ทุกคน เราจะออกจากห้องกันสักครู่
สวัสดีครับ คุณนายโบว์แมน
ผมร้อยโทสไควเรส จากนอร์โฟล์ก แผนกฆาตกรรม กรมตำรวจเวอร์จิเนีย
นี่นักสืบสมิธ
ผมเสียใจที่ต้องมาพบคุณในสถานการณ์แบบนี้
ผมรู้ว่ามันน่าเศร้ามาก และมันยากมากสำหรับคุณ
ผมสามารถบอกคุณเกี่ยวกับความผิด ที่เขาถูกตั้งข้อหาในตอนนี้ได้
มันนานมากแล้ว
ผมคงพอจะช่วยทำให้คุณนึกถึง รายละเอียดของเรื่องที่เกิดขึ้นได้
ปี 1980
ตอนนั้นเราแต่งงานกันมาแล้วเก้าปี
เหรอครับ
ตอนนี้เราแต่งงานกันมา 47 ปีแล้ว
และตลอด 47 ปี คุณเป็นภรรยาที่ทุ่มเทมาก
คุณเลือกที่จะเชื่อใจเขา
แต่ดูเหมือนว่าเขาทรยศความเชื่อใจนั้น
ทรยศความภักดีที่คุณมอบให้เขา
และคุณเป็นคนดี
ก็เลยไม่เคยคิดว่า...
เขาสามารถทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้
เขาจะถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมและข่มขืน
พอฉันรู้ว่าเขาอาจเคยฆ่าคนอื่นอีก
มันเกินคาดคิดที่สุด
แต่ไม่ได้ประหลาดใจ
ยังไม่ถึงเวลาของฉัน ยังไม่ถึงเวลาของลูกสาวฉัน
แต่ฉันจะสืบให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น กับแคธลีน ดอยล์ที่เวอร์จิเนีย
นี่คือแคธลีน ถ่ายบนเรือใบของเรา
เธอชอบล่องเรือมาก
เธอแล่นเรือเก่ง เพราะพ่อของเธอเป็นกะลาสีเรือ
เขาสร้างเรือใบลำนึงเองตอนเธอยังเล็ก
เธอพึ่งพาตัวเองได้
และเธอกล้าหาญ
เธอชอบเดินทางมาก
เธอตัดสินใจว่าเธออยากเห็นโลก และเปิดโลกกว้างให้มากที่สุด
ขอบคุณพระเจ้าที่เธอได้ทำทั้งหมดนั้น
เธอใช้ชีวิตเต็มที่มาก
ตอนนั้นเธออายุ 25 จะครบ 25 ปีในเดือนเมษายน
เบิร์ต แม่ของแคธลีนเป็นพี่สาวฉัน
แต่ฉันกับแคธลีนห่างกันแค่เจ็ดปี
เราเลยสนิทกันมาก
แล้วเราก็ถูกเลี้ยงมาเหมือนเป็นพี่น้องกัน
แคธลีนเป็นคนสวยมาก
ผมยาวเป็นมันเงาสีน้ำตาลแดง ดวงตาสีเขียวเป็นประกาย
และผิวสวยแบบไอริช
เธอสูง 150 ซม.
เธอชอบพูดว่า "และมากกว่านั้นนิดหน่อย"
เธอหัวเราะเก่ง
เราหัวเราะคิกคักด้วยกันบ่อยมาก
เธอมีเสน่ห์มาก
นั่นเป็นด้านหนึ่งของเธอ แต่เธอยังมีด้านที่ฉลาด ครุ่นคิด
ซึ่งทำให้เธอเรียนเก่งมาก
เธอเรียนมหาวิทยาลัยในวูดสต็อก คอนเนตทิคัต
เพราะเธออยากเป็นนักเขียน
และเธอก็จบเกียรตินิยมอันดับสอง
มีงานที่เธอเขียนทิ้งไว้บนโต๊ะตอนที่เธอตาย
(นอร์โฟล์ก 31 ส.ค. 80)
"ฉันมักสงสัยว่าอะไร คือแรงดลใจให้นักเขียนเขียน"
"ถึงจุดหนึ่ง ฉันเองก็มี แรงดลใจอยากเขียนเช่นกัน"
"ฉันรู้ว่าฉันยังไม่พร้อมที่จะเขียนสิ่งที่คิด"
"ฉันรู้สึกว่าฉันยังต้องใช้ชีวิตอีกหลายปี
กว่าที่ฉันจะเขียนบางอย่างที่มีคุณค่าได้"
เธอเขียนสิ่งนี้ไว้หนึ่งสัปดาห์ก่อนเธอตาย
ฉันไม่เคยรู้ว่าเธอตายยังไงมาตลอด 20 ปีนี้
เพราะฉันไม่ยอมให้ใครมาบอก เพราะถ้าฉันไม่รู้
ฉันจะได้ไม่ต้องนึกถึงภาพใดๆ
แคธลีน ดอยล์อาศัยอยู่ในบ้านสไตล์เคปค้อด หลังเล็กๆ ในนอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย
เป็นบ้านเล็กๆ ที่แปลกตา ซึ่งอยู่ในพื้นที่ที่เงียบสงบของเมือง
ทางซ้ายมือติดกับบ้านเป็นโบสถ์เมธอดิสต์
มันจึงเป็นบ้านในฝันที่สมบูรณ์แบบ สำหรับคู่รักที่เพิ่งแต่งงานใหม่
ในชุมชนทหาร
แคธลีนแต่งงานในเดือนธันวาคม ปี 1979
สามีของเธอที่อยู่ในกองทัพเรือ ถูกเรียกเข้าประจำการในฤดูร้อนถัดมา
ตอนนั้นเธอเลยอยู่ที่บ้านคนเดียว กับลูกแมวของเธอ
เย็นวันที่ 9 กันยายน ปี 1980
เพื่อนสนิทคนหนึ่งของเธอ วิเวียน แวะมาหาคืนนั้น
พวกเธอดื่มไวน์ไปสองสามแก้ว
วิเวียนบอกว่าเธออยู่ไม่กี่ชั่วโมง และออกมาสักประมาณ 21:30 น.
วันต่อมา วิเวียนเริ่มกังวล
เพราะเธอติดต่อแคธลีนไม่ได้
วิเวียนให้จิม สามีเธอ ช่วยขับรถไปส่งเธอที่บ้านของแคธลีน
พอวิเวียนผลักประตูหน้าเบาๆ
เธอก็รู้ว่าประตูเปิดอยู่
พอวิเวียนเข้าไปในบ้าน
เธอสังเกตเห็นแก้วไวน์สองใบที่อยู่บนโต๊ะกาแฟ
ยังตั้งอยู่ที่เดิมตั้งแต่คืนก่อน
เธอเลยรู้สึกแปลกๆ
เมื่อเธอเดินไปที่มุมบ้าน
เธอเปิดประตูห้องนอนของแคธลีน
ก็พบเธอนอนตายอยู่บนพื้นในห้องนอน
และการสืบสวนคดีฆาตกรรมก็เริ่มต้นนับแต่บัดนั้น
ทิม พ่อของเธอโทรมา
เขาพูดแค่ว่า "แคธลีนถูกฆ่า"
ฉันจำได้ว่ายืนพิงกำแพงและคิดในใจ
"ใครกรีดร้องน่ะ ทำไมคนๆ นี้ถึงกรีดร้องล่ะ"
แล้วฉันก็รู้ว่าตัวฉันเองแหละ
และฉันหยุดไม่ได้เลย
ผู้หญิงคนหนึ่งถูกฆ่าตายในบ้านของตัวเอง
แล้วเธอก็ถูกทำร้ายด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมที่สุด
เป็นการใช้ความรุนแรงเกินจำเป็น
ห้องโดนรื้อกระจาย
ที่นอนถูกผลักออกจากฐานเตียง
เหมือนกับมีการต่อสู้กันที่นั่น
แคธลีนนอนอยู่บนผ้าคลุมเตียงที่อยู่บนพื้น
ไม่มีเสื้อผ้าบนตัวเธอสักชิ้น
พวกเขาพบว่าเธอถูกล่วงละเมิดทางเพศ
และสาเหตุการตายคือขาดอากาศหายใจ
จากการรัดคอ
และเธอมีรอยไหม้เป็นวงกลมที่แก้มขวา
ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางน่าจะพอๆ กับปลายซิการ์
ไม่ก็ลินคอล์น ล็อก
ลินคอล์น ล็อกเป็นของเล่นเด็ก
ที่เด็กๆ จะเอามาต่อเป็นกระท่อมไม้ซุงจำลอง
แต่ที่แปลกกว่านั้นคือ ข้อเท็จจริงที่ว่าแคธลีนไม่มีลูก
แต่เราเจอของพวกนี้ ในถังขยะ ในห้องน้ำของแคธลีน
ส่วนที่น่าสนใจคือ ลินคอล์น ล็อกชิ้นนี้มีรอยไหม้ตรงปลาย
และมันก็สอดคล้องกับรอยไหม้บนแก้มของแคธลีน
ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า คนร้ายนิยมความรุนแรงมาก
มีข้อบ่งชี้หลายอย่าง
ว่าฆาตกรกระทำความรุนแรง ต่อแคธลีนอย่างสบายใจ
เกินกว่าจะบอกว่านี่เป็นครั้งแรก ที่เขากระทำความผิดเช่นนี้
เมื่อวิเวียนกับจิม สามีของเธอ มาเจอแคธลีน
และพยายามแจ้งตำรวจ
พวกเขาได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่ แต่เจ้าหน้าที่ไม่ได้ยินพวกเขา
เมื่อตำรวจนิติเวชเข้าไปตรวจสอบโทรศัพท์
พวกเขาก็ได้รู้ว่าไมโครโฟนถูกถอดออก
นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้โทรศัพท์ใช้การไม่ได้
กันไม่ให้ใครโทรขอความช่วยเหลือ
แต่ที่เกิดเหตุก็เริ่ม สร้างความยุ่งยากให้กับตำรวจทันที
เพราะไม่มีเบาะแสอะไรให้พวกเขาเริ่มต้น
ในการตามหาคนที่ทำร้าย แคธลีนอย่างโหดเหี้ยมได้เลย
เราพยายามค้นหาว่ามีลายนิ้วมือ ที่สามารถระบุตัวตนได้มั้ย
ปรากฏว่าไม่มีเลย
รอยนิ้วมือที่เราพบมาจาก วิเวียนและแคธลีน ดอยล์
ซึ่งสอดคล้องกับการที่ พวกเขาอยู่ด้วยกันคืนวันอังคาร
มีลายนิ้วมือจางๆ อยู่สองสามรอย ซึ่งเป็นของสามีของแคธลีน
เขาถูกส่งไปประจำการกลางมหาสมุทรอินเดีย บนเรือบรรทุกเครื่องบิน
ดังนั้นตำรวจยืนยันว่าเขาอยู่ที่ไหนได้
ตำรวจต้องหันไปให้ความสนใจกับพวกผู้ชาย
ที่ไม่ได้ถูกส่งไปประจำการกับสามีของแคธลีน
พวกเขาเลยเพ่งเล็งไปที่เพื่อนบ้าน
พอพวกเขาตัดคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปได้
ก็ไม่เหลือเบาะแสอย่างอื่นให้ตามอีก
ที่พวกเขาจะเข้าถึงได้หรือรู้ได้ในเวลานั้น
คดีนี้ยังคงไม่คลี่คลายมานาน 40 ปี
ชีวิตฉันตอนนี้กลับตาลปัตรไปหมด
ใช่
ที่ผมคิดนะครับ สิ่งที่ประสบการณ์บอกผมก็คือ
สามีของคุณทำเรื่องเลวร้าย หลายเรื่องมาอย่างยาวนาน
เขาออกไปทำร้ายคน
ข่มขืนคน
และฆ่าคน
มันเลวร้ายมาก และผมเองก็ ไม่อยากที่จะต้องมาคุยกับคุณเรื่องนี้
แต่เขาทำสิ่งที่โหดร้ายมาก
ผมอยากให้คุณคิดถึงการที่ เขาหักหลังคุณและครอบครัวของคุณ
ฉันรับไม่ไหวแล้ว
โอเค ผมเข้าใจ
ผมได้ยินเสียงเธอข้างล่างนั่น คุณจับเมียผมมาเหรอ
เธออยู่นี่
คุณทำให้ครอบครัวต้องเจอเรื่องแบบนี้
ผมไม่ได้เป็นคนทำอะไรทั้งนั้น
- คุณทำ - ผมเปล่า
ปีศาจร้าย
ปีศาจชัดๆ
แต่ดูเหมือนโบว์แมนใกล้จะโดนเชือดแล้วละ
ความจริงกำลังจะปรากฏ
แคธีโทรมา บอกว่า "เขาโดนจับแล้ว!"
