Właśnie wylądowaliśmy w Brazylii, gdzie moje badania obcych
przeszły od ataków na bydło w Oregonie
do najniebezpieczniejszego kontaktu wszech czasów,
incydentu w Colares.
W latach 70. UFO atakowały tam podobno setki ludzi.
Ostatnio znów wzrosła ich aktywność.
To nie podróż dla lękliwych.
Nie da się wystartować z Vegas
i wysiąść w środku amazońskiej dżungli.
A tu się to dzieje.
Trzeba tu dotrzeć i pomówić z ludźmi, którzy to przeżywają.
- Byłaś kiedyś w Brazylii? - Nie.
- Dużo jeździłaś. - Pierwszy raz.
Ma na nas czekać brazylijski spec od UFO, Thiago Tecchetti...
- Cześć. - Miło cię poznać.
- Vee. - Miło mi.
...wsiądziemy na prom i popłyniemy w górę rzeki
do miejsca, które może dostarczyć nam wskazówek
na temat powodu tych ataków.
Naszym celem jest Barcarena, małe miasteczko nad rzeką Tocantins.
Thiago i jego wspólnik Nathan nawiązali kontakt
z Jhonnym...
George. Miło mi.
...który podobno regularnie widuje tu te obiekty.
Kiedy to widziałeś?
JHONNY MONTEIRO ŚWIADEK
Kilka tygodni temu widziałem kulę ognia na niebie.
Gwałtownie zakręciła.
Na szczęście miałem komórkę i ją nagrałem.
Nagrał to komórką. Ma nagranie.
Nagrał to?
Tak. Nagrał.
Masz to tutaj?
- Zobaczmy. - Tak.
Pokaż.
Uznałbym to za meteor albo samolot,
gdyby leciało prosto. Ale to ostro zakręciło.
Leciało w moim kierunku, a potem skręciło pod kątem 90 stopni.
To niemożliwe.
Zniknął.
NA TROPIE OBCYCH
Widziałeś to wcześniej?
- Widziałeś to już? - Tak.
Tu, na wyspie.
Jakiś czas temu udało mi się to sfotografować.
Ten obiekt unosił się tuż nad moją głową.
Masz te zdjęcia?
Tak.
To jest ten obiekt.
Zdjęcia robiłem rano.
Fotografowałem małe zwierzęta mieszkające na wyspie.
Robiłem im zdjęcia
i nagle zobaczyłem ten obiekt unoszący się nad polem.
Przyznaję, że gdy tylko zrobiłem zdjęcie...
przestraszyłem się i uciekłem.
A te ślady...
Kiedyś
nazywano je gniazdami spodków.
Tak!
Były, między innymi, w Australii i Nowej Zelandii.
To bardzo dziwne.
- Nie widziałeś, jak to powstało? - Nie.
Są też inni świadkowie?
Ktoś jeszcze widział te kule?
Tak. Ze wszystkich mieszkańców wyspy
to zjawisko widziało około 50%.
Dobrze jest, gdy mamy wielu świadków.
Jeszcze lepiej, jeśli są zdjęcia lub filmy.
A najlepiej, gdy są zdjęcia, filmy, świadkowie
i dowody na to, gdzie mógł wylądować spodek.
Z takich informacji można zbudować teorię.
Ci, którzy to widzieli, się boją? Czy to po prostu część życia tutaj?
Nie, wszyscy, którzy mieszkają na wyspie...
Wszyscy mieszkańcy wyspy.
Czy ktoś doznał urazów?
Od tych świateł?
Nie. Jeśli się zbliżają,
każdy, kto je widzi, ucieka ze strachu.
Gdy się zbliżają, wszyscy uciekają.
W Barcarenie coś przyleciało, wystraszyło ludzi
i wszyscy uciekli.
Colares to inna para kaloszy. Tam ludzie zostali zaatakowani.
Czyli nikt tu nie ucierpiał.
Zastanawiamy się, czemu przylatują.
- To nasz główny cel. - Tak. Co zamierzają?
Jest tu coś wyjątkowego?
Powód, dla którego tu przylatują?
Ponieważ to wyspa, a woda jest przewodnikiem energii...
Ponieważ to wyspa otoczona wodą,
łatwo jest im lądować i nas odwiedzać.
