Zacząłem to śledztwo z jednym kluczowym pytaniem.
Jakie zamiary mają statki,
które ludzie widują od ponad 70 lat?
Po analizie dowodów zacząłem się zastanawiać,
gdzie powinniśmy szukać tych odpowiedzi.
Z Brazylii...
Setki UFO o różnych kształtach.
...po Tampico.
Ale wielu rybaków coś widziało.
Czasem nie chcą o tym mówić, bo ludzie im nie wierzą.
Biorąc pod uwagę brakujący fragment filmu o „meduzie”...
To się nagle zatrzymało i wpadło do jeziora.
...wygląda na to, że to wszystko łączy się z wodą.
Trzeba to zbadać.
- Usiądź. - Dziękuję.
Rory wrócił
z podwodnej eksploracji Channel Islands.
Liczę, że powie nam,
co robią w wodzie nasi pozaziemscy goście
i jak długo tam są.
Namierzyliśmy parę rzeczy sonarem bocznym.
To jest pośrodku piaszczystej równiny.
Praktycznie nic nie powinno się tam pojawić.
Jeśli coś tam jest, zostało umieszczone
przez kogoś.
Spójrz na to. Na co ci to wygląda?
- Wygląda jak wielki samolot. - Tak.
Jakiś statek. Samolot, latający spodek.
Ogromny. Ma ponad 30 metrów długości i jakieś 10 metrów szerokości.
- To może być rozbity samolot? - Nie wiem. Ale to duży obiekt.
I nie jest dziełem natury.
Ten kanciasty obiekt...
Patrz, jaki jest duży.
Jest prostokątny.
Co w naturze ma taki kształt?
W naturze mało jest kątów prostych.
Właśnie. Wygląda na to, że ktoś postawił tam budynek.
Pracowaliśmy cały dzień
i w końcu wpuściliśmy tam do wody pojazd ROV.
Gdy tylko umieściliśmy go w wodzie...
Zaraz zobaczysz.
Patrz, jak szybko leci.
Bum.
Światło się zmieniło.
O kurde.
Był od nas 200 metrów i w sekundę odleciał na kilka kilometrów.
Cholera. Jakby chciał zobaczyć, co robicie,
ale z bezpiecznej odległości.
Potem zostawiliśmy na łodzi włączone kamery.
I nagraliśmy coś niesamowitego.
Wszyscy wtedy spaliśmy. Z wyjątkiem strażnika na nocnej warcie.
Nie mów, że się zanurzy.
Jest pod wodą.
A niech mnie.
Więc tak się zachowują, kiedy nikt nie patrzy.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Jedynym, co może tak wisieć w powietrzu,
jest flara fosforowa.
Ale to nie flara, bo nie dymi.
Popatrz tylko.
Jest pod wodą.
Nie umiem tego wyjaśnić. A ty?
Myślisz, że mają tam bazę? Jak w Tampico?
Możliwe.
Ludzie od dawna obserwują w tym rejonie
obiekty, które przelatują po niebie
i nurkują w wodzie.
Jak długo tam jest?
Jesteś archeologiem. Co o tym sądzisz?
Ustne przekazy rdzennych plemion mówią o latających obiektach.
Zwykle przypisywano to bogom.
Czumasze i Salinanie opowiadają historie
o dziwnych światłach.
Dawno temu.
Bardzo dawno. I na całym świecie
są takie dane archeologiczne.
Plemiona mają wiele ustnych przekazów i zapisów
na temat obserwacji, których nie umieją wyjaśnić.
Trwa to więc od dawna.
To tylko wierzchołek góry lodowej.
Myślę, że coś może być pod wodą.
To, że Rory zdobył takie nagranie, to wielka sprawa.
Podobno rząd USA też ma takie nagranie.
UFO, które zanurza się w wodzie, staje się USO.
Niezidentyfikowanym obiektem podwodnym.
Pokażę to osobom wtajemniczonym.
Mam nadzieję, że pozwoli to pokazać ludziom
więcej takich nagrań
i dotrzeć do sedna tego, co te obce istoty robią w naszych oceanach.
Nie są nasze. Pochodzą z innego miejsca.
NA TROPIE OBCYCH
Wysłałem nagranie Rory’ego do Vee.
Bo to jej zakres kompetencji.
Widziałaś nagranie, które ci wysłałem?
Tak. Widziałam.
Co o tym sądzisz jako pilotka?
Co to może być? I co wykluczamy?
Zwracam uwagę na dźwięk.
Na typowe ruchy samolotów.
Na gazy wylotowe z silnika.
