W toku mojej kariery nauczyłem się, że jeśli chcę odpowiedzi,
czasem jedynym sposobem
jest zebrać drobne skrawki informacji
i połączyć je, by ujawnić większą prawdę.
Przyjechałem do Phoenix, by zebrać informacje do raportu.
Ale zastanawia mnie to,
że rząd bardzo starał się zatuszować to zjawisko,
a jednak ten statek uparcie zaznacza swoją obecność.
Uważam, że jest powód,
dla którego ktoś, kto pilotował ten statek,
pozwolił go zobaczyć tylu ludziom w 1997 roku.
I do dziś ujawnia się przy świadkach.
Jakby sam statek dbał o to, by było o nim głośno.
NA TROPIE OBCYCH
Na potrzeby raportu poprosiłem Vee, by namierzyła pilotów,
którzy napotkali ten obiekt w powietrzu.
A ja spotkam się z dr Lynne Kitei,
wybitną ekspertką w dziedzinie Świateł z Phoenix.
Chcę uzupełnić luki
i ustalić, co powszechnie wiadomo,
a co mogło zostać zatuszowane.
- Wspaniały widok, prawda? - Tak.
Usiądźmy i pogadajmy.
Dr Lynne jest lekarką,
która uwieczniła Światła z Phoenix tego wieczoru.
Zgromadziła przeróżne dowody, rozmawiała ze świadkami
i zebrała to w całość, nim zdecydowała się to nagłośnić.
Widziałem twoje słynne zdjęcia.
Kiedy uznałaś,
że to może być statek obcych?
Tego wieczoru, około 20:30, zobaczyłam na niebie kule.
Ogromna rozpiętość. Ponad sześć świateł w równych odstępach.
Zadzwoniłam do FAA, bo to było niedaleko lotniska.
I zapytałam,
czy któryś z kontrolerów lotów coś widział.
- I co? - Mówił, że trzy pojawiły się o ósmej.
Spojrzeli na radar. Nic na nim nie było.
A potem zniknęły.
Gdy sześć pojawiło się o 20:30, bardzo ich to zaniepokoiło.
Sześć świateł w równej odległości od siebie.
Ogromna rozpiętość, ponad kilometr. I chyba były do czegoś przyczepione.
Ale nie widzieli wyraźnie do czego.
Całość równocześnie odwróciła się pod wiatr,
powoli się uniosła
i poleciała za South Mountain.
Zapytałam, co to było. On na to, że ta grupa
nie mogła być samolotami, balonami,
chińskimi lampionami, flarami czy nawet spadochroniarzami ze światłami.
Nie mieli pojęcia, co to było.
Czyli władze nie chciały nawet rozważyć, że może to być obcy statek.
Nie.
Cały dzień próbowałam znaleźć Mela, byłego pilota sił powietrznych.
Podobno wszedł w kontakt ze Światłami z Phoenix
podczas służby w bazie lotniczej Luke.
Chciałabym pogadać z nim jak pilot z pilotem o tym, co widział.
Mógłby mi opowiedzieć o technologii.
Był przecież bardzo blisko.
Ale nigdzie go nie ma.
Wiem, że tak bywa z ludźmi, którzy doświadczyli czegoś podobnego.
Wolą się nie ujawniać. Nie chcą być wyśmiewani.
- Vee? - Tak, Jim.
- Wsiadaj. - Dobra.
Ale dostałam kontakt
do innego miejscowego badacza, Jima Dilettoso.
Podobno rozmawiał z Melem, gdy ten wrócił ze zmiany.
Jak się w to wplątałeś?
Od dawna zajmuję się tematyką UFO.
Sprzęt naukowy, przyrządy.
Miałem firmę, która przez lata zbadała wiele zdjęć.
Gdy w 1997 roku pojawiły się Światła z Phoenix,
badaliśmy zdjęcia, gadaliśmy ze świadkami.
I tak poznałeś Mela?
Rozmawiałem z nim osobiście i przez telefon. Dyskretnie.
Nie podpisaliśmy umowy o poufności.
Ale obaj wiedzieliśmy, po co tam jesteśmy.
Jasne. Czego doświadczył?
Mówił, że wystartował i od razu poleciał do obiektu.
Został tam skierowany.