"ตอนนี้เขาโดนจับไปแล้ว" ฉันก็บอก "เดี๋ยวก่อน เกิดอะไรขึ้น"
ฉันเลยโทรหาเบรนดา
เธอกระวนกระวายมากและพูดว่า
"เราจะหาทนาย"
"เขาไม่ได้ทำอะไรเลย พวกเขาจับผิดคนแล้ว"
"ใช่ พวกนั้นจับเขา เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในเวอร์จิเนีย"
"เขาไม่เคยไปที่นั่นด้วยซ้ำ"
เธอบอกฉันว่าพวกเขาอยู่ที่มิชิแกน ตอนที่แคธลีนถูกฆ่า
ดังนั้นไม่มีทางเป็นเดนนิสแน่
(นอร์โฟล์ก, เวอร์จิเนีย)
กลายเป็นว่าครอบครัวของแคธลีน ลงมาช่วยทำคดีนี้เต็มที่
กัปตันโอไบรเอน พ่อของเธอ เป็นทหารในกองทัพเรือสหรัฐฯ
กัปตันโอไบรเอนทำแบบเดียวกับ แม่ผู้ให้กำเนิดของออนเดรีย
ทุ่มเทเป็นสองเท่าเพื่อให้กรมตำรวจเร่งสืบสวน
ทำอะไรจริงจังสักอย่าง อย่าดีแต่พูด
ทิมรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ต้องมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
เขาตามสืบว่าใครที่น่าจะเป็นคนทำร้ายเธอได้
ส่วนพี่สาวฉัน แม่ของแคธลีน และฉัน
แค่จะลุกจากเตียงในแต่ละวันก็ยังยาก
รู้สึกว่าโลกไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
พี่สาวฉันเอาลูกแมวของแคธลีนไปเลี้ยง
มันอยู่กับเธอตอนเธอตาย
พี่สาวฉันพูดบ่อยๆ ว่า "ถ้ามันพูดได้นะ..."
เธอเลี้ยงมันจนกระทั่งมันป่วยหนัก
เราเลยพามันไปหาหมอ และมันก็ตายในอ้อมกอดของเราระหว่างทาง
และเธอก็ทำใจไม่ได้เลย
ทิมพูดกับฉันว่า "พี่สาวของคุณรู้สึก เหมือนกับเธอเสียลูกสาวไปอีกครั้ง"
ถึงจะรู้ว่าเขาเจ็บปวดและเศร้าเสียใจเหมือนกัน
สำหรับทิม มันอาจยากกว่าเรา ที่จะพูดความรู้สึกออกมา
ทิมเลยตัดสินใจที่จะลงมือทำ
เขาต้องการคำตอบ
เขาต้องการความยุติธรรม
เขาผลักดันให้มีการสืบสวนไม่หยุดหย่อน จนเขาเสียชีวิตในปี 2016
โชคร้ายที่ตำรวจไม่ได้คำตอบใดๆ
ฉันสงสารเขาจริงๆ
เด็กน้อยน่าสงสาร หวังว่าพวกเขาได้อยู่ด้วยกัน
เขากับฉันมีนิสัยคล้ายกันซึ่งน่าจะเข้ากันได้ดี
หลังจากทิมตาย ฉันก็ติดต่อตำรวจที่นอร์โฟล์ก
ครอบครัวต้องการยืนยันให้ตำรวจรู้ว่า
ถึงเขาจะไม่อยู่แล้ว
เราอยากสานต่อและหาทางคลี่คลายคดีให้ได้
แต่เรายังคงไม่ได้รับคำตอบ
นั่นเป็นประเด็นที่ทำให้ผมหงุดหงิดมาก
เพราะเราต้องการ ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์
มาช่วยให้การตามหา คนที่ฆ่าลูกสาวของเขาคืบหน้าขึ้น
ผมย้ายมาอยู่หน่วยคดีที่ปิดไม่ลง ในเดือนสิงหาคม ปี 2018
ผมเริ่มทบทวนแฟ้มคดีของแคธลีน
และผมพบว่ามีตัวอย่างดีเอ็นเอ อยู่สองตัวอย่างที่คนร้ายทิ้งไว้
น้ำอสุจิบนผ้าคลุมเตียง และน้ำอสุจิจากชุดเก็บหลักฐานการข่มขืน
ซึ่งดีเอ็นเอบนผ้าคลุมเตียง ถูกเก็บรักษามานานหลายปี
การสืบสาแหรกทางพันธุกรรม คือความก้าวหน้าครั้งใหญ่
ดีเอ็นเอของบรรพบุรุษกลายเป็นเครื่องมือ ที่สนุกมากในการดูลำดับสาแหรกตัวเอง
แต่วิทยาการนี้ยังมีประโยชน์ ในการตรวจดีเอ็นเอทางนิติเวชด้วย
ด้วยความก้าวหน้าใหม่ๆ เหล่านี้
เราจึงส่งผ้าคลุมเตียง ไปที่ห้องแล็บของรัฐเพื่อตรวจดีเอ็นเอ
และห้องแล็บก็ได้รูปแบบดีเอ็นเอ ของคนร้ายซึ่งเป็นเพศชาย
คำถามคือ "เอาละ แล้วหมอนี่เป็นใคร"
เมื่อใช้การสืบสาแหรกทางพันธุกรรม ในที่สุดแล็บก็ได้มา 31 ชื่อ
พวกนี้คือคนที่เป็นได้ทั้งคนที่อาจเป็นผู้ต้องสงสัย
หรืออาจจะเป็นคนในครอบครัวของผู้ต้องสงสัย
สิ่งที่ผมต้องทำคือพยายาม ตามหาคนทั้ง 31 คนนี้ให้เจอ
และไปตามรัฐต่างๆ
และถ้าคนๆ นั้นเต็มใจ
ยอมให้เราเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ ของพวกเขาด้วยไม้ป้ายปาก
เราก็จะหาตัวคนร้ายได้
ผมก็คิด "โอเค นั่นละ" ผมไม่รู้ว่าผมทำบ้าอะไรอยู่
ใช่ไหม ผมจะทำเรื่องนี้ยังไงล่ะ
ต้นเดือนพฤศจิกายน ปี 2019 สัปดาห์เดียวกันนั้น
นอร์โฟล์กก็เป็นสถานที่
จัดประชุมสมาคมเจ้าหน้าที่ สืบสวนแผนกฆาตกรรมระดับภูมิภาค
นักสืบสมิธก็เดินทางจากนอร์โฟล์ก มาร่วมประชุมครั้งนั้นด้วย
ดังนั้น ในที่ประชุมผมได้ดูรายชื่อทั้ง 31 ชื่อนี้ต่อ
ชื่อที่อยู่บรรทัดสุดท้ายคือ เดนนิส โบว์แมน
ตอนที่ผมค้นหาเกี่ยวกับเดนนิส โบว์แมน ผมเห็นสัญญาณอันตรายหลายอย่าง
ผมคิด หมอนี่คือผู้ต้องสงสัย
ในการหายตัวไป ของลูกบุญธรรมตัวเองตั้งแต่ปี 89
แล้วก็มีอีกบทความนึง เกี่ยวกับความผิดที่มิชิแกนในปี 1980
เขาถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่า
ผมคิดในใจ "นี่เป็นความผิดที่รุนแรงมาก"
และจากนั้น ในที่ประชุม คดีที่ปิดไม่ลงในเวอร์จิเนีย
ผมเจอคนจากมิชิแกน
และบังเอิญว่าเขาคือ ไบรอัน ฟูลเลอร์
ผมบอกเขาว่าผมเป็นใคร ผมทำอะไรอยู่
ผมบอก "ผมค้นข้อมูล และหมอนี่ก็โผล่ขึ้นมา"
"คนร้ายในมิชิแกน"
เขาก็ถาม "อ้อ หมอนี่ชื่ออะไร" ผมพูด "เดนนิส ลี โบว์แมน"
เขาบอก "ผมรู้จักเดนนิส"
"ผมรู้จักครอบครัวเขา และนี่แหละน่าจะเป็นคนที่คุณตามหา"
ผมตกใจมาก
มันตลกดีที่นอกจากเขาเป็นคนพูดชื่อนั้นกับผมเอง
แต่ผมยังไปเข้าร่วมการประชุมครั้งนั้น
และผมเกี่ยวข้อง กับการสืบสวนคดีออนเดรีย โบว์แมนพอดี
คืองี้ ปกติผมเป็นคนไม่มีโชค เข้าใจมั้ย
ถ้ามีพายุฝนฟ้าคะนองและเมฆครึ้มนะ ผมจะเป็นคนไปติดฝนอยู่ตรงนั้นประจำ
แต่นี่โชคดีจริงๆ ที่ผมเจอ ไบรอัน ฟูลเลอร์ที่งานประชุมนั้น
และจากจุดนั้น ตลอดเวลาที่เหลือของการประชุม
นักสืบสมิธกับผม
ก็ถกกันเรื่องกลยุทธ์ และวิธีที่เราจะเดินหน้าทำคดีต่อไป
สิ่งแรกที่ผมต้องทำคือ ผมต้องพิสูจน์ว่าใช่หรือไม่ใช่
ที่ชายคนนี้อยู่ที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย ในปี 1980
ขณะที่ผมอ่านคดีอื่นๆ ที่เขาเคยถูกจับเพิ่มเติม
ผมก็ได้รู้ว่าเดนนิสเคยพยายาม พาเหยื่อรายหนึ่งไปอยู่ในที่เปลี่ยว
และยิงเฉียดเธอสองนัด
ในบันทึกของศาล ผู้พิพากษาบอกว่า เดนนิส โบว์แมนเป็นอันตรายต่อผู้หญิง
และความผิดนั้นเกิดขึ้นใน เดือนพฤษภาคม ปี 1980 ที่มิชิแกน
แคธลีนถูกฆ่าใน เดือนกันยายน ปี 1980 ที่นอร์โฟล์ก
ซึ่งอยู่ห่างจากมิชิแกน 960 กิโลเมตร
ผมเลยคิดว่าไม่มีทางที่พวกเขาจะยอมให้ หมอนี่ออกจากคุกทั้งที่ทำผิดร้ายแรง
ไม่มีทางที่นี่คือคนร้ายคนเดียวกันที่ทำร้ายแคธลีน
แต่แล้วผมก็ได้เข้าถึงบันทึกของศาล
จากการจับกุมเดนนิส ลี โบว์แมนในปี 1980
