpadliśmy na pewien pomysł.
Odwiedzanie cię w Wirginii będzie niemożliwe.
Wiem.
Sue zapytała, czy się spakuję i zamieszkam na jakiś czas w Wirginii.
- Nie mogę. - Nie.
Brenda jest w Michigan.
On wie, że spędzi resztę życia w więzieniu.
Gdzie wolałby spędzić ten czas?
Teoretyzujemy, że wolałby spędzić ten czas w Michigan,
żeby Brenda mogła go odwiedzać.
Zdecydowaliśmy się na wstępną ofertę dla Bowmana.
Jeśli wyjawi prawdę o zniknięciu Aundrii,
jest szansa, że pozwolimy mu zostać w Michigan.
Oto co mogę zrobić
i mam już na to pozwolenie.
Jeśli się dowiem, gdzie jest Aundria
i ją znajdę,
i będę mógł zamknąć tę sprawę dla Brendy i dla ciebie,
to będę mógł cię zatrzymać w Michigan.
Będziesz mógł zostać bliżej Brendy i Vanessy.
Nic nie mogę zrobić w tej kwestii.
Był trudny. Był uparty, bo miał grupę wsparcia.
Brenda Bowman go wspierała. Córka go wspierała.
Miło byłoby, gdybyś tu został,
ale nie przyznasz się do czegoś, czego nie zrobiłeś.
Ciągle im to mówię.
On mówi: „Wiesz, zdarzają się wypadki i…”.
Powiedziałem mu wczoraj: „Nie zabija się członków rodziny.
Złościsz się na nich. Krzyczysz na nich.
Czasem się z nimi kłócisz. Ale ich nie zabijasz”.
Powiedział: „Nikogo się nie zabija”. Jezu.
Nie mają pojęcia, co to jest prawdziwa rodzina.
Wiesz, wykopali wielkie dziury w okolicach Shadow.
Tak? Dobra. Rozkopali podwórko?
Całe podwórko.
O kurczę.
Nie wiem, czego szukają. Naprawdę nie wiem.
Gdy policja z Norfolk przyjechała aresztować Bowmana
za zabójstwo Kathleen Doyle,
pomogliśmy im przeszukać posiadłość
za pomocą radaru penetrującego ziemię i psów.
Szukaliśmy dowodów w sprawie Kathleen Doyle,
ale szukaliśmy też szczątków Aundrii na terenie działki.
To naprawdę dziwne uczucie. Trudno mi to opisać.
Smutek i ściskanie w żołądku.
„Nie wyciągnęliście jej jeszcze z ziemi?”
Byłam tego pewna.
Byłam pewna, że znajdą to, co im powiedziałam, że znajdą.
To się nie powiodło. Nic nie znaleźliśmy.
Wywieraliśmy presję na Dennisa w kwestii Aundrii.
Nie wiem, gdzie jest moja córka.
Powtarzam ci, a ty ciągle mówisz:
„Wiesz, może zdarzył się wypadek,
a może straciłeś panowanie nad sobą?”.
Nie tracisz panowania nad sobą tak, żeby zabić dziecko.
Nie!
Musiał spreparować własną wersję wydarzeń.
Wiedziałam, że w pewnym momencie Alexis będzie jego kartą przetargową.
Nagle Dennis stwierdził, że chce się spotkać z Brendą.
To niestandardowe żądanie,
więc otrzymaliśmy zgodę z biura szeryfa
na spotkanie między Dennisem a Brendą
nadzorowane przeze mnie i detektywa Haverdinka.
Kiedy Dennis został wyprowadzony z celi, spotkałem go na korytarzu.
Pierwsze, co powiedział: „Mam nadzieję, że kamera działa”.
- Cześć. - Usiądź tutaj.
Cześć, Brenda. Usiądź.
To coś wyjątkowego. Oni tego nie robią.
Zrobili to tylko dlatego, że…
Kochanie, zrobiłem kilka rzeczy, których się wstydzę.
Mówię szczerze.
Aundria nie żyje.
Od początku nie żyła.
Wróciłem do domu z małą. Spała.
Zabrałem ją do salonu i położyłem na kanapie.
Wszedłem na górę.
Aundria wychodziła z naszej sypialni.