Baza Sił Powietrznych Luke jest po zachodniej stronie Phoenix.
Rozumiem.
Przeleciał nad Phoenix
do jego południowo-zachodniej części. Do Tempe w Arizonie, niedaleko lotniska.
Leciał do tego jasnego obiektu.
Był tak blisko,
że myślał, że w niego uderzy.
Nie umiał stwierdzić, jak duże to było i jak było daleko.
Zdezorientowało go to wszystko.
Jako człowiek nie rozumiał, co się z nim stało.
- Tak. - Jasne.
- Tak. - Był w stanie to opisać?
Opisał to jako oświetloną od środka kulę.
Obiekt unosił się w miejscu, bez ruchu.
Ale gdy podleciał,
kula uniosła się i poleciała na południowy zachód w kierunku Tucson.
Czy jego kamera nagrywała?
Tak.
Czyli być może jest nagranie tego, co widział.
George i ja
słyszeliśmy wiele relacji o tym, że istnieje nagranie z fotokarabinu.
Jeśli udałoby się nam je zdobyć,
moglibyśmy dowieść, że przedstawia pozaziemski statek.
Muszę dalej szukać i pytać znajomych.
Ale ta informacja pomoże George’owi
i uświadomi AARO, że mają czego szukać.
Napotkaliśmy nieco przeszkód,
ale zebraliśmy najlepsze dostępne dowody i zeznania
na temat Świateł z Phoenix.
Obrazy z oryginalnego wydarzenia i nowych przypadków.
Szczegóły podważające wymówki,
którymi władze tłumaczą tę sprawę.
I zeznania z drugiej ręki na temat spotkań w powietrzu
pilotów ze statkiem.
Ale nie mogę odejść bez odpowiedzi na kluczowe pytanie.
To, które zadajemy od samego początku. Dlaczego?
Dlaczego te istoty, skądkolwiek są,
pozwoliły zobaczyć się tylu ludziom w dużym mieście?
Dr Lynne Kitei rozmawiała z setkami świadków.
Chcę przejrzeć zebrane przez nią zeznania i poszukać schematów,
które wyjaśnią, dlaczego do tego doszło.
Zbadałaś ludzi, którzy byli świadkami Świateł z Phoenix.
Ilu ich było i co ustaliłaś?
Rozmawialiśmy już z ponad 2000 osób.
Opowiedzieli nam, że mieli kontakt
z tymi obcymi inteligentnymi istotami.
Tak? I co im powiedziały?
Żeby się nie martwili. Nie skrzywdzą ich.
- Takie jest ogólne przesłanie? - Tak.
Zauważyłam, że u większości świadków,
u ponad 90% z nich, kontakt przyniósł pozytywną przemianę,
która miała na nich duży wpływ.
Ludzie byli zachwyceni. Byli ciekawi, zatrzymywali auta.
Do dziś wiele osób mówi mi,
że Światła z Phoenix były dla nich błogosławieństwem.
Ciekawe, że ten, kto to zrobił, chciał uświadomić nam
ich obecność w bardzo delikatny, niegroźny sposób.
Dzieje się tam dużo więcej, niż rząd nam mówi.
Wiem, że Światła z Phoenix oglądała ogromna liczba osób.
Ale to interesujące,
że mogło tu dojść do głębokiego grupowego przeżycia,
które różni się od tego, co słyszeliśmy w innych rejonach,
gdzie przeżycia były niepokojące,
a nawet przerażające.
Można przyjąć,
że to ukazanie się ludziom
miało być wiadomością.
Ale czy było to proste: „Nie chcemy was skrzywdzić”?
Czy też coś głębszego?
DOM GEORGE’A
Pracuję nad raportem, który ma zakwestionować
skandaliczne twierdzenia AARO,
że nie ma żadnych dowodów na istnienie obcej inteligencji
czy kosmitów.
Sprawa jest pilna. To rok wyborczy.
Nie wiemy, kto będzie w nowej administracji.
Wielu osób, które walczą o sprawę UFO w Kongresie,
może zabraknąć.
Zwróciłem się więc do wszystkich, którzy zeznawali przed AARO.
Liczyłem na odzew.
Ale widzę, że już nabierają wody w usta.
Presja jest duża i okno możliwości się kurczy.
Ale właśnie odezwał się ktoś, kto może być kluczowy
dla mojego raportu.