"ศาลที่เคารพ ลูกความผมไม่ได้มา"
"เขาเป็นทหารกองทัพเรือสหรัฐฯ
และต้องไปปฏิบัติภารกิจ เข้าค่ายฤดูร้อนสองสัปดาห์ตามคำสั่ง
ที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย"
(นอร์โฟล์ก, เวอร์จิเนีย)
ลงวันที่ 16 กันยายน ปี 1980
เดนนิสอยู่ที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย ตอนที่แคธลีนถูกฆ่าจริงๆ
ถึงจุดนี้ ผมรู้เลยว่าเป็นเขา
ผมแค่ต้องไปเอาตัวอย่างดีเอ็นเอจากเขา มาเปรียบเทียบกับดีเอ็นเอนั้น
เดนนิสกับเบรนดาย่อมหงุดหงิดแน่
กับเรื่องต่างๆ ที่แคธีพูดถึงพวกเขา
เธอโทรหาเราคืนเดียวสี่ครั้ง รู้มั้ย
ตอนประมาณเที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง ก็บอกว่า
"โอ้ เราจะจับแก แกฆ่าเธอ"
แต่นั่นก็ทำให้เราสบโอกาสที่จะได้พูดคุย
เป็นโอกาสที่เอื้อให้ครอบครัวโบว์แมนคุยกับเรา เรื่องที่พวกเขากังวลเกี่ยวกับแคธี
เหมือนยุคตะวันตกแดนเถื่อนเลย
ฉันเป็นคนต้อนพวกเขาเข้ามา
เดนนิสกับเบรนดามาที่แผนกเชอรีฟ
เราเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ทุกคนระหว่างการพูดคุยกัน
นายโบว์แมนดื่มอยู่ตลอดเวลา
หนึ่งปีครึ่งแล้วที่เรารับมือกับผู้หญิงบ้าคนนี้
มาเรียกเราว่าฆาตกรและปล่อยข่าวลือ ไปทั่วแอลเลแกนเคาน์ตี
แคธีไปได้ยินอะไรบางอย่างที่เป็นเรื่องเข้าใจผิด
แล้วเธอก็ทำให้คนเข้าใจผิดเพิ่มขึ้น
และเรื่องทั้งหมดมันเริ่มจากที่ออนเดรียโกหกว่า
"พ่อฉันทำนี่ แม่ฉันทำนั่น บลา บลา บลา"
จนถึงวันนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันทนคนโกหกไม่ได้
ฉันก่อกวนพวกเขาเสียจนพวกเขาอับจนหนทาง
โดนฉันไล่ต้อนจนถึงขนาดต้องไปซบอกตำรวจ
และเดนนิส โบว์แมน อาชญากรผู้ปราดเปรื่องก็หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม
และวางมันลง แฮเวอร์ดิงก์ก็บอก "ขอบคุณมาก"
เราตรวจดีเอ็นเอและได้ผลออกมาว่า
ดีเอ็นเอบนผ้าคลุมเตียง
คือดีเอ็นเอของ เดนนิส โบว์แมน 100 เปอร์เซ็นต์
เรากำลังไปที่เรือนจำ
ผมจะไปเพื่อพยายามคุยกับเดนนิส โบว์แมน
บางครั้งเดนนิสก็ทำตัวพิลึก
และทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่า วันนี้เขาอยู่ในอารมณ์ไหน
เขาจะคุยกับผมหรือเปล่า
สวัสดี เดนนิส
คุณชื่ออะไร
จอน
ผมควรเอาคำว่า "นักสืบ" ออก ไม่มีตำแหน่ง ไม่ได้ประดับตรา
ผมอยากให้เขารู้ว่าผมคือจอน สมิธ
ผมไม่ใช่นักสืบสมิธ ผมจอน สมิธ
ผมว่าจะถาม คุณอยากกินอะไรหรือเปล่า
ไม่อยาก
เมื่อเขาไม่ต้องการกินอาหารที่พวกเขาเสนอ ผมก็อยู่ตรงนั้นพอดีที่จะถามว่า
"อยากให้ผมเอาอะไรให้ไหม"
และเขาก็ขอมาอย่างเจาะจงมาก
กาแฟดำ นมอัลมอนด์ ไม่ใส่เกลือ
เขาอยากเป็นคนควบคุม บรรยากาศและทิศทางของการสัมภาษณ์
ผ่านกลยุทธ์และเกมของเขา
เป็นเหมือนเกมแมวจับหนู
นี่ เดนนิส อยากเป็นคนคุมเหรอ ให้คุณคุมหางเสือเลย
อ้อ เขาไม่อยู่ในนี้ด้วยซ้ำ
ไม่ เขาถอดกุญแจมือให้ผม ปิดประตูแล้วก็เดินออกไป
เขาเอาสตาร์บัคส์มาให้ด้วย คั่วเข้ม
ผมกำลังดื่มอยู่เนี่ย
เขาบอกว่าเราคุยกันได้ ระหว่างที่ผมดื่มกาแฟไปด้วย
เขาดีมาก ที่รัก
เป้าหมายสูงสุดคือคำสารภาพ
ผมอยากรู้ว่าคุณทำอะไรไว้ ที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย กันยายน ปี 1980
แต่เป้าหมายที่จะไปถึงจุดนั้นคือ
เราสนใจแค่ว่า "ผมมาช่วยคุณเท่าที่ผมจะช่วยได้"
"ผมอยู่ตรงนี้เพื่อรับฟัง"
"และมันไม่จำเป็นต้องเกี่ยวกับคดี"
"เราคุยกันได้ทุกเรื่อง"
แล้วผมก็ปล่อยให้เขาพูด
นั่นหมายถึง หลายชั่วโมงทีเดียว
เข่าคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ ผมจำได้ว่า...
ก็ดี แต่ผมปวดหลังเหมือนจะตาย
ปวดหลังมากเหรอ
ผมสะสมอาวุธมีดมาตลอดตั้งแต่อายุ 12
- เหรอ - ผมมี 115 ชิ้นแน่ะ
ไม่เคยสักครั้งในชีวิต ที่ผมได้ยินแม่พูดว่า "แม่รักลูก"
และสิ่งสุดท้ายที่พ่อบอกผมคืออย่างนี้ เขาบอกว่า
"แม่ของแกมีหัวใจดุจทองคำ หมายถึงแข็งกระด้างและเยือกเย็น"
ผมสามารถสร้างความสบายใจ ทำให้เขาไว้วางใจจนเขาพูดในที่สุดว่า
"เฮ่ หมอนี่เข้าใจฉัน"
"หมอนี่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงทำสิ่งที่ฉันทำ"
ตอนนั้นเองเดนนิสก็คุยกับผมเรื่องคดีในที่สุด
ผมไปเข้าค่ายกองหนุนสองสัปดาห์
และผมอยู่ที่นั่นประมาณหนึ่งสัปดาห์ครึ่ง
ผมอยู่ห่างบ้านห่างคนรู้จักเกือบพันกิโล
ผมใช้ชีวิตแต่ละวันเหมือนนาฬิกาไขลาน
พอผ่านไปประมาณหนึ่งสัปดาห์ครึ่ง ผมก็คิด "ช่างแม่ง"
"ผมต้องขึ้นบก"
แล้วผมก็ออกไปเตร็ดเตร่ สำรวจไปทั่ว
ผมเดินเข้าไปในบาร์เล็กๆ แห่งนึง
ผมเข้าไปนั่ง และสั่งดับเบิ้ลเบอร์เบินกับโค้ก
ผมเมาปลิ้นเลย เมาปลิ้นสุดๆ
(ถนนแกรนบี)
มันมืด
ไม่รู้ว่าผมอยู่ที่ไหน
ผมก็เดินไปตามถนน
แล้วก็ผ่านบ้านหลังนี้
ไฟดับหมดแล้ว
ไม่มีรถจอดอยู่ที่ทางเข้า
ผมก็คิดว่า "อยากรู้จังว่าพวกเขา มีเศษเงินวางไว้บ้างหรือเปล่า"
ผมเลยเดินอ้อมไปที่หลังบ้าน
แล้วก็ปีนขึ้นไปที่หน้าต่างบานนึง
หน้าต่างมีตะขอและสลักล็อกอยู่
ผมเลยหยิบมีดพกออกมา
เปิดหน้าต่างได้
ผมเกือบตกลงไปในบ้าน ผมเมา
ผมเมาสุดๆ
ผมเข้าไปในบ้าน เจอห้องนั่งเล่น
ผมมองหาเงินน่ะ
ผมเข้าไปในครัว
เปิดดูโถคุกกี้
ไม่เจออะไร
มีประตูอีกบาน
แต่พอผมเปิดประตูบานนั้น
เธอลุกขึ้นนั่งและเริ่มกรีดร้อง ผมเลยเอามือซ้ายปิดปากเธอ
ผมใช้มือขวาผลักเธอกลับลงไปนอน
ผมยังมีมีดพกเล่มเล็กๆ อยู่ในมือ
ใช่
และตอนที่ผมผลักเธอลงไป เธอจับมือนั้นไว้
มีดก็เลยเข้าไปตรงนี้
ในขณะที่เขากำลังเล่า และบรรยายเหตุการณ์ให้ผมฟัง
เขาก็ทำท่าแบบนี้ด้วย
เพื่อให้มันดูเหมือนนั่นเป็นความผิดของเธอ
เธอคือคนผลักดันให้เขาทำร้ายเธอ
พอผมเริ่มใจเย็นลง
เธอยังนอนอยู่บนเตียง และเธอคิดจะขยับ
ผมก็บอก "คุณผู้หญิง ผมไปละ"
แล้วผมก็เดินออกทางประตูหน้า
แล้วเขาก็เมินรายละเอียดสำคัญอื่นๆ จนหมด
แต่จำได้ตอนที่เขาจากมาและเธอกำลังนั่งอยู่
และที่เขาพูดว่า "คุณผู้หญิง ผมไปละ"
และผมรู้ตั้งแต่ตรงนั้นว่าเขาคิดจะจัดฉาก
เพื่อลดทอนทุกอย่างที่เขาทำในคืนนั้น
ขอถามอย่างนี้ เดนนิส
คุณช่วยบรรยายเป็นคำพูดได้ไหม
ว่าตอนนั้นคุณรู้สึกยังไง
แบบนี้จะ...
ทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของคุณ
มันเป็นปีศาจ
เล่าเรื่องปีศาจที่ว่าให้ฟังหน่อยสิ
ตอนนั้นเองเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เสียงของเขา ท่าทางของเขา
เขากลายเป็นคนพูดเบามาก แทบเหมือนถูกสิง
จากนั้นเขาก็เริ่มวาดปีศาจบนกระดาษ
นี่คือเดนนิส
และปีศาจก็เคยออกมาอยู่ข้างหน้านี่ ใช่ไหมล่ะ
ระหว่างที่เขาพูด วงกลมนั้นก็ใหญ่ขึ้น
และมีเคราแหลม มีเขางอกกับกรงเล็บ
นั่นละ
ปีศาจอยู่ในนี้
และมันยังพยายามจะออกมา
แต่ผมจะไม่ยอมหรอก
เขาแตกต่างจากเดิมสิ้นเชิง ตอนที่เขาพูดถึงปีศาจตนนั้น
เลยได้เวลาหยิบปัญหาที่เห็นโต้งๆ มาเผชิญหน้ากับเขาแล้ว
- จำได้ไหมว่าคุณมีเซ็กซ์กับเธอ - ไม่
- นั่นแหละประเด็น เดนนิส เราต้อง... - ผมไม่เห็นนะ ผม...
ผมกำลังดูอยู่ โอเคไหม ผมกำลังดู
- หรือคุณจะปฏิเสธ... - ไม่ ผมเปล่า
ไม่ ผมไม่ได้ปฏิเสธ ผมแค่กำลังดู และ...
- คุณเห็นเธอนั่ง... - ผมเห็นท้องเธอ
โอเค
ตอนที่ผมเสียบมีด...
แสดงว่าเธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่
ไม่ เธอใส่เสื้อผ้า
เธอคงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าตรงบริเวณนั้น ถ้าคุณเห็นท้องเธอ
คุณซ้อมผู้หญิงคนนั้นอย่างรุนแรง
เปล่า
คุณซ้อมผู้หญิงคนนั้นจนเละเลย
และคุณก็แทงผู้หญิงคนนั้นจนพรุน
ผมเปล่า ผมแทงเธอแค่ครั้งเดียว ครั้ง...
คุณรู้ได้ยังไงล่ะ
- ครั้งเดียว - ถ้าคุณเมามาก...
เมื่อผม... เพราะผมยังเห็นภาพนี้ในหัวอยู่เลย
- แต่คุณมองไม่เห็นอย่างอื่น... - ไม่ ไม่เห็น
คุณเลยไม่รู้หรอก
แคธลีนถูกแทงที่หน้าอก
และที่หลัง
มือเธอถูกมัดไพล่หลังด้วยสายไฟ
มีสายไฟพันรอบคอเธอ
มีผ้ายัดปิดปากเธอ
มีรอยฟกช้ำมากมายทั่วตัวเธอ
ตั้งแต่หัวลงมาจนถึงช่วงท้อง
พอได้ยินแบบนั้น เขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เขาไม่ยอมมองผม เขาไม่อยากคุยกับผมแล้ว
เขาไม่ยอมเผชิญหน้ากับผม
ซึ่งนั่นไม่เหมือนเขาเลย
เขาทำตัวเหมือนเด็กๆ
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น
ลองคิดดูละกัน แล้วผมจะพาคุณกลับเข้าเมือง โอเคไหม
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น
ขอเวลาผมสักครู่ เดนนิส
ผมเปล่า...
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น
เอาอีกแล้ว
ถึงจุดนั้น ผมพอใจแล้วกับสิ่งที่ได้จากเขา
เพราะผมรู้อยู่แล้วว่ามันจะยากแน่
ที่จะใช้คำสารภาพของเขา ให้เป็นประโยชน์ในชั้นศาล
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น
- พร้อมจะกลับหรือยัง - ครับ
ดีครับ
คุณโอเคนะ
ไม่
ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าเดนนี่ ก่อเหตุฆาตกรรมในเวอร์จิเนีย
คุณกังวลเรื่องออนเดรียไหม
ตอนนี้ฉันไม่รู้จะเชื่ออะไรดี ฉันไม่รู้จริงๆ
เชื่อเราไหมล่ะที่เราบอกคุณว่าเขาทำแบบนั้น
หรือคุณยังแอบหวังว่าเขาไม่ได้ทำ
ฉันหวังแบบนั้นเสมอ
หวังเสมอว่าออนเดรียยังไม่ตาย
ผมรู้
ประวัติอาชญากรรมเท่าที่เรารู้ ของเดนนิส โบว์แมน
และการที่ลูกสาวเขาหายตัวไป และเขาคือคนที่แจ้งความว่าเธอหายไป
เขาเป็นบุคคลที่เราต้องจับตาดูอันดับต้นๆ แน่นอน
และจากนั้นเราก็คิดถึง
ผู้หญิงที่อยู่กินกับเขา
ตลอด 30 ปีที่ผ่านมาที่ออนเดรียหายตัวไป
คำถามคือ ถ้ามีอะไรต้องรู้
เธอรู้หรือเปล่า
ที่จริงส่วนสำคัญของเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเบรนดา
สวัสดี นี่เป็นโทรศัพท์เก็บเงินปลายทางจาก...
เดนนิส โบว์แมน
รับสายนี้ กดศูนย์
นี่ วันนี้คุณได้อะไรหรือเปล่า
ไม่เห็นต้องลำบากเลย
คุณทำให้ฉันร้องไห้
ตอนที่สั่ง ผมก็ร้องไห้
เชือกช่วยชีวิตเพียงเส้นเดียว ของเขากับโลกนี้คือเบรนดา
เขาไม่มีใครอีก
เราน่าจะทำอะไรสักอย่าง ตอนที่คุณออกมาครั้งแรก
เราน่าจะขอรับคำปรึกษา
เราน่าจะขุดคุ้ยให้ถึงก้นบึ้งของทุกอย่าง
เธอเป็นภรรยาที่ทุ่มเท ยืนหยัดและเชื่อมั่นในตัวเขา
เชื่อว่าเขาสามารถดีขึ้นกว่านี้และจะดีขึ้นได้
ฉันรักคุณ
ผมก็รักคุณ
แม้บางครั้งฉันจะสาปแช่งคุณ
ซึ่งผมไม่โทษคุณสักนิด ที่รัก ผมควรอยู่บ้าน แต่ก็เปล่า
เราดักฟังโทรศัพท์ของพวกเขา
เห็นชัดเจนว่าเขายังอยากได้ความรักจากเธอ
เขายังรักเธอ เขาหวังว่าเบรนดายังรักเขาอยู่
ผมรักคุณ
สี่สิบปีก่อน คุณน่าจะคิดแบบนี้
แต่เมื่อ 40 ปีก่อน ผมกำลังเป็นบ้า
เมื่อ 40 ปีก่อน ฉันขอลงนรกดีกว่าให้คุณไปเวอร์จิเนีย
ใช่ เหมือนกัน
มันเหลือเชื่อสำหรับฉัน
คนแบบไหนกัน ผู้หญิงแบบไหนกัน ที่อยู่กับอะไรแบบนั้นได้
การคิดถึงเบรนดายิ่งทำให้ฉันเดือด มากกว่าที่โมโหเดนนิส
ฉันโทษเธอพอๆ กับที่โทษเขา จริงๆ นะ
เธอมีเวลาเหลือเฟือที่จะคิดให้ถี่ถ้วน
เธอกลับไม่สนใจใครเลย นอกจากตัวเองกับเดนนิส
ฉันจึงสมควรเคียดแค้นเธอ
คุณไม่อยากเชื่อว่าคนที่คุณรัก และแต่งงานด้วยทำอะไรแบบนั้น
ก็เขาคือคนที่คุณอยากใช้ชีวิตด้วยไปจนตายน่ะ
แต่เมื่อคุณมีหลักฐานว่าเขาทำเรื่องพวกนั้น
คุณไม่รับฟังได้ยังไง
(ตำรวจรัฐ)
แม้ว่าเดนนิสจะถูกจับแล้วข้อหาฆาตกรรมโหด
ที่เกิดขึ้นในเวอร์จิเนีย
แต่เป้าหมายของเราในมิชิแกน ก็ยังเป็นการตามหาออนเดรีย
เรารู้ว่าเดนนิสต้องการอยู่ในมิชิแกน
เรารู้อยู่แล้วว่าเขาจะถูกส่งตัวไปที่เวอร์จิเนีย
ตอนนั้นเราเลยคิดแผนการนี้ ใช้อุบายอย่างนี้
คุณก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะไปเยี่ยมคุณที่เวอร์จิเนีย
ผมรู้
ซูถามว่าฉันจะเก็บของ ไปอยู่ที่เวอร์จิเนียสักพักหรือเปล่า
- ฉันบอกว่า "ไม่ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้" - ไม่
เบรนดาอยู่ในมิชิแกน
ดังนั้นถ้าในใจเขารู้ว่าเขาจะติดคุกตลอดชีวิต
เขาอยากเลือกติดที่ไหนล่ะ
เราก็เลยคิดว่าเขาคงอยาก ติดคุกในมิชิแกนมากกว่า
เพื่อให้เบรนดาขับรถไปเยี่ยมเขาได้
เราตัดสินใจยื่นข้อเสนอเบื้องต้น แก่เดนนิส โบว์แมน
ถ้าเขายอมพูดความจริงเรื่องออนเดรียนะ
เราก็จะพิจารณาที่จะยอมให้เขาอยู่ในมิชิแกน
นี่คือสิ่งที่ผมพอทำได้
ซึ่งผมได้รับอนุญาตให้ทำแล้ว
นั่นก็คือ ถ้าผมรู้ว่าออนเดรียอยู่ที่ไหน
และผมพบออนเดรีย
ผมก็สามารถทำให้เบรนดากับคุณมาอยู่ใกล้กันได้
ผมให้คุณอยู่ในมิชิแกนต่อไปได้
ผมให้คุณอยู่ใกล้เบรนดาและวาเนสซ่าต่อไปได้
แต่ผมทำอะไรไม่ได้กับเรื่องนี้
เขาไม่ยอมง่ายๆ เขาดื้อรั้นเพราะ มีคนสนับสนุนเขาอยู่
เบรนดา โบว์แมนสนับสนุนเขา ลูกสาวเขาสนับสนุนเขา
คงจะดีถ้าให้คุณอยู่ที่นี่ต่อ
แต่คุณห้ามยอมรับในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ
ผมบอกพวกเขาตลอด
แล้วเขาก็บอกว่า "รู้ไหม มีอุบัติเหตุหรือ..."
