Hanımlar ve beyler, birazdan döneriz.
Merhaba Bayan Bowman.
Virginia Emniyeti cinayet masasından Teğmen Squyres.
Bu da Dedektif Smith.
Bu şartlar altında tanıştığımız için üzgünüm.
Sizin için çok trajik ve zor bir durum.
Şu aşamada neyle suçlandığını sizinle paylaşabilirim.
Çok uzun zaman önceydi.
Sizi olayın gerçekleştiği zamana götüreyim.
1980.
-Biz dokuz yıldır evliyken. -Evet.
Şimdi 47 yıldır evliyiz.
47 yıl boyunca çok sadık bir eş oldunuz. İyi niyetinizle ona inandınız.
Ama o sizin ona olan güveninize ve sadakatinize ihanet etti.
İyi kalpli bir insan olarak böyle korkunç bir şey yapabileceğini…
…hiç düşünmemişsinizdir.
Cinayet ve tecavüzle suçlanacak.
Başka birini daha öldürmüş olabileceğini duyduğum an
bunu hiç beklemiyordum.
Ama şaşırmadım.
Benim vaktim henüz gelmemişti. Kızımın vakti gelmemişti.
Ama Virginia'da Kathleen Doyle'a neler olduğunu öğreneceğim.
ATEŞE DOĞRU: KAYIP KIZIM
Kathleen teknemizdeyken.
Denizi çok severdi ve iyi bir denizciydi çünkü babası da denizciydi.
Kathleen küçükken bir tekne yapmıştı.
Kathleen bağımsız biriydi. Cesurdu.
Bol bol seyahat etmeye çalışırdı.
Olabildiğince çok şey görüp tecrübe etmeye kararlıydı.
Şükürler olsun ki bunu yaptı.
Dolu dolu bir hayat yaşadı.
25 yaşındaydı. Nisan ayında 25 yaşına basmıştı.
Kathleen'in annesi Bert benim ablam.
Ama Kathleen'le aramızda sadece yedi yaş vardı.
O yüzden çok yakındık. Neredeyse kardeş gibi büyüdük.
Kathleen fiziken çok güzel bir kadındı.
Uzun, parlak, kestane rengi saçlar, ışıl ışıl yeşil gözler,
duru bir İrlandalı cildi…
Boyu 1.50'ydi.
Ama hep "Buçuk" diye eklerdi.
KATHLEEN DOYLE'IN TEYZESİ
Müthiş bir gülüşü vardı.
Birlikte çok gülerdik.
Karizmatik biriydi. Öyle bir yanı vardı.
Ama kafası da çok iyi çalışırdı. Akademik anlamda da başarılıydı.
Woodstock, Conneticut'ta üniversiteye gitti.
Yazar olmak istiyordu.
Onur listesinde mezun oldu.
Öldüğünde masasında bir sayfa açık kalmıştı.
NORFOLK 31 AĞUSTOS 1980
"Yazarları yazmaya iten şeye sık sık kafa yoruyorum.
Hayatımın bir aşamasında ben de o arzuya kapıldım.
Yazmaya henüz hazır olmadığımı biliyorum.
Ama yazdığıma değecek bir şey kaleme alabilmek için
daha önümde yıllar var."
Ölmeden önceki hafta bunu yazmış.
Aslında 20 yıl boyunca nasıl öldüğünü bilmiyordum.
Söylemelerini de istemedim
çünkü bilmediğim sürece gözümün önünde canlandıramazdım.
Kathleen Doyle, Norfolk, Virginia'da küçük, müstakil bir evde yaşıyordu.
Şehrin sessiz sakin bir semtinde küçük, şirin bir evdi.
Evin hemen solunda bir Metodist kilisesi vardı.
Askerî camianın bir parçası olan yeni evlenmiş bir çift için idealdi.
Kathleen, 1979 yılının aralık ayında evlendi.
Eşi donanmadaydı, o yaz yeni görev bölgesine gönderilmişti.
Kathleen o aşamada yeni kedisiyle evde yalnız kalıyordu.
9 Eylül 1980 akşamı
yakın arkadaşlarından biri olan Vivian ev ziyaretine gelmiş.
Bir iki kadeh şarap içmişler.
Vivian birkaç saat kalıp saat 21.30 gibi ayrıldığını aktarmış.
Ertesi gün Kathleen'e ulaşamayınca Vivian telaşlanmaya başlamış.
Vivian kocası Jim'den Kathleen'lere uğramasını istemiş.
Vivian evin kapısını yavaşça ittiğinde
kapının açık olduğunu fark etmiş.
İçeri girdiğinde
sehpadaki önceki geceden kalmış iki şarap kadehini fark etmiş.
Bu durum tuhafına gitmiş.
Sonra köşeyi dönmüş
ve Kathleen'in odasının kapısını açmış.
Onu yatak odasının zemininde ölü olarak bulmuş.
O noktadan sonra bir cinayet soruşturması başlatılmış.
Babası Tim beni aradı.
Sadece "Kathleen öldürülmüş" dedi.
Duyunca sırtımı bir duvara yasladım
ve "Kim çığlık çığlığa bağırıyor? Neden bağırıyor?" diye düşündüm.
Meğer ben bağırıyormuşum.
Sonra da bir türlü duramadım.
Bir kadın kendi evinde öldürülmüştü.
Çok vahşi bir saldırıya uğramıştı.
Aşırı güç kullanımı vardı.
Oda darmadağındı.
Sanki bir boğuşma olmuş gibi yatak karyolanın üstünden kaymıştı.
Kathleen yerdeki nevresimlerin üstünde yatıyordu.
Üstünde kıyafet yoktu.
Cinsel saldırıya uğramıştı
ve ölüm sebebi oksijensiz bırakılmış olmasıydı.
Yani boğulmuştu.
Sağ yanağında yuvarlak bir yanık izi vardı.
İzin çapı aşağı yukarı
bir puro ucu ya da Lincoln Logs parçası boyutundaydı.
Lincoln Logs çocuklar için bir oyuncak seti.
Çocuklar bu setlerle kütük evler inşa ediyor.
Ama işin tuhaf yanı Kathleen'in çocuğu olmamasıydı.
Kathleen'in banyosundaki çöp kutusunda şu eşyalar bulunmuş.
İşin ilginç yanı, bu oyuncak kütüğün ucu yanık.
Kathleen'in yanağındaki yanık izine de uyuyor.
Buradan failin ne kadar vahşi olduğunu anlıyoruz.
Kathleen'in maruz kaldığı şiddet o kadar rahatça uygulanmıştı ki
böyle bir suçu ilk kez işlemediğine işaret ediyordu.
Vivian ve eşi Jim, Kathleen'i bulup polisi aramaya çalıştıklarında
kendi sesleri gitmesine rağmen telefondan ses alamamışlar.
Polis telefon üzerinde adli inceleme yaptığında
mikrofonunun çıkarıldığını fark etmişler.
Telefonun ses alma özelliği devre dışı bırakılmış ki
kimse yardım çağıramasın.
Ama cinayet mahalli poliste bir hüsran yaratmıştı.
Çünkü Kathleen'e böyle vahşi bir saldırı gerçekleştiren kişiyi bulmak için
elle tutulur hiçbir ipucu yoktu.
Kimlik tespiti yapabileceğimiz parmak izleri aradık
ama bulamadık.
Bulduğumuz tek izler Vivian ve Kathleen Doyle'ınkilerdi.