Bob Jacobs jest najważniejszym świadkiem
bardzo istotnego kontaktu z UFO.
Rok 1964, baza sił powietrznych Vandenberg.
Wystrzelili pocisk ze ślepą głowicą nuklearną.
Nagle coś pojawiło się podczas testu. Latający spodek.
Bob Jacobs był wtedy porucznikiem lotnictwa.
Dokumentował ten test
i uwieczniał go na filmie.
Oczywiście materiał szybko skonfiskowano.
To nie był pierwszy taki przypadek.
Od lat 40.
personel wojskowy zgłaszał, że tajemnicze statki
manipulują przy wyrzutniach nuklearnych.
Słyszałem o tym nawet w Rosji.
Otrzymałem tam akta Ministerstwa Obrony
na temat ich programów UFO,
w tym opis incydentu,
gdzie rosyjska baza ICBM została otoczona przez UFO.
UFO wprowadziły poprawne kody nuklearne
i niemal wywołały wojnę światową.
Przed AARO zeznawało przynajmniej sześciu operatorów rakiet,
którzy przeżyli coś podobnego.
Ale nic nie wskazuje na to, że AARO traktuje te zeznania poważnie.
Wiele lat później powiedział o tym
mojemu koledze, Robertowi Hastingsowi,
który badał podobne przypadki.
Ale miał przez to problemy i przestał udzielać wywiadów.
Raport AARO był dla niego nową szansą.
Zgłosił się w dobrej wierze. Myślał:
„Mogę oficjalnie przedstawić moją historię”.
Ta sprawa znalazła się nawet w raporcie AARO,
ale uznano ją za nieprzekonującą.
Rany. Jak skłoniłeś Boba do rozmowy z nami?
To, jak lekceważąco potraktowała go AARO,
wkurzyło go.
Wykorzystaliśmy to i przekonaliśmy go,
żeby do nas przyleciał.
Czuję się trochę winny, ale nie za bardzo.
To może być najważniejszy dowód na to, że raport AARO jest błędny
i trzeba kontynuować pracę.
Nie można przerwać,
bo odpowiedzi wciąż gdzieś tam są.
- Moja koleżanka Vee. - Cześć.
Bob Jacobs. Bob, powiedz, co się stało,
gdy odebrałeś wywołany film z testu rakietowego.
Pewnego dnia spokojnie pracowałem,
gdy major z 1 Strategicznej Dywizji Powietrznej
zadzwonił i mówi: „Może pan przyjść do mojego biura?”.
Było tam dwóch facetów w garniturach.
Stali pod ścianą. Major powiedział: „Proszę spojrzeć”.
Zgasił światła, włączył projektor.
Widzę lecącą głowicę. Coś podlatuje
i strzela wiązką światła. Przelatuje
i znów strzela. Przesuwa się i kolejna wiązka.
Potem znowu strzela od spodu. I wylatuje poza kadr.
I głowica spada poza kadr.
To był latający spodek.
Okrągły dysk z żarówką na górze.
- Wzruszam się przy tym. - Jasne.
Widzę. Oczywiście.
To było dawno, ale... zapaliły się światła.
Major Mansmann zapytał, cytuję: „Wygłupialiście się tam?”.
Powiedziałem, że nie. „To co to było?”
Ja na to: „Wygląda mi to na UFO”.
Mówi: „Ani słowa więcej na ten temat.
To się nie wydarzyło, poruczniku”.
A ci w garniturach coś mówili?
Nic. Tylko się na mnie gapili.
- Wiesz, kim są? - Teraz już wiem.
Major Mansmann później mi powiedział.
Byli z CIA.
Co pomyślałeś, gdy to zobaczyłeś?
Byłem w szoku.
Zmienił mi się obraz wszechświata.
- Nie wierzyłem w UFO. - Jasne.
Wszechświat się zmienił. Nie jesteśmy sami. Niesamowite.
Dlatego przez 17 lat...
Wzruszam się. Chciałem to opowiedzieć.
To mnie męczyło. Nie mogłem powiedzieć żonie ani kumplom.
Ani kolegom z pracy. Nikomu.
Pomyślcie tylko. Kazano mi kłamać.