ผมบอกเขาเมื่อวาน ผมบอกว่า "เราไม่ฆ่าคนในครอบครัว เราไม่ทำ"
ผมบอก "เราโกรธพวกเขาได้ ตะคอกใส่พวกเขาได้"
"บางครั้งเราก็ทะเลาะกัน" ผมบอก "แต่เราไม่ฆ่ากัน"
พวกเขาก็บอกว่า "เราไม่ฆ่าใครทั้งนั้น" โธ่เอ๋ย
พวกเขาคงไม่รู้ว่าครอบครัวที่แท้จริงคืออะไร
โอ้ พวกเขาขุดหลุมใหญ่ๆ ทั่วบริเวณที่มีร่มเงาเลย
เหรอ แสดงว่า พวกเขาขุดสวนหลังบ้านเหรอ
ทั่วทั้งสวนหลังบ้านเลย
ให้ตายสิ
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาหาอะไรอยู่ ไม่รู้จริงๆ
เมื่อตำรวจนอร์โฟล์กมาจับคุณโบว์แมน
คดีฆาตกรรมแคธลีน ดอยล์
เราช่วยพวกเขาค้นบริเวณบ้าน
ใช้เรดาร์สแกนใต้พื้นดิน และใช้ฝูงสุนัขตามกลิ่นซากศพ
เรากำลังหาหลักฐานในคดีแคธลีน ดอยล์
แต่เราก็มองหาชิ้นส่วนหรือซากศพ ของออนเดรียในบริเวณบ้านของเขาด้วย
มันเป็นความรู้สึกที่แปลกมากซึ่งฉันพูดไม่ถูก
ทั้งเศร้าและท้องไส้ปั่นป่วนและคิดว่า
"แปลว่าคุณยังไม่ได้ตัวเธอขึ้นมาบนดินเหรอ"
ฉันมั่นใจมาก
ฉันมั่นใจว่าพวกเขาจะเจอ สิ่งที่ฉันบอกว่าพวกเขาจะเจอ
แต่มันไม่สำเร็จ เราไม่พบอะไรเลย
เรากดดันเดนนิสมาตลอดเรื่องออนเดรีย
ผมไม่รู้ว่าลูกสาวผมอยู่ที่ไหน
ผมบอกคุณอย่างนี้มาตลอด คุณก็กลับมาถามตลอดว่า
"รู้ไหม อาจมีอุบัติเหตุก็ได้
หรือไม่คุณก็อารมณ์เสียหรือ..."
เราไม่อารมณ์เสียกับลูกจนต้องฆ่าลูกหรอก
ไม่ทำแบบนั้น
เขากำลังประดิษฐ์เรื่องเล่าเพื่อเอาตัวรอด
ฉันเลยรู้ว่าเมื่อถึงจุดหนึ่ง
เขาจะเริ่มต่อรองเรื่องอเล็กซิส
แล้วจู่ๆ เดนนิสก็บอกว่าเขาอยากพบเบรนดา
ซึ่งเป็นคำขอที่พิเศษมาก
เราจึงขออนุญาตจากแผนกเชอรีฟ
ให้เดนนิสกับเบรนดาพบกัน
โดยอยู่ในความดูแลของผมกับนักสืบฮาเวอร์ดิง
เมื่อเดนนิสถูกนำตัวกลับมาที่ห้องสัมภาษณ์
ผมเจอเขาตรงทางเดิน
และสิ่งแรกที่เขาพูดคือ "หวังว่าคุณจะติดกล้องนะ"
- สวัสดี - นั่งตรงนี้เลย เบรนดา
สวัสดี เบรนดา นั่งสิ
นี่เป็นการอนุญาตพิเศษ ปกติพวกเขาไม่ทำแบบนี้
และเหตุผลเดียวที่พวกเขายอมคือ...
ที่รัก ผมทำเรื่องบางอย่างที่ผมละอายใจจริงๆ
ต่อหน้าพระเจ้า
ออนเดรียตายแล้ว
เธอตายตั้งแต่แรกแล้ว
วันนั้นผมกลับบ้านพร้อมลูก และลูกหลับอยู่
ผมพาลูกไปอยู่ในห้องนั่งเล่น วางเธอไว้บนโซฟา
และผมก็ขึ้นไปที่ชั้นบนสุดของบันได
ออนเดรียกำลังออกมาจากห้องนอนเรา
ผมถามว่า "ทำอะไรน่ะ" เธอบอกว่าจะไปแล้ว
เราทะเลาะกัน
ผมก็บอกว่า "ไม่ ห้ามไป เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"
เธอก็บอกว่า "หนูจะ...
บอกทนายอีกครั้งว่าพ่อลวนลามหนู"
ผมก็บอกว่า "ไม่ ไม่ได้" แล้วผมก็ตีเธอ
เธอก็หงายหลังตกลงจากบันได
ไม่ คุณไม่ได้ทำแบบนั้น
อย่ายอมรับในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ
มันเจ็บปวดนะที่รัก
ผมวิ่งลงบันไดตามไป
ผมตรวจชีพจร และไม่พบอะไรแล้ว
เธอไม่หายใจแล้ว
แล้วเธอก็มี...
รู้สึกแปลกๆ ที่คอเธอ คอเธอมันผิดรูป
หัวเธอหันได้รอบ
สายตาเธอจ้องเขม็ง เหมือนตุ๊กตาที่มองตรงไม่มีจุดหมาย
เธอตายแล้ว
ผมเสียคุณไปไม่ได้
และวาเนสซ่า ตอนนั้นเธออายุแค่ 14 เดือนเอง
ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง
เพราะผมรู้ว่าถ้าผม โทรแจ้งตำรวจและบอกทุกอย่าง
พวกเขาจะจับผมกลับเข้าคุก
ผมใช้ผ้าห่มห่อศพเธอ
จากนั้นก็เอาศพเธอออกไปซ่อนในโรงนา
แล้วผมก็โทรแจ้งตำรวจบอกว่าเธอหายตัวไป
ศพเธออยู่ที่นั่นสองวัน
แล้วผมก็เจอถังกระดาษใบนึง
ผมก็พยายามยัดศพเธอลงถัง
มันใส่ไม่เข้า
ที่รัก เพื่อให้ใส่ถังได้พอดี ผมต้องตัดขาเธอออก
แล้วอีกวันหรือสองวัน
เมื่อเพื่อนบ้านเอาถังขยะออกไปตั้ง
ผมก็กลิ้งถังใบนี้ลงไปวางไว้ข้างๆ กัน
เช้าวันต่อมา เธอก็ไม่อยู่แล้ว
สามสิบกว่าปี
ใช่
สามสิบเอ็ดปี
ขอแค่ผมไม่บอกคุณ คุณก็จะมีความหวัง
และผมขอโทษที่หลอกคุณ
ฉันรู้ว่าคุณกลัวอะไร
แต่นั่นลูกสาวของเรา คุณน่าจะเรียกคนมาช่วยเธอ
- ฉันแก้ตัวแทนคุณตั้งมากมายกับแคธี - ผมรู้
ผมรู้
พระเจ้าช่วย
ที่ฉันคิดไว้ว่าเขาทำอะไรลูกสาวฉัน มันไม่ได้ใกล้เคียงความจริงด้วยซ้ำ
ความเป็นจริงมันรุนแรงมาก
แต่เรื่องที่เขาเล่ามันไร้สาระ ทุกอย่างที่เขาพูดเป็นเรื่องเหลวไหล
ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเด็กสาวอายุ 14 จะตกบันได
มันกลายเป็นความผิดของเธอไปซะงั้น
ฉันไม่ได้ยินเลยว่าเป็นความผิดของเขาตรงไหน
ตรงกันข้ามเลย เขาโยนลูกสาวฉันลงบันไดมากกว่า
เขาหั่นเธอเป็นชิ้นๆ หั่นเธอ
ฉันจะบอกให้ว่าเขาโคตรขี้ขลาด
คนขี้ขลาดจะทำอะไรแบบนั้น
ตลอดเวลาที่ผ่านมากับการตามหาเธอ ติดใบปลิว คุณก็รู้ว่ามัน...
ผมรู้ว่ามันคือเรื่องแหกตา
แล้วคุณบอกว่าเงิน...
หายไป
ผมเผากระเป๋ากับ เสื้อโค้ตของเธอที่วางอยู่ตรงนั้น
และผมเชื่อว่าเธอเอาเงินไป ผมไม่ได้เปิดดูในกระเป๋า
เงินคงอยู่ในนั้น ผมคงเผามันไปด้วย
ไม่รู้สิ แต่มันหายไป
คุณเผากระเป๋าตอนไหน
หลังจากที่ผมอุ้มเธอออกไปข้างนอก
- ก่อนที่คุณจะโทรแจ้งตำรวจ - ใช่
มันคงยังไหม้อยู่ในถังก็ได้ตอนที่เขาไปถึง
ตำรวจออกหมายจับเธอ
เธอคือผู้ต้องสงสัย ส่วนเดนนิสเป็นเหยื่อ
เพราะเขาอ้างว่าเธอขโมยเงินไปจากเขา
ฉัน...