Spytałem: „Co robisz?”. Powiedziała, że wyjeżdża.
Wywiązała się kłótnia.
„Nie wyjedziesz. Nigdzie nie pójdziesz”.
Powiedziała, że powie
jeszcze raz terapeutom, że ją molestowałem.
Powiedziałem: „Nie powiesz”. Uderzyłem ją.
Przewróciła się i spadła ze schodów.
Nie! Nie zrobiłeś tego!
Nie przyznawaj się. Nie zrobiłeś tego.
To boli, kochanie.
Zbiegłem po schodach.
Sprawdziłem. Nie miała pulsu.
I nie oddychała.
I miała duży…
Jej szyja wyglądała dziwnie. Coś było nie tak.
Jej głowa była obrócona.
Miała otwarte oczy. Nieruchome jak oczy laleczki.
Nie żyła.
Nie mogłem cię stracić.
I Vanessy. Miała zaledwie 14 miesięcy.
Nie wiedziałem, co robić.
Bo wiedziałem, że jeśli powiem to policji,
wsadzą mnie znów do więzienia.
Owinąłem ją kocem.
Wyniosłem ją i ukryłem jej ciało w stodole.
Wezwałem policję i powiedziałem, że zaginęła.
Leżała tam kilka dni.
Znalazłem tekturową beczkę.
Próbowałem zmieścić w niej ciało.
Nie mieściło się.
Kochanie, żeby się zmieściło, musiałem odciąć jej nogi.
A potem, może dzień lub dwa później,
kiedy sąsiedzi wystawili pojemniki na śmieci,
przeturlałem beczkę i postawiłem obok nich.
Następnego ranka już jej nie było.
Trzydzieści kilka lat.
Tak.
Trzydzieści jeden.
Nie powiedziałem ci, bo nie chciałem ci odbierać nadziei.
Przepraszam, że cię oszukałem.
Wiem, czego się bałeś.
Ale to była nasza córka. Trzeba było jej pomóc.
- Broniłam cię przed Cathy. - Wiem.
Wiem.
O mój Boże.
Nie mogę nawet myśleć o tym, co zrobił mojej córce.
Rzeczywistość jest dość brutalna.
Ale jego historia to bzdury. Wszystko, co powiedział, to stek bzdur.
Nie wierzę, że moja córka spadła ze schodów.
To była według niego jej wina.
Nie wziął winy na siebie.
Jeśli już, to zrzucił moją córkę ze schodów.
Poćwiartował ją. Poćwiartował.
To pieprzony tchórz.
Tak postępuje tchórz.
Cały czas jej szukałeś, rozwieszając ulotki, ale wiedziałeś, że…
Wiedziałem, że to kłamstwo.
Mówiłeś, że pieniądze…
Zaginęły.
Spaliłem torbę i jej płaszcz, który tam leżał.
Nie sprawdziłem torby.
Może tam były. Mogłem je spalić.
Nie wiem. Ale zniknęły.
Kiedy spaliłeś torbę?
Po tym, jak ją wyniosłem na zewnątrz.
- Zanim wezwałeś policję? - Tak.
Pewnie nadal się paliła w beczce, kiedy przyszli.
Mieli nakaz aresztowania.
Była podejrzaną, a Dennis był ofiarą,
bo twierdził, że ukradła mu pieniądze.
Ja…
Nie wyobrażasz sobie złości, jaką to we mnie budzi.
Ktoś powiedział, że widział ją w Holland.
Ja tego nie powiedziałem.
Ktoś inny powiedział: „Widzieliśmy ją w Indianie.
Była w barze”.
Co o tym pomyślałeś?
To dobrze.
To oddalało ode mnie podejrzenia.
POLICJA STANOWA MICHIGAN
Wiedzieliśmy, że aby zwiększyć prawdopodobieństwo
oskarżenia i skazania Dennisa,
musieliśmy odnaleźć szczątki Aundrii.
Wiedzieliśmy, że mamy mało czasu,
bo miał jechać do Wirginii, by tam stanąć przed sądem.
Tylko dlatego, że skręciła kark, nie znaczy, że jej nie kochałem.
- Jasne. - Dobra.
Nie nabrał mnie.
Chyba nikogo nie oszukał.
Brenda. Oszukał Brendę.