I ja, i oni uważamy, że to najważniejsze wydarzenie
w historii ludzkości. Nie jesteśmy sami.
Wyszedł raport AARO.
Jak się poczułeś, gdy go przeczytałeś?
Byłem wściekły. Bardzo zły.
To, o czym opowiadałem, miało miejsce.
Nienawidzę tego, że moja uczciwość, mój honor, mój doktorat, moje książki,
wszystko, co osiągnąłem, jest kwestionowane
przez idiotyczne milczenie ze strony rządu.
Nie chcą, by ktoś zadawał pytania.
Żeby ktokolwiek uwierzył, że te pojazdy są prawdziwe.
Ja nie wierzę. Ja to wiem.
Tu nie ma kwestii wiary.
To miało miejsce.
Przeżyłem to.
Wiemy, że to miało miejsce dziesiątki, może nawet setki razy na całym świecie.
Amerykańskie bazy nuklearne były wyłączane.
- Tak. - U Rosjan było podobnie.
Wprowadzili kody i uruchomili pociski.
Zgadza się.
Były poważne incydenty
w silosach nuklearnych i magazynach.
Są bardzo zainteresowani naszą bronią nuklearną.
Tak. Bo chcą, żebyśmy przestali jej używać.
W wielu wiarygodnych zeznaniach na temat obcych
i powiązanych z nimi zjawisk pojawiają się swoiste artykuły obcych.
Te istoty nawiązują kontakt z ludźmi i wciąż mówią to samo.
Od lat 40. aż do teraz.
Nie bawcie się bronią nuklearną. Zginiecie.
Nie trujcie planety. Dbajcie o nią.
Wygląda na to,
że część z nich bardziej interesuje planeta
niż my.
Może też tu mieszkają.
Chciałam to powiedzieć. Ich bazy też są zagrożone.
Niektórzy, na przykład ja, uważają,
są tu od setek, może tysięcy lat.
Do tego momentu miałem dwa cele.
Po pierwsze, zakwestionować raport AARO za pomocą dowodów
na kontakty obcej inteligencji z ludźmi.
A po drugie, odpowiedzieć na pytanie: „Dlaczego tu są?”.
Ale teraz widzę, że te cele się pokrywają.
Aby pchnąć sprawę do przodu,
muszę zaprezentować wszystko, co zgromadziliśmy.
Odpowiedzieć na pytania: kto, gdzie, a zwłaszcza dlaczego.
Muszę iść na całość.
Poszukiwanie odpowiedzi
prowadzi mnie czasem sprzecznymi ścieżkami.
Powodem wydarzeń w Colares i okaleczeń zwierząt
mogły być badania i pobieranie próbek.
Ale co z większością tak zwanych interakcji z obcymi,
które były łagodne, nawet pozytywne?
Na szczęście nie tylko ja zadaję te pytania.
Spotkam się z Mikiem Mastersem.
To profesor antropologii na politechnice w Montanie.
Wykładowca i szanowany naukowiec,
który wzbudza kontrowersje nietypowymi pomysłami
na temat tego, kim są ci goście i jak długo tu są.
Chcę sprawdzić, czy jego hipotezy pomogą mi zrozumieć, jak obcy nas widzą
i jak my powinniśmy spojrzeć na nich.
- Miło cię widzieć. Usiądź. - W końcu osobiście.
Tak.
Podróżowaliśmy po świecie,
szukając odpowiedzi na ważne pytania.
Twoja hipoteza jest inna od powszechnego paradygmatu,
który bada się od dawna.
Istotne jest tu multidyscyplinarne podejście.
Rozważam, w czym mogą nam pomóc
astrobiologia, astronomia, fizyka, a przede wszystkim antropologia.
Wiele wskazuje na to,
że ci goście, ci piloci UFO, to możemy być my.
Podróżnicy w czasie z przyszłości.
Nie mówię, że to fakt. Nie wiadomo.
Ale warto wziąć to pod uwagę, bo ma to sens.
Czyli uważasz,
że świadkowie widzą ten statek i te istoty
i myślą: „W tym statku są kosmici”,
a mogą to być ludzie w wehikule czasu.
Tak. I mamy tu brzytwę Ockhama.
Nie wiemy, czy gdzieś indziej
są rozwinięte istoty. Ale my istniejemy.
