1
00:00:20,979 --> 00:00:23,815
ทุกคน เราจะออกจากห้องกันสักครู่

2
00:00:23,898 --> 00:00:25,066
สวัสดีครับ คุณนายโบว์แมน

3
00:00:25,150 --> 00:00:28,403
ผมร้อยโทสไควเรส จากนอร์โฟล์ก
แผนกฆาตกรรม กรมตำรวจเวอร์จิเนีย

4
00:00:28,486 --> 00:00:30,071
นี่นักสืบสมิธ

5
00:00:32,282 --> 00:00:34,909
ผมเสียใจที่ต้องมาพบคุณในสถานการณ์แบบนี้

6
00:00:34,993 --> 00:00:37,328
ผมรู้ว่ามันน่าเศร้ามาก และมันยากมากสำหรับคุณ

7
00:00:38,329 --> 00:00:42,000
ผมสามารถบอกคุณเกี่ยวกับความผิด
ที่เขาถูกตั้งข้อหาในตอนนี้ได้

8
00:00:44,085 --> 00:00:45,503
มันนานมากแล้ว

9
00:00:45,587 --> 00:00:49,424
ผมคงพอจะช่วยทำให้คุณนึกถึง
รายละเอียดของเรื่องที่เกิดขึ้นได้

10
00:00:50,675 --> 00:00:51,718
ปี 1980

11
00:00:54,846 --> 00:00:56,848
ตอนนั้นเราแต่งงานกันมาแล้วเก้าปี

12
00:00:56,931 --> 00:00:57,766
เหรอครับ

13
00:00:57,849 --> 00:00:59,851
ตอนนี้เราแต่งงานกันมา 47 ปีแล้ว

14
00:01:00,935 --> 00:01:04,439
และตลอด 47 ปี คุณเป็นภรรยาที่ทุ่มเทมาก

15
00:01:04,522 --> 00:01:06,357
คุณเลือกที่จะเชื่อใจเขา

16
00:01:07,025 --> 00:01:09,736
แต่ดูเหมือนว่าเขาทรยศความเชื่อใจนั้น

17
00:01:09,819 --> 00:01:12,655
ทรยศความภักดีที่คุณมอบให้เขา

18
00:01:13,448 --> 00:01:15,283
และคุณเป็นคนดี

19
00:01:15,909 --> 00:01:17,118
ก็เลยไม่เคยคิดว่า...

20
00:01:19,204 --> 00:01:21,414
เขาสามารถทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้

21
00:01:22,415 --> 00:01:24,959
เขาจะถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมและข่มขืน

22
00:01:30,215 --> 00:01:35,053
พอฉันรู้ว่าเขาอาจเคยฆ่าคนอื่นอีก

23
00:01:36,596 --> 00:01:38,098
มันเกินคาดคิดที่สุด

24
00:01:40,308 --> 00:01:41,601
แต่ไม่ได้ประหลาดใจ

25
00:01:44,813 --> 00:01:48,942
ยังไม่ถึงเวลาของฉัน
ยังไม่ถึงเวลาของลูกสาวฉัน

26
00:01:50,652 --> 00:01:55,240
แต่ฉันจะสืบให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
กับแคธลีน ดอยล์ที่เวอร์จิเนีย

27
00:02:11,339 --> 00:02:14,175
นี่คือแคธลีน ถ่ายบนเรือใบของเรา

28
00:02:16,052 --> 00:02:17,011
เธอชอบล่องเรือมาก

29
00:02:17,095 --> 00:02:19,931
เธอแล่นเรือเก่ง
เพราะพ่อของเธอเป็นกะลาสีเรือ

30
00:02:20,014 --> 00:02:22,517
เขาสร้างเรือใบลำนึงเองตอนเธอยังเล็ก

31
00:02:23,017 --> 00:02:24,477
เธอพึ่งพาตัวเองได้

32
00:02:25,270 --> 00:02:26,104
และเธอกล้าหาญ

33
00:02:27,522 --> 00:02:29,941
เธอชอบเดินทางมาก

34
00:02:30,024 --> 00:02:34,279
เธอตัดสินใจว่าเธออยากเห็นโลก
และเปิดโลกกว้างให้มากที่สุด

35
00:02:34,362 --> 00:02:36,072
ขอบคุณพระเจ้าที่เธอได้ทำทั้งหมดนั้น

36
00:02:37,365 --> 00:02:39,409
เธอใช้ชีวิตเต็มที่มาก

37
00:02:43,621 --> 00:02:46,624
ตอนนั้นเธออายุ 25
จะครบ 25 ปีในเดือนเมษายน

38
00:02:47,917 --> 00:02:51,212
เบิร์ต แม่ของแคธลีนเป็นพี่สาวฉัน

39
00:02:51,838 --> 00:02:54,799
แต่ฉันกับแคธลีนห่างกันแค่เจ็ดปี

40
00:02:55,300 --> 00:02:56,843
เราเลยสนิทกันมาก

41
00:02:56,926 --> 00:02:59,804
แล้วเราก็ถูกเลี้ยงมาเหมือนเป็นพี่น้องกัน

42
00:03:01,848 --> 00:03:04,392
แคธลีนเป็นคนสวยมาก

43
00:03:05,226 --> 00:03:08,897
ผมยาวเป็นมันเงาสีน้ำตาลแดง
ดวงตาสีเขียวเป็นประกาย

44
00:03:08,980 --> 00:03:11,107
และผิวสวยแบบไอริช

45
00:03:12,525 --> 00:03:14,527
เธอสูง 150 ซม.

46
00:03:15,028 --> 00:03:17,822
เธอชอบพูดว่า "และมากกว่านั้นนิดหน่อย"

47
00:03:19,616 --> 00:03:21,367
เธอหัวเราะเก่ง

48
00:03:22,118 --> 00:03:24,245
เราหัวเราะคิกคักด้วยกันบ่อยมาก

49
00:03:25,830 --> 00:03:27,332
เธอมีเสน่ห์มาก

50
00:03:27,415 --> 00:03:31,586
นั่นเป็นด้านหนึ่งของเธอ
แต่เธอยังมีด้านที่ฉลาด ครุ่นคิด

51
00:03:31,669 --> 00:03:34,214
ซึ่งทำให้เธอเรียนเก่งมาก

52
00:03:34,839 --> 00:03:37,967
เธอเรียนมหาวิทยาลัยในวูดสต็อก คอนเนตทิคัต

53
00:03:38,593 --> 00:03:40,595
เพราะเธออยากเป็นนักเขียน

54
00:03:41,930 --> 00:03:44,933
และเธอก็จบเกียรตินิยมอันดับสอง

55
00:03:47,227 --> 00:03:51,564
มีงานที่เธอเขียนทิ้งไว้บนโต๊ะตอนที่เธอตาย

56
00:03:51,648 --> 00:03:54,067
(นอร์โฟล์ก
31 ส.ค. 80)

57
00:03:54,150 --> 00:03:57,570
"ฉันมักสงสัยว่าอะไร
คือแรงดลใจให้นักเขียนเขียน"

58
00:03:57,654 --> 00:04:01,741
"ถึงจุดหนึ่ง ฉันเองก็มี
แรงดลใจอยากเขียนเช่นกัน"

59
00:04:01,824 --> 00:04:04,702
"ฉันรู้ว่าฉันยังไม่พร้อมที่จะเขียนสิ่งที่คิด"

60
00:04:04,786 --> 00:04:08,248
"ฉันรู้สึกว่าฉันยังต้องใช้ชีวิตอีกหลายปี

61
00:04:08,957 --> 00:04:10,959
กว่าที่ฉันจะเขียนบางอย่างที่มีคุณค่าได้"

62
00:04:14,837 --> 00:04:17,006
เธอเขียนสิ่งนี้ไว้หนึ่งสัปดาห์ก่อนเธอตาย

63
00:04:24,347 --> 00:04:28,309
ฉันไม่เคยรู้ว่าเธอตายยังไงมาตลอด 20 ปีนี้

64
00:04:29,060 --> 00:04:32,397
เพราะฉันไม่ยอมให้ใครมาบอก เพราะถ้าฉันไม่รู้

65
00:04:32,897 --> 00:04:34,899
ฉันจะได้ไม่ต้องนึกถึงภาพใดๆ

66
00:04:36,734 --> 00:04:41,406
แคธลีน ดอยล์อาศัยอยู่ในบ้านสไตล์เคปค้อด
หลังเล็กๆ ในนอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย

67
00:04:44,534 --> 00:04:48,579
เป็นบ้านเล็กๆ ที่แปลกตา
ซึ่งอยู่ในพื้นที่ที่เงียบสงบของเมือง

68
00:04:49,831 --> 00:04:53,668
ทางซ้ายมือติดกับบ้านเป็นโบสถ์เมธอดิสต์

69
00:04:55,086 --> 00:04:59,632
มันจึงเป็นบ้านในฝันที่สมบูรณ์แบบ
สำหรับคู่รักที่เพิ่งแต่งงานใหม่

70
00:04:59,716 --> 00:05:01,509
ในชุมชนทหาร

71
00:05:02,135 --> 00:05:06,180
แคธลีนแต่งงานในเดือนธันวาคม ปี 1979

72
00:05:06,264 --> 00:05:10,435
สามีของเธอที่อยู่ในกองทัพเรือ
ถูกเรียกเข้าประจำการในฤดูร้อนถัดมา

73
00:05:11,811 --> 00:05:16,941
ตอนนั้นเธอเลยอยู่ที่บ้านคนเดียว
กับลูกแมวของเธอ

74
00:05:18,568 --> 00:05:21,029
เย็นวันที่ 9 กันยายน ปี 1980

75
00:05:21,112 --> 00:05:24,907
เพื่อนสนิทคนหนึ่งของเธอ วิเวียน
แวะมาหาคืนนั้น

76
00:05:24,991 --> 00:05:27,076
พวกเธอดื่มไวน์ไปสองสามแก้ว

77
00:05:27,160 --> 00:05:31,789
วิเวียนบอกว่าเธออยู่ไม่กี่ชั่วโมง
และออกมาสักประมาณ 21:30 น.

78
00:05:32,832 --> 00:05:35,585
วันต่อมา วิเวียนเริ่มกังวล

79
00:05:35,668 --> 00:05:37,545
เพราะเธอติดต่อแคธลีนไม่ได้

80
00:05:39,297 --> 00:05:43,676
วิเวียนให้จิม สามีเธอ
ช่วยขับรถไปส่งเธอที่บ้านของแคธลีน

81
00:05:44,469 --> 00:05:48,931
พอวิเวียนผลักประตูหน้าเบาๆ

82
00:05:49,015 --> 00:05:52,060
เธอก็รู้ว่าประตูเปิดอยู่

83
00:05:53,478 --> 00:05:54,729
พอวิเวียนเข้าไปในบ้าน

84
00:05:55,355 --> 00:05:59,484
เธอสังเกตเห็นแก้วไวน์สองใบที่อยู่บนโต๊ะกาแฟ

85
00:05:59,567 --> 00:06:01,527
ยังตั้งอยู่ที่เดิมตั้งแต่คืนก่อน

86
00:06:01,611 --> 00:06:02,945
เธอเลยรู้สึกแปลกๆ

87
00:06:04,489 --> 00:06:06,824
เมื่อเธอเดินไปที่มุมบ้าน

88
00:06:08,034 --> 00:06:10,578
เธอเปิดประตูห้องนอนของแคธลีน

89
00:06:11,662 --> 00:06:15,166
ก็พบเธอนอนตายอยู่บนพื้นในห้องนอน

90
00:06:16,667 --> 00:06:20,588
และการสืบสวนคดีฆาตกรรมก็เริ่มต้นนับแต่บัดนั้น

91
00:06:25,134 --> 00:06:27,637
ทิม พ่อของเธอโทรมา

92
00:06:28,554 --> 00:06:31,766
เขาพูดแค่ว่า "แคธลีนถูกฆ่า"

93
00:06:33,726 --> 00:06:37,063
ฉันจำได้ว่ายืนพิงกำแพงและคิดในใจ

94
00:06:37,146 --> 00:06:39,857
"ใครกรีดร้องน่ะ ทำไมคนๆ นี้ถึงกรีดร้องล่ะ"

95
00:06:41,484 --> 00:06:42,985
แล้วฉันก็รู้ว่าตัวฉันเองแหละ

96
00:06:44,737 --> 00:06:48,699
และฉันหยุดไม่ได้เลย

97
00:06:56,999 --> 00:06:59,710
ผู้หญิงคนหนึ่งถูกฆ่าตายในบ้านของตัวเอง

98
00:07:00,211 --> 00:07:03,714
แล้วเธอก็ถูกทำร้ายด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมที่สุด

99
00:07:04,674 --> 00:07:06,342
เป็นการใช้ความรุนแรงเกินจำเป็น

100
00:07:06,426 --> 00:07:08,010
ห้องโดนรื้อกระจาย

101
00:07:08,594 --> 00:07:11,597
ที่นอนถูกผลักออกจากฐานเตียง

102
00:07:11,681 --> 00:07:14,392
เหมือนกับมีการต่อสู้กันที่นั่น

103
00:07:14,475 --> 00:07:18,479
แคธลีนนอนอยู่บนผ้าคลุมเตียงที่อยู่บนพื้น

104
00:07:19,689 --> 00:07:21,315
ไม่มีเสื้อผ้าบนตัวเธอสักชิ้น

105
00:07:22,650 --> 00:07:24,777
พวกเขาพบว่าเธอถูกล่วงละเมิดทางเพศ

106
00:07:25,361 --> 00:07:29,740
และสาเหตุการตายคือขาดอากาศหายใจ

107
00:07:30,241 --> 00:07:31,909
จากการรัดคอ

108
00:07:32,743 --> 00:07:36,456
และเธอมีรอยไหม้เป็นวงกลมที่แก้มขวา

109
00:07:37,206 --> 00:07:42,211
ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางน่าจะพอๆ กับปลายซิการ์

110
00:07:42,712 --> 00:07:43,921
ไม่ก็ลินคอล์น ล็อก

111
00:07:45,715 --> 00:07:48,468
ลินคอล์น ล็อกเป็นของเล่นเด็ก

112
00:07:48,551 --> 00:07:52,388
ที่เด็กๆ จะเอามาต่อเป็นกระท่อมไม้ซุงจำลอง

113
00:07:52,472 --> 00:07:56,017
แต่ที่แปลกกว่านั้นคือ
ข้อเท็จจริงที่ว่าแคธลีนไม่มีลูก

114
00:07:56,559 --> 00:08:02,356
แต่เราเจอของพวกนี้
ในถังขยะ ในห้องน้ำของแคธลีน

115
00:08:02,982 --> 00:08:06,235
ส่วนที่น่าสนใจคือ
ลินคอล์น ล็อกชิ้นนี้มีรอยไหม้ตรงปลาย

116
00:08:07,028 --> 00:08:11,699
และมันก็สอดคล้องกับรอยไหม้บนแก้มของแคธลีน

117
00:08:12,325 --> 00:08:17,413
ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า
คนร้ายนิยมความรุนแรงมาก

118
00:08:18,623 --> 00:08:20,124
มีข้อบ่งชี้หลายอย่าง

119
00:08:20,208 --> 00:08:24,212
ว่าฆาตกรกระทำความรุนแรง
ต่อแคธลีนอย่างสบายใจ

120
00:08:25,463 --> 00:08:29,467
เกินกว่าจะบอกว่านี่เป็นครั้งแรก
ที่เขากระทำความผิดเช่นนี้

121
00:08:31,427 --> 00:08:34,305
เมื่อวิเวียนกับจิม สามีของเธอ มาเจอแคธลีน

122
00:08:34,388 --> 00:08:37,058
และพยายามแจ้งตำรวจ

123
00:08:38,100 --> 00:08:41,521
พวกเขาได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่
แต่เจ้าหน้าที่ไม่ได้ยินพวกเขา

124
00:08:42,230 --> 00:08:46,025
เมื่อตำรวจนิติเวชเข้าไปตรวจสอบโทรศัพท์

125
00:08:46,108 --> 00:08:48,986
พวกเขาก็ได้รู้ว่าไมโครโฟนถูกถอดออก

126
00:08:49,070 --> 00:08:52,323
นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้โทรศัพท์ใช้การไม่ได้

127
00:08:52,865 --> 00:08:55,076
กันไม่ให้ใครโทรขอความช่วยเหลือ

128
00:08:57,036 --> 00:09:01,541
แต่ที่เกิดเหตุก็เริ่ม
สร้างความยุ่งยากให้กับตำรวจทันที

129
00:09:01,624 --> 00:09:05,378
เพราะไม่มีเบาะแสอะไรให้พวกเขาเริ่มต้น

130
00:09:05,461 --> 00:09:09,423
ในการตามหาคนที่ทำร้าย
แคธลีนอย่างโหดเหี้ยมได้เลย

131
00:09:10,925 --> 00:09:14,470
เราพยายามค้นหาว่ามีลายนิ้วมือ
ที่สามารถระบุตัวตนได้มั้ย

132
00:09:14,554 --> 00:09:16,013
ปรากฏว่าไม่มีเลย

133
00:09:16,847 --> 00:09:21,269
รอยนิ้วมือที่เราพบมาจาก
วิเวียนและแคธลีน ดอยล์

134
00:09:21,352 --> 00:09:24,397
ซึ่งสอดคล้องกับการที่
พวกเขาอยู่ด้วยกันคืนวันอังคาร

135
00:09:24,897 --> 00:09:29,277
มีลายนิ้วมือจางๆ อยู่สองสามรอย
ซึ่งเป็นของสามีของแคธลีน

136
00:09:29,360 --> 00:09:32,655
เขาถูกส่งไปประจำการกลางมหาสมุทรอินเดีย
บนเรือบรรทุกเครื่องบิน

137
00:09:32,738 --> 00:09:34,699
ดังนั้นตำรวจยืนยันว่าเขาอยู่ที่ไหนได้

138
00:09:35,616 --> 00:09:38,369
ตำรวจต้องหันไปให้ความสนใจกับพวกผู้ชาย

139
00:09:38,452 --> 00:09:42,665
ที่ไม่ได้ถูกส่งไปประจำการกับสามีของแคธลีน

140
00:09:43,541 --> 00:09:45,543
พวกเขาเลยเพ่งเล็งไปที่เพื่อนบ้าน

141
00:09:46,168 --> 00:09:50,798
พอพวกเขาตัดคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปได้