Wierzę, że nadal kocha Dennisa.
Trudno to zrozumieć, biorąc pod uwagę, do czego się przyznał.
Tylko ty znasz prawdę.
I Bóg.
Brenda stoi murem przy mężu.
Przez telefon powiedziała:
„Jedyne, co się liczy, to nasza wzajemna miłość”.
Sue mi nieźle nagadała.
„Nie możemy ogarnąć umysłami, jak zranieni i…”.
Tak.
Sformułowała to tak, jakbyś porąbał Aundrię, kiedy żyła.
- Na pewno. - Tak to ujęła.
Zaczęłam pisać do niej list kilka razy:
„Nie znasz nawet połowy prawdy”.
Właśnie to nas poruszyło z Craigiem.
Nie możesz nawet pomyśleć o Aundrii i przez co przeszła?
Albo o Kathleen?
Nie bulwersuje cię to?
Jak to przegapiła?
To się rozegrało na jej oczach. Nic nie widziała?
Nie jesteś niewinna. Nie próbuj udawać.
Nie jesteś ofiarą.
Nie mówcie, że ta kobieta nie wiedziała, co się dzieje.
Po tym, jak ojciec uderzył przy mnie Aundrię,
wiem, że to nie był pierwszy raz.
A ona tam siedziała i nic nie zrobiła.
Ona też musi zostać ukarana.
Musi siedzieć w więzieniu jako wspólniczka.
Jest tak samo winna jak on.
Mogę tylko powiedzieć to, co mi wtedy powiedział.
Wierzyłam w to przez te wszystkie lata.
W jednym kącie mam cytat z Listu do Filipian 4:13.
A na dole z Księgi Izajasza 41:10.
Tak.
Nie zabierzesz mi mojej miłości ani Boga.
Taka już jestem.
Jeśli ci się nie podoba, to trudno!
Dennis był mistrzem manipulacji.
Najlepsze kłamstwo to takie, które jest w dużej mierze prawdziwe.
I myślę, że fabrykował różne historie
a Brenda z jakiegoś powodu w nie wierzyła.
Była tylko pionkiem w tym małżeństwie.
Spójrz tylko na to, co zrobił.
Dobrze to zatuszował.
I ewidentnie ciężko nad tym pracował.
Był…
sprytniejszy, niż sądziliśmy.
Cała historia o tym, jak ją wystawił ze śmieciami sąsiadów…
Możliwe, ale to byłoby zbyt ryzykowne.
Teraz przechwytujemy listy, które pisze do Brendy.
Nie wszystko zgadza się z tym, co Dennis powiedział nam w zeznaniach.
12 grudnia 2019 roku.
Najdroższa,
chcę, żebyś coś wiedziała. Będziemy to wiedzieć tylko my.
Aundria naprawdę upadła.
Skręciła kark. Ukryłem jej ciało.
Ale nie wyrzuciłem jej ciała do śmieci.
Złożyłem jej ciało w porządnym grobie obok cmentarza.
Miała na sobie dżinsy i sweter.
Złoty naszyjnik z sercem i krzyżykiem.
Zawinąłem ją w czyste prześcieradło.
Owinąłem jak mumię.
Przewiązałem też jej ręce i stopy czerwoną wstążką.
Lubiła ten kolor.
Potem umieściłem ją na nowej srebrnej plandece,
wsypałem wióry cedrowe, goździki i cynamon
między nią a plandekę,
a potem zasypałem grób i polałem ziemię wodą.
Dwa tygodnie później widać było, gdzie leży.
Dwa miesiące później nie.
Przez te 30 lat minąłem ją ponad sto razy.
Na pewno jest z Bogiem.
PIĄTEK 3/01/20
Mówisz, że nie znasz prawdy.
Prawda jest taka, że kocham cię. Kocham Vanessę.
Kochałem Aundrię.
Znasz mnie od 50 lat i mówisz, że już mnie nie znasz?
Musisz sama zdecydować.
Nigdy cię nie zapomnę.
Twoje imię jest wyryte w moim sercu.
Denny.
Traktowaliśmy to poważnie.
Przeszukaliśmy obrzeża cmentarzy w okolicy
radarem penetrującym ziemię i z psami.
Potraktowaliśmy każdy list, jakby zawierał prawdę.