Mam pytanie o to nagranie.
Z punktu widzenia lotnika. Mogło to być coś innego niż UFO?
- Meteor? Samolot? - Też o tym myślałam.
Meteor będzie się przemieszczał.
I zostawi za sobą widoczny ślad.
Nie wyglądało to na samolot, bo ten jakby płomień
otaczał cały obiekt. Nie było widać
niczego przed nim.
I był tam ten pomarańczowy blask.
I wisiał.
- Wisiał. - A potem ruszył.
Ale ta prędkość,
z którą zmieniał kierunki i odleciał.
Samoloty tak nie umieją.
Najbliższa byłaby raca.
Ale gdy wystrzeli raca...
jest takie...
Wylatuje z pistoletu w górę, a potem opada i widać ślad.
Tu tego nie było. Po prostu wisiało w powietrzu.
Wystarczająco długo, by Jhonny wyjął telefon i to nagrał.
A potem ruszyło. Race tak nie robią.
Zgadza się. Ruszyło prosto.
Odleciało w stronę zachodzącego słońca i...
Zniknęło.
Mamy tu kilka nietypowych rzeczy.
Połowa mieszkańców widziała te obiekty.
Są nagrania i zdjęcia...
Nie rozumieją, czemu tu są,
ale jasne jest, że to się zdarzyło.
I to się powtarza od wielu lat.
Nawet obecnie.
Skąd się biorą rejony aktywności UFO?
Czemu ciągle wracają w te same miejsca,
czasem przez wiele lat? Są tam jakieś portale?
Jakiś system autostrad, który służy im za wejścia i wyjścia?
Może obserwują przez dłuższy czas
określonych ludzi?
Może w tych miejscach są zasoby,
które ich interesują?
Nie wiemy.
Nie mówią nam tego.
Możemy się tylko domyślać, opierając się na własnych reakcjach.
Ale czy to ma związek z Colares?
Połowa miejscowych to widziała.
To niesamowite, że tyle osób tutaj miało kontakt.
Tak. Ale nikogo tu nie atakowały.
Nie były agresywne. Może mają różne plany.
Jeśli chcemy zrozumieć, czemu doszło do ataków w Colares,
musimy wrócić w dół rzeki
i pomówić ze świadkami i ofiarami, którzy tego doświadczyli.
Zaczęło się to w kwietniu 1977 roku.
Mieszkańcy miasteczka na wyspie w brazylijskiej Amazonii
zaczęli zgłaszać światła na niebie,
które atakowały ludzi na ziemi.
Zajęły się tym Brazylijskie Siły Powietrzne.
Byli tam kilka miesięcy. Przesłuchiwali świadków,
gromadzili dane,
badali miejsca, gdzie do tego doszło.
Mieszkańcy Colares byli śmiertelnie przerażeni.
Setki osób wyjechały.
Bali się tego, co się działo. Uciekli.
Większość nigdy nie mówiła o tym publicznie.
Wielu przeprowadziło się do Belém, stolicy stanu.
I próbowali żyć dalej.
Jak wielu świadków UFO na całym świecie
traktowano ich jak wariatów. Nie wierzono im.
Jestem niezłym reporterem.
Potrafię zachęcić ludzi do mówienia.
Rozwijam to.
Przekonanie ludzi do mówienia o czymś, o czym nie chcą rozmawiać,
wymaga finezji. Mnie się to udaje.
Bardzo się cieszę, że mam taką możliwość.
- Dzięki za pomoc. - Nie ma za co.
Ona jest symbolem.
To zdjęcie obiegło cały świat. Czytam o tym od 30 lat.
W końcu porozmawiamy bezpośrednio
z kluczowym świadkiem.
Tak.
Pewna osoba jest twarzą całego incydentu.
Aurora.
Odniosła wtedy obrażenia.
Jest ucieleśnieniem całego incydentu w Colares.
Ale stanowczo odmawiała rozmowy o tym
przez ponad 40 lat.
- Dziękuję. - Pan przodem.
Wiemy, że doszło do poważnych obrażeń.
Ale nie wiemy, jaki był cel.
To był wrogi atak, czy chodziło o coś innego?
Możemy wrócić do tego dnia?