142
00:09:51,299 --> 00:09:53,134
ก็ไม่เหลือเบาะแสอย่างอื่นให้ตามอีก

143
00:09:53,217 --> 00:09:56,887
ที่พวกเขาจะเข้าถึงได้หรือรู้ได้ในเวลานั้น

144
00:09:56,971 --> 00:10:00,349
คดีนี้ยังคงไม่คลี่คลายมานาน 40 ปี

145
00:10:02,059 --> 00:10:05,563
ชีวิตฉันตอนนี้กลับตาลปัตรไปหมด

146
00:10:05,646 --> 00:10:06,480
ใช่

147
00:10:07,148 --> 00:10:09,859
ที่ผมคิดนะครับ สิ่งที่ประสบการณ์บอกผมก็คือ

148
00:10:10,359 --> 00:10:14,280
สามีของคุณทำเรื่องเลวร้าย
หลายเรื่องมาอย่างยาวนาน

149
00:10:14,989 --> 00:10:16,991
เขาออกไปทำร้ายคน

150
00:10:18,576 --> 00:10:19,660
ข่มขืนคน

151
00:10:20,453 --> 00:10:21,579
และฆ่าคน

152
00:10:23,331 --> 00:10:27,001
มันเลวร้ายมาก และผมเองก็
ไม่อยากที่จะต้องมาคุยกับคุณเรื่องนี้

153
00:10:27,501 --> 00:10:29,295
แต่เขาทำสิ่งที่โหดร้ายมาก

154
00:10:29,378 --> 00:10:33,674
ผมอยากให้คุณคิดถึงการที่
เขาหักหลังคุณและครอบครัวของคุณ

155
00:10:33,758 --> 00:10:35,718
ฉันรับไม่ไหวแล้ว

156
00:10:35,801 --> 00:10:37,470
โอเค ผมเข้าใจ

157
00:10:39,388 --> 00:10:41,724
ผมได้ยินเสียงเธอข้างล่างนั่น
คุณจับเมียผมมาเหรอ

158
00:10:41,807 --> 00:10:42,933
เธออยู่นี่

159
00:10:44,226 --> 00:10:45,895
คุณทำให้ครอบครัวต้องเจอเรื่องแบบนี้

160
00:10:45,978 --> 00:10:47,730
ผมไม่ได้เป็นคนทำอะไรทั้งนั้น

161
00:10:47,813 --> 00:10:49,607
- คุณทำ
- ผมเปล่า

162
00:10:49,690 --> 00:10:50,858
ปีศาจร้าย

163
00:10:51,984 --> 00:10:53,402
ปีศาจชัดๆ

164
00:10:56,906 --> 00:11:00,284
แต่ดูเหมือนโบว์แมนใกล้จะโดนเชือดแล้วละ

165
00:11:00,951 --> 00:11:03,037
ความจริงกำลังจะปรากฏ

166
00:11:03,954 --> 00:11:07,750
แคธีโทรมา บอกว่า "เขาโดนจับแล้ว!"

167
00:11:07,833 --> 00:11:11,837
"ตอนนี้เขาโดนจับไปแล้ว"
ฉันก็บอก "เดี๋ยวก่อน เกิดอะไรขึ้น"

168
00:11:12,755 --> 00:11:14,924
ฉันเลยโทรหาเบรนดา

169
00:11:15,508 --> 00:11:18,052
เธอกระวนกระวายมากและพูดว่า

170
00:11:18,135 --> 00:11:19,512
"เราจะหาทนาย"

171
00:11:19,595 --> 00:11:21,889
"เขาไม่ได้ทำอะไรเลย พวกเขาจับผิดคนแล้ว"

172
00:11:22,973 --> 00:11:26,686
"ใช่ พวกนั้นจับเขา
เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในเวอร์จิเนีย"

173
00:11:26,769 --> 00:11:28,896
"เขาไม่เคยไปที่นั่นด้วยซ้ำ"

174
00:11:29,855 --> 00:11:35,820
เธอบอกฉันว่าพวกเขาอยู่ที่มิชิแกน
ตอนที่แคธลีนถูกฆ่า

175
00:11:36,362 --> 00:11:38,614
ดังนั้นไม่มีทางเป็นเดนนิสแน่

176
00:11:39,281 --> 00:11:42,326
(นอร์โฟล์ก, เวอร์จิเนีย)

177
00:11:45,538 --> 00:11:49,625
กลายเป็นว่าครอบครัวของแคธลีน
ลงมาช่วยทำคดีนี้เต็มที่

178
00:11:49,709 --> 00:11:53,546
กัปตันโอไบรเอน พ่อของเธอ
เป็นทหารในกองทัพเรือสหรัฐฯ

179
00:11:54,839 --> 00:11:59,009
กัปตันโอไบรเอนทำแบบเดียวกับ
แม่ผู้ให้กำเนิดของออนเดรีย

180
00:11:59,093 --> 00:12:02,722
ทุ่มเทเป็นสองเท่าเพื่อให้กรมตำรวจเร่งสืบสวน

181
00:12:02,805 --> 00:12:05,766
ทำอะไรจริงจังสักอย่าง อย่าดีแต่พูด

182
00:12:06,434 --> 00:12:10,604
ทิมรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง
ต้องมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

183
00:12:11,397 --> 00:12:14,817
เขาตามสืบว่าใครที่น่าจะเป็นคนทำร้ายเธอได้

184
00:12:15,651 --> 00:12:20,656
ส่วนพี่สาวฉัน แม่ของแคธลีน และฉัน

185
00:12:21,365 --> 00:12:23,576
แค่จะลุกจากเตียงในแต่ละวันก็ยังยาก

186
00:12:25,077 --> 00:12:27,079
รู้สึกว่าโลกไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

187
00:12:29,707 --> 00:12:31,709
พี่สาวฉันเอาลูกแมวของแคธลีนไปเลี้ยง

188
00:12:31,792 --> 00:12:33,586
มันอยู่กับเธอตอนเธอตาย

189
00:12:34,211 --> 00:12:36,756
พี่สาวฉันพูดบ่อยๆ ว่า "ถ้ามันพูดได้นะ..."

190
00:12:38,883 --> 00:12:41,093
เธอเลี้ยงมันจนกระทั่งมันป่วยหนัก

191
00:12:42,219 --> 00:12:46,056
เราเลยพามันไปหาหมอ
และมันก็ตายในอ้อมกอดของเราระหว่างทาง

192
00:12:46,682 --> 00:12:48,309
และเธอก็ทำใจไม่ได้เลย

193
00:12:49,518 --> 00:12:53,814
ทิมพูดกับฉันว่า "พี่สาวของคุณรู้สึก
เหมือนกับเธอเสียลูกสาวไปอีกครั้ง"

194
00:12:55,900 --> 00:12:59,737
ถึงจะรู้ว่าเขาเจ็บปวดและเศร้าเสียใจเหมือนกัน

195
00:13:00,738 --> 00:13:04,366
สำหรับทิม มันอาจยากกว่าเรา
ที่จะพูดความรู้สึกออกมา

196
00:13:05,242 --> 00:13:08,537
ทิมเลยตัดสินใจที่จะลงมือทำ

197
00:13:08,621 --> 00:13:09,997
เขาต้องการคำตอบ

198
00:13:10,873 --> 00:13:12,291
เขาต้องการความยุติธรรม

199
00:13:14,502 --> 00:13:19,965
เขาผลักดันให้มีการสืบสวนไม่หยุดหย่อน
จนเขาเสียชีวิตในปี 2016

200
00:13:21,342 --> 00:13:23,636
โชคร้ายที่ตำรวจไม่ได้คำตอบใดๆ

201
00:13:26,055 --> 00:13:27,473
ฉันสงสารเขาจริงๆ

202
00:13:28,182 --> 00:13:30,226
เด็กน้อยน่าสงสาร หวังว่าพวกเขาได้อยู่ด้วยกัน

203
00:13:31,268 --> 00:13:36,190
เขากับฉันมีนิสัยคล้ายกันซึ่งน่าจะเข้ากันได้ดี

204
00:13:38,234 --> 00:13:41,779
หลังจากทิมตาย ฉันก็ติดต่อตำรวจที่นอร์โฟล์ก

205
00:13:42,404 --> 00:13:45,574
ครอบครัวต้องการยืนยันให้ตำรวจรู้ว่า

206
00:13:45,658 --> 00:13:47,618
ถึงเขาจะไม่อยู่แล้ว

207
00:13:47,701 --> 00:13:51,539
เราอยากสานต่อและหาทางคลี่คลายคดีให้ได้

208
00:13:52,832 --> 00:13:55,000
แต่เรายังคงไม่ได้รับคำตอบ

209
00:13:57,044 --> 00:13:59,755
นั่นเป็นประเด็นที่ทำให้ผมหงุดหงิดมาก

210
00:14:00,297 --> 00:14:02,633
เพราะเราต้องการ
ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์

211
00:14:02,716 --> 00:14:06,011
มาช่วยให้การตามหา
คนที่ฆ่าลูกสาวของเขาคืบหน้าขึ้น

212
00:14:09,223 --> 00:14:13,936
ผมย้ายมาอยู่หน่วยคดีที่ปิดไม่ลง
ในเดือนสิงหาคม ปี 2018

213
00:14:14,937 --> 00:14:17,314
ผมเริ่มทบทวนแฟ้มคดีของแคธลีน

214
00:14:17,815 --> 00:14:22,862
และผมพบว่ามีตัวอย่างดีเอ็นเอ
อยู่สองตัวอย่างที่คนร้ายทิ้งไว้

215
00:14:25,656 --> 00:14:29,493
น้ำอสุจิบนผ้าคลุมเตียง
และน้ำอสุจิจากชุดเก็บหลักฐานการข่มขืน

216
00:14:30,286 --> 00:14:34,123
ซึ่งดีเอ็นเอบนผ้าคลุมเตียง
ถูกเก็บรักษามานานหลายปี

217
00:14:35,416 --> 00:14:39,003
การสืบสาแหรกทางพันธุกรรม
คือความก้าวหน้าครั้งใหญ่

218
00:14:40,045 --> 00:14:45,593
ดีเอ็นเอของบรรพบุรุษกลายเป็นเครื่องมือ
ที่สนุกมากในการดูลำดับสาแหรกตัวเอง

219
00:14:45,676 --> 00:14:52,016
แต่วิทยาการนี้ยังมีประโยชน์
ในการตรวจดีเอ็นเอทางนิติเวชด้วย

220
00:14:53,225 --> 00:14:55,561
ด้วยความก้าวหน้าใหม่ๆ เหล่านี้

221
00:14:55,644 --> 00:15:00,900
เราจึงส่งผ้าคลุมเตียง
ไปที่ห้องแล็บของรัฐเพื่อตรวจดีเอ็นเอ

222
00:15:01,400 --> 00:15:06,780
และห้องแล็บก็ได้รูปแบบดีเอ็นเอ
ของคนร้ายซึ่งเป็นเพศชาย

223
00:15:07,615 --> 00:15:10,284
คำถามคือ "เอาละ แล้วหมอนี่เป็นใคร"

224
00:15:11,410 --> 00:15:16,332
เมื่อใช้การสืบสาแหรกทางพันธุกรรม
ในที่สุดแล็บก็ได้มา 31 ชื่อ

225
00:15:17,708 --> 00:15:21,128
พวกนี้คือคนที่เป็นได้ทั้งคนที่อาจเป็นผู้ต้องสงสัย

226
00:15:21,211 --> 00:15:24,298
หรืออาจจะเป็นคนในครอบครัวของผู้ต้องสงสัย

227
00:15:25,007 --> 00:15:30,679
สิ่งที่ผมต้องทำคือพยายาม
ตามหาคนทั้ง 31 คนนี้ให้เจอ

228
00:15:31,263 --> 00:15:32,890
และไปตามรัฐต่างๆ

229
00:15:32,973 --> 00:15:35,225
และถ้าคนๆ นั้นเต็มใจ

230
00:15:35,309 --> 00:15:38,145
ยอมให้เราเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ
ของพวกเขาด้วยไม้ป้ายปาก

231
00:15:38,228 --> 00:15:40,230
เราก็จะหาตัวคนร้ายได้

232
00:15:41,106 --> 00:15:44,443
ผมก็คิด "โอเค นั่นละ"
ผมไม่รู้ว่าผมทำบ้าอะไรอยู่

233
00:15:44,526 --> 00:15:46,528
ใช่ไหม ผมจะทำเรื่องนี้ยังไงล่ะ

234
00:15:47,821 --> 00:15:51,408
ต้นเดือนพฤศจิกายน ปี 2019 สัปดาห์เดียวกันนั้น

235
00:15:52,076 --> 00:15:54,745
นอร์โฟล์กก็เป็นสถานที่

236
00:15:54,828 --> 00:15:58,916
จัดประชุมสมาคมเจ้าหน้าที่
สืบสวนแผนกฆาตกรรมระดับภูมิภาค

237
00:16:00,376 --> 00:16:04,254
นักสืบสมิธก็เดินทางจากนอร์โฟล์ก
มาร่วมประชุมครั้งนั้นด้วย

238
00:16:04,338 --> 00:16:09,802
ดังนั้น ในที่ประชุมผมได้ดูรายชื่อทั้ง 31 ชื่อนี้ต่อ

239
00:16:09,885 --> 00:16:12,554
ชื่อที่อยู่บรรทัดสุดท้ายคือ เดนนิส โบว์แมน

240
00:16:14,098 --> 00:16:18,435
ตอนที่ผมค้นหาเกี่ยวกับเดนนิส โบว์แมน
ผมเห็นสัญญาณอันตรายหลายอย่าง

241
00:16:19,269 --> 00:16:20,813
ผมคิด หมอนี่คือผู้ต้องสงสัย

242
00:16:20,896 --> 00:16:23,524
ในการหายตัวไป
ของลูกบุญธรรมตัวเองตั้งแต่ปี 89

243
00:16:23,607 --> 00:16:27,903
แล้วก็มีอีกบทความนึง
เกี่ยวกับความผิดที่มิชิแกนในปี 1980

244
00:16:28,529 --> 00:16:30,906
เขาถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่า

245
00:16:30,990 --> 00:16:33,325
ผมคิดในใจ "นี่เป็นความผิดที่รุนแรงมาก"

246
00:16:35,369 --> 00:16:38,580
และจากนั้น ในที่ประชุม
คดีที่ปิดไม่ลงในเวอร์จิเนีย

247
00:16:38,664 --> 00:16:40,666
ผมเจอคนจากมิชิแกน

248
00:16:42,126 --> 00:16:44,253
และบังเอิญว่าเขาคือ ไบรอัน ฟูลเลอร์

249
00:16:45,129 --> 00:16:47,965
ผมบอกเขาว่าผมเป็นใคร ผมทำอะไรอยู่

250
00:16:48,048 --> 00:16:50,884
ผมบอก "ผมค้นข้อมูล และหมอนี่ก็โผล่ขึ้นมา"

251
00:16:50,968 --> 00:16:52,970
"คนร้ายในมิชิแกน"

252
00:16:53,053 --> 00:16:56,265
เขาก็ถาม "อ้อ หมอนี่ชื่ออะไร"
ผมพูด "เดนนิส ลี โบว์แมน"

253
00:16:56,348 --> 00:16:59,018
เขาบอก "ผมรู้จักเดนนิส"

254
00:16:59,101 --> 00:17:02,021
"ผมรู้จักครอบครัวเขา
และนี่แหละน่าจะเป็นคนที่คุณตามหา"

255
00:17:04,023 --> 00:17:05,024
ผมตกใจมาก

256
00:17:06,025 --> 00:17:10,362
มันตลกดีที่นอกจากเขาเป็นคนพูดชื่อนั้นกับผมเอง

257
00:17:10,446 --> 00:17:13,157
แต่ผมยังไปเข้าร่วมการประชุมครั้งนั้น

258
00:17:13,240 --> 00:17:17,453
และผมเกี่ยวข้อง
กับการสืบสวนคดีออนเดรีย โบว์แมนพอดี

259
00:17:18,537 --> 00:17:22,082
คืองี้ ปกติผมเป็นคนไม่มีโชค เข้าใจมั้ย

260
00:17:22,583 --> 00:17:26,336
ถ้ามีพายุฝนฟ้าคะนองและเมฆครึ้มนะ
ผมจะเป็นคนไปติดฝนอยู่ตรงนั้นประจำ

261
00:17:26,420 --> 00:17:30,132
แต่นี่โชคดีจริงๆ ที่ผมเจอ
ไบรอัน ฟูลเลอร์ที่งานประชุมนั้น

262
00:17:30,758 --> 00:17:33,552
และจากจุดนั้น ตลอดเวลาที่เหลือของการประชุม

263
00:17:33,635 --> 00:17:35,596
นักสืบสมิธกับผม

264
00:17:35,679 --> 00:17:38,223
ก็ถกกันเรื่องกลยุทธ์
และวิธีที่เราจะเดินหน้าทำคดีต่อไป

265
00:17:41,101 --> 00:17:44,605
สิ่งแรกที่ผมต้องทำคือ
ผมต้องพิสูจน์ว่าใช่หรือไม่ใช่

266
00:17:44,688 --> 00:17:47,399
ที่ชายคนนี้อยู่ที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย ในปี 1980

267
00:17:49,818 --> 00:17:53,697
ขณะที่ผมอ่านคดีอื่นๆ ที่เขาเคยถูกจับเพิ่มเติม

268
00:17:54,490 --> 00:17:59,036
ผมก็ได้รู้ว่าเดนนิสเคยพยายาม
พาเหยื่อรายหนึ่งไปอยู่ในที่เปลี่ยว

269
00:17:59,119 --> 00:18:01,330
และยิงเฉียดเธอสองนัด

270
00:18:01,914 --> 00:18:06,794
ในบันทึกของศาล ผู้พิพากษาบอกว่า
เดนนิส โบว์แมนเป็นอันตรายต่อผู้หญิง