Ogień, jakieś paliwo.
Tu nic takiego nie ma.
Trzeba rozważyć też drona.
Widziałam, jak drony się rozbijają. Są bardzo delikatne.
Przy uderzeniu woda może być równie twarda jak ziemia.
Jeśli więc to zeszło pod wodę, a widać załamanie światła,
nie wiem, jaki dron
i z jakimi śmigłami mógłby to zrobić.
Albo lata, albo pływa pod wodą. Nie znam drona, który robi jedno i drugie.
Jest tu pewien schemat.
Pojawiło się przed grupą ludzi i odleciało.
A potem wróciło, kiedy wszyscy poszli spać.
Co o tym sądzisz?
Z wojskowego punktu widzenia
może to być operacja rozpoznawcza.
Te loty wte i wewte.
Ale to ciekawe, że mówisz o schemacie.
Rozmawiałam z grupą pilotów.
Regularnie widują światła nad Pacyfikiem.
Umówiliśmy się na spotkanie i mają przynieść nagranie.
- Dam znać, co ustaliłam. - Dobrze. Pa.
FULLERTON KALIFORNIA
Odkąd zaczęłam pracować z George’em,
rozglądałam się wśród znajomych pilotów
za tymi, którzy przeżyli coś takiego
i może mają pomysł, po co obcy tu są.
Szczególnie wpadli mi w oko Chris i Trent,
bo mają nagranie.
Mówimy tu o dekadach obserwacji.
I przez cały ten czas piloci nie mogli mówić o takich rzeczach.
To, że nadal chcą pokazać mi to nagranie,
wskazuje na to, że jest ważne.
Słabo to widać na ekranie. Odwrócę do ciebie.
Jeśli spojrzysz na środek,
zobaczysz światła lecące od lewej strony.
Wracaliśmy nad Pacyfikiem w kierunku zachodnim
i na północy zobaczyliśmy dziwne światła.
Stawały się jaśniejsze, a potem ciemniały.
Jeden obiekt rozpadł się na dwa.
Gołym okiem widać było rzeczy
wyrzucane z większych, jaśniejszych świateł.
Wylatywały w różnych kierunkach
jak jakieś sondy.
To było poza atmosferą.
Niektórych manewrów nie dało się wyjaśnić.
Jeśli przyspieszysz odtwarzanie,
łatwiej zobaczysz nieprawidłowości w torze ich lotu.
Inni piloci też to widzieli.
Widzisz tam coś?
Widzieliśmy dwa, może trzy światła.
Chyba krążą po okręgu.
Mówiłeś, że szybko leciało?
Tak. Nie wiem, jak daleko jest,
ale nie znam nic, co tak szybko lata.
Zeszłej nocy też miałem tę zmianę i mieliśmy podobne zgłoszenia.
A co z kontrolą lotów?
Gdy jesteśmy nad oceanem, nie ma z kim pogadać.
Serio? Z nikim nie da się pogadać?
Mamy tylko satelitę.
Raporty o pozycji wysyłamy tekstowo.
I oczywiście pokazują się właśnie wtedy.
W tym zjawisku widać inteligentną kalkulację.
Jak u Rory’ego.
Statki ujawniają się w sytuacjach, nad którymi nie panujemy.
W miejscach, gdzie trudno uzyskać dane o ich ruchach.
Jakby chciały nam pokazać, kto tu rządzi.
Jak często doświadczacie czegoś takiego?
Widzę coś niewytłumaczalnego co trzeci lot.
Często. I zawsze tam, gdzie nie ma łączności.
Tak, zawsze.
Trzeba ogłosić, że nie wszystko da się wyjaśnić.
I dzieje się to w tej chwili.
I nie tylko w Stanach Zjednoczonych.
Na całym świecie.
8 MARCA 2024
Pentagon opublikował właśnie 60-stronicowy raport na temat UAP.
Departament Obrony twierdzi w nim,
że nie ma dowodów na odwiedziny obcych na naszej planecie.
Bzdura.
W zeszłym roku Pentagon powołał AARO, nowe biuro
badające wszelkie formy UAP, niezidentyfikowanych zjawisk anomalnych.
AARO miało sporządzić bazę danych
o amerykańskich programach,
które analizowały UFO przez ostatnie 75 lat.
Pentagon oficjalnie stwierdził brak ciał obcych,
brak wraków UFO i brak tuszowania przez rząd.
A przede wszystkim nie znaleźli żadnych dowodów na to,
że rząd Stanów Zjednoczonych albo przemysł posiadają obcą technologię.