Gdzie pani była? Co widziała? Co tam się stało?
Cofnijmy się do roku 1977.
Gdzie pani była i co się działo...
- Jasne. Miałam wtedy 18 lat. - Słuchamy.
Był tam wtedy...
Był tam wielki kasztanowiec. Bardzo wysoki.
Zmywałam naczynia
i nagle zobaczyłam jasne światło nad kasztanowcem.
Było nad drzewem.
Widziałam to wyraźnie. Obracało się.
W ten sposób.
Czyli dysk ze światłami, który obracał się i zmieniał kolory?
Obiekt w kształcie dysku ze światłami wokół?
- Tak. - I trafił panią promień?
Trafił mnie. Tak.
Stałam tam, gdy zobaczyłam tę maszynę nad kasztanowcem.
Widząc ten promień na sobie, przeraziłam się.
Spojrzałam w górę i zobaczyłam, jak czerwony promień uderza mnie w pierś.
To było jak igła, jakby coś mnie przeszyło.
Jakby ukłuła mnie igła.
Takie to było uczucie. Jak ukłucie igły.
To było jak ukłucie igły.
Gdy trafiło mnie w pierś, poczułam pieczenie.
I zapach eteru.
W takich sprawach
szukamy fizycznych śladów, które są mierzalne.
Zapach jest jednym z nich.
Silne zapachy wyczuwano
niemal wszędzie, gdzie pojawiały się UFO.
Ludzie wspominają zapach metalu lub elektryczności.
W niektórych przypadkach zabierano ich na statki,
by ich zbadać. I czuli tam środki antyseptyczne.
Inni mówili o silnym zapachu kwiatów.
Jakby wpuszczono go, by ich uspokoić.
Co powiedzieli lekarze, gdy zobaczyli ranę.
Też czuł ten zapach.
Kiedy mnie badał, mówił, że czuje też płyn.
Miałam trzy dziury. Trzy dziury w piersi.
Ma je pani jeszcze? Wciąż je widać?
- Widać je jeszcze? - Słabo. Tu, na piersi.
Trochę.
To nie byłam tylko ja. W Jurunas jest wielu innych.
Wyjątkowe w przypadku pani i Colares jest to,
że w całej historii tematyki UFO
nie było takich ataków na ludzi.
Nie rozumiemy, dlaczego to się tu stało. Co się tu działo?
Nie wiem.
Nie mam pojęcia, dlaczego atakowali.
Na ulicy pytali mnie: „Myślisz, że chodziło o krew?”.
To przypomina zgłoszenia
okaleczeń bydła.
Coś przylatuje, kroi je
i pobiera próbki różnych części ciała i krwi.
To zaawansowana cywilizacja, która ma technologię, której my nie mamy.
Narzucają swoją wolę słabszej cywilizacji, w tym przypadku nam.
Ale na razie to tylko teoria.
Potrzebujemy więcej informacji.
Lokalny badacz w rejonie Belém skontaktował nas z niejaką Laurą,
którą też zaatakowały światła na niebie.
Chcę poznać jej historię i sprawdzić,
jak bardzo pokrywa się z informacjami pozyskanymi przez George’a.
Tutaj mieszkałam.
Mieszkała w tym domu.
Jak często...
Była tu pani po tym wydarzeniu?
Wracała tu pani?
Nie, nigdy tu nie wróciłam.
Mam wątpliwości.
Czy to na pewno byli kosmici?
A może coś z dżungli?
Być może istnieją inne wyjaśnienia.
Co się wydarzyło?
To była gwiaździsta noc. Było pięknie.
Patrzyłam na niebo.
I myślałam, że widzę spadającą gwiazdę. To było bardzo jasne światło.
Ale ona leciała w moim kierunku. I zaczęła na mnie świecić.
To bolało.
Jakie to było uczucie?
Jakbym się oparzyła.
To było straszne. Od razu wróciłam do środka, bo to bolało.
Jak wyglądało to światło, gdy podleciało bliżej?
Było białe, czerwone czy innego koloru?
Białe. To było białe światło.
Widziała pani, jak promień uderza w pierś?
Czy tylko pani czuła?
Widziałam, jak uderzył.
To było, jakby ten promień spadał.