271
00:18:08,462 --> 00:18:11,381
และความผิดนั้นเกิดขึ้นใน
เดือนพฤษภาคม ปี 1980 ที่มิชิแกน

272
00:18:12,549 --> 00:18:16,470
แคธลีนถูกฆ่าใน
เดือนกันยายน ปี 1980 ที่นอร์โฟล์ก

273
00:18:17,638 --> 00:18:20,974
ซึ่งอยู่ห่างจากมิชิแกน 960 กิโลเมตร

274
00:18:21,058 --> 00:18:25,854
ผมเลยคิดว่าไม่มีทางที่พวกเขาจะยอมให้
หมอนี่ออกจากคุกทั้งที่ทำผิดร้ายแรง

275
00:18:26,730 --> 00:18:30,317
ไม่มีทางที่นี่คือคนร้ายคนเดียวกันที่ทำร้ายแคธลีน

276
00:18:31,318 --> 00:18:34,571
แต่แล้วผมก็ได้เข้าถึงบันทึกของศาล

277
00:18:34,655 --> 00:18:37,699
จากการจับกุมเดนนิส ลี โบว์แมนในปี 1980

278
00:18:38,450 --> 00:18:40,536
"ศาลที่เคารพ ลูกความผมไม่ได้มา"

279
00:18:40,619 --> 00:18:42,037
"เขาเป็นทหารกองทัพเรือสหรัฐฯ

280
00:18:42,121 --> 00:18:44,790
และต้องไปปฏิบัติภารกิจ
เข้าค่ายฤดูร้อนสองสัปดาห์ตามคำสั่ง

281
00:18:45,290 --> 00:18:46,708
ที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย"

282
00:18:46,792 --> 00:18:48,710
(นอร์โฟล์ก, เวอร์จิเนีย)

283
00:18:50,546 --> 00:18:53,549
ลงวันที่ 16 กันยายน ปี 1980

284
00:18:55,050 --> 00:18:59,429
เดนนิสอยู่ที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย
ตอนที่แคธลีนถูกฆ่าจริงๆ

285
00:19:01,682 --> 00:19:03,475
ถึงจุดนี้ ผมรู้เลยว่าเป็นเขา

286
00:19:05,269 --> 00:19:10,315
ผมแค่ต้องไปเอาตัวอย่างดีเอ็นเอจากเขา
มาเปรียบเทียบกับดีเอ็นเอนั้น

287
00:19:13,360 --> 00:19:15,445
เดนนิสกับเบรนดาย่อมหงุดหงิดแน่

288
00:19:15,529 --> 00:19:18,740
กับเรื่องต่างๆ ที่แคธีพูดถึงพวกเขา

289
00:19:18,824 --> 00:19:21,160
เธอโทรหาเราคืนเดียวสี่ครั้ง รู้มั้ย

290
00:19:21,243 --> 00:19:23,412
ตอนประมาณเที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง ก็บอกว่า

291
00:19:23,912 --> 00:19:26,331
"โอ้ เราจะจับแก แกฆ่าเธอ"

292
00:19:26,832 --> 00:19:30,127
แต่นั่นก็ทำให้เราสบโอกาสที่จะได้พูดคุย

293
00:19:30,210 --> 00:19:36,508
เป็นโอกาสที่เอื้อให้ครอบครัวโบว์แมนคุยกับเรา
เรื่องที่พวกเขากังวลเกี่ยวกับแคธี

294
00:19:37,050 --> 00:19:38,844
เหมือนยุคตะวันตกแดนเถื่อนเลย

295
00:19:40,679 --> 00:19:42,306
ฉันเป็นคนต้อนพวกเขาเข้ามา

296
00:19:44,641 --> 00:19:48,896
เดนนิสกับเบรนดามาที่แผนกเชอรีฟ

297
00:19:48,979 --> 00:19:51,857
เราเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ทุกคนระหว่างการพูดคุยกัน

298
00:19:52,774 --> 00:19:55,402
นายโบว์แมนดื่มอยู่ตลอดเวลา

299
00:19:55,485 --> 00:19:58,739
หนึ่งปีครึ่งแล้วที่เรารับมือกับผู้หญิงบ้าคนนี้

300
00:19:58,822 --> 00:20:04,828
มาเรียกเราว่าฆาตกรและปล่อยข่าวลือ
ไปทั่วแอลเลแกนเคาน์ตี

301
00:20:05,412 --> 00:20:08,415
แคธีไปได้ยินอะไรบางอย่างที่เป็นเรื่องเข้าใจผิด

302
00:20:09,041 --> 00:20:11,084
แล้วเธอก็ทำให้คนเข้าใจผิดเพิ่มขึ้น

303
00:20:11,919 --> 00:20:16,048
และเรื่องทั้งหมดมันเริ่มจากที่ออนเดรียโกหกว่า

304
00:20:16,131 --> 00:20:19,468
"พ่อฉันทำนี่ แม่ฉันทำนั่น บลา บลา บลา"

305
00:20:20,302 --> 00:20:24,890
จนถึงวันนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ฉันทนคนโกหกไม่ได้

306
00:20:26,058 --> 00:20:31,396
ฉันก่อกวนพวกเขาเสียจนพวกเขาอับจนหนทาง

307
00:20:31,480 --> 00:20:34,942
โดนฉันไล่ต้อนจนถึงขนาดต้องไปซบอกตำรวจ

308
00:20:35,025 --> 00:20:40,155
และเดนนิส โบว์แมน
อาชญากรผู้ปราดเปรื่องก็หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

309
00:20:40,906 --> 00:20:44,243
และวางมันลง แฮเวอร์ดิงก์ก็บอก "ขอบคุณมาก"

310
00:20:45,535 --> 00:20:49,248
เราตรวจดีเอ็นเอและได้ผลออกมาว่า

311
00:20:49,331 --> 00:20:52,793
ดีเอ็นเอบนผ้าคลุมเตียง

312
00:20:52,876 --> 00:20:56,421
คือดีเอ็นเอของ
เดนนิส โบว์แมน 100 เปอร์เซ็นต์

313
00:21:04,263 --> 00:21:06,390
เรากำลังไปที่เรือนจำ

314
00:21:06,473 --> 00:21:09,685
ผมจะไปเพื่อพยายามคุยกับเดนนิส โบว์แมน

315
00:21:11,144 --> 00:21:13,355
บางครั้งเดนนิสก็ทำตัวพิลึก

316
00:21:14,064 --> 00:21:17,818
และทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่า
วันนี้เขาอยู่ในอารมณ์ไหน

317
00:21:18,402 --> 00:21:20,487
เขาจะคุยกับผมหรือเปล่า

318
00:21:23,740 --> 00:21:24,574
สวัสดี เดนนิส

319
00:21:25,158 --> 00:21:26,201
คุณชื่ออะไร

320
00:21:26,285 --> 00:21:27,369
จอน

321
00:21:27,452 --> 00:21:30,747
ผมควรเอาคำว่า "นักสืบ" ออก
ไม่มีตำแหน่ง ไม่ได้ประดับตรา

322
00:21:30,831 --> 00:21:33,000
ผมอยากให้เขารู้ว่าผมคือจอน สมิธ

323
00:21:33,083 --> 00:21:35,460
ผมไม่ใช่นักสืบสมิธ ผมจอน สมิธ

324
00:21:35,961 --> 00:21:37,963
ผมว่าจะถาม คุณอยากกินอะไรหรือเปล่า

325
00:21:38,046 --> 00:21:38,964
ไม่อยาก

326
00:21:39,047 --> 00:21:42,342
เมื่อเขาไม่ต้องการกินอาหารที่พวกเขาเสนอ
ผมก็อยู่ตรงนั้นพอดีที่จะถามว่า

327
00:21:42,426 --> 00:21:44,136
"อยากให้ผมเอาอะไรให้ไหม"

328
00:21:44,928 --> 00:21:47,681
และเขาก็ขอมาอย่างเจาะจงมาก

329
00:21:47,764 --> 00:21:50,976
กาแฟดำ นมอัลมอนด์ ไม่ใส่เกลือ

330
00:21:51,852 --> 00:21:55,480
เขาอยากเป็นคนควบคุม
บรรยากาศและทิศทางของการสัมภาษณ์

331
00:21:55,564 --> 00:21:58,317
ผ่านกลยุทธ์และเกมของเขา

332
00:21:58,817 --> 00:22:00,569
เป็นเหมือนเกมแมวจับหนู

333
00:22:01,862 --> 00:22:06,325
นี่ เดนนิส อยากเป็นคนคุมเหรอ
ให้คุณคุมหางเสือเลย

334
00:22:07,326 --> 00:22:08,910
อ้อ เขาไม่อยู่ในนี้ด้วยซ้ำ

335
00:22:09,619 --> 00:22:12,914
ไม่ เขาถอดกุญแจมือให้ผม
ปิดประตูแล้วก็เดินออกไป

336
00:22:15,834 --> 00:22:17,627
เขาเอาสตาร์บัคส์มาให้ด้วย คั่วเข้ม

337
00:22:17,711 --> 00:22:19,004
ผมกำลังดื่มอยู่เนี่ย

338
00:22:19,087 --> 00:22:21,590
เขาบอกว่าเราคุยกันได้
ระหว่างที่ผมดื่มกาแฟไปด้วย

339
00:22:23,008 --> 00:22:24,718
เขาดีมาก ที่รัก

340
00:22:26,094 --> 00:22:27,971
เป้าหมายสูงสุดคือคำสารภาพ

341
00:22:28,055 --> 00:22:31,058
ผมอยากรู้ว่าคุณทำอะไรไว้
ที่นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย กันยายน ปี 1980

342
00:22:31,141 --> 00:22:33,477
แต่เป้าหมายที่จะไปถึงจุดนั้นคือ

343
00:22:33,560 --> 00:22:37,481
เราสนใจแค่ว่า
"ผมมาช่วยคุณเท่าที่ผมจะช่วยได้"

344
00:22:37,564 --> 00:22:39,483
"ผมอยู่ตรงนี้เพื่อรับฟัง"

345
00:22:40,108 --> 00:22:42,152
"และมันไม่จำเป็นต้องเกี่ยวกับคดี"

346
00:22:42,235 --> 00:22:43,737
"เราคุยกันได้ทุกเรื่อง"

347
00:22:43,820 --> 00:22:45,405
แล้วผมก็ปล่อยให้เขาพูด

348
00:22:46,323 --> 00:22:48,742
นั่นหมายถึง หลายชั่วโมงทีเดียว

349
00:22:48,825 --> 00:22:50,952
เข่าคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ ผมจำได้ว่า...

350
00:22:51,036 --> 00:22:52,621
ก็ดี แต่ผมปวดหลังเหมือนจะตาย

351
00:22:52,704 --> 00:22:53,705
ปวดหลังมากเหรอ

352
00:22:53,789 --> 00:22:58,835
ผมสะสมอาวุธมีดมาตลอดตั้งแต่อายุ 12

353
00:22:58,919 --> 00:23:01,963
- เหรอ
- ผมมี 115 ชิ้นแน่ะ

354
00:23:02,464 --> 00:23:07,969
ไม่เคยสักครั้งในชีวิต
ที่ผมได้ยินแม่พูดว่า "แม่รักลูก"

355
00:23:08,053 --> 00:23:10,555
และสิ่งสุดท้ายที่พ่อบอกผมคืออย่างนี้ เขาบอกว่า

356
00:23:10,639 --> 00:23:13,767
"แม่ของแกมีหัวใจดุจทองคำ
หมายถึงแข็งกระด้างและเยือกเย็น"

357
00:23:14,684 --> 00:23:19,523
ผมสามารถสร้างความสบายใจ
ทำให้เขาไว้วางใจจนเขาพูดในที่สุดว่า

358
00:23:19,606 --> 00:23:21,441
"เฮ่ หมอนี่เข้าใจฉัน"

359
00:23:21,525 --> 00:23:24,277
"หมอนี่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงทำสิ่งที่ฉันทำ"

360
00:23:24,986 --> 00:23:28,490
ตอนนั้นเองเดนนิสก็คุยกับผมเรื่องคดีในที่สุด

361
00:23:30,617 --> 00:23:32,744
ผมไปเข้าค่ายกองหนุนสองสัปดาห์

362
00:23:33,829 --> 00:23:37,332
และผมอยู่ที่นั่นประมาณหนึ่งสัปดาห์ครึ่ง

363
00:23:39,167 --> 00:23:42,629
ผมอยู่ห่างบ้านห่างคนรู้จักเกือบพันกิโล

364
00:23:43,922 --> 00:23:46,383
ผมใช้ชีวิตแต่ละวันเหมือนนาฬิกาไขลาน

365
00:23:49,136 --> 00:23:51,638
พอผ่านไปประมาณหนึ่งสัปดาห์ครึ่ง
ผมก็คิด "ช่างแม่ง"

366
00:23:51,721 --> 00:23:53,432
"ผมต้องขึ้นบก"

367
00:23:54,724 --> 00:23:56,977
แล้วผมก็ออกไปเตร็ดเตร่ สำรวจไปทั่ว

368
00:24:00,647 --> 00:24:02,482
ผมเดินเข้าไปในบาร์เล็กๆ แห่งนึง

369
00:24:03,900 --> 00:24:07,154
ผมเข้าไปนั่ง และสั่งดับเบิ้ลเบอร์เบินกับโค้ก

370
00:24:08,613 --> 00:24:14,828
ผมเมาปลิ้นเลย เมาปลิ้นสุดๆ

371
00:24:15,662 --> 00:24:17,247
(ถนนแกรนบี)

372
00:24:17,330 --> 00:24:18,206
มันมืด

373
00:24:19,624 --> 00:24:21,334
ไม่รู้ว่าผมอยู่ที่ไหน

374
00:24:24,171 --> 00:24:25,755
ผมก็เดินไปตามถนน

375
00:24:26,256 --> 00:24:28,633
แล้วก็ผ่านบ้านหลังนี้

376
00:24:30,427 --> 00:24:31,928
ไฟดับหมดแล้ว

377
00:24:32,429 --> 00:24:34,139
ไม่มีรถจอดอยู่ที่ทางเข้า

378
00:24:35,557 --> 00:24:39,519
ผมก็คิดว่า "อยากรู้จังว่าพวกเขา
มีเศษเงินวางไว้บ้างหรือเปล่า"

379
00:24:40,353 --> 00:24:43,148
ผมเลยเดินอ้อมไปที่หลังบ้าน

380
00:24:44,941 --> 00:24:46,526
แล้วก็ปีนขึ้นไปที่หน้าต่างบานนึง

381
00:24:47,277 --> 00:24:52,032
หน้าต่างมีตะขอและสลักล็อกอยู่

382
00:24:53,825 --> 00:24:55,785
ผมเลยหยิบมีดพกออกมา

383
00:24:56,786 --> 00:24:58,038
เปิดหน้าต่างได้

384
00:24:59,080 --> 00:25:01,249
ผมเกือบตกลงไปในบ้าน ผมเมา

385
00:25:01,333 --> 00:25:03,919
ผมเมาสุดๆ

386
00:25:07,631 --> 00:25:10,425
ผมเข้าไปในบ้าน เจอห้องนั่งเล่น

387
00:25:11,343 --> 00:25:13,720
ผมมองหาเงินน่ะ

388
00:25:15,055 --> 00:25:16,431
ผมเข้าไปในครัว

389
00:25:17,933 --> 00:25:19,768
เปิดดูโถคุกกี้

390
00:25:20,519 --> 00:25:21,520
ไม่เจออะไร

391
00:25:22,562 --> 00:25:23,939
มีประตูอีกบาน

392
00:25:27,108 --> 00:25:28,735
แต่พอผมเปิดประตูบานนั้น

393
00:25:29,402 --> 00:25:35,116
เธอลุกขึ้นนั่งและเริ่มกรีดร้อง
ผมเลยเอามือซ้ายปิดปากเธอ

394
00:25:35,659 --> 00:25:37,619
ผมใช้มือขวาผลักเธอกลับลงไปนอน

395
00:25:37,702 --> 00:25:40,372
ผมยังมีมีดพกเล่มเล็กๆ อยู่ในมือ

396
00:25:40,455 --> 00:25:41,289
ใช่

397
00:25:41,831 --> 00:25:45,710
และตอนที่ผมผลักเธอลงไป เธอจับมือนั้นไว้

398
00:25:46,836 --> 00:25:48,463
มีดก็เลยเข้าไปตรงนี้

399
00:25:49,548 --> 00:25:52,968
ในขณะที่เขากำลังเล่า
และบรรยายเหตุการณ์ให้ผมฟัง

400
00:25:53,051 --> 00:25:55,053
เขาก็ทำท่าแบบนี้ด้วย

401
00:25:55,762 --> 00:25:59,474
เพื่อให้มันดูเหมือนนั่นเป็นความผิดของเธอ

402
00:25:59,558 --> 00:26:01,977
เธอคือคนผลักดันให้เขาทำร้ายเธอ

403
00:26:03,853 --> 00:26:05,814
พอผมเริ่มใจเย็นลง

404
00:26:07,399 --> 00:26:10,610
เธอยังนอนอยู่บนเตียง และเธอคิดจะขยับ

405
00:26:11,570 --> 00:26:13,572
ผมก็บอก "คุณผู้หญิง ผมไปละ"

406
00:26:15,365 --> 00:26:17,284
แล้วผมก็เดินออกทางประตูหน้า

407
00:26:18,535 --> 00:26:22,872
แล้วเขาก็เมินรายละเอียดสำคัญอื่นๆ จนหมด

408
00:26:23,582 --> 00:26:26,126
แต่จำได้ตอนที่เขาจากมาและเธอกำลังนั่งอยู่

409
00:26:26,209 --> 00:26:27,919
และที่เขาพูดว่า "คุณผู้หญิง ผมไปละ"

410
00:26:28,503 --> 00:26:32,257
และผมรู้ตั้งแต่ตรงนั้นว่าเขาคิดจะจัดฉาก

411
00:26:32,340 --> 00:26:35,594
เพื่อลดทอนทุกอย่างที่เขาทำในคืนนั้น

412
00:26:38,054 --> 00:26:39,723
ขอถามอย่างนี้ เดนนิส

413
00:26:40,932 --> 00:26:44,311
คุณช่วยบรรยายเป็นคำพูดได้ไหม

414
00:26:45,854 --> 00:26:48,106
ว่าตอนนั้นคุณรู้สึกยังไง

415
00:26:49,107 --> 00:26:50,442
แบบนี้จะ...