Wiesz, że podsłuchiwaliśmy rozmowy i czytaliśmy listy.
- I listy. - Ile mamy różnych historii?
Trzy albo cztery.
Więc która jest prawdziwa?
- No cóż. - Która?
Musisz sam to rozgryźć.
To ty wiesz, gdzie ona jest.
Zgadza się.
Jestem jedyną osobą, która umrze z tą wiedzą.
Dla niego to była gra. Nie miał nic do stracenia.
Powie trochę teraz, trochę później. Wyciągną go z celi.
Nie wygada wszystkiego od razu.
Jest na tyle bystry, by wiedzieć,
że może dozować informacje i manipulować nimi.
Ale gliny tego nie kupiły.
Dzięki Bogu, co?
Policja wykorzystała Brendę, by dotrzeć do Bowmana.
Wiemy, że opowiedziałeś żonie inną historię.
Problem w tym, Dennis,
że dzięki temu wciągnąłeś ją w to wszystko
zupełnie niepotrzebnie.
To problem dla Brendy.
Wiem, że nie chcesz stwarzać jej problemów.
Mówisz, że zależy ci na niej. Spójrz, kogo chronisz.
Nie powiem wam, gdzie pochowana jest moja córka.
Teraz prowadziłem śledztwo psychologiczne. Próbowałem rozmawiać z Brendą
i wykorzystać ją przeciwko Dennisowi Bowmanowi.
Spotkaliśmy się u niej w domu.
Powiedzieliśmy: „Mąż musi wiedzieć, że jest ci to winien.
Zabrał ci ją tak dawno temu. Jest ci to winien”.
Dzwoni…
Dennis.
Więzień z zakładu karnego w Allegan.
Rozmowa jest nagrywana i monitorowana.
Może nie chcesz tego słuchać, ale…
Śmiało. Mów.
Prokurator nie wniesie zarzutów bez ciała.
Dobra.
Jeśli zdecydowałbyś się powiedzieć mi to, co muszę wiedzieć,
zostałbyś w Michigan na całe życie,
co umożliwiłoby nam wizyty.
To nie jest gwarantowane,
ale tonący brzytwy się chwyta.
Ona wciąż nie wie, co się stało z Aundrią.
Z naszego punktu widzenia
musi kwestionować własne myśli w głowie.
Dzwoni…
Dennis.
Rozmowa jest nagrywana i monitorowana.
Nie mogę się pozbierać.
Śni mi się to.
Co ci się śni?
Aundria! Ty! Wszystko!
Chcę zamknąć sprawę. Muszę wiedzieć, gdzie jest.
Chcę, żeby była ze mną w domu w ładnej urnie.
Wtedy w końcu byłaby tam, gdzie jej miejsce
po tylu latach nieobecności.
To jasne, że chce sprzedać Brendzie historię,
która jest dla niej do zaakceptowania.
Leży w prawdziwym grobie…
Więc mam tak żyć tak do końca swoich dni?
Nie musisz tak żyć do końca czegokolwiek.
Jeśli tego nie zaakceptujesz…
Nie mogę! Nie mogę tego zrobić!
Próbowałam ci to wyjaśnić!
Teraz otrzymamy pomoc jedynie od Boga.
To nielogiczne i psychotyczne.
Ale wciąż próbował ją kontrolować.
Chcieliśmy, żeby Brenda broniła się przed Dennisem.
Już mnie to nie obchodzi, Denny, tak czy inaczej,
cokolwiek się stało, będę cię kochała bez względu na wszystko.
Jest możliwość, że będziemy mieć jakieś życie w Michigan.
Chcę usłyszeć, że wierzysz, że jest nadzieja.
Tylko tyle mamy.
Wierzę ci, skarbie.
Zaczynam wierzyć, że Dennis nigdy nie wyjawi, gdzie jest jej ciało.
Byłam na skraju załamania.
Po długim dniu Bryan i ja poszliśmy do browaru w Grand Rapids
wypić kilka piw.
Todd Workman zadzwonił do Bryana:
„Hej. Brenda rozmawiała z Dennisem. Musicie posłuchać”.
Powiem ci, gdzie jest Aundria.
Jest bardzo blisko.
Mam nadzieję.