Uderzył mnie. Poczułam to.
Został mi ślad. Tutaj.
Mogę zobaczyć?
Są dwa ślady.
Rany.
W tym momencie zrozumiałam,
jaki to miało wpływ na nią i jej rodzinę.
Tak duży, że opuściła dom i przeżywa to do dziś.
Ciekawe, czy te rany zadano celowo,
czy też była w złym miejscu o złej porze.
Gdy pierwszy raz usłyszałem historie Aurory i innych,
brzmiało to tak, jakby statki strzelały do nich laserami.
Owszem, była wiązka światła. Ale z tego, co mówiła, w środku
było jakieś włókno i haczyk,
który wbił jej się w pierś i pobrał próbki.
To nie był ślepy atak.
Podobnie było u Laury.
Widziała promień światła,
który oparzył jej pierś i zostawił znak w kształcie „V”.
Nadal go widać.
Nie widziała statku. Tylko światło. I nie było dźwięku.
Pamięta tylko to światło i oparzenie.
Była dzieckiem w Colares, kiedy do tego doszło?
Podczas incydentu była dzieckiem.
Ale zaatakowano ją jako dorosłą.
To było wiele lat później. Po incydencie w Colares.
Wynika z tego, że to się nadal dzieje.
Coś takiego. Dziwne. Nie wiedziałem o tym.
Wiemy więc, że w tym rejonie UFO były aktywne również później.
Słyszeliśmy, że ataki, które zaczęły się 1977 roku,
dobiegły końca w roku 1978, gdy zakończyła się Operacja Prato.
Co można zrobić z tak dziwnym
zeznaniem świadka?
Da się to jakoś potwierdzić?
Gdy byłam policjantką, musieliśmy uważać na zeznania świadków.
Bo pamięć bywa zawodna.
Gdy uda się przekonać ludzi, by zaczęli mówić o czymś takim,
mówią prawdę. Tak sądzą.
Ale to nie musi być prawda.
Thiago skontaktował nas jeszcze z kimś.
To dziennikarz, Carlos Mendes.
Był tam, gdy Brazylijskie Siły Powietrzne prowadziły śledztwo.
Widział, co robili, z kim rozmawiali,
jakie informacje gromadzili.
Jako dziennikarz liczę na to, że choć mówimy w innych językach,
myślimy podobnie.
Nawet teraz trudno jest zebrać materiał. A co dopiero wtedy.
Brazylią rządził wtedy wojskowy dyktator, który ukręcił sprawie łeb.
„Nie ma tu nic do oglądania. To szaleństwo. Wszystko gra.
Rozejść się”.
Większość brazylijskich dziennikarzy
uwierzyła wojsku na słowo. Carlos nie.
Carlos, George Knapp. Bardzo mi miło.
Carlos Mendes śledził tę sprawę na bieżąco.
I robi to do tej pory.
Staramy się z Vee ustalić, ile osób to widziało,
ile osób zostało rannych i na jakim obszarze to się działo.
W około 20 okręgach stanu Pará...
W 20 miastach.
...zgłoszenia były bardzo podobne.
A byli to ludzie, którzy mieszkali 400 km od siebie i nigdy się nie spotkali.
Jak długo to trwało?
Ile to trwało?
Śledztwo trwało
od czerwca 1977 do sierpnia 1978.
Ponad półtora roku.
Oficjalnie
siły powietrzne badały incydenty w Colares
cztery miesiące. Potem sprawa ucichła.
Carlos mówi, że to nieprawda.
Że śledztwo trwało dużo dłużej.
Opowiedz nam o śledztwie brazylijskiego wojska.
Co widziałeś i o czym zdołałeś napisać.
Chętnie o tym mówili?
To była bardzo napięta relacja.
Byli bardzo groźni.
Miałem ciężką rozmowę z kapitanem Hollandą.
Chciał mnie wyrzucić z wyspy.
„To nie jest sprawa dla mediów”.
Kapitan Uyrangê Hollanda
był dowódcą sił powietrznych. Kierował Operacją Prato.
Prato oznacza talerz lub spodek.
Jako przedstawiciel dyktatury wojskowej
kapitan Hollanda z pewnością miał rozkaz
kontrolowania narracji.