416
00:26:52,152 --> 00:26:54,487
ทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของคุณ

417
00:26:56,823 --> 00:26:57,907
มันเป็นปีศาจ

418
00:27:04,623 --> 00:27:06,124
เล่าเรื่องปีศาจที่ว่าให้ฟังหน่อยสิ

419
00:27:07,792 --> 00:27:12,422
ตอนนั้นเองเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
เสียงของเขา ท่าทางของเขา

420
00:27:12,505 --> 00:27:16,426
เขากลายเป็นคนพูดเบามาก แทบเหมือนถูกสิง

421
00:27:17,344 --> 00:27:20,263
จากนั้นเขาก็เริ่มวาดปีศาจบนกระดาษ

422
00:27:21,848 --> 00:27:23,058
นี่คือเดนนิส

423
00:27:25,018 --> 00:27:29,606
และปีศาจก็เคยออกมาอยู่ข้างหน้านี่ ใช่ไหมล่ะ

424
00:27:30,315 --> 00:27:37,030
ระหว่างที่เขาพูด วงกลมนั้นก็ใหญ่ขึ้น

425
00:27:37,822 --> 00:27:44,579
และมีเคราแหลม มีเขางอกกับกรงเล็บ

426
00:27:45,497 --> 00:27:46,373
นั่นละ

427
00:27:47,290 --> 00:27:49,042
ปีศาจอยู่ในนี้

428
00:27:52,253 --> 00:27:54,089
และมันยังพยายามจะออกมา

429
00:27:58,343 --> 00:27:59,511
แต่ผมจะไม่ยอมหรอก

430
00:28:01,012 --> 00:28:05,100
เขาแตกต่างจากเดิมสิ้นเชิง
ตอนที่เขาพูดถึงปีศาจตนนั้น

431
00:28:06,559 --> 00:28:11,856
เลยได้เวลาหยิบปัญหาที่เห็นโต้งๆ
มาเผชิญหน้ากับเขาแล้ว

432
00:28:13,024 --> 00:28:15,527
- จำได้ไหมว่าคุณมีเซ็กซ์กับเธอ
- ไม่

433
00:28:15,610 --> 00:28:18,822
- นั่นแหละประเด็น เดนนิส เราต้อง...
- ผมไม่เห็นนะ ผม...

434
00:28:18,905 --> 00:28:21,491
ผมกำลังดูอยู่ โอเคไหม ผมกำลังดู

435
00:28:21,574 --> 00:28:23,451
- หรือคุณจะปฏิเสธ...
- ไม่ ผมเปล่า

436
00:28:23,535 --> 00:28:26,746
ไม่ ผมไม่ได้ปฏิเสธ ผมแค่กำลังดู และ...

437
00:28:29,541 --> 00:28:32,335
- คุณเห็นเธอนั่ง...
- ผมเห็นท้องเธอ

438
00:28:32,419 --> 00:28:33,336
โอเค

439
00:28:33,420 --> 00:28:35,004
ตอนที่ผมเสียบมีด...

440
00:28:35,088 --> 00:28:37,340
แสดงว่าเธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่

441
00:28:37,424 --> 00:28:39,050
ไม่ เธอใส่เสื้อผ้า

442
00:28:40,051 --> 00:28:43,471
เธอคงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าตรงบริเวณนั้น
ถ้าคุณเห็นท้องเธอ

443
00:28:44,556 --> 00:28:46,433
คุณซ้อมผู้หญิงคนนั้นอย่างรุนแรง

444
00:28:47,517 --> 00:28:48,351
เปล่า

445
00:28:48,435 --> 00:28:50,520
คุณซ้อมผู้หญิงคนนั้นจนเละเลย

446
00:28:51,146 --> 00:28:53,189
และคุณก็แทงผู้หญิงคนนั้นจนพรุน

447
00:28:53,273 --> 00:28:57,110
ผมเปล่า ผมแทงเธอแค่ครั้งเดียว ครั้ง...

448
00:28:57,193 --> 00:28:58,403
คุณรู้ได้ยังไงล่ะ

449
00:28:58,486 --> 00:29:02,449
- ครั้งเดียว
- ถ้าคุณเมามาก...

450
00:29:02,532 --> 00:29:06,077
เมื่อผม... เพราะผมยังเห็นภาพนี้ในหัวอยู่เลย

451
00:29:06,161 --> 00:29:08,955
- แต่คุณมองไม่เห็นอย่างอื่น...
- ไม่ ไม่เห็น

452
00:29:09,456 --> 00:29:10,582
คุณเลยไม่รู้หรอก

453
00:29:13,752 --> 00:29:16,087
แคธลีนถูกแทงที่หน้าอก

454
00:29:17,630 --> 00:29:18,757
และที่หลัง

455
00:29:19,257 --> 00:29:22,010
มือเธอถูกมัดไพล่หลังด้วยสายไฟ

456
00:29:22,093 --> 00:29:24,637
มีสายไฟพันรอบคอเธอ

457
00:29:24,721 --> 00:29:25,972
มีผ้ายัดปิดปากเธอ

458
00:29:26,890 --> 00:29:29,559
มีรอยฟกช้ำมากมายทั่วตัวเธอ

459
00:29:29,642 --> 00:29:33,480
ตั้งแต่หัวลงมาจนถึงช่วงท้อง

460
00:29:35,023 --> 00:29:38,401
พอได้ยินแบบนั้น เขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

461
00:29:38,485 --> 00:29:41,404
เขาไม่ยอมมองผม เขาไม่อยากคุยกับผมแล้ว

462
00:29:41,488 --> 00:29:43,072
เขาไม่ยอมเผชิญหน้ากับผม

463
00:29:43,156 --> 00:29:45,241
ซึ่งนั่นไม่เหมือนเขาเลย

464
00:29:46,034 --> 00:29:48,036
เขาทำตัวเหมือนเด็กๆ

465
00:29:49,204 --> 00:29:50,413
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น

466
00:29:52,540 --> 00:29:56,377
ลองคิดดูละกัน
แล้วผมจะพาคุณกลับเข้าเมือง โอเคไหม

467
00:29:56,878 --> 00:29:58,004
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น

468
00:30:00,465 --> 00:30:02,175
ขอเวลาผมสักครู่ เดนนิส

469
00:30:04,469 --> 00:30:05,303
ผมเปล่า...

470
00:30:06,262 --> 00:30:07,263
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น

471
00:30:11,726 --> 00:30:13,019
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น

472
00:30:18,983 --> 00:30:20,109
เอาอีกแล้ว

473
00:30:22,320 --> 00:30:23,613
เอาอีกแล้ว

474
00:30:30,453 --> 00:30:35,083
ถึงจุดนั้น ผมพอใจแล้วกับสิ่งที่ได้จากเขา

475
00:30:35,166 --> 00:30:38,044
เพราะผมรู้อยู่แล้วว่ามันจะยากแน่

476
00:30:38,127 --> 00:30:40,672
ที่จะใช้คำสารภาพของเขา
ให้เป็นประโยชน์ในชั้นศาล

477
00:30:41,381 --> 00:30:42,757
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น

478
00:30:47,220 --> 00:30:48,513
- พร้อมจะกลับหรือยัง
- ครับ

479
00:30:48,596 --> 00:30:49,472
ดีครับ

480
00:30:51,724 --> 00:30:52,600
คุณโอเคนะ

481
00:30:54,519 --> 00:30:55,395
ไม่

482
00:31:00,316 --> 00:31:06,739
ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าเดนนี่
ก่อเหตุฆาตกรรมในเวอร์จิเนีย

483
00:31:06,823 --> 00:31:10,201
คุณกังวลเรื่องออนเดรียไหม

484
00:31:11,119 --> 00:31:14,163
ตอนนี้ฉันไม่รู้จะเชื่ออะไรดี ฉันไม่รู้จริงๆ

485
00:31:14,247 --> 00:31:18,251
เชื่อเราไหมล่ะที่เราบอกคุณว่าเขาทำแบบนั้น

486
00:31:18,334 --> 00:31:21,254
หรือคุณยังแอบหวังว่าเขาไม่ได้ทำ

487
00:31:22,297 --> 00:31:24,132
ฉันหวังแบบนั้นเสมอ

488
00:31:24,215 --> 00:31:27,093
หวังเสมอว่าออนเดรียยังไม่ตาย

489
00:31:27,176 --> 00:31:28,052
ผมรู้

490
00:31:29,554 --> 00:31:32,056
ประวัติอาชญากรรมเท่าที่เรารู้
ของเดนนิส โบว์แมน

491
00:31:32,140 --> 00:31:36,144
และการที่ลูกสาวเขาหายตัวไป
และเขาคือคนที่แจ้งความว่าเธอหายไป

492
00:31:36,227 --> 00:31:39,397
เขาเป็นบุคคลที่เราต้องจับตาดูอันดับต้นๆ แน่นอน

493
00:31:40,148 --> 00:31:41,941
และจากนั้นเราก็คิดถึง

494
00:31:42,025 --> 00:31:44,027
ผู้หญิงที่อยู่กินกับเขา

495
00:31:44,652 --> 00:31:47,196
ตลอด 30 ปีที่ผ่านมาที่ออนเดรียหายตัวไป

496
00:31:48,406 --> 00:31:50,950
คำถามคือ ถ้ามีอะไรต้องรู้

497
00:31:51,034 --> 00:31:52,243
เธอรู้หรือเปล่า

498
00:31:54,037 --> 00:31:58,958
ที่จริงส่วนสำคัญของเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเบรนดา

499
00:31:59,918 --> 00:32:02,503
สวัสดี นี่เป็นโทรศัพท์เก็บเงินปลายทางจาก...

500
00:32:02,587 --> 00:32:03,755
เดนนิส โบว์แมน

501
00:32:04,297 --> 00:32:06,841
รับสายนี้ กดศูนย์

502
00:32:08,343 --> 00:32:10,637
นี่ วันนี้คุณได้อะไรหรือเปล่า

503
00:32:17,310 --> 00:32:18,519
ไม่เห็นต้องลำบากเลย

504
00:32:21,564 --> 00:32:23,024
คุณทำให้ฉันร้องไห้

505
00:32:23,107 --> 00:32:25,360
ตอนที่สั่ง ผมก็ร้องไห้

506
00:32:27,070 --> 00:32:30,156
เชือกช่วยชีวิตเพียงเส้นเดียว
ของเขากับโลกนี้คือเบรนดา

507
00:32:30,907 --> 00:32:32,033
เขาไม่มีใครอีก

508
00:32:33,993 --> 00:32:37,622
เราน่าจะทำอะไรสักอย่าง
ตอนที่คุณออกมาครั้งแรก

509
00:32:38,247 --> 00:32:40,208
เราน่าจะขอรับคำปรึกษา

510
00:32:41,042 --> 00:32:43,711
เราน่าจะขุดคุ้ยให้ถึงก้นบึ้งของทุกอย่าง

511
00:32:43,795 --> 00:32:48,758
เธอเป็นภรรยาที่ทุ่มเท
ยืนหยัดและเชื่อมั่นในตัวเขา

512
00:32:48,841 --> 00:32:51,135
เชื่อว่าเขาสามารถดีขึ้นกว่านี้และจะดีขึ้นได้

513
00:32:52,470 --> 00:32:53,346
ฉันรักคุณ

514
00:32:53,846 --> 00:32:55,139
ผมก็รักคุณ

515
00:32:55,223 --> 00:32:57,225
แม้บางครั้งฉันจะสาปแช่งคุณ

516
00:32:58,226 --> 00:33:01,980
ซึ่งผมไม่โทษคุณสักนิด ที่รัก
ผมควรอยู่บ้าน แต่ก็เปล่า

517
00:33:03,231 --> 00:33:06,067
เราดักฟังโทรศัพท์ของพวกเขา

518
00:33:06,567 --> 00:33:11,489
เห็นชัดเจนว่าเขายังอยากได้ความรักจากเธอ

519
00:33:12,323 --> 00:33:15,535
เขายังรักเธอ เขาหวังว่าเบรนดายังรักเขาอยู่

520
00:33:16,035 --> 00:33:17,078
ผมรักคุณ

521
00:33:18,037 --> 00:33:20,665
สี่สิบปีก่อน คุณน่าจะคิดแบบนี้

522
00:33:21,541 --> 00:33:23,876
แต่เมื่อ 40 ปีก่อน ผมกำลังเป็นบ้า

523
00:33:23,960 --> 00:33:27,964
เมื่อ 40 ปีก่อน
ฉันขอลงนรกดีกว่าให้คุณไปเวอร์จิเนีย

524
00:33:28,047 --> 00:33:29,257
ใช่ เหมือนกัน

525
00:33:32,593 --> 00:33:35,722
มันเหลือเชื่อสำหรับฉัน

526
00:33:35,805 --> 00:33:38,558
คนแบบไหนกัน ผู้หญิงแบบไหนกัน
ที่อยู่กับอะไรแบบนั้นได้

527
00:33:40,018 --> 00:33:44,188
การคิดถึงเบรนดายิ่งทำให้ฉันเดือด
มากกว่าที่โมโหเดนนิส

528
00:33:45,523 --> 00:33:48,484
ฉันโทษเธอพอๆ กับที่โทษเขา จริงๆ นะ

529
00:33:48,568 --> 00:33:50,570
เธอมีเวลาเหลือเฟือที่จะคิดให้ถี่ถ้วน

530
00:33:50,653 --> 00:33:53,614
เธอกลับไม่สนใจใครเลย
นอกจากตัวเองกับเดนนิส

531
00:33:54,115 --> 00:33:56,117
ฉันจึงสมควรเคียดแค้นเธอ

532
00:33:56,784 --> 00:34:01,414
คุณไม่อยากเชื่อว่าคนที่คุณรัก
และแต่งงานด้วยทำอะไรแบบนั้น

533
00:34:01,497 --> 00:34:03,875
ก็เขาคือคนที่คุณอยากใช้ชีวิตด้วยไปจนตายน่ะ

534
00:34:03,958 --> 00:34:08,755
แต่เมื่อคุณมีหลักฐานว่าเขาทำเรื่องพวกนั้น

535
00:34:08,838 --> 00:34:12,133
คุณไม่รับฟังได้ยังไง

536
00:34:12,633 --> 00:34:15,094
(ตำรวจรัฐ)

537
00:34:15,178 --> 00:34:18,473
แม้ว่าเดนนิสจะถูกจับแล้วข้อหาฆาตกรรมโหด

538
00:34:18,556 --> 00:34:20,558
ที่เกิดขึ้นในเวอร์จิเนีย

539
00:34:21,309 --> 00:34:26,105
แต่เป้าหมายของเราในมิชิแกน
ก็ยังเป็นการตามหาออนเดรีย

540
00:34:26,939 --> 00:34:30,568
เรารู้ว่าเดนนิสต้องการอยู่ในมิชิแกน

541
00:34:31,277 --> 00:34:33,696
เรารู้อยู่แล้วว่าเขาจะถูกส่งตัวไปที่เวอร์จิเนีย

542
00:34:33,780 --> 00:34:36,824
ตอนนั้นเราเลยคิดแผนการนี้ ใช้อุบายอย่างนี้

543
00:34:37,408 --> 00:34:41,579
คุณก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้เลย
ที่จะไปเยี่ยมคุณที่เวอร์จิเนีย

544
00:34:42,747 --> 00:34:43,623
ผมรู้

545
00:34:43,706 --> 00:34:47,919
ซูถามว่าฉันจะเก็บของ
ไปอยู่ที่เวอร์จิเนียสักพักหรือเปล่า

546
00:34:48,628 --> 00:34:50,797
- ฉันบอกว่า "ไม่ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้"
- ไม่

547
00:34:51,923 --> 00:34:53,925
เบรนดาอยู่ในมิชิแกน

548
00:34:54,509 --> 00:34:59,388
ดังนั้นถ้าในใจเขารู้ว่าเขาจะติดคุกตลอดชีวิต

549
00:34:59,472 --> 00:35:01,766
เขาอยากเลือกติดที่ไหนล่ะ

550
00:35:01,849 --> 00:35:05,478
เราก็เลยคิดว่าเขาคงอยาก
ติดคุกในมิชิแกนมากกว่า

551
00:35:05,561 --> 00:35:08,272
เพื่อให้เบรนดาขับรถไปเยี่ยมเขาได้

552
00:35:09,440 --> 00:35:12,360
เราตัดสินใจยื่นข้อเสนอเบื้องต้น
แก่เดนนิส โบว์แมน

553
00:35:12,443 --> 00:35:15,071
ถ้าเขายอมพูดความจริงเรื่องออนเดรียนะ

554
00:35:15,154 --> 00:35:18,574
เราก็จะพิจารณาที่จะยอมให้เขาอยู่ในมิชิแกน

555
00:35:19,951 --> 00:35:22,829
นี่คือสิ่งที่ผมพอทำได้

556
00:35:22,912 --> 00:35:25,206
ซึ่งผมได้รับอนุญาตให้ทำแล้ว

557
00:35:26,374 --> 00:35:29,710
นั่นก็คือ ถ้าผมรู้ว่าออนเดรียอยู่ที่ไหน

558
00:35:30,211 --> 00:35:31,712
และผมพบออนเดรีย

559
00:35:32,296 --> 00:35:36,259
ผมก็สามารถทำให้เบรนดากับคุณมาอยู่ใกล้กันได้

560
00:35:38,052 --> 00:35:40,805
ผมให้คุณอยู่ในมิชิแกนต่อไปได้

561
00:35:41,305 --> 00:35:45,685
ผมให้คุณอยู่ใกล้เบรนดาและวาเนสซ่าต่อไปได้

562
00:35:45,768 --> 00:35:48,146
แต่ผมทำอะไรไม่ได้กับเรื่องนี้

563
00:35:48,646 --> 00:35:52,984
เขาไม่ยอมง่ายๆ เขาดื้อรั้นเพราะ
มีคนสนับสนุนเขาอยู่

564
00:35:53,484 --> 00:35:57,238
เบรนดา โบว์แมนสนับสนุนเขา
ลูกสาวเขาสนับสนุนเขา

565
00:35:57,321 --> 00:35:59,198
คงจะดีถ้าให้คุณอยู่ที่นี่ต่อ

566
00:35:59,282 --> 00:36:02,243
แต่คุณห้ามยอมรับในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ

567
00:36:03,619 --> 00:36:06,038
ผมบอกพวกเขาตลอด

568
00:36:06,122 --> 00:36:11,002
แล้วเขาก็บอกว่า "รู้ไหม มีอุบัติเหตุหรือ..."