Spędzili półtora roku
na przeglądaniu całych magazynów pełnych dokumentów
z innych programów rządowych.
I doszli do wniosku: „Nie ma tu nic do oglądania. Rozejść się”.
To absurd.
AARO nie znalazło dowodów,
by jakiekolwiek śledztwo potwierdziło,
że którykolwiek z zaobserwowanych UAP reprezentował pozaziemską technologię.
Czytałem dokumenty rządowe.
Mam ich kopie.
I mogę uczciwie stwierdzić,
że ten raport AARO to tuszowanie sprawy.
Ale pewny może być tylko ekspert. Choćby Chris Mellon.
Chcę pogadać o raporcie AARO,
bo na początku byliśmy pełni nadziei,
że uwaga mediów i Kongresu doprowadzi wreszcie
do prób zrozumienia tej sprawy.
Jest gorzej, niż myślałem.
Pełno tam absurdalnych błędów, odniesień i deklaracji.
Zmienili standard funkcjonowania
wywiadu i to, co uważa się za dowód.
Nie mówimy już „niezidentyfikowany” czy „niewyjaśniony.”
Mówimy po prostu „za mało danych”.
Czy UAP stanowią potencjalne zagrożenie
dla naszego bezpieczeństwa?
Tak. Technologia, którą widzieliśmy, przewyższa wszystko, co mamy.
Te obiekty mogą polecieć w kosmos,
opaść w kilka sekund, zrobić, co chcą, i odlecieć.
A my nic nie możemy na to poradzić.
Niestety, te wnioski zostały bezrefleksyjnie przełknięte
i ogłoszone przez media.
Nie konsultowały tego
z żadnym ekspertem.
Chyba taki był plan.
Jak najszybciej opublikować nagłówki, by zobaczyli je członkowie Kongresu.
I zajęli się czymś innym.
To bez sensu.
Musimy nadal badać te zjawiska
i szukać odpowiedzi.
A jeśli ten niechlujny raport
zniweczy wysiłki w tym kierunku,
zaszkodzi to bezpieczeństwu narodowemu
i nauce.
Martwi mnie, że ten raport AARO
zniechęci Kongres do zadawania pytań.
Zniechęci media głównego nurtu od śledzenia tej sprawy.
Zniechęci naukowców do prowadzenia własnych badań.
A to jest niezbędne, jeśli mamy szukać odpowiedzi
na pytania związane z wodą.
AAWSAP BRAZYLIA
Ale jest w tym dla nas pewna nauka.
Nie możemy liczyć na to, że Pentagon przyzna się do wiedzy o UFO
i powie nam, co naprawdę wie.
Skoro posuwają się tak daleko, by to zatuszować,
musimy zająć się tym sami.
Napiszę własny raport obalający ten napisany przez AARO
i przekażę go Kongresowi.
Pierwszym krokiem
w przygotowaniu kontrraportu
jest znalezienie świadków, którzy zeznawali przed AARO
i przekazali im informacje.
Zweryfikować to,
dowiedzieć się, co zeznali
i zapewnić im przesłuchanie, na jakie zasługują.
Świadkowie powiedzieli wszystko, co wiedzą,
wierząc,
że AARO potraktuje te informacje z szacunkiem
i zbada sprawę, A tego nie zrobili.
Facet, z którym rozmawiałem kilka razy, nazywa się Michael Herrera.
Mogę zabrać cię w miejsce, które potwierdzi, że to istnieje.
Herrera nie tylko zeznawał przed AARO,
ale twierdzi też, że zna ludzi, którzy mogą udowodnić
istnienie programów inżynierii odwrotnej używających UFO.
Próbuję się z nim spotkać od kilku tygodni.
Ale ma opory.
Wiem z pewnych źródeł, że przedstawiciele rządu i wojska
zastraszali potencjalnych świadków.
Sam tego doświadczyłem w 1989 roku.
Kiedy pierwszy raz badałem doniesienia o Strefie 51,
poprosiłem o informacje.
Powiedziałem na wizji, że wiem, że wśród telewidzów są ludzie,
którzy wiedzą o programie,
o tej tajemnicy na pustyni. I może chcą o tym opowiedzieć.
„Odezwijcie się”.
I wielu tak zrobiło.
A potem całą szóstkę,
z którą rozmawiałem przez telefon,
odwiedzili agenci rządowi i kazali im się zamknąć.
Niektórym nawet grożono.
Michaelowi Herrerze też grożono,
ale uznał, że ta historia jest zbyt ważna, by zamieść ją pod dywan.
To ambitna historia.