Sam nie opowiadał o tym do 1997 roku,
kiedy w końcu podzielił się z badaczami UFO tym, co widział.
Ta sonda miała nierówny tor lotu. Nie leciała w linii prostej.
Leciała, jakby się kołysała.
Dokumentowano to? Były zdjęcia?
Tak. Nagrania też.
Powiesił się trzy miesiące po tym wywiadzie.
Siły powietrzne przygotowały olbrzymi raport.
Wiem, że wiele z tych materiałów trafiło do USA.
Bo je widziałem.
Po upadku dyktatury siły powietrzne udostępniły
mnóstwo informacji o incydentach w Colares.
Wiele z tych informacji brazylijski rząd przekazał
rządowi USA i jego agencjom wywiadowczym.
Widziałem część tych akt.
Nie ujawniono ani jednej strony.
Myślisz, że naprawdę oddali wszystko
i nie zachowali kopii filmów ani zdjęć?
Najważniejsze materiały zabrali.
Główne wydarzenia.
Szesnaście godzin nagrań z 32 dni śledztwa wojskowego.
Kim są „oni”? Kto to zabrał?
CIA.
Słyszałem już tę plotkę. Że są nagrania filmowe
z dramatycznych ataków UFO w okolicach Colares.
I że te materiały trafiły do USA.
Ale co dokładnie nagrano?
Czemu ukrywa się to po dziś dzień?
I co jeszcze widzieli brazylijscy wojskowi
podczas trwającego 15 miesięcy śledztwa?
Może znajdziemy odpowiedzi na wyspie,
gdzie siły powietrzne prowadziły działania.
Ile czytałeś materiałów Brazylijskich Sił Powietrznych?
Około 1000 stron.
- Tysiąc stron? - Tak.
Oficjalnych dokumentów?
Są setki stron oficjalnych dokumentów,
zdjęć, rysunków i zeznań.
Dzwoniłem po drodze do kogoś, kto pracuje dla agencji.
Zapytałem: „Gdzie są filmy? Podobno są setki godzin nagrań”.
Powiedział: „Zabrał to ktoś ze Stanów.
Z agencji na trzy litery. Zgadnij której”.
Wiem o tym, bo inna agencja na trzy litery prosiła ich o dostęp.
Odmówili.
Znasz kogoś w wojsku, z kim mogłabym pogadać?
- Pewnie już skończyli służbę. - Nie chcą z nami rozmawiać.
Wojsko jest zorganizowane.
Nie wychodzi się poza szereg.
Ale mam nadzieję, że znajdziemy tu kogoś,
kto opowie nam o operacjach wojskowych z pierwszej ręki.
COLARES BRAZYLIA
To tutaj pojawiały się UFO?
Tak. Jesteśmy w punkcie zero.
Operacja Prato też miała tu bazę?
Tak. Wojsko wykorzystywało tę plażę i tamtą wyspę w roli bazy.
Gdybym stał w 1977 roku na tej plaży,
co bym widział? Co wylatywało z wody?
Co widzieli?
Setki UFO o różnych kształtach.
Były kule, różne dyski.
Wojsko miało tu bazę,
by widzieć UFO, które nurkowały w wodzie i przelatywały nad miastem.
By mogli zbadać, co się dzieje.
Silna reakcja wojska w Brazylii była nietypowa, ale nie bezprecedensowa.
W USA, podczas drugiej wojny światowej,
Los Angeles doświadczyło masowego nalotu UFO,
zwanego Bitwą o Los Angeles.
Armia Stanów Zjednoczonych zmobilizowała artylerię przeciwlotniczą,
która rozświetliła niebo nad Hollywood.
A po tym, jak niezwykły pojazd nazywany Meduzą z Pietrozawodska
przeleciał nad wioską w Związku Radzieckim,
Kreml uruchomił śledztwo na szeroką skalę,
które trwało ponad 20 lat.
Jeśli więc chcieli nas sprowokować,
udało im się.
Ktoś powie, że to prości ludzie,
łatwowierni wieśniacy. Że to był jakiś sprzęt wojskowy
albo zjawisko naturalne.
Co ty na to?
Nie mamy takiej technologii nawet dziś,
jak mogliśmy ją mieć w 1977 roku?