569
00:36:11,085 --> 00:36:17,008
ผมบอกเขาเมื่อวาน ผมบอกว่า
"เราไม่ฆ่าคนในครอบครัว เราไม่ทำ"

570
00:36:17,758 --> 00:36:21,179
ผมบอก "เราโกรธพวกเขาได้
ตะคอกใส่พวกเขาได้"

571
00:36:21,262 --> 00:36:25,057
"บางครั้งเราก็ทะเลาะกัน"
ผมบอก "แต่เราไม่ฆ่ากัน"

572
00:36:25,641 --> 00:36:29,896
พวกเขาก็บอกว่า
"เราไม่ฆ่าใครทั้งนั้น" โธ่เอ๋ย

573
00:36:30,521 --> 00:36:34,525
พวกเขาคงไม่รู้ว่าครอบครัวที่แท้จริงคืออะไร

574
00:36:34,609 --> 00:36:39,030
โอ้ พวกเขาขุดหลุมใหญ่ๆ
ทั่วบริเวณที่มีร่มเงาเลย

575
00:36:41,032 --> 00:36:46,454
เหรอ แสดงว่า พวกเขาขุดสวนหลังบ้านเหรอ

576
00:36:46,537 --> 00:36:47,955
ทั่วทั้งสวนหลังบ้านเลย

577
00:36:48,039 --> 00:36:49,498
ให้ตายสิ

578
00:36:50,333 --> 00:36:53,294
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาหาอะไรอยู่ ไม่รู้จริงๆ

579
00:36:53,920 --> 00:36:56,923
เมื่อตำรวจนอร์โฟล์กมาจับคุณโบว์แมน

580
00:36:57,006 --> 00:36:58,799
คดีฆาตกรรมแคธลีน ดอยล์

581
00:36:59,300 --> 00:37:03,512
เราช่วยพวกเขาค้นบริเวณบ้าน

582
00:37:04,055 --> 00:37:06,933
ใช้เรดาร์สแกนใต้พื้นดิน
และใช้ฝูงสุนัขตามกลิ่นซากศพ

583
00:37:07,433 --> 00:37:10,144
เรากำลังหาหลักฐานในคดีแคธลีน ดอยล์

584
00:37:10,228 --> 00:37:16,776
แต่เราก็มองหาชิ้นส่วนหรือซากศพ
ของออนเดรียในบริเวณบ้านของเขาด้วย

585
00:37:18,236 --> 00:37:22,031
มันเป็นความรู้สึกที่แปลกมากซึ่งฉันพูดไม่ถูก

586
00:37:22,114 --> 00:37:25,159
ทั้งเศร้าและท้องไส้ปั่นป่วนและคิดว่า

587
00:37:25,243 --> 00:37:27,870
"แปลว่าคุณยังไม่ได้ตัวเธอขึ้นมาบนดินเหรอ"

588
00:37:29,372 --> 00:37:30,665
ฉันมั่นใจมาก

589
00:37:30,748 --> 00:37:34,627
ฉันมั่นใจว่าพวกเขาจะเจอ
สิ่งที่ฉันบอกว่าพวกเขาจะเจอ

590
00:37:35,127 --> 00:37:38,673
แต่มันไม่สำเร็จ เราไม่พบอะไรเลย

591
00:37:42,843 --> 00:37:47,265
เรากดดันเดนนิสมาตลอดเรื่องออนเดรีย

592
00:37:47,348 --> 00:37:50,476
ผมไม่รู้ว่าลูกสาวผมอยู่ที่ไหน

593
00:37:51,102 --> 00:37:53,646
ผมบอกคุณอย่างนี้มาตลอด
คุณก็กลับมาถามตลอดว่า

594
00:37:53,729 --> 00:37:56,565
"รู้ไหม อาจมีอุบัติเหตุก็ได้

595
00:37:56,649 --> 00:38:00,653
หรือไม่คุณก็อารมณ์เสียหรือ..."

596
00:38:00,736 --> 00:38:04,198
เราไม่อารมณ์เสียกับลูกจนต้องฆ่าลูกหรอก

597
00:38:04,282 --> 00:38:05,241
ไม่ทำแบบนั้น

598
00:38:05,324 --> 00:38:08,119
เขากำลังประดิษฐ์เรื่องเล่าเพื่อเอาตัวรอด

599
00:38:08,202 --> 00:38:10,079
ฉันเลยรู้ว่าเมื่อถึงจุดหนึ่ง

600
00:38:10,162 --> 00:38:12,540
เขาจะเริ่มต่อรองเรื่องอเล็กซิส

601
00:38:13,624 --> 00:38:18,462
แล้วจู่ๆ เดนนิสก็บอกว่าเขาอยากพบเบรนดา

602
00:38:18,546 --> 00:38:21,090
ซึ่งเป็นคำขอที่พิเศษมาก

603
00:38:21,173 --> 00:38:25,052
เราจึงขออนุญาตจากแผนกเชอรีฟ

604
00:38:25,136 --> 00:38:29,765
ให้เดนนิสกับเบรนดาพบกัน

605
00:38:29,849 --> 00:38:33,227
โดยอยู่ในความดูแลของผมกับนักสืบฮาเวอร์ดิง

606
00:38:34,270 --> 00:38:38,107
เมื่อเดนนิสถูกนำตัวกลับมาที่ห้องสัมภาษณ์

607
00:38:38,190 --> 00:38:39,650
ผมเจอเขาตรงทางเดิน

608
00:38:39,734 --> 00:38:43,321
และสิ่งแรกที่เขาพูดคือ
"หวังว่าคุณจะติดกล้องนะ"

609
00:38:47,241 --> 00:38:48,868
- สวัสดี
- นั่งตรงนี้เลย เบรนดา

610
00:38:48,951 --> 00:38:50,411
สวัสดี เบรนดา นั่งสิ

611
00:38:52,455 --> 00:38:55,166
นี่เป็นการอนุญาตพิเศษ ปกติพวกเขาไม่ทำแบบนี้

612
00:38:55,249 --> 00:38:57,084
และเหตุผลเดียวที่พวกเขายอมคือ...

613
00:39:00,129 --> 00:39:05,593
ที่รัก ผมทำเรื่องบางอย่างที่ผมละอายใจจริงๆ

614
00:39:07,261 --> 00:39:08,220
ต่อหน้าพระเจ้า

615
00:39:11,599 --> 00:39:12,725
ออนเดรียตายแล้ว

616
00:39:14,435 --> 00:39:16,354
เธอตายตั้งแต่แรกแล้ว

617
00:39:23,402 --> 00:39:26,489
วันนั้นผมกลับบ้านพร้อมลูก และลูกหลับอยู่

618
00:39:29,950 --> 00:39:33,204
ผมพาลูกไปอยู่ในห้องนั่งเล่น วางเธอไว้บนโซฟา

619
00:39:33,704 --> 00:39:35,998
และผมก็ขึ้นไปที่ชั้นบนสุดของบันได

620
00:39:39,752 --> 00:39:42,046
ออนเดรียกำลังออกมาจากห้องนอนเรา

621
00:39:43,422 --> 00:39:47,093
ผมถามว่า "ทำอะไรน่ะ" เธอบอกว่าจะไปแล้ว

622
00:39:48,719 --> 00:39:50,221
เราทะเลาะกัน

623
00:39:51,847 --> 00:39:55,559
ผมก็บอกว่า "ไม่ ห้ามไป
เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

624
00:39:55,643 --> 00:39:58,020
เธอก็บอกว่า "หนูจะ...

625
00:39:59,146 --> 00:40:01,941
บอกทนายอีกครั้งว่าพ่อลวนลามหนู"

626
00:40:03,234 --> 00:40:06,070
ผมก็บอกว่า "ไม่ ไม่ได้" แล้วผมก็ตีเธอ

627
00:40:15,871 --> 00:40:18,499
เธอก็หงายหลังตกลงจากบันได

628
00:40:23,254 --> 00:40:26,132
ไม่ คุณไม่ได้ทำแบบนั้น

629
00:40:26,215 --> 00:40:28,551
อย่ายอมรับในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ

630
00:40:28,634 --> 00:40:29,802
มันเจ็บปวดนะที่รัก

631
00:40:38,519 --> 00:40:40,187
ผมวิ่งลงบันไดตามไป

632
00:40:44,108 --> 00:40:47,153
ผมตรวจชีพจร และไม่พบอะไรแล้ว

633
00:40:48,779 --> 00:40:50,281
เธอไม่หายใจแล้ว

634
00:40:54,076 --> 00:40:55,202
แล้วเธอก็มี...

635
00:40:56,537 --> 00:40:59,957
รู้สึกแปลกๆ ที่คอเธอ คอเธอมันผิดรูป

636
00:41:01,041 --> 00:41:02,835
หัวเธอหันได้รอบ

637
00:41:03,502 --> 00:41:07,715
สายตาเธอจ้องเขม็ง
เหมือนตุ๊กตาที่มองตรงไม่มีจุดหมาย

638
00:41:12,636 --> 00:41:13,762
เธอตายแล้ว

639
00:41:23,314 --> 00:41:24,732
ผมเสียคุณไปไม่ได้

640
00:41:26,358 --> 00:41:29,403
และวาเนสซ่า ตอนนั้นเธออายุแค่ 14 เดือนเอง

641
00:41:31,822 --> 00:41:33,532
ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

642
00:41:34,158 --> 00:41:37,828
เพราะผมรู้ว่าถ้าผม
โทรแจ้งตำรวจและบอกทุกอย่าง

643
00:41:39,747 --> 00:41:41,665
พวกเขาจะจับผมกลับเข้าคุก

644
00:41:46,712 --> 00:41:48,339
ผมใช้ผ้าห่มห่อศพเธอ

645
00:41:49,215 --> 00:41:52,551
จากนั้นก็เอาศพเธอออกไปซ่อนในโรงนา

646
00:41:53,594 --> 00:41:56,597
แล้วผมก็โทรแจ้งตำรวจบอกว่าเธอหายตัวไป

647
00:41:58,849 --> 00:42:01,227
ศพเธออยู่ที่นั่นสองวัน

648
00:42:02,895 --> 00:42:04,980
แล้วผมก็เจอถังกระดาษใบนึง

649
00:42:07,233 --> 00:42:09,818
ผมก็พยายามยัดศพเธอลงถัง

650
00:42:10,653 --> 00:42:11,695
มันใส่ไม่เข้า

651
00:42:14,949 --> 00:42:18,327
ที่รัก เพื่อให้ใส่ถังได้พอดี ผมต้องตัดขาเธอออก

652
00:42:21,622 --> 00:42:24,166
แล้วอีกวันหรือสองวัน

653
00:42:24,250 --> 00:42:27,211
เมื่อเพื่อนบ้านเอาถังขยะออกไปตั้ง

654
00:42:27,878 --> 00:42:30,714
ผมก็กลิ้งถังใบนี้ลงไปวางไว้ข้างๆ กัน

655
00:42:31,257 --> 00:42:33,259
เช้าวันต่อมา เธอก็ไม่อยู่แล้ว

656
00:42:38,389 --> 00:42:39,932
สามสิบกว่าปี

657
00:42:40,015 --> 00:42:40,849
ใช่

658
00:42:41,350 --> 00:42:42,351
สามสิบเอ็ดปี

659
00:42:46,021 --> 00:42:50,818
ขอแค่ผมไม่บอกคุณ คุณก็จะมีความหวัง

660
00:42:52,695 --> 00:42:54,947
และผมขอโทษที่หลอกคุณ

661
00:42:59,702 --> 00:43:01,996
ฉันรู้ว่าคุณกลัวอะไร

662
00:43:04,290 --> 00:43:08,544
แต่นั่นลูกสาวของเรา
คุณน่าจะเรียกคนมาช่วยเธอ

663
00:43:18,596 --> 00:43:22,141
- ฉันแก้ตัวแทนคุณตั้งมากมายกับแคธี
- ผมรู้

664
00:43:22,224 --> 00:43:23,183
ผมรู้

665
00:43:29,815 --> 00:43:30,816
พระเจ้าช่วย

666
00:43:31,650 --> 00:43:35,237
ที่ฉันคิดไว้ว่าเขาทำอะไรลูกสาวฉัน
มันไม่ได้ใกล้เคียงความจริงด้วยซ้ำ

667
00:43:35,946 --> 00:43:40,951
ความเป็นจริงมันรุนแรงมาก

668
00:43:43,621 --> 00:43:48,876
แต่เรื่องที่เขาเล่ามันไร้สาระ
ทุกอย่างที่เขาพูดเป็นเรื่องเหลวไหล

669
00:43:50,919 --> 00:43:55,007
ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเด็กสาวอายุ 14 จะตกบันได

670
00:43:55,883 --> 00:43:57,676
มันกลายเป็นความผิดของเธอไปซะงั้น

671
00:43:57,760 --> 00:44:00,137
ฉันไม่ได้ยินเลยว่าเป็นความผิดของเขาตรงไหน

672
00:44:00,679 --> 00:44:03,641
ตรงกันข้ามเลย
เขาโยนลูกสาวฉันลงบันไดมากกว่า

673
00:44:05,267 --> 00:44:08,395
เขาหั่นเธอเป็นชิ้นๆ หั่นเธอ

674
00:44:09,938 --> 00:44:12,358
ฉันจะบอกให้ว่าเขาโคตรขี้ขลาด

675
00:44:13,233 --> 00:44:15,527
คนขี้ขลาดจะทำอะไรแบบนั้น

676
00:44:16,862 --> 00:44:21,367
ตลอดเวลาที่ผ่านมากับการตามหาเธอ
ติดใบปลิว คุณก็รู้ว่ามัน...

677
00:44:21,450 --> 00:44:23,494
ผมรู้ว่ามันคือเรื่องแหกตา

678
00:44:24,244 --> 00:44:25,579
แล้วคุณบอกว่าเงิน...

679
00:44:25,663 --> 00:44:26,538
หายไป

680
00:44:28,374 --> 00:44:31,960
ผมเผากระเป๋ากับ
เสื้อโค้ตของเธอที่วางอยู่ตรงนั้น

681
00:44:32,961 --> 00:44:36,924
และผมเชื่อว่าเธอเอาเงินไป
ผมไม่ได้เปิดดูในกระเป๋า

682
00:44:37,007 --> 00:44:39,343
เงินคงอยู่ในนั้น ผมคงเผามันไปด้วย

683
00:44:39,426 --> 00:44:41,220
ไม่รู้สิ แต่มันหายไป

684
00:44:41,804 --> 00:44:43,806
คุณเผากระเป๋าตอนไหน

685
00:44:45,391 --> 00:44:48,227
หลังจากที่ผมอุ้มเธอออกไปข้างนอก

686
00:44:48,852 --> 00:44:50,771
- ก่อนที่คุณจะโทรแจ้งตำรวจ
- ใช่

687
00:44:51,855 --> 00:44:55,234
มันคงยังไหม้อยู่ในถังก็ได้ตอนที่เขาไปถึง

688
00:44:57,319 --> 00:44:58,821
ตำรวจออกหมายจับเธอ

689
00:44:58,904 --> 00:45:01,281
เธอคือผู้ต้องสงสัย ส่วนเดนนิสเป็นเหยื่อ

690
00:45:01,365 --> 00:45:04,243
เพราะเขาอ้างว่าเธอขโมยเงินไปจากเขา

691
00:45:04,326 --> 00:45:05,661
ฉัน...

692
00:45:06,829 --> 00:45:10,290
รู้ไหม คุณนึกภาพไม่ออกหรอกว่า
ฉันเก็บกดความโกรธไว้ขนาดไหน

693
00:45:11,125 --> 00:45:15,003
แล้วพอมีคนพูดว่าพวกเขาเห็นเธอในฮอลแลนด์

694
00:45:15,087 --> 00:45:16,755
ผมไม่ได้บอกพวกเขานะ

695
00:45:16,839 --> 00:45:20,008
และมีอีกคนบอกว่า
"โอ้ เราเจอเธอที่อินดิแอนา"

696
00:45:20,092 --> 00:45:21,301
"เธออยู่ที่บาร์"

697
00:45:21,385 --> 00:45:22,761
(โชว์เกิร์ลส์ เลานจ์)

698
00:45:24,138 --> 00:45:25,514
คุณคิดว่ายังไงล่ะ

699
00:45:26,598 --> 00:45:27,433
ดีสิ

700
00:45:29,226 --> 00:45:31,061
เพราะมันทำให้ไม่มีใครสงสัยผม

701
00:45:34,189 --> 00:45:38,026
เรารู้ว่าเพื่อที่จะจับให้มั่นคั้นให้ตาย

702
00:45:38,110 --> 00:45:40,487
ให้เดนนิสถูกตั้งข้อหา
และถูกตัดสินว่ามีความผิดให้ได้

703
00:45:40,571 --> 00:45:44,158
การพบศพของออนเดรียคงเป็นประโยชน์มาก

704
00:45:45,117 --> 00:45:47,828
และเรารู้ว่าโอกาสนี้เหลือเวลาน้อยลงทุกที

705
00:45:47,911 --> 00:45:51,415
เพราะเขากำลังจะไปเวอร์จิเนีย
เพื่อรับทราบข้อกล่าวหาพวกนั้น

706
00:45:51,498 --> 00:45:55,294
แค่เพราะเธอคอหัก ไม่ได้แปลว่าผมไม่รักเธอ

707
00:45:55,377 --> 00:45:56,670
- แน่นอน
- ใช่

708
00:45:56,754 --> 00:45:58,464
โอย เขาหลอกฉันไม่ได้

709
00:45:59,047 --> 00:46:01,008
ฉันไม่คิดว่าเขาหลอกใครได้

710
00:46:01,091 --> 00:46:03,051
เบรนดาไง เขาหลอกเบรนดามาตลอด

711
00:46:04,052 --> 00:46:06,263
ผมเชื่อว่าเธอยังรักเดนนิส

712
00:46:06,346 --> 00:46:12,519
ซึ่งมันค่อนข้างเข้าใจยากนะ
เพราะสิ่งที่เขายอมรับว่าทำลงไป

713
00:46:12,603 --> 00:46:14,354
ไม่มีใครรู้ความจริงนอกจากคุณ

714
00:46:15,439 --> 00:46:16,398
และพระเจ้า

715
00:46:16,482 --> 00:46:17,441
และพระเจ้า

716
00:46:18,317 --> 00:46:22,279
เบรนดาเป็นกำลังใจให้สามีอย่างแข็งขัน

717
00:46:23,030 --> 00:46:24,865
เธอพูดทางโทรศัพท์ว่า

718
00:46:24,948 --> 00:46:28,619
"สิ่งเดียวที่สำคัญคือความรักที่เรามีให้กัน"

719
00:46:29,411 --> 00:46:31,580
ฉันฟังซูพูดเรื่องไร้สาระเหลือเชื่อ

720
00:46:32,080 --> 00:46:37,127
"เรานึกไม่ออกเลยว่าจะเจ็บปวดและ..."