Bu, salı akşamı birlikte olduklarını destekliyordu.
Kathleen'in eşine ait, görülmesi zor birkaç iz de mevcuttu.
Ama Hint Okyanusu'nun ortasında bir uçak gemisindeydi.
Polis yerini teyit etmişti.
Polis o noktada odağını
Kathleen'in eşiyle birlikte göreve gönderilmemiş olanlara çevirmiş.
Komşulara odaklandılar.
Bu insanları da şüpheli listesinden çıkardıklarında
ellerindeki bilgiler dâhilinde yapabilecekleri başka bir şey kalmamış.
40 sene boyunca faili meçhul kalmış.
-Hayatım tepetaklak oldu. -Doğrudur.
Kendi deneyimim ve çıkarımıma göre
kocanız uzun süredir kötü şeyler yapıyormuş.
İnsanlara zarar vermiş.
Tecavüz etmiş.
Öldürmüş.
Bu korkunç bir şey. Keşke bunu konuşmak zorunda olmasaydık.
Ama korkunç bir şey yaptı.
Bunun size ve ailenize nasıl bir ihanet olduğunu düşünün.
-Daha fazla dayanamayacağım. -Peki, anlıyorum.
-Karımın sesini duydum. Tutukladınız mı? -Karın burada.
-Bunu ailene sen yaptın. -Ben aileme bir şey yapmadım.
-Yaptın. -Yapmadım.
Canavar.
Tam bir canavar.
Ama nihayet kurbanlık koyun gibi köşeye sıkışmıştı.
Gerçeğin ortaya çıkma vakti gelmişti.
Cathy arayıp "Onu yakalamışlar" dedi. "Şu an tutukluyorlarmış."
"Dur bir dakika, ne olmuş?" dedim.
O aşamada Brenda'yı aradım. Canı çok sıkkındı.
"Avukat tutacağız, Denny masum. Yanlış kişiyi yakaladılar" dedi.
"Virginia'da olmuş bir olay için gelip onu tutukladılar.
Oysa orada bile değildi."
Kathleen öldürüldüğünde Michigan'da yaşadıklarını söyledi.
Yani katil Dennis olamazmış.
Kathleen'in ailesi soruşturmayı yakından takip ediyordu.
Babası Albay O'Brien, ABD donanmasındandı.
Albay O'Brien da aynı Aundria'nın biyolojik annesi gibi
bunun soruşturulması için elinden gelen gayreti sarf etti.
"Bir şeyler yapın, lafta kalmasın" dedi.
Tim bir şeyler yapılması, aksiyon alınması gerektiğini söylüyordu.
Ona zarar verebilecek insanları araştırıyordu.
Ablam, yani Kathleen'in annesi, ve benim içinse
yataktan çıkmak bile zordu.
Dünya artık güvenli gelmiyordu.
Kathleen'in kedisini ablam aldı.
Öldüğünde yanında bir tek kedisi vardı. Ablam "Ah bir konuşabilse…" derdi.
Kedi çok hastalanana kadar ablam baktı.
Veterinere götürürken kollarımızda öldü.
Ablam perişan oldu.
Tim "Ablan kızını bir kez daha kaybetmiş gibi hissediyor" demişti.
Her ne kadar aynı travmayı ve ızdırabı o da yaşamış da olsa
Tim'in bunu dillendirmesi daha zordu.
O yüzden Tim harekete geçti.
Cevap istiyordu. Adalet istiyordu.
2016 yılında vefat edene kadar soruşturmanın peşini bırakmadı.
Maalesef polis bir çözüme ulaşamadı.
Onun adına çok üzülüyorum. Zavallım, umarım kızına kavuşmuştur.
Eğer tanışmış olsak iki kafadar olarak çok iyi anlaşırdık.
Tim öldükten sonra Norfolk emniyetine ulaştım.
Ailecek şunu bilmelerini istiyorduk.
Tim artık burada olmayabilirdi
ama bu davanın çözülmesi için soruşturmanın devamını istiyorduk.
Ama aradığımız cevapları bulamadık.
Bu benim açımdan çok can sıkıcı bir durumdu.
Çünkü kızının katilini bulabilmek için bilimin ilerlemesini beklemek gerekiyordu.
Ağustos 2018'de Çözülmemiş Davalar birimine geçtim.
Kathleen'in dosyasını inceledim.
Failin iki DNA örneği bıraktığını öğrendim.
Nevresimin üstündeki meni lekesi ve tecavüz kitindeki sperm örneği.
Nevresimdeki DNA örneği yıllar boyunca muhafaza edilmişti.
Genetik soy araştırması bir sonraki adım oldu.
Soy ağacınızı görmek için yapılan eğlenceli bir test hâline gelmişti.
Ama aynı bilimsel süreç adli soruşturmalarda da kullanılıyordu.
Bu yeni gelişmelerin ışığında
yorgan DNA testi için eyalet laboratuvarına gönderildi.
Failin DNA'sının bir erkeğe ait olduğu sonucuna varıldı.
Ama asıl soru adamın kim olduğuydu.
Genetik soy araştırması sonucunda laboratuvar 31 isim buldu.
Bu şahıslar şüphelinin kendisi de olabilirdi,
onunla akrabalık bağı bulunan biri de olabilirdi.
Yani bu 31 kişinin her birini bulup araştırmam gerekiyordu.
Farklı eyaletlere gidip
eğer şahıslar onay verirse ağızlarından DNA örneği alacaktım.
Böylece şüpheliyi bulacaktık.
Kolları sıvadım ama ne yaptığımı bilmiyordum.
Bu işi nasıl çözecektim?
Kasım 2019'un ilk haftasında
Norfolk civarlarında bölgesel bir cinayet dedektifleri konferansı vardı.
Norfolk Emniyeti'nden Dedektif Smith bu toplantıya katıldı.
Konferans sırasında bu 31 isim üstüne çalışmaya devam ettim.
Listedeki son isim Dennis Bowman'dı.
Dennis Bowman'ı araştırdığımda birkaç tehlike işareti gördüm.
Adam 89 yılında kızının kayboluşunda şüpheliydi.
1980'de Michigan'da gerçekleşen başka bir saldırı da olmuştu.
Sanırım cinayete teşebbüsle suçlanmıştı.
"Bu çok ciddi bir suç" diye düşündüm.
Derken Virginia'daki çözülememiş davalar konferansında
Michigan'lı biriyle tanıştım.
Tesadüfe bakın ki bu kişi Bryan Fuller'dı.
"Adım bu, şu işi yapıyorum. Biraz araştırdım, şu adam çıktı" dedim.
"Michigan'dan bir sabıkalı."
"Öyle mi? Adı ne?" dedi. "Dennis Lee Bowman" dedim.
"Dennis'i de ailesini de tanırım" dedi. "Muhtemelen aradığın adam o."
Şoka girmiştim.
İşin ironik kısmı sadece adının önüme gelmesi değil,
o konferansa katılmış olmam
ve o esnada Aundria Bowman dosyasını inceliyor olmamdı.
Bakın, ben şanlı biri değilimdir, tamam mı?
Havada bir yağmur bulutu varsa ilk damla hep benim üstüme düşer.
Ama o konferansta Bryan Fuller'la tanışmam büyük şanstı.
O aşamadan sonra konferansın kalanında
Dedektif Smith'le birlikte kendimize bir yol haritası çıkardık.
İlk yapmam gereken şey
bu adamın 1980'de
Virginia'da olup olmadığına dair kanıt bulmaktı.