- Jest. - Ale…
Brenda, Aundria jest pochowana na naszym podwórku.
Nie mieszkaliśmy tu wtedy! Nie byliśmy nawet…
- Brenda, ona tam jest. - To nie był wtedy nasz dom.
Na podwórku w starym domu zakopałem beczkę.
Gdy mieliśmy się przeprowadzić, zaniosłem beczkę do domu.
Wykopałem dziurę i włożyłem do niej beczkę.
Potem wszystko zasypałem.
Była tam cały czas.
Teraz już wiesz.
Było potwornie zimno.
Przybyła nasza jednostka antropologiczna.
A potem powoli zaczęliśmy odkopywać ziemię warstwa po warstwie.
Ale wciąż nie wiedzieliśmy, czy powiedział prawdę
czy znowu konfabulował.
Metta mi powiedziała.
„Wrócili.
Ale teraz mają buldożer i namiot”.
Wreszcie są tam, gdzie ona leży.
W pewnym momencie koparka podniosła
pierścień beczki.
Zatrzymaliśmy prace.
Czas jakby zwolnił.
Antropolodzy weszli do dziury
ze szczoteczkami do zębów i małymi kilofami i łopatami,
żeby niczego nie przegapić.
W pewnym momencie przestali odgarniać ziemię.
Znaleźli kość.
Boże.
Smutne, że wyciągnęliśmy dziecko, które było tam od 30 lat.
Smutne, że Brenda,
która była w domu w czasie, gdy to robiliśmy,
dowie się, że Dennis powiedział prawdę
i że jej córka została pochowana na podwórku.
Nie potwierdzili, że to Aundria.
Powiedzieli: „Znaleźliśmy szczątki”.
Stałam tam przez kilka minut.
Odwróciłam się, a Todd mnie zaprowadził do domu.
Mogłam mu tylko powiedzieć: „Tym razem mnie nie okłamał.
Nie kłamał, Todd”.
Jej szczątki znaleziono w czterech różnych torbach
w tym, co zostało po beczce.
Gdy ją znaleźliśmy, była w worku na śmieci z pieluchami.
Pewnie, by zamaskować zapach.
Taki jest Dennis Bowman.
W worku było też opakowanie czekoladek
z datą z 1989 roku.
Stało się dla nas jasne,
kiedy zobaczyliśmy tę datę, że nie zaginęła.
Nie uciekła.
Była w tej beczce od tamtego dnia w marcu.
Jak to możliwe, że twój list o cmentarzu był tak przekonujący i…
Chciałem ich zmylić i myślałam, że ty poczujesz się lepiej.
Ale nie poczułaś się.
Tylko gadałaś, że chciałaś, żeby była przy tobie
w urnie na półce.
Myślałem, że może świadomość, że jest pochowana
jak należy i z szacunkiem
wystarczy ci do osiągnięcia spokoju. Ale tak nie było.
Nie chcę, żebyś był zły.
Przynajmniej ją postawisz w urnie na półce.
Taki jestem.
Teraz już wiesz, że jestem zgniłym, śmierdzącym sukinsynem.
Nic się nie zmieniło. Nadal cię kocham.
Została minuta rozmowy.
Denny! Słyszałeś?
Słyszałem.
To już koniec.
Do widzenia.
To protokół z autopsji.
Potrzebowaliśmy potwierdzenia, że to naprawdę Aundria.
Jedyny sposób to badanie DNA.
Mieliśmy próbkę od Cathy.
„Przeprowadzono badanie.
Pełna zgodność między próbkami
potwierdza pokrewieństwo matka – córka…”. Jezu.
„…pomiędzy szczątkami a Catherine Terkanian”.
Wyciągnęłam ją z ziemi. Mam kości.
Jakby krzyczała z tego podwórka od lat.
Fakt, że podejrzenia Cathy,
że to Dennis jest zabójcą i że Aundria jest pochowana na podwórku,
okazały się prawdą, jest prawie niewytłumaczalny.
To instynkt matki.
ZAGINIONA
Mówiła o tym od lat.
Byłem oszołomiony, że ją tam znaleźli.
Czy to brzmiało jak szaleństwo?
Na pewno. Ale miała rację.
Podobno to nie jest niemożliwe, ale bardzo nieprawdopodobne.