721
00:46:37,211 --> 00:46:38,086
ใช่

722
00:46:38,170 --> 00:46:41,757
เธอพูดเหมือนคุณสับออนเดรียเป็นชิ้น
ตอนที่เธอยังไม่ตาย

723
00:46:41,840 --> 00:46:44,927
- ใช่ เธอพูดแบบนั้นแน่
- เธอใช้คำพูดประมาณนั้น

724
00:46:45,010 --> 00:46:47,846
และฉันก็เริ่มเขียนตอบโต้ไปสองครั้ง

725
00:46:47,930 --> 00:46:50,682
"เธอรู้ความจริงไม่ถึงครึ่งในสิ่งที่คิดว่าเธอรู้"

726
00:46:51,183 --> 00:46:53,685
นั่นแหละที่กวนใจฉันกับเครก

727
00:46:54,186 --> 00:46:58,106
คุณไม่ได้คิดถึงออนเดรียด้วยซ้ำ
ไม่ได้คิดว่าเธอเจออะไรมาบ้าง

728
00:46:58,774 --> 00:47:00,025
หรือแคธลีน

729
00:47:00,692 --> 00:47:02,110
ไม่ขยะแขยงเหรอ

730
00:47:02,653 --> 00:47:04,154
เธอมองไม่เห็นได้ยังไง

731
00:47:04,780 --> 00:47:06,448
มันเกิดขึ้นต่อหน้าคุณเลยนะ

732
00:47:06,532 --> 00:47:07,616
พลาดได้ยังไง

733
00:47:08,700 --> 00:47:11,036
คุณก็ผิดด้วยในเรื่องนี้
อย่าพยายามเล่นบทผู้บริสุทธิ์

734
00:47:11,119 --> 00:47:12,329
คุณไม่ใช่เหยื่อ

735
00:47:13,038 --> 00:47:16,416
อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนั้นไม่รู้เรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้น

736
00:47:16,500 --> 00:47:19,920
หลังจากเจอเขา
เดินข้ามโต๊ะมาฟาดใส่เธอแบบนั้น

737
00:47:20,003 --> 00:47:22,464
เห็นได้ว่านั่นไม่ได้เกิดขึ้นครั้งแรก

738
00:47:22,548 --> 00:47:25,133
และการที่เธอนั่งเฉยอยู่ตรงนั้น
โดยไม่ทำอะไรเลย

739
00:47:25,217 --> 00:47:27,678
ไม่ เธอต้องเข้าไปด้วย

740
00:47:28,762 --> 00:47:31,390
เธอต้องติดคุกในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด

741
00:47:32,391 --> 00:47:35,561
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอไม่ได้รับโทษพร้อมเขา

742
00:47:36,103 --> 00:47:38,939
ฉันบอกได้แค่สิ่งที่ได้ยินในวันนั้น

743
00:47:39,022 --> 00:47:41,441
และเชื่อมาตลอดหลายปีนี้

744
00:47:41,984 --> 00:47:45,070
ฉันมีฟิลิปเปียนส์ 4:13 อยู่มุมหนึ่ง

745
00:47:46,113 --> 00:47:48,740
ฉันมีอิสยาห์ 41:10 วางอยู่เบื้องล่าง

746
00:47:48,824 --> 00:47:49,700
ใช่

747
00:47:50,200 --> 00:47:53,579
พวกคุณพรากความรักของฉัน
พรากสิ่งใดๆ หรือพระเจ้าของฉันไปไม่ได้

748
00:47:53,662 --> 00:47:55,581
และนี่คือวิถีชีวิตของฉัน

749
00:47:56,081 --> 00:47:58,250
ถ้าคุณไม่ชอบใจ ก็ช่างคุณ

750
00:47:59,167 --> 00:48:02,671
ฉันคิดว่าเดนนิสเป็นจอมบงการ

751
00:48:03,213 --> 00:48:07,634
คำโกหกที่ดีที่สุดคือคำโกหกที่เป็นจริงส่วนใหญ่น่ะ

752
00:48:08,719 --> 00:48:11,221
และฉันคิดว่าเขาบิดเบือนทุกเรื่อง

753
00:48:11,305 --> 00:48:13,932
และไม่ว่าเพราะอะไรก็ตาม เบรนดาเชื่อ

754
00:48:14,766 --> 00:48:17,436
โอย เธอเป็นแค่เบี้ยตัวนึงในชีวิตแต่งงาน

755
00:48:17,519 --> 00:48:19,855
ดูเรื่องที่เขาทำสิ

756
00:48:21,273 --> 00:48:22,608
เขาปกปิดได้ดี

757
00:48:23,317 --> 00:48:25,736
และเห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจปกปิดอย่างดี

758
00:48:26,236 --> 00:48:27,446
คือเขาน่ะ...

759
00:48:29,823 --> 00:48:31,742
ฉลาดกว่าที่เราคิด

760
00:48:34,953 --> 00:48:38,624
เรื่องที่เขาเอาศพเธอออกไปทิ้ง
รวมกับขยะของเพื่อนบ้าน

761
00:48:38,707 --> 00:48:41,293
มันเป็นไปได้ แต่ดูจะเสี่ยงเกินไป

762
00:48:42,502 --> 00:48:46,882
และตอนนี้เราดักอ่านจดหมาย
ที่เขาเขียนถึงเบรนดา

763
00:48:46,965 --> 00:48:51,386
ซึ่งขัดแย้งกับบางอย่างที่
เดนนิสบอกเราในคำสารภาพของเขา

764
00:48:53,096 --> 00:48:55,474
วันที่ 12 ธันวาคม ปี 2019

765
00:48:56,725 --> 00:48:57,684
สุดที่รัก

766
00:48:58,852 --> 00:49:02,522
ผมอยากให้คุณรู้บางอย่าง ขอให้มีแค่เราที่รู้

767
00:49:04,149 --> 00:49:05,609
ออนเดรียตกบันไดจริงๆ

768
00:49:06,526 --> 00:49:09,321
เธอคอหัก และผมซ่อนศพของเธอจริง

769
00:49:10,030 --> 00:49:12,532
แต่ผมไม่ได้เอาศพเธอไปทิ้งถังขยะ

770
00:49:13,533 --> 00:49:17,496
ผมเอาศพเธอไปฝังในหลุมศพ
ข้างสุสานส่วนตัวแห่งนึง

771
00:49:19,665 --> 00:49:21,875
เธอใส่กางเกงยีนส์
และสเวตเตอร์ตัวโปรดของเธอ

772
00:49:22,668 --> 00:49:25,837
เธอมีสร้อยคอทองคำ
ห้อยจี้รูปหัวใจและไม้กางเขน

773
00:49:28,131 --> 00:49:30,425
ผมห่อเธอด้วยผ้าขาวสะอาด

774
00:49:31,218 --> 00:49:33,053
เรียบร้อยและแน่นเหมือนมัมมี่

775
00:49:34,763 --> 00:49:37,766
ผมใช้ริบบิ้นสีแดงพันมือกับเท้าเธอด้วย

776
00:49:38,558 --> 00:49:39,893
เธอชอบสีนั้น

777
00:49:41,561 --> 00:49:45,732
แล้วผมก็วางเธอบนผ้าใบสีเงินผืนใหม่
ขนาดประมาณสองคูณสองเมตร

778
00:49:46,775 --> 00:49:50,487
โรยเศษไม้ซีดาร์ กานพลูและอบเชย

779
00:49:50,570 --> 00:49:52,072
ไว้ระหว่างตัวเธอกับผ้าใบ

780
00:49:53,031 --> 00:49:56,576
แล้วก็ฝังลงไปในหลุม รดน้ำลงดิน

781
00:49:57,619 --> 00:50:00,539
สองสัปดาห์ต่อมา
คุณแทบมองเห็นได้ว่าเธออยู่ไหน

782
00:50:01,248 --> 00:50:02,916
สองเดือนต่อมา คุณมองไม่ออกแล้ว

783
00:50:04,668 --> 00:50:08,505
ตลอด 30 ปีมานี้
ผมผ่านไปทางเธอมากกว่าร้อยครั้ง

784
00:50:09,131 --> 00:50:10,924
ผมมั่นใจว่าเธออยู่กับพระเจ้าแล้ว

785
00:50:13,552 --> 00:50:15,804
ทีนี้ คุณบอกว่าคุณไม่รู้ความจริง

786
00:50:16,388 --> 00:50:19,266
ความจริงคือผมรักคุณ ผมรักวาเนสซ่า

787
00:50:19,975 --> 00:50:21,351
ผมรักออนเดรียด้วย

788
00:50:22,853 --> 00:50:26,857
คุณรู้จักผมมา 50 ปี
คุณจะบอกว่าคุณไม่รู้จักผมอีกแล้วงั้นเหรอ

789
00:50:27,774 --> 00:50:30,986
งั้นก็ต้องแล้วแต่คุณ

790
00:50:32,446 --> 00:50:34,072
ผมจะไม่มีวันลืมคุณ

791
00:50:35,240 --> 00:50:37,492
ผมสลักชื่อคุณไว้บนหัวใจผมแล้วตลอดกาล

792
00:50:38,577 --> 00:50:39,578
เดนนี

793
00:50:41,246 --> 00:50:43,081
และเราเชื่อจริงจังกับจดหมายนี้ด้วย

794
00:50:43,165 --> 00:50:47,294
เราไปค้นหาตามสุสานในพื้นที่ละแวกนี้

795
00:50:47,377 --> 00:50:50,630
พร้อมเรดาร์อ่านใต้ดินและฝูงหมาค้นหาศพ

796
00:50:51,423 --> 00:50:53,175
และเรามองว่าจดหมายทุกฉบับ

797
00:50:53,258 --> 00:50:55,510
อาจจะมีความจริงอยู่ก็ได้

798
00:50:56,178 --> 00:50:59,431
คุณก็รู้ว่าเราดักฟังโทรศัพท์และดักอ่านจดหมาย

799
00:50:59,514 --> 00:51:02,309
- ใช่ จดหมายด้วย
- มีกี่เรื่องแล้วให้เราอ่าน

800
00:51:02,809 --> 00:51:04,186
น่าจะสามหรือสี่เรื่อง

801
00:51:04,269 --> 00:51:05,812
ใช่ แล้วเรื่องไหนจริง

802
00:51:05,896 --> 00:51:07,439
- ก็นะ
- เรื่องไหนคือความจริง

803
00:51:07,522 --> 00:51:09,357
พวกคุณต้องไปคิดเอาเอง

804
00:51:09,441 --> 00:51:11,234
คุณคือคนที่รู้ว่าเธออยู่ไหน

805
00:51:11,318 --> 00:51:12,194
ใช่แล้ว

806
00:51:12,277 --> 00:51:16,114
และผมคือคนที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวไปตลอดชีวิต

807
00:51:16,198 --> 00:51:19,659
ฉันคิดว่าสำหรับเขา
มันเป็นเกม เขาไม่มีอะไรจะเสีย

808
00:51:21,036 --> 00:51:22,996
บอกพวกเขาเรื่องนั้นนิด เรื่องนี้หน่อย

809
00:51:23,080 --> 00:51:24,790
ให้ตัวเองได้ออกจากห้องขัง

810
00:51:25,749 --> 00:51:28,126
เขาจะไม่เปิดเผยทุกอย่างทันทีหรอก

811
00:51:28,835 --> 00:51:31,213
เขาเป็นอาชญากรผู้เชี่ยวชาญพอที่จะรู้ว่า

812
00:51:31,296 --> 00:51:35,634
เขาสามารถปล่อยข้อมูลทีละนิด
และใช้มันให้เป็นประโยชน์

813
00:51:37,177 --> 00:51:38,929
แต่ตำรวจไม่หลงกล

814
00:51:39,429 --> 00:51:40,472
ขอบคุณพระเจ้าเนอะ

815
00:51:41,640 --> 00:51:46,686
ตำรวจจึงใช้เบรนดาจัดการโบว์แมน

816
00:51:46,770 --> 00:51:50,899
เรารู้มาว่าคุณเล่าอีกเรื่องให้ภรรยาคุณฟัง

817
00:51:50,982 --> 00:51:54,569
ปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้นะเดนนิส

818
00:51:54,653 --> 00:51:58,698
เพราะเป็นอย่างนั้น
มันเลยลากเธอเข้ามาพัวพันด้วย

819
00:51:58,782 --> 00:52:00,867
ซึ่งไม่จำเป็นต้องลากเธอมายุ่งเลย โอเคนะ

820
00:52:01,910 --> 00:52:03,578
เบรนดาเจอปัญหาละ

821
00:52:04,621 --> 00:52:07,165
และผมรู้ว่าคุณไม่อยากให้ภรรยาคุณมีปัญหา

822
00:52:07,833 --> 00:52:10,877
คุณบอกว่าคุณห่วงใยเบรนดา
แต่ดูสิว่าคุณกำลังปกป้องใครอยู่

823
00:52:10,961 --> 00:52:14,005
ผมจะไม่บอกหรอกว่าลูกสาวผมถูกฝังไว้ที่ไหน

824
00:52:16,133 --> 00:52:20,720
ดังนั้นตอนนี้การสืบสวนเชิงจิตวิทยา
ส่วนหนึ่งคือพยายามให้เขาพูดคุยด้วย

825
00:52:20,804 --> 00:52:24,516
และใช้เบรนดา ภรรยาของเขา
จัดการเดนนิส โบว์แมน

826
00:52:25,350 --> 00:52:27,477
เราจึงไปพบเธอที่บ้านของเธอ

827
00:52:28,061 --> 00:52:31,231
เราบอกเธอว่า "คุณต้องบอกเดนนิสว่า
เขาติดค้างคุณในเรื่องนี้"

828
00:52:31,314 --> 00:52:34,276
"เขาเอาตัวเธอไปตั้งนานขนาดนี้แล้ว
เขาติดค้างเรื่องนี้กับคุณ"

829
00:52:34,943 --> 00:52:36,153
นี่คือสายจาก...

830
00:52:36,736 --> 00:52:37,612
เดนนิส

831
00:52:38,238 --> 00:52:41,783
นักโทษที่ศูนย์แก้ไขพฤติกรรมแอลเลแกนเคาน์ตี

832
00:52:41,867 --> 00:52:44,786
สายนี้อยู่ภายใต้การบันทึกและสังเกตการณ์

833
00:52:46,454 --> 00:52:49,541
คุณอาจไม่อยากฟังสิ่งที่ฉันต้องพูด แต่...

834
00:52:49,624 --> 00:52:50,625
เอาเลย พูดสิ

835
00:52:52,127 --> 00:52:56,423
อัยการที่นี่จะยังไม่ตั้งข้อหาถ้าไม่มีศพของเธอ

836
00:52:58,675 --> 00:52:59,551
เหรอ

837
00:53:00,260 --> 00:53:04,806
ถ้าคุณตัดสินใจได้ว่าจะบอกสิ่งที่ฉันจำเป็นต้องรู้

838
00:53:05,432 --> 00:53:09,060
คุณจะได้อยู่ในมิชิแกนไปตลอดชีวิต

839
00:53:10,228 --> 00:53:12,606
ซึ่งจะทำให้เราสามารถไปเยี่ยมคุณได้

840
00:53:13,523 --> 00:53:15,317
มันก็ไม่มีอะไรรับประกันหรอก

841
00:53:15,400 --> 00:53:18,987
แต่ฉันต้องหยิบฉวยทุกโอกาสที่ฉันพอหาได้

842
00:53:21,823 --> 00:53:24,701
เธอยังคาใจกับเรื่องของออนเดรีย

843
00:53:24,784 --> 00:53:26,536
จากมุมมองของเรา เธอ

844
00:53:26,620 --> 00:53:30,123
ต้องตั้งคำถามความคิดของเธอเอง

845
00:53:33,210 --> 00:53:34,669
นี่คือสายจาก...