KOCHAM COLARES
Popytałam trochę naszych nowych znajomych
i zdobyłam nazwisko kapitana.
- Witam. - Witam.
Możemy porozmawiać?
Tak.
Przewoził oficerów na wyspę i z powrotem,
gdy prowadzili tu działania podczas ataków.
W jakim byli nastroju? Bali się? Byli zaniepokojeni?
VALÉRIA TŁUMACZKA
Jeden z kapitanów, który był z nami na tej misji,
mówił, że nie ma żadnego zagrożenia. Wszystko gra.
Ale po dwóch tygodniach zaczęli brać na pokład broń.
Dali ją nawet mnie.
Brałam udział w walkach, czasem w otoczeniu cywilów.
Cywilów uzbraja się tylko w naprawdę trudnej sytuacji.
Widać, że obawiali się o bezpieczeństwo.
Byli zaniepokojeni.
Co przestraszyło ich na tyle,
że dali kapitanowi łodzi,
cywilowi bez przeszkolenia, broń do ręki?
Kto był z panem na łodzi,
gdy wypływaliście na tak długo?
- Kto był z panem na łodzi? - Było nas pięciu.
Hollanda, Luciano i dwóch innych, których imion zapomniałem.
Jeden był naukowcem. Ten Luciano.
Któryś z nich był Amerykaninem?
Tak sądzę. Wszyscy byli wojskowymi.
Mieli aparaty?
Na początku widzieliśmy tylko światło.
Ale na monitorze dało się dostrzec kształty.
Jakie to były kształty?
Miały kształt pułapki na kraby.
Pułapka na kraby ma kształt kapelusza. Talerza.
Wszyscy mówili, że to statek kosmiczny.
Bał się pan?
Dziwnie się po tym czułem...
Czasem, gdy wracałem do domu, bolała mnie głowa.
A co robił Amerykanin?
Co robił Amerykanin?
Obsługiwał monitor z tymi ludźmi od światła.
Nie rozumieli ich głosów.
Dźwięk był niewyraźny...
Coś takiego.
Brzmiało to jak język czy tylko dźwięki?
Jak język.
Pan też to słyszał?
Słyszałem.
Zabronili panu mówić o tym, co pan widział?
Gdy kończyli pracę, poprosił mnie...
Powiedział, że wyjeżdża,
ale wielu ludzi będzie do mnie przychodzić z pytaniami.
Nie wolno mi z nimi rozmawiać.
Dobrze. Wracajmy.
Widać, że dużo się działo. Było tu sporo wojska.
Przeprowadzali operację na tej wyspie przez pół roku.
Czemu śledztwo zostało nagle przerwane?
Gdzie jest nagranie? Rosil mówił, że coś nagrano.
Ciekawe, czy George zna kogoś, kto pomoże nam to zdobyć.
Jak ci minął poranek?
Pogadałam z kapitanem.
Niektóre informacje potwierdził. Zabierał ludzi na wyspę.
Ale nie tylko Brazylijczyków.
Był tam Amerykanin.
Podejrzewaliśmy, że byli tu Amerykanie.
To, że podczas dochodzenia w Colares
Brazylijskich Sił Powietrznych
byli tam Amerykanie, wiele nam mówi.
Potwierdza podejrzenia
o udział w tej sprawie rządu USA.
Kilka tygodni po starcie operacji
zaczęli brać broń.
A najlepsze jest to, że dostał ją też kapitan.
Wojskowi dali mu broń?
Dali broń kapitanowi.
Czyli traktowali to poważnie. Uważali to za zagrożenie.
I próbowali się z tym porozumieć.
Pasażerowie jego łodzi próbowali porozumieć się
w języku obcych.
Słyszał język, który nie brzmiał jak ludzki?
Tak. Przypomniał sobie, jak brzmiał.
- O rany... - Nigdy czegoś takiego nie słyszałam.
Coś zrozumiałem.
Uważaliśmy incydent w Colares za coś z dawnych czasów,
z przeszłości. To nie jest przeszłość.
To trwa po dziś dzień.
I dużo z tych incydentów występuje nad wodą.
Jeśli chodzi o przyczynę, uważa się, że chodziło o badania. Próbki.