Jak wiążą się z tą kwestią długoterminowe zmiany ewolucyjne?
Wiele wskazuje na to,
że gdy nasze mózgi rosną, a twarze stają się mniejsze,
a taki był trend przez ostatnie kilka milionów lat...
Jeśli tak będzie dalej...
w końcu będziemy wyglądać jak szaraki.
Zaczynamy od prostego punktu i rozbudowujemy.
Wśród doniesień
o bliskich spotkaniach z obcymi
są opisy tak zwanych szaraków.
To małe istoty
z wielkimi głowami i czarnymi migdałowymi oczami.
Ten opis pojawił się po raz pierwszy w 1965 roku
w związku z porwaniem Barney’a i Betty Hillów.
Ale podobne obserwacje zgłaszano na całym świecie.
Jak sprawdzić tę hipotezę?
Mamy sposoby modelowania przyszłych czaszek.
Bierzemy punkty z całej czaszki
i możemy je scyfryzować
za pomocą geometrycznego procesu morfometrycznego.
Widzimy wtedy,
jak będzie to kiedyś wyglądało.
A wygląda dokładnie
jak czaszki szaraków z opisów.
Czaszka jest bardziej wyciągnięta, czoło wyższe.
Oczodoły są większe i wygięte w górę.
O tym najczęściej jest mowa,
o tych zaokrąglonych oczach.
To powszechne u szaraków.
Jeśli dwunożność definiuje nasz rodowód
i jeśli oni chodzą prosto na dwóch nogach,
jesteśmy rodziną.
Ludzie pytają, czemu oni nie przejmą władzy.
Są tu od dawna. Ale jeśli są z przyszłości,
nie przejmą jej, bo są od nas zależni.
To paradoks dziadka całego naszego gatunku.
Jeśli twój dziadek spłodził twego rodzica, matkę lub ojca,
a oni spłodzili ciebie, nie możesz tego zmienić.
Czemu mieliby nas atakować, jeśli zależy im na naszym przetrwaniu?
Warto wziąć pod uwagę,
że mogą być częścią naszego drzewa genealogicznego.
Tylko z dalszej gałęzi.
Współczesna era UFO trwa jakieś 75 lat, ale czy są tu dłużej?
Mogą tu być nawet od starożytności.
Z czasów prehistorycznych
zostały różne petroglify, geoglify, rzeźby.
Mamy wiele dowodów,
które wskazują na to, że widziano podobne,
albo nawet identyczne, obiekty przez całą historię ludzkości.
Co wskazuje na podróże w czasie.
Podobno są z kosmosu. Ale niektórzy mówią, że z innych czasów.
Gdy już człowiek oswoił się z myślą,
że UFO to przybysze z innych planet, Mike Masters mówi:
„Chwila, może to my z przyszłości”.
Ta idea trochę mnie uspokaja, bo jeśli to my z przyszłości,
przetrwanie nasze i planety jest w ich interesie.
Co jest spójne z tym, co Bob Jacobs widział
podczas testów pocisków nuklearnych.
Ale tak naprawdę
chcę zobaczyć dowód dla tej hipotezy.
Dr Masters wspomniał, że zna kogoś,
kto może nam pokazać dowody kilkaset kilometrów na południe.
PARK NARODOWY CAPITOL REEF UTAH
Jonathan Redbird Dover jest emerytowanym strażnikiem Nawaho,
który spędził 10 lat na badaniu UFO
i innych dziwnych zjawisk na rdzennych ziemiach.
Fremontowie żyli tu od 500 do 900 lat temu.
Zostawili bogatą kolekcję historycznych rytów ściennych
opisujących dawne wydarzenia.
A niech mnie.
Przodkowie wybrali świetne płótno do swojej pracy.
Dobrze to przemyśleli.
Tak.
Archeolodzy przypisują te ryty kulturze Fremontów,
która żyła na ziemiach wokół Capitol Reef
przez około tysiąc lat.
Petroglify powstały za pomocą kamiennych narzędzi.
Współczesne plemiona Hopi i Zuni uważają te ryty za szczegółową historię
codziennego życia ich przodków. Ich podróży i wierzeń.
Takie dawne media społecznościowe.
Niektóre z tych obrazów są dość dziwne.
Te na przykład wyglądają na skafandry kosmiczne.