Tutuklandığı diğer olayın dosyasını okurken
Dennis'in saldırdığı kızı tenha bir yere götürmeye çalışıp
ona iki el ateş ettiğini öğrendim.
Yargıç, Dennis Bowman'ın kadınlara tehlike arz ettiğini söylemişti.
Bu olay Mayıs 1980'de Michigan'da gerçeklemişti.
Kathleen'in cinayeti ise Eylül 1980'de Norfolk'ta işlenmişti.
Michigan'dan 960 kilometre uzaktaydı.
Böyle ciddi bir suç işledikten sonra bu adamı serbest bırakmış olamazlardı.
Kathleen'in cinayetinin failinin bu adam olmasına imkân yoktu.
Ama sonra Dennis Lee Bowman'ın
1980'de tutuklanışının mahkeme kayıtlarına ulaştım.
"Sayın Yargıç, müvekkilim yok.
Donanmada çalıştığı için
Norfolk, Virginia'da iki haftalık zorunlu yaz talimi var."
16 Eylül 1980 tarihliydi.
Kathleen öldürüldüğünde Dennis gerçekten Norfolk, Virginia'daydı.
Artık o olduğuna emindim.
DNA karşılaştırması yapmak için DNA örneğini almam gerekiyordu.
Dennis ve Brenda,
Cathy'nin haklarında konuşmasından çok rahatsız oluyorlardı.
Gecenin bir yarısı bizi defalarca telefonla arıyor.
"Seni yakalayacağız, onu sen öldürdün" diyor.
Ama bu sayede iletişim hattını açık tutabildik
ve Bowman'lar Cathy'den şikâyetçi olmak üzere emniyete geldiler.
Vahşi Batı gibiydi.
Sürü güder gibi güttüm.
Dennis ve Brenda Şerif Departmanı'na geldiler.
Toplantı esnasında herkese içecek ikramı yaptık.
Bay Bowman sürekli bir şeyler içti.
O manyak kadın bir buçuk senedir peşimizde.
Bize katil diyor, Allegan'da hakkımızda dedikodu çıkarıyor.
Cathy yalan yanlış bilgiler edinip sonra iyice allayıp pulluyor.
Hepsi de Aundria'nın söylediği yalanlara çıkıyor.
"Babam şunu yaptı, annem bunu yaptı, falan filan."
Aradan ne kadar zaman geçse de bu yalanlara dayanamıyorum.
Onları öyle feci taciz ettim ki
o çaresizlikle seve seve polisin kollarına koştular.
Ve o suç dehası Dennis Bowman
o bardağı aldı, içti, masaya geri koydu.
Haverdink "Teşekkür ederiz" demiştir.
DNA'sını test edip sonuçları aldık.
Rapora göre nevresimden aldığımız DNA örneği
Dennis Bowman'ın DNA'sıyla %100 uyuşuyordu.
Hapishaneye gidiyoruz.
Dennis Bowman'la konuşmaya çalışacağım.
Dennis biraz tuhaf bir tip.
Benimle konuşup konuşmayacağı bugünkü hâletiruhiyesine bağlı.
Selam Dennis.
-Sen kimsin? -Jon.
"Dedektif" demek istemedim. Rozetimi de takmadım.
Beni Dedektif Smith olarak değil, Jon Smith olarak bilsin istedim.
-Bir şeyler yemek ister misin? -Hayır.
Oradaki yemekleri yemek istemediğinde "Sana bir şeyler getireyim mi?" dedim.
Ne istediği konusunda çok netti.
Sade kahve, tuzlanmamış badem.
Konuşmanın tonunu ve gidişatını
taktiklerle ve oyunlarla kendi belirlemek istiyordu.
Kedi fare oyunu gibiydi.
"Tamam Dennis, kontrolü mü istiyorsun? Bu geminin kaptanı sensin" mesajı verdim.
Adam burada bile değil.
Kelepçelerimi çıkardı, kapıyı kapatıp dışarı çıktı.
Çifte kavrulmuş kahve getirdi. Şu an onu içiyorum.
Kahvemi içerken konuşacakmışız.
Bana çok iyi davrandı tatlım.
Nihai hedefim itiraf ettirmekti.
Eylül 1980'de Norfolk'ta ne yaptığını öğrenmekti.
Ama o noktaya gelebilmemiz için
"Sana yardımcı olmak için buradayım" mesajına odaklandım.
"Seni dinlemek için buradayım."
"Bu vakayla ilgili olmak zorunda değil, ne olursa konuşalım."
Sonra bıraktım, konuştu.
Hem de saatlerce ve saatlerce.
-Dizlerin nasıl? Hatırladığıma göre… -Fena değil ama sırtım kötü.
Sırtın mı kötü?
12 yaşından beri kesici silah koleksiyonu yapıyorum.
-Peki. -115 tane topladım.
Annem bana hayatımda bir kez bile "Seni seviyorum" dememiştir.
Babamın bana son sözleri
"Annenin kalbi altın gibidir. Soğuk ve serttir" olmuştu.
Aramızda bir yakınlık oluştu.
Öyle ki nihayetinde "Bu adam beni anlıyor" diye düşündü.
"Bu adam neyi niye yaptığımı anlıyor."
Dennis anca ondan sonra dosya hakkında konuşmaya başladı.
İki haftalık bir kampa gitmiştim.
Bir buçuk haftadır oradaydım.
Tanıdığım herkesten 1.000 kilometre uzaktaydım.
Sürekli gergin hâldeydim.
Bir buçuk haftanın sonunda "Yeter, buradan çıkmam lazım" dedim.
Çıkıp etrafı dolaştım.
Küçük bir bara girdim.
Oturup duble burbon ve kola söyledim.
Sonra…
Deliler gibi sarhoş oldum. Bildiğin küfelik hâldeydim.
Hava karanlıktı.
Nerede olduğumu bilmiyordum.
Sokakta yürüyordum.
Bir evin önünden geçtim.
Tüm ışıklar kapalıydı. Önünde araba yoktu.
"Acaba evde para bırakmışlar mıdır" diye düşündüm.
Evin arka tarafına dolandım.
Bir pencereye yanaştım.
Pencerenin üstünde kilit namına bir kanca ve mandal vardı.
Cebimden çakımı çıkardım.
Pencereyi açtım.
Neredeyse düşüyordum. Çok içkiliydim, bayağı sarhoştum.
Evin içine girdim. Kendimi salonda buldum.
Etrafta para arıyordum.
Mutfağa girdim.
Kurabiye kavanozuna baktım.
İçi boştu.
Bir kapı daha vardı.
Ama kapıyı açtığımda
kadın ayaklanıp bağırmaya başladı ve sol elimle ağzını kapattım.
Sağ elimle yatağa ittim.
-Çakı hâlâ elimdeydi. -Peki.
Ben onu yatağa iterken çakının olduğu elimi tuttu.
Tam şurasına girdi.
Bana bu olayı anlatıp olanları tarif ederken
elini şu şekilde hareket ettirip
suç kadındaymış izlenimi yaratmaya çalışıyordu.
Cinayete Dennis'i o zorlamış gibi.
Sakinleşmeye başladığımda
hâlâ yataktaydı, hareket ediyordu.
"Ben gidiyorum" dedim.
Ön kapıdan çıktım.
Diğer hiçbir detaya değinmediği hâlde
kadının yatakta oturduğunu ve "Ben gidiyorum" dediğini hatırlıyordu.