Możliwe, że urazy nie były celowe,
były efektem ubocznym tej operacji.
Ale uderzyło mnie to, co Vee usłyszała od kapitana.
Że w trakcie tego wszystkiego
podejmowano próby nawiązania z nimi kontaktu.
Ale jaki był cel tych wiadomości?
Co nagrano? I kto ma te materiały?
Wiem, że agencja na trzy litery, którą znam,
pytała drugą agencję na trzy litery, co mają.
I zamknęli im drzwi przed nosem.
Ktoś ma filmy. Ktoś ma dokumenty.
Ktoś ma nagrania audio.
Podzwonię trochę i popytam ludzi,
którzy powinni wiedzieć, gdzie to jest. Może mi pomogą.
Im więcej wydobędziemy na światło dzienne,
tym pełniejszy będzie obraz i będziemy bliżej odpowiedzi.
ZACHODNIA PENSYLWANIA
Przed wyjazdem z Brazylii
nawiązałem kontakt z Christopherem Mellonem.
To jedną z nielicznych osób z rządu, która chce rozmawiać na temat UFO.
Jestem w kontakcie z Chrisem
od około sześciu lat.
Spędził dziesięć lat na Kapitolu.
Pracował w sztabie.
Zajmował się wywiadem i siłami zbrojnymi.
Miał dostęp do wielu poufnych informacji.
Chris jest ważnym graczem.
Ale ludzie nie wiedzą, czym się zajmuje,
bo niemal wszystko robi zakulisowo, w cieniu.
Jestem przekonany, że Chris Mellon wie dużo więcej
na temat UFO, niż wolno mu mówić.
Wiem, że był na przesłuchaniach pod przysięgą, za zamkniętymi drzwiami.
Wiem, że miał dostęp
do ściśle tajnych i poufnych dokumentów i materiałów.
Dobrze cię widzieć.
W Brazylii
usłyszeliśmy, że siły powietrzne zdobyły materiał filmowy
z UFO wlatującymi do wody.
I że te materiały trafiły do USA.
Ale nikt nie wie, gdzie są.
Masz lepsze kontakty ode mnie.
Czy ktoś wie?
Nawet najbardziej wtajemniczeni
mówią, że to dla nich zagadka.
Ale niektóre rany powstały
nie dlatego, że ktoś był obok. Zadano je celowo.
My też używamy światła do zbierania danych z odległych planet.
Być może oni używają wiązki światła do badania składu chemicznego
lub funkcji biologicznych.
Też uważasz, że chodziło o próbki?
Na to wygląda.
Z wielu zeznań wynika, że ktoś prowadził badania,
pobierał próbki albo katalogował.
Chris Mellon, który ma wiedzę dostępną nielicznym,
zgadza się z nami,
że w Colares chodziło o pobieranie próbek.
To już nie są tylko słowa świadków,
którzy przeżyli to w latach 70.
To słowa byłego wysokiego urzędnika wywiadu USA.
Nie mówiliśmy o tym jeszcze. Wróćmy do sprawy Tic Taca.
Dave Fravor powiedział,
że ten obiekt, ten Tic Tac, latał w koło,
próbując nawiązać kontakt z czymś pod wodą.
W Brazylii też słyszeliśmy o obiektach nurkujących pod wodą.
To prawdopodobne?
Z pewnością dużo się tam dzieje.
A nasza marynarka trafiła na wiele dziwnych rzeczy pod wodą.
Mamy wiarygodne doniesienia z atomowych łodzi podwodnych,
które wykryły bardzo nietypowe obiekty pod wodą.
A to większość powierzchni planety. Idealne miejsce na kryjówkę.
Chris Mellon ma rację.
Trzy czwarte Ziemi pokrywają oceany.
Jeśli ktoś przylatuje
i nie chce rzucać się w oczy, może schować się tam.
Z sugestii Chrisa Mellona
i innych dowodów, które zebraliśmy, wynika, że odpowiedź na pytanie,
po co tu są, może kryć się w oceanie.
Nadal będę szukał dojść do zaginionych nagrań z Colares,
bo wierzę, że są tam ważne wskazówki o związku między UFO
i wodą.
Ale w domu wydarzyło się coś, co wymaga mojej natychmiastowej uwagi.