Mamy duże, okrągłe hełmy,
które nie wyglądają jak głowy.
Jeśli rozważymy to z perspektywy podróży w czasie,
być może to ci sami podróżnicy, ale różne czasy.
To mogą być te same osoby przedstawione w różnej formie.
Zgadza się.
Można to interpretować na różne sposoby.
Gdybym ja żył w tych czasach
i widział kosmitę,
na pewno bym to wyrył.
Pewnie.
Autor tego zapisu ze spotkania z dziwnymi istotami
robił to, co ja robię jako reporter.
Dokumentował wydarzenia
i tworzył zapisy dla przyszłych pokoleń.
Gdy na to patrzę, czuję potrzebę
kontynuowania tej historii.
Co sądzisz
o koncepcji podróżników w czasie Mike’a.
To ciekawy pomysł,
bo uważamy, że czas jest liniowy.
Że to prosta biegnąca przed siebie.
Uważamy więc, że nie da się wrócić.
Kierunek jest jeden.
Ale jeśli spojrzymy na czas jak na gramofon,
który ma rowki biegnące w różnych kierunkach,
jeśli igła przeskoczy,
nagle jesteśmy w innym czasie.
Nie wydaje mi się, że to prosta linia.
Myślę, że może mieć kształt okręgu. Może nawet kuli.
Idziemy do piktogramu w stylu Kanionu Barrier
z tego samego okresu co kultura Fremontów.
Rany, spójrzcie na to.
O stylu Kanionu Barrier pierwszy raz zaczęto mówić w 1971 roku,
by zidentyfikować serię rysunków malowanych pigmentami
z minerałów i roślin,
które można zobaczyć we wschodnim Utah i zachodnim Kolorado.
Datowanie węglowe wskazuje na okres archaiczny,
od 1500 do 4000 lat temu, może nawet wcześniej.
- Niesamowite. - To prawda.
To niewiarygodne, że coś takiego w ogóle istnieje.
- I wciąż tu jest. - I nadal tu jest.
- Widać w nich obcych. - Tak.
Trzeba się postarać, żeby nie dostrzegać podobieństwa.
- Tak. - Naprawdę zasłonić oczy.
Są też w innych miejscach.
Wspaniale.
Te postacie chyba najbardziej przypominają kosmitów.
Wyglądają jak duchy.
Ten wygląda jak kosmita.
Widać to.
Antropolodzy i archeolodzy nie mogą mówić o obcych.
Narzucono nam to piętno.
Ale trudno nie zauważyć podobieństwa.
Właśnie.
Jeśli taka postać jest w jednym miejscu,
to ciekawe.
Ale podobne pojawiały się na całym świecie.
Ludzie malują i rzeźbią to, co widzą.
I wciąż pokazują to samo, co widzimy my.
Wielkooki, wielkogłowy. Wygląda jak szarak.
Było też widać technologię.
Anteny, hełmy. Bardzo przypominają to,
co ludzie opisują współcześnie.
Czymkolwiek są, towarzyszą nam od dawna.
Współistnieją z nami, przeważnie pokojowo,
więc może to podróżujący w czasie ludzie doglądający swoich dalekich krewnych.
Takie informacje można odkryć tylko,
jeśli ludzie chcą o tym mówić,
dzielić się swoimi historiami i teoriami. Bez ryzyka śmieszności,
które towarzyszy tematyce UFO od dekad.
Znów jesteśmy na pustyni.
To tu zaczęła się moja podróż 35 lat temu.
Poszukiwanie odpowiedzi.
Kim oni są? Czemu tu są?
Czemu ich interesujemy?
Dane, informacje, osobiste doświadczenia
prowadzą do sprzecznych wniosków.
Niektóre są pozytywne.
Jak w Phoenix, gdzie tysiące ludzi oglądały wielki statek
i odbierały to jako pokojowy przekaz.
Ale czasami ci goście, jeśli nimi są,
byli wrodzy, a przynajmniej ambiwalentni
wobec ludzi i zwierząt.
Widzieliśmy niepokojące spotkania w Brazylii.
Znaleźliśmy też dowody, że te istoty ciągną do wody,
może nawet w niej żyją.
Mogą mieć bazy głęboko w niezbadanych oceanach,
z których nas obserwują.