O an anladım ki
o gece yaptıklarını mümkün mertebe önemsizleştirmenin
temellerini atıyordu.
Sana şunu sorayım Dennis.
O an neler hissettiğini sözlere döküp
tarif edebilir misin?
Bu…
Duygularını insancıllaştıracak.
Bir şeytan vardı.
Bana o şeytanı anlat.
İşte o anda sesi, tavrı, tutumu tamamen değişti.
Sanki içine başka biri kaçmış gibi tatlı tatlı konuşmaya başladı.
Sonra bahsettiği şeytanı çizmeye başladı.
Dennis burada.
Şeytan da tam önünde, şurada duruyordu, tamam mı?
Konuşmaya devam ettikçe çizdiği daire büyüyordu.
Sivri bir sakalı, boynuzları ve pençeleri vardı.
Peki.
Şeytan burada.
Hâlâ çıkmaya çalışıyor.
Ama izin vermeyeceğim.
O şeytandan bahsederken bambaşka birine dönüşmüştü.
Anlattığı hikâyede oturmayan şeyleri sorgulamanın tam vaktiydi.
-Onunla seks yaptın, hatırlıyor musun? -Hayır.
-Ama olmaz Dennis, bizim… -Hatırlayamıyorum.
Hatırlamaya çalışıyorum, tamam mı?
-İnkâr mı ediyorsun? -Hayır, inkâr etmiyorum.
Hatırlamaya çalışıyorum ama…
-Oturuyor muydu… -Karnını hatırlıyorum.
Peki.
Bıçağı dayadığımda…
-Demek ki üstünde kıyafet yokmuş. -Hayır, vardı.
Üstünde kıyafet olsa karnını göremezdin.
Kadını çok feci dövmüşsün.
-Hayır! -Çok feci dövmüşsün.
Defalarca bıçaklamışsın.
Hayır, sadece bir kez bıçakladım.
-Bir… -Nereden biliyorsun?
-Bir kez! -O kadar sarhoştuysan…
Ben… Çünkü hâlâ gözümün önünde.
-Ama başka bir şey hatırlamıyorsun. -Hatırlayamıyorum.
Yani bilemezsin.
Kathleen göğsünden bıçaklanmıştı.
Sırtından da.
Elleri bir kabloyla arkadan bağlanmıştı.
Boynuna bir elektrik kablosu dolanmıştı. Ağzı tıkanmıştı.
Vücudunun muhtelif yerlerinde morluklar vardı.
Kafasından başlayarak karnına kadar olan her yerde.
Bunu duyunca tavrı tamamen değişti.
Bana bakmıyordu bile. Benimle konuşmak istemiyordu.
Gözlerini kaçırıyordu. Hiç onluk bir tavır değildi.
Sanki çocuk gibiydi.
Böyle bir şey yapmadım.
Sen bunun üstüne düşün, seni geri götürelim, tamam mı?
Yapmadım.
Hemen geliyorum Dennis.
Ben… Böyle bir şey yapmadım.
Böyle bir şey yapmadım.
Yine yaptım.
O aşamada ağzından aldığım bilgiler bana yetmişti
çünkü mahkemeye gittiğimizde bu itirafı çürütemeyeceğini biliyordum.
Böyle bir şey yapmadım.
-Hazır mısın? -Evet.
Peki.
İyi misin?
Hayır.
Denny'nin Virginia'da bir cinayet işlediğini öğrendikten sonra
Aundria konusunda bir kaygınız var mı?
Neye inanacağımı gerçekten bilmiyorum.
Cinayet işlediğini söylediğimizde bize inanıyor musunuz?
Yoksa içten içe yapmamış olmasını mı umuyorsunuz?
O umut hiç dinmiyor ki.
-Aundria'nın yaşadığı umudu da öyle. -Biliyorum.
Dennis Bowman'ın sabıkalarına,
kızının kaybolmuş olmasına ve kayıp ihbarını onun yapmasına bakarsak
kesinlikle şüpheli listemizin başındaydı.
Aklımızdaki bir başka soru da
Aundria'nın kayıp olduğu 30 yıl boyunca Dennis'le yaşamış olan kadındı.
Eğer bununla bir ilgisi varsa karısı da biliyor muydu?
Bence bu hikâyenin önemli bir kısmı aslında Brenda'yla ilgili.
-Karşı ödemeli bir aramanız var. Arayan… -Dennis Bowman.
Kabul etmek için sıfıra basın.
Alo, bugün eve bir şey geldi mi?
Zahmet etmeseydin.
-Beni ağlattın. -Sipariş verirken ben de ağladım.
Diğer insanlarla tek bağı Brenda'ydı. Başka kimsesi yoktu.
Keşke hapisten ilk çıktığında bir şeyler yapsaydık.
Danışmanlık alabilirdik.
Her şeyi başından çözmeliydik.
Brenda sadık bir eşti.
Kocasının yanında kaldı, ona güvendi, iyileşebileceğine inandı.
-Seni seviyorum. -Ben de seni seviyorum.
Bazen sana lanet okusam da.
Okumak hakkındır tatlım. Yanında olmalıydım ama değilim.
Aralarındaki konuşmaları dinlemeye almıştık.
Hâlâ Brenda'ya yaranmaya çalıştığı her hâlinden belli oluyordu.
Onu hâlâ seviyordu ve Brenda'nın da onu sevdiğini umuyordu.
Seni seviyorum.
Bunu 40 yıl önce düşünecektin.
40 yıl önce kafayı yemiştim.
Keşke 40 yıl önce Virginia'ya hiç gitmeseydin.
Evet, keşke.
Bunu aklım almıyor. Hiç almıyor.
Nasıl bir insan… Nasıl bir kadın o adamla kalır?
Brenda beni Dennis'ten daha fazla öfkelendiriyor.
Onu da aynı oranda suçluyorum, evet.
Düşünüp taşınmak için vakti vardı
ama kendisi ve Dennis dışında kimse umurunda olmadı.
Öfkemin hedefi olmayı hak ediyor.
İnsan evlendiği, âşık olduğu, bir yastıkta kocamak istediği kişinin
bunu yaptığına inanmak istemiyor.
Ama yaptığına dair kanıtlar varsa
buna nasıl kulak tıkayabilirsin ki?
Dennis, Virginia'da gerçekleşmiş bir cinayet yüzünden tutuklanmış olsa da
Michigan'da asıl hedefimiz Aundria'yı bulmaktı.
Dennis'in Michigan'da kalmak istediğini biliyorduk.
Ama Virginia'ya gönderilecekti.
İşte o aşamada bir plan yaptık.
Virginia'ya gelip seni ziyaret etmem imkânsız olacak.
Biliyorum.
Sue bir süreliğine Virginia'ya mı taşınacağımı sordu.
-"Yapamam ki" dedim. -Yapamazsın.
Brenda burada, Michigan'da.
Dennis müebbet hapis yatacağını kesin olarak anlarsa
o vakti nerede geçirmek ister?
Brenda ziyaretine gelebilsin diye
Michigan'da kalmak isteyeceği tahminiyle yola çıktık.
Dennis Bowman'a geçici bir teklif yapacaktık.
Aundria konusunda dürüst olmaya karar verirse
Michigan'da kalmasına izin vermeyi düşünecektik.
Şöyle bir şey yapabilirim.
Bunun için çoktan izin aldım.
Eğer Aundria'nın nerede olduğunu söylersen,
Aundria'yı bulabilirsem
ve Brenda'yla senin için bu işi çözüme kavuşturabilirsem
Michigan'da kalmanı sağlayabilirim.
Brenda ve Vanessa'ya yakın olabilirsin.
Ama elimden bir şey gelmez ki.
Ayak diretip inat ediyordu çünkü hâlâ onu destekleyenler vardı.
Brenda Bowman ve kızı hâlâ ona destek oluyorlardı.
Bu eyalette kalsan iyi olurdu ama yapmadığın bir şeyi itiraf edemezsin.
Ben de onu söyleyip duruyorum.
Ama adam sürekli "Elinden bir kaza çıkmış olabilir" diyor.
Artık dün "İnsan ailesini öldürmez. O kadar basit" dedim.
"Kızabilirsiniz, bağırabilirsiniz, hatta kavga bile edebilirsiniz
ama aileden birini öldürmezsiniz."
"Kimseyi öldürmemek lazım" dedi. Buna ne denir ki?
Bence ailenin ne demek olduğunu bilmiyorlar.
Shadow'un bahçedeki alanının her yanını kazdılar.
Evet, peki. Tamam.
-Arka bahçeyi mi kazdılar? -Her yanını.
Yok artık.
Ne aradıklarını hiç bilmiyorum.
Norfolk Emniyeti,
Kathleen Doyle cinayeti için Bay Bowman'ı tutuklarken
arazinin aranması konusunda onlara yardımcı olduk.
Yer altı radarı ve kadavra köpekleri kullandık.
Hem Kathleen Doyle için kanıt arıyorduk
hem de evinin etrafında Aundria'nın kalıntılarını arıyorduk.
Bu öyle tuhaf bir his ki tarif etmesi zor.
Hem üzülüyorsunuz hem mideniz bulanıyor.
"Hâlâ bulup çıkaramadınız mı?" diyorsunuz.
Kendimden emindim.
Bulacaklarını söylediğim şeyi bulacaklarına emindim.
Ama başarıyla sonuçlanmadı. Hiçbir şey bulamadık.
Dennis'e Aundria konusunda baskı yapıyorduk.
Kızımın nerede olduğunu bilmiyorum.
Söyleyip duruyorum
ama sürekli "Elinden bir kaza çıkmış olabilir,
belki çok sinirlenmişsindir" diyorsunuz.
İnsan çocuğuna kızıp onu öldürmez.
Öldürmez!
Bir hikâye uydurması gerekiyordu.
Ama emindim, bir aşamada Aundria'yı pazarlık malzemesi yapacaktı.
Birdenbire Dennis, Brenda'yla görüşmek istediğini söyledi.
Bu olağan dışı bir istekti.
O yüzden şerif departmanından onay almamız gerekti.
Dennis ve Brenda'nın görüşebilmesi için izin istedik.
Dedektif Haverdink ve ben de onlara eşlik edecektik.
Dennis sorgu odasına getirilirken onu koridorda karşıladım.
İlk söylediği şey "Umarım kameralar çalışıyordur" oldu.
-Merhaba. -Şöyle geç Brenda.
Merhaba Brenda, buyur.
Bu özel bir durum. Normalde yapmıyorlar.
Yapmalarının tek sebebi…
Tatlım, gerçekten çok utandığım bazı şeyler yaptım.
İnan utanıyorum.
Aundria öldü.
Başından beri ölüydü.
O gün bebekle birlikte eve vardım. Bebek uyuyordu.
Salona götürüp koltuğun üstüne yatırdım.
Merdivenlerden yukarı çıktım.
Aundria bizim odadan çıkıyordu.
"Ne yapıyorsun?" dedim. Evden ayrılacağını söyledi.
Tartışmaya başladık.
"Hayır, bir yere gidemezsin. Burada kalacaksın" dedim.
O da "Madem öyle,
danışmanlara beni taciz ettiğini söylerim" dedi.
"Söyleyemezsin" dedim. Ona vurdum.
Merdivenlerden sırt üstü düştü.
Hayır, bunu yapmış olamazsın!
Yapmadığın şeyler söyleme.
Çok canım yanıyor.
Hemen aşağı koştum.
Baktığımda nabzı atmıyordu.
Nefes almıyordu.
Kocaman bir…
Boynunda bir terslik vardı. Kırılmış gibi görünüyordu.
Kafası yana düşmüştü,
sanki cansız bebek gibi ölü gözlerle bakıyordu.
Gitmişti.
Seni kaybedemezdim.
Vanessa'yı da. Daha 14 aylıktı.
Ne yapacağımı bilemedim.
Arayıp her şeyi anlatsam
beni yine hapse atarlardı.
Onu bir battaniyeye sardım.
Dışarı çıkarıp cesedini ahıra sakladım.
Polisi arayıp kaybolduğunu söyledim.
Birkaç gün orada kaldı.
Kartondan bir varil buldum.
Cesedini içine koymaya çalıştım.
Ama sığmadı.
Sığdırabilmek için bacaklarını kesmem gerekti.
Ondan bir iki gün sonra
komşular çöp bidonlarını çıkardıklarında
varili sürükleyip çöplerin yanına bıraktım.
Ertesi sabah gitmişti.
-30 küsur sene. -Evet, 31 sene.
Sana söylemediğim sürece hep bir umudun olacaktı.
Seni kandırdığım için özür dilerim.
Neden korktuğunu biliyorum.
Ama o bizim kızımızdı. Yardım bulman gerekirdi.
-Seni Cathy'ye karşı savundum. -Biliyorum.
Tanrım.
Kızıma aslında neler yaptığını hayal bile edemiyorum.
Yani… Bir anda gerçeğe döndü ve bu çok ağır geldi.
Ama anlattığı hikâye tamamen yalan. Tüm söyledikleri yalan.
14 yaşındaki o kızın merdivenlerden düştüğüne inanmıyorum.
Suçu kıza yüklemeye çalışıyordu. Kendisi kesinlikle üstlenmiyordu.
Bence kızımı merdivenlerden aşağı o attı.
Adam cesedini parçalamış. Parçalamış diyorum.
Size söyleyeyim, o herif ödleğin teki.
Anca bir ödlek böyle bir şey yapar.
Onu aradığınız, el ilanları astığınız tüm o süre boyunca…
Bir halt çıkmayacağını biliyordum.
-Bahsettiğin para… -Kayboldu.
Çantasını ve montunu yaktım.
Ama sanırım çantanın içini kontrol etmeyi unuttum.
Para belki de oradaydı ve yandı. Bilmiyorum ama para kayıptı.
Çantayı ne zaman yaktın?
Bedenini alıp dışarı taşıdıktan sonra.
-Polisi aramadan önce mi? -Evet.
Muhtemelen polis geldiğinde hâlâ varilin içinde yanıyordu.
Arama emri çıkarmışlar.
Dennis kurbanmış, kızım suçluymuş.
Çünkü Dennis para çaldığını iddia etmiş.
Bunu duyunca…
Bende yarattığı öfkeyi tahmin bile edemezsiniz.
Sonra biri onu Holland'da gördüğünü söyledi.
O laf benden çıkmadı.
Sonra başka biri "Indiana'da gördük. Bir barda çalışıyordu" dedi.
STRİPTİZ KULÜBÜ
-Peki ne hissettin? -İyi oldu.
Benim yakamdan düştüler.
Dennis'in ona getirilen suçlamalarla hüküm giymesini garantilemek için
Aundria'nın kalıntılarını bulmak çok önemliydi.