Brenda, Denny przyznał się też do innych rzeczy,
które zrobił w przeszłości.
Mam ci o nich powiedzieć?
Najwyraźniej nie chciał, żebym o nich wiedziała.
Powiem ci, bo zasługujesz, by wiedzieć.
Powiedział, że gdy stacjonował w San Diego,
zanim się pobraliście, dokonał napaści seksualnej na kobietę.
A potem, wkrótce po waszym ślubie,
dokonał napaści seksualnej na dwie kobiety w San Diego.
Na początku lat 80.
dokonał napaści seksualnej na kobietę na parkingu przyczep.
Nie znam tego człowieka. Nie znam go.
Tak.
Kiedy powiedziałam im tego ranka,
że nie znam człowieka, o którym mówią,
nie wiedziałam, że mówię prawdę.
Przykro mi.
Rozmawialiśmy wcześniej o Metcie
porwanej na stacji benzynowej
i przewiezionej na kamping Silver Creek.
Nic o tym nie wiem.
To on to zrobił,
ale nie mieli na to dowodów.
Ale to był on.
Wyrządził wiele krzywd w naszym miasteczku.
I wiem, że są inne potencjalne ofiary Bowmana.
To wszystkie twoje mroczne tajemnice?
To wszystko…
To wszystkie moje tajemnice.
Jest seryjnym przestępcą seksualnym.
Dlatego nadal coś mnie cały czas nęka.
Trudno sobie wyobrazić,
że to, co spotkało Kathleen Doyle
było dziełem kogoś, kto nie zabił nigdy wcześniej.
Wiemy, że Kathleen nie była jego pierwszą ofiarą.
Jeśli przyznaje się do licznych aktów przemocy wobec kobiet
i co najmniej dwóch zabójstw,
czego jeszcze nie wiemy?
Kto wie, co jeszcze zrobił? To potwór.
Trzeba o tym mówić, bo jest więcej ofiar.
Chcę pomóc rozwiązać inne zagadki.
Tak podpowiada mi serce.
Może jest we mnie duch tych zgwałconych kobiet,
zabitych kobiet, wykorzystanych dzieci.
Może jest we mnie duch tych wszystkich ludzi.
To czyni ze mnie jego najgorszy koszmar.
DENNIS ODMÓWIŁ ODNIESIENIA SIĘ DO ZARZUTÓW
DOTYCZĄCYCH ZABÓJSTWA AUNDRII BOWMAN.
7 LUTEGO 2022
Dennis zostanie skazany za morderstwo drugiego stopnia.
To było morderstwo pierwszego stopnia,
ale pogodzę się z tym.
Morderstwo drugiego stopnia na mojej córce.
Jestem wściekła, że to zrobił.
Ale jest to inna wściekłość.
Może odczuwam teraz pewien spokój, jeśli chodzi o Alexis.
Może o to chodzi.
HRABSTWO ALLEGAN
Metto, zróbmy to.
Gotowi, wysoki sądzie.
Aundria leżała w miejscu pochówku przez 30 lat.
Nie mogła nikomu powiedzieć, co jej się przydarzyło.
Oskarżony odebrał jej życie i ukrył ciało, by ocalić swoje.
W tym przypadku Aundria straciła nie tylko głos, ale i życie.
Nie dane jej było osiągnąć dorosłości i się zestarzeć
w otoczeniu rodziny i przyjaciół, którzy ją kochali.
Pracuję w tym zawodzie od prawie 40 lat.
Osądzałam w wielu procesach o morderstwo.
SĘDZIA SĄDU OKRĘGOWEGO
Nigdy nie czytałam czegoś równie niepokojącego.
Wierzę, że kara, która odseparuje pana od społeczeństwa
na 35 do 50 lat jest bardziej odpowiednie w tym przypadku.
Taki jest nakaz Sądu.
Nasz zespół nie chciał
mu dać ostatniej odrobiny kontroli
i pozostawić go w więzieniu, w którym chciał zostać,
bo było mu tak wygodnie.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy,
by Dennis Bowman niczego nie kontrolował.
Dziś wydajemy wyrok na Dennisa Lee Bowmana
za morderstwo i rozczłonkowanie zwłok w 1989 roku
jego 14-letniej adoptowanej córki Aundrii Michelle Bowman.