รู้ไหม คุณนึกภาพไม่ออกหรอกว่า ฉันเก็บกดความโกรธไว้ขนาดไหน
แล้วพอมีคนพูดว่าพวกเขาเห็นเธอในฮอลแลนด์
ผมไม่ได้บอกพวกเขานะ
และมีอีกคนบอกว่า "โอ้ เราเจอเธอที่อินดิแอนา"
"เธออยู่ที่บาร์"
(โชว์เกิร์ลส์ เลานจ์)
คุณคิดว่ายังไงล่ะ
ดีสิ
เพราะมันทำให้ไม่มีใครสงสัยผม
เรารู้ว่าเพื่อที่จะจับให้มั่นคั้นให้ตาย
ให้เดนนิสถูกตั้งข้อหา และถูกตัดสินว่ามีความผิดให้ได้
การพบศพของออนเดรียคงเป็นประโยชน์มาก
และเรารู้ว่าโอกาสนี้เหลือเวลาน้อยลงทุกที
เพราะเขากำลังจะไปเวอร์จิเนีย เพื่อรับทราบข้อกล่าวหาพวกนั้น
แค่เพราะเธอคอหัก ไม่ได้แปลว่าผมไม่รักเธอ
- แน่นอน - ใช่
โอย เขาหลอกฉันไม่ได้
ฉันไม่คิดว่าเขาหลอกใครได้
เบรนดาไง เขาหลอกเบรนดามาตลอด
ผมเชื่อว่าเธอยังรักเดนนิส
ซึ่งมันค่อนข้างเข้าใจยากนะ เพราะสิ่งที่เขายอมรับว่าทำลงไป
ไม่มีใครรู้ความจริงนอกจากคุณ
และพระเจ้า
เบรนดาเป็นกำลังใจให้สามีอย่างแข็งขัน
เธอพูดทางโทรศัพท์ว่า
"สิ่งเดียวที่สำคัญคือความรักที่เรามีให้กัน"
ฉันฟังซูพูดเรื่องไร้สาระเหลือเชื่อ
"เรานึกไม่ออกเลยว่าจะเจ็บปวดและ..."
ใช่
เธอพูดเหมือนคุณสับออนเดรียเป็นชิ้น ตอนที่เธอยังไม่ตาย
- ใช่ เธอพูดแบบนั้นแน่ - เธอใช้คำพูดประมาณนั้น
และฉันก็เริ่มเขียนตอบโต้ไปสองครั้ง
"เธอรู้ความจริงไม่ถึงครึ่งในสิ่งที่คิดว่าเธอรู้"
นั่นแหละที่กวนใจฉันกับเครก
คุณไม่ได้คิดถึงออนเดรียด้วยซ้ำ ไม่ได้คิดว่าเธอเจออะไรมาบ้าง
หรือแคธลีน
ไม่ขยะแขยงเหรอ
เธอมองไม่เห็นได้ยังไง
มันเกิดขึ้นต่อหน้าคุณเลยนะ
พลาดได้ยังไง
คุณก็ผิดด้วยในเรื่องนี้ อย่าพยายามเล่นบทผู้บริสุทธิ์
คุณไม่ใช่เหยื่อ
อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนั้นไม่รู้เรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้น
หลังจากเจอเขา เดินข้ามโต๊ะมาฟาดใส่เธอแบบนั้น
เห็นได้ว่านั่นไม่ได้เกิดขึ้นครั้งแรก
และการที่เธอนั่งเฉยอยู่ตรงนั้น โดยไม่ทำอะไรเลย
ไม่ เธอต้องเข้าไปด้วย
เธอต้องติดคุกในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอไม่ได้รับโทษพร้อมเขา
ฉันบอกได้แค่สิ่งที่ได้ยินในวันนั้น
และเชื่อมาตลอดหลายปีนี้
ฉันมีฟิลิปเปียนส์ 4:13 อยู่มุมหนึ่ง
ฉันมีอิสยาห์ 41:10 วางอยู่เบื้องล่าง
ใช่
พวกคุณพรากความรักของฉัน พรากสิ่งใดๆ หรือพระเจ้าของฉันไปไม่ได้
และนี่คือวิถีชีวิตของฉัน
ถ้าคุณไม่ชอบใจ ก็ช่างคุณ
ฉันคิดว่าเดนนิสเป็นจอมบงการ
คำโกหกที่ดีที่สุดคือคำโกหกที่เป็นจริงส่วนใหญ่น่ะ
และฉันคิดว่าเขาบิดเบือนทุกเรื่อง
และไม่ว่าเพราะอะไรก็ตาม เบรนดาเชื่อ
โอย เธอเป็นแค่เบี้ยตัวนึงในชีวิตแต่งงาน
ดูเรื่องที่เขาทำสิ
เขาปกปิดได้ดี
และเห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจปกปิดอย่างดี
คือเขาน่ะ...
ฉลาดกว่าที่เราคิด
เรื่องที่เขาเอาศพเธอออกไปทิ้ง รวมกับขยะของเพื่อนบ้าน
มันเป็นไปได้ แต่ดูจะเสี่ยงเกินไป
และตอนนี้เราดักอ่านจดหมาย ที่เขาเขียนถึงเบรนดา
ซึ่งขัดแย้งกับบางอย่างที่ เดนนิสบอกเราในคำสารภาพของเขา
วันที่ 12 ธันวาคม ปี 2019
สุดที่รัก
ผมอยากให้คุณรู้บางอย่าง ขอให้มีแค่เราที่รู้
ออนเดรียตกบันไดจริงๆ
เธอคอหัก และผมซ่อนศพของเธอจริง
แต่ผมไม่ได้เอาศพเธอไปทิ้งถังขยะ
ผมเอาศพเธอไปฝังในหลุมศพ ข้างสุสานส่วนตัวแห่งนึง
เธอใส่กางเกงยีนส์ และสเวตเตอร์ตัวโปรดของเธอ
เธอมีสร้อยคอทองคำ ห้อยจี้รูปหัวใจและไม้กางเขน
ผมห่อเธอด้วยผ้าขาวสะอาด
เรียบร้อยและแน่นเหมือนมัมมี่
ผมใช้ริบบิ้นสีแดงพันมือกับเท้าเธอด้วย
เธอชอบสีนั้น
แล้วผมก็วางเธอบนผ้าใบสีเงินผืนใหม่ ขนาดประมาณสองคูณสองเมตร
โรยเศษไม้ซีดาร์ กานพลูและอบเชย
ไว้ระหว่างตัวเธอกับผ้าใบ
แล้วก็ฝังลงไปในหลุม รดน้ำลงดิน
สองสัปดาห์ต่อมา คุณแทบมองเห็นได้ว่าเธออยู่ไหน
สองเดือนต่อมา คุณมองไม่ออกแล้ว
ตลอด 30 ปีมานี้ ผมผ่านไปทางเธอมากกว่าร้อยครั้ง
ผมมั่นใจว่าเธออยู่กับพระเจ้าแล้ว
ทีนี้ คุณบอกว่าคุณไม่รู้ความจริง
ความจริงคือผมรักคุณ ผมรักวาเนสซ่า
ผมรักออนเดรียด้วย
คุณรู้จักผมมา 50 ปี คุณจะบอกว่าคุณไม่รู้จักผมอีกแล้วงั้นเหรอ
งั้นก็ต้องแล้วแต่คุณ
ผมจะไม่มีวันลืมคุณ
ผมสลักชื่อคุณไว้บนหัวใจผมแล้วตลอดกาล
เดนนี
และเราเชื่อจริงจังกับจดหมายนี้ด้วย
เราไปค้นหาตามสุสานในพื้นที่ละแวกนี้
พร้อมเรดาร์อ่านใต้ดินและฝูงหมาค้นหาศพ
และเรามองว่าจดหมายทุกฉบับ
อาจจะมีความจริงอยู่ก็ได้
คุณก็รู้ว่าเราดักฟังโทรศัพท์และดักอ่านจดหมาย
- ใช่ จดหมายด้วย - มีกี่เรื่องแล้วให้เราอ่าน
น่าจะสามหรือสี่เรื่อง
ใช่ แล้วเรื่องไหนจริง
- ก็นะ - เรื่องไหนคือความจริง
พวกคุณต้องไปคิดเอาเอง
คุณคือคนที่รู้ว่าเธออยู่ไหน
ใช่แล้ว
และผมคือคนที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวไปตลอดชีวิต
ฉันคิดว่าสำหรับเขา มันเป็นเกม เขาไม่มีอะไรจะเสีย
บอกพวกเขาเรื่องนั้นนิด เรื่องนี้หน่อย
ให้ตัวเองได้ออกจากห้องขัง
เขาจะไม่เปิดเผยทุกอย่างทันทีหรอก
เขาเป็นอาชญากรผู้เชี่ยวชาญพอที่จะรู้ว่า
เขาสามารถปล่อยข้อมูลทีละนิด และใช้มันให้เป็นประโยชน์
แต่ตำรวจไม่หลงกล
ขอบคุณพระเจ้าเนอะ
ตำรวจจึงใช้เบรนดาจัดการโบว์แมน
เรารู้มาว่าคุณเล่าอีกเรื่องให้ภรรยาคุณฟัง
ปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้นะเดนนิส
เพราะเป็นอย่างนั้น มันเลยลากเธอเข้ามาพัวพันด้วย
ซึ่งไม่จำเป็นต้องลากเธอมายุ่งเลย โอเคนะ
เบรนดาเจอปัญหาละ
และผมรู้ว่าคุณไม่อยากให้ภรรยาคุณมีปัญหา
คุณบอกว่าคุณห่วงใยเบรนดา แต่ดูสิว่าคุณกำลังปกป้องใครอยู่
ผมจะไม่บอกหรอกว่าลูกสาวผมถูกฝังไว้ที่ไหน
ดังนั้นตอนนี้การสืบสวนเชิงจิตวิทยา ส่วนหนึ่งคือพยายามให้เขาพูดคุยด้วย
และใช้เบรนดา ภรรยาของเขา จัดการเดนนิส โบว์แมน
เราจึงไปพบเธอที่บ้านของเธอ
เราบอกเธอว่า "คุณต้องบอกเดนนิสว่า เขาติดค้างคุณในเรื่องนี้"
"เขาเอาตัวเธอไปตั้งนานขนาดนี้แล้ว เขาติดค้างเรื่องนี้กับคุณ"
นี่คือสายจาก...
เดนนิส
นักโทษที่ศูนย์แก้ไขพฤติกรรมแอลเลแกนเคาน์ตี
สายนี้อยู่ภายใต้การบันทึกและสังเกตการณ์
คุณอาจไม่อยากฟังสิ่งที่ฉันต้องพูด แต่...
เอาเลย พูดสิ
อัยการที่นี่จะยังไม่ตั้งข้อหาถ้าไม่มีศพของเธอ
เหรอ
ถ้าคุณตัดสินใจได้ว่าจะบอกสิ่งที่ฉันจำเป็นต้องรู้
คุณจะได้อยู่ในมิชิแกนไปตลอดชีวิต
ซึ่งจะทำให้เราสามารถไปเยี่ยมคุณได้
มันก็ไม่มีอะไรรับประกันหรอก
แต่ฉันต้องหยิบฉวยทุกโอกาสที่ฉันพอหาได้
เธอยังคาใจกับเรื่องของออนเดรีย
จากมุมมองของเรา เธอ
ต้องตั้งคำถามความคิดของเธอเอง
นี่คือสายจาก...