Zamanımızın daraldığını biliyorduk
çünkü yakında yargılanmak üzere Virginia'ya götürülecekti.
Boynunun kırılmış olması onu sevmediğim anlamına gelmez.
-Tabii. -Tamam mı?
Anlattıklarını ben yemedim. Kimsenin yediğini sanmam.
Brenda. Brenda afiyetle yedi.
Bence Dennis'i hâlâ seviyor.
Yaptıklarını itiraf ettikten sonra niye hâlâ sevdiğini anlamak zor.
Gerçeği bir sen biliyorsun.
-Bir de Tanrı. -Bir de Tanrı.
Brenda kocasının sadık bir destekçisi.
Telefonda "Önemli olan tek şey birbirimize olan sevgimiz" dedi.
Sue demediğini bırakmadı.
"Ne kadar canının yandığını tahmin bile edemiyoruz" falan filan.
Evet.
Öyle konuştu ki sanki kızı canlıyken kesmişsin gibi.
-Eminim konuşmuştur. -Aynen öyle konuştu.
Birkaç kez cevap yazdım. "Bilip bilmeden konuşuyorsun" dedim.
Craig'le anlayamadığımız şey de bu.
Aundria'yı ve onun neler yaşadığını hiç mi düşünmüyorsun?
Ya da Kathleen'in.
Dehşete düşmüyor musun?
Nasıl anlamamış olabilir?
Gözünün önünde yapmış. Nasıl fark etmedin?
Masum ayağına yatma, değilsin. Sen kurban değilsin.
O kadının bir şey bilmediğine beni kimse inandıramaz.
Yemek masasında kızın üstüne nasıl yürüdüğünü gördüm.
Bunu ilk yapışı olmadığı barizdi.
Brenda öylece oturup izledi.
Ona da ceza verilmesi lazım.
Suç ortağı olarak onu da hapse göndermeliler.
Brenda'nın da Dennis kadar suçlanmamasını aklım almıyor.
Tek bildiğim o gün bana söylenenler ve yıllar boyunca inandıklarım.
Bir elimde Filipililer 4:13 var.
Diğerinde Isaiah 41:10. Evet.
Sevdiğimi, Tanrı'mı elimden alamazsınız. Ben böyleyim.
Beğenmiyorsanız yapacak bir şey yok.
Bence Dennis bir manipülasyon ustasıydı.
En iyi yalan doğruya en yakın olandır, tamam mı?
Bence bir sürü şey uydurdu ve Brenda da bir sebepten inandı.
Brenda o evlilikte sadece bir piyondu.
Adamın yaptıklarına baksanıza.
Hepsini örtbas etmiş. Edebilmek için de çok uğraşmış.
Yani bence…
Sandığımızdan daha zeki bir adammış.
Aundria'yı komşunun çöp bidonlarının yanına koymuş olması…
Mümkündü ama fazla riskliydi.
O aşamada Brenda'ya yazdığı mektupları okuyorduk.
Bazı yazdıkları ifadesinde söyledikleriyle çelişiyordu.
12 Aralık 2019.
Canım sevgilim.
Aramızda kalması gereken ama bilmeni istediğim bir şey var.
Aundria gerçekten düştü.
Boynunu kırdı ve cesedini sakladım.
Ama aslında onu çöpe atmadım.
Özel bir mezarlığın yakınında gerçek bir mezara gömdüm.
28 ARALIK 2019
Üstünde kotu ve favori kazağı vardı.
Üstüne bir kalp ve haç olan altın bir kolye takıyordu.
Onu temiz, beyaz bir çarşafa sardım.
Mumya gibi güzelce sarmaladım.
El ve ayaklarını kırmızı bir kurdeleyle sardım.
O rengi severdi.
Sonra onu iki metreye üç metre bir muşambaya sardım.
Sarmadan önce
üstüne sedir ağacı kabukları, karanfil ve tarçın serptim.
Sonra mezarı kapattım ve toprağına ardından su döktüm.
İki hafta sonra yeri neredeyse görünüyordu.
İki ay sonra görünmez oldu.
Son 30 yılda önünden en az 100 kez geçmişimdir.
Tanrı katında olduğuna eminim.
3 OCAK 2020, CUMA
Neyin gerçek olduğunu bilmediğini söylüyorsun.
Gerçek şu ki seni ve Vanessa'yı seviyorum.
Aundria'yı da sevdim.
Beni 50 yıldır tanıyorsun ama beni tanıyamadığını söylüyorsun.
O zaman bir karar vermen gerekecek.
Seni asla unutmayacağım.
Sonsuza dek kalbime kazındın.
Denny.
Mektupları ciddiye aldık.
Yer altı radarı ve kadavra köpekleriyle
etraftaki mezarlıkları aradık.
Her bir mektubu gerçek olduğunu varsayarak değerlendirdik.
Konuşmalarını dinledik, mektuplarını okuduk.
-Evet, mektup. -Bu artık kaçıncı hikâye?
-Üç ya da dört. -Peki hangisi doğru?
-Eh. -Hangisi?
Onu siz çözeceksiniz.
-Yerini bilen bir sen varsın. -Evet.
Hayatımın sonuna kadar da kendime saklayacağım.
Onun için bu bir oyundu. Kaybedecek nesi kalmıştı ki?
Bir öyle söyle, bir böyle söyle… Hücreden çıkmak için bahane.
Çat diye her şeyi anlatacak değil ya.
Bilgileri parça parça vererek
onlarla oynayabileceğini bilecek kadar suç konusunda tecrübeli.
Ama polisler bunu yemedi. Neyse ki yemediler.
Polis Bowman'ı konuşturmak için Brenda'yı kullandı.
Karına başka bir hikâye anlattığını biliyoruz.
Ama bu ortaya bir sorun çıkardı Dennis.
Çünkü bunu yaparak karını da işin içine sürükledin.
Bunun bir parçası olmasına gerek yok.
Bu Brenda için bir sorun.
Karının başına dert açmak istemezsin.
Brenda'yı sevdiğini söylüyorsun ama kimi koruyorsun?
Kızımı gömüldüğü yeri size söylemeyeceğim.
Bu psikolojik soruşturmanın bir gereği olarak
Dennis Bowman'a karşı karısı Brenda'yı kullanmamız gerekiyordu.
Evlerine gidip onunla görüştük.
"Dennis sana bu kadarını borçlu" dedik.
"Onu senden aldı. Sana bu kadarını borçlu."
-Telefonunuz var, arayan… -Dennis.
Allegan İlçe Cezaevi'nden bir mahkûm.
Bu arama kayıt altına alınmaktadır ve dinlenebilir.
Söyleyeceklerimi duymak istemeyebilirsin ama…
Söyle hadi.
Savcı cesedini bulamazsa suçlama getirmeyecekmiş.
Peki.
Eğer bir vakit gelir de bilmek istediklerimi bana söylersen
hayatının sonuna kadar Michigan'da kalabileceksin.
Seni ziyaret edebileceğiz.
Bu garanti değil
ama umudumu bir şeye bağlamak zorundayım.
Aundria'nın ölümü onun gözünde sonuca ulaşmamıştı.
Brenda gördüğümüz kadarıyla ne düşüneceğini bilemiyordu.
-Telefonunuz var, arayan… -Dennis.
Bu arama kayıt altına alınmaktadır ve dinlenebilir.
Kendimi toparlayamıyorum.
-Hep rüyalarıma giriyor. -Ne giriyor?
Aundria, sen, olan her şey!
Atlatabilmem için yerini öğrenmem lazım.
Kızımızın güzel bir vazoda evimizde olmasını istiyorum.
Anca o zaman yıllarca bizden uzak kaldıktan sonra
ait olduğu evine döndüğünü görebilirim.
Brenda'ya içini rahatlatacak bir hikâye anlatmak istediği barizdi.
-Onu gerçek bir mezara gömdüm… -Hayatımın sonuna dek böyle mi yaşayayım?
Böyle filan yaşamak zorunda değilsin.
Bunu aşamazsak…
Aşamıyorum! Aşamıyorum işte!
Anlatmaya çalıştığım da bu!
Şu andan sonra işimiz Tanrı'ya kaldı.
Hepsi o kadar mantıksız ve öyle gerçek dışıydı ki.
Ama Dennis hâlâ Brenda'yı kontrol etmek istiyordu.
Bizse Brenda'nın Dennis'e direnmesini istiyorduk.
Artık umurumda değil Denny.
O veya bu şekilde, ne olursa olsun, ben seni sevmeye devam edeceğim.
Michigan'daki hayatımıza devam etme olanağımız var.
Bir umut olduğunu söylemeni istiyorum.
Başka bir şeyimiz yok.
Sana inanıyorum tatlım.
Dennis'in cesedin yerini söylemeyeceğini düşünmeye başlıyordum.
Sabrım tükenmek üzereydi.
Uzun bir günün ardından
Bryan'la Grand Rapids'deki birahanede birkaç bira içiyorduk.
Todd Workman, Bryan'ı aradı.
"Brenda ve Dennis telefonda konuştu. Dinlemen lazım" dedi.
Sana Aundria'nın yerini tam olarak söyleyeceğim.
Çok yakın bir yerde.
Umarım öyledir.
-Öyle. -Ama…
Brenda, Aundria arka bahçemizde gömülü.
Burada yaşamıyorduk ki! Daha taşınmamıştık…
-Brenda, orada. -Burayı henüz satın almamıştık.
Eski evdeyken varili oraya gömmüştüm.
Taşınacağımız kesinleştiğinde çıkarıp yeni eve götürdüm.
Bir çukur açıp varili oraya yerleştirdim.
Sonra da üstünü kapadım.
Başından beri oradaydı.
Artık biliyorsun.
Hava buz gibiydi.
Kazı birimimiz hemen olay mahalline intikal etti.
Sonra yavaşça bölgedeki toprağı kazmaya başladık.
Dennis'in yalanlarından biri mi yoksa gerçek mi olduğunu bilmiyorduk.
Bana Metta söyledi.
"Arka bahçesindeler, buldozer getirip çadır kurmuşlar" dedi.
Nihayet tam olduğu yeri arıyorlardı.
Bir aşamada kepçe yukarı doğru kalkarken
bir varilin halkası çıktı.
Hemen durduk.
Zaman öyle yavaş akıyordu ki.
Kazı ekipleri çukurun içine girdi,
ufak fırçalarıyla, kazma ve kürekleriyle işe koyuldular.
Böylece bir şey atlamayacaktık.
Toprağı biraz daha eşeledikten sonra kazı ekibi durdu.
Bir kemik vardı.
Tanrım.
30 yıldır orada yatan bir çocuğu topraktan çıkarmak çok acıydı.
Kazı yaptığımız süre boyunca evin içinde bekleyen Brenda'nın
Dennis'in söylediklerinin doğruluğunu, kızının arka bahçede olduğunu
öğrenecek olması da acıydı.
Aundria olduğunu açık açık söylemediler.
"İnsan kalıntısı bulduk" dediler.
Bir süre başında durdum.
Sonra döndüm, Todd beni eve götürdü.
Tek söyleyebildiğim "Bu kez yalan söylememiş" oldu.
"Yalan söylememiş Todd."
Varilin içindeki kemikler dört farklı torbada bulundu.
Bebek bezleriyle dolu bir çöp torbasındaydı.
Muhtemelen kokuyu gizlemek için.
İşte Dennis Bowman böyle biri.
Çöpte bir naneli şeker ambalajı da vardı
ve üstündeki tarih 1989'du.
1989 tarihini gördüğümüzde
kızın kaybolmadığı ya da evden kaçmadığı tescillenmiş oldu.
Mart ayındaki o günden beri varilin içindeydi.
Mezarlıkla ilgili yazdığın mektup o kadar inandırıcıydı ki…
Polisi kandırıp sana kendini iyi hissettirmek içindi.
Ama öyle hissetmedin.
Anca dırdır ettin, onu yanında istediğini, küllerini bir kaba koyacağını söyledin.
Usulünce, düzgün biçimde gömüldüğünü düşünürsen
"Bana o kadarı yeter" dersin sandım ama demedin.
Bana kızmanı istemiyorum.
Artık küllerini bir tenekeye atıp bir rafa koyarsın.
Artık biliyorsun.
Ne iğrenç, ne adi bir herif olduğumu artık öğrendin.
Değişen bir şey yok, seni hâlâ seviyorum.
Bir dakikanız kaldı.
-Denny, beni duydun mu? -Evet, duydum.
Bu da geçecek tatlım.
Güle güle.
Bu otopsi raporu mu?
Aundria olduğunun teyit edilmesi gerekiyordu.
Bunu yapmanın tek yolu da DNA'ydı.
Cathy'nin DNA örneği elimizdeydi.
"İnceleme tamamlandı.
Örnekler arasındaki koordinatlar karşılaştırıldığında
bir anne-kız ilişkisi bulunduğuna kanaat getirildi."
Tanrı aşkına.
"Bulunan iskelet ve Catherine Terkanian arasında."
Topraktan çıktı, kemiklerini bulduk.
Sanki o bahçede yıllardır avaz avaz bağırıyormuş gibi.
Cathy'nin Aundria'yı öldürenin Dennis olduğu
ve arka bahçesine gömmüş olduğu şüphelerinin
ikisinin de doğru çıkması izah edilebilir bir şey değil.
Anne içgüdüsüydü.
Yıllardır tam o noktayı gösterip duruyordu.
Orada olduğu ortaya çıktığında çok feci afalladım.
İlk başta saçma gelmiş miydi?
Evet, kesinlikle gelmişti. Ama kadın haklıymış.
Görünüşe göre imkânsız değilmiş. Ama ihtimal dışıydı.
Brenda, Denny geçmişte yaptıklarına dair bize başka itiraflarda da bulundu.
Öğrenmek ister misin?
Siz söylemeseniz ondan öğrenemeyeceğim.
Söyleyeceğim, bilmeyi hak ediyorsun.
Denny, San Diego'da görev yaparken ve siz henüz evlenmeden önce
bir kadına tecavüz etmiş.
Söylediğine göre siz evlendikten çok kısa bir süre sonra
San Diego'da iki kadına daha tecavüz etmiş.
Sonra 1980'lerin başlarında
karavan parkında bir kadına cinsel saldırıda bulunmuş.
Benim tanıdığım adam bu değil. Değil.
Evet.
O sabah orada oturmuş
anlattıkları adamın tanıdığım kişi olmadığını söylerken
aslında ne kadar doğru bir laf ettiğimi henüz anlamamıştım.
Özür dilerim.
Metta hakkında da konuşmuştuk.
Windmill benzin istasyonundan kaçırılmış.