Nie znamy ich linii czasowej.
Dla nas są tu od tysiącleci.
Może dla nich to weekend.
Czemu myślę, że tu są?
Chyba nie mamy dość danych, by odpowiedzieć.
Ale teraz mam wrażenie, że nie ma jednej odpowiedzi,
bo być może
kontaktuje się z nami więcej niż jedna cywilizacja.
Wszystko wskazuje na wiele cywilizacji, z wieloma celami.
A może tylko tak myślimy.
Rzeczywistość może być zupełnie inna.
Bo nie wiemy, jaka jest prawda.
Dopóki nie dostaniemy
informacji od naszego rządu,
prawdziwych strażników tej tajemnicy,
ciągle będziemy szukać odpowiedzi
z jedną ręką za plecami.
A jak wynika z raportu AARO,
niektórym ludziom w rządzie właśnie o to chodzi.
Słyszałem od ludzi z kręgów wywiadowczych,
że może warto utrzymać to w tajemnicy.
Nie chodzi tylko o wyścig technologiczny
między USA, Rosją, Chinami i innymi krajami,
ale też o to, że prawda może być mroczna.
Może ktoś stwierdził,
że ujawnienie tych informacji zniszczyłoby społeczeństwo.
Ale ja sądzę, że ludzie są gotowi na prawdę.
Lecę więc do Waszyngtonu,
by przekazać informacje Kongresowi
I zadbać o to, by okno nie zamknęło się raz na zawsze.
WASZYNGTON
Spotykam się z kolegą, Jeremym Corbellem, który szukał
zaginionych nagrań z UFO „meduzą”.
Wierzymy, że nasz sojusznik w Kapitolu,
reprezentant Tim Burchett, pomoże nam je zdobyć
i odpowie mi na pytania
o informacje, które mogą być ujawnione.
Co się dzieje?
Po pierwsze, czy widział pan
nagranie z UAP „meduzą”, które ujawniliśmy?
Tak.
Wiemy, gdzie to nagrano,
gdzie się zanurzyła. Ma zdolności transmedialne.
Wiemy, która agencja skonfiskowała to nagranie.
I mam świadków, którzy chcą o tym opowiedzieć,
jeśli nie zostaną ukarani.
Opór jest duży. Widzimy to w różnych postaciach.
Co pan myśli o raporcie AARO?
Nic w nim nie ma.
Mogłem coś takiego napisać w trzeciej klasie.
Jeśli twierdzą, że to nie istnieje,
czemu nie przekażą nam dokumentów
i raportów bez cenzury?
Co pan wie o programach UFO,
o tym, że podobno mamy wraki z katastrof, że badano je
i gdzieś ukryto? Myśli pan, że to prawda?
Myślę, że są jakieś programy. Jeśli chodzi o odzyskiwanie wraków,
ludzie, którym ufam,
mówili mi, że to prawda.
Boję się, że jeśli ujawnię za dużo...
Nie chcę podawać miejsc, w których mogą być,
bo jeśli to zrobię, te miejsca znikną.
Czyli uważa pan,
że ktoś w tym budynku wie, gdzie to jest?
Może nie w tym budynku, ale w jego pobliżu. Tak.
Kiedy to zobaczymy?
Ktoś ujawni to legalnie
i powie nam to, co powinniśmy wiedzieć.
Nie mam złudzeń,
że mój raport przekona rząd
do zmiany podejścia do utajniania UFO.
Robią to od ponad 70 lat.
Ale gdyby powiedziano mi w 1989 roku,
że ktoś w rządzie publicznie potwierdzi
kontakty z obcymi, uznałbym, że ktoś tu oszalał.
To najważniejsze pytania ludzkości.
Gdzie jesteśmy w hierarchii?
Kto jest wyżej? Co oni planują?
Chcą nam pomóc? Ocalić nas? Pokierować nami? Uczyć nas?
Nie znamy odpowiedzi.
Ujawniam dowody,
bo przyszłość ludzkości może zależeć
od ustalenia, po co tu są i czego od nas chcą.
Mam nadzieję, że mój raport da nam szansę.
Bo choć dziś może nas blokować Waszyngton,
moja walka o ostateczną prawdę o obcych,
o obcej inteligencji, dopiero się zaczyna.
Napisy: Paweł Awdejuk