846
00:53:34,753 --> 00:53:35,754
เดนนิส

847
00:53:35,837 --> 00:53:38,840
สายนี้อยู่ภายใต้
การบันทึกและเฝ้าสังเกตการณ์

848
00:53:41,134 --> 00:53:43,428
ฉันยังทำใจไม่ได้เลย

849
00:53:45,472 --> 00:53:46,932
ฉันฝันถึงด้วย

850
00:53:47,682 --> 00:53:48,725
ฝันถึงอะไร

851
00:53:48,808 --> 00:53:51,603
ออนเดรีย คุณ ทุกอย่าง

852
00:53:56,733 --> 00:53:59,527
ฉันยังอยากรู้สักทีว่าเธออยู่ที่ไหน

853
00:54:00,028 --> 00:54:03,949
ฉันอยากได้ลูกสาวกลับบ้าน ใส่ในโกศที่สวยงาม

854
00:54:04,532 --> 00:54:08,536
ฉันจะได้รู้สักทีว่าเธอกลับบ้านของเธอแล้ว

855
00:54:08,620 --> 00:54:11,122
หลังจากหลายปีที่เธอจากไป

856
00:54:15,001 --> 00:54:18,004
เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามเล่านิทานให้เบรนดาฟัง

857
00:54:18,088 --> 00:54:20,465
เรื่องที่เธอพอจะยอมรับได้

858
00:54:20,966 --> 00:54:22,592
ผมฝังเธอในหลุมศพจริงๆ

859
00:54:22,676 --> 00:54:25,345
แล้วให้ฉันใช้ชีวิตแบบนี้ไปจนตายใช่ไหม

860
00:54:25,428 --> 00:54:28,598
ไม่ต้องอยู่อย่างไร้ค่าไปจนตายหรอก

861
00:54:30,016 --> 00:54:31,851
ถ้าเราผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้...

862
00:54:32,644 --> 00:54:36,064
ฉันทำไม่ได้ ฉันผ่านมันไปไม่ได้เลย

863
00:54:36,147 --> 00:54:38,525
ฉันพยายามอธิบายให้คุณฟังแล้ว

864
00:54:42,237 --> 00:54:45,031
ความช่วยเหลือเดียวที่เราจะได้รับ
จากนี้ไป มาจากพระเจ้า

865
00:54:45,573 --> 00:54:49,286
ทุกอย่างมันไร้เหตุผลและป่วยจิตมาก

866
00:54:49,369 --> 00:54:52,789
แต่ในความคิดเขา เขายังพยายามควบคุมเธออยู่

867
00:54:53,790 --> 00:54:57,460
เราเลยอยากให้เบรนดาตอบโต้เดนนิส

868
00:55:03,967 --> 00:55:07,470
ฉันไม่สนแล้ว เดนนี ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

869
00:55:07,554 --> 00:55:12,350
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยังไงฉันก็จะรักคุณ

870
00:55:14,519 --> 00:55:21,109
มีความเป็นไปได้ที่เราจะใช้ชีวิตในมิชิแกนนี้ได้

871
00:55:23,820 --> 00:55:26,489
ฉันอยากได้ยินคุณพูดว่า
คุณเชื่อว่ายังมีความหวัง

872
00:55:27,365 --> 00:55:28,366
เรามีแค่นี้

873
00:55:29,826 --> 00:55:31,077
ผมเชื่อคุณ ที่รัก

874
00:55:33,455 --> 00:55:37,584
ฉันเริ่มจะเชื่อแล้วว่าเดนนิส
ไม่มีวันยอมรับว่าศพเธออยู่ไหน

875
00:55:37,667 --> 00:55:39,461
ตอนนั้นฉันหมดความอดทนแล้ว

876
00:55:41,546 --> 00:55:45,842
หลังจากเลิกงาน ผมกับไบรอัน
เราไปที่โรงเบียร์ที่แกรนด์แรพิดส์

877
00:55:45,925 --> 00:55:47,177
และดื่มเบียร์สักสองสามแก้ว

878
00:55:47,260 --> 00:55:50,221
แล้วทอดด์ เวิร์กแมนก็โทรหาไบรอันบอกว่า "นี่"

879
00:55:50,305 --> 00:55:53,224
"เบรนดาเพิ่งโทรไปหาเดนนิส นายต้องมาฟัง"

880
00:55:58,521 --> 00:56:02,567
ผมจะบอกให้ว่าออนเดรียอยู่ไหนกันแน่

881
00:56:03,651 --> 00:56:04,986
เธออยู่ใกล้มาก

882
00:56:06,654 --> 00:56:07,655
ฉันหวังอย่างนั้น

883
00:56:08,281 --> 00:56:09,991
- ใกล้จริง
- แต่...

884
00:56:14,120 --> 00:56:17,248
เบรนดา ออนเดรียถูกฝังอยู่ในสวนหลังบ้านเรา

885
00:56:18,917 --> 00:56:21,878
ตอนนั้นเราไม่ได้อยู่ที่นี่ เราไม่เคยแม้แต่...

886
00:56:21,961 --> 00:56:25,173
- เบรนดา เธออยู่ตรงนั้น
- เราไม่ได้เป็นเจ้าของบ้านด้วยซ้ำ

887
00:56:34,724 --> 00:56:38,603
สมัยเราอยู่ที่บ้านเก่าของเรา ผมฝังถังไว้ที่นั่น

888
00:56:40,939 --> 00:56:45,360
พอรู้ว่าเราจะย้ายบ้าน
ผมก็เอาถังย้ายไปไว้ที่บ้านเรา

889
00:56:46,319 --> 00:56:50,782
ผมขุดหลุมและเอาถังใส่ลงไป เข้าใจนะ

890
00:56:51,282 --> 00:56:53,284
แล้วผมก็กลบมันอย่างดี

891
00:56:57,038 --> 00:57:00,250
เธออยู่ตรงนั้นมาตลอด

892
00:57:02,335 --> 00:57:03,503
ทีนี้คุณก็รู้แล้ว

893
00:57:10,635 --> 00:57:12,220
วันนั้นหนาวมาก

894
00:57:14,556 --> 00:57:17,600
หน่วยมานุษยวิทยาของเรามาถึงที่เกิดเหตุ

895
00:57:18,685 --> 00:57:22,772
แล้วเราก็ค่อยๆ เริ่มไถหน้าดินออกไป

896
00:57:25,316 --> 00:57:28,486
แต่เรายังไม่รู้ว่านี่เป็นข้อมูลที่ถูกต้องหรือเปล่า

897
00:57:28,570 --> 00:57:30,905
หรือแค่นิทานอีกเรื่องของเดนนิส

898
00:57:33,366 --> 00:57:34,409
เม็ตตาบอกฉัน

899
00:57:35,160 --> 00:57:36,327
"พวกเขาไปด้านหลัง"

900
00:57:36,828 --> 00:57:39,372
"คราวนี้พวกเขามีรถตักดิน มีเต็นท์"

901
00:57:42,292 --> 00:57:44,919
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงจุดที่เธออยู่

902
00:57:47,547 --> 00:57:52,051
ถึงจุดหนึ่ง ตะกร้อของรถตักดินยกขึ้น

903
00:57:53,845 --> 00:57:55,346
วงแหวนรอบถัง

904
00:57:56,306 --> 00:57:57,515
เราเลยหยุดมือ

905
00:57:58,808 --> 00:58:02,145
เวลาดูเหมือนเดินช้าลงมาก

906
00:58:04,397 --> 00:58:07,442
นักมานุษยวิทยาลงไปในหลุม

907
00:58:08,026 --> 00:58:11,946
พร้อมแปรง คีมและพลั่วเล็กๆ ของตัวเอง

908
00:58:12,780 --> 00:58:15,492
เพื่อไม่ให้พลาดอะไรแม้แต่อย่างเดียว

909
00:58:17,744 --> 00:58:21,664
และแน่นอน พอตักต่อไป นักมานุษยวิทยาก็หยุด

910
00:58:21,748 --> 00:58:22,874
มีกระดูกอยู่ตรงนั้น

911
00:58:26,753 --> 00:58:28,046
พระเจ้า

912
00:58:30,381 --> 00:58:31,883
มันน่าเศร้าที่กว่าเราจะเอาศพเด็ก

913
00:58:31,966 --> 00:58:34,260
ขึ้นมาได้ก็ต้องใช้เวลานานถึง 30 ปี

914
00:58:34,344 --> 00:58:36,304
น่าเศร้าที่เบรนดา

915
00:58:36,387 --> 00:58:39,265
ที่อยู่ในบ้านตอนที่เราขุดศพขึ้นมานั้น

916
00:58:39,974 --> 00:58:43,186
กำลังจะได้รู้ว่าสิ่งที่เดนนิส
เพิ่งบอกเธอคือความจริง

917
00:58:43,269 --> 00:58:46,105
และลูกสาวของเธอถูกฝังอยู่ในสวนหลังบ้าน

918
00:58:47,023 --> 00:58:50,568
พวกเขาไม่ได้บอกว่านั่นคือออนเดรีย

919
00:58:50,652 --> 00:58:52,737
พวกเขาแค่บอกว่า "เราพบซากศพ"

920
00:58:54,447 --> 00:58:57,075
แล้วฉันก็ยืนอยู่ตรงนั้นหลายนาที

921
00:58:59,661 --> 00:59:02,455
ฉันหันกลับมา ทอดด์เดินมาส่งฉันกลับบ้าน

922
00:59:03,373 --> 00:59:07,001
ฉันบอกเขาได้แค่ว่า "คราวนี้เขาไม่ได้โกหกฉัน"

923
00:59:07,085 --> 00:59:08,836
"เขาไม่ได้โกหก ทอดด์"

924
00:59:15,134 --> 00:59:18,388
พบซากศพของเธออยู่ในถุงต่างลักษณะกันสี่ใบ

925
00:59:18,471 --> 00:59:20,557
ในเศษซากของถังที่ว่านั้น

926
00:59:21,182 --> 00:59:26,354
ตอนที่เราพบเธอ เธออยู่รวมกับถุงขยะใส่ผ้าอ้อม

927
00:59:27,146 --> 00:59:28,940
คงเป็นการกลบกลิ่น

928
00:59:32,610 --> 00:59:34,279
นั่นแหละตัวตนของเดนนิส โบว์แมน

929
00:59:38,241 --> 00:59:42,370
มีห่อลูกอมเปปเปอร์มินต์ แพตตี้
อยู่ในถังขยะกับเธอ

930
00:59:43,121 --> 00:59:46,541
และมีวันที่ระบุปี 1989 ติดอยู่

931
00:59:47,667 --> 00:59:49,544
ฉันเลยคิดว่ามันชัดเจนแล้วสำหรับเรา

932
00:59:49,627 --> 00:59:53,631
เมื่อเห็นวันที่ระบุปี 1989 ว่าเธอไม่ได้หายไป

933
00:59:53,715 --> 00:59:54,924
เธอไม่ได้หนีออกจากบ้าน

934
00:59:55,008 --> 00:59:57,760
เธออยู่ในถังใบนั้นตั้งแต่วันนั้นในเดือนมีนาคม

935
01:00:03,016 --> 01:00:07,854
จดหมายที่คุณเขียนเกี่ยวกับสุสาน
ทำไมมันน่าเชื่อขนาดนั้นและ...

936
01:00:07,937 --> 01:00:11,733
ผมแต่งเรื่องหลอกพวกเขา
และผมคิดว่ามันคงทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น

937
01:00:11,816 --> 01:00:13,401
แต่คุณไม่รู้สึกดีขึ้นเลย

938
01:00:13,484 --> 01:00:16,946
คุณเอาแต่คร่ำครวญอยากให้เธอไปอยู่กับคุณ

939
01:00:17,030 --> 01:00:18,948
ในโกศ ตั้งบนชั้น

940
01:00:19,616 --> 01:00:22,493
ผมคิดว่าบางทีถ้าคุณคิดว่าเธอถูกฝังอย่างดีแล้ว

941
01:00:22,577 --> 01:00:24,579
อย่างถูกต้อง สมเกียรติ

942
01:00:24,662 --> 01:00:28,833
คุณอาจจะพูดว่า "โอเค นั่นพอแล้ว" แต่เปล่า

943
01:00:30,918 --> 01:00:32,420
ฉันไม่อยากให้คุณโกรธ

944
01:00:32,920 --> 01:00:35,715
อย่างน้อยคุณจะได้มีเธออยู่ในกระป๋องบนชั้น

945
01:00:39,010 --> 01:00:40,553
ทีนี้นี่แหละผม

946
01:00:40,637 --> 01:00:44,057
ทีนี้คุณก็รู้แล้วว่าผมมันไอ้สารเลวชาติชั่ว

947
01:00:46,225 --> 01:00:49,228
ไม่มีอะไรเปลี่ยน ฉันยังรักคุณ

948
01:00:49,312 --> 01:00:51,314
คุณเหลือเวลาพูดคุยหนึ่งนาที

949
01:00:51,397 --> 01:00:53,691
เดนนี ได้ยินฉันไหม

950
01:00:53,775 --> 01:00:54,817
ได้ยิน ผมได้ยิน

951
01:00:56,527 --> 01:00:58,029
มันจะจบแล้ว ที่รัก

952
01:00:58,655 --> 01:00:59,489
บ๊ายบาย

953
01:01:06,871 --> 01:01:09,248
นี่คือผลชันสูตรสินะ

954
01:01:11,125 --> 01:01:14,796
เราต้องการยืนยันว่านี่คือออนเดรียจริงๆ

955
01:01:15,296 --> 01:01:17,840
ทางเดียวที่จะทำได้คือเทียบดีเอ็นเอ

956
01:01:17,924 --> 01:01:20,510
เราเลยเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอจากแคธี

957
01:01:21,135 --> 01:01:23,304
"ตรวจสอบแล้ว"

958
01:01:23,388 --> 01:01:27,141
"ความเชื่อมโยงโดยสมบูรณ์ระหว่างกลุ่มตัวอย่าง

959
01:01:27,225 --> 01:01:30,645
ยืนยันความสัมพันธ์แม่ลูกระหว่าง" พระเจ้า

960
01:01:33,022 --> 01:01:36,275
"ดีเอ็นเอจากโครงกระดูก
และดีเอ็นเอของแคทเธอรีน เทอร์คาเนียน"

961
01:01:41,739 --> 01:01:43,825
ฉันพาเธอออกมาจากดินจนได้ ได้กระดูกเธอ

962
01:01:43,908 --> 01:01:48,162
เหมือนเธอกรีดร้อง
จากสวนหลังบ้านมานานหลายปี

963
01:01:50,331 --> 01:01:53,292
การที่แคธีสงสัยแบบนี้

964
01:01:53,376 --> 01:01:57,505
เรื่องที่เดนนิสเป็นคนฆ่า
และออนเดรียถูกฝังอยู่ในสวนหลังบ้าน

965
01:01:57,588 --> 01:02:02,260
โดยที่ทั้งสองเรื่องนี้เป็นจริง
เป็นสิ่งที่เราแทบจะอธิบายไม่ได้

966
01:02:02,343 --> 01:02:04,137
นั่นคือสัญชาตญาณความเป็นแม่ของเธอ

967
01:02:04,220 --> 01:02:05,096
(คนหายที่ยังไม่พบ)

968
01:02:05,179 --> 01:02:09,183
เธอพูดถึงจุดนั้นมาหลายปี

969
01:02:10,226 --> 01:02:13,938
รู้ไหม ผมตะลึงไปเลยที่พบว่าเธออยู่ตรงนั้นจริงๆ

970
01:02:14,021 --> 01:02:16,482
ตอนนั้นมันฟังดูบ้าบอใช่ไหมล่ะ

971
01:02:16,566 --> 01:02:19,402
ใช่ บ้าบอสุดๆ แต่เธอพูดถูก

972
01:02:20,153 --> 01:02:24,699
มันก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้
แต่เรียกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ดีกว่า

973
01:02:33,833 --> 01:02:37,378
เบรนดา มีเรื่องอื่นอีกที่เดนนียอมรับกับเรา

974
01:02:37,462 --> 01:02:39,088
เรื่องที่เขาเคยทำในอดีต

975
01:02:40,298 --> 01:02:41,883
คุณอยากฟังเรื่องพวกนี้ไหม

976
01:02:42,425 --> 01:02:45,887
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากให้ฉันฟังเรื่องพวกนั้น

977
01:02:46,679 --> 01:02:49,182
ผมจะบอกให้คุณรู้เพราะผมคิดว่าคุณสมควรรู้

978
01:02:49,807 --> 01:02:52,769
เขาบอกว่าตอนที่เขาไปประจำการที่ซานดิเอโก

979
01:02:52,852 --> 01:02:57,482
ก่อนที่พวกคุณจะแต่งงานกัน
เขาเคยข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่ง

980
01:03:01,194 --> 01:03:05,031
แล้วเขาก็บอกว่าหลังจาก
คุณสองคนแต่งงานกันไม่นาน

981
01:03:05,823 --> 01:03:09,202
เขาก็ข่มขืนผู้หญิงสองคนที่ซานดิเอโก

982
01:03:10,787 --> 01:03:13,956
และในช่วงต้นทศวรรษ 80

983
01:03:14,040 --> 01:03:17,585
เขาก็ข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่งในลานจอดรถบ้าน

984
01:03:21,422 --> 01:03:25,092
ฉันไม่รู้จักชายคนนี้

985
01:03:25,176 --> 01:03:26,302
ใช่

986
01:03:27,553 --> 01:03:29,680
เมื่อเช้าตอนที่ฉันนั่งตรงนั้นและบอกพวกเขา

987
01:03:29,764 --> 01:03:33,226
ว่าชายที่พวกเขาพูดถึงคนนี้ ฉันไม่รู้จักเขา

988
01:03:33,309 --> 01:03:36,854
ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าที่ฉันพูดมันจริงแค่ไหน

989
01:03:39,649 --> 01:03:40,566
ผมขอโทษ

990
01:03:44,320 --> 01:03:46,948
ก่อนหน้านี้เราคุยกันสั้นๆ ถึงเด็กที่ชื่อเม็ตตา

991
01:03:47,615 --> 01:03:51,077
ที่ถูกลักพาตัวไปจากปั๊มน้ำมันวินด์มิลล์

992
01:03:52,453 --> 01:03:54,831
และถูกพาไปที่ตั้งแคมป์ซิลเวอร์ครีก

993
01:03:54,914 --> 01:03:57,166
ไม่ ผมไม่รู้เห็นเรื่องนี้

994
01:03:58,167 --> 01:03:59,335
เขาเป็นคนทำ

995
01:03:59,418 --> 01:04:03,089
แต่พวกเขาไม่มีหลักฐานหรือพิสูจน์ได้ว่าเขาทำ

996
01:04:03,172 --> 01:04:05,550
แต่... เขาทำ

997
01:04:08,052 --> 01:04:10,721
เขาสร้างความเสียหายมากมาย
ในเมืองเล็กๆ ที่น่ารักของเรา