Właśnie wróciłem do Las Vegas i już mam coś ważnego.
Jest jeszcze jeden badacz UFO, z którym czasem pracuję. Jeremy Corbell.
Otrzymujemy wiele filmów.
Ten pochodzi z amerykańskiej bazy wojskowej na Bliskim Wschodzie.
Nagrała go ochrona.
W tej bazie jest kolejna baza. Agencja wywiadowcza
na trzy litery też ma bazę w środku.
To coś leci przez bazę w środku nocy.
Ochroniarze śledzą to na kamerach.
Nie widać tego. Mają tylko obraz termalny.
To najbardziej upiorne UFO, jakie widziałem.
To obraz termalny. Nie widać tego na własne oczy.
Kilka razy zmienia temperaturę,
lecąc przez pilnowaną bazę.
Wygląda jak meduza.
Żadna instytucja rządowa nie zezwoliła na publikację tego filmu.
Trzymaliśmy go dla siebie,
bo chcemy chronić ludzi, którzy pomagają nam zdobywać informacje.
Chcą to opublikować. Wierzą, że zdołamy
zrobić to dobrze. Nagłośnić to tak,
by nie zaszkodzić naszym źródłom.
Trochę się denerwuję. Nigdy nie wiadomo,
jak bardzo wkurzą się wysoko postawieni, gdy to wycieknie.
Zanim ujawnię te dowody,
muszę wiedzieć, czy źródłu nie grożą konsekwencje,
o których nie wiem.
Mam pytanie. Dostałem nagranie.
To dane wrażliwe z poufnego źródła.
Z tajnego więzienia.
To bardzo dziwne UFO.
Jeśli ci o tym opowiem i pokażę,
musisz zgłosić to CIA?
Nie. Nie muszę nic robić,
bo nie ja to nagrałem.
Nie mam takiego obowiązku. Już tam nie pracuję.
Materiał nie jest oznaczony jako poufny.
Jako dziennikarz zastanawiam się,
czy warto podjąć ryzyko, które wynika z ujawnienia.
Jeśli nagrano to na terenie CIA,
należy do nich.
Jeśli zechcą uznać to za poufne, tajne
czy zastrzeżone, mają do tego prawo.
To nie cywil decyduje, jaką coś ma klasyfikację.
Czy to możliwe, że tajne więzienie
jest w bazie wojskowej na Bliskim Wschodzie?
Tak.
Chodź. Pokażę ci.
To obraz termalny. Nagrywano to nocą w tej bazie.
Przedziwne, co?
Lata po całej bazie.
- Jeśli to prawda, to gruba sprawa. - Tak.
Ale jeśli jeszcze będziesz rozmawiał z tym źródłem,
wyjaśnij mu, że samo to, że nagrał to
w tajnym więzieniu,
jest przestępstwem.
Ochrona źródła jest kluczowa
dla dziennikarza śledczego.
Wystarczy raz spalić źródło i koniec. Jesteś ugotowany.
Rozejdzie się, że nie można ci ufać
i nic ci już nie powiedzą.
To, co masz, niczym ci nie grozi.
- Nie ty to nagrałeś. - Tak.
- Oberwie źródło. - Wiem.
To etyczny dylemat.
Muszę chronić źródło przed nim samym.
Musi wiedzieć, w co się pakuje.
- Wie. - Nie żartuję.
Martwi mnie to.
Ale mam zobowiązanie wobec społeczeństwa.
To musi ujrzeć światło dzienne.
Nadszedł ten dzień. Zrobimy to.
DOM GEORGE’A
Pojawiło się nowe nagranie, które wstrząsnęło społecznością ufologów.
Nagrano to podobno w amerykańskiej bazie w Iraku.
Widzimy tu coś podobnego do meduzy. Unosi się w powietrzu.
Ujawniliśmy nagranie. Sprawa natychmiast zrobiła się głośna.
Rozeszło się to po całym świecie.
Dziennikarze śledczy UFO, Jeremy Corbell i George Knapp,
zdobyli nagranie wojskowe z UAP.
Patrzę na to
i zastanawiam się, co to jest.
Mam nadzieję, że to nie był błąd.
Napisy: Paweł Awdejuk