Silver Creek kamp alanına götürülmüş.
Hayır, o konuda bilgim yok.
O yaptı.
Onun yaptığını kanıtlayacak bir delil bulamadılar
ama o yaptı.
Güzelim kasabamıza çok zarar verdi.
Dennis Bowman'ın başka kurbanları da olduğuna eminim.
Yaptığın tüm kötü şeyler bu kadar mı?
Bu kadar. Yaptığım tüm kötü şeyler bu kadar.
Adam seri bir tecavüzcü.
Düşüncesi içinizi kemirmeye devam ediyor, silkeleyip atamıyorsunuz.
Kathleen Doyle'a yaptığı şeyleri düşününce
daha önce kimsenin canını almadığına inanmak zor.
Bu iş 1980'de Kathleen'le başlamadı.
Kadınlara yönelik sayısız cinsel saldırıyı
ve iki cinayeti itiraf ediyorsa
kim bilir daha neler yaptı?
Kim bilir başka ne yaptı? Adam canavar.
İnsanlar bunu bilmeli. Başka kurbanlar da olabilir.
Başka suçlar da çözmek istiyorum.
İçimden bir ses bunu yapmamı söylüyor.
Belki tecavüz ettiği, öldürdüğü tüm kadınlar,
istismar ettiği çocuklar yüzünden.
Belki bu insanların ruhları bende can buldu.
Yani onun en büyük kâbusu benim.
DENNIS, AUNDRIA BOWMAN'I KASITSIZ ÖLDÜRME SUÇLAMASINI YALANLAMADI.
Dennis bugün kasıtsız adam öldürmekten hüküm giyecek.
Aslında gayet kasıtlıydı ama…
Bununla yetineceğim.
Kızımı kasıtsız öldürmekten hüküm giyecek.
Bunu yapmış olması beni çok feci öfkelendiriyor.
Ama bu öncekinden farklı bir öfke.
Belki bir yandan da Alexis adına içimde bir huzur var.
Belki de ondandır.
Metta, hadi bakalım.
Savcılık hazır efendim.
Aundria 30 yıldır o toprağın altındaydı.
Başına gelenleri kimseye anlatamadı.
Sanık onu öldürüp kendini kurtarmak için cesedi sakladı.
Yani Aundria sadece sesini değil, canını da kaybetti.
Asla büyüyüp yaşlanamayacak,
onu seven eşinin dostunun yanında olamayacak.
Neredeyse 40 yıldır bu işi yapıyorum.
Çok sayıda çözülmemiş dosya kovuşturdum.
MAHKEME BAŞKANI
Hiç bu kadar rahatsız edici bir şey okumamıştım.
Bu durumda en uygun kararın
sizi toplumdan uzak tutmak için en az 35 ila 50 yıl olduğu kanaatindeyim.
Mahkemenin kararı budur.
Ekip olarak son istediğimiz şey
elinde kontrol edebileceği bir şey bırakmak,
sırf öyle istediği için o cezaevinde kalmasına izin vermekti.
Hiçbir şeyin kontrolünün Dennis Bowman'da olmaması için
elimden geleni yapacağım.
Dennis Lee Bowman bugün
1989'da 14 yaşındaki kızı Aundria Michelle Bowman'ı
öldürme ve parçalama suçundan hüküm giydi.
Bay Bowman müebbet hapis cezalarını tamamlamak üzere Virginia'ya gidecek.
Ekip olarak eline böyle bir kontrol vermeme kararı aldık.
Kathleen Doyle'ın cinayeti için Virginia'ya gönderilecek.
Tam bir aptal gibi oltaya geldi.
SUÇLU İADESİ - DENNIS BOWMAN
Onu bizden alması dışında Kathleen'in hikâyesinde yeri yok.
Kathleen'in hikâyesi yaşadığı hayattı.
O bizim kızımızdı. Bize aitti.
Ben böyle hissediyorum.
Her gün fotoğrafına dokunup "Seni seviyorum" diyorum.
Birbirimize hep leylak hediye ederdik. Bizim çiçeğimizdi.
Leylaklar baharda her açtığında
"Kathleen, leylaklar açtı" diyorum.
Kokularını içime çekip onu ne kadar özlediğimi söylüyorum.
Ama çok tuhaf bir şey oldu.
Kathleen'i kimin öldürdüğünü ilk öğrendiğimizde,
ki sonbaharda öğrenmiştik,
leylaklarım sıra dışı biçimde açtı.
Normalde sadece baharda açarlar.
Umarım insanların akıllarında
sadece bu korkunç eylemi yapan kişi kalmaz.
Umarım ölen genç kadınları da hatırlarlar.
-Todd, her şey için teşekkürler. -Ekip çalışmasıydı. Teşekkürler.
-Konuşabilir miyiz? -Tabii.
Külleri hâlâ Brenda'da. İskeleti yaktırmış.
Sana Aundria'nın bedeninin yarısını vermek istiyor.
Bunu kaldıramam.
Şu an bunu kaldıramam.
Hangi yarısını verecek? Alt mı, üst mü?
Kadındaki cürete bak!
Eğer almak istersen külleri burada.
Tabii ki istiyorum.
Kızım burada. İşte tam burada.
O canavarın gittiğini biliyor.
Tahmin et, bu ne?
-Olamaz. -Evet.
-Gerçekten mi? -Yarısı.
"İlk annesi sen olduğun için
onu seninle eşit bölüşmek istedim.
Tüm bunlardan sonra huzur bulabilmen için Tanrı'ya dua ediyorum.
Brenda."
Sanki çocuk zaten parçalanmamış gibi…
Bu konuda o kadar sinirliyim ki.
Brenda'nın kızımın cesedini bir kez daha parçaladığına inanamıyorum.
Küllerinin hepsini istiyorum.
Belki o zaman anne olan yanım biraz huzur bulur.
Nasıl alacakmış?
Bunu gören herhangi bir yargıç
"Yarısını aldığına bile şükret, paylaşmasa alamazdın" der.
Unutma, kızını atan kendisiydi.
Çok öfkeliyim. Çok ama çok öfkeliyim.
Biraz rahatladım ama öfkem dinmedi. Oysa diner sanmıştım.
Brenda kendine kızımın annesi diyecek cüreti buluyor.
Alexis solak mıydı, değil miydi, bilmiyorum.
Sesi neye benziyordu, bilmiyorum.
Hiç duymadım. Hiç "Seni seviyorum anne" demedi.
Bana hiç "anne" bile demedi ama ben iliklerime kadar annesiyim.
Alexis hiç aklımdan çıkmıyor.
Hâlâ gitmiş gibi değil.
Ruhen ona anca bu kadar yakın olabilirdim.
Âdeta ona dönüştüm. Daha olgun, daha öfkeli hâline.
Sanki alevlerin içine daldım ve tamamen değiştim.
Bu o kadar hararetli, sıcak, etimi, ciğerimi dağlayan bir ateş ki
benden başka kimse göremez, hissedemez.
Ama bunu yaşamak zorundayım.
Alevlerden çıkmanın bir yolunu bulmak zorundayım, mecburum.
Brenda Bowman röportaj vermeyi kabul etmedi
ve yorum taleplerine cevap vermedi.
Dennis Bowman, Virginia'da iki müebbet hapis yatıyor.
Polis yetkilileri, Dennis Bowman'ın tüm suçlarının
ortaya çıkmasının düşük ihtimal olduğunu söylüyor.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