Pan Bowman wróci do Wirginii, by odbyć karę dożywocia.
Podjęliśmy decyzję jako zespół,
że nie pozwolimy mu tego kontrolować
i że odeślemy go do Wirginii za zabójstwo Kathleen Doyle.
Dał się nabrać jak głupiec.
DOTYCZY EKSTRADYCJI DENNISA BOWMANA
Poza faktem, że ją nam zabrał,
jest zbyteczny w jej historii.
Historia Kathleen dotyczy jej życia.
Była naszą dziewczyną.
Należała do nas.
I to właśnie czuję.
Każdego dnia dotykam jej zdjęcia i mówię: „Kocham cię”.
Kupowałyśmy sobie bzy w prezencie.
To był nasz kwiat.
Zawsze gdy kwitną bzy na wiosnę,
mówię jej: „Kathleen, bzy zakwitły”.
Wącham kwiaty i mówię jej, jak bardzo za nią tęsknię.
Ostatnio stało się coś dziwnego.
Po tym, jak znaleźli osobę, która zamordowała Kathleen,
co było jesienią,
mój krzak bzu zakwitł, co jest bardzo nietypowe.
Zwykle kwitnie tylko na wiosnę.
Nie pozwólmy zbrodniarzowi być osobą, którą wszyscy pamiętają.
Pamiętajmy młode kobiety, które zginęły.
Dziękuję za wszystko, Todd.
Praca zespołowa. Dziękuję.
- Możemy zamienić słowo? - Tak.
Brenda ma szczątki.
Kazała skremować szczątki.
Chce ci dać połowę prochów Aundrii.
Nie dam rady.
Nie dam teraz rady.
Co mi da? Górną czy dolną część?
Jak ona śmie!
Mamy je dziś dla ciebie, jeśli chcesz je przyjąć.
Oczywiście, że tak.
Moja córeczka jest tutaj. Tutaj.
Wie, że potwór zniknął.
Zgadnij, co to jest.
- Nie. - Tak.
- Naprawdę? - Połowa.
„Dzielę się z Tobą po równo,
bo byłaś jej pierwszą matką.
Modlę się, by Bóg pomógł Ci odnaleźć spokój. Brenda”.
To oznacza, że znowu została posiekana. Ja tylko…
Jestem wkurwiona.
Nie wierzę, że Brenda wzięła ciało i ponownie je rozczłonkowała.
Chcę mieć całość prochów.
A potem może matka we mnie osiągnie spokój.
Jak ona chce to zrobić?
Każdy sędzia na świecie powie:
„Masz szczęście, że to dostałaś,
bo podzieliła się z tobą”.
Wyrzuciła ją.
Jestem taka zła. Jestem wściekła.
Ulżyło mi, ale nadal jestem zła.
Myślałam, że gniew odejdzie.
Brenda ma czelność nazywać się matką mojej córki.
Nie wiem, czy Alexis była lewo- czy praworęczna.
Nie wiem, jak brzmiał jej głos.
Nigdy nie powiedziała: „Kocham cię, mamusiu”.
Nie nazwała mnie mamusią, ale jestem jej mamusią.
Czuję, że Alexis mnie nawiedziła.
Nie umarła całkiem.
Jestem blisko jej ducha.
Prawie się nią stałam. Bardziej dojrzałą i wściekłą Aundrią.
To jak wchodzenie w ogień. To mnie zmieniło.
To bardzo intensywny, gorący, przypiekający ciało ogień,
którego nikt nie widzi i który tylko ja czuję.
Ale muszę przez niego przejść.
Muszę znaleźć drugą stronę ognia.
BRENDA BOWMAN ODMÓWIŁA STANIĘCIA PRZED KAMERĄ
I NIE ODPOWIEDZIAŁA NA PROŚBY O KOMENTARZ.
DENNIS BOWMAN ODBYWA DWA WYROKI DOŻYWOCIA W WIRGINII.
FUNKCJONARIUSZE ORGANÓW ŚCIGANIA TWIERDZĄ, ŻE PEŁNEGO ZAKRESU
JEGO BRUTALNYCH ZBRODNI NIGDY NIE POZNAMY.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska