(จาการ์ตา ปี 2015)
ผมรู้ผมรับปากไว้ว่าจะไม่ถามอะไรมาก
แต่บ้านพักคนชรานี้มีไว้ให้แค่คนรวยเหรอครับ
แล้วเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย
(แท็กซี่)
พ่อแม่คุณดูแลคุณมาใช่ไหม
ครับ
พ่อแม่เลี้ยงดูคุณตั้งแต่ยังเล็ก จนคุณดูแลตัวเองได้ใช่ไหม
ตั้งแต่เล็กเลยครับ
พวกเขาไม่ได้ทิ้งคุณใช่ไหม
ไม่ครับ
การให้พวกเขามาอยู่ที่นี่
ก็เหมือนกับพ่อแม่ทิ้งคุณไว้ที่โรงพยาบาล
หลังจากที่คุณเกิด
ต่อให้ใจผมอยาก
ผมก็ไม่มีปัญญาให้แม่มาอยู่ที่นี่หรอก
เงินค่าขับแท็กซี่ของผม ยังไม่พอจะเลี้ยงตัวเองด้วยซ้ํา
แม่ผมก็ไม่มีเงินบํานาญด้วย
ลองคิดเรื่องที่ฉันเพิ่งพูดไปให้ดีๆ นะ
เรื่องไหนครับ
ไม่มีพ่อแม่คนไหนสมควรถูกลูกทิ้งให้อยู่ตามลําพัง
คุณพยาบาลครับ
แม่คุณอายุเท่าไรคะ
แม่อายุ 71 ปีครับ
แต่บางครั้งแม่ก็มีอาการเลอะเลือน
แม่คุณทํางานอะไรมาก่อนคะ
แม่ครัวครับ
ไม่แน่ฉันอาจนัดให้คุณไปพบผู้อํานวยการบ้านพักได้
คุณจะได้คุยกับเขาดู
ไม่แน่นะ เขาอาจจัดการให้แม่คุณ ได้รับการดูแลเป็นพิเศษก็ได้
(ฝันร้ายและฝันกลางวันของโจโก้ อันวาร์)
(บ้านหลังเก่า)
เต้าหู้
อย่าคิดมากเลย
ฉันดูแลฮากีกับแม่ได้
คุณต้องจัดการเรื่องอาหารด้วยนี่
ให้คุณทําหมดนั่นมันไม่ยุติธรรมหรอก
คุณลืมไปแล้วเหรอ
ฉันก็เคยดูแลแม่ตัวเองนะ
- ทําได้สบายมาก - แม่คุณไม่ได้หลงนี่
บ้านพักคนชรามันแพงเหมือนกันนะ
- มันฟรี - หา ทําไมฟรีล่ะ
หลานของเจ้าของเป็นคนที่ผมไปส่งที่ร้านบ่อยๆ
หมายถึงบ้านพักที่คุณบอกว่ามีแต่คนรวยๆ น่ะเหรอ
ใช่
ทําไมที่แบบนั้นถึงอยากช่วยคนอย่างเรากันนะ
ไม่รู้สิ
อาจทําเป็นการกุศลก็ได้
แม่น้ําหนักลดไปสามกิโล
อะไรนะคะแม่
เมื่อวานแม่ออกกําลังกายมา
พอลองชั่งก็ลดไปสามกิโล
ดูสวยขึ้นนิดหนึ่งนะ
อยากซื้อลิปสติกจัง ไม่ได้แต่งหน้ามานานแล้ว
ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูซื้อให้
แม่หิวไหม ให้ผมทําอะไรให้กินไหม
ไข่เจียวดีไหม
ลูกไม่ได้ทําอาหารให้แม่กินนานแล้ว
ถ้าอย่างนั้น ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
ผมจะทําอาหารให้กินเอง ดีไหม
ถ้าไม่มีลูกอยู่ด้วย แม่คงไม่อยากจะอยู่ต่อ
เพราะทุกคนจากเราไปหมดแล้ว
พ่อของลูกก็ด้วย
ลูกมีความสุขที่ได้อยู่กับแม่มาตั้งแต่เล็กใช่ไหม
เดี๋ยวผมไปทําไข่เจียวก่อน รอแป๊บหนึ่งนะแม่
ฮากี
เห็นไหม แม่คุณสบายดีนี่นา
ฮากี
ใช่ แต่ผมคิดว่า
- ถ้าอาการของแม่แย่ลง - ฮากี
มันจะไม่ดีเอา
ผมไม่รู้ว่าจะดูแลแม่ยังไง ทําให้แม่พอใจยังไง
ก็ใช่ อาการแม่อาจจะแย่ลง
หรืออาจดีขึ้นก็ได้
แต่ถ้าอาการแม่แย่ลงจริงๆ
มันก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะให้เราทิ้งแม่นะ
ปันจี นั่นแม่คุณนะ
แม่รักคุณมาก
- ผมก็รักแม่มากเหมือนกัน - นั่นแหละประเด็น
สัญญากับฉันนะว่าจะไม่เอาแม่ไปอยู่ที่อื่น
ได้ ผมสัญญา
แน่ใจนะ
- ท่าทางไม่แน่ใจเลย - แน่ใจ
ไม่จริงหรอก ดูคุณเล่นไฟแช็กเข้าสิ
เวลากังวล คุณชอบเล่นไฟแช็กนั่นใช่ไหมล่ะ
- ใช่ไหม - ก็ใช่
ฮากีไปไหน
แม่
แม่ ฮากี
แม่
คุณนานา เห็นแม่ผมไหม
ฮากี
แม่ ฮากี
มีเพียบเลยเนอะ
แม่
ดูทางนั้นสิ
ฮากี
ฮากี แม่
- ปันจี ฉันหาแม่กับลูกไม่เจอเลย - ผมลองหาแล้ว
- ผมพยายามแล้ว - ปันจี
แม่
แม่ ฮากีล่ะ ฮากีอยู่ไหน
- ฮากี... - แม่กําลังหาแหวนที่พ่อให้มา
- ครับ - แม่ลืมว่าอยู่ไหน
แม่ ฮากีอยู่ไหน
เมื่อกี้แม่อยู่กับฮากี ฮากีอยู่ไหน
- ฮากี... - ใครคือฮากี
ฮากี หลานชายแม่ไง
- แม่... - ขอล่ะครับ ฮากีอยู่ไหน
ฮากี ลูกชายหนูไง
- แม่ ฮากีหลานแม่อยู่ไหน - เมื่อกี้ยังอยู่กับแม่อยู่เลย
ฮากีอยู่ไหน แม่
เมื่อกี้แม่ขึ้นไปข้างบน
ข้างบนเหรอ ข้างบน
ฮากี
- ฮากี - ฮากี แม่มาแล้ว
ลูกไม่เป็นไร
เหงื่อออกเต็มเลยลูก
โอ๋ ลูก
นี่ลูกเราทั้งคนนะ
แม่ต้องไปอยู่บ้านพักคนชรา
ถ้าสูบบุหรี่ที่นี่จะเป็นเรื่องได้นะ
ขอโทษครับ
ผมชอบเอามาถือเล่นเวลาเครียดๆ น่ะ
พ่อแม่คุณก็อยู่นี่เหรอ
เพิ่งมาวันนี้ครับ
ยกเลิกซะ
ผมให้แม่มาอยู่นี่หลายอาทิตย์แล้ว
ตอนนี้ผมเสียใจมาก
ที่นี่มันน่าขนลุก
คุณขับแท็กซี่เหรอ
ใช่ครับ
พ่อแม่คุณรวยเหรอ
ไม่ครับ แม่ผมเป็นแม่ครัว
ผมเป็นแค่ช่างยนต์
แม่ผมเป็นคนทําความสะอาด
ที่หรูขนาดนี้ แต่ดันรับพ่อแม่เรา ที่ไม่ได้มีเงินมากอะไร
ทั้งที่คนพักที่นี่มีแต่คนรวย
นายพลนั่น พูดไปใครๆ ก็รู้จัก
ไหนจะคนต่างชาติ
ตีกอล์ฟเป็นงานอดิเรก
ไม่มีใครเหมือนพวกเราสักคน
ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่
คุณพยาบาล
ผมขอไปหาแม่ได้ไหมครับ
ยังไม่ได้ค่ะ
- ผมมีนัดเยี่ยมวันนี้นะ - ค่ะ แต่เป็นตอนค่ํา
มันต่างกันตรงไหน
ฉันก็ไม่ทราบ
แต่ที่แน่ๆ คือแม่คุณพร้อมให้เข้าเยี่ยมตอนค่ําค่ะ
ขอโทษนะคะ
ฉันต้องไปดูแลคนอื่นๆ ต่อ
ขอตัวนะคะ
ได้ยินไหม ไม่มีทางที่แม่จะไม่อยากเจอผม
พาแม่คุณกลับบ้านไปเถอะ
ปันจี แม่ชอบที่นี่มากเลยลูก
สะอาดเรียบร้อยมาก
แม่คุณชอบสวนด้านหลังมากค่ะ
เห็นว่ามันทําให้ใจสงบ
แม่ดีใจไหมที่ได้เจอคนรุ่นเดียวกัน
คนรุ่นเดียวกันเหรอ
แม่คุณแวะไปในครัวด้วยนะคะ
ท่านบอกว่าครัวใหญ่มาก แล้วก็อยากจะทําอาหารทันทีเลย
แม่จะได้ทํางานที่นี่ทุกวันใช่ไหม ลูกจะเป็นคนขับมาส่ง
แล้วผู้โดยสารลูกจะทํายังไงล่ะ
สมัยนี้ทํายอดให้ถึงเป้ายากนะ
แม่
แม่ต้องอยู่ที่นี่...
จะได้มีคนคอยดูแลแม่
ลูกพาแม่มาทํางาน มาทําอาหารนี่นา
ถ้าแม่อยู่บ้านจะไม่มีใครดูแลแม่
ผมต้องทํางาน ราราก็ด้วย
แม่ไม่ต้องการให้ใครดูแล
แม่แค่ต้องการที่ให้อยู่
กลับบ้านเถอะ
ถ้าแม่อยู่ที่นี่
จะมีคนคอยดูแลแม่
- จะมีหมอ - แม่ไม่ต้องการหมอ
- แม่แค่อยากตื่นเช้ามา - จะมีคนคอยดูแล
- อาหารการกิน - ได้เห็นหน้าลูกกับหลาน
- จะได้มีสารอาหารเพียงพอ - แม่ไม่ต้องให้ใครมาดูแล
เขาบอกว่าจะให้วิตามินที่ดีที่สุดกับแม่
- แบบแพงๆ เลย - ถ้าแม่ป่วยก็บอกมา
ไม่ต้องมาดูแลแม่ เดี๋ยวแม่ก็หายเอง
ที่นี่มีกิจกรรมนันทนาการด้วยนะ
- แม่ไม่อยากไปไหน - แม่จะได้นั่งรถบัสเที่ยว
- กับคนอื่นที่อยู่ที่นี่ - แม่ไม่สน แม่อยากกลับบ้าน
ขอแค่ลูกไม่ทิ้งแม่ไว้ที่นี่
พอเถอะ แม่
พอแล้ว
อย่าทิ้งแม่ไว้ที่นี่เลยนะ
อย่าทิ้งแม่ไว้ที่นี่
ยกโทษให้แม่ด้วย แม่ทําผิดไปแล้ว
แม่ทําให้ฮากีเกือบตาย
คราวหน้าแม่จะระวังให้มากกว่านี้
- แม่ไม่ต้องให้ใครมาดูแลหรอก - แม่
แต่ให้แม่อยู่กับลูกนะ
- แม่ - ปันจี...
แม่มีแค่ลูกคนเดียวนะ ปันจี
แม่เหลือแค่ลูกคนเดียว
แม่น่ะ...
ปันจี
แม่จะตายอยู่ที่นี่นะ ปันจี
ปันจี
ปันจี ปันจีอย่าทิ้งแม่ไปนะลูก
ปันจี
ปันจี...
คุณจะต้องตกนรก ฉันจะต้องตกนรก
แล้วจะให้ผมทํายังไง หือ
จะให้ผมทํายังไงอีก
สวัสดีครับ
แม่
นี่ปันจีเองนะแม่
แม่
แม่ กลับบ้านกันเถอะ
ปันจี ลูกแม่
แม่มีความสุขมากเลย
ปันจี
แม่มีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่นะลูก
ขอบคุณนะ
แม่
ปันจี ทําไมทิ้งแม่ไว้ที่นี่ล่ะ
แม่...
ปันจี คุณจะไปไหน
- ผมจะไปรับแม่ - ดึกป่านนี้เนี่ยนะ
ผมจะไม่มีวันให้แม่ นอนที่บ้านพักคนชราแม้แต่คืนเดียว
- งั้นฉันไปด้วย - ไม่ต้องหรอก คุณอยู่ดูฮากีเถอะ
ไปดีมาดีนะ
คุณปันจี
มาทําอะไรที่นี่คะ
ผมอยากมารับแม่ครับ
เชิญสนุกกันต่อได้เลยค่ะ
ทําไมถึงอยากเจอแม่เอาป่านนี้ล่ะคะ
ผมผิดที่ทิ้งแม่ไว้ที่นี่
ผมควรจะเป็นคนดูแลแม่
คุณคะ
วันแรกที่ให้พ่อแม่มาอยู่บ้านพักคนชรา
คนเป็นลูกอาจรู้สึกผิดได้
แต่ก็เป็นเรื่องปกติมากค่ะ
บางคนถึงกับฝันร้ายเลยด้วยซ้ํา
นี่คุณปันจีฝันร้ายล่ะสิ
เป็นเรื่องปกติ
ปกติมากค่ะ
คุณอาจต้องลองนึกถึง
เหตุผลที่คุณอยากให้แม่คุณมาอยู่ที่นี่นะคะ
ผมคิดว่าที่นี่จะดูแลแม่ได้ดีกว่า
ใช่เลยค่ะ
คุณควรคิดแบบนั้นเข้าไว้นะคะ
ในฐานะลูก เราไม่สามารถเห็นแก่ตัว
เพียงเพราะกลัวว่าจะรู้สึกผิด
ที่เราไม่ได้ดูแลพ่อแม่ให้ดีที่สุด
ตอนนี้ทําอะไรกันอยู่ครับ
ทุกคนคือลูกๆ ของคนที่มาอยู่ที่นี่ค่ะ
พวกเขานัดเจอกันเป็นประจํา
เวลาแวะมาเยี่ยมพ่อแม่น่ะค่ะ
พ่อแม่พวกเขาอยู่ไหนครับ
ถามมาได้ คุณปันจี
ก็อยู่บนเตียงสิคะ คุณปันจี นี่เที่ยงคืนกว่าแล้วนะ
- คุณพยาบาล - คะ คุณปันจี
ผมอยากเจอแม่ตอนนี้เลย
แม่คุณเสียใจมากตอนที่คุณทิ้งท่านไปก่อนหน้านี้
แต่พอเราได้คุยกับท่าน ท่านก็ใจเย็นลงมากแล้ว
เราใส่ใจท่านเต็มที่ค่ะ
ถ้าคุณอยากเจอแม่ตอนนี้ ความพยายามทั้งหมดของเราจะสูญเปล่านะคะ
ท่านจะกลับมาเศร้าอีกค่ะ คุณปันจี
สัปดาห์หน้านะคะ คุณปันจี
แม่คุณน่าจะปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้เต็มร้อย
คุณค่อยมาเยี่ยมท่านตอนนั้นนะคะ
นะคะ
คุณปันจี
ไม่มีอะไรต้องห่วงเลยค่ะ
- ครับ - ค่ะ
ขอโทษที่มารบกวนครับ
ไม่เป็นไรค่ะ เราเข้าใจดี
- งั้นผมกลับก่อนนะครับ - ค่ะ
แม่งเอ๊ย
แล้วเจอกันครับ
พอมาคิดดูแล้ว
ที่นี่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ ยูรี
ตอนนั้นฉันก็บอกคุณแล้ว
ยูรี จําได้ไหมว่าเราเคยดูหนัง
เรื่อง "ติกะบูรุงดารา"
คืนนี้สนุกมากเลย ยูรี
แล้วคุณล่ะ
ไม่เสียใจกับสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ใช่ไหม
ใช่ ไม่เสียใจเลย
เจอกันที่พิธีนะ
เจอกันค่ะ
คุณครับ
คุณก็เป็นพวกเดียวกับมันเหรอ
เมื่อบ่ายผมเจอคุณตอนพาแม่มาที่นี่
ผมมาตามหาแม่น่ะ
ปล่อยผมไปหน่อย
- เดี๋ยวนะ - ขอร้องล่ะ
ขอร้อง
ปล่อยผมไปที
คุณครับ ผมถอดกุญแจไม่ออก
เดี๋ยวผมกลับมาดูให้นะ
ขอร้องล่ะ ช่วยผมออกไปที
ผมปลดโซ่ด้วยมือเปล่าไม่ได้
ปล่อยผม
คิดถึงแสงอาทิตย์จัง
เดี๋ยวผมมาช่วยคุณนะ
ใช่...
พวกเราก็คิดถึงกันหมดแหละ
ผ่านมานานแล้วสินะ
คิดถึงวันเก่าๆ จริงๆ
เราต้องทําแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน
อดทนไว้ ดีมิทรี สักวันเราจะได้ไปจากที่นี่
อยู่ด้วยกันจนเบื่อแล้วเหรอ
เตียงนี้หนักๆ แฮะ
คุณยังไม่ฟื้นตัวดีน่ะ
ต้องหาอะไรมาหล่อลื่นล้อหน่อย
วิษณุ
คุณเป็นวิศวกรนี่
งานนี้น่าจะซ่อมได้สิ
แค่ล้อไม่ต้องถึงมือวิศวกรหรอก แค่ช่างก็พอ
ก็ได้ครับ
คราวหน้าก็หาช่างมาอยู่ที่นี่แล้วกัน
คุณจะทําอะไรผม
บัมบัง
แม่
ผมพยายามมาหาแม่หลายสัปดาห์แล้ว
แต่พวกเขาเอาแต่ผัดผ่อนผม
ลูกทิ้งแม่ไว้ที่นี่
แม่ เราจะกลับบ้านกัน
ลูกอยากให้แม่ตาย
ไม่จริงนะแม่ ผมจะพาแม่กลับบ้าน
ยกโทษให้ผมด้วยที่พาแม่มาที่นี่
แม่...
ยกโทษให้ผมด้วย
อย่าทําร้ายแม่ผมนะ
ตรงกันข้ามเลย เราอยากให้พรแม่ของคุณต่างหาก คุณบัมบัง
แม่ หนีเร็ว เร็วสิแม่
แม่
เขาไม่เต็มใจ
ผู้กระซิบ
จงปล่อยวาง
แม่เฝ้าเลี้ยงดูคุณมา
แม่สละวัยสาวเพื่อคุณ
จงปล่อยตัวเอง
ให้คืนสิ่งที่พรากไปจากแม่ซะ
ไม่อย่างนั้น...
พวกคุณทั้งคู่จะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง
จงปล่อยวาง
ตอนนี้คุณเป็นพวกเราแล้ว เกมาลา
คุณได้รับพรแห่งความเยาว์วัย
จงอยู่ที่นี่กับเราซะ
สิ่งเดียวที่เราอยากขอเป็นการตอบแทน
คือให้คุณดูแลบ้านของเรา
ร่างกายฉันไม่ได้รู้สึกเบาหวิวขนาดนี้มานานแล้ว
ฉันพร้อมแล้ว
ที่จะรับใช้บ้านพักคนชราแห่งนี้
เอามานี่
หาเจ้าของมือถือให้เจอ
ปล่อยผู้ถูกเนรเทศทั้งหมดออกมา
นี่มันอะไรกัน
บอกแล้วไงว่าอย่าพาแม่มาที่นี่
ไอ้สองตัวนั้น พวกมันคือตัวอะไรกันแน่
พวกนั้นก็ไม่เคยบอกฉัน
แต่ฉันรู้ว่าพวกมันมีไว้ทําไม
พวกมันดูดเอาความเยาว์วัย
- เพื่อให้คนแก่กลับมาเด็กลง - ใช่
แต่จะทําได้ระหว่างพ่อแม่กับลูกเท่านั้น
เป็นไปไม่ได้
- เป็นไปไม่ได้ - คุณก็เห็นกับตาแล้วนี่
แต่พวกมันทําได้ยังไง
มีหลายอย่างในโลกนี้ที่มนุษย์เดินดินไม่มีวันเข้าใจ
ทุกคนอยู่อย่างสบายใจ
ด้วยการปกป้องตัวเอง จากความจริงที่ตัวเองยอมรับไม่ได้
แต่พวกมันมีตัวตนอยู่
พวกมันมาจากไหนกัน
ไม่รู้สิ จากใต้ดินล่ะมั้ง
และลมหายใจของพวกมันก็อันตราย มันไวไฟมาก
ทุกคนที่อยู่ในบ้านพักคนชรานี้...
เป็นคนแก่หมดเลยเหรอ
และรวยด้วย
รวยพอจะอยู่ได้เจ็ดชั่วอายุคน
พวกเขาถึงได้มาอยู่ที่นี่กัน
เพราะพวกเขาไม่จําเป็นต้องทํามาหากิน
ถ้ามีแต่คนรวย แล้วทําไมถึงรับแม่ผมเข้ามาล่ะ
แม่ผมเป็นแค่แม่ครัวธรรมดา
เพราะพวกเขาต้องการคนมาคอยปรนนิบัติไง
คนอย่างแม่ของคุณ
คนอย่างฉัน
คุณก็เป็นคนแก่เหรอ
ฉันอายุ 103 ปีแล้ว
ถ้างั้น...
คุณก็สังเวยลูกคุณไป
ไม่มีสักครั้งในชีวิต
ที่ฉันตื่นขึ้นมาแล้วไม่เสียใจ
ฉันหวังว่าจะหยุดมันได้
หยุดอะไร
การเปลี่ยนคนแก่มาเป็นหนุ่มสาว
จะทําได้ก็ต่อเมื่อทั้งฝั่งพ่อแม่และลูกเต็มใจ
ไม่งั้นก็จะไม่สําเร็จ
แล้วทั้งพ่อแม่และลูกจะต้องตาย
ไม่ตายหรอก
แต่จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึง
ที่เรียกว่า "ผู้ถูกเนรเทศ"
แม่ผมอยู่ไหน
คุณต้องหนีไปตอนที่ยังทําได้
ผมต้องพาแม่กลับบ้าน
ใช้ไอ้นี่เพื่อหนีไปจากที่นี่ซะ
คุณต้องไปเดี๋ยวนี้
ฉันไม่อยากให้คุณตาย
ผมต้องพาแม่กลับบ้าน
คุณจะตายนะ ปันจี
ผมจะไม่ทิ้งแม่ไปไหนอีก
คุณต้องใช้นี่ด้วย
ใส่ไว้ซะ
จงตามหาเจ้าของมือถือเครื่องนี้
มันจะเป็นอาหารของพวกแก
เสร็จแล้วให้ไปจนสุดทางเดิน
จะมีห้องอยู่ทางขวา
พวกนั้นจะเห็นผมนะ
แต่คุณต้องใส่ชุดนี้
จะมีบางอย่างไล่ตามคุณ
พวกมันมองไม่เห็น
แต่ดมกลิ่นเราได้
ถ้าพวกมันได้กลิ่นฉัน
คุณจะปลอดภัย
คุณหน้าเหมือนเขาเลย
ใครครับ
ลูกชายฉัน
เร็วเข้า รีบไปซะ
แม่
ใครน่ะ
แม่ นี่ผมเอง ปันจี
ผมอยากพาแม่กลับบ้าน
ปันจีไหน
นี่ปันจี ลูกชายแม่ไง
ขอโทษที่ทิ้งแม่ไว้ที่นี่นะ
เธอคือลูกชายฉันเหรอ
ครับแม่ นี่ปันจีเอง
- ผมอยู่นี่แล้ว - ปันจี
ปันจี
เราต้องรีบไปจากที่นี่
รอตรงนี้นะแม่
ช่วยแม่คุณซะ
แม่ อย่าส่งเสียงนะ
แม่...
ขอล่ะ แม่
เดี๋ยวทุกอย่างก็เรียบร้อย
แม่
มาเถอะ
ขอร้องล่ะ
ผมมีครอบครัว
ลูกชายผมยังเล็ก เขายังต้องการผม
เพื่ออะไร
พอโตขึ้น
เขาก็จะไม่สนใจคุณแล้ว
ขอเถอะครับ ให้ผมพาแม่กลับบ้านเถอะ
ผมสัญญา ผมจะดูแลแม่ให้ปลอดภัย
ผมจะดูแลแม่เอง
- จนถึงเมื่อไหร่ - ตลอดไป
ถึงคุณจะดูแลแม่ให้ปลอดภัย
หรือจะดูแลแม่อย่างดี มันก็เปล่าประโยชน์
อีกไม่นานเธอก็จะลืมทุกอย่าง
ไอ้ชาติชั่ว
แกอยากได้แม่ฉันมาเป็นทาส
ทั้งหมดนี่เป็นแค่ลูกไม้สกปรกของแก
ไอ้พวกคนรวยเส็งเคร็ง
แกก็ไม่ได้ดีไปกว่าเรานักหรอก
เดี๋ยวๆ
เดี๋ยวก่อน
ขอร้องล่ะ
ปล่อยผมกับแม่ออกไปจากที่นี่เถอะ
ผมสาบาน
ผมจะไม่บอกใคร
หรือจะให้เรารับใช้พวกคุณก็ได้ เราจะ...
เราจะยอมทําทุกอย่าง
สิ่งที่เราต้องการจากคุณ
มีเพียงความรู้สึกขอบคุณ
และความกตัญญูต่อแม่คุณเท่านั้น
ผมไม่ได้ขอมาเกิดสักหน่อย
ถ้ามีคนที่คุณไม่เคยรู้จักมาก่อน
คอยช่วยคุณ
ดูแลคุณตั้งแต่ยังเล็ก
คุณก็ต้องตอบแทนบุญคุณไม่ใช่เหรอ
แม่ไม่เคยอยากให้ผมมีอันตราย
แล้วคุณจะต้องแปลกใจ
ว่าตัวเองพร้อมจะลงมือทําอะไรบ้าง
เมื่อคุณแก่ตัวลง
เมื่อร่างกายคุณอ่อนแรง
เมื่อคุณกําลังจะตาย
เพื่อให้ได้กลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้ง
เขาไม่เต็มใจ
ผู้กระซิบ
จงปล่อยวาง
นี่เป็นเพียงทางเดียว
ที่จะช่วยแม่คุณได้
ไม่มีอะไรต้องกังวล
เราจะปกป้องครอบครัวคุณเอง
คุณจะเติบโต
และมีชีวิตอยู่ในร่างกายของแม่ต่อไป
จงปล่อยวาง
ไม่อย่างนั้น
พวกคุณสองคนจะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง
เพราะงั้นจงปล่อยวาง
จงปล่อยวาง
ปันจี ลูกแม่...
แม่
แม่ต้องการแบบนี้หรือเปล่า
ดูแลฮากีด้วยนะลูก
ทําให้หลานมีความสุข
ไปซะ ลูก
- แม่ - ไปสิลูก หนีไป
แม่งเอ๊ย
คําบรรยายโดย: ศรัญวัสส์ อัมภสุวรรณ์