998
01:04:11,389 --> 01:04:14,016
และฉันรู้ว่าน่าจะมีเหยื่อรายอื่น
ของเดนนิส โบว์แมน

999
01:04:14,100 --> 01:04:15,685
ที่เรายังไม่รู้อยู่อีก

1000
01:04:15,768 --> 01:04:18,563
แสดงว่าเรื่องลับดำมืดของคุณมีแค่นั้นเหรอ

1001
01:04:18,646 --> 01:04:19,772
แค่นั้น

1002
01:04:20,439 --> 01:04:22,650
ความลับดำมืดของผมมีแค่นั้น

1003
01:04:23,651 --> 01:04:26,195
เขาเป็นฆาตกรและนักข่มขืนต่อเนื่อง

1004
01:04:27,405 --> 01:04:32,451
สิ่งที่หลงเหลือไว้กับคุณคือความคับข้องใจ

1005
01:04:33,119 --> 01:04:35,037
มันยากที่จะจินตนาการ

1006
01:04:35,121 --> 01:04:37,665
ว่าการกระทำเหล่านั้นต่อแคธลีน ดอยล์

1007
01:04:37,748 --> 01:04:40,668
เป็นฝีมือของคนที่ไม่เคยฆ่าคนมาก่อน

1008
01:04:42,712 --> 01:04:45,590
เรารู้ว่าแคธลีนไม่ใช่รายแรกในปี 1980

1009
01:04:46,966 --> 01:04:50,887
ถ้าเขายอมรับว่าเคยใช้ความรุนแรง
กับผู้หญิงหลายคน

1010
01:04:51,554 --> 01:04:54,974
รวมสองคดีฆาตกรรมเป็นอย่างน้อย

1011
01:04:55,808 --> 01:04:57,643
แล้วรายที่เราไม่รู้อีกล่ะ

1012
01:04:58,311 --> 01:05:00,646
ใครจะรู้ว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง เขาเป็นปีศาจ

1013
01:05:00,730 --> 01:05:03,816
จำเป็นต้องกระจายข่าวออกไป
เพราะมีเหยื่ออีกหลายคน

1014
01:05:04,817 --> 01:05:06,819
ฉันอยากช่วยไขคดีอื่นๆ

1015
01:05:08,154 --> 01:05:10,531
หัวใจฉันบอกแบบนั้น

1016
01:05:11,949 --> 01:05:14,911
บางทีฉันอาจเป็นร่างทรงของ
วิญญาณผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยข่มขืน

1017
01:05:14,994 --> 01:05:17,246
ผู้หญิงทุกคนที่เขาฆ่า เด็กทุกคนที่เขาทำร้าย

1018
01:05:17,330 --> 01:05:20,499
บางทีฉันอาจเป็นร่างทรงของคนเหล่านั้น

1019
01:05:20,583 --> 01:05:22,960
ซึ่งนั่นแหละทำให้ฉันเป็นฝันร้ายที่สุดของเขา

1020
01:05:26,088 --> 01:05:27,840
(เดนนิสขอรับโทษโดยไม่สู้คดี)

1021
01:05:27,924 --> 01:05:32,178
(ข้อหาฆ่าโดยไม่เจตนา
ในคดีออนเดรีย โบว์แมน)

1022
01:05:34,931 --> 01:05:38,351
เดนนิสจะถูกตัดสินโทษวันนี้
ข้อหาฆ่าโดยไม่เจตนา

1023
01:05:38,434 --> 01:05:41,354
เป็นการฆ่าโดยเจตนาชัดๆ แต่คุณก็รู้

1024
01:05:42,563 --> 01:05:44,273
โดนข้อหานี้ก็ได้

1025
01:05:44,357 --> 01:05:46,859
ฆ่าลูกฉันโดยไม่เจตนา

1026
01:05:46,943 --> 01:05:49,570
ส่วนการที่เขาทำแบบนี้กับเธอ ทำให้ฉันโกรธมาก

1027
01:05:50,237 --> 01:05:53,908
แต่รู้ไหม มันเป็นความโกรธที่ต่างจากเดิม

1028
01:05:53,991 --> 01:05:58,871
และบางทีมันอาจเป็น
ความสงบใจที่ฉันรู้สึกแทนอเล็กซิสน่ะ

1029
01:05:58,955 --> 01:06:00,039
อาจเป็นแบบนั้น

1030
01:06:00,122 --> 01:06:03,042
(แอลเลแกนเคาน์ตี)

1031
01:06:03,626 --> 01:06:04,919
เม็ตตา ไปกันเถอะ

1032
01:06:06,671 --> 01:06:08,172
ประชาชนพร้อมแล้ว ศาลที่เคารพ

1033
01:06:08,839 --> 01:06:12,093
ออนเดรียอยู่ในที่ฝังศพนั้นนาน 30 ปี

1034
01:06:12,176 --> 01:06:15,554
ไม่สามารถบอกใครได้ว่า
เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

1035
01:06:15,638 --> 01:06:19,141
จำเลยพรากชีวิตเธอไป
และซ่อนศพของเธอไว้เพื่อเอาตัวรอด

1036
01:06:19,725 --> 01:06:24,814
ในคดีนี้ ออนเดรียไม่มีปากเสียงและไร้ชีวิตด้วย

1037
01:06:24,897 --> 01:06:28,192
เธอไม่มีวันได้สนุกกับการเติบโตและแก่ตัวลง

1038
01:06:28,776 --> 01:06:32,071
ท่ามกลางครอบครัวและเพื่อนฝูงที่รักเธอจริงๆ

1039
01:06:34,824 --> 01:06:37,535
ศาลทำหน้าที่นี้มาเกือบ 40 ปีแล้ว

1040
01:06:38,452 --> 01:06:40,955
และเคยดำเนินคดี
ในคดีฆาตกรรมที่ค้างคาหลายคดี

1041
01:06:42,623 --> 01:06:45,543
ศาลไม่เคยอ่านอะไรที่รบกวนจิตใจขนาดนี้เลย

1042
01:06:48,629 --> 01:06:51,924
ศาลคิดว่าแนวทางลงโทษ
ที่จะกันคุณให้อยู่ห่างจากชุมชนของเรา

1043
01:06:52,008 --> 01:06:57,722
อย่างน้อย 35 ถึง 50 ปีเหมาะสมแล้วในคดีนี้

1044
01:06:57,805 --> 01:06:59,640
และนี่คือคำสั่งของศาล

1045
01:07:03,519 --> 01:07:05,563
เราไม่ได้อยากทำเลย

1046
01:07:05,646 --> 01:07:09,650
การยอมให้เขาเป็นฝ่ายควบคุมครั้งสุดท้าย

1047
01:07:09,734 --> 01:07:12,778
ได้ติดคุกซึ่งเขาอยากจะอยู่

1048
01:07:12,862 --> 01:07:14,864
เพราะมันสะดวกดีสำหรับเขา

1049
01:07:16,449 --> 01:07:18,451
และฉันจะทำทุกอย่างที่ฉันทำได้

1050
01:07:18,534 --> 01:07:21,620
เพื่อไม่ให้เดนนิส โบว์แมนได้ควบคุมอะไรอีกเลย

1051
01:07:24,040 --> 01:07:27,001
วันนี้เป็นวันตัดสินโทษเดนนิส ลี โบว์แมน

1052
01:07:27,084 --> 01:07:30,254
สำหรับการฆาตกรรมและทำลายศพในปี 1989

1053
01:07:30,337 --> 01:07:34,175
ลูกสาวบุญธรรมของตนเองที่อายุ 14 ปี
ออนเดรีย มิเชล โบว์แมน

1054
01:07:34,258 --> 01:07:38,429
คุณโบว์แมนจะถูกส่งกลับเวอร์จิเนีย
เพื่อรับโทษจำคุกตลอดชีวิต

1055
01:07:39,847 --> 01:07:42,391
เราเลยตัดสินใจกันเป็นทีม

1056
01:07:42,475 --> 01:07:45,936
ว่าเราจะไม่ยอมให้เขาได้ควบคุมเรื่องนี้

1057
01:07:46,020 --> 01:07:49,774
และเราจะส่งเขากลับไปเวอร์จิเนีย
ข้อหาฆาตกรรมแคธลีน ดอยล์

1058
01:07:50,357 --> 01:07:54,195
เขาตกหลุมพราง
เหมือนคนโง่แบบที่เขาเป็นนั่นแหละ

1059
01:07:57,698 --> 01:07:59,742
ยกเว้นเรื่องที่เขาพรากเธอไปจากเรา

1060
01:07:59,825 --> 01:08:02,703
เขาไม่เคยเป็นส่วนสำคัญในชีวิตเธอ

1061
01:08:04,038 --> 01:08:06,123
เรื่องราวของแคธลีนเกี่ยวกับชีวิตของเธอ

1062
01:08:08,417 --> 01:08:09,877
เธอคือเด็กสาวของเรา

1063
01:08:09,960 --> 01:08:11,629
เธอเป็นของเรา

1064
01:08:12,379 --> 01:08:15,132
ฉันรู้สึกอย่างนี้

1065
01:08:18,511 --> 01:08:20,930
ทุกวันในชีวิตของฉัน

1066
01:08:21,013 --> 01:08:23,390
ฉันแตะรูปเธอและบอกว่า "รักนะ"

1067
01:08:24,517 --> 01:08:27,478
เราจะซื้อดอกไลแลคเป็นของขวัญให้กัน

1068
01:08:27,561 --> 01:08:29,313
มันคือดอกไม้ของเรา

1069
01:08:29,897 --> 01:08:32,983
และทุกครั้งที่ดอกไลแลคบานในฤดูใบไม้ผลิ

1070
01:08:33,067 --> 01:08:36,529
ฉันบอกเธอว่า "แคธลีน ไลแลคออกดอกแล้ว"

1071
01:08:36,612 --> 01:08:40,491
ฉันก็จะได้กลิ่นดอกไม้
และฉันบอกเธอว่าฉันคิดถึงเธอมาก

1072
01:08:42,952 --> 01:08:45,704
แล้วรู้ไหมมีบางอย่างแปลกมากเกิดขึ้น

1073
01:08:45,788 --> 01:08:48,999
หลังจากที่พวกเขาเจอชายคนนี้ที่ฆ่าแคธลีน

1074
01:08:49,083 --> 01:08:50,543
ซึ่งเป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง

1075
01:08:51,502 --> 01:08:54,922
พุ่มไลแลคของฉันบานแน่ะ ซึ่งผิดปกติมาก

1076
01:08:55,422 --> 01:08:57,508
ปกติมันบานแค่ช่วงฤดูใบไม้ผลิ

1077
01:09:00,427 --> 01:09:04,807
อย่าปล่อยให้บุคคลที่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น

1078
01:09:04,890 --> 01:09:06,684
เป็นบุคคลที่ทุกคนจดจำ

1079
01:09:07,768 --> 01:09:11,355
ขอให้พวกเขาจดจำหญิงสาวที่ตายไปแล้ว

1080
01:09:16,235 --> 01:09:18,237
ทอดด์ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

1081
01:09:18,320 --> 01:09:20,072
เป็นความทุ่มเทของทุกคน ขอบคุณครับ

1082
01:09:20,156 --> 01:09:22,324
- เราขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
- ได้สิ

1083
01:09:29,915 --> 01:09:32,459
เบรนดารับซากศพกลับไป

1084
01:09:32,543 --> 01:09:34,545
เธอเอาไปทำพิธีเผา

1085
01:09:35,671 --> 01:09:39,049
และเธออยากมอบครึ่งหนึ่งของออนเดรียให้คุณ

1086
01:09:41,302 --> 01:09:43,137
ฉันรับไม่ได้

1087
01:09:44,847 --> 01:09:46,974
ฉันรับเรื่องนี้ตอนนี้ไม่ได้

1088
01:09:49,894 --> 01:09:52,897
เธอจะให้อะไรฉัน ครึ่งบนหรือครึ่งล่างเหรอ

1089
01:09:54,064 --> 01:09:55,191
กล้าดียังไง

1090
01:09:57,735 --> 01:10:02,573
วันนี้เราเอามาให้คุณแล้ว ถ้าคุณต้องการรับไว้

1091
01:10:05,117 --> 01:10:06,702
แน่นอนอยู่แล้ว

1092
01:10:10,039 --> 01:10:13,000
ลูกสาวฉันอยู่ตรงนี้นะ ทุกคน อยู่ตรงนี้

1093
01:10:13,709 --> 01:10:16,253
เธอรู้ว่าปีศาจไม่อยู่แล้ว

1094
01:10:23,302 --> 01:10:25,387
ทายซิว่านี่อะไร

1095
01:10:25,888 --> 01:10:27,556
- ไม่
- ใช่

1096
01:10:28,849 --> 01:10:30,184
- จริงเหรอ
- ครึ่งหนึ่ง

1097
01:10:40,861 --> 01:10:43,697
"ฉันจะแบ่งให้คุณเท่าๆ กัน

1098
01:10:43,781 --> 01:10:47,993
เพราะคุณเป็นแม่ของเธอมาก่อน"

1099
01:10:48,077 --> 01:10:53,540
"ฉันภาวนาขอให้พระเจ้าช่วยคุณ
สงบใจได้บ้างด้วยสิ่งนี้ เบรนดา"

1100
01:10:58,504 --> 01:11:01,465
ทั้งหมดนี้ก็แค่หั่นเธอให้ละเอียดยิ่งขึ้น ฉัน...

1101
01:11:02,299 --> 01:11:04,677
ฉันโมโหจนพูดไม่ออกแล้ว

1102
01:11:06,720 --> 01:11:10,808
ฉันไม่อยากเชื่อว่าเบรนดา
จะเอาศพของเธอมาแยกเป็นชิ้นอีกที

1103
01:11:12,351 --> 01:11:14,311
ฉันอยากได้อัฐิทั้งหมดของเธอคืน

1104
01:11:15,312 --> 01:11:18,440
แล้วบางทีความเป็นแม่คน
บางส่วนของฉันจะได้สงบใจลงบ้าง

1105
01:11:19,566 --> 01:11:21,068
เธอจะมาแย่งชิงยังไง

1106
01:11:21,735 --> 01:11:24,613
ผู้พิพากษาคนไหนในโลกคงหันกลับมาบอกว่า

1107
01:11:24,697 --> 01:11:27,241
"คุณโชคดีแล้วที่ได้สิ่งที่ได้นี้

1108
01:11:27,825 --> 01:11:29,535
เพราะเธอยอมแบ่งให้คุณ"

1109
01:11:29,618 --> 01:11:32,079
ใช่ อย่าลืมนะว่าเธอเป็นคนทิ้งลูกเอง

1110
01:11:33,330 --> 01:11:35,749
ฉันโกรธมาก ฉันโกรธเป็นบ้าเลย

1111
01:11:35,833 --> 01:11:37,835
ฉันโล่งอกนะ แต่ก็ยังโกรธอยู่

1112
01:11:37,918 --> 01:11:40,170
นึกว่าจะหายโกรธซะอีก

1113
01:11:42,548 --> 01:11:46,135
เบรนดากล้ามาก
ที่เรียกตัวเองเป็นแม่ของลูกสาวฉัน

1114
01:11:47,636 --> 01:11:50,514
ฉันไม่รู้ว่าอเล็กซิสถนัดซ้ายหรือขวา

1115
01:11:51,307 --> 01:11:53,267
ฉันไม่รู้ว่าเสียงเธอเป็นยังไง

1116
01:11:54,268 --> 01:11:57,021
ฉันไม่เคยได้ยินเสียงเธอเลย
เธอไม่เคยพูดว่า "หนูรักแม่"

1117
01:11:57,104 --> 01:11:58,480
เธอไม่เคยเรียกฉันว่าแม่

1118
01:11:58,564 --> 01:12:02,192
แต่ฉันเป็นแม่ของเธอแน่นอน จนถึงกระดูก

1119
01:12:06,238 --> 01:12:08,282
ฉันรู้สึกเหมือนถูกอเล็กซิสตามหลอกหลอน

1120
01:12:09,742 --> 01:12:11,285
เธอยังไม่จากไปโดยสมบูรณ์

1121
01:12:12,328 --> 01:12:15,122
เหมือนฉันใกล้ชิดกับเธอระดับจิตวิญญาณ

1122
01:12:17,249 --> 01:12:21,045
ฉันเกือบกลายเป็นเธอ
เป็นเธอที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น โมโหมากกว่า

1123
01:12:22,838 --> 01:12:27,509
เหมือนว่าการเดินเข้าไปในกองไฟ
เปลี่ยนแปลงฉัน

1124
01:12:29,178 --> 01:12:34,975
ไฟโหมแรงเผาเลือดเนื้อของฉันจนหลุดลอก

1125
01:12:35,059 --> 01:12:38,854
แบบที่ไม่มีใครมองเห็น มีแต่ฉันที่รู้สึกได้

1126
01:12:40,856 --> 01:12:43,025
แต่ฉันคิดว่าฉันจำต้องฝ่าเปลวไฟนี้

1127
01:12:45,277 --> 01:12:49,573
ฉันต้องไปให้ถึงอีกด้านของเปลวไฟ

1128
01:12:59,583 --> 01:13:03,796
(เบรนดา โบว์แมนปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์)

1129
01:13:03,879 --> 01:13:07,800
(และไม่ตอบคำขอให้แสดงความเห็น)

1130
01:13:09,259 --> 01:13:12,763
(เดนนิส โบว์แมนรับโทษจำคุก
ตลอดชีวิตในเรือนจำเวอร์จิเนีย)

1131
01:13:12,846 --> 01:13:16,725
(เจ้าหน้าที่ตำรวจระบุว่าเราคงไม่มีวันรู้)

1132
01:13:16,809 --> 01:13:21,230
(ว่าเดนนิส โบว์แมน
ก่อคดีร้ายแรงไว้มากน้อยแค่ไหน)

1133
01:16:42,723 --> 01:16:47,728
คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล