DŻAKARTA, ROK 2015
Obiecałem nie zadawać zbyt wielu pytań,
ale czy ten dom opieki nie jest tylko dla bogatych?
A co ci do tego?
Rodzice się tobą zajmowali?
Tak.
Od małego do czasu, gdy sam mogłeś o siebie zadbać?
Od dziecka.
Chyba cię nie porzucili?
Nie.
Chcesz ich tu zostawić?
Tak jakby oni zostawili cię w szpitalu
tuż po narodzinach.
Nawet gdybym chciał,
nie stać mnie na taką opiekę dla matki.
Na taksówce ledwo zarabiam na życie.
Mama nie ma emerytury.
Przemyśl moje słowa.
Które?
Dzieci nie powinny zostawiać rodziców.
Siostro.
Ile lat ma pańska matka?
Ma 71 lat.
Ale czasem nie myśli logicznie.
Czym się zajmowała?
Była kucharką.
Może uda mi się umówić spotkanie z dyrektorem domu opieki.
Porozmawia pan z nim.
Kto wie, może uda się coś załatwić.
JOKO ANWAR: KOSZMARY I SNY NA JAWIE
STARY DOM
Tofu.
Nie przejmuj się.
Zajmę się Hagim i mamą.
Masz też na głowie posiłki.
To byłoby nieuczciwe.
Zapomniałeś?
Zajmowałam się moją mamą.
- Przeżyłam. - Nie miała demencji.
Dom opieki kosztuje.
- Jest darmowy. - Jak to?
Wożę wnuczkę właściciela.
To ten dla bogaczy?
Tak.
Czemu mieliby pomóc takim jak my?
Nie wiem.
Może charytatywnie.
Schudłam trzy kilo.
Co się stało?
Wczoraj trochę ćwiczyłam,
a teraz ważę trzy kilo mniej.
Wyglądam ładniej.
Chcę kupić szminkę. Nie malowałam się od wieków.
Dobrze, mamo. Kupię ci.
Jesteś głodna, mamo? Co ci ugotować?
Może usmaż omlet?
Dawno dla mnie nie gotowałeś.
Skoro tak, to od teraz
będę dla ciebie gotował.
Gdyby nie ty, nie chciałabym dalej żyć.
Wszyscy nas opuścili.
Twój tata także.
Dobrze ci się ze mną żyło, prawda?
Usmażę omlet. Zaczekaj.
Hagi.
Widzisz? Dobrze się miewa.
Hagi.
Tak,
ale jak jej się pogorszy,
będzie źle.
Nie umiem się nią zająć ani spełnić jej potrzeb.
Jej stan może się pogorszyć
albo poprawić.
Nawet jeśli się pogorszy,
to nie wymówka, by ją porzucić.
Panji, to twoja mama.
Bardzo cię kocha.
- Ja też ją kocham. - Właśnie.
Obiecaj, że nie oddasz matki.
Obiecuję.
Na pewno?
- Nie jesteś pewny. - Jestem.
Nie jesteś. Widzę, jak bawisz się zapalniczką.
Robisz tak, jak się czegoś boisz.
- Mam rację? - Masz.
Gdzie Hagi?
Mamo?
Mamo.
Mamo!
Mamo. Hagi!
Mamo!
Widziała pani moją mamę?
Hagi!
Mamo! Hagi.
Ale dużo, prawda?
Mamo!
Spójrz tam.
Hagi!
Mamo!
- Panji, nie ma ich! - Szukałem.
- Szukałem już. - Panji!
Mamo!
Mamo, gdzie jest Hagi?
- Hagi. - Szukam pierścionka od taty.
- Tak. - Gdzie jest?
Gdzie Hagi?
Byłaś z nim.
- Hagi. - Kto?
Twój wnuk.
- Mamo. - Pomóż nam.
Hagi, mój syn.
- Gdzie twój wnuk? - Był z tobą.
Gdzie jest Hagi, mamo?
Byłam na górze.
Na górze?
Hagi!
- Hagi! - Hagi!
- Hagi. - To ja, mama.
Nic mu nie jest.
Taki spocony.
Tak.
To nasz syn.
Mama musi iść do domu opieki.
Tu nie wolno palić.
Przepraszam.
W stresie bawię się zapalniczką.
Gdzie pański rodzic?
Dojedzie.
Proszę to odwołać.
Mój rodzic był tu kilka tygodni.
Teraz żałuję.
Tu jest strasznie.
Jesteś taksówkarzem?
Tak.
Rodzic jest bogaty?
Mama jest kucharką.
Ja jestem mechanikiem.
Mama sprzątaczką.
Po co w takim ośrodku biedacy?
Inni lokatorzy są dużo bogatsi.
Generał. Znamy go.
Obcokrajowcy
lubiący grać w golfa.
Nie są tacy jak my.
Coś jest nie tak.
Siostro.
Mogę zobaczyć mamę?
Jeszcze nie.
- Dziś mam odwiedziny. - Tak, ale wieczorem.
Co za różnica?
Tego nie wiem.
Wiem tylko, że pańska mama może przyjąć gości wieczorem.
Przepraszam.
Muszę się zająć innymi podopiecznymi.
Pan wybaczy.
Słyszałeś? Niemożliwe, żeby nie chciała mnie widzieć.
Zabierz mamę do domu.
Bardzo mi się tu podoba, Panji.
Jest schludnie i czysto.
Mamie spodobał się ogródek.
Mówi, że ją uspokaja.
Pobędziesz wśród rówieśników.
To znaczy?
Była też w kuchni.
Mówi, że jest ogromna. Od razu chciała gotować.
Będę tu pracować, a ty mnie będziesz woził?
A inni pasażerowie?
Trudno dziś osiągnąć cel.
Mamo.
Zostaniesz tu.
Ci ludzie się tobą zaopiekują.
Przywiozłeś mnie tu, żebym pracowała i gotowała.
Jak zostaniesz w domu, nikt się tobą nie zajmie.
Ja pracuję. Rara też.
Nie potrzebuję opieki.
Tylko dachu nad głową.
Jedźmy do domu.
Jeśli tu zostaniesz,
zajmą się tobą.
- Będą lekarze. - Nie potrzebuję lekarzy.
- Chcę spędzać poranki z wami i wnukiem. - Inni będą ci gotować.
- Zadbają o ciebie. - Nie chcę.
Dostaniesz najlepsze witaminy.
- Najdroższe. - Jestem chora?
To nic, przejdzie mi.
Będziesz miała rozrywkę.
- Nie muszę. - Wycieczki.
- Grupowe. - Nie. Chcę do domu.
Tylko mnie nie zostawiaj.
Już.
Wystarczy, mamo.
Dość.
Nie zostawiaj mnie tu.
Nie zostawiaj mnie.
Wybacz mi, proszę. Popełniłam błąd,
naraziłam Hagiego na niebezpieczeństwo.
Będę bardziej ostrożna.
- Nie potrzebuję opieki. - Mamo.
Pozwól mi z wami mieszkać.
- Mamo. - Panji.
Mam tylko ciebie.
Tylko ciebie.
Mam... Panji!
Panji!
Umrę tu!
Panji!
Nie zostawiaj mnie, synku!
Panji!
Oboje pójdziemy do piekła.
Co mam zrobić?
Niby co?
Halo?
Mamo.
To ja, Panji.
Mamo?
Mamo.
Mamo?
Wracajmy do domu.
Panji, synku.
Tak się cieszę.
Panji.
Cieszę się, że tu jestem, synku.
Dziękuję.
Mamo.
Dlaczego mnie tu zostawiłeś?
Mamo.
Dokąd idziesz?
- Zabiorę mamę. - O tej porze?
Nie pozwolę jej tam spędzić nocy.
- Jadę z tobą. - Nie trzeba. Zostań z Hagim.
Uważaj na siebie.
Panie Panji.
Co pan tu robi?
Chcę odebrać mamę.
Nie przeszkadzajcie sobie.
Dlaczego właśnie teraz?
Nie powinna tu zostać.
Ja się nią zaopiekuję.
Proszę pana.
Pierwszy dzień pobytu rodziców w domu opieki
często się wiąże z poczuciem winy u dzieci.
Ale to normalne.
Niektórzy miewają koszmary.
Miał pan koszmar, prawda?
To normalne.
Całkowicie normalne.
Proszę sobie przypomnieć,
dlaczego ją pan tu zostawił.
Miałaby tu lepszą opiekę.
Właśnie.
Proszę o tym pamiętać.
My, dzieci, nie możemy być samolubni
tylko dlatego, że boimy się poczucia winy,
jeśli nie zapewnimy rodzicom najlepszej opieki.
Co tu się dzieje?
To dzieci mieszkańców domu opieki.
Regularnie się spotykają
podczas odwiedzin.
Gdzie są ich rodzice?
Głuptas z pana.
W łóżkach. Już po północy.
- Siostro. - Tak?
Chcę zobaczyć mamę.
Gdy ją pan zostawił, była smutna.
Udało nam się ją uspokoić.
Poświęcamy jej pełną uwagę.
Tylko by pan zaszkodził.
Znów będzie smutna.
Za tydzień,
gdy w pełni się zaaklimatyzuje,
będzie mógł ją pan odwiedzić.
Dobrze?
Panie Panji.
Bez obaw.
- No dobrze. - Tak.
Przepraszam.
Nie ma sprawy. Rozumiemy.
- Wrócę do domu. - Oczywiście.
Cholera jasna.
Do zobaczenia.
Jak się zastanowiłem,
to miejsce nie jest takie złe.
Już ci mówiłam.
Pamiętasz, jak oglądaliśmy film
Tiga Burung Dara?
To był cudowny wieczór, Yuri.
A ty?
Niczego nie żałujesz, prawda?
Niczego.
Do zobaczenia na święceniach.
Do zobaczenia.
Proszę pana.
Też jesteś jednym z nich?
Poznaliśmy się, gdy przywiozłem mamę.
Szukam jej.
Uwolnij mnie.
- Już. - Proszę.
Proszę.
Uwolnij mnie.
Nie mogę tego zdjąć.
Wrócę po pana.
Błagam, uwolnij mnie.
Nie dam rady gołymi rękami.
Proszę.
Uwolnij mnie.
Tęsknię za słońcem.
Uratuję pana.
Tak.
Szkoda.
Minęło tyle czasu.
Było wspaniale.
Jak długo to potrwa?
Cierpliwości, Dimitri. Kiedyś stąd wyjedziemy.
Źle ci z nami?
Ciężkie to łóżko.
Nie odzyskałeś sił.
Trzeba nasmarować kółka.
Wisnu.
Jesteś inżynierem.
Napraw to.
Do tego nie potrzeba inżyniera. Wystarczy mechanik.
Dobrze.
Sprowadzimy tu mechanika.
Co mi zrobicie?
Bambang.
Mamo!
Od tygodni próbuję cię odwiedzić.
Nie pozwalali mi.
Zostawiłeś mnie tu.
Mamo, wrócimy do domu!
Chcesz, żebym umarła.
To nieprawda, mamo. Zabiorę cię stąd!
Wybacz, że cię tu przywiozłem.
Mamo.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Nie krzywdźcie mamy!
Skądże. Chcemy ją obdarzyć błogosławieństwem, Bambang.
Uciekaj, mamo!
Mamo.
On nie chce!
Szepcząca!
Odpuść.
Mama cię wychowała.
Poświęciła dla ciebie młodość.
Oddaj jej to,
co jej odebrałeś.
Inaczej
oboje was czeka niebezpieczeństwo.
Odpuść.
Stałaś się jedną z nas, Kemalo.
Otrzymałaś błogosławieństwo młodości.
Zostań z nami.
W zamian prosimy tylko
o opiekę nad tym miejscem.
Dawno nie czułam się tak lekko.
Jestem gotowa
służyć temu domowi opieki.
Oddaj mi to!
Znaleźć właściciela komórki.
Wypuścić Wygnańców.
Co to ma być?
Mówiłam, żebyś nie przywoził tu mamy.
Kim są te stworzenia?
Nigdy mi nie powiedziano.
Chociaż wiem, do czego służą.
Wysysają młodość
- i przekazują ją starszym? - Tak.
To działa tylko u rodziców i dzieci.
To niemożliwe.
- Niemożliwe. - Sam widziałeś.
Ale jak?
Ludzie nigdy nie pojmą wielu rzeczy z tego świata.
Unikają rzeczywistości,
której nie mogą zaakceptować.
Ale oni istnieją.
Skąd pochodzą?
Nie wiem. Spod ziemi.
Ich oddech jest niebezpieczny. Wysoce łatwopalny.
Mieszkańcy domu opieki...
Wszyscy są starzy?
I bogaci.
Mają środki na siedem pokoleń.
Dlatego tu mieszkają.
Nie muszą już zarabiać na życie.
To czemu przyjęli moją mamę?
To zwykła kucharka.
Potrzebują kogoś, kto będzie się nimi zajmował.
Jak twoja mama.
Jak ja.
Też jesteś starsza?
Mam 103 lata.
Zatem...
poświęciłaś dziecko.
Nie było dnia,
żebym tego nie żałowała.
Chciałabym to powstrzymać.
Co takiego?
Przekazanie młodości jest możliwe,
jeśli dziecko i rodzic tego chcą.
Inaczej to się nie uda.
Oboje zginą.
Nie.
Stają się przerażającymi stworzeniami.
Wygnańcami.
Gdzie moja mama?
Uciekajcie, póki możecie.
Muszę zabrać mamę do domu.
Użyj tego, by stąd wyjść.
Musisz uciekać.
Nie chcę, żebyś umarł.
Muszę sprowadzić mamę.
Umrzesz, Panji.
Nie zostawię jej drugi raz.
Weź też to.
Załóż.
Poszukaj właściciela telefonu.
Pomoże ci.
Potem idź na koniec korytarza.
Pokój będzie po prawej.
Zobaczą mnie.
Potrzebujesz tego.
Będą cię ścigać.
Są ślepi,
kierują się zapachem.
Jeśli poczują mój,
będziesz bezpieczny.
Przypominasz mi go.
Kogo?
Mojego syna.
Szybko! Idź już!
Mamo.
Kto to?
To ja, Panji.
Zabiorę cię do domu.
Jaki Panji?
Panji, twój syn.
Wybacz, że cię zostawiłem.
Jesteś moim synem?
Tak, mamo. To ja, Panji.
- Jestem. - Panji.
Panji!
Musimy uciekać.
Zaczekaj tu.
Ratuj mamę!
Cichutko, mamo.
Mamo.
Dalej.
Wszystko będzie dobrze.
Mamo.
Chodź.
Proszę.
Mam rodzinę.
Mój syn jest jeszcze mały. Potrzebuje mnie.
Do czego?
Gdy dorośnie,
przestaniesz go obchodzić.
Pozwólcie mi zabrać mamę.
Obiecuję, że będzie bezpieczna.
Zaopiekuję się nią.
- Do kiedy? - Po grób.
Nawet jeśli,
tylko ją zmarnujesz.
Wkrótce o wszystkim zapomni.
Ty śmieciu.
Chcecie zrobić z mojej mamy niewolnicę.
To tylko chore sztuczki.
Bogate gnoje.
Nie jesteś lepszy od nas.
Czekajcie.
Chwileczkę.
Proszę.
Błagam, pozwólcie nam stąd wyjść.
Przysięgam.
Nikomu nie powiem.
Będziemy wam służyć. Będziemy...
Zrobimy wszystko.
Chcemy jedynie
twojej wdzięczności...
wobec mamy.
Nie prosiłem się na ten świat.
Jeśli ktoś, kogo nie znasz,
zajmuje się tobą
już od dziecka,
nie wypada się odwdzięczyć?
Mama nie chce mnie narażać.
Zdziwiłbyś się,
na co będziesz gotów,
gdy się zestarzejesz,
gdy stracisz siły,
gdy będziesz umierać,
aby odzyskać młodość.
On nie chce.
Szepcząca!
Odpuść.
Tylko tak
ocalisz mamę.
Nie martw się.
Ochronimy twoją rodzinę.
Urośniesz
i będziesz żył w ciele mamy.
Odpuść.
Jeśli tego nie zrobisz,
oboje będziecie w niebezpieczeństwie.
Dlatego odpuść.
Odpuść.
Panji, synku.
Mamo.
Chcesz tego?
Opiekuj się Hagim, synku.
Uszczęśliwiaj go.
Zawsze.
Wyjdź, synu.
- Mamo! - Wyjdź!
Chodź!
Napisy: Konrad Szabowicz