Oby udało mi się potwierdzić jego doniesienia
o tej technologii.
Jeśli to prawda i da się to zweryfikować,
bardzo pomoże to dowieść,
że raport AARO jest zasłoną dymną.
- Co słychać? - Dobrze. A u ciebie?
Nareszcie.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Zeznawałeś przed AARO.
- Tak. - Zignorowali to.
Widać to po raporcie. Zignorowali wasze zeznania.
Zgadza się. Szerzą dezinformację.
Byłeś w dżungli w Indonezji, tak?
- Tak. - I co widziałeś?
Coś niezapomnianego.
W 2009 roku wysłano nas z misją humanitarną.
Chodziło o trzęsienie ziemi w zachodniej część Sumatry.
Byliśmy na szczycie wzgórza.
Spojrzeliśmy na północ
i zobaczyliśmy coś, co...
Na szczycie wzgórza była gęsta roślinność.
Zasłaniała to, więc było widać tylko część.
- Mówisz o UFO? - Zgadza się.
Widzieliśmy, że coś się obraca i zmieniają się kolory.
Jasny szary przechodził w ciemny czarny.
- Jak duże to było? - Około 90 metrów.
- 90 metrów? - Zgadza się.
Na górze było coś w stylu piramidy.
Postanowiliśmy zejść z tego zbocza
i wejść na dość dużą polanę.
Tam zobaczyliśmy obiekt w całości.
Przedziwne było to, że po prostu unosił się w powietrzu
i obracał się.
Jakby był osadzony w kamieniu. Obracał się w miejscu.
I nie wydawał dźwięku z wyjątkiem takiego wysokiego...
Ton nie był bardzo wysoki, przypominał transformator.
- Albo wzmacniacz. - Brzęczenie?
Tak.
Nie zmieniało się to stopniowo. To był ciągły dźwięk.
Ale obiekt wyglądał na wyprodukowany.
Miał nity. Miał spoiny.
Słyszałem wypowiedzi ludzi, którzy widzieli prawdziwe UFO
i mówili, że nie ma tam łączeń.
Żadnych śladów składania z części.
- To było nasze? - Tak.
Na podstawie obcego projektu?
Tak. Stworzone dzięki inżynierii odwrotnej.
Miałem nagranie i zdjęcia.
Tamtej nocy mój aparat leżał na półce. Ktoś zabrał kartę pamięci
i akumulator.
Ktoś tam wszedł i je wyjął.
- Nie masz ich? - Nie.
- Gdzie mogą być? - Nie wiem.
Może w czyimś skarbcu. Może w aktach. Nie mam pojęcia.
Nie mówiliśmy o tym komukolwiek ze względu na sytuację.
Brzmi to niewiarygodnie.
To niesamowita historia.
Zeznawałeś przed senacką komisją ds. wywiadu?
- Rozmawialiście? - Tak. Wierzą mi.
Jestem wiarygodny, bo...
Byłem w stanie wskazać innych ludzi,
którzy wiedzą, co przeżyłem.
I podałem nazwiska chłopaków, którzy ze mną byli.
- Możesz podać mi te nazwiska? - Nie.
- Dobra. Na razie mamy na to twoje słowo. - Zgadza się.
Ale wcześniej powiedziałeś...
że wydarzy się coś, co to potwierdzi.
Pokaż nam to.
Gdzie jest dowód? Kiedy się dowiemy?
W jakim terminie?
Rozumiem, jak bardzo wszystkim zależy na ujawnieniu tego.
Też nie mogę się doczekać.
A wiedząc to, co wiem, rozumiem, dlaczego to wymaga czasu.
Ale powiem ci jedno.
Niedługo pojawią się informacje
i dowody, które to potwierdzą.
Wiesz może kiedy?
Powiedziałbym, że w ciągu kilku miesięcy.
- Miesięcy? - Tak. Tyle mogę powiedzieć.
- I to potwierdzi twoje słowa? - Tak.
Chciałabym móc podać więcej szczegółów.
Dodam tylko, że to będzie coś, co...
zszokuje świat.
Spotkałem się z Michaelem, by zdobyć konkretne informacje.
Nazwiska, miejsca, twarde dane,
które potwierdzą jego słowa.
To ma trwać kilka miesięcy.
Martwi mnie to, bo okno się zamyka.
Możemy nie mieć tyle czasu. Presja jest coraz większa.
Coraz trudniej jest przekonać świadków.
Trzeba nam dowodów, by obalić raport AARO.
Jak najszybciej.
Myślałem o kolejnych krokach i uznałem, że najlepszą metodą
obalenia raportu, który zaprzecza istnieniu obcych,
będzie przedstawienie namacalnych dowodów na kontakty z obcymi,
których nie da się łatwo odrzucić.
Na tym etapie ludzie są już znużeni.
Mówią: „Pokaż nam latający spodek.
Pokaż ciała martwych obcych.
Nie uwierzę, póki nie zobaczę”.
A władze nie otworzą drzwi hangaru ze słowami:
„Patrzcie, tu mamy latające spodki”. To się nie stanie.
Te informacje musimy zdobyć sami.
PALO ALTO KALIFORNIA
Badacze UFO powiedzieliby,
że szczątki z miejsc katastrof
to swoisty Święty Graal.
Mówimy o nieznanym statku, prawdopodobnie obcego pochodzenia,
który się rozbija i zostawia szczątki w miejscu katastrofy.
Jest wiele dowodów na to, że takie szczątki z katastrof istnieją.
Był program Blue Fly. Inny nazywał się Moon Dust.
Zadaniem tych jednostek było przejmowanie tego, co spada z nieba.
Czasem były to satelity. Czasem coś bardziej egzotycznego.
Bardziej egzotycznego niż ziemski satelita.
Jeśli ma to rząd albo firmy zbrojeniowe,
nie ujawnią tego.
Na szczęście są naukowcy,
którzy mieli odwagę zebrać próbki z miejsc katastrof i je przeanalizować.
Spotkam się dziś z dwoma najlepszymi.
Jacques Vallée to gigant w tej dziedzinie.
Napisał 12 niezwykle ważnych książek,
które zmieniły sposób, w jaki bada się UFO.
Doktor Gary Nolan jest lekarzem.
Opatentował wiele zaawansowanych urządzeń medycznych.
Niektóre z tych urządzeń stosuje się do badań ludzi
i ich chorób, ale sprawdzają się też w analizie materiałów.
Zacznijmy może tak. Szczątki z katastrof, odzyskane statki...
Opowiedzcie o tym. Co już wiemy?
Od dawna istnieje społeczność,
która zbiera próbki, analizuje je i tak dalej.
Wiele informacji o szczątkach
pochodzi od ludzi z wewnątrz, którzy przyznali,
że rząd USA zdobył te obiekty.
A także inne rządy.
Historia zaczęła się w Roswell.
W 1947 roku Siły Powietrzne ogłosiły,
że znalazły latający spodek.
To nie wyszło od pasjonatów UFO, a od Sił Powietrznych USA.
Wydali oświadczenie: „Znaleźliśmy rozbity spodek”.
Nagłówek obiegł cały świat.
W ciągu 24 godzin zmienili zdanie
i powiedzieli: „To nie rozbity spodek, a balon meteorologiczny”.
Roswell było pierwsze, ale były dziesiątki innych,
które zgłaszali wiarygodni świadkowie.
Kingman, Arizona, rok 1953.
Widziano tam wiele statków kosmicznych w szyku bojowym.
Niektóre z nich spadły.
Przybył oddział wojskowy, który zebrał szczątki
i zabrał je do Nevady.
Podobnie było w Del Rio.
I w Cape Girardeau w Missouri,
gdzie widziały to dziesiątki świadków.
Sprawa z Kecksburga.
Wciąż nie wiemy, co to było. Ludzie nie zdążyli obejrzeć,
bo szybko zebrano szczątki.
Czy da się gdzieś znaleźć nowe próbki
z katastrofy UFO, które będziecie mogli zbadać?
Na pewno materiał z Council Bluffs.
Widziano obiekt w Council Bluffs w połowie lat 70.
Ludzie spacerowali wieczorem w parku
i nagle zobaczyli coś na niebie.
Na ziemię spadała masa stopionego materiału.
W tym przypadku zaintrygował mnie poziom
zastosowanego rygoru.
Ktoś sprawdził, czy w pobliżu były jakieś odlewnie,
które mogły wytworzyć tyle materiału i zrzucić go na pole.
Czy był to meteor?
Ale po nim nie zostałby stopiony kleks.
Powstałby krater uderzeniowy.
Coś tam było. Świadkowie to widzieli.
I był ten materiał,
który ktoś zrzucił lub porzucił.
Rząd nie skonfiskował dowodów w Council Bluffs,
panowie Nolan i Vallée sądzą więc, że możliwe będzie pobranie próbek.
Czego możemy się nauczyć z badań tego materiału?
Czy jego konstrukcja
powie nam, jak lata, jak działa,
jak wyczynia cuda, które robią niektóre UFO?
Jeśli uda się stwierdzić, że coś powstało
w warunkach nieważkości, możemy powiedzieć, że to nie my.
Nie umiemy produkować w kosmosie.
To byłby przełom.
Jeśli ta sprawa ma być dowodem na aktywność pozaziemską,
musi on być niepodważalny.
Podobno są świadkowie, którzy chcieliby wystąpić publicznie.
Pierwszy raz od ponad 40 lat.
Ale przez raport AARO znów mogą nabrać wody w usta.
Zbierając dane odkryłem też,
że jedna osoba twierdzi, że to nie było spotkanie z UFO,
a mistyfikacja.
Gdy tylko pojawia się historia o katastrofie UFO,
pojawiają się też ludzie, którzy ją podważają.
- Co tam, George? - Cześć.
Poprosiłem Douga o pomoc w analizie wszystkich perspektyw.
Zainteresowałem się UFO
w latach 80., gdy usłyszałem plotki
o wydarzeniach na pustyni Nevada.
Że są tu rozbite latające spodki,
a rząd Stanów Zjednoczonych
i zbrojeniówka rozbierają je na części
i sprawdzają, jak działają.
Pytanie brzmi, czy ukryli je
w jakiejś prywatnej firmie z branży zbrojeniowej
i próbują ustalić, jak działają?
Myślę, że tak. Ale raport AARO mówi co innego.
Jeśli jakiś kosmiczny sprzęt
wylądowałby na Ziemi, a rząd Stanów Zjednoczonych by go zabrał,
mogę bez cienia wątpliwości zapewnić,
że mało kto by go zobaczył.
Obecnie w Waszyngtonie jest wielki opór.
Zbrojeniówka ma ogromne wpływy na Kapitolu. Dobrze o tym wiesz.
- Bandyci z Obwodnicy. - Tak. I mocno naciskają.
Wątpię, czy kiedykolwiek coś ujawnią,
bo jeśli rozgryzą zasadę działania, będzie to warte biliony.
Zmieniłoby to światową gospodarkę. Nie odpuszczą.
Ale rozmawiałem z Garym Nolanem i Jacquesem Vallée.
Spoko.
Powiedzieli mi, że mamy szansę dorwać potencjalnie pozaziemski materiał.
Council Bluffs w Iowa?
Tak. Tam do tego doszło.
Plan jest taki, żeby spróbować zdobyć więcej próbek.
Jacques Vallée i Gary Nolan nie rozmawiali ze świadkami.
Dotrzyj do nich, zanim zmienią zdanie.
- Mogę to wziąć? - Tak.
Dobra.
Fantastycznie.
Dojeżdżamy właśnie do Council Bluffs w stanie Iowa.
To tu doszło do zdarzenia w grudniu 1977 roku.
Najpierw spotkam się z niejakim Jasonem Offuttem.
Czytałem w sieci jego artykuł,
gdzie szczegółowo opisał to wydarzenie.
Mam nadzieję, że da mi namiary
na któregoś z naocznych świadków,
którzy byli wtedy na miejscu.
Cześć.
Zaprosiłem Jasona do biblioteki.
Wciąż przechowują tam mikrofiszkę z lat 70.
Mają więc dane, których nie znalazłem w sieci.
Mam tu artykuł. Przesunę na niego.
To jest z dnia po incydencie.
- Tajemniczy metal spada z nieba. - Z nieba.
Nie na pierwszej stronie?
To jest prawie przy nekrologach.
Dziesięć B.
Pierwsza wspomniana osoba to wicekomendant straży Jack Moore.
Rozmawiałem o tym z jego synem Mikiem. Był naocznym świadkiem.
Mike i jego żona jechali samochodem przez park około 19:45
i zobaczyli czerwone światło unoszące się na niebie.
Myślał, że to coś z lotniska Eppley. Jest dość blisko.
- Aha. - Ale to się nie ruszało.
I nagle
odpadła od tego kolejna czerwona kula. Mniejsza.
Jack Moore. Jego syn to Mike Moore.
- Jest stąd. - Tak. Mieszka w okolicy.
Pewnie wiesz, o co poproszę teraz.
Tak, wiem...
Jason obiecał, że skontaktuje mnie z Mikiem.
Mike niechętnie opowiada o tym wydarzeniu,
ale chyba jest gotowy wyrzucić to z siebie.
Na początku Mike mówił: „Może spotkamy się jutro, albo...”.
Nie. A może dzisiaj?
Był tam. Widział to na własne oczy.
Niech opowie mi to tak, jak pamięta.
Wtedy dokonam oceny.
Powiem ci, co widziałem i gdzie to widziałem.
Byłoby super.
Byłeś tam sam?
Była ze mną była żona.
Jedziesz więc autem. Jest z tobą była żona.
Opowiedz mi, jak to było.
Jechałem tędy.
To było tam. Spojrzałem w górę
i zobaczyłem, że leci z nieba.
Najpierw myślałem, że to samolot,
ale zauważyłem, że leci prosto w dół.
I nie było świateł na końcu skrzydeł ani niczego takiego.
No i leciało prosto w dół, zamiast podchodzić do lądowania.
Potem ona spojrzała i zobaczyła, że coś wisi.
W tym samym kierunku?
- Tak. - Gdzie?
Tak, jak jedziemy. W tym kierunku. Było nad nami.
Próbuję rozgryźć Mike’a. Ustalić, czy mówi prawdę.
Gdybym ja to widział,
waliłbym w deskę rozdzielczą, byłbym w szoku.
Ale to ja. Ludzie różnie postrzegają takie rzeczy
i różnie reagują na coś tak surrealistycznego.
Uderzyło tutaj. Na tym brzegu.
- Tutaj? - Mniej więcej tutaj.
Tak, tam spadło.
Wezwano straż pożarną, bo to podpaliło cały brzeg.
- Jaki obszar się palił? - Może metr na dwa metry.
- A metal był tutaj. - Leżał tutaj.
I ciekł.
- Tak. Spływał tutaj. - Ale twardniał.
Tak. Potem wróciłem i zebrałem to.
- O cholera. Mogę dotknąć? - Śmiało.
Co do...
Rozumiem, o co ci chodziło z pęcherzykami. O rany. Ciężkie.
W domu uderzyłem w to czterokilogramowym młotem.
Nie dało się giąć ani przeciąć palnikiem.
Ani zeszlifować. Nawet zgiąć nie mogę.
Na początku w metalu były kawałki błękitu.
Przypomniały żarówki błyskowe z lat 50. i 60.
- Te niebieskie. - W aparacie.
Tkwiły tam i się nie roztapiały. Takie jakby kawałki.
Wygląda jak skała, ale jest bardzo ciężkie.
I nie wiem, co to za srebrne, błyszczące elementy na końcu.
Zwłaszcza tam, gdzie mam palec.
Na początku myślałem, że to kamień.
Ale gdy to podniosłem, poczułem, jaką ma gęstość.
I pomyślałem: „O rany, to jest...”.
Myślałem, że waży kilogram. A waży od 5 do 8 kilogramów.
Tata mówił mi kiedyś,
że nie wie, co to jest.
Chciałbym to zbadać, by się dowiedzieć.
Mogę dać ci kawałek do badań.
- Oddam. - Chciałbym wiedzieć, co to jest.
Doug zbiera dowody z potencjalnej katastrofy w Iowa,
a ja uderzam
w podstawowe założenie raportu AARO,
że wszystko, co ludzie opisują jako UFO, da się jakoś wytłumaczyć
zjawiskami naturalnymi albo ludzką technologią.
Jesteśmy w kalifornijskiej krainie wina,
by spotkać się ze szwedzką astronom, dr Beatrice Villarroel.
Jest utytułowaną badaczką, która właśnie opublikowała
głośną pracę naukową o anomaliach światła
podobnych do satelitów,
ale zarejestrowanych, nim ludzie mieli tę technologię.
Założenie jest takie, że zaawansowana cywilizacja
gdzieś w kosmosie wystrzeliła
miliony sond w całej galaktyce, by szukać innych cywilizacji,
innych inteligencji.
Działają na niebie w pobliżu naszej planety.
Jestem ciekaw, jakie dowody już zgromadzili.
Jak szukała pani tych potencjalnych obcych sond?
Palomar Sky Survey scyfryzowała zbiór klisz.
Każdy może obejrzeć je w sieci.
Pobieramy te obrazy
i porównujemy je ze współczesnymi zdjęciami nieba.
Szukamy różnic.
Czy w latach 50. było coś, czego nie ma teraz?
Widzimy tu dziewięć gwiazd. Wszystkie wyglądają jak gwiazdy.
Ale gdy spojrzymy 30 lat później, tych gwiazd już nie ma.
Zniknęły.
- Były tam i zniknęły. - Właśnie.
Pięć lat przed Sputnikiem.
- Czyli to nie my? - Nie.
Nie mieliśmy nic takiego,
zwłaszcza na takich wysokościach.
Zakładając, że te obrazy to prawdziwe obserwacje astronomiczne.
Sprawdziła to pani...
Nie znaleźliśmy żadnego problemu.
Ale jest to możliwe.
Zawsze będzie możliwe,
że przegapiliśmy jakieś wyjaśnienie.
Ale nie ma na to astrofizycznego wyjaśnienia.
Ani żadnego oczywistego.
Pokaże mi pani inny przykład?
Tak. Mam tu dwa.
Widać tu pięć przebiegów. W lipcu 1952 roku. Później zniknęły.
Lipiec 1952 to szczególna data.
To data przelotu nad Waszyngtonem.
W lipcu 1952 roku UFO pojawiały się nad stolicą dwa weekendy z rzędu.
Wykryły je radary.
Widzieli je piloci w powietrzu. Wysłano do nich odrzutowce.
Gdy tylko się zbliżyli, obiekty odleciały.
Ostatni przykład znalazł
mój kolega z Madrytu, Enrique Solano.
- Proszę spojrzeć na te gwiazdy. - Kiedy to było?
To było 19 lipca 1952 roku.
Trzy obiekty, których potem nie ma.
Kuszącą opcją jest to, że to kosmici.
To jedna z możliwości. Może to być też nowa astrofizyka,
której jeszcze nie opanowaliśmy.
Statek bliżej Ziemi niż gwiazdy.
Dopuszczam wszelkie możliwości.
To niesamowity zbieg okoliczności. W pewnym sensie ma to sens.
Jeśli rozważymy jakąś pozaziemską cywilizację,
mogłaby wysyłać sondy, bo my też wysyłamy.
- Wysyłamy je. - Właśnie.
Mamy Voyagera 1 i Pioneera.
Skoro my możemy, czemu oni nie mieliby wysyłać?
Być może wyprodukowali tysiące lub miliony sond
i rozesłali je.
Często widzieliśmy,
że kosmici interesują się nami z powodów naukowo-badawczych.
Te potencjalne obce sondy to kolejny argument za tym,
dlaczego tu są.
Jedno jest pewne.
AARO nie może stwierdzić, że to były satelity, Starlink czy drony.
Jeśli już, może to być zaawansowana wersja
tych technologii.
Ale co zamierzają z tym zrobić? Wciąż mam nadzieję, że się dowiem.
George powiedział mi,
że ktoś twierdził, że ta sprawa to oszustwo.
Spotkam się z panem Darrellem Livengoodem.
Twierdzi, że w 1977 roku sfabrykował całą tę historię.
Nie lubię przepytywać kogoś, od początku mu nie wierząc.
Zachowam więc otwarty umysł, ale może będę musiał go trochę przycisnąć.
Proszę zaczynać, słucham uważnie.
W grudniu minie 46 lat.
- Tak. - Wróciłem ze studiów.
Był środek zimy. Spotkałem się z trzema kumplami.
Dwóch z nich pracowało dla Union Pacific.
Dali mi takie dwa urządzenia.
Nazywali je ładunkami,
ale w zasadzie były to urządzenia do zgrzewania termicznego.
- Dobra. - Pełne fosforu i prochu.
Jasne.
Podpalało się w nich lont.
Przypominały fajerwerki fontanny, które odpala się czwartego lipca.
Te małe stożki, które strzelają iskrami przez kilka minut.
- Tak. - Ale to działało jakieś 15 minut.
- Aha. - I strzelało na jakieś 10 metrów w górę.
Pióropusz dymu, który wzniósł się w górę, musiał się rozproszyć
i ułożyć w kształt UFO.
Naprawdę?
I zlało się to ze strumieniem iskier,
więc wyglądało na to, że statek strzela płomieniem w dół.
A nie w górę. Jasne.
Wyjaśnił mi,
że miał przyjaciół pracujących dla kolei
i opisał urządzenie, z którego korzysta kolej
do łączenia dwóch torów.
Może faktycznie to odpalił.
To była zabawa grupki dzieciaków.
Jasne.
A syn szefa straży...
Mike Moore.
...uwiarygodnił to.
- Rozumiem. - Bo kto by wątpił w jego słowo?
I milczeliśmy, aż nie mogłem dłużej milczeć.
Jego historia jest wiarygodna, ale nie ma nic namacalnego.
A Mike ma.
Pozostaje mi wziąć to, co dał mi Mike,
porównać to do zawartości urządzenia do zgrzewania termicznego
i sprawdzić, czy to się pokrywa.
Muszę wrócić do George’a
i powiedzieć mu, co myślę po rozmowie z Darrellem.
Nie wiem, jak to przyjmie.
Napisy: Paweł Awdejuk