เดนนิส
สายนี้อยู่ภายใต้ การบันทึกและเฝ้าสังเกตการณ์
ฉันยังทำใจไม่ได้เลย
ฉันฝันถึงด้วย
ฝันถึงอะไร
ออนเดรีย คุณ ทุกอย่าง
ฉันยังอยากรู้สักทีว่าเธออยู่ที่ไหน
ฉันอยากได้ลูกสาวกลับบ้าน ใส่ในโกศที่สวยงาม
ฉันจะได้รู้สักทีว่าเธอกลับบ้านของเธอแล้ว
หลังจากหลายปีที่เธอจากไป
เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามเล่านิทานให้เบรนดาฟัง
เรื่องที่เธอพอจะยอมรับได้
ผมฝังเธอในหลุมศพจริงๆ
แล้วให้ฉันใช้ชีวิตแบบนี้ไปจนตายใช่ไหม
ไม่ต้องอยู่อย่างไร้ค่าไปจนตายหรอก
ถ้าเราผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้...
ฉันทำไม่ได้ ฉันผ่านมันไปไม่ได้เลย
ฉันพยายามอธิบายให้คุณฟังแล้ว
ความช่วยเหลือเดียวที่เราจะได้รับ จากนี้ไป มาจากพระเจ้า
ทุกอย่างมันไร้เหตุผลและป่วยจิตมาก
แต่ในความคิดเขา เขายังพยายามควบคุมเธออยู่
เราเลยอยากให้เบรนดาตอบโต้เดนนิส
ฉันไม่สนแล้ว เดนนี ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยังไงฉันก็จะรักคุณ
มีความเป็นไปได้ที่เราจะใช้ชีวิตในมิชิแกนนี้ได้
ฉันอยากได้ยินคุณพูดว่า คุณเชื่อว่ายังมีความหวัง
เรามีแค่นี้
ผมเชื่อคุณ ที่รัก
ฉันเริ่มจะเชื่อแล้วว่าเดนนิส ไม่มีวันยอมรับว่าศพเธออยู่ไหน
ตอนนั้นฉันหมดความอดทนแล้ว
หลังจากเลิกงาน ผมกับไบรอัน เราไปที่โรงเบียร์ที่แกรนด์แรพิดส์
และดื่มเบียร์สักสองสามแก้ว
แล้วทอดด์ เวิร์กแมนก็โทรหาไบรอันบอกว่า "นี่"
"เบรนดาเพิ่งโทรไปหาเดนนิส นายต้องมาฟัง"
ผมจะบอกให้ว่าออนเดรียอยู่ไหนกันแน่
เธออยู่ใกล้มาก
ฉันหวังอย่างนั้น
- ใกล้จริง - แต่...
เบรนดา ออนเดรียถูกฝังอยู่ในสวนหลังบ้านเรา
ตอนนั้นเราไม่ได้อยู่ที่นี่ เราไม่เคยแม้แต่...
- เบรนดา เธออยู่ตรงนั้น - เราไม่ได้เป็นเจ้าของบ้านด้วยซ้ำ
สมัยเราอยู่ที่บ้านเก่าของเรา ผมฝังถังไว้ที่นั่น
พอรู้ว่าเราจะย้ายบ้าน ผมก็เอาถังย้ายไปไว้ที่บ้านเรา
ผมขุดหลุมและเอาถังใส่ลงไป เข้าใจนะ
แล้วผมก็กลบมันอย่างดี
เธออยู่ตรงนั้นมาตลอด
ทีนี้คุณก็รู้แล้ว
วันนั้นหนาวมาก
หน่วยมานุษยวิทยาของเรามาถึงที่เกิดเหตุ
แล้วเราก็ค่อยๆ เริ่มไถหน้าดินออกไป
แต่เรายังไม่รู้ว่านี่เป็นข้อมูลที่ถูกต้องหรือเปล่า
หรือแค่นิทานอีกเรื่องของเดนนิส
เม็ตตาบอกฉัน
"พวกเขาไปด้านหลัง"
"คราวนี้พวกเขามีรถตักดิน มีเต็นท์"
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงจุดที่เธออยู่
ถึงจุดหนึ่ง ตะกร้อของรถตักดินยกขึ้น
วงแหวนรอบถัง
เราเลยหยุดมือ
เวลาดูเหมือนเดินช้าลงมาก
นักมานุษยวิทยาลงไปในหลุม
พร้อมแปรง คีมและพลั่วเล็กๆ ของตัวเอง
เพื่อไม่ให้พลาดอะไรแม้แต่อย่างเดียว
และแน่นอน พอตักต่อไป นักมานุษยวิทยาก็หยุด
มีกระดูกอยู่ตรงนั้น
พระเจ้า
มันน่าเศร้าที่กว่าเราจะเอาศพเด็ก
ขึ้นมาได้ก็ต้องใช้เวลานานถึง 30 ปี
น่าเศร้าที่เบรนดา
ที่อยู่ในบ้านตอนที่เราขุดศพขึ้นมานั้น
กำลังจะได้รู้ว่าสิ่งที่เดนนิส เพิ่งบอกเธอคือความจริง
และลูกสาวของเธอถูกฝังอยู่ในสวนหลังบ้าน
พวกเขาไม่ได้บอกว่านั่นคือออนเดรีย
พวกเขาแค่บอกว่า "เราพบซากศพ"
แล้วฉันก็ยืนอยู่ตรงนั้นหลายนาที
ฉันหันกลับมา ทอดด์เดินมาส่งฉันกลับบ้าน
ฉันบอกเขาได้แค่ว่า "คราวนี้เขาไม่ได้โกหกฉัน"
"เขาไม่ได้โกหก ทอดด์"
พบซากศพของเธออยู่ในถุงต่างลักษณะกันสี่ใบ
ในเศษซากของถังที่ว่านั้น
ตอนที่เราพบเธอ เธออยู่รวมกับถุงขยะใส่ผ้าอ้อม
คงเป็นการกลบกลิ่น
นั่นแหละตัวตนของเดนนิส โบว์แมน
มีห่อลูกอมเปปเปอร์มินต์ แพตตี้ อยู่ในถังขยะกับเธอ
และมีวันที่ระบุปี 1989 ติดอยู่
ฉันเลยคิดว่ามันชัดเจนแล้วสำหรับเรา
เมื่อเห็นวันที่ระบุปี 1989 ว่าเธอไม่ได้หายไป
เธอไม่ได้หนีออกจากบ้าน
เธออยู่ในถังใบนั้นตั้งแต่วันนั้นในเดือนมีนาคม
จดหมายที่คุณเขียนเกี่ยวกับสุสาน ทำไมมันน่าเชื่อขนาดนั้นและ...
ผมแต่งเรื่องหลอกพวกเขา และผมคิดว่ามันคงทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น
แต่คุณไม่รู้สึกดีขึ้นเลย
คุณเอาแต่คร่ำครวญอยากให้เธอไปอยู่กับคุณ
ในโกศ ตั้งบนชั้น
ผมคิดว่าบางทีถ้าคุณคิดว่าเธอถูกฝังอย่างดีแล้ว
อย่างถูกต้อง สมเกียรติ
คุณอาจจะพูดว่า "โอเค นั่นพอแล้ว" แต่เปล่า
ฉันไม่อยากให้คุณโกรธ
อย่างน้อยคุณจะได้มีเธออยู่ในกระป๋องบนชั้น
ทีนี้นี่แหละผม
ทีนี้คุณก็รู้แล้วว่าผมมันไอ้สารเลวชาติชั่ว
ไม่มีอะไรเปลี่ยน ฉันยังรักคุณ
คุณเหลือเวลาพูดคุยหนึ่งนาที
เดนนี ได้ยินฉันไหม
ได้ยิน ผมได้ยิน
มันจะจบแล้ว ที่รัก
บ๊ายบาย
นี่คือผลชันสูตรสินะ
เราต้องการยืนยันว่านี่คือออนเดรียจริงๆ
ทางเดียวที่จะทำได้คือเทียบดีเอ็นเอ
เราเลยเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอจากแคธี
"ตรวจสอบแล้ว"
"ความเชื่อมโยงโดยสมบูรณ์ระหว่างกลุ่มตัวอย่าง
ยืนยันความสัมพันธ์แม่ลูกระหว่าง" พระเจ้า
"ดีเอ็นเอจากโครงกระดูก และดีเอ็นเอของแคทเธอรีน เทอร์คาเนียน"
ฉันพาเธอออกมาจากดินจนได้ ได้กระดูกเธอ
เหมือนเธอกรีดร้อง จากสวนหลังบ้านมานานหลายปี
การที่แคธีสงสัยแบบนี้
เรื่องที่เดนนิสเป็นคนฆ่า และออนเดรียถูกฝังอยู่ในสวนหลังบ้าน
โดยที่ทั้งสองเรื่องนี้เป็นจริง เป็นสิ่งที่เราแทบจะอธิบายไม่ได้
นั่นคือสัญชาตญาณความเป็นแม่ของเธอ
(คนหายที่ยังไม่พบ)
เธอพูดถึงจุดนั้นมาหลายปี
รู้ไหม ผมตะลึงไปเลยที่พบว่าเธออยู่ตรงนั้นจริงๆ
ตอนนั้นมันฟังดูบ้าบอใช่ไหมล่ะ
ใช่ บ้าบอสุดๆ แต่เธอพูดถูก
มันก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เรียกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ดีกว่า
เบรนดา มีเรื่องอื่นอีกที่เดนนียอมรับกับเรา
เรื่องที่เขาเคยทำในอดีต
คุณอยากฟังเรื่องพวกนี้ไหม
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากให้ฉันฟังเรื่องพวกนั้น
ผมจะบอกให้คุณรู้เพราะผมคิดว่าคุณสมควรรู้
เขาบอกว่าตอนที่เขาไปประจำการที่ซานดิเอโก
ก่อนที่พวกคุณจะแต่งงานกัน เขาเคยข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่ง
แล้วเขาก็บอกว่าหลังจาก คุณสองคนแต่งงานกันไม่นาน
เขาก็ข่มขืนผู้หญิงสองคนที่ซานดิเอโก
และในช่วงต้นทศวรรษ 80
เขาก็ข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่งในลานจอดรถบ้าน
ฉันไม่รู้จักชายคนนี้
ใช่
เมื่อเช้าตอนที่ฉันนั่งตรงนั้นและบอกพวกเขา
ว่าชายที่พวกเขาพูดถึงคนนี้ ฉันไม่รู้จักเขา
ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าที่ฉันพูดมันจริงแค่ไหน
ผมขอโทษ
ก่อนหน้านี้เราคุยกันสั้นๆ ถึงเด็กที่ชื่อเม็ตตา
ที่ถูกลักพาตัวไปจากปั๊มน้ำมันวินด์มิลล์
และถูกพาไปที่ตั้งแคมป์ซิลเวอร์ครีก
ไม่ ผมไม่รู้เห็นเรื่องนี้
เขาเป็นคนทำ
แต่พวกเขาไม่มีหลักฐานหรือพิสูจน์ได้ว่าเขาทำ
แต่... เขาทำ
เขาสร้างความเสียหายมากมาย ในเมืองเล็กๆ ที่น่ารักของเรา
และฉันรู้ว่าน่าจะมีเหยื่อรายอื่น ของเดนนิส โบว์แมน
ที่เรายังไม่รู้อยู่อีก
แสดงว่าเรื่องลับดำมืดของคุณมีแค่นั้นเหรอ
แค่นั้น
ความลับดำมืดของผมมีแค่นั้น
เขาเป็นฆาตกรและนักข่มขืนต่อเนื่อง
สิ่งที่หลงเหลือไว้กับคุณคือความคับข้องใจ
มันยากที่จะจินตนาการ
ว่าการกระทำเหล่านั้นต่อแคธลีน ดอยล์
เป็นฝีมือของคนที่ไม่เคยฆ่าคนมาก่อน
เรารู้ว่าแคธลีนไม่ใช่รายแรกในปี 1980
ถ้าเขายอมรับว่าเคยใช้ความรุนแรง กับผู้หญิงหลายคน
รวมสองคดีฆาตกรรมเป็นอย่างน้อย
แล้วรายที่เราไม่รู้อีกล่ะ
ใครจะรู้ว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง เขาเป็นปีศาจ
จำเป็นต้องกระจายข่าวออกไป เพราะมีเหยื่ออีกหลายคน
ฉันอยากช่วยไขคดีอื่นๆ
หัวใจฉันบอกแบบนั้น
บางทีฉันอาจเป็นร่างทรงของ วิญญาณผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยข่มขืน
ผู้หญิงทุกคนที่เขาฆ่า เด็กทุกคนที่เขาทำร้าย
บางทีฉันอาจเป็นร่างทรงของคนเหล่านั้น
ซึ่งนั่นแหละทำให้ฉันเป็นฝันร้ายที่สุดของเขา
(เดนนิสขอรับโทษโดยไม่สู้คดี)
(ข้อหาฆ่าโดยไม่เจตนา ในคดีออนเดรีย โบว์แมน)
เดนนิสจะถูกตัดสินโทษวันนี้ ข้อหาฆ่าโดยไม่เจตนา
เป็นการฆ่าโดยเจตนาชัดๆ แต่คุณก็รู้
โดนข้อหานี้ก็ได้
ฆ่าลูกฉันโดยไม่เจตนา
ส่วนการที่เขาทำแบบนี้กับเธอ ทำให้ฉันโกรธมาก
แต่รู้ไหม มันเป็นความโกรธที่ต่างจากเดิม
และบางทีมันอาจเป็น ความสงบใจที่ฉันรู้สึกแทนอเล็กซิสน่ะ
อาจเป็นแบบนั้น
(แอลเลแกนเคาน์ตี)
เม็ตตา ไปกันเถอะ
ประชาชนพร้อมแล้ว ศาลที่เคารพ
ออนเดรียอยู่ในที่ฝังศพนั้นนาน 30 ปี
ไม่สามารถบอกใครได้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่
จำเลยพรากชีวิตเธอไป และซ่อนศพของเธอไว้เพื่อเอาตัวรอด
ในคดีนี้ ออนเดรียไม่มีปากเสียงและไร้ชีวิตด้วย
เธอไม่มีวันได้สนุกกับการเติบโตและแก่ตัวลง
ท่ามกลางครอบครัวและเพื่อนฝูงที่รักเธอจริงๆ
ศาลทำหน้าที่นี้มาเกือบ 40 ปีแล้ว
และเคยดำเนินคดี ในคดีฆาตกรรมที่ค้างคาหลายคดี
ศาลไม่เคยอ่านอะไรที่รบกวนจิตใจขนาดนี้เลย
ศาลคิดว่าแนวทางลงโทษ ที่จะกันคุณให้อยู่ห่างจากชุมชนของเรา
อย่างน้อย 35 ถึง 50 ปีเหมาะสมแล้วในคดีนี้
และนี่คือคำสั่งของศาล
เราไม่ได้อยากทำเลย
การยอมให้เขาเป็นฝ่ายควบคุมครั้งสุดท้าย
ได้ติดคุกซึ่งเขาอยากจะอยู่
เพราะมันสะดวกดีสำหรับเขา
และฉันจะทำทุกอย่างที่ฉันทำได้
เพื่อไม่ให้เดนนิส โบว์แมนได้ควบคุมอะไรอีกเลย
วันนี้เป็นวันตัดสินโทษเดนนิส ลี โบว์แมน
สำหรับการฆาตกรรมและทำลายศพในปี 1989
ลูกสาวบุญธรรมของตนเองที่อายุ 14 ปี ออนเดรีย มิเชล โบว์แมน
คุณโบว์แมนจะถูกส่งกลับเวอร์จิเนีย เพื่อรับโทษจำคุกตลอดชีวิต
เราเลยตัดสินใจกันเป็นทีม
ว่าเราจะไม่ยอมให้เขาได้ควบคุมเรื่องนี้
และเราจะส่งเขากลับไปเวอร์จิเนีย ข้อหาฆาตกรรมแคธลีน ดอยล์
เขาตกหลุมพราง เหมือนคนโง่แบบที่เขาเป็นนั่นแหละ
ยกเว้นเรื่องที่เขาพรากเธอไปจากเรา
เขาไม่เคยเป็นส่วนสำคัญในชีวิตเธอ
เรื่องราวของแคธลีนเกี่ยวกับชีวิตของเธอ
เธอคือเด็กสาวของเรา
เธอเป็นของเรา
ฉันรู้สึกอย่างนี้
ทุกวันในชีวิตของฉัน
ฉันแตะรูปเธอและบอกว่า "รักนะ"
เราจะซื้อดอกไลแลคเป็นของขวัญให้กัน
มันคือดอกไม้ของเรา
และทุกครั้งที่ดอกไลแลคบานในฤดูใบไม้ผลิ
ฉันบอกเธอว่า "แคธลีน ไลแลคออกดอกแล้ว"
ฉันก็จะได้กลิ่นดอกไม้ และฉันบอกเธอว่าฉันคิดถึงเธอมาก
แล้วรู้ไหมมีบางอย่างแปลกมากเกิดขึ้น
หลังจากที่พวกเขาเจอชายคนนี้ที่ฆ่าแคธลีน
ซึ่งเป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง
พุ่มไลแลคของฉันบานแน่ะ ซึ่งผิดปกติมาก
ปกติมันบานแค่ช่วงฤดูใบไม้ผลิ
อย่าปล่อยให้บุคคลที่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น
เป็นบุคคลที่ทุกคนจดจำ
ขอให้พวกเขาจดจำหญิงสาวที่ตายไปแล้ว
ทอดด์ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
เป็นความทุ่มเทของทุกคน ขอบคุณครับ
- เราขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม - ได้สิ
เบรนดารับซากศพกลับไป
เธอเอาไปทำพิธีเผา
และเธออยากมอบครึ่งหนึ่งของออนเดรียให้คุณ
ฉันรับไม่ได้
ฉันรับเรื่องนี้ตอนนี้ไม่ได้
เธอจะให้อะไรฉัน ครึ่งบนหรือครึ่งล่างเหรอ
กล้าดียังไง
วันนี้เราเอามาให้คุณแล้ว ถ้าคุณต้องการรับไว้
แน่นอนอยู่แล้ว
ลูกสาวฉันอยู่ตรงนี้นะ ทุกคน อยู่ตรงนี้
เธอรู้ว่าปีศาจไม่อยู่แล้ว
ทายซิว่านี่อะไร
- ไม่ - ใช่
- จริงเหรอ - ครึ่งหนึ่ง
"ฉันจะแบ่งให้คุณเท่าๆ กัน
เพราะคุณเป็นแม่ของเธอมาก่อน"
"ฉันภาวนาขอให้พระเจ้าช่วยคุณ สงบใจได้บ้างด้วยสิ่งนี้ เบรนดา"
ทั้งหมดนี้ก็แค่หั่นเธอให้ละเอียดยิ่งขึ้น ฉัน...
ฉันโมโหจนพูดไม่ออกแล้ว
ฉันไม่อยากเชื่อว่าเบรนดา จะเอาศพของเธอมาแยกเป็นชิ้นอีกที
ฉันอยากได้อัฐิทั้งหมดของเธอคืน
แล้วบางทีความเป็นแม่คน บางส่วนของฉันจะได้สงบใจลงบ้าง
เธอจะมาแย่งชิงยังไง
ผู้พิพากษาคนไหนในโลกคงหันกลับมาบอกว่า
"คุณโชคดีแล้วที่ได้สิ่งที่ได้นี้
เพราะเธอยอมแบ่งให้คุณ"
ใช่ อย่าลืมนะว่าเธอเป็นคนทิ้งลูกเอง
ฉันโกรธมาก ฉันโกรธเป็นบ้าเลย
ฉันโล่งอกนะ แต่ก็ยังโกรธอยู่
นึกว่าจะหายโกรธซะอีก
เบรนดากล้ามาก ที่เรียกตัวเองเป็นแม่ของลูกสาวฉัน
ฉันไม่รู้ว่าอเล็กซิสถนัดซ้ายหรือขวา
ฉันไม่รู้ว่าเสียงเธอเป็นยังไง
ฉันไม่เคยได้ยินเสียงเธอเลย เธอไม่เคยพูดว่า "หนูรักแม่"
เธอไม่เคยเรียกฉันว่าแม่
แต่ฉันเป็นแม่ของเธอแน่นอน จนถึงกระดูก
ฉันรู้สึกเหมือนถูกอเล็กซิสตามหลอกหลอน
เธอยังไม่จากไปโดยสมบูรณ์
เหมือนฉันใกล้ชิดกับเธอระดับจิตวิญญาณ
ฉันเกือบกลายเป็นเธอ เป็นเธอที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น โมโหมากกว่า
เหมือนว่าการเดินเข้าไปในกองไฟ เปลี่ยนแปลงฉัน
ไฟโหมแรงเผาเลือดเนื้อของฉันจนหลุดลอก
แบบที่ไม่มีใครมองเห็น มีแต่ฉันที่รู้สึกได้
แต่ฉันคิดว่าฉันจำต้องฝ่าเปลวไฟนี้
ฉันต้องไปให้ถึงอีกด้านของเปลวไฟ
(เบรนดา โบว์แมนปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์)
(และไม่ตอบคำขอให้แสดงความเห็น)
(เดนนิส โบว์แมนรับโทษจำคุก ตลอดชีวิตในเรือนจำเวอร์จิเนีย)
(เจ้าหน้าที่ตำรวจระบุว่าเราคงไม่มีวันรู้)
(ว่าเดนนิส โบว์แมน ก่อคดีร้ายแรงไว้มากน้อยแค่ไหน)
คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล